Από το Δημήτρη Κατσορίδα, επιστημονικό συνεργάτη του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ 1] Η μη γραμμική εξέλιξη της Ιστορίας Η εξέγερση του Μάη του 1968, όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και σε μια σειρά αναπτυγμένων χωρών του δυτικού κόσμου δεν ήταν προϊόν της οικονομικής κρίσης, ούτε της φτώχειας και της ανεργίας. Αντίθετα, έγινε σε μια περίοδο ανάπτυξης του καπιταλισμού και κοινωνικής ευημερίας, διαψεύδοντας τις αναλύσεις ότι η Ιστορία ακολουθεί μια ευθύγραμμη πορεία και ότι οι εξεγέρσεις είναι αποτέλεσμα μόνο της οικονομικής ανέχειας. Ο εργατικός Μάης του ’68 στη Γαλλία ήταν το αποτέλεσμα και η συμπύκνωση του συνόλου των εργατικών αγώνων της δεκαετίας του 1960, οι οποίοι αναπτύχθηκαν σε ευρεία κλίμακα σε όλες, σχεδόν, τις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού με κύριο ενοποιητικό στοιχείο την αντίσταση στις αυταρχικές και αλλοτριωτικές σχέσεις εργασίας. Η αμφισβήτηση του συγκεκριμένου μοντέλου οργάνωσης της εργασίας έθεσε παράλληλα σε αμφισβήτηση και όλες τις κοινωνικές σχέσεις. Επιπρόσθετα, είναι αναγκαίο να επισημάνουμε ότι αυτές…

“Έχω πέσει και κλαίω στο παλιό μου Παλαιστινιακό…” Σφυροδρέπανος Μια φορά κι έναν καιρό, που η “αριστερή μας κυβέρνηση” ήταν στην αντιπολίτευση, ο Αλέξης ζωνόταν το Παλαιστινιακό του, για να δείξει τη φλογερή του αλληλεγγύη στους δοκιμαζόμενους Παλαιστίνιους, που βρίσκονται κάθε μέρα αντιμέτωποι με το θάνατο, κι εκτόξευε οργισμένα τιτιβίσματα για τη στάση της ΕΕ που έδινε την έγκρισή της στα εγκλήματα του Ισραήλ. Σήμερα το κόμμα του “αριστερού Τσίπρα” είναι στην κυβέρνηση κι ο Υπουργός Εξωτερικών του δε βρίσκει ουσιαστικά ούτε μια λέξη καταδίκης του νέου εγκλήματος του κράτους του Ισραήλ, κάνοντας απλώς λόγο για χρήση δυσανάλογης βίας -την οποία την καταγράφει με αποτροπιασμό, χωρίς να την καταδικάζει. Κι ο ίδιος έχει πέσει και κλαίει στο παλιό του παλαιστινιακό μαντίλι, ρίχνοντας κροκοδείλια δάκρυα για αυτή τη δυσανάλογη βία… Αν θες να λέγεσαι Ευρωπαίος, σε αυτήν την ΕΕ που στηρίζει το έγκλημα του Ισραήλ και βάφει πρόθυμα τα δικά της…

