Εκατοντάδες αλληλέγγυοι/ες βρέθηκαν από το πρωί της Δευτέρας 13/07 έξω από τα δικαστήρια όπου πέρασαν από ανακριτή οι 9 συλληφθέντες από την πορεία της Πέμπτης ενάντια στο νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις! Οι συλληφθέντες, που κρατούνταν από την Πέμπτη 9/7, απολογήθηκαν σήμερα ενώπιον ανακριτή και ήλθαν αντιμέτωποι με βαρύτατο κατηγορητήριο. Τους κατηγορούν για τρία κακουργήματα και εννιά πλημμελήματα, ενώ από τα βίντεο που είδαν το φως της δημοσιότητάς φαίνεται ότι οι συλλήψεις είναι αναίτιες. Αντίθετα, φαίνεται άκρως προκλητική η στάση της αστυνομίας με συλλήψεις στο σωρό, ξύλο και χημικά, ενώ και φωτογραφίες των συλληφθέντων έδειξαν πως του χτύπησαν και κατά την προσαγωγή τους (δείτε και εδώ). Όλοι οι συλληφθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι! Οι έξι διώκονται για τρία κακουργήματα και πλημμελήματα, ενώ τρεις διώκονται μόνο για πλημμελήματα. Ο μόνος περιοριστικός όρος που τους επιβλήθηκε είναι η παρουσία τους στο αστυνομικό τμήμα του τόπου κατοικίας τους μία φορά τον μήνα έως ότου πραγματοποιηθεί η…

Στη χώρα που έχουμε την άρχουσα τάξη του «στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας». Στη χώρα που οι καραβοκύρηδες έγιναν εφοπλιστές με την παραχώρηση των 100 αμερικάνικων Libertieς με την εγγύηση και χρήματα του ελληνικού δημοσίου. Στη χωρά που οι μαυραγορίτες και οι δοσίλογοι έγιναν οι καλοθελητές των αμερικάνων, οι οποίοι ξεκοκαλίζοντας το «Σχέδιο Μάρσαλ» μετατράπηκαν σε μεγαλοβιομήχανους και μεγαλέμπορους. Σ’ αυτή τη χώρα του «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ», ένα κοινό άρθρο (το οποίο περιγράφει πολλά από τα παραπάνω) Έλληνα υπουργού, εν προκειμένω του Άδωνι Γεωργιάδη και του Αμερικάκου Πρέσβη Τζ. Πάιατ στην εφημερίδα «Καθημερινή» που το περιεχόμενο του θα μπορούσε να συμπυκνωθεί στο «Πρέσβη μου, ιδού τα ναυπηγεία σας», θα θεωρούνταν …υποτακτικά φυσιολογικό. Αλλά οι κυβερνώντες που «λανσάρουν» ως …ανεξαρτησία την συγγραφή κοινών κειμένων γράφουν για «σύγκλιση των στρατηγικών συμφερόντων των κυβερνήσεών μας και τον χαρακτηρισμό της Ελλάδας από την Ουάσιγκτον ως κρίσιμου εταίρου στο χτίσιμο σταθερότητας στην ταχέως εξελισσόμενη…

Υπάρχουν διάφορες κατηγορίες ανθρώπων-αντικειμένων. Άνθρωποι γλάστρες, άνθρωποι αμπαζούρ, άνθρωποι πλυντήρια. Ο ηθοποιός Σπύρος Παπαδόπουλος αποφάσισε να γίνει ο άνθρωπος πλυντήριο του Κυριάκου Μητσοτάκη. Την ώρα που υπάρχει ολική επιδρομή και πρωτοφανής προσπάθεια κατεδάφισης του μεταπολιτευτικού δημοκρατικού σκηνικού, από την «σοβαρή» Χρυσή Αυγή που μας κυβερνά, ο Σπύρος Παπαδόπουλος βάζει στο πλυντήριο το ιδανικό πρόγραμμα για μια αστραφτερή μπουγάδα. Για το τέλειο ξέπλυμα. Τα κάνει όλα αόρατα. Έδωσε συνέντευξη στο«ΒΗΜΑgazino»: «Καθόμουν με τους φίλους μου και είδαμε ένα βίντεο στο Facebook με ένα νεαρό φοιτητή στο αεροδρόμιο που έλεγε ότι καμία 80άρια αν θυμάμαι καλά Έλληνες φοιτητές είχαν εγκλωβιστεί στο Λονδίνο. Μου λένε οι φίλοι μου “δεν παίρνεις το Μητσοτάκη;” Ήταν 10 το βράδυ, τηλεφωνώ στο γραφείο του και πράγματι το σηκώνει μία κοπέλα. Μου λέει “Δεν είναι εδώ θα τον ειδοποιήσω όμως ότι πήρατε για να σας καλέσει”. Και πράγματι σε 5 λεπτά χτυπάει το τηλέφωνο και είναι εκείνος. Του…

