Σήμερα: 05/05/2026
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

strike28noem.jpg

Όλοι μαζικά, δυναμικά στην Πανελλαδική απεργία της 28ης Νοέμβρη και στην κλιμάκωσή της.

Γράφει ο Ζήσιμος Βαφίδης.

Είναι γεγονός ότι τα οικονομικά, εργασιακά, κοινωνικοασφαλιστικά αλλά και τα γενικότερα διογκούμενα προβλήματα που ταλανίζουν τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα εξαιτίας της συνεχόμενης αντεργατικής και αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης του κεφαλαίου, της ευρωένωσης και του ΝΑΤΟ, απαιτούν τη μέγιστη δυνατή απάντηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος, με συνεχόμενους και δυναμικούς αγώνες.

Παρόλα αυτά ο παλαιός και νέος κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός, με την πλειοψηφία που διαθέτει στις κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις, αδιαφορεί για αυτήν την αναγκαιότητα των αγώνων γιατί προτάσσει, πάνω από το δίκιο και τις ανάγκες των εργαζομένων, τον αντεργατικό και αντιλαϊκό ευρωμονόδρομο, και καλύπτει την αδιαφορία του αυτή, πίσω από τα πιο αντιδραστικά επιχειρήματα της κοινωνικοεταιρικής ευθύνης αλλά αναμασώντας και το αντιδραστικότατο «τροπάριο» περί αναποτελεσματικότητας των αγώνων. Ταυτόχρονα βέβαια αξιοποιεί και τη θεσμική θέση του ώστε να υπονομεύει ή να ευνουχίζει κάθε προσπάθεια αγωνιστικής παρέμβασης όταν προβάλλει στη βάση των εργαζομένων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί και η πρόσφατη στάση του στη διοίκηση της ΓΣΕΕ για την κήρυξη 24ωρης πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας.

Αφού στην αρχή αρνήθηκε να την κηρύξει, στη συνέχεια την κήρυξε για τις 28 του Νοέμβρη, έτσι ώστε, με το δεδομένο ότι μεσολαβούν οι γιορτές των Χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς, να μην υπάρχουν περιθώρια για την αναγκαία συνέχεια και κλιμάκωση με νέες απεργιακές κινητοποιήσεις. Αλλά και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις που ελέγχονται από το ΠΑΜΕ, ουσιαστικά διευκόλυναν τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ σε αυτήν την τακτική και στόχευσή του, αφού, ενώ από το Σεπτέμβρη είχαν προκηρύξει 24ωρη απεργία, αρχικά για τις 8 Νοέμβρη, στη συνέχεια, όταν το Εργατικό Κέντρο Αθήνας κήρυξε 24ωρη απεργία για τις 14 Νοέμβρη, τότε και οι προαναφερόμενες συνδικαλιστικές οργανώσεις του ΠΑΜΕ, μετέφεραν τη δική τους απεργία για τις 14 Νοέμβρη και τέλος όταν η ΓΣΕΕ κήρυξε 24ωρη απεργία για τις 28 Νοέμβρη την ξαναμετέφεραν από τις 14 στις 28 Νοέμβρη, ουσιαστικά δικαιώνοντας αυτήν την παρελκυστική, υπονομευτική αντιαπεργιακή τακτική του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού της ΓΣΕΕ.

Όλο αυτό το γαϊτανάκι γι’ αυτήν την απεργία, όχι μόνο αντικειμενικά εξυπηρετεί τις αντιαπεργιακές επιδιώξεις του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού της ΓΣΕΕ, αλλά και κουρελιάζει και την έννοια της απεργίας όταν οι «ταγοί» του συνδικαλισμού, ως τζογαδόροι, τη βάζουν σε ημερομηνιακή ρουλέτα και την περιφέρουν ως «έκθετο» από ημερομηνία σε ημερομηνία.