Του Γ. Γ. «Που θα τερματίσει η ξεφτίλα του Νίκου Κοτζιά; Ιστορικά μαθήματα για τον υπουργό Εξωτερικών». Ετσι τιτλοφορούσαμε ανάρτησή μας όταν στο παρελθόν ο υπουργός εξωτερικών υπερασπιζόταν με γλοιώδεις τρόπους το κράτος – τρομοκράτη του Ισραήλ. Προφανώς, όμως η κατρακύλα που έχει πάρει δεν έχει πάτο, αν κρίνουμε από την εμετική ανακοίνωση που έδωσε σήμερα στην δημοσιότητα το Υπουργείο Εξωτερικών της χώρας μας σχολιάζοντας τα όσα συμβαίνουν στην Λωρίζα της Γάζας. Ουσιαστικά τσουβαλιάζει θύτες και θύματα και απλώς περιορίζεται να κάνει έκκληση στην κυβέρνηση του Ισραήλ "να αποφεύγει τη χρήση δυσανάλογης βίας" (στους πόσους δολοφονημένους Παλαιστίνιου άραγε είναι η "ανάλογη βία¨;) καλώντας επίσης την Χαμάς "να διασφαλίζει τον ειρηνικό χαρακτήρα των διαδηλώσεων" λες και ο λαός της Παλαιστίνης που ζει εδώ και δεκαετίες φυλακισμένος και καταπιεσμένος στον τόπο του, υφιστάμενος μόνιμα μια γενοκτονία, είναι συνυπεύθυνος για το καθημερινό του μακέλεμα από τις Ισραηλινές δυνάμεις κατοχής. Μιλάμε για τόσο ξευτελισμένο…

Γιώργος Μιχαηλίδης Με μια ιστορική αναδρομή στο παρελθόν γίνεται κατανοητό γιατί η ελληνική ολιγαρχία και το πολιτικό της προσωπικό χρωστά ευγνωμοσύνη στον Χάρι Τρούμαν, αλλά είναι εξίσου κατανοητό γιατί κανείς άνθρωπος που τάσσεται κατά του πολέμου, του ιμπεριαλισμού και της χρήσης πυρηνικών όπλων δεν μπορεί παρά να θεωρεί όνειδος την ύπαρξη ενός αγάλματός του στη χώρα του. 1945, 12 Απριλίου, ορκίζεται 33ος πρόεδρος των ΗΠΑ, διαδεχόμενος τον Φρ. Ρούζβελτ 1945, 6 και 9 Αυγούστου, διατάζει τη ρίψη ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι 1948, 14 Μαΐου, αναγνωρίζει το κράτος του Ισραήλ, 11 λεπτά μετά την ανακήρυξή του 1950, 3 Ιουλίου, παρουσιάζει στο Κογκρέσο το διάταγμα για τη στρατιωτική επέμβαση στην Κορέα 1953, 20 Ιανουαρίου, παραδίδει την προεδρία στον Αϊζενχάουερ, καθώς δεν είχε καταφέρει να πάρει καν το χρίσμα των Δημοκρατικών Ολοκληρωτισμός εντός συνόρων και διασφάλιση της ηγεμονίας των ΗΠΑ εκτός Η επιμονή των αντι-ιμπεριαλιστών κι αντιπολεμικών διαδηλωτών στην Ελλάδα…

Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής. Το πρόσφατο άρθρο του πρωθυπουργού στην Εφημερίδα των Συντακτών έθεσε πολλά ζητήματα σχετικά με το πλαίσιο της πολιτικής και την επιχειρηματολογία που θα ακολουθήσει η κυβέρνηση. Όμως, το σπουδαιότερο, κατά τη γνώμη μας, σχετίζεται με την τοποθέτηση του σχετικά με το ποια είναι η επωφελής και αποτελεσματική Αριστερά για το λαό σήμερα. Με την τοποθέτησή του αυτή ο πρωθυπουργός ουσιαστικά επιδιώκει τη ριζική τροποποίηση των κριτηρίων που έχει διαμορφώσει η εργατική τάξη και ο ελληνικός λαός ολόκληρο τον 20ο αιώνα σχετικά με την Αριστερά. Στη συνείδηση του λαού, η Αριστερά, η οποία πάντα εννοούνταν στην κομμουνιστική της έκφραση και κυρίως το ΚΚΕ, ήταν εκείνη η πολιτική δύναμη που αγωνιζόταν με όλα τα μέσα και χωρίς υστεροβουλία για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και γενικότερα των λαϊκών τάξεων, χωρίς εκπτώσεις και συμβιβασμούς με την αστική τάξη η οποία εξουσιάζει τον παραγόμενο πλούτο και όλες τις σφαίρες της…

