Συναγερμός! Δεν υπάρχουν περιθώρια! Οι ναζί και οι φασίστες απειλούν να βρεθούν μέσα σχολεία. Το δηλητήριο τους κινδυνεύει να φτάσει εκεί, στο πιο ευαίσθητο και το πιο ελπιδοφόρο μέρος της κοινωνίας, στους μαθητές της χώρας. Οι ναζί της Χρυσής Αυγής, αλλά και διάφορες άλλες ναζιστικές και φασιστικές ομάδες χρησιμοποιούν συγκεκριμένα γεγονότα, παρουσιάζοντας τα με τη δική τους εμετική οπτική, και είναι έτοιμοι – αμέσως μετά – να μιλήσουν (αν δεν το κάνουν ήδη) για τον Χίτλερ και το διαχωρισμό των ανθρώπων σε ανώτερους και κατώτερους. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως όλα αυτά τα χιτλεροειδή «ανοίγουν» στα σχολεία θέματα που «άνοιξαν» στην κοινωνία, όλο το μεγάλο τελευταίο διάστημα: Από την εκμετάλλευση και την παρουσία τους στο θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, τον θάνατο του Κατσίφα στην Αλβανία μέχρι και το πογκρόμ αθλιότητας για το Πολυτεχνείο και τους «μέσα» κι «έξω» νεκρούς. Παράλληλα, σε μια επίδειξη πως «είναι εδώ» βγήκαν στο σταθμό…

Γράφει ο Βασίλης Καλαματιανός. Στις 26 του Νοέμβρη συμπληρώνονται 75 χρόνια από την εκτέλεση - δολοφονία των 118 πατριωτών στο Μονοδένδρι από τα Γερμανικά ναζιστικά στρατεύματα κατοχής. Η εκτέλεση των 118 δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Σήμερα είναι γνωστά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης – εξόντωσης Άουσβιτς-Νταχάου, οι φούρνοι αερίων, η εξόντωση Εβραίων, Τσιγγάνων και αντιφασιστικών σ' όλη την Ευρώπη και τη Γερμανία. Στην Ελλάδα τα φασιστικά στρατεύματα κατοχής (Γερμανικά - Ιταλικά- Βουλγαρικά) είχαν μετατρέψει τη χώρα σ' έναν απέραντο τόπο εκτελέσεων. Σκοπευτήριο Καισαριανής, Χαϊδάρι «Παύλου Μελλά» Θεσσαλονίκη, Δομένικο Ελασσόνας, Μουσιώτισσα Ιωαννίνων Καμένο Άρτας, Δίστομο, Επαρχία Βιάννου Κρήτης, Προσφυγικά και Γηροκομείο Πάτρας, Δράκενα Πηλίου, Καλαμάτα. Όλοι οι εκτελεσμένοι ήταν άοπλοι ανάμεσά τους και γυναικόπαιδα. Πρέπει να σημειώσουμε ότι οι θηριωδίες γίνονται με κατεύθυνση του Γ’ Ράιχ του Χίτλερ και των επιτελείων του με στόχο να κάμφουν την Αντίσταση των λαών. Το 1943 μετά τη συντριβή των Γερμανικών στρατευμάτων στο Σταλινγκράντ και την…

