Οι εργαζόμενοι που δεν υπακούουν στην εντολή για 6η μέρα εργασίας στοχοποιούνται δια τα περαιτέρω….

«Μόλις το 0,076% των επιχειρήσεων και των παραρτημάτων τους στην Ελλάδα έκανε χρήση της διάταξης για την 6ήμερη εργασία»: Αυτή τη δικαιολογία διακινεί νυχθημερόν η κυβέρνηση από την περασμένη βδομάδα, αξιοποιώντας τα σχετικά στοιχεία από το σύστημα «ΕΡΓΑΝΗ», σε μια προσπάθεια να πείσει ότι «δεν τρέχει και τίποτα». Μάλιστα, την 6ήμερη εργασία τη βαφτίζει «έκτακτη βάρδια», σε μια προκλητική αντιστροφή της πραγματικότητας μετά την κατακραυγή που εισέπραξε για το νέο μέτρο εξόντωσης των εργαζομένων.

Μόνο που τα ίδια στοιχεία που επικαλείται η κυβέρνηση επιβεβαιώνουν ότι οι επιχειρήσεις που έσπευσαν να αξιοποιήσουν τη νέα διάταξη είναι πολύ μεγάλοι χώροι δουλειάς με χιλιάδες εργαζόμενους. Γιατί, πράγματι το σχετικό δελτίο Τύπου μιλούσε για 291 επιχειρήσεις που πληρούν τις προϋποθέσεις του νόμου προκειμένου να περάσουν σε 6ήμερη εργασία. Ομως τα ίδια στοιχεία δείχνουν ότι αυτές οι «ελάχιστες» επιχειρήσεις απασχολούν 69.014 εργαζόμενους! Μιλάμε δηλαδή για μεγάλες βιομηχανίες, που έτρεξαν να πάρουν σειρά να εφαρμόσουν το μέτρο, κι αυτό μόλις σε δυο βδομάδες εφαρμογής του. Η ασυδοσία που εξασφαλίζει η κυβέρνηση είναι τέτοια που δεν περιλαμβάνεται κανένα στοιχείο για πόσους από τους εργαζόμενους αυτούς στις επιχειρήσεις εφαρμόζεται το 6ήμερο, για πόσο και από πότε.

Ταυτόχρονα, το υπουργείο έκανε λόγο για «αιτήσεις» εργοδοτών που τάχα απορρίπτονται. Ομως, σύμφωνα με τον νόμο οι εργοδότες δεν «αιτούνται», αλλά «δηλώνουν» στο σύστημα «Εργάνη ΙΙ», άρα δεν προβλέπεται καμία έγκριση ή απόρριψη της δήλωσής τους. Κατ’ επέκταση, είναι εντελώς ψέμα ο ισχυρισμός της υπουργού πως «από τα στοιχεία προκύπτει ότι το 82,6% των αιτημάτων απορρίφθηκε»! Απλά, οι επιχειρήσεις που εφάρμοσαν 6ήμερο χωρίς να το «δικαιούνται» ίσως κάποια στιγμή «ελεγχθούν» από τις αποδυναμωμένες Επιθεωρήσεις Εργασίας.

Πηγή: iskra.gr

Πηγή: imerodromos.gr

Το ερώτημα δεν είναι τόσο θεωρητικό και «φιλοσοφικό» όσο ακούγεται. Σύμφωνα με άρθρο του climatebook.gr η στάθμη της τεχνητής λίμνης του Μόρνου, δηλαδή o κύριος ταμιευτήρας ύδρευσης της Αθήνας, βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα. Η σημαντική μείωση της έκτασης της τεχνητής λίμνης του Μόρνου παρατηρείται τους τελευταίους δύο μήνες λόγω της απουσίας βροχών, των υψηλών θερμοκρασιών αλλά και ως αποτέλεσμα του πολύ ήπιου χειμώνα με τις ελάχιστες χιονοπτώσεις στα ορεινά, όπου η τήξη τους δεν πρόσφερε τα μέγιστα στον υδροφόρο ορίζοντα.