Με τι σοβαρότητα μπορούν να δουν μια τέτοια απεργία οι εργαζόμενοι όταν από το Σεπτέμβρη και μέχρι τις 21 Οκτώβρη, σε αφίσες, σε ανακοινώσεις και σε ρεπορτάζ στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης» διαβάζουν για την προετοιμασία της απεργίας που θα πραγματοποιήσουν στις 8 Νοέμβρη μια σειρά εργατικά κέντρα, ομοσπονδίες και πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις, διαβάζουν ακόμα και καταγγελία του ΠΑΜΕ γιατί η ΑΔΕΔΥ δεν πήρε απόφαση για να γίνει απεργία στις 8 αλλά στις 14 Νοέμβρη, και στις 23 Οκτώβρη διαβάζουν ότι η απεργία μετατίθεται από τις 8 στις 14 Νοέμβρη; Πολύ περισσότερο με τι σοβαρότητα να δουν οι εργαζόμενοι μια τέτοια απεργία που ξανά στην ίδια εφημερίδα, σε αφίσες, σε ανακοινώσεις και σε ρεπορτάζ διαβάζουν μέχρι τις 7 Νοέμβρη για την απεργία που θα πραγματοποιήσουν οι ίδιες οργανώσεις στις 14 Νοέμβρη, διαβάζουν μάλιστα και καταγγελίες και συνέντευξη του ΠΑΜΕ ενάντια στην πλειοψηφία της ΓΣΕΕ που δεν πήρε απόφαση για να γίνει απεργία στις 14 αλλά στις 28 Νοέμβρη, και στις 8 Νοέμβρη διαβάζουν ότι η απεργία ξανά μετατίθεται από τις 14 στις 28 Νοέμβρη;

Από όλη αυτήν την τακτική το σίγουρο είναι ότι το μόνο που υπηρετήθηκε ήταν οι αντιαπεργιακές επιδιώξεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού της πλειοψηφίας της διοίκησης της ΓΣΕΕ. Δηλαδή αυτή η πλειοψηφία πέτυχε να τσαλακώσει για άλλη μια φορά την ίδια την έννοια της απεργίας. Πέτυχε να μην υπάρξει γενική πανεργατική απεργία αφού η ΑΔΕΔΥ, η τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση των δημοσίων υπαλλήλων, την απόφαση της για πανδημοσιοϋπαλληλική απεργία στις 14 Νοέμβρη, δεν τη μετέφερε στις 28 του Νοέμβρη. Και ακόμα πέτυχε η απεργία στις 28 Νοέμβρη, κοντά στις γιορτές των Χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς, να είναι μια μεμονωμένη αποσπασματική, μη πανεργατική απεργία διαμαρτυρίας, χωρίς προοπτική κλιμάκωσης.

Εύλογα όμως ερωτήματα ανακύπτουν και για την τακτική του ΠΑΜΕ που ναι μεν κατεύθυνε τις υπό την επιρροή του συνδικαλιστικές οργανώσεις να πάρουν αποφάσεις για απεργίες που όμως στη συνέχεια, όχι μόνο δεν έστερξε για την πραγματοποίηση τους αλλά επεδίωξε και πέτυχε τελικά να εντάξει αυτές τις απεργίες κάτω από μια απεργιακή ομπρέλα της ΓΣΕΕ. Έτσι όμως αποκαλύπτεται και η αδυναμία του ΠΑΜΕ να σηκώσει μόνο του το βάρος αυτών των απεργιών όσον αφορά βέβαια στη συμμετοχή των εργαζομένων σ’ αυτές και γι’ αυτό θέλησε μια απόφαση για απεργία της τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης που δημιουργεί αντικειμενικά ένα γενικότερο θετικό κλίμα στη συμμετοχή.. Συρόμενο όμως κατά αυτόν τον τρόπο και γι’ αυτούς τους λόγους το ΠΑΜΕ πίσω από τη ΓΣΕΕ που γνωρίζει την αδυναμία του, αντικειμενικά συνέπραξε στις προαναφερόμενες αντιαπεργιακές σκοπιμότητες της.

