Την κήρυξη προειδοποιητικής 48ωρης γενικής απεργίας πριν την κατάθεση στη Βουλή του νομοσχεδίου στις 2/6 και 3/6, με στόχο να μην κατατεθεί, συνεχή συλλαλητήρια διαμαρτυρίας και συγκρότηση κέντρου αγώνα ενωτικά με όλες τις αγωνιστικές δυνάμεις που εναντιώνονται στο κυβερνητικό νομοσχέδιο έκτρωμα, προτείνει η Αγωνιστική Ταξική  Ενότητα στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας. Σε κάθε περίπτωση προτείνει να προκηρυχτεί απεργία στις 3 Ιούνη μαζί την ΑΔΕΔΥ και συνδικάτα του ιδιωτικού τομέα, καθώς και απεργιακή κλιμάκωση αν το νομοσχέδιο έρθει για ψήφιση.

Την ίδια ώρα, η ΓΣΕΕ αρκείται σε προτάσεις-παρατηρήσεις επί του άθλιου νομοσχεδίου, αρνείται την άμεση προκήρυξη απεργίας και μετέθεσε για την… Δευτέρα την συνεδρίαση του Γενικού Συμβουλίου.

Ακολουθεί η πρόταση της ΑΤΕ-ΕΚΑ:

Ξεσηκωμός για να μην περάσει το νομοθετικό τερατούργημα

Το νομοσχέδιο Χατζηδάκη που επιχειρεί να επιβάλλει η κυβέρνηση της ΝΔ αποτελεί την επιτομή ενός ολόκληρου προγράμματος αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων του κεφαλαίου, μια ιστορική πρόκληση για τον κόσμο της εργασίας. Η αντεργατική σφοδρότητα του νόμου και η απογείωση της εκμετάλλευσης που θεσμοθετεί, είναι εμφανείς από τις γενικές διατάξεις του. Πυξίδα των αντεργατικών μέτρων είναι οι πολιτικές κατευθύνσεις της Ε.Ε. και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της στρατηγικής της. Γι αυτό η ψήφισή του είναι προαπαιτούμενο για το «Ταμείο Ανάκαμψης».

Συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων, το νομοσχέδιο προβλέπει:

– Κατάργηση του οκταώρου και επιβολή εβδομάδας 50 ωρών εργασίας, (μέσω ατομικών συμβάσεων). Οι επιπλέον ώρες θα αποθηκεύονται σε «τράπεζα χρόνου» και θα «επιστρέφονται» στους εργαζόμενους εντός έξι μηνών με τη μορφή μειωμένου ωραρίου ή ρεπό ή ημερών άδειας, ανάλογα με τις ανάγκες της επιχείρησης. Το νομοσχέδιο δεν κάνει διάκριση εφαρμογής του μέτρου για συμβάσεις ορισμένου ή αορίστου χρόνου. Στις συμβάσεις ορισμένου χρόνου δεν θα υπάρχει η «αναπλήρωση» σε περίπτωση απόλυσης.

– Η πολυδιαφημιζόμενη κάρτα εργασίας θα ξεκλειδώνει τις ευέλικτες μορφές εργασίας.

– Αύξηση των υπερωριών που θα μπορεί να επιβάλει σε ετήσια βάση σε 150 ώρες (από 96 στη μεταποίηση και 120 στις υπηρεσίες). Μείωση της αμοιβής των υπερωριών.

– Καταργείται ουσιαστικά η δυνατότητα νομικής διεκδίκησης επαναπρόσληψης (ακόμα και στην περίπτωση της καταχρηστικότητας) με την καταβολή μεγαλύτερης αποζημίωσης, δίνοντας έτσι στην εργοδοσία πλήρη ασυλία για τις απολύσεις.

– Μονιμοποίηση και επέκταση της τηλεεργασίας που αυξάνει την εντατικοποίηση της εργασίας, σβήνοντας τα όρια μεταξύ εργάσιμου και μη εργάσιμου χρόνου.

– Το καθεστώς αργίας της Κυριακής δέχεται ένα ακόμα σκληρό χτύπημα, καθώς προστίθενται πολλοί κρίσιμοι κλάδοι για το κεφάλαιο (courier, αποθήκες και logistics, υγειονομικών και φαρμακευτικών υλικών, πληροφορική, τηλεφωνικά κέντρα, data centers, βιομηχανία σκυροδέματος, εξορυκτικές δραστηριότητες κ.ά.)

– Κατάργηση του ΣΕΠΕ (σώμα επιθεωρητών εργασίας) και μετατροπή του σε «Ανεξάρτητη Αρχή» (στην πραγματικότητα θα ελέγχεται πλήρως από την κυβέρνηση)

– Ποινικοποίηση της απεργιακής περιφρούρησης που θα οδηγεί και στη διακοπή της απεργίας με δικαστική απόφαση. Απαιτείται η παροχή τουλάχιστον του 33,3% των υπηρεσιών και μάλιστα πέραν του προσωπικού ασφαλείας, γεγονός που σημαίνει ότι κατά τη διάρκεια μιας απεργίας θα πρέπει να εργάζεται μεγάλο μέρος των εργαζόμενων.

– Για τη λήψη απόφασης για απεργία θα πρέπει στην γενική συνέλευση το σωματείο να παρέχει δυνατότητα συμμετοχής και ψήφου εξ αποστάσεως (ηλεκτρονικώς).

– Για την άσκηση συνδικαλιστικού δικαιώματος απαιτείται η απογραφή των εργαζομένων και των εργοδοτών στο ήδη νομοθετημένο Γενικό Μητρώο.

Ο νόμος έχει και «τυράκια» ώστε να διευκολυνθεί η παγίδευση των εργαζομένων στη φάκα της υπερεκμετάλλευσης (άδεια πατρότητας, «αντιμετώπιση» σεξουαλικών παρενοχλήσεων). Μπορεί ο Χατζηδάκης να υπερθεματίζει για αυτές τις ρυθμίσεις, όμως όταν η φιλοσοφία του νόμου είναι η «συμφωνία εργαζομένου-εργοδότη» και ο εργαζόμενος υποχρεούται να εργάζεται «σύμφωνα με την καλή πίστη», τέτοια μέτρα δεν θα εφαρμόζονται. Πολλές από τις άδειες είναι χωρίς αποδοχές, ενώ θα δίνονται από τον εργοδότη όταν αυτός θέλει. Για την σεξουαλική παρενόχληση (ένα αδίκημα που στα αφεντικά καταγράφεται συχνά, αφού «για ένα κομμάτι ψωμί δε φτάνει μόνο η δουλειά»)προβλέπονται κυρίως διοικητικά πρόστιμα….

Δεν θα γίνουμε σκλάβοι της ψηφιακής εποχής

Με το νομοσχέδιο η κυβέρνησης της ΝΔ θέλει να ολοκληρώσει τον κύκλο αντιδραστικών αλλαγών που ξεκίνησε πριν δέκα χρόνια, κύριο χαρακτηριστικό του οποίου ήταν η κρατική επιβολή του κατώτερου μισθού, η κατάργηση των ΣΣΕ, η υπαγωγή του χρόνου στο κεφάλαιο με μείωση των μισθών, ο έλεγχος του συνδικαλισμού, η περιστολή της απεργιακής δράσης των εργαζομένων.

Το νομοσχέδιο προσδένεται πλήρως στα μνημόνια, το δημοσιονομικό σφαγείο της ΕΕ, τη μοιρασιά της πίτας από το ταμείο ανάκαμψης. H κυβέρνηση της ΝΔ πατάει πάνω στην πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, που κράτησε όλες τις αντεργατικές ρυθμίσεις, επέβαλλε το 50% για την απόφαση για απεργία και επέβαλε την διευθέτηση του χρόνου εργασίας με την «σύμφωνη γνώμη των εργαζόμενων».