Πιο συγκεκριμένα, λαμβάνοντας υπόψη τα δορυφορικά δεδομένα που επεξεργάστηκε το climatebook, από τον δορυφόρο Sentinel-2, στις 2 Ιουλίου 2023 (ένα χρόνο πριν) η συνολική έκταση της επιφάνειας της λίμνης ήταν ~16.5 km², ενώ στις 26 Ιουνίου 2024 υπολογίστηκε ~12.8 km². Τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο η έκταση της λίμνης είναι κατά 15-20% συρρικνωμένη σε σχέση με την μέση τιμή από το 2010.

Στην ουσία, η έλλειψη αξιόλογων βροχοπτώσεων, η επιμονή των πολύ υψηλών θερμοκρασιών αλλά και οι λιγοστές χιονοπτώσεις του χειμώνα αυξάνουν τον κίνδυνο λειψυδρίας για τη συνέχεια του καλοκαιριού σε πολλές περιοχές της χώρας και κυρίως στα νησιά με την Κρήτη να βρίσκεται στην πιο δυσμενή θέση όλων. Με μεγάλο πρόβλημα λειψυδρίας είναι αντιμέτωπη η Κόρινθος, η Πύλος, Καλαμάτα και άλλες περιοχές.

Ο Σταύρος Ντάφης, φυσικός-μετεωρολόγος, συνεργάτης στο meteo.gr στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών, σημειώνει μιλώντας στο «Κοσμοδρόμιο» πως μεγάλο μέρος της Μεσογείου δοκιμάζεται από το 2018 από περιόδους έντονης ξηρασίας. Σε μερικές περιπτώσεις αυτό οδήγησε σε σοβαρά προβλήματα λειψυδρίας, κυρίως στο Μαρόκο, στην Ισπανία, και στη Νότια Ιταλία.

Η εικόνα που περιγράφει ο κ. Ντάφης είναι πολύ ανησυχητική και προοικονομεί ένα δυστοπικό μέλλον. «Στη χώρα μας, μέχρι τις αρχές του 2024, μόνο η Θράκη και μερικές περιοχές της Κρήτης αντιμετώπιζαν παρατεταμένη έλλειψη βροχοπτώσεων και υδρολογική ξηρασία. Τους πρώτους 7 μήνες του έτους όμως, σχεδόν το σύνολο της Ελλάδας έχει δεχθεί πολύ λιγότερα ποσά βροχής από τον μέσο όρο της τελευταίας 30ετίας. Ιδιαίτερα περιορισμένες είναι οι βροχοπτώσεις στην ανατολική ηπειρωτική χώρα, την Πελοπόννησο, την Κρήτη και τα Νησιά του Αιγαίου, όπου σχεδόν σε όλες τις περιοχές έχει καταγραφεί λιγότερο από το 20% του κανονικού για την εποχή ύψους υετού, σύμφωνα με το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών/meteo.gr».

Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με επιστημονική έρευνα που βρίσκεται σε εξέλιξη από το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών/meteo.gr και τα αποτελέσματά της θα δημοσιευτούν στις αρχές του φθινοπώρου, καταγράφεται σημαντική έλλειψη χιονοπτώσεων στα ορεινά της Ελλάδας.

Τα προκαταρκτικά δεδομένα δείχνουν πως την περίοδο από το 2011 μέχρι σήμερα, μεταξύ Νοεμβρίου και Απριλίου οι ημέρες χιονοκάλυψης στη χώρα μας έχουν μειωθεί σε περιοχές της Πίνδου έως και 20 ημέρες σε σχέση με την περίοδο 1991-2010, ιδιαίτερα στην Ήπειρο και τη Δυτική Μακεδονία. Το χιόνι πλέον εντοπίζεται σε μεγαλύτερα υψόμετρα και σε μικρότερες ποσότητες, κάτι που έχει άμεση επίπτωση στον εμπλουτισμό του υδροφόρου ορίζοντα την άνοιξη.