Ανακύπτει όμως το ερώτημα αν για όλες αυτές τις αλλαγές ημερομηνιών και για την αναγκαιότητά τους συζήτησαν και αποφάσισαν οι ίδιες οι συνδικαλιστικές οργανώσεις ή τις υποκατέστησε το ΠΑΜΕ και είχαμε την παλιά αμαρτία που στις μέρες μας πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις, την ακύρωση δηλαδή από τα πάνω, από τις κορυφαίες, της αυτοτέλειας και της οργανωτικής ανεξαρτησίας των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Τόσα χρόνια το ΠΑΜΕ σύρεται πίσω από την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, όσον αφορά την κήρυξη απεργιών, έχει εκτεθεί κατ' επανάληψη και αυτή η τακτική όχι μόνο δεν βοήθησε το εργατικό κίνημα, αλλά του προξένησε τεράστια ζημιά. Η λύση είναι το ξέκομμα από τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, η ένταση της προσπάθειας για την αλλαγή των συσχετισμών δύναμης στα όργανα του συνδικαλιστικού κινήματος και στην επίμονη και επίπονη δουλειά από τα «κάτω» μέσα στους εργαζόμενους που θα δυναμώσει τα ταξικά σωματεία, θα ανεβάσει το κύρος τους στα μάτια των εργαζομένων και θα τα κάνει αξιόμαχα ώστε να οργανώνουν απεργίες και κάθε είδους αγωνιστικές δράσης με επιτυχίες και αποτελέσματα.

Τις σκοπιμότητες και την εχθρότητα της προς τους γνήσιους ταξικούς αγώνες που πολύ γλαφυρά αναγράφονται και σε άρθρο στελέχους για τη συνδικαλιστική δουλειά του ΚΚΕ στο «Ριζοσπάστη» του Σαββατοκύριακου 10&11 Νοέμβρη σελ. 8, όπου μεταξύ άλλων εύστοχων που αναφέρονται για τη μεθοδική, υπονομευτική, αντιαπεργιακή πρακτική της πλειοψηφίας της διοίκησης της ΓΣΕΕ, διαβάζουμε: «Να λοιπόν που οι «ακηδεμόνευτοι», (ΓΣΕΕ) αντί να αποφασίσουν απεργία στις 14 Νοέμβρη, δηλαδή την ενότητα των εργαζομένων πάνω στην απόφαση για απεργία, αφού, όπως λένε, ενδιαφέρονται έστω και για τον κατώτατο μισθό (το πλαίσιο πάλης των ταξικών δυνάμεων το απεχθάνονται), αποφάσισαν για τις 28 Νοέμβρη, με στόχο τη διάσπαση του απεργιακού μετώπου». … «Καλούν (ΓΣΕΕ) την εργατική τάξη σε απεργία ενίσχυσης της εκμετάλλευσης. Διαμορφώνουν συνδικαλιστικό κίνημα με τέτοιο ρόλο, τέτοια αποστολή. Εχθρικό για την εργατική τάξη». Τώρα γιατί το ΠΑΜΕ σύρθηκε σε μια απεργία της ΓΣΕΕ, στις 28 Νοέμβρη «που διασπά το απεργιακό μέτωπο» και διαμορφώνει κίνημα «εχθρικό για την εργατική τάξη» είναι ένα πολύ μεγάλο ερώτημα που δικαιολογημένα πλανάται στα στόματα όλων των εργαζομένων.

Επειδή όμως με αυτά και με αυτά, η απεργία, το ύψιστο όπλο των εργαζομένων, έχει υποστεί πολλές και ποικίλες επιθέσεις, εκφυλισμούς και διασυρμούς, οι εργαζόμενοι που στενάζουν από την αναδουλειά, τη μισοδουλειά, την απληρωσιά και μισοπληρωσιά, έχουν πλέον υποχρέωση να παραμερίσουν όλους αυτούς τους κυβερνητικούς-εργοδοτικούς συνδικαλιστές και όσους «σφιχταγκαλιάζουν» μέχρι πνιγμού το όπλο της απεργίας και να πάρουν στα χέρια τους και την υπόθεση της απεργίας στις 28 Νοέμβρη αλλά και την υπόθεση της συνέχισης και κλιμάκωσής της και κύρια να πάρουν στα δικά τους χέρια συνολικά και την αναγέννηση ενός γνήσιου δικού τους δυναμικού και ανατρεπτικού συνδικαλιστικού κινήματος.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

 

