ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΕΝΕΖΑΚΗΣ Από τις αρχές του 1945, στις 12 του Γενάρη, ξεκίνησε η επιχείρηση «Βιστούλα – Οντέρ» του Κόκκινου Στρατού. Τα σοβιετικά στρατεύματα άρχισαν τη μεγάλη επέλασή τους με κατεύθυνση τη πρωτεύουσα της ναζιστικής Γερμανίας, το Βερολίνο. Η πύλη της κόλασης του Αουσβιτς με την επιγραφή: Η εργασία απελευθερώνει. Οι Γερμανοί, από τον Νοέμβρη του 1944, προετοιμάζονται να αποχωρήσουν, μη μπορώντας να σταματήσουν την επέλαση του Κόκκινου Στρατού. Αρχισαν να γκρεμίζουν τα κτίρια – μάρτυρες των φρικαλεοτήτων τους. Τα κρεματόρια και οι τέσσερις θάλαμοι αερίων ισοπεδώθηκαν. Οι αποτεφρωτήρες αποσυναρμολογήθηκαν και ετοιμάστηκαν να μεταφερθούν στο άλλο στρατόπεδο συγκέντρωσης, το Μαουτχάουζεν, το οποίο πίστευαν οι Γερμανοί ότι δεν θα έπεφτε στα χέρια των Συμμάχων. Μέχρι τις 18 Γενάρη, οι Γερμανοί εκκένωσαν τα στρατόπεδα του Αουσβιτς, καθώς οι σοβιετικές δυνάμεις πλησίαζαν το συγκρότημα του Αουσβιτς, οδηγώντας σε πορείες θανάτου, μέσα στα χιόνια, περίπου 60.000 εξαθλιωμένους κρατούμενους, με κατεύθυνση το στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλσεν στην…

Σε Σύμφωνο στρατιωτικής συνεργασίας (Συνθήκη του Άαχεν) προχωρούν η Γαλλία και η Γερμανία, αλλάζοντας το σύνολο των δεδομένων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κάτι ανάλογο είχε επιχειρηθεί και παλαιότερα, κατά τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, αλλά είχε απορριφθεί «μετά πολλών επαίνων» (οι μνήμες του πολέμου ήταν ακόμα νωπές – και φρικτές). Άλλωστε αυτό το σχέδιο, αν δεν ήταν θνησιγενές από μόνο του, θα συναντούσε τη σφοδρή αντίθεση της ΕΣΣΔ. Έτσι η Γερμανία (ΟΔΓ τότε) απέμεινε να «εκφράζεται στρατιωτικώς» μέσα από το ΝΑΤΟ. Άλλωστε η αποτυχία της προσπάθειας για πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης κατά την ίδια περίοδο δεν άφησε περιθώρια για αμυντικούς σχεδιασμούς παρά μόνον για οικονομικούς – την οικονομική δικτατορία που βιώνουμε σήμερα. Όπως φαίνεται, αυτή η στρατιωτική συμμαχία Γαλλίας -Γερμανίας υπερβαίνει τη συγκυρία και τις σκέψεις Τραμπ για απίσχναση των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ στην Ευρώπη (ή την ενίσχυση του ΝΑΤΟ αλλού, φέρ’ ειπείν στα Βαλκάνια). Ο αναδυόμενος άξονας…

Από Νίκος Μπογιόπουλος Ο Γεωργιάδης, ο Αδωνης, δεν είναι καραγκιόζης. Επισήμως είναι αντιπρόεδρος της ΝΔ. Ε, αυτός ο κύριος, λοιπόν, που δεν είναι καραγκιόζης, που δεν είναι χατζατζάρης, αλλά είναι αντιπρόεδρος της ΝΔ, έφτασε να συνδέσει (δείτε το βίντεο) τους θανάτους των… Σαράντου Καργάκου και του Θέμου Αναστασιάδη με την συμφωνία των Πρεσπών! Μετά και από αυτό, επιτρέψτε μας, ως δημοσιογράφοι και ως άνθρωποι, να δηλώσουμε ότι παραιτούμαστε κάθε σχολίου και ότι περιοριζόμαστε να σηκώσουμε τα χέρια ψηλά… ΠΗΓΗ: iskra.gr