Αντώνης Δραγανίγος Ολόκληρη η εισήγηση του Αντώνη Δραγανίγου, εργαζόμενου, μέλους της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην 1η μέρα του ιστορικού-θεωρητικού διήμερου, 10 Νοεμβρίου 2018: Η αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα μετά τη μεταπολίτευση ΕΙΣΑΓΩΓΗ: ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΑΚΟΜΑ Η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ; 1.1 Η ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ H 23η Ιουλίου του σωτήριου έτους 1974 αποτελεί την γενέθλια ημερομηνία του φαινομένου που λέγεται «Μεταπολίτευση». Η Μεταπολίτευση αποτελεί μια πολύ συγκεκριμένη περίοδο της ελληνικής πολιτικής ιστορίας. Αρχίζει με την κατάρρευση της δικτατορίας κάτω από το βάρος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και της προδοσίας της Κύπρου και την αποκατάσταση της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Τελειώνει με την δημιουργία της κυβέρνησης Τζαννετάκη, πρόδρομο της κυβέρνησης Ζολώτα, που ήταν το τέλος αυτού του πολιτικού κύκλου. Αυτή η τεράστιας πολιτικής και συμβολικής σημασίας ενέργεια ήταν η «εισαγωγή» στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, στην εποχή του «νεοφιλελευθερισμού», στην εποχή που είχε στον πυρήνα της ακριβώς την συντριβή του «κοινωνικού συμβολαίου»…

Γράφει ο Βασίλης Καλαματιανός. Το καλοκαίρι του 1942 τα χιτλεροφασιστικά στρατεύματα είχαν καταλάβει ολόκληρη σχεδόν την Ηπειρωτική Ευρώπη, πρόβλεπαν και σχεδίαζαν την καταστροφή των Σοβιετικών στρατευμάτων. Στόχοι τους ήταν οι κεντρικές συγκοινωνίες της ΕΣΣΔ ώστε να σταματήσει η επικοινωνία του Κέντρου με την Καύκασο, οι πετρελαιοφόρες περιοχές καθώς και οι αγροτικές του Ντον και του Κουμπάν. Τον Αύγουστο η 6η στρατιά του Πάουλους είχε φτάσει στο Σταλινγκράντ, βιομηχανική πόλη, στη δυτική όχθη του Βόλγα. Επιδίωξη των Γερμανών ήταν η κατάκτηση της πόλης και η μετατροπή της σε βάση ευρύτερων εξορμήσεων. Συμμετείχαν ακόμη στρατεύματα από Ιταλούς, Ούγγρους και Ρουμάνους. Το Σοβιετικό επιτελείο εξετάζοντας την κατάσταση που διαμορφωνόταν αναγκάσθηκε να πάρει επείγοντα μέτρα άμυνας στην περιοχή και την πόλη του Σταλινγκράντ. Στις 12 Ιουλίου ιδρύεται το μέτωπο του Σταλινγκράντ, με διοικητή το στρατάρχη Τιμονέσκο, το Ν. Χρουτσώφ μέλος του πολεμικού συμβουλίου και επιτελάρχη τον αντιστράτηγο Π. Μπόντιν. Το Σεπτέμβρη οι Γερμανοί αρχίζουν…

του Μάικλ Ρόμπερτς[i] μετάφραση: Άρης Ντα Κούνια Ντα Κώστα Ντίας επιμέλεια: Διονύσης Περδίκης Αναδημοσιεύεται από το ιστολόγιο thenextrecession.wordpress.com ενώ η αρχική δημοσίευση ήταν στις 22/5/2018. […] Πίσω στο 2010, η Ελλάδα άρχισε να βυθίζεται ταχέως κάτω από το Αιγαίο, χτυπώντας τον πυθμένα το 2015. Αλλά από τότε η οικονομία έχει μείνει κολλημένη στο βούρκο και μόλις που έχει κινηθεί. Στο βιβλίο μου, Η Μακρά Ύφεση (TheLongDepression) χαρακτηρίζω τη διαφορά μεταξύ μιας ‘συνηθισμένης’ κατάπτωσης στην καπιταλιστική παραγωγή και μιας ύφεσης. Η κατάπτωση λαμβάνει τη μορφή του γράμματος V στις επενδύσεις και την παραγωγή, προς τα κάτω και μετά προς τα επάνω. Αλλά η ύφεση μοιάζει περισσότερο με την τετραγωνική ρίζα: κάτω, κατόπιν μια μικρή ανάκαμψη, αλλά όχι στο προηγούμενο επίπεδο, και συνεχίζει να κινείται σε αυτό το ύψος. Η ελληνική οικονομία από την αρχή της κρίσης το 2010 ταιριάζει σε αυτό το σχήμα τέλεια. Η οικονομία της Ελλάδας αναπτύχθηκε κατά 1,4%…