Υπάρχουν δυνατότητες για πλατιά κινητοποίηση ενάντια στο αντεργατικό νομοθετικό έκτρωμα, καθώς δεν αφορά μόνο ορισμένες κατηγορίες του ιδιωτικού τομέα, που έχουν συμβάσεις, αλλά κτυπά στον πυρήνα των εργατικών δικαιωμάτων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, καθώς και τους ανέργους. Οι άνεργοι δεν θα βρίσκουν δουλειά, ούτε καν εποχιακή, όταν οι εργοδότες θα μπορούν να επεκτείνουν το ωράριο των ήδη εργαζόμενων. Ο μισθός και οι αμοιβές θα συμπιεστούν, καθώς φτηναίνουν ή καταργούνται οι υπερωρίες. Η ζωή μας θα διαλύεται από την επέκταση του ωραρίου ενώ ολόκληρη η μέρα μπαίνει στο ζυγό της εκμετάλλευσης. Ταυτόχρονα οι αντιδραστικές ρυθμίσεις στο συνδικαλισμό φανερώνουν τον πανικό της κυβέρνησης και της εργοδοσίας να ελέγξουν και να προλάβουν τους νέους αγώνες που μπορούν να γεννηθούν.

Η μάχη κατά του νομοσχεδίου δεν πρέπει να γίνει τυπικά, αλλά να πάρει χαρακτηριστικά σκληρής και αποφασιστικής σύγκρουσης, με στόχο να ηττηθεί η κυβέρνηση και να μην κατατεθεί το νομοσχέδιο στη βουλή. Το νομοσχέδιο που αφορά εξίσου και τους εργαζόμενους και τους άνεργους, πρέπει να πέσει με τον κοινό αγώνα όλων των κομματιών της εργατικής τάξης, την οποία στην ουσία πλήττει συνολικά.

Δεν μπορεί να περιμένουμε την ξεπουλημένη ηγεσία της ΓΣΕΕ που συναινεί και διαβουλεύεται με την κυβέρνηση και βρίσκει θετικά στο αντεργατικό έκτρωμά! Καμία Ομοσπονδία, κανένα συνδικάτο δεν πρέπει να μπει στη «διαβούλευση» του Χατζηδάκη. Καμιά αναμονή, να σημάνει αγωνιστικός συναγερμός! Με συνελεύσεις σωματείων, συνεδριάσεις οργάνων μαζικών φορέων, να ληφθούν αγωνιστικές και απεργιακές αποφάσεις. Η απεργία και οι μαζικές διαδηλώσεις στις 6 Μάη, χωρίς και κόντρα στην διοίκηση της ΓΣΕΕ, ανέδειξαν τις δυνατότητες.

ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΤΕΘΕΙΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ -ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ

Να πάρουμε πίσω τον χρόνο, τον πλούτο και την ζωή που μας κλέβουν!

– Μείωση του χρόνου εργασίας. Άμεσα 35ωρο 5ήμερο. Νομοθέτηση της Κυριακάτικης αργίας. Να ακυρωθούν οι νόμοι για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας.

– Απαγόρευση των απολύσεων. Όχι στην «ευέλικτη απασχόληση». Όχι στη ζωή λάστιχο! Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων. Μόνιμη και σταθερή και με ασφάλιση δουλειά για όλους.

– Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με ριζικές αυξήσεις στους μισθούς. Όχι στις ατομικές συμβάσεις εργασίας. Πλήρης επαναφορά της ισχύος των ΣΣΕ, κατάργηση όλου του αντεργατικού μνημονιακού πλαισίου. Αύξηση του κατώτερου μισθού για μία αξιοπρεπή ζωή με βάση τις σύγχρονες ανάγκες.

– Κάτω τα χέρια από τις απεργίες, τις διαδηλώσεις και τα σωματεία. Όχι στον εργοδοτικό κυβερνητικό συνδικαλισμό. Συνδικάτα ελεύθερα από κράτος, κυβερνήσεις, εργοδοσία. Κατάργηση των απεργοκτόνων νόμων.

– Επίδομα ανεργίας χωρίς προϋποθέσεις, ίσο με τον βασικό μισθό. Πλήρης κάλυψη των απωλειών της πανδημίας για όλους τους εργαζόμενους.

– Επίταξη των ιδιωτικών νοσοκομείων, άμεσες προσλήψεις και ενίσχυση του ΕΣΥ, αποκλειστικά δημόσια δωρεάν υγεία για όλους.

– Όχι στην ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού συστήματος. Αποκλειστικά Δημόσια κοινωνική ασφάλιση, υποχρεωτική για όλους.

– Πλήρης προστασία των εργαζομένων από την παρενόχληση και τη βία στους εργασιακούς χώρους. Μισθοί υπερημερίας όταν μια εργαζόμενη εξαναγκάζεται να φύγει από τη δουλειά λόγω παρενόχλησης από τον εργοδότη. Άμεση δικαίωση των εργαζόμενων σε περιστατικά σεξιστικών, εργοδοτικών αυθαιρεσιών, ηθικής και ψυχολογικής παρενόχλησης.

– Άδειες επιμέλειας και φροντίδας των παιδιών και για τους δύο γονείς με πλήρεις αποδοχές.

Προτείνουμε

–Κήρυξη προειδοποιητικής 48ωρης γενικής απεργίας πριν την κατάθεση στην Βουλή του νομοσχεδίου στις (πχ 2/6 και 3/6) με στόχο να μην κατατεθεί. Σε κάθε περίπτωση να προκηρυχτεί απεργία στις 3 Ιούνη μαζί την ΑΔΕΔΥ και συνδικάτα του ιδιωτικού τομέα. Απεργιακή κλιμάκωση αν το νομοσχέδιο έρθει για ψήφιση.

–Συνεχή συλλαλητήρια διαμαρτυρίας. Διοργάνωση παρεμβάσεων και κινητοποιήσεων στις γειτονιές το αμέσως επόμενο διάστημα. Πολύμορφες δράσεις με στόχο την ενημέρωση και την κινητοποίηση των εργαζομένων.

–Με πρωτοβουλία των συνδικάτων να δημιουργηθούν κέντρα αγώνα, ενωτικά, με όλες τις αγωνιστικές δυνάμεις που εναντιώνονται στο κυβερνητικό νομοσχέδιο έκτρωμα. Οι πλατείες να μετατραπούν σε χώρους μαζικών, καθημερινών, αγωνιστικών διαδηλώσεων των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας.

πηγη: prin.gr

Επί ποδός βρίσκονται οι κάτοικοι της Ακαδημίας Πλάτωνος, Κολωνού και Σεπολίων για να αποτρέψουν τους σχεδιασμούς του υπουργείου Πολιτισμού και του Δήμου Αθηναίων για την ανέγερση του Αρχαιολογικού Μουσείου Αθήνας σε 30 στρέμματα του άλσους, που προβλέπουν την κοπή 580 δέντρων και την κατάργηση γηπέδων άθλησης.

Σε ανακοίνωσή της η πρωτοβουλία κατοίκων τονίζει ότι περιμένουν με δεκαετίες την ανάπτυξη της περιοχής και του αρχαιολογικού χώρου, αλλά με λύπη διαπίστωσαν πως το σχέδιο της Προγραμματικής Σύμβασης δεν τους συμπεριλαμβάνει και βάζει στο επίκεντρο την τουριστική ανάπτυξη, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα προβλήματα της περιοχής και ο χαρακτήρας του χώρου.

«Τα έργα ανάδειξης των αρχαιοτήτων είναι αναγκαία αλλά το συνολικό έργο που προγραμματίζεται ελλιπές, με ανύπαρκτα αντισταθμιστικά οφέλη για τους κατοίκους και, παρά τα όσα εξαγγέλονται, περιβαλλοντική υποβάθμιση» σημειώνουν και εξηγούν τα εξής:

«1. Συγκεκριμένα, πρώτον στο σχεδιασμό προβλέπεται η κοπή 580 δέντρων (πολλά εκ των οποίων με ύψος άνω των τεσσάρων μέτρων). Αντισταθμιστικά, εξαγγέλεται η φύτευση μόλις 334 νεαρών δέντρων που θα αποδώσουν τα οφέλη τους ως ωριμο οικοσύστημα αρκετά χρόνια αργότερα. Ο χώρος είναι ήδη φυτολογικά ανεπαρκής, υποβαθμισμένος και χρειάζεται εκτεταμένη δενδροφύτευση για την ικανοποίηση των αναγκων των επισκεπτών, των κατοίκων αλλά και της ορνιθοπανίδας που ασφυκτιά λόγω έλλειψης ενδιαιτημάτων στο πολεοδομικό συγκρότημα της Αθήνας.

