Του Σταύρου Μαλαγκονιάρη

Οι τελευταίες ημέρες έφεραν, με έντονο (ή κατ’ άλλους δραματικό) τρόπο, στο προσκήνιο μια κρίση, που υπέβοσκε, εδώ και πολύ καιρό, στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, ίσως και από την εποχή της δημιουργίας του.

Όμως, εάν τα προηγούμενα χρόνια οι κρίσεις στο εσωτερικό της Αριστεράς αφορούσαν μόνο τα μέλη της, τώρα έχουν αντίκτυπο σε ολόκληρη την κοινωνία, που βλέπει, για μια ακόμα φορά, να διαψεύδεται η ΕΛΠΙΔΑ της.

Αποτελεί κοινό τόπο ότι η συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε εν όψει των εκλογών του 2004, σε μια προσπάθεια του τότε Συνασπισμού, υπό τον Αλέκο Αλαβάνο, να διασωθεί εκλογικά, διευρύνοντας το ακροατήριό του, με τα κινήματα, που είχαν δημιουργηθεί, το προηγούμενο διάστημα και είχαν συγκροτήσει τον Χώρο Διαλόγου. (ΑΚΟΑ, ΚΕΔΑ, ΔΕΑ, ΚΟΕ, Ενεργοί Πολίτες και διάφορες άλλες μικρότερες ομάδες και ανένταχτοι).

Πραγματικά, αυτό το ετερογενές σχήμα κατάφερε να εξασφαλίσει την είσοδο στην Βουλή με 3,26% κατακτώντας 6 έδρες, όλες από μέλη του Συνασπισμού.

Από τότε υπήρξαν διάφορες περίοδοι κρίσεων και εντάσεων, μεταξύ των συνιστωσών, που οδήγησαν και σε διασπάσεις (Δημοκρατική Αριστερά) αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ παρέμενε ενωμένος, στα χαμηλά ποσοστά, που του εξασφάλιζαν την άνετη είσοδο στη Βουλή.

Και φτάσαμε στα χρόνια των μνημονίων με τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 να «απογειώνονται», σταδιακά, από το 4,60% (2009), στο 16,79% (Μάιο του 2012) και ακολούθως στο 26,89% (Ιούνιο 2012).

Σε αυτή την κρίσιμη καμπή, που ο ΣΥΡΙΖΑ «σε μια νύχτα»- θα μπορούσε να πει κάποιος σχηματικά- έγινε διεκδικητής της εξουσίας φάνηκαν- σε όσους παρακολουθούσαν- ακόμα πιο έντονα οι εσωτερικές διαφοροποιήσεις. Όμως, το «μεθύσι» από την πιθανή ανάληψη της εξουσίας από την Αριστερά δεν επέτρεψε ουσιαστικές συζητήσεις, απλά σκέπαζαν τις διαφορές, όπως η γάτα το σκ….  της.

Έτσι, αντί να διαμορφωθεί (και να αποφασιστεί) ένα σοβαρό σχέδιο για τις κινήσεις της νέας κυβέρνησης, εξετάζοντας όλες τις παραμέτρους και αυτό να «ζυμωθεί» στην κοινωνία, επελέγη η κάθε ομάδα- συνιστώσα να κάνει το δικό της σχέδιο και προς τα έξω να…. βγαίνει αυτό που ήθελε να ακούει ο κόσμος, το «όχι» στα μνημόνια, σκίζουμε τα μνημόνια κ.ο.κ.

Είναι γεγονός ότι το προηγούμενο διάστημα, πριν (και μετά τις εκλογές της 25ης Γενάρη) η Αριστερή Πλατφόρμα- η διακριτή «μειοψηφία» (μέχρι τότε) στο κόμμα- δια του Παναγιώτη Λαφαζάνη συχνά πυκνά μίλαγε για το ενδεχόμενο εξόδου από την ευρωζώνη, λέγοντας ότι δεν θα είναι και καταστροφή κ.ο.κ.

ΟΜΩΣ, προεκλογικά ο Παναγιώτης Λαφαζάνης το έβγαλε από το τραπέζι. Σε πολλές συνεντεύξεις- όταν ετίθετο, εκ του πονηρού, βεβαίως, σχετικό ερώτημα- αρνείτο ότι υπήρχε τέτοιο θέμα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στις 20 Ιανουαρίου 2015 στο iefimerida.gr σε κείμενο με τίτλο: «Τώρα και ο Λαφαζάνης υπέρ του ευρώ» διαβάζουμε:

Πέντε ημέρες πριν τις εκλογές, ακόμη και η Αριστερή Πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει πιο ρεαλιστική προσέγγιση στο πολιτικο-οικονομικό πρόβλημα.
Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, που έχει ταχθεί κατά του ευρώ, διαβεβαίωσε στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων ΡΙΑ-Νοβόστι, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επιλέγει την έξοδο από την ευρωζώνη, ούτε την έξοδο από την ΕΕ. Και όχι μόνο αυτό, αλλά άφησε για... αργότερα και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην Ελλάδα.

Το ίδιο έκανε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και κατά το δημοψήφισμα. Και πάλι σε καμία συνέντευξή του, δεν πήρε το… γάντι που πέταγε η άλλη πλευρά για να μετρηθεί το «ευρώ ή δραχμή».