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018 07:44

Ο αγωγιάτης Άδωνης

adonis-shout-2-300x169.jpg

Τα μάθατε; Ο Άδωνης Γεωργιάδης, έκανε αγωγή στη Novartis. Κατηγορεί τη φαρμακοβιομηχανία, πως δεν βγαίνει να δηλώσει ότι δεν τον έχει χρηματίσει και αφήνει έτσι να πλανάται η εντύπωση πως είναι ένας διεφθαρμένος υπουργός. Αυτό είναι το επιχείρημα πάνω στο οποίο στήνεται η αγωγή και για όποιον γνωρίζει δύο τρία νομικά, έχει δηλαδή συρθεί στα δικαστήρια λόγω αγωγών και μηνύσεων από κάτι τύπους όπως ο Άδωνης και ο Βγενόπουλος, είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται για αστήριχτη αγωγή και νομικά και λογικά.

Ο καθένας καταλαβαίνει –και ο Άδωνης Γεωργιάδης περισσότερο- πως η Novartis είναι υποχρεωμένη να δώσει εξηγήσεις και στοιχεία για την έρευνα που διεξάγεται στην Ελλάδα και τις ΗΠΑ, μόνον στις αρμόδιες Αρχές και όχι σε οποιονδήποτε άλλο ζητάει ή προφασίζεται πως ζητάει για τους δικούς του λόγους.

Πάρτε το όμως και από την πλευρά της λογικής και όχι της νομικής. Με τη λογική του Αδώνιδος, τα Πανεπιστήμια του κόσμου που έχουν κάνει μελέτες για την Αρχαία Ελλάδα, θα έπρεπε να στέλνουν διαψεύσεις για τις ανοησίες που διδάσκονται στην Ελληνική Αγωγή περί άριου και παπάριου Έλληνος 13 εκατομμυρίων χρόνων, διαφορετικά αποδέχονται την εγκυρότητα Αδωνικής Αγωγής όπως η σιωπή της Novartis δηλώνει αντίστοιχα την ενοχή του.

Σε κάθε περίπτωση όμως, τι νόημα θα είχε ένα αθωοχάρτι από τη Novartis προς τον Άδωνη τη στιγμή που κάθε δήλωση περί αθωότητας οποιουδήποτε από την εταιρεία μόνο ειρωνείες και ισχυρή καχυποψία θα γεννούσε; Αν σε αθωώνει η Novartis κάτι τρέχει για την κοινή γνώμη. Τι χρησιμότητα έχει η δήλωση της εταιρείας πως ο Άδωνης δεν χρηματίστηκε, όταν τη δήλωση την κάνει μια αμαρτωλή εταιρεία που στα μάτια του κόσμου θέλει να καλύψει όσους την εξυπηρέτησαν; Φανταστείτε μια δήλωση του Χριστοφοράκου της Siemens «δεν χρημάτισα τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ από τα μαύρα ταμεία της Siemens».

Τι προσπαθεί να κάνει λοιπόν ο Άδωνης; Αυτό μπορεί να το απαντήσει μόνο ο ίδιος, αλλά για τον παρατηρητή δηλώνει μεγάλη ταραχή και με την αγωγή αλλά και με το ιστορικό που προσπάθησε να δημιουργήσει γύρω από αυτή. Αν θυμάστε, ο Άδωνης εμφανίστηκε χωρίς εμφανή λόγο στις ΗΠΑ και με μεγάλο άγχος άρχισε να δηλώνει ως δικαιολογημένη την παρουσία του εκεί, ποστάροντας φωτογραφίες στο twitter οι οποίες προκάλεσαν σχόλια. Ο Αντιπρόεδρος της ΝΔ φωτογραφιζόταν με ταμπέλες σε γραφεία γερουσιαστών για να δείξει το «αντικείμενο της επίσκεψης» στις ΗΠΑ. Κάπου ανάμεσα σε όσα έγραψε για το ταξίδι του, δήλωσε πως επισκέφθηκε δικηγορικό γραφείο στην Αμερική για να κάνει αγωγή στη Novartis. Το επιχείρημα δεν είχε καμία λογική υπόσταση. Η έδρα της Novartis είναι στην Ελβετία και σε όλα αυτά δεν είχε κανένα ρόλο αμερικανός δικηγόρος. Το επιβεβαίωσε άλλωστε ο ίδιος, κάνοντας τελικώς αγωγή στη Novartis της Ελβετίας και της Ελλάδας, στην Ελλάδα όμως. Η παρουσία Άδωνη σε δικηγορικό γραφείο των ΗΠΑ, μία μόνο ανάγκη θα μπορούσε να εξυπηρετήσει σχετικά με την υπόθεση Novartis, την οργάνωση της άμυνας του Αντιπροέδρου σε σχέση με όσα αποκαλύπτονται από την αμερικανική έρευνα. Δηλαδή πιθανές νομικές κινήσεις για μπλοκάρισμα της έρευνας, προσφυγές εναντίων όσων την διεξήγαγαν κ.λ.π. Την ανάγκη αγωγής πάντως δεν εξυπηρετούσαν σύμφωνα πλέον με τη δική του, πρακτική παραδοχή.