Γεράσιμος Λιβιτσάνος Τα ληστρικά πλεονάσματα επιτρέπουν μη περικοπή παλιών συντάξεων Ως… μεγάλη παροχή προς του συνταξιούχους επιχειρεί –για προεκλογικούς λόγους– να παρουσιάσει η κυβέρνηση την έγκριση του προϋπολογισμού από το EuroworkingGroup, η οποία μάλλον θα ακολουθηθεί και από έγκριση στο αυριανό Eurogroup. Η ΕΕ «επιτρέπει» τη μη εφαρμογή του μέτρου της κατάργησης της προσωπικής διαφοράς στις συντάξεις. Αποκρύπτοντας συνειδητά πως ο ίδιος προϋπολογισμός εγγυάται την καθήλωση των συντάξεων στα σημερινά επίπεδα για τα επόμενα χρόνια, ενώ δημιουργεί τις προϋποθέσεις για επερχόμενες μειώσεις. Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι η κυβέρνηση ήταν απολύτως πρόθυμη να εφαρμόσει και την περικοπή της «προσωπικής διαφοράς», αφού την είχε ήδη προβλέψει νομοθετικά με τον νόμο Κατρούγκαλου, ειδική διάταξη του Γ. Χουλιαράκη, τον περασμένο Αύγουστο και την είχε συμπεριλάβει στο προσχέδιο προϋπολογισμού που κατέθεσε τον Οκτώβριο στη Βουλή. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι ουσιαστικά σήμερα προβάλλει τη μέθοδο της «καλύβας του Χότζα». Διατηρεί όλες τις μνημονιακές μειώσεις…

Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε την Κυριακή 11 Νοεμβρίου το βράδυ το ιστορικό – θεωρητικό διήμερο που ήταν αφιερωμένο στην 100-χρονη πορεία του κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα μας. Διοργανωτής ήταν η «Πρωτοβουλία διαλόγου για ένα σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα» που έχει συγκροτηθεί από αγωνιστές και δυνάμεις που το προηγούμενο διάστημα εργάζονται στην κατεύθυνση αυτή. Το διήμερο που πραγματοποιήθηκε στον πολυχώρο Μολύβι με κεντρικό τίτλο «100 χρόνια-Η ιστορική πορεία του κομμουνιστικού κινήματος και η προοπτική του» είχε δύο θεματικούς άξονες: Η πρώτη μέρα αφιερώθηκε στην συμβολή στην αποτίμηση της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα, ενώ η δεύτερη μέρα ήταν αφιερωμένη στη συζήτηση για τις πολιτικές και θεωρητικές προσεγγίσεις για το επαναστατικό κόμμα. Διαβάστε και δείτε όλες τις εισηγήσεις της 1ης μέρας του διημέρου: Εκ μέρους της οργανωτικής επιτροπής της «Πρωτοβουλίας» τις εργασίες άνοιξε ο Δημήτρης Γκόβας. Δείτε το video με το άνοιγμα: Διαβάστε εδώ το άνοιγμα: neoprogrammakomma.home.blog ……………………………………………………………………………………………………………………………………….. Εισήγηση…