Είναι προφανές ότι σε καμία κρίσιμη στιγμή τα στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας δεν θέλησαν μια ζωντανή «μέτρηση» στον κόσμο, της άποψης της επιστροφής στην δραχμή.

Γιατί; Ίσως επειδή και τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται σε μια πύρινη- κατά τ άλλα-  αρθρογραφία στο Iskra.gr και σε άλλα site του χώρου, είναι τουλάχιστον στον… αέρα και αμφιβάλω εάν πείθουν και τους συντάκτες των άρθρων.

Για παράδειγμα σε άρθρο στο Iskra.gr (του Άρη Χατζηστεφάνου) διαβάζουμε πρόσκληση προς τον Αλέξη Τσίπρα να δείξει το σχέδιο (σ.σ. που όπως είπε στη συνέντευξη στην ΕΡΤ είχε στα χέρια του και κατέληξε στην απόφαση να μην γίνει επιστροφή στην δραχμή) «και ας κρίνουμε εμείς οι πολίτες, αν πήρε την σωστή απόφαση να παραδώσει τη χώρα του».

Απίστευτα πράγματα: Εάν θέλουν να την δουν ας την ζητήσουν δια των υπουργών ή των βουλευτών της Αριστερής Πλατφόρμας ή των κομματικών οργάνων ή όποιων άλλων θέλουν και ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Η κοινωνία ενδιαφέρεται ΜΟΝΟ για το αποτέλεσμα της κάθε απόφασης.

Και το αποτέλεσμα περιγράφεται στο ίδιο άρθρο, με επιχειρήματα για την «ανατροπή» της πρωθυπουργικής άποψης περί έλλειψης συναλλαγματικών αποθεμάτων. Επιχειρήματα του τύπου «η υποτίμηση είναι ένα από τα ζητούμενα της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα».

Ποια ανταγωνιστικότητα; Των επιχειρήσεων; Δηλαδή, αυτό σας ενδιαφέρει, σύντροφοι, πως θα αυξηθούν τα κέρδη των επιχειρήσεων; Και πότε θα γίνει υποτίμηση, όπως αναφέρει το άρθρο μετά από ένα διάστημα «κλειδώματος» της ισοτιμίας με το ευρώ; Δηλαδή, τι κερδίζουμε έχοντας ένα «σκληρό» εθνικό νόμισμα;
Μήπως θυμάται κανένας το αποτέλεσμα του κλειδώματος της ισοτιμίας του εθνικού νομίσματος της Αργεντινής με το δολάριο;

Το…  επιχείρημα περί ενίσχυσης των συναλλαγματικών αποθεμάτων μέσω του τουρισμού και της ναυτιλίας το αντιπαρέρχομαι διότι αφενός δείχνει άγνοια (το 50% του ναυτιλιακού συναλλάγματος επανεξάγεται) και αφετέρου παραπέμπει σε λογικές του «καλώς ήρθε» το δολάριο.

Για να μην αναφερθούμε σε άλλα επιχειρήματα, που παραπέμπει το άρθρο περί επάρκειας της γεωργικής παραγωγής, ξεχνώντας (;) ότι ΟΛΟ το λίπασμα είναι εισαγόμενο ή για τις ελλείψεις που ήδη υπάρχουν σε φαρμακευτικό υλικό λόγω έλλειψης εισαγόμενων πρώτων υλών.

Γι’ αυτό προέχει να μάθουμε εάν υπάρχει σχέδιο πραγματικής παραγωγικής ανασυγκρότησης και στη συνέχεια να συζητήσουμε. Διότι η ουσία δεν είναι τι νόμισμα θα έχουμε, η ουσία- σε αυτή τη φάση- είναι να δημιουργήσουμε παραγωγικές δομές στο πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, που θα δώσουν δουλειά στους ανέργους.

Και αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα για την κυβέρνηση της Αριστεράς. Να βγάλει την χώρα από την κρίση. Οι τακτικοί ελιγμοί και οι υποχωρήσεις είναι μέρος των μαχών. Η εγκατάλειψη του πεδίου της μάχης είναι ασυγχώρητη.  

Δυστυχώς το βράδυ της Τετάρτης 15 Ιουλίου 32 βουλευτές, εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ, αποφάσισαν να μην στηρίξουν την κυβέρνηση της Αριστεράς, δικαιώνοντας ουσιαστικά όσους (ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- Ποτάμι) επιδιώκουν να «εξαγνιστούν» διακηρύσσοντας ότι πλέον δεν υπάρχει μνημόνιο- αντιμνημόνιο αλλά ευρώ- δραχμή και τα ντόπια και ξένα συμφέροντα, που παλεύουν, με νύχια και με δόντια, να ρίξουν αυτή την κυβέρνηση.

Το γεγονός ότι πλέον δρομολογείται (για μια ακόμα φορά) η διάσπαση του κόμματος, με νέες πλειοψηφίες και μειοψηφίες, μικρή σημασία έχει για την κοινωνία.

Η ιστορία αυτό που θα γράψει είναι η πτώση από τα μέσα της πρώτης Αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα.

Και κάποιοι θα μείνουν να κοιτάνε με θλίψη το σβήσιμο της ελπίδας, που είχε αρχίσει, δειλά δειλά, να ανατέλλει.  Καληνύχτα, σύντροφοι….