Δέσποινα Κουτσούμπα Το μήνυμα του δημοψηφίσματος, το 61,3% του «Όχι», έπρεπε επειγόντως να φιμωθεί, να παρερμηνευτεί, να λοιδορηθεί και τελικά να ξεχαστεί. Έχουν περάσει πέντε χρόνια από εκείνο το βράδυ που μας σημάδεψε. Από όλες τις στιγμές των χρόνων 2010-2015 και της κινητοποίησης του κόσμου που συνηθίσαμε να ονομάζουμε «αντιμνημονιακό κίνημα», το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν μια στιγμή τομής. Μπορεί να συνιστά τομή το αποτέλεσμα μιας κάλπης; Ναι, όταν αυτό είναι τόσο αντίθετο στην Εκάλη από το Περιστέρι, στις ψήφους των εργοδοτών από τις ψήφους των εργαζομένων, των πλούσιων από τους φτωχούς. Ναι, ήταν ένα ταξικό αποτέλεσμα, που είχε σμιλευτεί μέσα σε πέντε χρόνια σκληρών αγώνων, μεγάλων απεργιών, συνελεύσεων και συγκρούσεων στις πλατείες, στησίματος της αλληλεγγύης των από κάτω. Ήταν ένα ταξικό αποτέλεσμα που ήρθε να βροντοφωνάξει ότι η πλειοψηφία είμαστε εμείς οι «από κάτω», κι αν αψηφήσουμε την τρομοκρατία, το φόβο, την εκμετάλλευση, μπορούμε να κερδίσουμε. Κι αυτός είναι…

Γράφει ο Παναγιώτης Ζαβουδάκης. Το δρόμο της πλήρους ρήξης με τη δημοκρατία και το λαϊκό κίνημα έχει επιλέξει η κυβέρνηση της ΝΔ καθώς, μέρα με τη μέρα, κλιμακώνει την ωμή κρατική βία κατά του «εχθρού λαού». Πριν ακόμα η κοινοβουλευτική της ομάδα επικυρώσει το χουντικής έμπνευσης νομοσχέδιο για την απαγόρευση των διαδηλώσεων, οι κρατικοί ραβδούχοι σπεύδουν να δώσουν μια πρώτη γεύση των προθέσεων της πολιτικής ηγεσίας. Επιθέσεις κατά μεταναστών με ρίψη ασφυξιογόνων σε κλειστούς χώρους συμπληρώνουν τις επιδρομές δικυκλιστών της ομάδας ΔΡΑΣΗ στα Εξάρχεια κι όλα αυτά βρίσκουν την ολοκλήρωσή τους με τις… καθιερωμένες επιθέσεις κατά διαδηλωτών από ψευτοπαλληκαράδες των ΜΑΤ. Η ΕΛΑΣ δεν κάνει τίποτα περισσότερο απ’ αυτό για το οποίο φτιάχτηκε: την καταστολή των λαϊκών αντιδράσεων. Ούτε την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος ή της τρομοκρατίας επιδιώκει, ούτε κανένα κοινωνικό ρόλο «προστασίας του πολίτη» παίζει η ΕΛΑΣ. Ακόμα και η εξάρθρωση της «17 Νοέμβρη» για την οποία πολυδιαφημίζεται ο……

