Η δολοφονία Κασόγκι δημιουργεί ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή

Πριν 15 ημέρες, στα τέλη Οκτωβρίου, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου επισκέφθηκε το Ομάν, το οποίο είχε να επισκεφθεί πρωθυπουργός του Ισραήλ από το 1996. Τότε, ήταν οι μέρες, μετά τη συμφωνία Ισραηλινών και Παλαιστινίων, που έδινε ελπίδα για την πιθανή λύση του ζητήματος στην Παλαιστίνη.

Η επίσκεψη τώρα είναι λίγους μήνες αφού το Ισραήλ συμφώνησε με τις ΗΠΑ για τη μεταφορά της πρωτεύουσάς του στην Ιερουσαλήμ και τις ακρότητες εναντίον των Παλαιστινίων κατά τις διαδηλώσεις τους που οδήγησαν σε εκατοντάδες νεκρούς[1].  

Η υπουργός Πολιτισμού στην πρώτη επίσημη επίσκεψη υπουργού από το Ισραήλ στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Τις ίδιες μέρες η υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού του Ισραήλ πήγε στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για το παγκόσμιο πρωτάθλημα τζούντο, σε επίσημη επίσκεψη. Κατά τη διάρκεια των αγώνων, για πρώτη φορά, ακούστηκε ο εθνικός ύμνος του Ισραήλ και κυμάτισε η σημαία με το αστέρι του Δαβίδ [2].

Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό, αφού σχεδόν όλες οι αραβικές χώρες αρνούνται την επίσημη αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ –και αυτό επειδή το τελευταίο δεν αναγνωρίζει επίσημα το δικαίωμα των Παλαιστινίων να έχουν κυρίαρχο κράτος. Στη συνέχεια η εν λόγω υπουργός ήταν ο πρώτος αξιωματούχος του Ισραήλ που ξεναγήθηκε επίσημα στο μεγάλο Τζαμί στο Αμπού Ντάμπι. 

Ήδη τον Δεκέμβριο του 2017 αντιπροσωπεία από το Μπαχρέιν είχε επισκεφθεί το Ισραήλ και μίλησε για ένα «όραμα ελπίδας και ειρήνης προς όλο τον κόσμο που στέλνει ο βασιλιάς του Μπαχρέιν στο Ισραήλ» και ότι οι Σιίτες του Μπαχρέιν δεν αισθάνονται απειλή από το Ισραήλ. Αξίζει να σημειώσουμε ότι οι Σιίτες του Μπαχρέιν ήταν η κύρια δύναμη πίσω από τις διαδηλώσεις του 2011 εναντίον της Σουνίτικης βασιλικής οικογένειας. Ο βασιλιάς του Μπαχρέιν έμεινε στη θέση του όταν οι Σαουδάραβες έστειλαν στρατό να τον βοηθήσει[3].

Στα ίδια πλαίσια, από τον Απρίλιο του 2018 φαίνεται ότι και η Σαουδική Αραβία αλλάζει και επίσημα τη στάση της. Το 2017 ο διάδοχος Μωχάμεντ μπιν- Σαλμάν εμφανίστηκε ότι επισκέφθηκε κρυφά το Ισραήλ. Η Σαουδική Αραβία είπε ότι «είναι αβάσιμα τα δημοσιεύματα αυτά…» και το Ισραήλ επισήμως δεν είπε τίποτα[4].

Κάποιους μήνες μετά ο Μπιν- Σαλμάν αφού έγινε από μέλος της βασιλικής οικογένειας ο de facto ισχυρός άνδρας της Σαουδικής Αραβίας, έκανε δηλώσεις στο αμερικάνικο the Nation λέγοντας ότι και οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι έχουν δικαίωμα να βρίσκονται σε κάποιο μέρος της Παλαιστίνης[5].

Οι Σαουδάραβες και ο Μωχάμεντ μπιν- Σαλμάν

Όσο καιρό γίνονται αυτές οι διεργασίες προέκυψε και το ζήτημα της δολοφονίας του Σαουδάραβα αντικαθεστωτικού Τζαμάλ Κασόγκι στην πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας σε τουρκικό έδαφος από άνδρες των μυστικών υπηρεσιών.