Το βέβαιο είναι πως η βιασύνη του Άδωνη Γεωργιάδη να δείξει στους οπαδούς του-και φαντάζομαι και στη ΝΔ- πως αντεπιτίθεται τον εγκλώβισε σε ανακοινώσεις περί αγωγών στην Αμερική οι οποίες κατέληξαν σε γελοιοποίηση της απειλής περί αγωγής.

Η αγωγή τελικώς που κατέθεσε, έχει γραφτεί στο πόδι σε μερικές ώρες και βρίθει όχι από νομικά επιχειρήματα αλλά από επιχειρήματα του πόσο καλός υπουργός ήταν για να καταλήξει να ζητάει από τη Novartis να πει πως δεν τον χρημάτισε.

Ο Αντιπρόεδρος της ΝΔ είναι σε πλήρες αδιέξοδο. Με την αγωγή ή προσπαθεί να πιέσει όσο μπορεί τη Novartis στην τακτική συνεργασίας που έχει επιλέξει με τις Αρχές για μερικά θέματα ή προσπαθεί να επαναλάβει τα γνωστά γελοία επιχειρήματα εγχώριας κατανάλωσης «έκανα αγωγή στη Novartis επειδή είμαι αθώος» κατά το «έκανα αγωγή στο Documento».

Ο Άδωνης δεν είναι ένας τυπικός ενάγων, ούτε δηλώνει κάποια αγωγή με την αγωγή του. Είναι ο αγωγιάτης δυσβάστακτου φορτίου που δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί, θεωρώντας πως με τις κινήσεις του δημιουργεί τις ακραίες συνθήκες σύγκρουσης που θα φέρουν στην εξουσία τη ΝΔ η οποία θα τον απαλλάξει από το αγώγι. Δεν είναι τυχαίο πως και λέει και υπονοεί ότι θα αλλάξουν τα πράγματα στη Δικαιοσύνη μόλις βγει η ΝΔ. Ναι, στην ανεξάρτητη Δικαιοσύνη .

ΥΓ: Μέσα σε όλα αυτά έχει ενδιαφέρον πως τελικώς ο Άδωνης επέλεξε για την αγωγή τον δικηγόρο του Βγενόπουλου και της Μαρέβας. Κάτι θα ξέρει αλλά ίσως υπάρχουν και πολλά που αγνοεί.

Πηγή: Κώστας Βαξεβάνης – «Κουτί της Πανδώρας»

 

 

.jpg

Οι εργολαβικοί εργαζόμενοι στην ΔΕΣΦΑ απεργούν για το δικαίωμά τους στην μόνιμη και σταθερή δουλειά και είμαστε στο πλευρό τους.

          Είναι απαράδεκτο το καθεστώς αυτό, με εργαζόμενους που εδώ και είκοσι χρόνια προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην ΔΕΣΦΑ αλλά είναι εργαζόμενοι δεύτερης κατηγορίας. Οι εργολάβοι έρχονται και παρέρχονται αυτήν την εικοσαετία, αλλά οι εργαζόμενοι παραμένουν οι ίδιοι με κουτσουρεμένα δικαιώματα, υποβαθμισμένους μισθούς, χωρίς συλλογική σύμβαση και σε καθημερινή αβεβαιότητα.