πηγη: pireas2day.gr

του Δημήτρη Καλτσώνη

Οι συνταρακτικές εξελίξεις, παρότι οδυνηρές για το λαό μας, μας προσφέρουν απλόχερα τους καρπούς της εμπειρίας:

            1. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι, ποτέ δεν ήταν, αυτό που ισχυριζόταν η ίδια και οι εγχώριοι υποστηρικτές της. Πρόκειται στην πραγματικότητα για ένα μηχανισμό καταπάτησης της δημοκρατίας, της εθνικής ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας των φτωχών και των ανίσχυρων σε όφελος των ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών και των εγχώριων συνεργατών τους. Πρόκειται για μια δράκα πλουτοκρατών, εκβιαστών, ληστών του πλούτου και του μόχθου του λαού.

            2. Καμιά φιλολαϊκή πολιτική, ειδικά σε καιρούς κρίσης, δεν μπορεί να εφαρμοστεί αν δεν υπάρξει ρήξη και αποδέσμευση όχι μόνο από το ευρώ αλλά από την ΕΕ συνολικά. Με αυτή την έννοια η πορεία από το “πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης” στο 3ο μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν προδιαγεγραμμένη. Όποιος ισχυρίζεται ότι θα καταργήσει τα μνημόνια χωρίς αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους αποδεικνύεται αδαής ή απατεώνας.

            3. Κατά συνέπεια, αν θέλουμε να καταργήσουμε τα μνημόνια, να ξεφύγουμε από τη φτώχεια, τη συνεχή εξαθλίωση, την απαξίωση και υποδούλωση της χώρας μας, οφείλουμε να έρθουμε σε ρήξη με την ΕΕ, την εγχώρια και ξένη ολιγαρχία. Οφείλουμε να αναζητήσουμε εναλλακτικές μορφές διεθνούς συνεργασίας με όρους ισοτιμίας.

            4. Η δημοκρατία μας δεν είναι τόσο δημοκρατική, όσο μας την περιγράφουν η κυρίαρχη ιδεολογία και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Όταν ο λαός αποφασίσει με τρόπο διαφορετικό από αυτόν που επιτρέπουν οι ιθύνοντες, τότε οι αποφάσεις και οι δημοκρατικές διαδικασίες πετιούνται στον κάλαθο των αχρήστων, όπως συνέβη με το πρόσφατο δημοψήφισμα.

            5. Χρειαζόμαστε επομένως μια άλλη δημοκρατία, όχι υποκριτική, όχι βιτρίνα της εξουσίας μιας ολιγαρχίας, αλλά μια καινούργια Δημοκρατία, μια δημοκρατία του λαού, χτισμένη με νέα υλικά από τον ίδιο.

            6. Πάνω απ' όλα όμως τις σκληρές μέρες που έρχονται, ας μην ξεχάσουμε. Ας γίνουμε σοφότεροι ξαναφέρνοντας πιο έντονα στην καθημερινότητά μας τα μεγάλα μας όπλα: την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη, την ενότητα και τον αγώνα για να ανατρέψουμε τους παλιούς και νέους υπηρέτες της ολιγαρχίας. Για το δικαίωμα στη ζωή. Είμαστε η μεγάλη πλειοψηφία και ερχόμαστε από το μέλλον.

* επ. καθηγητής θεωρίας κράτους και δικαίου

πηγη: kordatos.org

Γράφει ο Δ. Δημητριάδης

Το νέο, «αριστερό» αυτή τη φορά μνημόνιο, την Τετάρτη 15/7 ψηφίστηκε στη βουλή και η άθλια αντιλαϊκή πράξη του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης του ολοκληρώνεται. Είναι αναγκαίο οι εργαζόμενοι της χώρας και μαζί το σύνολο των κομμάτων και των οργανώσεων της αριστεράς να κάνουν τον απολογισμό τους και να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα. Να καταγράψουν με ακρίβεια τις εξελίξεις και να τις βάλουν στη σειρά, να φανεί τι ακριβώς συντελέστηκε. Να δουν τις τεράστιες αρνητικές επιπτώσεις του νέου μνημονίου στον λαό και τη χώρα, πλην φυσικά της αστικής τάξης, τις ανατροπές που διαμορφώνονται στο πολιτικό σκηνικό και στη διάταξη των πολιτικών δυνάμεων, τους όρους ανάπτυξης των ταξικών αγώνων το επόμενο διάστημα. Να χαράξουν την πολιτική τους στις νέες συνθήκες.

Να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Οι εξελίξεις μετά τη διακοπή από τον Έλληνα πρωθυπουργό των συνομιλιών στις Βρυξέλλες, τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος που ζήτησε η κυβέρνηση, την εξουσιοδότηση που ζήτησε η κυβέρνηση προκειμένου να ολοκληρωθεί η συμφωνία και στην συνέχεια το μνημόνιο που ακολούθησε ως την ψήφιση του από την ελληνική βουλή ήταν ραγδαίες. Κυριολεκτικά ήρθαν τα πάνω-κάτω. Κατά συνέπεια είναι εξαιρετικής σημασίας η ορθή και ολοκληρωμένη εκτίμηση των εξελίξεων και των αλλαγών και η χάραξη ορθής τακτικής. Στην τεράστια πίεση της τρόικας για ένα όσο το δυνατόν πιο αντιλαϊκό μνημόνιο και αφού η ελληνική κυβέρνηση δέχθηκε τελεσίγραφο για να κλείσει τη συμφωνία σε ελάχιστες μέρες, διέκοψε τις συνομιλίες και προκήρυξε το δημοψήφισμα. Το ερώτημα που τέθηκε στο λαό ήταν αποσπασματικό, μερικό και σε τελική ανάλυση παραπλανητικό. Δεν μπορούσε στις συγκεκριμένες συνθήκες να δώσει το κύριο: την κατάσταση που επικρατούσε και τη διέξοδο. Παρόλα αυτά, ο λαός εκφράζοντας τη θέληση του για σταμάτημα της λιτότητας με συντριπτικά ποσοστά εκδήλωσε την αντίθεσή του στην τρόικα και τα μνημόνια, τη θέληση του η χώρα να γυρίσει σελίδα.