του Κώστα Μάρκου Ο Αλέξης Τσίπρας δεν κάνει τίποτε άλλο από το να επαναλαμβάνει το μόνιμο κλισέ της αστικής πολιτικής οικονομίας: «ανάπτυξη της πίτας των κερδών για να πάρουν κι ένα κομμάτι οι εργαζόμενοι». Σε άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών με τίτλο «Καθαρή έξοδος, ξεκάθαρες διαφορές» (βλ. εδώ), το Σάββατο 5 Μαΐου, ο Αλ. Τσίπρας επιχειρεί να πείσει ότι με την «έξοδο» από τα μνημονιακά προγράμματα θα ωφεληθούν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα μόνο με μια «κυβέρνηση της Αριστεράς στο τιμόνι», αντίθετα με μια κυβέρνηση της ΝΔ που θα «διευρύνει το χάσμα μεταξύ του πλούτου και της εργασίας», λόγω των νεοφιλελεύθερων ιδεολογικών αρχών της. Πρόκειται για ένα άρθρο κατασκευής κουτοπόνηρων διλημμάτων, φτηνών επιχειρημάτων και θολών υποσχέσεων, μαζί με έναν κρυφό προεκλογικό χαρακτήρα. Για ποια κοινωνική δικαιοσύνη επαίρεται ο Αλ. Τσίπρας; Επί κυβερνήσεών του, η Ελλάδα, όχι μόνον παρέμεινε χαμηλά στο δείκτη κοινωνικής δικαιοσύνης στην Ευρώπη των «28», αλλά…

Γρηγόρης Μαυρειδόπουλος Η είσοδος του εργατικού κινήματος στο προσκήνιο του Μάη δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, όπως έδειχνε. Στην κορύφωση της μεταπολεμικής οικονομικής ανόδου, υπενθύμιζε στην ισχυριζόμενη το αντίθετο αστική τάξη ότι υπάρχουν ακόμα εργατική τάξη και επαναστατικές απειλές. Και στη ρεφορμιστική Αριστερά ότι η εργατική τάξη δεν θα την ακολουθεί πάντα στον κατήφορό της. Από τις σποραδικές μάχες στην εργατική έκρηξη Η έντονη προβολή από την άρχουσα τάξη, αλλά και τα ρεφορμιστικά ρεύματα κάθε απόχρωσης, τότε και σήμερα, της φοιτητικής κυρίως εξέγερσης προσπαθεί να αποκρύψει όχι μόνο τους βαθύτερους λόγους που γέννησαν τα γεγονότα, αλλά και τον πραγματικό χαρακτήρα του Μάη. Η εργατική πλευρά του υποτιμήθηκε και από το παραδοσιακό κομμουνιστικό κίνημα, το οποίο χαρακτηρίζει τα κινήματα της περιόδου μικροαστικά μόνο και μόνο για να μη «θυμάται» κάποια κρίσιμα αλλά… ενοχλητικά χαρακτηριστικά τους. Ένα ολόκληρο φορτίο είχε «συσσωρευτεί» ως υλική βάση της εργατικής έκρηξης. Σχετιζόταν με την κόπωση της…