Σε επίπεδα ρεκόρ το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, μετά την ολοκλήρωση του 3ου Μνημονίου Παπανδρέου-Σαμαράς-Τσίπρας, η ελληνική ‘ντριμ-τιμ’ της πολιτικής ψευτιάς και της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής Ερώτηση Νίκου Χουντή σε Κομισιόν Πώς είναι δυνατόν μια χώρα με μη βιώσιμο χρέος να εφαρμόζει τρία Προγράμματα Προσαρμογής, σχεδιασμένα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, να έχει γονατίσει ένας λαός με τις πολιτικές λιτότητας, απορρύθμισης και ιδιωτικοποιήσεων, που εφαρμόζονται εδώ και οκτώ χρόνια, και το δημόσιο χρέος, αντί να μειώνεται, να σπάει νέα ρεκόρ; Αυτό το ερώτημα θέτει στην Κομισιόν ο ευρωβουλευτής της Λαϊκής Ενότητας, Νίκος Χουντής, μέσω γραπτής του ερώτησης. Πιο συγκεκριμένα, ο Νίκος Χουντής, στην ερώτησή του, αφού σημειώνει ότι από το 2010 μέχρι το 2018 η Ελλάδα εφάρμοσε «σκληρά μέτρα λιτότητας και κοινωνικών περικοπών, ιδιωτικοποιήσεις, βίαιες αλλαγές στην αγορά εργασίας και αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις», με μοναδικό στόχο τη μείωση του δημόσιου χρέους, υπογραμμίζει ότι το ελληνικό χρέος …

Όπως αναφέρει στην έκθεσή της για το 2018 η οργάνωση Oxfam, οι 26 πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο έχουν περιουσία που ισούται με αυτή των 3,8 δισεκατομμυρίων πιο φτωχών του πλανήτη, τονίζοντας ότι για μια ακόμη χρονιά οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Η περιουσία περισσότερων από 2.200 δισεκατομμυριούχων σε όλο τον κόσμο αυξήθηκε το 2018 σε ποσοστό 12% κατά 900 δισεκατομμύρια δολάρια, δηλαδή 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια ημερησίως. Αντίθετα η περιουσία των πιο φτωχών μειώθηκε κατά 11%. Αυτό σημαίνει ότι ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων που έχουν στην κατοχή τους περιουσία που ισούται με αυτή του φτωχότερου 50% παγκοσμίως μειώθηκε από 43 που ήταν το 2017 σε 26 το 2018. Στην έκθεση της Oxfam με τίτλο “Public Good or Private Wealth” επισημαίνεται ότι οι κυβερνήσεις παγκοσμίως ενισχύουν την ανισότητα αυτή υποχρηματοδοτώντας τις δημόσιες υπηρεσίες ενώ παράλληλα υποφορολογούν τις εταιρείες και τους πιο πλούσιους. Αν και κάθε δύο ημέρες κάποιος άνθρωπος…

Παναγιώτης Μαυροειδής Για «ευρύ μέτωπο των προοδευτικών δυνάμεων» μίλησε ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας στην ομιλία του στο Μέγαρο Μουσικής. «Από τη μια η ΝΔ και η ακροδεξιά και από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ και οι δημοκρατικές δυνάμεις», επανέλαβαν εν χορώ βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στη συζήτηση της «πρότασης ψήφου εμπιστοσύνης» προς την κυβέρνηση. Ας μιλήσουμε όμως με όρους της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα και ως κυβέρνηση, ενσωμάτωσαν ως δικό τους πρόγραμμα τις ιδιωτικοποιήσεις, την υπαγωγή σε ένα μόνιμο καθεστώς επιτροπείας της ευρωζώνης και της ΕΕ, την επιβολή μιας διαρκούς λιτότητας, ληστείας των συντάξεων και των ασφαλιστικών ταμείων, την εναγώνια αναζήτηση «επενδυτών» που θα αξιοποιήσουν την εξάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, μαζί και την πολιτική πλήρους ευθυγράμμισης προς τους πολεμοκάπηλους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Αλήθεια, αυτοί οι άξονες πολιτικής, τοποθετούνται στην «αριστερή, προοδευτική παράταξη»; Αλλά ας μιλήσουμε και με όρους πολιτικών σχηματισμών και συμβολισμών. Από ποιους απαρτίζεται…