Ο πρωθυπουργός, θεωρώντας -και έτσι ήταν- ότι με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είχε ανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, ότι συσπείρωσε το κόμμα του και αντέστρεψε το κλίμα στο λαό, το ίδιο βράδυ επισκέφθηκε τον πρόεδρο της δημοκρατίας και του ζήτησε σύσκεψη των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων για την επόμενη μέρα. Τα πράγματα είχαν πάρει το δρόμο τους. Δεν ξεχνούμε ότι τον Προκόπη Παυλόπουλο, κορυφαίο στέλεχος της ΝΔ, τον υπέδειξε η κυβέρνηση για την προεδρία της δημοκρατίας και επίσης ότι όλο το προηγούμενο διάστημα είχε παίξει το ρόλο του στο να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις για την υπογραφή του νέου μνημονίου. Τίποτε φυσικά δεν είναι τυχαίο, ούτε και η εκλογή Παυλόπουλου στην προεδρία της δημοκρατίας, ούτε και η πορεία των γεγονότων. Η σύσκεψη των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων, κατά βάση των τριών αστικών κομμάτων και της κυβέρνησης, διαμόρφωσε το κλίμα και το πλαίσιο της άμεσης παράδοσης στους τροϊκανούς. Εξάλλου τα κόμματα αυτά ολόκληρο το προηγούμενο διάστημα πίεζαν για την υπογραφή συμφωνίας από την πρώτη στιγμή, ανεξαρτήτως του περιεχομένου που αυτή θα είχε. Η πορεία ήταν πλέον μονόδρομος.

Η σύσκεψη των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων με τον πρόεδρο της δημοκρατίας ήταν το περιβάλλον, ώστε ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση να απαλλαγούν από τις όποιες αντιμνημονιακές δεσμεύσεις τους, από το όποιο αριστερό περιεχόμενο υπήρχε στην πολιτική και στις προθέσεις τους και να ενδυθούν τον μανδύα της «εθνικής συναίνεσης» για την «σωτηρία» της χώρας, να διαμορφώσουν την «εθνική ενότητα» με τη ΝΔ, το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ και να μετατρέψουν το μεγαλειώδες ΟΧΙ του δημοψηφίσματος σε ΝΑΙ, ελάχιστες ώρες μετά το κλείσιμο της κάλπης.

Είναι χαρακτηριστική η κίνηση του Βαγγέλη Μεϊμαράκη από το βήμα της βουλής να βάλει τον Αλέξη Τσίπρα στο κάδρο με τους ηγέτες των κομμάτων του μνημονίου, μαζί με τους τροϊκανούς και την ηγεσία της ΕΕ «Αντιλαμβάνομαι τις δυσκολίες του κ. Τσίπρα, τι πέρασε ώστε να κάνει τόση μεγάλη στροφή και το εκτιμώ. Αυτά τα προβλήματα και εμείς τα είχαμε, τα περάσαμε για αυτό το εκτιμούμε και θα στηρίξουμε την προσπάθεια αυτή όσο μπορούμε».

Η συνέχεια δόθηκε με μια συμφωνία χειρότερη από τους δύο προηγούμενες, έναν μνημόνιο που θύμιζε Καστελόριζο και μέρες του Μαΐου του 2010, το οποίο όμως διαμόρφωσε και έφερε στη βουλή ένα κόμμα που δήλωνε «αντιμνημονιακό αριστερό» κόμμα που έγινε κυβέρνηση με τη σημαία της απαλλαγής από τα μνημόνια, την επιτήρηση και τη λιτότητα.

Η έγκριση της βουλής για τη συνέχιση και την ολοκλήρωση της συμφωνίας έγινε με 251 ψήφους υπέρ. Έτσι εκφράστηκε η νέα συμμαχία των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων, όπως θα την αντιμετωπίζουμε το επόμενο διάστημα και μαζί τελείωσε και ο ψεύτικος αντιμνημονισμός, με τον οποίον πορεύονταν αστικές και μικροαστικές δυνάμεις το προηγούμενο διάστημα. Οι αστικές δυνάμεις τάχθηκαν καθαρά πλέον στην υπεράσπιση των συμφερόντων της αστικής τάξης και των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, στον αγώνα για την υπεράσπιση της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων και φυσικά εναντίον κάθε ουσιαστικής φιλολαϊκής εξέλιξης. Δημιουργήθηκε το μπλοκ των αστικών δυνάμεων που απαρτίζεται από την κυβέρνηση με κύριο συμμέτοχο το ΣΥΡΙΖΑ, διαχειριστή της κυβερνητικής εξουσίας, τη ΝΔ, το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ και από κοντά άλλες μικρότερες αστικές δυνάμεις εκτός βουλής. Στον αντίποδα είναι η εργατική τάξη και ο λαός, όπως εκφράστηκε με το ΟΧΙ και όσες πολιτικές δυνάμεις πάρουν το βάρος της πολιτικής εκπροσώπησης του.