Η κλιματική αλλαγή φέρνει περισσότερες μέρες καύσωνα στη χώρα μας. Η ώριμη υψηλή βλάστηση μειώνει το φαινόμενο της αστικής θερμικής νησίδας. Η κοπή των δέντρων, χωρίς την σχεδιασμένη και εκ προοιμίου φύτευση νέων, κάθε άλλο παρά μακρόπνοο σχεδιασμό και ολιστική μελέτη των προβλημάτων φανερώνει.

2. Δεύτερον, η χωροθέτηση του Μουσείου της Πόλης των Αθηνών είναι προβληματική. Τοποθετείται σε έκταση 30 στρεμμάτων, σε σημείο που θα αποστερήσει ζωτικό χώρο ελεύθερης χρήσης του πάρκου. Παράλληλα, θα επιφέρει την καταστροφή των γηπέδων ποδοσφαίρου και μπάσκετ, στα οποία αθλούνται δεκάδες αθλητικοί σύλλογοι και νέοι και νέες της περιοχής.

Σε αυτό το σχεδιασμό αντιπροτείνουμε το πάγιο αίτημα των κατοίκων για επαναχωροθέτηση του μουσείου στο πρώην οικόπεδο της Reds. Οικόπεδο που εντάχθηκε στον αρχαιολογικό χώρο μετά από αγώνες των κατοίκων το 2010, χώρος σκαμμένος, κενός αρχαιολογικών ευρημάτων, δίπλα στο πάρκο και τις αποθήκες της αρχαιολογίας, καθώς και στους μεγάλους οδικούς άξονες.

3. Τρίτον, στο σχεδιασμό προβλέπεται η ενοποίηση και περίφραξη των αρχαιολογικών σκαμμάτων. Η κίνηση αυτή θα αφαιρέσει από τη λαϊκή χρήση μεγάλο τμήμα του πάρκου (περίπου 60 στρεμμάτα). Ωστόσο δεν προβλέπονται αντισταθμιστικές απαλλοτριώσεις για τις ανάγκες κατοίκων και επισκεπτων. Σχετικό δείγμα της συγκεκριμένης πρακτικής έχουμε δει με την περίφραξη της Ιεράς Οικίας και εκτεταμένου χώρου γύρω της. Τακτική που αποκόπτει το σημείο από το υπόλοιπο πάρκο και δημιουργεί κρυφές γωνίες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Οι εκτάσεις προς απόσπαση από την ελεύθερη χρήση του πάρκου για τις ανασκαφές, την ανάδειξη αρχαιολογικών ευρημάτων, το μουσείο, τα αναψυκτήρια κλπ πρέπει να αποδοθούν στο δημόσιο χαρακτήρα του πάρκου προκαταβολικά. Απαιτούμε να δοθούν ισοδύναμες, αν όχι μεγαλύτερες, εκτάσεις ελεύθερης χρήσης γης, για να μην διαταραχθεί το υφιστάμενο ισοζύγιο στρεμμάτων και πρασίνου. Ισοζύγιο ήδη ελλειπές σε σχέση με τις ανάγκες των κατοίκων του κέντρου της Αθήνας και του 4ου διαμερίσματος.

4. Τέταρτον, σημαντικό σημείο που με έκπληξη διαπιστώσαμε πως αποσιωπάται στον εν λόγω σχεδιασμό είναι η όποια κυκλοφοριακή και συγκοινωνιακή μελέτη, με πρώτιστη την προφανή κατάργιση της οδού Δράκοντος. Η οδός αυτή τέμνει το πάρκο, διαταράσσοντας τον ενιαίο χαρακτήρα του, ενώ είναι άκρως επικίνδυνη με μικρής ορατότητας στροφές και έξω ακριβώς από την παιδική χαρά. Η έλλειψη ακόμα και διαγράμμισης στο σημείο είναι ενδεικτική της απαξίωσης που βιώνουμε από το δήμο. Είναι καθαρή τύχη που δεν έχουμε θρηνήσει θύματα.

Αντίστοιχα, δεν προβλέπεται η κατάργηση της οδού Μοναστηρίου. Κάτι τέτοιο θα ήταν προφανές στο τμήμα τουλάχιστον, που χωρίζει το Περιστύλιο από το βόρειο τμήμα του πάρκου, καθώς και στο ύψος της πλατείας και του ψηφιακού μουσείου.

Εξαγγέλεται πως ο αρχαιολογικός χώρος θα αναδειχθεί με εκτεταμένες αποχωματώσεις και αποξηλώσεις δεντρων αποστερώντας πολύτιμη βλάστηση από την περιοχή, με ένα σχέδιο όμως από το οποίο δεν προκύπτει ένας συγκροτημένος, ενιαίος αρχαιολογικός χώρος. Ακόμη, είμαστε σε αναμονή για τη διάνοιξη των “τυφλών” δρόμων στη γύρω περιοχή.

5. Πέμπτον, περιφερειακά του πάρκου και δίπλα στα σχολεία και τα σπίτια επικρατεί μια εικόνα εγκατάλειψης. Τμήμα της περιοχής δεν είναι ενταγμένο στο σχέδιο πόλης, με αδιάνοικτες οδούς, χωρίς δίκτυο συλλογής ομβρίων υδάτων, αλλά ούτε και αποχέτευσης, πλήττεται από παράνομες αποθέσεις μπάζων, ρυπογόνες δραστηριότητες, συνεργεία και χώρους στάθμευσης των κτελ, μάντρες σκραπ, αυτοκινήτων και χαρτιού. Έναν εκτεταμένο ΒΙΟΠΑ, που η ίδια η φύση του τον καθιστά προβληματικό ως γειτνιάζουσα δραστηριότητα και ισότιμο συνομιλητή ενός αρχαιολογικού χώρου και μιας περιοχής κατοικίας.

Καταδεικνύουμε την αντίφαση της εγκατάλειψης της περιοχής της Ακαδημίας Πλάτωνος με το εμβληματικό έργο που σχεδιάζεται. Αντιπροτείνουμε την απαλλοτρίωση των γειτονικών οικοπέδων δυτικά και βόρεια, προς όφελος του πάρκου, των σχολείων και των κατοίκων. Κρίνεται αναγκαία η απαλλοτρίωση των οικοπέδων που περικλείονται από τις οδούς Φάωνος, Ιφιγενείας και Δράκοντος, ώστε να καταστεί εφικτή η συνομιλία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με τους χώρους του αρχαιολογικού πάρκου (Μουσικό σχολείο Αθηνών, 66ο γυμνάσιο, 9ο ΕΠΑΛ). Στο ίδιο πλαίσιο, απαιτούμε να απομακρυνθούν άμεσα οι λαμαρίνες από τις αποθήκες της αρχαιολογίας.

6. Έκτον, από το σχεδιασμό εξοβελίζονται και οι χώροι άθλησης, αδυνατώντας να απαντήσουν τόσο στην ανάγκη των κατοίκων όσο και στη συνάφεια που προκύπτει με την αρχαία ακαδημία και την παλαίστρα στο παρόν της περιοχής.

Προτείνουμε την ένταξη στο σχεδιασμό, των χρήσεων που αυθόρμητα έχουν προκύψει από τον κόσμο. Δηλαδή, περιμετρική διαδρομή για τρέξιμο (κουλουάρ) και αντίστοιχη για ποδήλατο. Ένας ποδηλατόδρομος επέκταση του ήδη υπάρχοντος που οδηγεί στο παραλιακό μέτωπο. Ακόμη, να τοποθετηθούν πολύζυγα σαν αυτά που ξηλώθηκαν πρόσφατα από το δήμο, χωρίς να μεριμνήσει για την αντικατάστασή τους.