Κάνοντας ένα μικρό άλμα στο χρόνο και πηγαίνοντας στο 2015, τέτοιες μέρες, θα βρούμε τη χώρα στις παραμονές μιας εκλογικής μάχης στην οποία δέσποζε το δίλημμα «μνημόνιο-αντιμνημόνιο», ενώ στην πολιτική αρένα πρωταγωνιστούσαν νέοι παίχτες, γεννημένοι στα χρόνια της πολιτικής κρίσης. Η νεοναζιστική ΧΑ είχε μεταμορφωθεί σε κοινοβουλευτική δύναμη των τετρακοσίων χιλιάδων ψήφων, ο Καμμένος είχε γίνει αρχηγός κόμματος, ένας μικρομεσαίος τηλεαστέρας είχε δημιουργήσει κόμμα (με τις ευλογίες -αν όχι κατ’ εντολήν- των μιντιαρχών) για να μαζέψει τμήμα από τις διαρροές του καταρρέοντος ΠΑΣΟΚ ώστε να μην πάει κι αυτό στον ΣΥΡΙΖΑ, που ήταν φυσικά η μεγάλη αποκάλυψη της μνημονιακής περιόδου. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο αναμενόμενος νικητής, ξεπερνώντας το 36%, οχτώμισι μονάδες πάνω από τη ΝΔ του Σαμαρά. Στην προεκλογική περίοδο τα είχε δώσει όλα: κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών τους νόμων με ένα άρθρο σε ένα νόμο, κατώτατος μισθός στα 751 ευρώ (χωρίς υποκατώτατο), κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη,…

Γιάννης Νικολόπουλος Το εκλογικό 2019 ξεκίνησε με ορισμένες επικίνδυνες «λύσεις» και πολλές, ανώμαλες καταστάσεις. Ήταν ηλίου φα­ει­νό­τε­ρον, ότι το μα­κε­δο­νι­κό θα απο­τε­λού­σε την «καλή» αφορ­μή προ­κει­μέ­νου να ανα­δια­τα­χθεί το συ­νο­λι­κό μνη­μο­νια­κό πο­λι­τι­κό σκη­νι­κό ενό­ψει των πολ­λών και διά­φο­ρων εκλο­γι­κών ανα­με­τρή­σε­ων. Ο Πάνος Καμ­μέ­νος επέ­λε­ξε ανά­με­σα στην ισχυ­ρή πι­θα­νό­τη­τα της προ­σω­πι­κής, πο­λι­τι­κής του επι­βί­ω­σης μέσα από την «αντι­σκο­πια­νή» εκ­στρα­τεία ενό­ψει των εθνι­κών εκλο­γών και την αργή κα­τρα­κύ­λα στην κοι­νο­βου­λευ­τι­κή εξα­φά­νι­ση, αν πα­ρέ­με­νε υπουρ­γός Άμυ­νας και «συμ­φω­νί­ας» των Πρε­σπών, έστω για ένα ακόμη ει­κο­σι­τε­τρά­ω­ρο μετά την πο­λυ­σή­μα­ντη επί­σκε­ψη της Άν­γκε­λα Μέρ­κελ. Η έξο­δός του από την κυ­βέρ­νη­ση, είχε στοι­χεία πο­λι­τι­κού θε­α­τρι­νι­σμού κακής ποιό­τη­τας και συμ­βο­λι­κών μη­νυ­μά­των, αντε­γραμ­μέ­νων από τα κακά κεί­με­να του Μα­κΛού­αν, προς πάσα κα­τεύ­θυν­ση - ει­δι­κά το ότι φρό­ντι­σε να κοι­νω­νή­σει στη Μη­τρό­πο­λη της Αθή­νας, υπεν­θυ­μί­ζο­ντας προς όλους όσοι θέ­λουν να δια­βά­ζουν πίσω από τις γραμ­μές, ότι ο ίδιος και το κόμμα του (ό,τι, τέλος πά­ντων απο­μεί­νει από αυτό) είναι…