Το τίμημα αυτής της στροφής για το ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ότι θα είναι μεγάλο. Πολιτικά μετατράπηκε σε μνημονιακό κόμμα καπιταλιστικής διαχείρισης, τα αστικά και φιλοευρωπαϊκά στοιχεία επικράτησαν πλέον ολοκληρωτικά. Θα έχει όμως μεγάλες επιπτώσεις στην ενότητα, τη δύναμη και την επιρροή του. Η πορεία διάσπασης του, που άρχισε και μένει να δούμε την ολοκλήρωση της, θα του αποσπάσει σημαντικές δυνάμεις, το πιο αγωνιστικό τμήμα του και η κυβερνητική διαχείριση του μνημονίου, για όσο διάστημα είναι στην κυβέρνηση, θα τον οδηγήσει σε ολοκληρωτική μετάλλαξη και σε μεγάλα αδιέξοδα.

Τα μέτρα του νέου μνημονίου

Έχουν ειπωθεί και γραφεί πολλά για τα αντιλαϊκά μέτρα που περιλαμβάνει το νέο μνημόνιο. Μια πραγματική καταιγίδα. Συνειδητοποιείται από το σύνολο του λαού το μέγεθος της αντιλαϊκότητάς του, η νέα επίθεση στα εισοδήματα, στις όποιες κατακτήσεις και δικαιώματα του, έχουν απομείνει. Για το λόγο αυτό θα αναφερθούμε εν τάχει σε ορισμένα μόνο βασικά στοιχεία του:

• Ο ΕΝΦΙΑ παραμένει στη θέση του και ο στόχος είναι να εισπραχθούν 2,6 δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο.
• Αυξάνει η φορολόγηση των αγροτών, όπως και η εισφορά κοινωνικής αλληλεγγύης.
• Από το ΦΠΑ, μέσω της μετάταξης βασικών προϊόντων στο 23% και της εξάλειψης του μειωμένου συντελεστή (π.χ. νησιά), υπολογίζεται να εισπραχθεί επιπλέον 1% του ΑΕΠ, δηλαδή 1,8 δις ευρώ ετησίως.
• Η επίθεση στις συντάξεις και τους συνταξιούχους είναι πρωτοφανής. Στόχος είναι η μείωση της δαπάνης για τις συντάξεις κατά 1% του ΑΕΠ ετησίως. Η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος δεν καταργείται με αποτέλεσμα τεράστιες περικοπές στις επικουρικές συντάξεις, ενώ σύντομα καταργείται ολοκληρωτικά του ΕΚΑΣ. Μειώνονται οι συντάξεις, κύριες και επικουρικές μέσω της αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών υγείας, καθώς επίσης και τα όρια συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια και στα 62 χρόνια με 40 χρόνια εργασία.
• Προβλέπει ανακεφαλαίωση και εξυγίανση των τεσσάρων συστηματικών τραπεζών με χρέωση του λογαριασμού στον ελληνικό λαό και την απόδοσή τους στην ιδιωτική πρωτοβουλία να τις διαχειρίζεται.
• Η αύξηση του κατώτατου μισθού και η επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων μετατίθεται στο μακρινό μέλλον.
• Αυξάνει στο 29% το φόρο των επιχειρήσεων και διπλασιάζει την προκαταβολή του φόρου. Το μέτρο αυτό για δεκάδες χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις θα σημάνει λουκέτο, ενώ και η πρόβλεψη για επιβολή έκτακτης εισφοράς 12% στις επιχειρήσεις με πάνω από 500.000 € κέρδη, μια ελάχιστη επιβάρυνση των μεγαλοεπιχειρηματιών παραπέμφθηκε από τους θεσμούς στις ελληνικές καλένδες, αφού οι μεγάλες επιχειρήσεις σύμφωνα με τη λογική τους πρέπει να φορολογούνται όσο το δυνατόν λιγότερο, καθότι είναι ο φορέας της ανάπτυξης της οικονομίας και της χώρας.
• Προβλέπεται πάρτι ιδιωτικοποιήσεων, (ΑΔΜΗΕ, ΟΛΠ, ΟΛΘ, αεροδρόμια, σιδηρόδρομος), ολόκληρη η περιουσία που έχει περάσει στο ΤΑΙΠΕΔ και ότι άλλο προστεθεί σε αυτή. Φιλοδοξεί σε 50 δισ. € από ιδιωτικοποιήσεις κι αυτά θα συγκεντρώνονται σε ένα ξεχωριστό ταμείο του οποίου τη διαχείριση θα έχει η τρόικα που θα παίρνει και τις αποφάσεις.