Ο Νετανιάχου σε ομιλία του σε φόρουμ στην Βουλγαρία καταδίκασε τη δολοφονία αλλά τόνισε ότι «… είναι σημαντικό η Σαουδική Αραβία να παραμείνει σταθερή». Όχι τυχαία, η δήλωση ήταν στήριξη στον Μωχάμεντ μπιν- Σαλμάν που είναι ο κύριος υποστηρικτής της διαμάχης με το Ιράν, επίσης ο πιο ένθερμος υποστηρικτής (και ενορχηστρωτής) του πολέμου στην Υεμένη, αυτός με τον οποίο συνομιλεί ο Τραμπ ευθέως, πριν καν γίνει πρόεδρος, αλλά και αυτός που υπέγραψε μία συμφωνία πώλησης όπλων της τάξης των 100 δισ. δολαρίων και πάνω με τις ΗΠΑ.

Η άτυπη συμμαχία ΗΠΑ- Ισραήλ- Σαουδικής Αραβίας – χωρών του Κόλπου (Ομάν, Μπαχρέιν, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) φαίνεται ότι, πλέον, ούτε καν κρύβεται πίσω από τα προηγούμενα της Αραβοϊσραηλινής διαμάχης για την Παλαιστίνη.

Και όλοι «νοιάζονται» για την Υεμένη

Ξαφνικά αυτό το γεγονός οδήγησε στην αλλαγή της στάσης του Τύπου απέναντι στην Σαουδική Αραβία και σε «εκκλήσεις» από τις δυτικές χώρες για σταμάτημα του πολέμου στην Υεμένη. Αξίζει να σημειώσουμε ποια γεγονότα δεν στάθηκαν ικανά να πυροδοτήσουν τέτοιες επίσημες «εκκλήσεις» από πλευράς δυτικών:

Α) Οι δεκάδες χιλιάδες νεκροί του πολέμου στην Υεμένη και οι σχεδόν 2 000 000 εκτοπισμένοι.

Β) Η πρώτη πανδημία πανούκλας εδώ και αιώνες.

Γ) Οι θάνατοι ακόμη και παιδιών από την πείνα και το γεγονός ότι εκατομμύρια κάτοικοι της Υεμένης είναι στα πρόθυρα του λιμού.

Δ) Η δημοσίευση φωτογραφιών απόλυτης φρίκης και ασιτίας όπως αυτή που δημοσιεύουμε παρακάτω.

Όμως η δολοφονία ενός ατόμου ήταν ικανή για να οδηγήσει σε «κατακραυγή» της παγκόσμιας κοινότητας. Την πιο ενδιαφέρουσα αντίθετη εκτίμηση εξέφρασε ο γενικός γραμματέας της Χεζμπολάχ σε ομιλία του πριν μερικές μέρες, λέγοντας, ότι οι Αμερικάνοι σπεύδουν να σώσουν τους Σαουδάραβες και τους συμμάχους τους από την ήττα. Για την ακρίβεια, λέει ότι η συμμαχία εναντίον των Χούθι έχει φτάσει στα όριά της.

Μετά από τρία χρόνια πόλεμου η τελευταία επιχείρηση των Σαουδαράβων (επιχείρηση «Χρυσή Νίκη») ξεκίνησε στις 13 Ιουνίου για την κατάληψη του λιμανιού της Hudaida. Το επιχείρημα ήταν ότι μόλις καταληφθεί το λιμάνι, οι Χούθι θα παραδοθούν διότι είναι το τελευταίο λιμάνι που ελέγχουν και θα ξεμείνουν από όπλα, τρόφιμα και πετρέλαιο. Ωστόσο τους τελευταίους 5 μήνες οι Χούθι δεν έχουν χάσει το λιμάνι, παρά τους ανηλεείς βομβαρδισμούς και τις απώλειες που τους έχει καταφέρει η ανώτερη στρατιωτική μηχανή της συμμαχίας εναντίον τους.