Ειδικότερα στα ορεινά γύρω από τη Λίμνη Μόρνου, τα Βαρδούσια, την Οίτη, την Γκιώνα και τα υπόλοιπα ορεινά της Ναυπακτίας, οι χιονοπτώσεις μέσα στο έτος ξεκινούν πιο αργά από ό,τι στο παρελθόν, κυρίως μετά τα μέσα Ιανουαρίου, και σπάνια χιονίζει με επαρκή χιονοκάλυψη την τελευταία 10ετία κάτω από τα 1.500 μ υψόμετρο.

Τον φετινό Ιούνιο δεν καταγράφηκε βροχή στους μετεωρολογικούς σταθμούς γύρω από τη Λίμνη Μόρνου, ενώ το μέσο ύψος βροχής την περίοδο 2010-2019 τον Ιούνιο ήταν 44 mm.

Kαμπάνιες πρόληψης από την ΕΥΔΑΠ

Βλέποντας τα ισχυρά καμπανάκια της απειλής για λειψυδρία η ΕΥΔΑΠ παρήγγειλεμια καμπάνια ενημέρωσης βασικό μήνυμα της οποίας είναι το: «Θες νερό; Κλείσε τη βρύση», ξυπνώντας έτσι  μνήμες από την πιο απειλητική από άποψη λειψυδρίας διετία της Αθήνας -1991,1993- τότε ήταν και η τελευταία φορά που είχαμε δει καμπάνια πρόληψης για το νερό.

Σημειώνεται πως σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε πρόσφατα στην Υποεπιτροπή Υδατικών Πόρων της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Προστασίας Περιβάλλοντος ο διευθύνων σύμβουλος της ΕΥΔΑΠ Χάρης Σαχίνης, τον προσεχή Σεπτέμβριο, οπότε ολοκληρώνεται η τρέχουσα υδρολογική περίοδος, αναμένεται οι ταμιευτήρες της ΕΥΔΑΠ να έχουν απόθεμα 700 εκατ. κυβικών μέτρων. Κατά τον κ. Σαχίνη, το απόθεμα επαρκεί για την επόμενη τριετία, ενώ αυτή τη στιγμή υπάρχει έλλειμμα 250 εκατ. κυβικών μέτρων.

Είναι ενδεικτικό πως τον Σεπτέμβριο του 2022 οι ταμιευτήρες περιείχαν 1,1 δισ. κυβικά μέτρα, τα οποία τον Σεπτέμβριο του 2023 έπεσαν στα 950 εκατ. κυβικά. Με τα δεδομένα αυτά, όπως ανέφερε ο κ. Σαχίνης, «είμαστε σε ‘κίτρινο’ συναγερμό». «Θα δούμε τι θα γίνει και τον Σεπτέμβριο με Δεκέμβριο αν θα βρέξει, Δεκέμβριο με Μάρτιο αν θα χιονίσει, για να δούμε αν θα πρέπει να αλλάξουμε, να πάμε πιο γρήγορα σε ‘πορτοκαλί’ συναγερμό», σημείωσε.

Το πρόβλημα εντείνεται από την απώλεια νερού μέσα στο δίκτυο, απώλεια που ανέρχεται στο 23%, δεδομένου ότι ο μέσος όρος ηλικίας του δικτύου ύδρευσης είναι 60 χρόνων ως αποτέλεσμα των διαχρονικά χαμηλών επενδύσεων.

Σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα η ΕΥΔΑΠ σκοπεύει να θέσει σε λειτουργία άλλες πηγές, καθώς σήμερα χρησιμοποιούνται πρωτίστως ο Μόρνος και ο Εύηνος και συμπληρωματικά ο Μαραθώνας και η Υλίκη. Πρόκειται για τη Μαυροσουβάλα, πηγή κάτω από την Πάρνηθα αλλά και τις πηγές του μέσου ρου του Βοιωτικού Κηφισού, οι οποίες είναι κοντά στην Υλίκη. «Είναι πηγές οι οποίες αντλούν το νερό από το υπέδαφος, οπότε έχουν ένα παραπάνω κόστος. Αλλά σε αυτή την περίπτωση τα μοντέλα μας λένε ότι πλέον πρέπει να μπουν κι αυτές για να βοηθήσουν, για να έχουμε νερό όχι μόνο για 3 χρόνια, αλλά να μπορέσουμε, αν συνεχιστούν οι ίδιες συνθήκες, να έχουμε νερό για τα επόμενα 4-5 χρόνια», εξήγησε ο διευθύνων σύμβουλος της ΕΥΔΑΠ. Στα μακροπρόθεσμα σχέδια της εταιρείας είναι η αξιοποίηση του νερού των κέντρων επεξεργασίας λυμάτων της Ψυτάλλειας και του Θριασίου για βιομηχανική χρήση.

Πηγή: kosmodromio.gr

Μικρά ηλεκτρικά ελικόπτερα θα μπορούν να σταθμεύουν κοντά στη γέφυρα Όστερλιτς κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών και παραολυμπιακών αγώνων στη Γαλλία.

Το Συμβούλιο Επικρατείας της Γαλλίας επιτρέπει προσωρινά τα εναέρια ή ιπτάμενα ηλεκτρικά ταξί που αδειοδότησε η κυβέρνηση αλλά απαγόρευσε ο Δήμος του Παρισιού ως αντι-οικολογικά.

Όπως αναφέρει η ΕΡΤ, μικρά ηλεκτρικά ελικόπτερα θα μπορούν να σταθμεύουν κοντά στη γέφυρα Όστερλιτς κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών και παραολυμπιακών αγώνων και θα προσγειώνονται σε όλο το Σηκουάνα μέσα στο Παρίσι.

Η τελική δικαστική απόφαση θα παρθεί το φθινόπωρο και προς το παρόν τα τα ιπτάμενα ταξί, ελικόπτερα θα λειτουργήσουν με την προσωρινή τους άδεια από την κυβέρνηση μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου 2024.

Πηγή: news247.gr

Πενήντα χρόνια από την πτώση του χουντικού καθεστώτος. Πενήντα χρόνια αστικοκοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Μισός αιώνας πυκνότατος σε γεγονότα. Μισός αιώνας που απαιτεί αποτίμηση. Για την οικονομία, την πολιτική, την ιδεολογία την κοινωνία: Κρίση του 1973. Πέρασμα από τον κεϋνσιανισμό στον νεοφιλελευθερισμό. Διάλυση των σοσιαλιστικών χωρών. Ήττα του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. Υποχώρηση του εργατικού και του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Διασπάσεις στο ΚΚΕ. Κρίση του 2008. Πλήρης ταύτιση της σοσιαλδημοκρατίας με τον νεοφιλελευθερισμό. Οι ΗΠΑ και η ΕΕ σε πορεία παρακμής. Συντηρητικοποίηση των κοινωνιών. Οσμή παγκόσμιας πολεμικής σύρραξης.

Όλα αυτά απαιτούν μία συγκροτημένη, επιστημονική και με διαλεκτικά εργαλεία αποτίμηση. Αλλά από μία τέτοια αποτίμηση, το κείμενο της ΚΕ απέχει παρασάγγας.

Το αστικό μπλοκ (πολιτικοί – δημοσιογράφοι – δημοσιολόγοι) εδώ και καιρό κάνει τις αποτιμήσεις του. Η εφημερίδα Καθημερινή, η ναυαρχίδα του αστικού Τύπου, διοργάνωσε συνέδριο. Ακολούθησαν αφιερώματα και από άλλες εφημερίδες. Βιβλία σε συντηρητική κατεύθυνση έχουν ήδη εκδοθεί και πιθανώς θα ακολουθήσουν και άλλα. Εκπομπές στην τηλεόραση συμπληρώνουν το τοπίο.