Προτείνουμε τη δημιουργία ενός πάρκου για σκέιτ, ποδήλατα και πατίνια περιφερειακά του πάρκου για τις ανάγκες των κατοίκων -και- των γύρω περιοχών, μιας και στο κέντρο της Αθήνας δεν υπάρχουν δημοτικοί χώροι για την εν λόγω άθληση. Θέλουμε τους νέους και τις νέες σε μια ζωντανή Ακαδημία του Πλάτωνα, να αθλούνται και να εκπαιδεύονται μέσα από την επαφή τους με τον αρχαιολογικό χώρο.

7. Έβδομο, το έργο που προγραμματίζεται για την παιδική χαρά εντός του πάρκου είναι ελλιπές. Η έκταση που καταλαμβάνει σήμερα αναλογικά με την επισκεψιμότητά της είναι μικρότερη από αυτή που θα έπρεπε. Έχει υπερτοπική σημασία και καλείται να εξυπηρετησει ανάγκες παιδιών και γύρω περιοχών. Να υπενθυμίσουμε την ύπαρξη δευτερης παιδικης χαρας στην βορεια πλευρα του παρκου που αφαιρέθηκε χωρίς να αντικατασταθεί.

Τέλος, με μια προσεκτική μελέτη της σύμβασης ανακαλύπτουμε και κάτι ακόμη. Η ανακατασκευή της με προδιαγραφές για ΑμεΑ δεν προβλέπει στο σχεδιασμό το σύνολο των δραστηριοτήτων που θα απευθύνονταν και στα παιδιά τυπικής ανάπτυξης. Με αυτό τον τρόπο, αποκόπτονται τα ανάπηρα παιδιά από την κοινωνία και αφαιρείται από το πάρκο μια (ακόμη) τόσο πολύτιμη παιδική χαρά. Απαιτούμε μεγαλύτερη και συμπεριληπτική παιδική χαρά για όλα τα παιδιά, ανάπηρα και μη.

8. Οραματιζόμαστε την ελεύθερη πρόσβαση στα αρχαιολογικά ευρήματα της Ακαδημίας Πλάτωνα. Είμαστε αντίθετοι και αντίθετες στην αποκοπή τους από την καθημερινότητα κατοίκων και επισκεπτών, όπως προέκυψε από την περίφραξη της Ιεράς Οικίας. Οι αρχαιότητες δεν είναι μόνο προϊόν προς κατανάλωση από τους τουρίστες. Να αποδοθεί ο χώρος της Ιεράς Οικίας για ελεύθερη χρήση.

9. Ένατο, οι βασικές υποδομές στο πάρκο είναι ανύπαρκτες. Η προσβασιμότητα δεν είναι καθολική. Η κίνηση ατόμων με αναπηρία και παιδικά καρότσια δεν είναι δυνατή από όλες τις εισόδους και τα μονοπάτια. Αντίθετα, οι υπάρχουσες πύλες επιτρέπουν τη διέλευση μηχανών μέσα από το πάρκο, μια κοινή πρακτική για πολλούς οδηγούς. Συμπληρωματικά, περιφερειακά του πάρκου δεν υπάρχουν διαγραμμίσεις και λοιπές σημάνσεις, για την ασφαλή πρόσβαση του κοινού.

Ο φωτισμός είναι ανεπαρκής και αποσπασματικά αναβαθμισμένος (σε χαμηλής κατανάλωσης φωτιστικά σώματα, led). Οι χημικές τουαλέτες είναι σταθερά εκτός λειτουργίας. Τρύπες από φρεάτια και νεκρά δέντρα μένουν ανοιχτές και επικίνδυνες.

Η ανυπαρξία του υδάτινου στοιχείου είναι επίσης εμφανής. Δεν υπάρχει ούτε μια βρύση πόσιμου νερού για τους επισκέπτες. Ούτε με οποιονδήποτε τρόπο εντάσσεται το υδάτινο στοιχείο στις υποδομές, ως σημείο δροσισμού και ανάπαυσης, για ανθρώπους, ζώα και πουλιά.

Το υπάρχον υπαίθριο αμφιθέατρο προσβάλει τον αρχαιολογικό χώρο με την αισθητική και τα υλικά κατασκευής του. Η αναβάθμισή του στην προγραμματική σύμβαση είναι σκιώδης. Ελλιπής είναι και η ενημέρωση για τους χώρους ανάπαυσης και αναψυχής που αναφέρονται στη σύμβαση χωρίς να ορίζεται η χωροθέτηση, η έκταση και το είδος των υπηρεσιών που θα παρέχουν.

Ο σχεδιασμός της κυκλικής πλατείας στο μέσο του πάρκου προβλέπει επίστρωση με σκούρο μάρμαρο. Σε αυτή την αλαζονεία αντιπαραθέτουμε την αξία του χώματος και της επίστρωσής του με υδατοδιαπερατά υλικά που δεν αυξάνουν την τοπική θερμοκρασία (πχ κουρασάνι). Απαιτούμε αναβάθμιση των βασικών υποδομών. Καθολική προσβασιμότητα, μπάρες αποτροπής διέλευσης μηχανοκίνητων, σημάνσεις και διαγραμμίσεις, βρύσες, τουαλέτες και ανακατασκευή του αμφιθεάτρου.

10. Δέκατο, η ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων παραμένει πάντα ένα ζητούμενο. Σε ένα έργο, τέτοιας προσδοκούμενης εμβέλειας, δεν μπορεί να απουσιάζει η διασύνδεση του Λόφου Κολωνού με τον Αρχαιολογικό χώρο της Ακαδημίας του Πλάτωνα. Απαιτούμε στο νέο σχεδιασμό να ενταχθεί η πεζοδρόμηση της οδού Τριπόλεως, για την απρόσκοπτη και ασφαλή διασύνδεση των δύο χώρων. Προτείνουμε τη μετατροπή της οδού Αμφιαράου σε ήπιας κυκλοφορίας, με ποδηλατόδρομο, με σκοπό την ένωση του πάρκου με τον σταθμό του μετρό Σεπολίων και το Πνευματικο Κέντρο στο ανακαινισμένο Καπνεργοστάσιο.

11. Στη δική μας εμβληματική ανάπλαση της περιοχής και του αρχαιολογικού χώρου τέλος, οραματιζόμαστε ένα ανοιχτό κομμάτι του Κηφισού ποταμού που να συνομιλεί με τον αρχαιολογικό χώρο. Από την αρχαιότητα και μέχρι το 1960, η φυσική κοίτη του ποταμού ήταν ανατολικά της σημερινής, εγγύτερα στον αρχαιολογικό χώρο. Η εκ νέου χάραξη του ποταμού στην παλιά του κοίτη (αδιάνοικτη οδός Αντιγόνης) και η τροφοδοσία της με νερό του Κηφισού -που θα υφίσταται καθαρισμό- είναι τεχνικά εφικτή και αναγκαία σε σχέση με τις ανάγκες για χώρους αλληλεπίδρασης με τα υδάτινα οικοσυστήματα.

Τα τελευταία χρόνια, έχει παραχθεί τεράστιος πλούτος πτυχιακών και μεταπτυχιακών εργασιών από διάφορα ιδρύματα οι οποίες μπορούν να αξιοποιηθούν στο πλαίσιο της συνολικής μελέτης ανάπτυξης του πάρκου και της περιοχής. Απαιτούμε την ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου με συνολική μελέτη και σχεδιασμό.

Φιλοδοξούμε να οργανώσουμε μια πρωτοβουλία πολιτών υπέρ του πάρκου που θα ασχολείται με τα ζητήματα που προκύπτουν.

Ελάτε να διεκδικήσουμε μαζί ένα πάρκο πράσινο, ελεύθερο, δημόσιο, ανοιχτό!
Συμπληρώστε στοιχεία επικοινωνίας για τη δημιουργία μιας λίστας για ενημερώσεις.