Πηγή: ECB, The international role of the euro, The interim report, σελ. 5 Περίσσευαν τα μεγαλόπνοα σχέδια και οι υπερφίαλες εξαγγελίες 20 χρόνια πριν, όταν το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα έκανε το ντεμπούτο του σε λογιστική μορφή την 1η Ιανουαρίου 1999, για να ακολουθήσει τρία χρόνια μετά κι η έκδοσή του σε φυσική μορφή χαρτονομισμάτων και κερμάτων. ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ Κοινός παρονομαστής των δηλώσεων που έκανε η πολιτική και οικονομική ελίτ της Ευρώπης ήταν πώς το ευρώ θα ενισχύει τις τάσεις σύγκλισης εντός της Ευρώπης, που σήμαινε ότι τα φτωχότερα κράτη μέλη θα έρθουν πιο κοντά στα πλουσιότερα. Ποιος δε θυμάται άλλωστε εκείνα τα χρόνια τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Κ. Σημίτη να ανακοινώνει κάθε τρεις και λίγο το ποσοστό σύγκλισης που επιτεύχθηκε μεταξύ Ελλάδας και ΕΕ, δημιουργώντας την προσδοκία ότι σε 10-20 χρόνια θα φτάσουμε το μέσο ευρωπαϊκό όρο; Είκοσι χρόνια μετά, η σιωπή που επέλεξαν να ακολουθήσουν οι ευρωπαίοι ηγέτες,…

100 χρόνια από το μεγάλο έγκλημα της Σοσιαλδημοκρατίας Δημήτρης Γρηγορόπουλος, Μπάμπης Συριόπουλος Στις 15 Ιανουαρίου 1919 δολοφονήθηκαν από σώματα της αντεπανάστασης η «κόκκινη Ρόζα» και ο Καρλ Λίμπκνεχτ. Στο τελευταίο της άρθρο η Ρόζα γράφει: «Τάξη επικρατεί στο Βερολίνο!» Ηλίθιοι δήμιοι! Η «τάξη» σας είναι χτισμένη στην άμμο. Αύριο κιόλας η επανάσταση θα «ανυψωθεί με μια βροντή» και με σαλπίσματα θα ανακοινώσει: Ήμουν, Είμαι, Θα είμαι! Αφετηρία της γερμανικής επανάστασης υπήρξε η εξέγερση του Κιέλου (αρχές Νοέμβρη 1918). Ως αποτέλεσμα της ολοκληρωτικής ήττας του γερμανικού ιμπεριαλισμού στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο τον Οκτώβρη του 1918, δημιουργήθηκε στη Γερμανία επαναστατική κατάσταση. Σημαντικό ρόλο έπαιξε η «Ένωση Σπάρτακος» που συγκέντρωνε τις πιο συνειδητές επαναστατικές δυνάμεις με ηγέτες τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Καρλ Λίμπκνεχτ, ολιγάριθμη όμως και με προβλήματα ενότητας. Μαζικά εργατικά κόμματα ήταν οι Σοσιαλδημοκράτες της δεξιάς (SPD: Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας) και οι Ανεξάρτητοι Σοσιαλδημοκράτες (USPD) με ηγέτη τον Καρλ Κάουτσκι. Οι…