Με βάση τη βαρύτητα της επετείου και τη συγκροτημένη παρέμβαση του συντηρητικού μπλοκ, θα περίμενε κάποιος να δει από την ΚΕ του ΚΚΕ ένα συγκροτημένο πόρισμα συμπερασμάτων. Αντί αυτού δημοσιεύτηκε ένα μικρό κείμενο, με πρόχειρες εκτιμήσεις – και αντιφάσεις – και ασφαλώς απολύτως εναρμονισμένες με τη γνωστή ιδεολογική στροφή της ηγεσίας που έχει σημειωθεί τα τελευταία χρόνια. Ας κωδικοποιήσουμε τα σημεία κριτικής.

1)Μετά από το ανιστόρητο συμπέρασμα της ηγεσίας του ΚΚΕ περί μη ανάμειξης των ΗΠΑ στον σχεδιασμό του πραξικοπήματος που είδαμε με αφορμή τα 50 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, το μοτίβο επαναλαμβάνεται. Γράφεται στη Διακήρυξη: «[…] η δικτατορία των συνταγματαρχών αποτέλεσε μια προσπάθεια επίλυσης των αδιεξόδων του αστικού πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα, με την κατάλυση της αναχρονιστικής διατήρησης των δύο κέντρων εκτελεστικής εξουσίας, του βασιλιά που ήταν αρχηγός και των Ενόπλων Δυνάμεων και της αστικής κυβέρνησης». Ο σχεδιασμός και η παρέμβαση των ΗΠΑ απουσιάζει.

2)Παρόλα αυτά δεν λείπουν οι αντιφάσεις αφού εκτιμάται πως «Η ομάδα πραξικοπηματιών είχε εκκολαφτεί στο πλαίσιο των μηχανισμών του μεταπολεμικού κράτους του αστικού στρατού αλλά και του ΝΑΤΟ […]». Δηλαδή, από τη μια το πραξικόπημα αφορούσε αποκλειστικά τα αδιέξοδα του ελληνικού αστικού πολιτικού συστήματος αλλά όχι τους σχεδιασμούς του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, από την άλλη οι πραξικοπηματίες εκκολάφτηκαν στους κόλπους του ΝΑΤΟ.

3)Σε συνέχεια της παραπάνω λογικής σπανίως αναφέρονται οι ΗΠΑ και ο ρόλος τους και προτιμάται το ΝΑΤΟ κι έτσι και με αυτόν τον τρόπο υποβαθμίζεται ο ρόλος του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Η υποβάθμιση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού εντάσσεται στο γνωστό ιδεολόγημα της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας όπου δεν υπάρχουν ιμπεριαλιστικές και εξαρτημένες χώρες αλλά όλες είναι ιμπεριαλιστικές.

4)Για πολλοστή φορά διαπιστώνεται πως η μήτρα όλων των κακών βρίσκεται στο «αμαρτωλό οπορτουνιστικό» παρελθόν του ΚΚΕ και του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. Και για πολλοστή φορά με μεγάλη δόση αυταρέσκειας διαπιστώνεται ότι η σημερινή ηγεσία είναι αυτή που αποκατέστησε τον επαναστατικό χαρακτήρα του κόμματος. Φυσικά, ποτέ δεν δόθηκε απάντηση πώς ο «εμπεδωμένος οπορτουνισμός» δημιούργησε το ΕΑΜ, πώς υπήρξε ένοπλη σύγκρουση με την εγχώρια αστική τάξη και τον αγγλικό ιμπεριαλισμό το 1944, πώς το κόμμα τέθηκε εκτός νομιμότητας, πώς οι κομμουνιστές εκτελέστηκαν, διώχθηκαν, εξορίστηκαν, φυλακίστηκαν και γιατί ένα αστικό κράτος απαιτούσε από τους «οπορτουνιστές» δηλώσεις μετάνοιας, πώς το ΚΚΕ κέρδισε στην αντιπαράθεσή του με το ΚΚΕ Εσωτερικού και γιατί δεν ακολούθησε τον ευρωκομμουνιστικό δρόμο τη δεκαετία του 1960.