Γεράσιμος Λιβιτσάνος ▸ Οι συνομιλίες Παππά-Μιωνή, ο έλεγχος Τσίπρα και οι κρυμμένες αιτίες Στη σκιά των εξελίξεων που προέκυψαν μετά τη δημοσιοποίηση των διαλόγων του Νίκου Παππά και του Σάμπυ Μιωνή, στο πλαίσιο της Προανακριτικής Επιτροπής για την υπόθεση της Novartis και τις κατηγορίες περί παραδικαστικού, κινείται ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν και γίνεται σαφέστατη προσπάθεια αυτά να ξεπεραστούν στο όνομα της άσκησης αντιπολίτευσης, οι εκκρεμότητες που υπάρχουν με τις εσωκομματικές διεργασίες και την ημιτελή διεύρυνση θα τα επαναφέρουν στην επιφάνεια και στις εσωκομματικές κόντρες. Η κατάθεση του ηχητικού του «ευνοούμενου» της κυβέρνησης του Ισραήλ, Σάμπυ Μιωνή, αλλά, κυρίως, οι δημόσιες παραδοχές που υποχρεώθηκε να κάνει ο Ν. Παππάς, έφεραν το ΣΥΡΙΖΑ αντιμέτωπο με ζητήματα που δεν έχουν απλά να κάνουν με όσα είπε και έπραξε ο εν λόγω υπουργός ή ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος. Κυρίως σχετίζονται με την ουσία της διακυβέρνησης που άσκησε. Η εμπλοκή με επιχειρηματικές διαμάχες, οι στενές σχέσεις με…

Του Κώστα Γρηγοριάδη. Πέρασαν ήδη πέντε χρόνια από τις 5 Ιουλίου του 2015, όπου στη χώρα μας έγινε το δημοψήφισμα με το οποίο ο λαός θα επέλεγε ουσιαστικά να πει ένα ΝΑΙ σε ένα νέο μνημόνιο ή το ΟΧΙ σε αυτό. Η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας ήταν πέρα για πέρα ασφυκτική ενώ οι διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα με τους δανειστές είχαν φτάσει σε αδιέξοδο. Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση ο Αλέξης Τσίπρας, στις 27 Ιουνίου, ανακοινώνει, με διάγγελμά του λίγο μετά τα μεσάνυχτα από τηλεοράσεως, στους Έλληνες την απόφαση του για δημοψήφισμα ως απάντηση στο τελεσίγραφο των δανειστών. Σε δραματικούς τόνους ο Αλέξης Τσίπρας έλεγε χαρακτηριστικά «εδώ και 6 μήνες η ελληνική κυβέρνηση δίνει μια μάχη μέσα σε συνθήκες πρωτοφανούς οικονομικής ασφυξίας, προκειμένου να εφαρμόσει τη δική σας εντολή, της 25ης Γενάρη», την εντολή όπως τόνιζε «διαπραγμάτευσης με τους εταίρους μας για να τερματιστεί η λιτότητα και…

Θυμάστε τον μακαρίτη Κώστα Τσάκωνα στο «Μάθε παιδί μου γράμματα» του Μαραγκού; Αναρωτιόταν: «Εξι χρόνια στο Δημοτικό, έξι χρόνια στο Γυμνάσιο, έξι χρόνια στο Πολυτεχνείο κι έξι χρόνια μέχρι να πάω σχολείο ίσον 24 κι άλλα έξι στο εξωτερικό 30. Είμαι 36, πού πήγαν τα άλλα έξι χρόνια;». Κι ανάλογη ήταν η απορία του αυταρχικού πατέρα Διαμαντόπουλου που αντικρίζοντας τη γυαλιστερή φαλάκρα του γιου αναρωτήθηκε «πού πήγαν οι μπούκλες του;». Λοιπόν, αυτό ακριβώς μου θύμισε ο απολογισμός που έκανε ο ΣΕΒ για τα 40 χρόνια ελληνικής διαδρομής στην ενωμένη Ευρώπη και στον περίπλοκο κόσμο των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων. Των Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων (θυμάστε τα ΜΟΠ;), των πακέτων Ντελόρ, των πακέτων Σαντέρ κ.λπ., των ΕΣΠΑ. Ο απολογισμός του ΣΕΒ κινείται στα όρια της θρηνωδίας. Θρηνωδίας για τον χαμένο χρόνο, τον χαμένο κόπο και το χαμένο χρήμα. «Σπαταλάμε ευρωπαϊκούς πόρους για δεκαετίες με τον ίδιο τρόπο περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα», λέει το special report…