Αυτά είναι ένα μόνο μέρος από τα μέτρα που περιλαμβάνονται. Στα τρία χρόνια του νέου μνημονίου τα μέτρα αυτά κοστολογούνται στα 12- 13 δισ. €. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν μπορεί το πρόγραμμα αυτό να υλοποιηθεί. Η απάντηση είναι ότι πέραν της ολοκληρωτικής συντριβής του λαού, η ύφεση την οποία θα φέρει στην οικονομία θα είναι τεράστια. Νέες εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι, μείωση του ΑΕΠ κατά ορισμένες επιπλέον μονάδες, δεκάδες χιλιάδες λουκέτα. Το πρόγραμμα αυτό δεν μπορεί να υλοποιηθεί και πάνω στα μέτρα αυτά θα ληφθούν νέα. Η κατάσταση θα ανακυκλώνεται, η κρίση θα βαθαίνει, ενώ το χρέος από 330 δισ. € θα πάει πάνω από 400 δισεκατομμύρια ευρώ και βλέπουμε.

Για το πώς θα πρέπει να αντιδράσει το λαϊκό κίνημα σε όλα αυτά θα μιλήσουμε σε επόμενο άρθρο

πηγη; ergatikosagwnas.gr

του Emile Schepers

Τη Δευτέρα, αφού πρώτα υποβλήθηκε σε μια άγρια ​​εκστρατεία πίεσης που κάποιοι συγκρίνουν με τον «εικονικό πνιγμό[1]», ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας συμφώνησε σε ένα δρακόντειο και ταπεινωτικό πακέτο απαιτήσεων από τις 18 χώρες του «Eurogroup» που, εκτός από την Ελλάδα, συμμετέχουν στο νόμισμα του ευρώ.