Επιγραμματικά:

• Καμία κοπή δέντρου πριν τη φύτευση νέου. Να προηγηθεί εκτεταμένη δενδροφύτευση
• Επαναχωροθέτηση του Μουσείου της πόλης των Αθηνών στο πρώην οικόπεδο Reds
• Αντισταθμιστικές απαλλοτριώσεις των εκτάσεων προς απόσπαση από την ελεύθερη χρήση του πάρκου προκαταβολικά
• Κυκλοφοριακή και συγκοινωνιακή μελέτη με άμεση κατάργιση της οδού Δράκοντος και τμήματα της Μοναστηρίου
• Προσάρτηση του ΒΙΟΠΑ δυτικά του πάρκου στον αρχαιολογικό χώρο
• Άμεση απομάκρυνση των λαμαρίνων από τις αποθήκες της αρχαιολογίας
• Χώροι άθλησης (διαδρομή για τρέξιμο, ποδηλατόδρομος, πολύζυγα, skate park) και συνομιλία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με το πάρκο
• Μεγαλύτερη και συμπεριληπτική παιδική χαρά για όλα τα παιδιά, ανάπηρα και αρτιμελή.
• Ελεύθερη πρόσβαση στα αρχαιολογικά ευρήματα
• Αναβάθμιση των βασικών υποδομών. Καθολική προσβασιμότητα, μπάρες αποτροπής διέλευσης μηχανοκίνητων, σημάνσεις και διαγραμμίσεις, βρύσες, τουαλέτες, ανακατασκευή αμφιθεάτρου και επιστρώσεις με υδατοδιαπερατά υλικά.
• Ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων. Διασύνδεση με το λόφο του Κολωνού, το μετρό Σεπολίων και το Καπνεργοστάσιο
• Χάραξη νέας κοίτης με φυσικά πρανή σε ένα τμήμα του Κηφισού ποταμού»

πηγη: efsyn.gr

ΝΙΚΟΣ ΚΑΨΑΛΗΣ

Η δύναμη του καταναλωτή τείνει να αναχθεί στην υπέρτατη αξία καθώς προβάλλεται ως το νέο και απόλυτο μέσο διεκδίκησης. Ο νεοφιλελευθερισμός στηρίζει τις δοξασίες του ακριβώς σε αυτή τη δύναμη θεωρώντας πως η απαίτηση του πανίσχυρου καταναλωτή για καλύτερο προϊόν και καλύτερες υπηρεσίες ωθεί την παραγωγή σε αναζήτηση τρόπων για τη βελτίωση του τελικού προϊόντος και επομένως σε περισσότερη έρευνα, αποδοτικότητα στην εργασία, καλύτερη χρήση των πόρων ώστε να μειώνεται συνεχώς η τελική τιμή και άραδιασφαλίζονται όλο και πιο ποιοτικές και καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας και συνεπώς βελτιώνεται το επίπεδο διαβίωσης. Για άλλη μια φορά περιγράφονται φαύλοι κύκλοι ευημερίας, υπεραπλουστεύοντας τη σχέση αίτιου και αιτιατού.

Ο καταναλωτής έχει τη δύναμη της επιλογής για κάθε διαθέσιμο προϊόν αποκτώντας μία ιδιότυπη ελευθερία. Η ελευθερία αυτή, ως η νέα έκφραση δημοκρατίας έχει πλέον καθιερωθεί στις συνειδήσεις. Και φυσικά η ελευθερία αυτή είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την ατομική ευθύνη που ενέχει η επιλογή.Ο καταναλωτής οφείλει να κάνει έρευνα αγοράς προτού αγοράσει, διατηρώντας φυσικά και το δικαίωμα να μην προβεί σε κάποια αγορά αν αυτό δεν τον συμφέρει

Η διείσδυση αυτής της λογικής σε μία κοινωνία είναι σαφής δείκτης της καπιταλιστικής ανάπτυξής της. Αν δούμε για παράδειγμα τι ισχύει στην αγορά του φαρμάκου στις ΗΠΑ σε σύγκριση με την Ευρώπη θα καταλάβουμε πόσο ισχυρό είναι αυτό. Στις ΗΠΑ όλα τα φάρμακα διαφημίζονται ελεύθερα, με την εμπορική τους ονομασία, προς τον τελικό καταναλωτή που είναι ο ασθενής. Οι πολίτες είναι εκτεθειμένοι σε μηνύματα όπου δίπλα στα απορρυπαντικά και τις σοκολάτες εμφανίζονται φάρμακα για το διαβήτη, την υπέρταση ή τη χοληστερίνη. Εκεί θεωρητικά ο γιατρός έχει απέναντί του έναν ασθενή καταναλωτή, που μπορεί να ζητήσει να του χορηγηθεί το σκεύασμα που διαφήμιζε το προηγούμενο βράδυ στην τηλεόραση ο αγαπημένος του μπασκετμπολίστας. Σε πολλές περιπτώσεις η επιλογή στηρίζεται στην άποψη που έχει διαμορφώσει ο ασθενής από τη διαφημιστική καμπάνια μιας φαρμακευτικής εταιρείας, θετικά ή αρνητικά. Στην Ευρώπη, και φυσικά και στην Ελλάδα, η απευθείας διαφήμιση συνταγογραφούμενων σκευασμάτων επιτρέπεται αυστηρά και μόνο προς τους επαγγελματίες υγείας καθώς εκείνοι έχουν την ικανότητα και το επιστημονικό υπόβαθρο να σταθμίζουν σε κάθε περίπτωση τα θετικά και τα αρνητικά κάθε θεραπείας και να επιλέγουν για τους ασθενείς τους εκείνη που θεωρούν καταλληλότερη. Ο τελικός καταναλωτής που είναι ο ασθενής, δεν επιλέγει την φαρμακευτική αγωγή του, αφήνοντας τον γιατρό να κρίνει εκείνος, ο οποίος φυσικά πέρα από την επιστημονική του επάρκεια έχει τις αρμόδιες εγκριτικές και ελεγκτικές αρχές κάθε χώρας ως δικλείδα ασφαλείας για την επιλογή του. Η πρακτική αυτή για έναν Αμερικανό πολίτη θεωρείται στέρηση της ελευθερίας του και ας μην μπορεί να ξεχωρίσει ακόμα και αν μπει στον κόπο να διαβάσει μία κλινική μελέτη, στοιχειώδεις όρους της ιατρικής ή της στατιστικής.

Μία από τις πρωτόγνωρες καταστάσεις που ζούμε ως κοινωνία είναι και η συζήτηση για τα εμβόλια του SARS-COVID-19. Το αντιεμβολιαστικό κίνημα δεν μας προέκυψε φυσικά τώρα. Οι σύγχρονοι σκοταδιστές εδώ και πολλά χρόνια αρνούνται τον εμβολιασμό, στηριζόμενοι σε θεωρίες συνομωσίας που απέχουν από την πραγματικότητα. Δεν θα περίμενε κανείς μια διαφορετική στάση αυτή την εποχή που η ανθρωπότητα βιώνει πρωτόγνωρες καταστάσεις.Το νέο στοιχείο είναι η ανοιχτή συζήτηση σχετικά με τις διαθέσιμες επιλογές εμβολίων και τον βομβαρδισμό στοιχείων και πληροφοριών σχετικά με την ασφάλειά τους, την αποτελεσματικότητα, τα δοσολογικά σχήματα κλπ. Ακόμα και αν δεχτούμε ότι υπάρχει ένα μέρος του πληθυσμού με την ικανότητα να κατανοήσει και να αξιολογήσει κάποια από τα στοιχεία αυτά, σίγουρα δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τους περισσότερους. Το ίδιο ισχύει και για όσους αναπαράγουν, μεταδίδουν και σχολιάζουν κάθε φορά την πληροφορία. Η γνώμη των ειδικών, εκείνων που διαθέτουν την επιστημονική κατάρτιση να κρίνουν, παρουσιάζεται μέσα στο πλήθος των απόψεων σαν μία ακόμα άποψη με την ίδια βαρύτητα και όλοι εμείς καλούμαστε να επιλέξουμε.