          Αυτή η απαράδεκτη κατάσταση γίνεται ακόμη προκλητικότερη αν αναλογιστούμε ότι οι εργολαβικοί εργαζόμενοι της ΔΕΣΦΑ αποτελούν σχεδόν το 60% του προσωπικού που δουλεύει στην επιχείρηση.

          Στην πραγματικότητα η κερδοφορία της επιχείρησης στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην εκμετάλλευση των εργολαβικών εργαζόμενων. Και με τη δική τους δουλειά όλα αυτά τα χρόνια η ΔΕΣΦΑ αποκομίζει τεράστια κέρδη. Αλλά η εργοδοσία αρνείται ακόμη και να συναντηθεί με το σωματείο των εργολαβικών.

  • Καταγγέλλουμε την κυβέρνηση η οποία αρνείται να βάλει στοπ στο άθλιο και ανεπίτρεπτο καθεστώς των εργολαβικών.
  • Απαιτούμε την άμεση μονιμοποίηση όλων.
  • Στηρίζουμε αποφασιστικά τον δίκαιο αγώνα και τα αιτήματα των εργολαβικών εργαζομένων.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

italian-crisis-696x462.jpg

Ενδεχομένως να προσαρμόσει τον στόχο του 1,5% για ανάπτυξη το 2019 αναφέρουν ιταλικά ΜΜΕ

Μέτρα για να αποτραπεί η μετάδοση της ιταλικής κρίσης, με τη συμμετοχή του ESM, εξετάζει η ΕΚΤ, την ώρα που πλησιάζει η ώρα της αλήθειας για την κυβέρνηση του Giuseppe Conte, καθώς λήγει σήμερα Τρίτη 13/11 το τελεσίγραφο της Κομισιόν προς την Ιταλία, η οποία είναι υποχρεωμένη να αποστείλει αναθεωρημένο το σχέδιο της για τον προϋπολογισμό του 2019.
Σύμφωνα με τον επικεφαλής οικονομολόγο της ΕΚΤ, Peter Praet, η Ευρωζώνη συζητά το ενδεχόμενο να χρησιμοποιήσει τον ESM για να αποφευχθεί η μετάδοση της ιταλικής κρίσης σε άλλες χώρες με υψηλό χρέος.
«Υπάρχει μια συζήτηση, που είναι σε πολιτικό επίπεδο, σχετικά με τα προληπτικά μέτρα που θα μπορούσαμε να λάβουμε εάν υπάρξουν συνέπειες σε άλλες χώρες» δήλωσε ο ίδιος και διευκρίνισε ότι τα μέτρα αυτά δεν αφορούν τις κεντρικές τράπεζες.
Όπως είπε, τα μέτρα αυτά δεν σχετίζονται με την κεντρική τράπεζα αλλά με τον ESM και τις χώρες που είναι ευάλωτες στις εξωτερικές εξελίξεις.
Εν τω μεταξύ, αξιωματούχος του ESM αποκάλυψε ότι οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης έχουν συζητήσει τους όρος πρόσβασης σε προληπτικές πιστωτικές γραμμές από το ESM ώστε τα εργαλεία να γίνουν πιο αποτελεσματικά.