Κατ’ επέκταση και καθώς ο ισχυρός άνδρας του Ριάντ Μωχάμεντ μπιν – Σαλμάν κατηγορείται για τις αποτυχίες του πολέμου στην Υεμένη, η Χεζμπολάχ θεωρεί ότι η πρωτοβουλία των ΗΠΑ και οι υποκριτικές εκκλήσεις της Μ.Βρετανίας δεν βασίζονται στη δολοφονία στην Τουρκία του Τζαμάλ Κασόγκι, αλλά στο γεγονός ότι οι Σαούντ θέλουν να φύγουν από τον πόλεμο της Υεμένης διατηρώντας το γόητρό τους[6]. Άλλωστε, για να συμπληρώσουμε αυτό το σκεπτικό, από τη στιγμή που οι Σαουδάραβες δεν μπόρεσαν να καθυποτάξουν την Υεμένη, τουλάχιστον κατάφεραν να την πάνε πίσω στην Λίθινη εποχή έτσι ώστε να είναι ανεξάρτητη μεν (ή ελεγχόμενη από το Ιράν – όπως λένε οι ίδιοι) αλλά αδύναμη, σε σημείο που να μην μπορεί να συντηρήσει τον πληθυσμό της.

Ίσως από την άλλη μεριά να έχουν δίκιο οι δυτικοί που υποστηρίζουν ότι η δολοφονία Κασόγκι ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Το διάγραμμα (αριστερά) άλλωστε δείχνει, ποσοτικά, πόσα χρήματα θεώρησε η Δύση (συγκεκριμένα η Ευρώπη) ότι έπρεπε να δώσει σε ανθρωπιστική βοήθεια στην Υεμένη (με κόκκινο) και πόσα έπρεπε να πάρει για να εξοπλίσει τους Σαουδάραβες τα τελευταία χρόνια (ολόκληρο το υπόλοιπο). Στο μπλε είμαστε και εμείς που πουλήσαμε το 2017 πολεμοφόδια στη Σαουδική Αραβία και που εδώ και 2 χρόνια βρισκόμαστε σε τριμερείς επαφές με Ισραήλ και Κύπρο για την ΑΟΖ της Κύπρου.

*Ο Σταμάτης Ρήγας είναι ιστορικός

***

[1] https://www.timesofisrael.com/in-dramatic-sign-of-warming-ties-netanyahu-makes-secret-visit-to-oman/

[2] https://www.timesofisrael.com/in-first-israeli-minister-makes-state-visit-to-grand-mosque-in-abu-dhabi/

[3] https://www.timesofisrael.com/in-signal-of-gently-warming-ties-bahraini-delegation-visits-israel/

[4] https://www.timesofisrael.com/saudi-arabia-denies-prince-made-diplomatic-visit-to-israel/

[5] https://www.bbc.com/news/world-middle-east-43632905

[6] https://www.youtube.com/watch?v=wZR52m9A1-M

https://www.youtube.com/watch?v=wZR52m9A1-M

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Την συγκλονιστική προσπάθεια του καπετάνιου του «Fast Ferries Andros» να δέσει το πλοίο στο Λιμάνι της Ραφήνας κατέγραψε σε βίντεο η ιστοσελίδα irafina.gr.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το λιμάνι της Ραφήνας είναι γνωστό πως δυσκολεύει τους καπετάνιους λόγω της κατασκευής του και των ισχυρών ανέμων που πνέουν καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.

Το πλοίο προσέγγιζε το μεσημέρι της Τρίτης την Ραφήνα, εν μέσω ισχυρών βοριάδων που ξεπερνούσαν τα έξι μποφόρ και ο καπετάνιος με μία εντυπωσιακή μανούβρα κατάφερε να δέσει το πλοίο στο λιμάνι.

Η πρόσληψη ωμέγα-3 λιπαρών οξέων ήταν ωφέλιμη για την καρδιά τόσο των υγιών ανθρώπων, όσο και αυτών που διέτρεχαν αυξημένο κίνδυνο εμφράγματος, εγκεφαλικού ή καρδιακής νόσου.

Η έρευνα για τη βιταμίνη D και τα ωμέγα-3 (VITAL) διαπίστωσε ότι οι υγιείς άνθρωποι που έλαβαν συμπλήρωμα ιχθυελαίων υπέστησαν λιγότερα εμφράγματα, ειδικά εάν ήταν Αφροαμερικανοί ή δεν έτρωγαν τακτικά ψάρια.

Ένα άλλο εύρημα της μελέτης ήταν ότι μια συγκεκριμένη μορφή ωμέγα-3 λιπαρών οξέων, μείωσε τον κίνδυνο θανάτου από καρδιακή νόσο, έμφραγμα ή εγκεφαλικό επεισόδιο σε άτομα με άκαμπτες αρτηρίες ή άλλους παράγοντες κινδύνου για την υγεία της καρδιάς.

Οι δύο μελέτες επιβεβαιώνουν ότι τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα που βρίσκονται σε ψάρια όπως ο σολομός, η σαρδέλα ή ο τόνος έχουν ευεργετική επίδραση στην υγεία της καρδιάς, δήλωσε η Δρ. JoAnn Manson, επικεφαλής του τομέα προληπτικής ιατρικής στο Νοσοκομείο Brigham and Women's στη Βοστόνη, η οποία συμμετείχε στη δοκιμή VITAL.

«Δεν προτείνουμε να αρχίσουν όλοι να παίρνουν συμπληρώματα ιχθυελαίων. Αναφορικά με τα ωμέγα-3, το καλύτερο που μπορεί να κάνει κάποιος είναι να τρώει όσο το δυνατόν περισσότερα ψάρια», δήλωσε η Manson.

«Εάν οι άνθρωποι δεν τρώνε ψάρια, μπορούν να αποκομίσουν οφέλη από τη λήψη συμπληρωμάτων ιχθυελαίων. Τους προτείνουμε να το συζητήσουν με τον γιατρό τους» πρόσθεσε.

Στην πρώτη έρευνα έλαβαν μέρος περίπου 26.000 άνδρες και γυναίκες, ηλικίας 50 ετών και πάνω, στις ΗΠΑ, οι οποίοι λάμβαναν καθημερινά είτε 1 γραμμάριο ιχθυελαίων είτε βιταμίνη D (2.000 IU) είτε εικονικό φάρμακο.

Οι συμμετέχοντες δεν είχαν ιστορικό καρδιακών προβλημάτων. Τα συμπληρώματα ιχθυελαίων μείωσαν τον κίνδυνο εμφράγματος κατά 28% σε μια περίοδο παρακολούθησης πέντε ετών, αλλά δεν είχαν επίδραση στον κίνδυνο εκδήλωσης εγκεφαλικού επεισοδίου ή καρκίνου.

Ο χαμηλότερος κίνδυνος εμφράγματος διαπιστώθηκε σε όσους έκαναν μειωμένη κατανάλωση ψαριών. Στην ομάδα αυτή παρατηρήθηκε 19% μείωση σε όλα τα σοβαρά καρδιαγγειακά επεισόδια, καθώς και 40% μείωση των εμφραγμάτων.

Η έρευνα VITAL διαπίστωσε επίσης ότι οι αφροαμερικανικής καταγωγής συμμετέχοντες είχαν 77% χαμηλότερο κίνδυνο εμφράγματος λόγω της πρόσληψης ιχθυελαίων. Η μελέτη δεν διαπίστωσε οφέλη για την καρδιά από την λήψη συμπληρωμάτων βιταμίνης D, μείωσε όμως τον κίνδυνο θανάτου από καρκίνο κατά 25%.

Στο πλαίσιο της δεύτερης κλινικής έρευνας (REDUCE-IT), οι ερευνητές εξέτασαν τα οφέλη μιας καθαρής και σταθερής μορφής ωμέγα-3 λιπαρού οξέος, γνωστού ως EPA.Το συμπλήρωμα αυτό χορηγείται με ιατρική συνταγή για την μείωση των τριγλυκεριδίων σε άτομα με υψηλή χοληστερόλη.

Στη μελέτη συμμετείχαν πάνω από 8.000 ασθενείς που λάμβαναν στατίνες για τη μείωση της χοληστερόλης και την πρόληψη εμφράγματος ή εγκεφαλικού. Περίπου 7 στους 10 ασθενείς που συμμετείχαν στη μελέτη είχαν δύσκαμπτες αρτηρίες, ενώ οι υπόλοιποι είχαν διαβήτη και τουλάχιστον έναν ακόμη παράγοντα κινδύνου για την υγεία της καρδιάς. Τα άτομα που έλαβαν αυτή τη μορφή ιχθυελαίων είχαν 20% μειωμένο κίνδυνο θανάτου από καρδιοπάθεια, 31% μειωμένο κίνδυνο εμφράγματος και 28% μειωμένο κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου, συγκριτικά με όσους έλαβαν εικονικό φάρμακο.

Τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα ωφελούν την καρδιά με πολλούς τρόπους, καθώς μειώνουν τα επίπεδα των τριγλυκεριδίων και τη φλεγμονή, προλαμβάνουν την πήξη του αίματος και βοηθούν στη σταθεροποίηση του καρδιακού ρυθμού.

Τα αποτελέσματα των δύο ερευνών θα παρουσιαστούν στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Καρδιολογικής Εταιρείας και θα δημοσιευτούν στην επιστημονική επιθεώρηση New England Journal of Medicine.

Πηγή: healthday.com - onmed.gr

Μιχάλης Ρίζος

Η ΓΣΕΕ δεν αρκείται πλέον στη λογική του «κοινωνικού εταιρισμού», αλλά μετατρέπεται σε «χωροφύλακα» των ταξικών αγώνων

Η 1η Νοέμβρη έδειξε ότι πρωτοβάθμια σωματεία μπορούν να βαδίσουν απεργιακά και χωρίς τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό.

Το προηγούμενο δεκαήμερο ξεδιπλώθηκε ένα αντιδραστικό σχέδιο απεργοσπασίας και διάσπασης από την ηγεσία της ΓΣΕΕ (πλειοψηφία ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ, ΕΑΚ-ΣΥΡΙΖΑ). Περιελάμβανε, πρώτο, την πραξικοπηματική απόπειρα μπλοκαρίσματος της απεργίας στις 14/11 (με κήρυξη ανταπεργίας 28/11!) που είχαν αποφασίσει εκατοντάδες σωματεία, ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και όλος ο δημόσιος τομέας, με πλαίσιο ταξικών διεκδικήσεων αντικυβερνητικής, αντιεργοδοτικής κατεύθυνσης και με διαδικασίες βάσης. Δεύτερο, το κάλεσμα στους φορείς της «Κοινωνικής Συμμαχίας» να «ενώσουν τις δυνάμεις τους» στις 28/11, με πλαίσιο εντός του «μνημονιακού κεκτημένου». Και τρίτο, την υιοθέτηση πρακτικών ανοιχτής ρουφιανιάς και τρομοκράτησης των μαχόμενων δυνάμεων με πρόσκληση στην αστυνομία να παρέμβει στις συνδικαλιστικές διαδικασίες. Θυμηθείτε και την απουσία κάθε αντίδρασής της στον απεργοκτόνο νόμο τον Γενάρη του 2018.

Η ΓΣΕΕ έχει αλλάξει πίστα. Δεν της αρκεί η λογική του «κοινωνικού εταιρισμού», το διαρκές ξεπούλημα των αγώνων με τον κατακερματισμό και την αποκλιμάκωση, τα ψοφοδεή αιτήματα που δεν συσπειρώνουν, το YES-ΕΕ. Επιδιώκει πλέον να γίνει «χωροφύλακας» των ταξικών αγώνων, συνιστώσα του αντεργατικού μπλοκ κυβέρνησης, δεξιάς αντιπολίτευσης, εργοδοσίας, κράτους. Τι άλλο πια συνιστά αστικοποιημένο συνδικαλισμό;

Το σχέδιο αυτό έχει εξήγηση. Προσπαθεί να διαφυλάξει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τον ΣΕΒ και τους εφοπλιστές, γενικά την αστική πολιτική, μπροστά στη διαφαινόμενη ανάπτυξη των εργατικών και νεολαιίστικων αντιστάσεων. Στην περίοδο των ματωμένων πλεονασμάτων, της μόνιμης ευρωεπιτροπείας, της χρεομηχανής και της νατοϊκής επανεξόρμησης, δεν επιτρέπονται αποκλίσεις από τη «σταθερότητα». Ειδικά όταν ο κόσμος φαίνεται ότι δεν τσιμπάει στα μεταμνημονιακά ψίχουλα και ζητάει πολύ περισσότερα. Το σχέδιο αυτό είναι πολιτικό, και με την ευρεία έννοια κομματικό (για το κόμμα του κεφαλαίου!).

Το μεγάλο ερώτημα είναι τι κάνουν οι ταξικές, αγωνιστικές δυνάμεις. Η 1η Νοέμβρη έδειξε -με ένα μικρό, αλλά μεγάλης ποιότητας βήμα- ότι πρωτοβάθμια σωματεία μπορούν να βαδίσουν απεργιακά και χωρίς τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό. Κάτι που εκ των πραγμάτων ανοίγει δρόμο και για τη συνέχεια.

Τι κάνει όμως το ΠΑΜΕ; Δυστυχώς έχει τεράστια πολιτική ευθύνη για την ανοχή και τελικά υποταγή, που δείχνει απέναντι στον αστικοποιημένο συνδικαλισμό. Οι δικαιολογίες περί «συσχετισμού», «πανεργατικής δυνατότητας απεργιακής συσπείρωσης από τη ΓΣΕΕ», «διεύρυνσης του αριθμού των απεργών» είναι παιδαριώδεις και εκτός εποχής. Με βάση το ταξικό (και όχι το μικροαστικό) κριτήριο, δεν προσφέρουν ουσιαστικά τίποτα. Διαλύουν το κίνημα και απογοητεύουν το μάχιμο κόσμο και τα ταξικά σωματεία. Το πρόβλημα με τη στάση του ΠΑΜΕ μεγεθύνεται από τη στιγμή που το ίδιο ξαναβάζει τη ΓΣΕΕ και τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό στο παιχνίδι, όταν έδειχνε να έχει χάσει την πρωτοβουλία κινήσεων με τις από τα κάτω προσπάθειες ευρύτερης και πανελλαδικής απεργιακής συσπείρωσης (μέρος της οποίας – στην πράξη – ήταν και η 1η Νοέμβρη και ας τη λοιδόρησε το ΠΑΜΕ). Ο γ.γ. του ΚΚΕ (Πάτρα, 24/10) ισχυρίστηκε πως «θα μπορούσε να στηρίξει και η ΓΣΕΕ αυτό τον αγώνα (σ.σ. της 14/11) και να καλύψει μια σειρά εργαζόμενους που θέλουν να απεργήσουν, αλλά δεν τους καλύπτουν τα σωματεία τους». Την 1/11, αντί οι αγωνιστές του ΠΑΜΕ να είναι στο δρόμο της διακλαδικής απεργίας, έδιναν συνέντευξη Τύπου έξω από τα γραφεία της ΓΣΕΕ για να την… πείσουν. Και όταν αυτή «ανταποκρίθηκε», με τους δικούς της υπονομευτικούς όρους, το ΠΑΜΕ άρχισε να την κατηγορεί δικαίως για το χαρακτήρα που δίνει στην απεργία στις 28/11 («απόφαση υπονόμευσης του ενιαίου απεργιακού μετώπου»). Όμως, την ίδια στιγμή πειθαρχεί στις αποφάσεις της και σπεύδει να πάρει πίσω την 14/11, πλην ελαχίστων περιπτώσεων. Θεωρεί μάλιστα την 28/11 «κλιμάκωση» (!) με πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη και καμαρώνει που πάρθηκε με δική του πίεση!

Κατά τη γνώμη μας η τεράστια αυτή αντίφαση προκύπτει από τις λανθασμένες αναλύσεις που οδηγούν σε οπορτουνιστικές παλινωδίες:

– Το ΠΑΜΕ αντιμετωπίζει τη ΓΣΕΕ ως την παλιά γραφειοκρατία και όχι ως αστικοποιημένο συνδικαλισμό. Γι’ αυτό έχει την αυταπάτη ότι μπορεί να αλλάξει -και μάλιστα με τον εκλογικό δρόμο- δίνοντας τη «μάχη των μαχών» για τους συσχετισμούς στα εργατικά κέντρα ενόψει συνεδρίου ΓΣΕΕ. Ο μηχανισμός όμως του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού (που κορυφή του είναι η ΓΣΕΕ) έτσι όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια με τα ινστιτούτα, τα κρατικά κονδύλια, το νομικό πλαίσιο που της δίνει υπερεξουσίες, τις νοθείες, τα δίκτυα συμπόρευσης με τους εργοδότες, δεν αλλάζει με όρους εργατικής δημοκρατίας και εκλογών. Ανατρέπεται με το συσχετισμό στα πρωτοβάθμια σωματεία και την ανάληψη ευθύνης για τη δημιουργία άλλου ταξικού και ενωτικού κέντρου αγώνα που θα οργανώνει-αποφασίζει από τα κάτω και απεργιακά γεγονότα. Σε αυτό πρέπει να συμβάλλει το ΠΑΜΕ και όχι στην «πίεση» της ΓΣΕΕ.

– Το ΠΑΜΕ αντιμετωπίζει τη ΓΣΕΕ ως αποκλειστικό φορέα του πανεργατικού αγώνα, συχνά δε ως «διευκολυντικό παράγοντα» νομιμότητας μιας απεργίας. Δεν είναι καθόλου έτσι. Αν για να απεργήσει ο κόσμος χρειάζεται την άδεια του εργοδοτικού συνδικαλισμού, τότε που είναι η λενινιστική λογική περί «απεργίας σχολείο ταξικής συνειδητοποίησης»; Επιπλέον τα σωματεία που συσπειρώνονται σε πραγματικά ταξικές μάχες δεν είναι λίγα. Στο όνομα μιας «γενικής απεργίας φετίχ», γιατί να θυσιαστούν συντονισμένες και γενικευμένες μάχες ταξικής προοπτικής και κλιμάκωσης εκατοντάδων σωματείων; Οι απεργίες δεν είναι τυπικά νούμερα αλλά περιεχόμενο, μορφή, αιτήματα, σύγκρουση με κυβέρνηση και κεφάλαιο, οργάνωση από τα κάτω, κλιμάκωση, κατακτήσεις.

– Το ΠΑΜΕ ταυτίζει την ταξική ανασυγκρότηση με την άνοδο της παραταξιακής του επιρροής. Γι’ αυτό επιζητεί «αποφάσεις γενικής απεργίας» από τη ΓΣΕΕ ως ευκαιρία εμφάνισης της πολιτικής του παρουσίας στις πλατείες. Από εδώ προκύπτει η λογική «απεργούμε με το δικό μας πλαίσιο και στη δική μας συγκέντρωση». Οι γενικές απεργίες δεν είναι όμως ευκαιρίες… εισοδισμού! Το ποιος τις διευθύνει, τις αποφασίζει, τι αιτήματα και πολιτικό πρόσημο έχουν, πώς συνεχίζονται και τι προξενούν στον ταξικό αντίπαλο έχει τεράστια σημασία.

Οι ταξικές δυνάμεις δεν μπορούν άλλο να υπηρετούν και να εντάσσονται (διαφοροποιούμενοι στα χαρτιά και στις πλατείες) στο υπονομευτικό σχέδιο της ΓΣΕΕ. Προκύπτει μείζον θέμα τοποθέτησης απέναντι στην ανάγκη ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος και μετωπικής αντιπαράθεσης με το αντιδραστικό σχέδιο διάλυσης της αγωνιστικής πτέρυγας. Η 1η Νοέμβρη δείχνει το δρόμο. Η 14η Νοέμβρη παρά την απόσυρση του ΠΑΜΕ μπορεί να συνεχίσει μια δυναμική. Η σελίδα έχει γυρίσει!

ΠΗΓΗ: prin.gr