Η επιλογή του εμβολίου που θα κάνουμε δεν μπορεί να εναπόκειται στον κάθε έναν από εμάς, όπως επιλέγουμε απορρυπαντικό ή σαμπουάν. Δεν μπορεί να καλούμαστε να αναλάβουμε κανένα ρίσκο, αν και εφόσον υπάρχει ρίσκο, τη στιγμή που η επιστημονική κοινότητα με τις θεσμοθετημένες διεθνείς και εθνικές δομές ελέγχου και έγκρισης των φαρμακευτικών σκευασμάτων έχει αποφανθεί για την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητά τους. Οι δομές αυτές (FDA, EMA, ΕΟΦ, κλπ.) διαθέτουν όλες τις πληροφορίες που απαιτούνται, καθώς και το κατάλληλα καταρτισμένο προσωπικό που τις αξιολογεί. Κάθε φαρμακευτική παρέμβαση ως τώρα γίνεται εντός του πλαισίου που καθορίζουν οι Αρχές αυτέςκαι οι γιατροί είναι εκείνοι που επιλέγουν την κατάλληλη αγωγή σε κάθε περίσταση, χωρίς να μπορούν να παρεκκλίνουν και να αυθαιρετούν. Οποιαδήποτε χρήση έξω από τις προδιαγραφές που ορίζει η έγκριση είναι αξιόποινη πράξη. Πουθενά δεν προβλέπεται σε αυτή την αλυσίδα η εμπλοκή, αναφορικά με την επιλογή φαρμάκων, του ασθενή. Και ακριβώς αυτή η λογική έρχεται αντιμέτωπη με τη δημόσια συζήτηση για τα εμβόλια καθώς αναμφίβολα η συζήτηση που διεξάγεται γίνεται με πλήρη ή σχετική άγνοια των δεδομένων, χωρίς καμία επιστημονική ανάλυση και με αυθαίρετα πολλές φορές συμπεράσματα.

Όπως θα ήταν αδιανόητη η οποιαδήποτε συζήτηση στις τηλεοράσεις και στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης σχετικά με την ορθότητα της θεωρίας των Χορδών στην Φυσική, άλλο τόσο και ακόμα περισσότερο θα έπρεπε να είναι και η συζήτηση για οποιοδήποτε θεραπευτική επιλογή. Και αν στην πρώτη περίπτωση εμείς ως κοινό θα μπορούσαμε να ακούμε τους επιστήμονες να αναπτύσσουν την επιχειρηματολογία τους για την ψυχαγωγία μας και ας μην καταλαβαίναμε παρά μόνο τα ρήματα από τις προτάσεις τους, στη δεύτερη περίπτωση η ημιμάθειά μας, καθώς θα απαριθμούνται όροι που απλώς έχουμε ακουστά, μπορεί να μας οδηγήσει σε εσφαλμένες επιλογές που μπορεί να στοιχίσουν τελικά σε ανθρώπινες ζωές. Η επιστήμη προχωράει μέσα από την αμφισβήτηση και την έρευνα όταν αυτά γίνονται από ανθρώπους που έχουν την ικανότητα, το επιστημονικό υπόβαθρο και την ελευθερία να το πράξουν εντός των αυστηρών πλαισίωντης επιστημονικής δεοντολογίας.

Όλο και πιο πολύ η ατομική ευθύνη εισχωρεί στη ζωή μας απέναντι στις ευθύνες της οργανωμένης Πολιτείας. Το πιο πρόσφατο κεφάλαιο σε αυτό το αφήγημα είναι τα εμβόλια. Η επιλογή του εμβολιασμού και του εμβολίου που θα κάνουμε. Άλλη μια φορά το μπαλάκι πέφτει στον κόσμο που μέσα από έναν βομβαρδισμό πληροφοριών που είναι αδύνατον να αξιολογηθούν μοιάζει εγκλωβισμένος ανάμεσα σε καλά και κακά εμβόλια, επικριτές του εμβολιασμού, γραφικούς και μη, μια άκρως απειλητική πανδημία που εξελίσσεται εδώ και ενάμισι χρόνο έχοντας καταστρέψει εκατομμύρια ζωές παγκοσμίως. Ξαφνικά, και ενώ έχουν χαθεί τόσα δικαιώματα που κερδήθηκαν με αγώνα και αίμα τα προηγούμενα χρόνια, μας προέκυψε η ελευθερία επιλογής του εμβολίου, και μάλιστα ως το υπέρτατο δικαίωμα του ελεύθερου καταναλωτή και ως η απόδειξη της κοινωνικής προόδου.

πηγη: imerodromos.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Γιώργος Πισίνας

Ο Τζο Μπάιντεν έχει εξαγγείλει ένα νέο «πακέτο σωτηρίας» 1,9 τρισ. δολαρίων, μαζί με άλλα 2,3 τρισ. για τις υποδομές, καθώς και 1,8 τρισ. για στήριξη των οικογενειών. Μαζί με το πακέτο Τραμπ διαμορφώνεται μια «ένεση χρήματος» ύψους περίπου 8 τρισ. σε χρονικό ορίζοντα 5-10 χρόνια. Που κατευθύνονται αυτά και σε τι αποσκοπούν; Οι απαντήσεις πρέπει να αναζητηθούν πέρα από τη δοξολογία των Μπαϊντενόμικς…

Ποια ελλείμματα; «Ξοδέψτε επειγόντως!»

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν ανακοίνωσε πρόσφατα προγράμματα κρατικών ενισχύσεων σε επιχειρήσεις, τοπικές κυβερνήσεις, οικογένειες, καθώς και άμεσες παρεμβάσεις του κράτους στις δημόσιες υποδομές της χώρας. Πολλοί μίλησαν για «αλλαγή παραδείγματος» με έμφαση στη στήριξη της ζήτησης και του εισοδήματος, με αυξημένο ρόλο του κράτους. Στην Ελλάδα, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σε παρέμβασή του Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών έκανε λόγο για «ιστορική τομή» που «βάζει τέλος σ’ έναν 40ετή κύκλο οικονομικού υποδείγματος, του νεοφιλελευθερισμού». Κάτι παραπάνω από βιαστικός να πιστώσει στον Μπάιντεν μια κάποια αριστερή πολιτική και ακόμη πιο ανυπόμονος να δηλώσει ότι ταυτίζεται για άλλη μια φορά με τα μηνύματα από την άλλη μεριά του Ατλαντικού.

Ανάλογη συζήτηση περί «τέλους του νεοφιλελευθερισμού», με αφορμή και πάλι τη στήριξη τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων με κοπή και παροχή κρατικού χρήματος, είχε γίνει με αφορμή την αστική απάντηση στην μεγάλη οικονομική κρίση του 2007-2009. Ήταν τότε ο ακροδεξιός Τραμπ που έσερνε το χορό κατά της «παγκοσμιοποίησης» και υποσχόταν προστασία της βιομηχανίας και των εργατών των ΗΠΑ.

Σήμερα το μέτωπο έχει διευρυνθεί. «Η πανδημία είναι μια ευκαιρία για την εισαγωγή αλλαγών που αποκαθιστούν τον πρωταγωνιστικό ρόλο του κράτους», δηλώνει η γκουρού των μετα-κεϊνσιανών οικονομολόγων Μαριάνα Ματσουκάτο. Πιο προσγειωμένα η υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Ζανέτ Γιέλεν διευκρινίζει πως «σήμερα, όλοι οι οικονομολόγοι, συμφωνούμε σε τέτοια μέτρα». Σε συγχορδία, εκπρόσωποι των ΔΝΤ, ΟΟΣΑ, Παγκόσμιας Τράπεζας, ΠΟΕ και άλλων ευαγών ιδρυμάτων, φωνάζουν: «Ξοδέψτε όσα περισσότερα μπορείτε. Το πρόβλημα τώρα δεν είναι το έλλειμμα ή το χρέος».

Λίφτινγκ Μπάιντεν κεϊνσιανής κοπής

Όταν το Φλεβάρη του 2009 ο Μπάρακ Ομπάμα έφερνε προς έγκριση στο Κογκρέσο ένα «πακέτο σωτηρίας» και κρατικής παρέμβασης ύψους 787 δις. δολαρίων απέναντι στη μεγάλη κρίση, οι Ρεπουμπλικάνοι τον είπαν σχεδόν …κομμουνιστή. Ωστόσο, 11 χρόνια αργότερα, την άνοιξη του 2020 με την κορύφωση της πανδημίας στις ΗΠΑ, ήταν οι Ρεπουμπλικάνοι δια του Τραμπ που ενέκριναν ένα τριπλάσιου ύψους πακέτο στήριξης (2,2 τρις).