Όπως απαιτήθηκε από το Eurogroup, ο Τσίπρας υπέβαλε ένα πρώτο νομοσχέδιο για την άμεση έγκριση των μέτρων από τη Βουλή των Ελλήνων, αν και ο ίδιος λέει ότι «δεν πιστεύει» σ’ αυτά, αλλά τα αποδέχεται μόνο κάτω από πίεση, παρόλο που δεν υπάρχει εγγύηση ότι θα εγκριθούν από τα κοινοβούλια των άλλων χωρών, ιδιαίτερα της Γερμανίας.
Προκαλώντας μεγάλη αναστάτωση και οργή σε αρκετά μέλη του υπουργικού συμβουλίου και 32 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που ψήφισαν «Όχι», το νομοσχέδιο πέρασε με 229 ψήφους υπέρ, 64 κατά και έξι αποχές.
Μόλις μια εβδομάδα πριν, στις 5 Ιουλίου, οι Έλληνες είχαν ψηφίσει σε δημοψήφισμα απορρίπτοντας ένα ηπιότερο σύνολο απαιτήσεων με ποσοστό 61% υπέρ προς 39% κατά.
Αλλά οι ελληνικές τράπεζες βρίσκονται στο σημείο όπου τους τελειώνουν τα χρήματα και όλοι οι τομείς της οικονομίας είναι σε δεινή θέση. Χωρίς χρήματα, η Ελλάδα δεν θα είναι σε θέση να εισάγει ακόμα και τα τρόφιμα για τα οποία απέχει πολύ από το να είναι αυτάρκης, ούτε τα φάρμακα ή τα καύσιμα. Αυτό χρησιμοποιήθηκε από τις πλούσιες χώρες της Βόρειας Ευρώπης, που καθοδηγούνται από τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών δρα Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ως το αμόνι πάνω στο οποίο θα σφυροκοπούσαν τον Τσίπρα μέχρι να υποταχτεί.
Ο Τσίπρας ήρθε στην εξουσία, όταν το αριστερό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε μεγάλη πλειοψηφία στις εκλογές του Ιανουαρίου. Είχε υποσχεθεί να πολεμήσει ενάντια στον άγριο πρόγραμμα λιτότητας που επιβλήθηκε το 2010 στην Ελλάδα από την «Τρόικα» -το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκτελεστικό όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης)- ως προϋπόθεση για τη διάσωση της χώρας από τα δυσβάσταχτα χρέη του 2010 και του 2012.
Ωστόσο, ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του έπρεπε επίσης να αντιμετωπίσουν το γεγονός ότι οι δημοσκοπήσεις έδειξαν πως η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων σε αυτό το εμπορικό κράτος δεν ήθελε να φύγει από την Ευρωζώνη και να πάει πίσω στο παλιό ελληνικό νόμισμα, τη δραχμή. Έτσι, έθεσε τον εαυτό του το καθήκον της καταπολέμησης του προγράμματος λιτότητας, ενώ έκανε ό,τι μπορούσε για να κρατήσει την Ελλάδα μέσα στο ευρώ.
Αυτό ίσως να μην ήταν αδύνατό, αλλά κατέστησε την Ελλάδα ευάλωτη σε μια φαύλη εκστρατεία εξαναγκασμού, ιδίως από τη γερμανική άρχουσα τάξη, που δουλεύει μέσα από την Τρόικα και το Eurogroup. Ίσως ο Τσίπρας να έλπιζε ότι το δημοψήφισμα της 5^ης Ιουλίου θα τον ενίσχυε, αλλά οι απόψεις των Ελλήνων ψηφοφόρων δε μετράνε καθόλου στα μυαλά των ηγεμόνων της Ευρώπης.
Υπάρχει μαζική λαϊκή αντίσταση κατά του προγράμματος λιτότητας που επέβαλε η Τρόικα στις φτωχές χώρες της Ευρώπης. Αυτή αποτελεί μια πιθανή εκλογική απειλή για τις δεξιές κυβερνήσεις στην Πορτογαλία, την Ισπανία και ίσως και σε άλλες χώρες. Ωστόσο, οι ελληνικές τράπεζες, που κοντεύουν να ξεμείνουν από χρήματα, έχουν αναστείλει τις δραστηριότητές τους και επιτρέπεται στους καταθέτες να κάνουν ανάληψη μόνο 60 € την ημέρα, με την πιθανότητα του πλήρους κλεισίματος των τραπεζών να πλησιάζει. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, υπό την ισχυρή επιρροή της γερμανικής κυβέρνησης, έχει αρνηθεί να εγκρίνει μια νέα εισροή μετρητών στην Ελλάδα, αυξάνοντας την πίεση στην κυβέρνηση του Τσίπρα. Επίσης, τη Δευτέρα 20 Ιουλίου, η Ελλάδα αναμένεται να πληρώσει 3,5 δισεκατομμύρια δολάρια στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, έχοντας αθετήσει την υποχρέωση πληρωμής στο ΔΝΤ στις 30 Ιουνίου.
Η ελληνική κυβέρνηση έχει αμφισβητήσει τη νομιμότητα του μεγαλύτερου μέρους αυτού του χρέους, και έχει κατ' επανάληψη υποστηρίξει ότι είναι ανεξόφλητο και επιπλέον ότι τα μέτρα λιτότητας χειροτερεύουν την κατάσταση. Από το 2010 η Ελλάδα έχει δει την οικονομία της να συρρικνώνεται τουλάχιστον κατά 24%, με άνεργο το ένα τέταρτο των εργαζομένων της, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται οι μισοί νέοι εργαζόμενοι. Οι μισθοί και οι συντάξεις έχουν περικοπεί, χιλιάδες έχουν απολυθεί, και πολλές επιχειρήσεις έκλεισαν, καθώς η οικονομία έχει συρρικνωθεί. Ο Τσίπρας υποστήριξε ότι είναι τρέλα να προσπαθήσει να «λύσει» το πρόβλημα προσθέτοντας περισσότερη λιτότητα και συρρικνώνοντας την οικονομία ακόμη περισσότερο.
Τώρα θα πρέπει να απολύσει ξανά όσους δημοσίους υπαλλήλους είχε επαναπροσλάβει στις αρχές του έτους, να αυξήσει απότομα το φόρο προστιθέμενης αξίας (παρόμοιο με τους φόρους επί των πωλήσεων στις ΗΠΑ και εξαιρετικά οπισθοδρομικό επίσης), να μειώσει τις συντάξεις, να αυξήσει αύξηση τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, και να θέσει πολλά κρατικά περιουσιακά στοιχεία της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένων ολόκληρων των παράκτιων νησιών καθώς και των λιμανιών και άλλων βασικών υποδομών σε πώληση στα ιδιωτικά συμφέροντα (και όλα αυτά υπό τον έλεγχο της τρόικας, μια άμεση προσβολή στην εθνική κυριαρχία της Ελλάδας).
Ένα μεγάλο μέρος της γλώσσας του μνημονίου που συμφωνήθηκε για τη Δευτέρα είναι ασαφές και θα γίνει αφορμή για νέα διελκυστίνδα. Υπάρχει δυσοίωνη γλώσσα για «εκσυγχρονισμό» της εργατικής νομοθεσίας στην Ελλάδα. Αυτό σημαίνει ότι είναι σχεδόν βέβαιη η αποδυνάμωσή της εις βάρος των Ελλήνων εργαζομένων και των συνδικάτων τους.
Μια πρόσφατη ανάλυση από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, συμφωνεί με την ελληνική θέση ότι το χρέος είναι αδύνατο να εξοφληθεί και ότι η επιπλέον λιτότητα θα κάνει την κατάσταση χειρότερη. Αν το πρόβλημα είναι ότι το ελληνικό κράτος δεν έχει ροή εισοδημάτων για να πληρώσει τους λογαριασμούς του, συρρικνώνοντας την οικονομία θα μειώσει τη ροή εισοδήματος ακόμη περισσότερο.
Η έκθεση του ΔΝΤ δείχνει ότι οι πιστωτές της Ελλάδας μπορεί να χρειαστεί να αποδεχθούν απώλειες ή να επεκτείνουν το πρόγραμμα των πληρωμών στην Ελλάδα, και περιέχει την απειλή ότι, σε διαφορετική περίπτωση, το ΔΝΤ θα αρνηθεί τη χρηματοδότηση για τη διάσωση.
Ο πρώην υπουργός Οικονομικών Βαρουφάκης, σε μια συνέντευξη στο βρετανικό περιοδικό New Statesman, είπε ότι όταν έφερνε τέτοια κοινής λογικής οικονομικά επιχειρήματα στους συναδέλφους του υπουργούς Οικονομικών του Eurogroup, δεν έδιναν απολύτως καμία σημασία. Άρα, η σκληρότητα του νέου καθεστώτος της λιτότητας που επιβλήθηκε στην Ελλάδα υπαγορεύεται τόσο από την πολιτική όσο και από την οικονομία.
Ο Σόιμπλε σε γενικές γραμμές είχε υπαινιχθεί ότι ένα Grexit, δηλαδή η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, τουλάχιστον προσωρινά, θα μπορούσε να είναι μια καλύτερη προοπτική. Αυτός και άλλοι από τις κυβερνήσεις των πλούσιων χωρών του ευρώ έχουν κατηγορήσει τους Έλληνες ότι είναι αναξιόπιστοι και ήταν ιδιαίτερα έξω φρενών από το δημοψήφισμα της 5^ης Ιουλίου, το οποίο έβλεπαν ως ένα τέχνασμα του Τσίπρα για να ξεφύγει από τις δεσμεύσεις που έχουν συμφωνηθεί με τις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις, και όχι ως ένα στοιχειώδες δημοκρατικό δικαίωμα του ελληνικού έθνους να εκφραστεί σχετικά με το μέλλον του.
Οι γερμανικές εταιρείες έχουν μεγάλη συμμετοχή στην ελληνική οικονομία και θα κερδίσουν από ένα νέο γύρο ιδιωτικοποιήσεων. Για παράδειγμα, η Κατασκευαστική Hochtief, ένας όμιλος με βαθιές ρίζες στη ναζιστική περίοδο της γερμανικής ιστορίας (χρησιμοποιήθηκε για καταναγκαστική εργασία), τώρα έχει υποδειχτεί ως ένας από τους χειρότερους φοροφυγάδες[2] στην Ελλάδα, καθώς οφείλει στο Ελληνικό Δημόσιο ένα ποσό που κυμαίνεται ανάμεσα στα 654 εκατομμύρια δολάρια (περίπου 604 εκατομμύρια ευρώ) και 1 δισεκατομμύριο δολάρια (περίπου 923,5 εκατομμύρια ευρώ). Σε μια θυγατρική της Hochtief έχουν εκχωρηθεί τα δικαιώματα εκμετάλλευσης του αεροδρομίου της Αθήνας. Τώρα θα υπάρξουν προσφορές για περισσότερες συμβάσεις τέτοιου τύπου.
Η Ελλάδα είχε μηδενική στήριξη από τις κυβερνήσεις της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, δύο ακόμα χωρών που βρίσκονται κάτω από την επιβεβλημένη από την Τρόικα λιτότητα. Οι «λαϊκίστικες» πολιτικές της καταδικάστηκαν επίσης από τους εκπροσώπους των πρώην σοσιαλιστικών χωρών στο Eurogroup. Οι δεξιές κυβερνήσεις σε όλες αυτές τις χώρες είναι συνένοχες στον κατακερματισμό των διχτυών ασφαλείας και τη διάλυση των συνδικάτων των δικών τους των λαών και δεν θέλουν να ευημερήσει η Ελλάδα και «να βάλει ιδέες» στις δικές τους πλειοψηφίες που μοχθούν.
Εμείς στις ΗΠΑ θα πρέπει αυτό να το πάρουμε σοβαρά υπόψη μας. Πρόκειται για το ίδιο μεγαθήριο που κυβερνά κι εμάς.