Πάνος Πέτρου Ο Τραμπ, ο Μπάιντεν και οι πολιτικές προοπτικές στις ΗΠΑ Η εξέ­γερ­ση ενά­ντια στο ρα­τσι­σμό και την αστυ­νο­μι­κή βία στις ΗΠΑ συ­γκρί­νε­ται πλέον με τα κι­νή­μα­τα της δε­κα­ε­τί­ας του ’60. Οι δια­δη­λώ­σεις είναι πα­ρα­τε­τα­μέ­νες, έχουν συ­γκλο­νι­στι­κή μα­ζι­κό­τη­τα, πο­λυ­φυ­λε­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα και έχουν εξα­πλω­θεί σε κάθε με­γά­λη και μικρή πόλη σε όλες τις Πο­λι­τεί­ες των ΗΠΑ. Οι αρ­χι­κές κρα­τι­κές προ­σπά­θειες να ανα­κτη­θεί ο έλεγ­χος των δρό­μων (απα­γο­ρεύ­σεις κυ­κλο­φο­ρί­ας, κι­νη­το­ποί­η­ση Εθνο­φρου­ράς, διαρ­κείς απρό­κλη­τες αστυ­νο­μι­κές επι­θέ­σεις με­γά­λης έκτα­σης κι έντα­σης) απέ­τυ­χαν και –αν και η κα­τα­στο­λή συ­νε­χί­ζε­ται, προ­κα­λώ­ντας διαρ­κώς νέα θύ­μα­τα και εγκλή­μα­τα– υπάρ­χει η αί­σθη­ση ότι σε πολ­λές Πο­λι­τεί­ες και Αστυ­νο­μι­κά Τμή­μα­τα έχει δοθεί εντο­λή «αυ­το­συ­γκρά­τη­σης». Για άλλη μια φορά στην ιστο­ρία, η εξέ­γερ­ση λει­τουρ­γεί ως «εί­σο­δος των χωρίς φωνή στο πο­λι­τι­κό προ­σκή­νιο», καθώς και οι πιο αγα­να­κτι­σμέ­νοι επι­κρι­τές των «τα­ρα­χών», υπο­χρε­ού­νται να το­πο­θε­τη­θούν πάνω στις αι­τί­ες τους. Το ζή­τη­μα του ρα­τσι­σμού και της αστυ­νο­μι­κής βίας ει­σέ­βαλ­λε στο επί­κε­ντρο του δη­μό­σιου…

, του Διονύση Ελευθεράτου Εάν η «απορία ψάλτου» είναι... ο βήχας, κάθε αμηχανία και «παγωμάρα» της κυβέρνησης Μητσοτάκη εύκολα επισύρει κάτι βολικότερο: «Καταχώνιασμα» των θεμάτων που προκάλεσαν την ενόχληση. Με τόση ισχύ που διαθέτει στα ΜΜΕ η κυβέρνηση, γιατί να μην αποφεύγει ακόμη και τον βήχα; Προτιμότερη είναι η τάχιστη παράδοση του ακανθώδους ζητήματος στη λήθη. Όπως ακριβώς συνέβη με τις δηλώσεις που έκανε για τη Λιβύη, πριν από λίγες ημέρες, ο αναπληρωτής σύμβουλος του πρωθυπουργού για θέματα εθνικής ασφάλειας, Θάνος Ντόκος. Σύμφωνα με τον κ. Ντόκο, η ελληνική εξωτερική πολιτική έκανε λανθασμένη «επένδυση» στον Χαφτάρ. Επί λέξει: «Έχει αλλάξει το momentum της σύγκρουσης. Από εκεί που είχαμε “επενδύσει” και εμείς, όταν φαινόταν ότι έχει το πάνω χέρι, πλέον φαίνεται ότι χάνει στο πεδίο των μαχών και ίσως οι πολιτικές του μέρες να είναι μετρημένες». Δεν περιορίστηκαν όμως σε αυτό οι δυσάρεστες, για τη στρατηγική της Αθήνας, διαπιστώσεις που διατύπωσε…