5)Η ηγεσία του ΚΚΕ διεκδικεί το μονοπώλιο των αγώνων επί χουντικής επταετίας (άλλη μία αντίφαση με το «οπορτουνιστικό» παρελθόν του κόμματος). Αναμφίβολα η μάχη που έδωσαν σε σκληρότατες συνθήκες τα μέλη του κόμματος ήταν ηρωική, πρωτοπόρα και άκρως σημαντική για το λαϊκό κίνημα. Δεν ήταν, όμως, μόνο οι κομμουνιστές. Ανεξάρτητα από το αν συμφωνούμε ή όχι με την επιλογή κάποιων μορφών πάλης, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την ηρωικότητα αγωνιστών όπως του Αλέκου Παναγούλη, του Σάκη Καράγιωργα και άλλων. Στους κοινωνικούς αγώνες υπάρχει πρωτοπορία αλλά όχι μονοπώλιο.

6)Για το μεταπολιτευτικό ΚΚΕ διαπιστώνεται ότι ήταν εγκλωβισμένο στη λογική της σταδιοποιημένης επανάστασης, ότι ακολούθησε λάθος τακτική απέναντι στο ΠΑΣΟΚ πριν το 1981 αφού «το ΠΑΣΟΚ αντικατέστησε την Ένωση Κέντρου» και ότι η επιλογή της συγκρότησης του Συνασπισμού ήταν απόρροια των οπορτουνιστικών προταγμάτων. Μερικά πολύ σύντομα σχόλια: Πρώτον, δεν υπάρχει επανάσταση χωρίς φάσεις και στάδια, κάτι που έχει αποδειχτεί στην πράξη (ο Λένιν τα έχει απαντήσει αυτά με ενάργεια). Δεύτερον, το ΠΑΣΟΚ πριν το 1981 μόνο ένα συνηθισμένο κόμμα της σοσιαλδημοκρατίας δεν ήταν. Μίλαγε στο όνομα του μαρξισμού, στη συνθηματολογία του έβαζε έντονα το ζήτημα της εξόδου από ΝΑΤΟ και ΕΟΚ, προγραμματικά αναφερόταν στην κοινωνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής, τα γραφεία του κοσμούσαν τα πορτρέτα των Μαρξ και Βελουχιώτη, συσπείρωνε την πλειοψηφία της εργατικής τάξης και ειδικά του εργοστασιακού προλεταριάτου, ενώ ασκούσε εντονότατη κριτική στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Άλλο τέτοιο κόμμα στην Ευρώπη δεν υπήρχε. Τρίτο, για άλλη μια φορά δεν γίνεται καμία απολύτως αναφορά στη συμμετοχή του ΚΚΕ στις δύο αστικές κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα. Το ΚΚΕ, για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, κακώς συμμετείχε κατά τη γνώμη μας στις δύο αυτές κυβερνήσεις. Η συμμετοχή του έφερε μια διάσπαση που διέλυσε την ΚΝΕ, δυνάμωσε το δεξιό ρεύμα που υπήρχε στο εσωτερικό του, ξεθώριασε τις διαιρετικές τομές στην ελληνική κοινωνία και κινηματικά δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα. Πώς, λοιπόν, ενώ με ευκολία διαπιστώνεται από την ΚΕ μια αδιάκοπη πορεία οπορτουνισμού για το συγκεκριμένο δεν υπάρχει καμία αναφορά;

7)Θα σταθούμε, όμως, και σε μια συνειδητή παράλειψη. Η ηγεσία του ΚΚΕ αναφερόμενη στο 15ο συνέδριο του κόμματος γράφει: «Το νέο Πρόγραμμα του Κόμματος συζητήθηκε και εγκρίθηκε στο 15ο Συνέδριο του ΚΚΕ (1996), διακηρύσσοντας τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα της αναγκαίας επανάστασης στην Ελλάδα, προσδιορίζοντας ανάλογα τις κινητήριες δυνάμεις της και απορρίπτοντας τη μεταβατική εξουσία ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό». Για την αποκατάσταση της αλήθειας το Πρόγραμμα του 15ου συνεδρίου γράφει ανάμεσα στα άλλα: «Σε συνθήκες ταξικών αναμετρήσεων και μεγάλης φθοράς στην περιοχή των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων, με βάση το κοινοβούλιο χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα». Με αυτή τη διαπίστωση το ΚΚΕ εκείνης της εποχής χαράζει μία γενική κατευθυντήρια γραμμή σε περιπτώσεις κυβερνήσεων όπως αυτές του Αλιέντε, του Τσάβες και άλλων. Δεν επρόκειτο για μια μεταρρυθμιστική ειρηνική αυταπάτη αλλά για μια ιστορική δυνατότητα που θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να οδηγήσει στην επαναστατική ρήξη.

Ας γίνουμε, όμως, πιο συγκεκριμένοι προς άρση παρανοήσεων. Πρώτα από όλα υπάρχουν ιστορικές περίοδοι όπου δεν μπορούμε να μιλήσουμε για καθαρή αστική ή καθαρή σοσιαλιστική εξουσία. Μιλάμε για τις περιόδους της δυαδικής εξουσίας. Πρόκειται για εκείνες τις ιστορικές φάσεις κατά τις οποίες συνυπάρχει η αστική εξουσία με τα λαϊκά όργανα αυτοδιεύθυνσης (σοβιέτ). Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο. Αν όντως υπάρξει μία κυβέρνηση ριζοσπαστικών δυνάμεων που έχει προκύψει κοινοβουλευτικά, όπως διατύπωνε το Πρόγραμμα του 15ου συνεδρίου, και που αρχίζει να βαθαίνει τις μεταρρυθμίσεις στον στρατό, στα σώματα ασφαλείας, στα δικαστήρια, στο Σύνταγμα και αλλού και η ταξική πάλη οξύνεται οδηγώντας στο «ποιος ποιον», τότε για τι εξουσία πρόκειται; Και δεν υπονοούμε ότι η εξουσία είναι τότε σοσιαλιστική αλλά ότι πρόκειται για μία μεταβατική περίοδο, σίγουρα βραχύχρονη, και που θα οδηγηθεί μοιραία ή στη νίκη της επανάστασης ή της αντεπανάστασης (πολύ περισσότερο αν μία τέτοια κυβέρνηση συνυπάρχει με φύτρα λαϊκής εξουσίας που είναι και το πλέον πιθανό για μην πούμε σίγουρο).

1) Η διακήρυξη τελειώνει με ευχολόγια και γενικές εκκλήσεις για την ανάγκη των κοινωνικών συμμαχιών. Καμία συγκεκριμένη πρόταση, κανένα συγκεκριμένο σχέδιο ανάπτυξης του λαϊκού κινήματος, καμία τακτική πρόταση για τον τρόπο συσπείρωσης πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων.

Καταληκτικά, θα λέγαμε πως η διακήρυξη αποτελεί μία συμπύκνωση αριστερισμού και δογματισμού που εν τέλει οδηγεί σε δεξιές πρακτικές (ακινησία). Είναι πολύ μακριά από τις ανάγκες μιας αποτίμησης που αφορά μία τόσο σημαντική ιστορική περίοδο. Και θα λέγαμε πως δεν είναι μόνο απότοκη της ιδεολογικής ένδειας αλλά είναι και απόρροια μιας κομματικής γραφειοκρατίας που αδυνατεί και δεν θέλει να δει τη σύγχρονη πραγματικότητα και είναι εγκλωβισμένη σε ένα αποτυχημένο, ιστορικά, ιδεολογικό πλαίσιο.

Πηγή: kordatos.org

Πηγή: kommon.gr