Ο Emile Schepers είναι ένας βετεράνος ακτιβιστής των αγώνων για πολιτικά δικαιώματα και για τα δικαιώματα των μεταναστών. Γεννήθηκε στη Νότια Αφρική και έχει διδακτορικό στην κοινωνική ανθρωπολογία από το Πανεπιστήμιο Northwestern. Έχει εργαστεί ως ερευνητής και ακτιβιστής στις αστικές κοινότητες της εργατικής τάξης στο Σικάγο από το 1966. Δραστηριοποιείται στον αγώνα για τα δικαιώματα των μεταναστών, στην εκστρατεία αλληλεγγύης με την Κουβανική Επανάσταση και σε μια σειρά από άλλα ζητήματα. Γράφει σήμερα από τη Βόρεια Βιρτζίνια.

Πηγή: peoplesworld.org - iskra.gr

Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Ζαβουδάκης

[1] Ο «εικονικός πνιγμός» είναι μία από τις πολλές μορφές τρομοκρατίας (με τη μορφή των βασανιστηρίων) που χρησιμοποιούνται από τον στρατό των ΗΠΑ με στόχο «να μπει τέλος στην τρομοκρατία». Ο εικονικός πνιγμός (που ονομαζόταν «βασανιστήριο του νερού» τον 16ο αιώνα όταν τον χρησιμοποιούσαν για να ελέγχουν τη «σατανικότητα των μαγισσών») προϋποθέτει την ακινητοποίηση του θύματος, την κάλυψη του προσώπου του με ύφασμα και τη ρίψη νερού στο ύφασμα. Το υγρό ύφασμα καθιστά αδύνατη την αναπνοή και το άτομο αισθάνεται σα να είναι έτοιμο να πνιγεί και πανικοβάλλεται, σε βαθμό που θα έκανε τα πάντα για να αποφύγει τα βασανιστήρια.

Η CIA και ο στρατός των ΗΠΑ χρησιμοποιούν τον εικονικό πνιγμό για «την προώθηση της δημοκρατίας σε όλο τον κόσμο». (πηγή: urbandictionary.com)

[2] Στο αγγλικό κείμενο χρησιμοποιείται ένας βαρύτερος όρος: tax scofflaw. Ως scofflaw περιγράφεται κάποιος που περιφρονεί το νόμο, κυρίως αρνούμενος να συμμορφωθεί με ένα νόμο που είναι δύσκολο να επιβληθεί αποτελεσματικά.