Στις 17 Νοέμβρη του 1918, στα γραφεία του Συνδέσμου Μηχανικών Ατμοπλοίων Πειραιώς, η εργατική τάξη της Ελλάδας γέννησε το δικό της κόμμα. Το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας (ΣΕΚΕ) που γρήγορα μετονομάστηκε σε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας κι έγινε το Ελληνικό Τμήμα της 3ης Διεθνούς σημάδεψε βαθιά τη νεότερη ελληνική ιστορία. Κάτω από τα κόκκινα λάβαρα με το σφυροδρέπανο η εργατική τάξη απέθεσε τους καημούς, τους πόθους και τις ελπίδες της. Στους αγώνες για το 8ωρο, για συλλογικές συμβάσεις, για εργατικά δικαιώματα ΚΚΕ και εργατιά ήταν έννοιες αδιαίρετες. Στους αγώνες του λαού για τη λευτεριά από τους ντόπιους και ξένους αφεντάδες οι κομμουνιστές έδωσαν την ψυχή και το αίμα τους. Πολεμήθηκαν, κυνηγήθηκαν, εκτελέστηκαν, εκτοπίστηκαν. Μα ποτέ δε λύγισαν. Κι αργότερα, όταν οι διώξεις σταμάτησαν, το ΚΚΕ έδωσε το δικό του παρόν στους ταξικούς αγώνες για ειρήνη και κοινωνική προκοπή, για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης, για το σοσιαλισμό. Ακόμα και τα τελευταία…

Μάκης Γεωργιάδης Τα συνθήματα «έξω οι ΗΠΑ» και «έξω το ΝΑΤΟ» γίνονται ακόμα πιο επίκαιρα, ειδικά καθώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ χορεύει με τους νατοϊκούς λύκους και τον Τραμπ. Η εξέγερση του Νοέμβρη του ’73 είναι ακόμη εδώ. Τα συνθήματά της τρέχουν στους δρόμους. Η ηχώ από τις φωνές των νεολαίων της βραδιάς εκείνης κάνει ακόμη κάποιους να ονειρεύονται, όπως επίσης κάνει ακόμη αρκετούς να χάνουν τον ύπνο τους. Περί αντιαμερικανισμού λοιπόν ο λόγος. Περί ενός «πουκάμισου αδειανού», όπως μηρυκάζουν τα τελευταία χρόνια οι βαστάζοι της αστικής εξουσίας. Γραφίδες και μικρόφωνα προσπαθούν να πείσουν πως στη νέα εποχή είναι ανόητο, παρωχημένο και τελικά ένα ιδεολόγημα κενό περιεχομένου το να μιλάς –πόσο μάλλον και να πράττεις– εναντίον των ΗΠΑ, του ιμπεριαλισμού, των πολέμων, εναντίον του κεφαλαίου συνολικά. Ο αντιαμερικανισμός μπορεί να αποτέλεσε βασικό συστατικό της ριζοσπαστικοποίησης της νεολαίας και του εργατικού κινήματος της περιόδου που σημαδεύτηκε από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και…

Όλοι μαζικά, δυναμικά στην Πανελλαδική απεργία της 28ης Νοέμβρη και στην κλιμάκωσή της. Γράφει ο Ζήσιμος Βαφίδης. Είναι γεγονός ότι τα οικονομικά, εργασιακά, κοινωνικοασφαλιστικά αλλά και τα γενικότερα διογκούμενα προβλήματα που ταλανίζουν τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα εξαιτίας της συνεχόμενης αντεργατικής και αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης του κεφαλαίου, της ευρωένωσης και του ΝΑΤΟ, απαιτούν τη μέγιστη δυνατή απάντηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος, με συνεχόμενους και δυναμικούς αγώνες. Παρόλα αυτά ο παλαιός και νέος κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός, με την πλειοψηφία που διαθέτει στις κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις, αδιαφορεί για αυτήν την αναγκαιότητα των αγώνων γιατί προτάσσει, πάνω από το δίκιο και τις ανάγκες των εργαζομένων, τον αντεργατικό και αντιλαϊκό ευρωμονόδρομο, και καλύπτει την αδιαφορία του αυτή, πίσω από τα πιο αντιδραστικά επιχειρήματα της κοινωνικοεταιρικής ευθύνης αλλά αναμασώντας και το αντιδραστικότατο «τροπάριο» περί αναποτελεσματικότητας των αγώνων. Ταυτόχρονα βέβαια αξιοποιεί και τη θεσμική θέση του ώστε να υπονομεύει…