Σφυροδρέπανος Οι εκλογές της 6ης Μάη του 12′ ήταν η κάλπη με το πιο ρευστό σκηνικό στα μεταπολιτευτικά -και όχι μόνο- χρονικά, με τις περισσότερες ανατροπές συγκριτικά με τις προηγούμενες εκλογές του 09′, καθώς και αυτή με τη μεγαλύτερη διασπορά ψήφων και ποσοστών, θυμίζοντας έντονα τις εκλογές του 1950, την πρώτη αναμέτρηση δηλαδή μετά από το τέλος του εμφυλίου. Είναι χαρακτηριστικό πως κανένα κόμμα δεν υπερέβη το 20%, ενώ πρώτη δύναμη -πάνω απ’ τη ΝΔ που είχε το μεγαλύτερο ποσοστό- ήταν αθροιστικά τα κόμματα που έμεναν εκτός Βουλής, χωρίς να πιάσουν το όριο του 3% -δείγμα κι αυτό του ρευστού κλίματος και της διασποράς που σημειώσαμε παραπάνω. Ενάμιση μήνα μετά, η βεντάλια θα έκλεινε ξανά και θα επιστρέφαμε σε μια νέα μορφή δικομματισμού-διπολισμού κι “αστικής κανονικότητας”, με αλλαγή φρουράς στο σοσιαλδημοκρατικό πόλο, και τον ΣΥΡΙΖΑ να παίρνει τη θέση του καταρρέοντος ΠΑΣΟΚ. Παραλίγο να γίνει μάλιστα κάτι παρόμοιο και στον…

Η συμβολή του Κ. Μαρξ στην προοδευτική σκέψη της ανθρωπότητας. Γράφει ο Γιάννης Τόλιος. Φέτος κλείνουν 200 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου διανοητή της ανθρωπότητας, Καρλ Μαρξ (Karl Marx), ο οποίος γεννήθηκε στις 5 Μαΐου 1818 στην πόλη Τριρ της Πρωσικής Ρηνανίας. Ήταν δεύτερο από τα επτά παιδιά του νομικού Χέρσελ Μορντεκάι (εβραϊκής καταγωγής), ο οποίος δύο χρόνια πριν από τη γέννηση του Καρλ, βαπτίστηκε χριστιανός, προσχωρώντας στην Ευαγγελική Εκκλησία της Πρωσίας με το όνομα Χάινριχ Μαρξ. Ο Καρλ Μαρξ σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Ιένας, ενώ ο τίτλος της διδακτορικής του διατριβής αφορούσε τη διαφορά μεταξύ της φιλοσοφίας του Δημόκριτου και του Επικούρου. Η συμβολή του Μαρξ Για τη συμβολή του Μαρξ στην προοδευτική σκέψη της ανθρωπότητας και το διεθνές επαναστατικό κίνημα, έχουν γραφεί πολλά. Όμως την καλύτερη συνόψιση της προσφοράς του, την έδωσε ο φίλος του Φρειδερίκος Ένγκελς, στον επικήδειο που εκφώνησε στο νεκροταφείο του Highgate του…

Κι αν στα λεξικά κανονικότητα είναι η ακριβής τήρηση του κανόνα, η συμφωνία προς τους κανονισμούς, να συμβαίνουν τα γεγονότα όπως συνηθίζουν ή όπως έχει οριστεί, για να κατανοηθεί όμως η σημασία της δεν αρκεί το νόημά της να αναζητείται με όρους του γλωσσικού συστήματος, αλλά σε συσχετισμό με τις ιδεολογικές αφετηρίες, τις διακηρυσσόμενες θέσεις αλλά και τις επιδιώξεις του πολιτικού φορέα που την χρησιμοποιεί. Ο πρωθυπουργός Α. Τσίπρας στη συνέντευξη τύπου με τον πρόεδρο της Κομισιόν Ζ.Κ. Γιούνκερ διαβεβαίωσε για την «αποκατάσταση της κανονικότητας» στη χώρα, ενώ μιλώντας προ ημερών στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ επέμενε για καθαρή έξοδο της χώρας τον Αύγουστο από το καθεστώς των προγραμμάτων και για επιστροφή της σε καθεστώς κανονικότητας, προσφέροντάς μας έτσι την ευκαιρία να… προβληματιστούμε και να αυτοσχεδιάσουμε αναζητώντας τα χαρακτηριστικά της «κανονικότητας». Όλα αυτά τα χρόνια των μνημονίων –και όχι μόνο– μέσα από το μετασχηματισμό της σημασίας πολλών λέξεων προωθούνται ιδέες,…