Το «νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα», χοντρικά από το 1970 και μετά, ήταν και είναι μία μόνο παραλλαγή (και τομή) της «καπιταλιστικής ορθοδοξίας» σύμφωνα με την οποία η άντληση και το κίνητρο του κέρδους για την ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής είναι η ατμομηχανή «προόδου», που μετριέται με το μέτρο των κερδών που προκύπτει μέσα από τις «τέλειες αγορές». Στο πλαίσιο αυτό, η παράδοση όλων των τομέων της οικονομίας στην καπιταλιστική κερδοσκοπία, η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, η μείωση του άμεσου και έμμεσου εργατικού μισθού και η απο-φορολόγηση του κεφαλαίου θα έφερναν επενδύσεις, κέρδη αλλά και γενικά πλούτο και πρόοδο για όλους. Τα αποτελέσματα αποδείχτηκαν καταστροφικά για την εργατική τάξη: το ωρομίσθιο το 2007 στις ΗΠΑ ήταν μικρότερο από αυτό του 1979.

Ταυτόχρονα η «συνταγή» δεν απάλλαξε τον καπιταλισμό από το σαράκι των κρίσεων και αυτό διότι «συμβαίνει» τα καπιταλιστικά κέρδη να έχουν ως πηγή αποκλειστικά τη ζωντανή εργασία του πόλου που συνθλίβεται.

Το μέσο ποσοστό κέρδους είναι σε σταθερή πτωτική πορεία (με εξαίρεση τους ψηφιακούς γίγαντες), ενώ και ο ρυθμός ανόδου της παραγωγικότητας επιβραδύνεται: στο διάστημα 2007-2019 ήταν +0,8%, ενώ στο διάστημα 1979-2007 ήταν +2,1%. Η συνταγή των νεοφιλελεύθερων είναι σταθερή: νέα μείωση φόρων, νέες επιθέσεις μειώσεις μισθών, αλλά η λύση μοιάζει με τον ορίζοντα που όλο και απομακρύνεται: Η μείωση φόρων από τον Τραμπ το 2017 στις μεγάλες επιχειρήσεις, έδωσε πρόσκαιρα ένα 3% στο ΑΕΠ το 2018 και μετά επιστροφή στο γνωστό «σύρσιμο». Την ίδια στιγμή, γιγαντώθηκε η ανισότητα, αυξήθηκαν οι εξαγορές, ενώ ο πλούτος των 650 δισεκατομμυριούχων αυξήθηκε κατά 34%.

Ο Μπάιντεν, καθώς η πανδημία δεν κάμφθηκε αλλά κλιμακώθηκε, ήρθε το 2021 να προσθέσει ένα νέο «πακέτο σωτηρίας» 1,9 τρις, μαζί με άλλα 2,3 τρις δημόσιων παρεμβάσεων στις υποδομές, καθώς και 1,8 τρις για μέτρα στήριξης των οικογενειών. Μαζί με το πακέτο Τραμπ, μια «ένεση χρήματος» ύψους περίπου 8 τρις, φαντάζει εντυπωσιακή, καθώς αντιστοιχεί σε πάνω από 30% του ΑΕΠ των ΗΠΑ (21,4 τρις. δολάρια).

Το παραπάνω ποσό ωστόσο, αφορά ένα χρονικό ορίζοντα 5 ή/και 10 χρόνων, χωρίς ακόμη να έχει προσδιοριστεί, καθώς εκκρεμούν οι οριστικές εγκρίσεις (και περικοπές) από το Κογκρέσο, η εξέλιξη της πανδημίας, μαζί και η θέσπιση μέτρων «επιστροφής» χρημάτων μέσω φορολογίας.

Υπολογίζεται ότι η μεσο-σταθμική άμεση ώθηση στην αύξηση του ΑΕΠ θα είναι της τάξης του 1%, μαζί με μια επιπρόσθετη ισόποση «πολλαπλασιαστική» επίδραση κατ’ έτος. Είναι χαρακτηριστικό ότι γίνονται προβλέψεις για αύξηση του ΑΕΠ κατά 6,5% το 2021 αλλά 1,8% στη συνέχεια, δηλαδή επιστροφή σε κατάσταση αναιμικής ανάπτυξης.

Το σύστημα στις ΗΠΑ χρειάζεται διασωλήνωση: Ανεργία 6,3% έναντι 3,5% πριν την πανδημία. Πτώση ΑΕΠ το 2020 4,5%, η μεγαλύτερη από το 1930. Το 20% των 3.000 μεγαλύτερων επιχειρήσεων σε κατάσταση χρεοκοπίας. Το 26% των Αμερικανών δεν αντέχουν τα «συνηθισμένα» έξοδα

Σε ποια Αμερική αλήθεια παίρνονται αυτά τα μέτρα; Ενώ διαχρονικά το κρατικό έλλειμμα ήταν κοντά στο 3% τώρα τρέχει με 15%. Το χρέος έχει φτάσει στο 108%, με αποτέλεσμα (παρά τα πολύ χαμηλά επιτόκια) να απαιτούνται κάθε 1,5 δευτερόλεπτο 1 εκατομμύριο δολάρια για αποπληρωμή. Η ανεργία είναι σήμερα στο 6,3% ενώ πριν την πανδημία ήταν 3,5%. Το 2020 η πτώση του ΑΕΠ ήταν 4,5%, η μεγαλύτερη από το 1930. Το 20% από τις 3.000 μεγαλύτερες επιχειρήσεις βρίσκονται σε κατάσταση χρεοκοπίας και σώζονται μόνο με κρατική παρέμβαση. Την ίδια στιγμή, το 8% των ενηλίκων Αμερικανών δηλώνουν ότι δεν έχουν αρκετό φαγητό, το 15% των νοικοκυριών αδυνατούν να πληρώσουν το ενοίκιο, ενώ το 26% δε μπορούν να πληρώσουν τα «συνηθισμένα» έξοδα διαβίωσής τους.

Με λίγα λόγια ο αμερικάνικος καπιταλισμός χρειάζεται διασωλήνωση σε αναπνευστήρα. Φυσικά με κρατικό χρήμα και στήριξη. Και όλα αυτά σε μια στιγμή που η παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ κλονίζεται με την άνοδο της Κίνας, η εικόνα της πλήττεται θανάσιμα με την τραγική αντιμετώπιση της πανδημίας, οι σχέσεις της με τους στενούς της συμμάχους, ακόμη και στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, δεν είναι ρόδινες, ενώ η ήττα σε Αφγανιστάν, Ιράκ και Συρία πλήττει το γόητρο του παγκόσμιου χωροφύλακα του καπιταλισμού.

Παρά τη σημαντική κλιμάκωση της κρατικής παρέμβασης εν μέσω μιας πανδημίας που λειτούργησε ως οικονομικός και πολιτικός σεισμός, η ενισχυμένη κρατική παρέμβαση για την αντιμετώπιση των καπιταλιστικών κρίσεων είναι συνηθισμένο μοτίβο. Συνοδεύεται με επαίνους και επιδείξεις κοινωνικής ευαισθησίας, όμως δε καταφέρνει όσα υπόσχεται. Οι δημόσιες δαπάνες δεν σκοπεύουν στην κοινωνική ευημερία (κοινωνικό κράτος). Είναι απλά η αφορμή για ενίσχυση της κερδοφορίας. Ενώ, σύντομα, κάποιος θα κληθεί να πληρώσει το λογαριασμό.

Μόνιμη είναι και η επωδός και η επιδίωξη και πρόβλεψη για γρήγορη ανάπτυξη τύπου V που ποτέ όμως δεν επιβεβαιώνεται καθώς μετά από κάθε κρίση, ειδικά μετά το 1974, καταγράφεται απώλεια πλούτου αλλά και «διόρθωση» καμπύλης προβλέψεων πάντα προς τα κάτω.