Κλιμακώνεται η κόντρα με τις Βρυξέλλες

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε απορρίψει τον προϋπολογισμό που της είχε αποστείλει η Ρώμη τον περασμένο Οκτώβριο κάνοντας λόγο για σοβαρές αποκλίσεις και μη σεβασμό των ευρωπαϊκών κανόνων.
Μάλιστα η Κομισιόν έχει απειλήσει ότι σε περίπτωση μη συμμόρφωσης της Ρώμης με τις ευρωπαϊκές «επιταγές», θα εξετάσει να κινήσει τη διαδικασία του υπερβολικού ελλείμματος για την Ιταλία, με απόφαση της που το αργότερο θα ληφθεί έως τις 21/11.
Πάντως και απέναντι σε αυτές τις σκληρές προειδοποιήσεις και απειλές η ιταλική κυβέρνηση δεν φαίνεται διατεθειμένη να κάνει μεγάλες υποχωρήσεις, αν και δημοσιεύματα κάνουν λόγο για μια πιο συμφιλιωτική στάση από τη Ρώμη κυρίως όσον αφορά το στόχο για την ανάπτυξη.
Σε σημερινό δημοσίευμα της η ιταλική εφημερίδα Il Sole αναφέρει πως η κυβέρνηση Conte θα διατηρήσει το έλλειμμα στο 2,4% για το 2019, όσο δηλαδή ήταν και στον πρώτο προϋπολογισμό που είχε αποστείλει στην Κομισιόν, ενώ δεν αποκλείεται να προχωρήσει σε μια μικρή αναπροσαρμογή του στόχου για την ανάπτυξη για το 2019, μειώνοντας τον από το 1,5% που προέβλεπε αρχικά σε 1,3%, αν και άλλα δημοσιεύματα όπως η Messaggero τον κατεβάζουν στο 1,1% με 1,2% για το 2019.
Τις πληροφορίες αυτές μεταδίδει και η Corriere della Sera σχετικά με τη διατήρηση του ελλείμματος στο 2,4% και το ενδεχόμενο μείωσης του στόχου για την ανάπτυξη στο 1,2% για το 2019, τονίζοντας πάντως και τη διαφορά στη στάση που υπάρχει ανάμεσα στους δύο αντιπροέδρους Matteo Salvini και Luigi Di Maio με τον υπουργό Οικονομικών, Giovanni Tria, με τους δύο πρώτους να δηλώνουν ανυποχωρήτοι σε οποιαδήποτε αλλαγή και με τον Ιταλό ΥΠΟΙΚ να είναι ανοιχτός σε διάλογο και σε υποχωρήσεις.
Σε κάθε περίπτωση οι οριστικές αποφάσεις για την απάντηση της Ρώμης στο τελεσίγραφο της Κομισιόν θα ληφθούν μετά την έκτακτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου που θα πραγματοποιηθεί εντός της ημέρας.

Διαφωνίες για τον αυτόματο μηχανισμό

Σημειώνεται επίσης πως η ιταλική κυβέρνηση επεξεργάζεται να προτείνει έναν αυτόματο μηχανισμό μείωσης των δαπανών σε περίπτωση υπέρβασης του στόχου για το έλλειμμα σε μια προσπάθεια να καθησυχάσει τις Βρυξέλλες, κάτι που ενδεχομένως να αποτελέσει και την χρυσή τομή μεταξύ Ιταλίας – ΕΕ προκειμένου να μπει ένα τέλος στη μεταξύ τους αντιπαράθεση για το ύψος του ελλείμματος.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα της Corriere della Sera, από τον αυτόματο αυτό μηχανισμό αποκλείεται το ενδεχόμενο αύξησης των φόρων, με τον Tria να προσανατολίζεται σε περικοπή των δαπανών.
Ωστόσο, στο σενάριο αυτό αντιτίθενται σφόδρα οι Salvini και Di Maio, καθώς γνωρίζουν ότι τα πρώτα “θύματα” της περικοπής των δαπανών θα είναι οι βασικές τους πολιτικές και προεκλογικές δεσμεύσεις για το εισόδημα των πολιτών και για την ασφαλιστική μεταρρύθμιση.

Fioramonti (M5S): Μην περιμένετε μεγάλες αλλαγές στον προϋπολογισμό της Ιταλίας

Την πάγια θέση της κυβέρνησης ότι δεν θα γίνουν μεγάλες αλλαγές στον προϋπολογισμό του 2018 επανέλαβε ο Lorenzo Fioramonti, στέλεχος του Κινήματος των Πέντε Αστέρων και ένας από τους αρχιτέκτονες της οικονομικής πολιτικής του κόμματος.
«Δεν αναμένω ότι η ιταλική κυβέρνηση θα προχωρήσει σε σημαντικές αναθεωρήσεις» δήλωσε στο CNBC.
«Πιστεύω ότι πιθανότατα θα διεξαχθεί διάλογος σχετικά με τα κάποια πιθανά δευτερεύοντα βήματα, αλλά ο πυρήνας των προτάσεων θα παραμείνει ο ίδιος» τόνισε υποδηλώνοντας ότι οι συζητήσεις μεταξύ Βρυξελλών και Ρώμης αφορούν κυρίως στο τι θα γίνει στη συνέχεια παρά στο περιεχόμενο του προϋπολογισμού.