Αυτό δεν είναι τυχαίο. Μια προσωρινή έστω επίδραση της κρατικής στήριξης σε αξιόλογη αναπτυξιακή δυναμική με κάποια (άνισα έστω) θετικά αποτελέσματα για τις θέσεις εργασίας και το εισόδημα, προϋποθέτει να πέσουν χρήματα σε παραγωγικές επενδύσεις και όχι σε χαρτοφυλάκια μετοχών επιχειρήσεων και μεγαλομετόχων.

Σε πιο βαθμό είναι αυτό εφικτό στις ΗΠΑ με τα μέτρα Μπάιντεν; Οι άμεσες κρατικές επενδύσεις δε θα ξεπεράσουν το 3% στο σύνολο του ΑΕΠ, ενώ οι ιδιωτικές είναι της τάξης τους 15-20%. Αυτό σημαίνει ότι το «ρυθμό», την κατεύθυνση των επενδύσεων, την ίδια την απόφαση για αυτές, την κρατά ο ιδιωτικός τομέας των πανίσχυρων πολυεθνικών.

Ο κεϊνσιανισμός δεν αφαιρεί κρίσιμο ζωτικό χώρο από τον ιδιωτικό τομέα, αντίθετα παρέχει κίνητρα σε αυτόν. Όμως οι καπιταλιστές καθορίζουν τις επενδυτικές κινήσεις ανάλογα με την εξέλιξη του ποσοστού κέρδους το οποίο είναι σε φθίνουσα πορεία. Προτιμούν να αποθησαυρίζουν ή να κερδοσκοπούν στο χρηματιστήριο, ακόμη και όταν τους χαρίζονται χρήματα και παρότι η κοπή χρήματος από την Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ γίνεται με ρυθμό τριπλάσιο του μέσου όρου των τελευταίων 60 ετών. Εκτός ίσως αν οι μισθοί υπομηδενισθούν και οι εργαζόμενοι αλυσοδεθούν όπως στην Amazon…

Τα μέτρα Μπάιντεν δεν κάνουν κάποια έστω αναδιανομή. Η προαναγγελθείσα αύξηση εταιρικού φόρου από 21% σε 24% είναι πενιχρή και ούτε καν στη μέση της απόστασης από το 28% που ήταν το 2017.

New Deal: αναπαλαίωση αποτυχημένων συνταγών

 Η τόνωση της (πράσινης) ζήτησης ως ελιξίριο του καπιταλισμού

To τι συνιστά κεϊνσιανισμό, σηκώνει μεγάλη συζήτηση. Ωστόσο αποτέλεσε ποτέ απάντηση και τι είδους; Για τον Βρετανό φιλελεύθερο οικονομολόγο Τζον Μέιναρντ Κέινς, ο οποίος υπεράσπιζε τον καπιταλισμό με επίγνωση των ορίων της «αγοράς», η ερμηνεία για τις καπιταλιστικές κρίσεις, όσο και η απάντηση σε αυτές βρισκόταν στη ζήτηση. Με συνθήκες χαμηλής ζήτησης, τα προϊόντα δε βρίσκουν δρόμο κερδοφόρας διάθεσης με αποτέλεσμα κατάρρευση του οικονομικού κύκλου. Η γενναία αύξηση δαπανών από το κράτος μέσω επενδύσεων, η καθολική απασχόληση, ίσως ακόμα και η άνοδος των μισθών, αποτελούν, κατά την άποψη αυτή, την προτεινόμενη λύση.

Η επιδίωξη του Κέινς δεν ήταν η λύση των εργατικών προβλημάτων, αλλά η σωτηρία του καπιταλισμού με διορθωτικές παρεμβάσεις στην «αγορά». Το μοντέλο δούλεψε για την περίοδο 1945-1975, σε συγκεκριμένες συνθήκες δυνατοτήτων (καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο), «υποχρεωτικών» αποφάσεων των αστικών κρατών (στρατόπεδο ΕΣΣΔ, ισχυρό εργατικό κίνημα), αλλά και τεχνολογικών, παραγωγικών, καταναλωτικών παραμέτρων (παραγωγή βιομηχανικών προϊόντων άμεσης κατανάλωσης). Ο κεϊνσιανισμός, όμως, δεν είναι το ακριβές αντίθετο του νεοφιλελευθερισμού. Όπως αποδεικνύει και η μακροοικονομική ιστορία νεοκεϊνσιανοί και νεοκλασικοί βρίσκονται για χρόνια σε κάποια θεωρητική συμφωνία, παρά τις υπαρκτές διαφορές.

Οι οπαδοί του σύγχρονου κεϊνσιανισμού ή της Νέας Νομισματικής Θεωρίας, προσθέτουν μια πράσινη διάσταση στο απαιτούμενο εκ νέου πολυπόθητο New Deal και θεωρούν ότι η συνταγή είναι έτοιμη και πάλι. Τώρα συμφωνούν όλοι: καλή η λιτότητα, αλλά το πιο σημαντικό είναι η κερδοφορία και αυτή τώρα απαιτεί ενισχύσεις.

Είναι όμως πράγματι το πρόβλημα στη «ζήτηση» ή μήπως στην «προσφορά» ή -πιο σωστά- στην ίδια την παραγωγή και στις πολιτικές που επιβάλλουν οι ιδιοκτήτες αυτής. Εδώ όμως η συζήτηση αγγίζει Ιερές Αγελάδες…

Κλονισμός ιδιοκτησίας και δύναμης του κεφαλαίου

Το αστικό κράτος ποτέ δεν «καταργήθηκε» από το «νεοφιλελευθερισμό υπόδειγμα». Είναι πάντα το «γενικό επιτελείο της αστικής τάξης» για να παρεμβαίνει σύμφωνα με το συλλογικό συμφέρον της, ειδικά στη διαχείριση των κρίσεων. Την ίδια στιγμή «σηκώνει τους ώμους ψηλά» σε ότι αφορά τις θέσεις εργασίας, τους εργατικούς μισθούς, τις κοινωνικές πολιτικές και άλλες «στρεβλώσεις» που εμποδίζουν την «ελεύθερη αγορά» να βάζει (το «αόρατο») χέρι σε ότι κινείται και αναπνέει, αρκεί να βγάζει κέρδη.

Το κρυμμένο μυστικό της καπιταλιστικής παραγωγής, βρίσκεται στο γεγονός ότι ο εργάτης παράγει αξία μεγαλύτερη από αυτή την οποία πληρώνεται για την αναπαραγωγή του, την οποία καρπώνεται ο καπιταλιστής. Κατά αναλογία, στο βαθμό που η κοινωνική παραγωγή γίνεται με σκοπό το κέρδος πάντα θα υπάρχει πλεονάζουσα παραγωγή. Η αφετηρία των καπιταλιστικών κρίσεων βρίσκεται στο σκέλος της παραγωγής. Μόνο στο πλαίσιο της συλλογικής κοινωνικής ιδιοκτησίας είναι δυνατό να υπάρχει πλήρης αξιοποίηση παραγωγικών δυνατοτήτων και σχεδιασμός παραγωγής και υποδομών με βάση τις κοινωνικές ανάγκες αλλά και την οικολογική ισορροπία.

Η παρέμβαση των κομμουνιστών και του εργατικού κινήματος στο πεδίο της «προσφοράς», πρέπει να είναι παρούσα και ισχυρή. όμως, αυτή δεν αναζητά κάποιο New Deal κεφαλαίου και εργασίας στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό, αλλά το πως θα πλήξει την ιδιοκτησία και τη δύναμη του κεφαλαίου, αποσπώντας κοινωνικές κατακτήσεις.

Στο πλαίσιο αυτό, οι διεκδικήσεις για άμεση αύξηση μισθών με μείωση κερδών, η μείωση εργάσιμου χρόνου, η εθνικοποίηση βασικών καπιταλιστικών τομέων σε βάρος της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, έχουν κεντρική σημασία στο πλαίσιο άμεσων αγώνων αλλά αποτελούν και την καρδιά ενός αντικαπιταλιστικού πολιτικού προγράμματος.

πηγη: prin.gr