Οι φόβοι των Ευρωπαίων και οι συμβουλές των αναλυτών

Αρκετά κορυφαία στελέχη της Ευρωζώνης, με τελευταίο τον Jean-Claude Juncker έχουν εκφράσει την ανησυχία τους για το τι μπορεί να σημάνει μία κλιμάκωση της έντασης μεταξύ Βρυξελλών και Ρώμης, με δεδομένη τη «βαρύτητα» που έχει η Ιταλία, ως η τρίτη ισχυρότερη οικονομία της ζώνης του ευρώ.
Ταυτόχρονα, όμως, οι Ευρωπαίοι γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να κάνουν πολλές παραχωρήσεις στην Ιταλία, με δεδομένο ότι, όντως, παραβιάζει τους κανόνες της Ευρωζώνης και ταυτόχρονα δεν θα ήθελαν κατά τη διάρκεια μίας προεκλογικής περιόδου να δημιουργήσουν κλίμα «διαχωρισμού» μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ.
Την ίδια ώρα οι αναλυτές εμφανίζονται αρκετά διαλλακτικοί έναντι της Ιταλίας, καθώς και αυτοί με τη σειρά τους επισημαίνουν ότι η κλιμάκωση μίας κρίσης στη χώρα –κρίσης χρέους και όχι υπερβολικού ελλείμματος- θα μπορούσε να συμπαρασύρει το σύνολο της ζώνης του ευρώ όχι απλά σε δύσκολες καταστάσεις αλλά ακόμη και στην καταστροφή.
Όλα αυτά συμβαίνουν σε μία περίοδο όπου οι αποδόσεις των ιταλικών ομολόγων συνεχίζουν να κινούνται ανοδικά, αλλά και το ίδιο ανοδικά κινείται και η δημοτικότητα της κυβέρνησης.

Βάσει της τελευταίας δημοσκόπησης Lega και M5S συγκεντρώνουν το 56% των ψήφων (30% για τη Lega και 26% για το M5S), γεγονός που αποδεικνύει πέραν από κάθε αμφιβολία ότι οι Ιταλοί πολίτες στηρίζουν απόλυτα τις αποφάσεις των κυβερνώντων.

Στο 3,5% η απόδοση του 10ετούς

Ανοδικά κινούνται οι αποδόσεις των ιταλικών ομολόγων, καθώς εκπνέει σήμερα 13/11 το τελεσίγραφο της Κομισιόν για τις αλλαγές στον προϋπολογισμό του 2019.
Η απόδοση του 10ετούς ομολόγου ενισχύεται στο 3,5% από 3,448% στο χθεσινό κλείσιμο.
Στο 1,321% διαμορφώνεται η απόδοση του 2ετούς ομολόγου από 1,68% χθες.
Το ιταλικό spread ενισχύεται στις 311 μονάδες βάσης.
Την ίδια ώρα, οι επενδυτές τηρούν στάση αναμονής στο χρηματιστήριο του Μιλάνου, με τον FTSE MIB να ενισχύεται 0,2% στις 19.089 μονάδες και τις μετοχές στο ταμπλό να καταγράφουν μεικτά πρόσημα.

Κάτω από 2% η απόδοση στη δημοπρασία 3ετών ομολόγων – Στο 3,12% μειώθηκε για τα 7ετή

Στο 1,98%, από 2,51% στην προηγούμενη, ήταν η απόδοση που διαμορφώθηκε κατά τη σημερινή δημοπρασία 3ετών ομολόγων από το ιταλικό Δημόσιο, όπου και συγκεντρώθηκαν 2,5 δισ. ευρώ.
Ο δείκτης κάλυψης ανήλθε στο 1,52, από 1,26 στην προηγούμενη.
Επίσης μειωμένη ήταν και η απόδοση στα 7ετή ομόλογα, καθώς διαμορφώθηκε στο 3,12%, από 3,28% στην προηγούμενη, συγκεντρώνοντας 1,75 δισ. ευρώ.
Ο δείκτης κάλυψης ανήλθε στο 1,52, από 1,90 στην προηγούμενη.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Σελίδα 3175 από 4477
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή