Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ απευθύνει ενωτικό και αγωνιστικό κάλεσμα στα μέλη της και σε όλο τον Ναυτεργατικό κόσμο της χώρας μας να πάρουν μαζικά μέρος στην συγκέντρωση που έχει ανακοινώσει η ΑΔΕΔΥ για τις 22/7/2015 για να διαδηλώσουμε ενάντια στο νέο καταστροφικό μνημόνιο που συμφώνησε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με τους τοκογλύφους δανειστές.

Η ηγεσία της ΓΣΕΕ (πλειοψηφία ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ) όπως είναι γνωστό προσχώρησε στο μαύρο και αντιδραστικό μέτωπο του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου και μαζί του συμπορεύτηκε στο επαίσχυντο Ναι στο πρόσφατο δημοψήφισμα. Απέδειξε για πολλοστή φορά ότι αποτελεί ξένο σώμα για το εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα γράφοντας μια από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του εργατικού κινήματος.

Η ηγετική ομάδα της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ περιφρονώντας το γενναίο και μεγαλειώδες Όχι του ελληνικού λαού συμπορεύτηκε με τους ηττημένους του δημοψηφίσματος και από κοινού (με την υψηλή καθοδήγηση και εποπτεία του ευρωπαϊκού ιερατείου) κατέληξαν σε μια νέα σφαγιαστική για τον λαό συμφωνία η οποία συνεχίζει τις μνημονιακές πολιτικές ρίχνοντας και πάλι τα δυσβάστακτα βάρη στις πλάτες του λαού και των εργαζομένων.

Οι εργαζόμενοι και ο λαός καλούνται να αντιμετωπίσουν με τον αγώνα τους το νέο μνημόνιο και την αντιλαϊκή επίθεση σε βάρος των δικαιωμάτων του.

Στην κατεύθυνση αυτή πρέπει να σχεδιασθεί και να οργανωθεί η πάλη της εργατικής τάξης για να μην ευοδωθούν οι στρατηγικές επιλογές και επιδιώξεις του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου οι οποίες οδηγούν στην παραπέρα φτωχοποίηση και εξαθλίωση των εργαζομένων, της μικρομεσαίας αγροτιάς, των συνταξιούχων, των ανέργων και της νεολαίας.

Ο συντονισμός και η κλιμάκωση των αγώνων πρέπει να γίνει σε πανελλαδική κλίμακα από όλους τους χώρους δουλειάς και για τον σκοπό αυτόν πρέπει να πρωτοστατήσουν τα πρωτοβάθμια αγωνιστικά Σωματεία ο ρόλος των οποίων πρέπει να είναι πρωταγωνιστικός την επόμενη χρονική περίοδο.

Έχουμε την δύναμη, είναι στο χέρι μας να αποκρούσουμε την λυσσαλέα επίθεση των τροϊκανών, του μεγάλου κεφαλαίου, των πολιτικών εκπροσώπων τους στην χώρα μας (ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ – ΝΔ - ΠΟΤΑΜΙ – ΠΑΣΟΚ) που μεθοδεύουν την διάλυση και την καταστροφή της χώρας , του λαού και των εργαζομένων.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ

ΤΑ ΝΕΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΣΤΙΣ 22/7/2015 ΣΤΙΣ 7.30 Μ.Μ

ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Ο Πρόεδρος                                                                 Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                          Κροκίδης Νικόλαος

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΑΛ. ΑΛΑΒΑΝΟΥ ΣΤΑ ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ Κ. ΞΕΝΑΚΗ

- «Υποδεχθήκατε» την συμφωνία των Βρυξελλών με πολύ σκληρούς χαρακτηρισμούς. Μιλήσατε για Ημέρα προδοσίας του λαού». Τώρα που έχουν περάσει μερικά εικοσιτετράωρα αν σας ρωτούσα θα επιμένατε σε αυτή την τόσο αιχμηρή τοποθέτηση και γιατί; 

Στο δημοψήφισμα το ερώτημα ήταν σαφές: Ναι ή όχι στο σχέδιο Γιούνκερ. Και το μήνυμα του λαού ήταν σαφές :πανηγυρικό όχι. Μια εβδομάδα μετά η κυβέρνηση υπέγραφε το Μνημόνιο Τσίπρα δύο φορές χειρότερο από το σχέδιο Γιούνκερ. Ας φαντασθούμε ότι το 1974 που ο λαός  πανηγυρικά στο δημοψήφισμα είπε όχι στη βασιλεία και μια εβδομάδα μετά επιστρέφει ο Κωνσταντίνος, όχι απλά ως συνταγματικός βασιλέας αλλά ως αυτοκράτορας. Αν δεν είναι αυτό προδοσία τι είναι ;

- Πολλοί λένε ότι αυτό που πέτυχε ο κ. Τσίπρας ήταν ότι καλύτερο μπορούσε με τις συνθήκες που δημιουργήθηκαν. Εσάς ποια είναι η δική σας άποψη.  

Ναι ακούω κεντρικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να λένε ότι λειτούργησαν σε συνθήκες «πραξικοπήματος». Εγώ ξέρω ότι το 1967 όταν έγινε πραξικόπημα η Αριστερά ήταν η πρώτη που αντέδρασε με τίμημα ανθρώπινες ζωές , βασανιστήρια, εξορίες, φυλακίσεις. Είναι εντελώς παράλογο να εμφανίζει ως υπερασπιστικό λόγο η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ένα « πραξικόπημα» των Γερμανών και άλλων. Αυτά ήταν προβλέψιμα, είχαν γίνει και με τον Παπανδρέου στις Κάννες. Ο Σαρκοζί τον είχε πιάσει από το γιακά.

- Τι άλλη επιλογή είχε ο πρωθυπουργός την περασμένη Κυριακή απέναντι σε τόσες αντιδράσεις  και ποιες συνέπειες θα είχε αυτή η άλλη επιλογή για την Ελλάδα;

Όλη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 και μετά, όταν εγκατέλειψε τη θέση «το ευρώ δεν είναι ταμπού» στηριζόταν σε ένα κυνικό ψέμα : Μπορούμε να καταργήσουμε την λιτότητα και να μείνουμε στο ευρώ. Αυτό οδήγησε σε μια πολιτική αρεστή στο λαό γιατί δεν είχε ρήξεις, εντελώς όμως απραγματοποίητη. Αυτή η πολιτική, για την οποία φέρουν ακέραιη την ευθύνη θα οδηγούσε αναγκαστικά σε μια τέτοια «συννεφιασμένη Κυριακή».

- Κι όμως, ακόμα και μετά από αυτό το Τρίτο Μνημόνιο, ο πρωθυπουργός δείχνει να απολαμβάνει της εμπιστοσύνης ενός μεγάλου μέρους του κόμματος του αλλά και της ανοχής ακόμα και της αντιπολίτευσης...

Μη βιάζεσθε. Ο λαός τα έχει χαμένα, νιώθει μια μεγάλη απογοήτευση γιατί η ελπίδα και η αναθάρρηση των πρώτων εβδομάδων διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ εξελίσσεται σε μια άγρια μνημονιακή κατάσταση. Ας τον αφήσουμε να σκεφτεί.

- Είστε από εκείνους που θεωρούν ότι ο πρωθυπουργός παρασύρθηκε από τον κ. Βαρουφάκη; Του έδωσε πολύ χώρο ενώ δεν έπρεπε;

Ασφαλώς τα πρόσωπα παίζουν σημαντικό ρόλο, ειδικά σε περιόδους διαπραγματεύσεων, που απαιτούν ευφυΐα, επινοητικότητα, ικανότητα για φιλίες, σοβαρότητα και κυρίως σαφείς στόχους και ύπαρξη εναλλακτικού σχεδίου. Η σπασμωδικότητα, το σκωτσέζικο ντους, τα άλλα λόγια έξω και άλλα λόγια μέσα στο κόμμα, η απουσία σαφούς πολιτικής και σχεδίου β δεν ήταν χαρακτηριστικά μόνο ενός κυβερνητικού παίκτη αλλά συνολικά της κυβερνητικής πολιτικής.

- Γνωρίζετε πολύ καλά τον χώρο της Αριστεράς. Εκτιμάτε ότι θα υπάρξουν εξελίξεις που θα οδηγήσουν σε πολυδιάσπαση;

Το αντίθετο. Πιστεύω ότι επιτέλους, ασυγχώρητα καθυστερημένα μάλιστα, αυτό το ρεύμα μέσα στην κοινωνία, που οι έρευνες το ανεβάζουν στο 30% με 40%, θα μπορέσει να εκφρασθεί μέσα από ένα ενωμένο μέτωπο του λαού για την απελευθέρωση της χώρας μας από την ευρωζώνη, για την σωτηρία και την ανασυγκρότησή της, για το δικαίωμα στην εργασία.

- Τι λέτε για τα σενάρια κυβέρνησης εθνικής συνεννόησης;

Την «εθνική συνεννόηση» την έχουμε ήδη. Η κυβερνώσα πλειοψηφία αυτή τη στιγμή που μιλάμε είναι ένα τμήμα, το μεγαλύτερο του ΣΥΡΙΖΑ, η ακροδεξιοί των ΑΝΕΛ, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΠΟΤΑΜΙ. Έχουμε ήδη πάρει μια γεύση από τους πικρούς καρπούς. Ακόμη ίσως πιο στυφή από αυτή που είχαμε με την εθνική ενότητα της ΔΗΜΑΡ, άλλου ενός κόμματος αριστερής προέλευσης, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Η εμπειρία της Ελλάδας δείχνει ότι το ευρώ κατασπαράσσει κάθε κόμμα του το στηρίζει ακόμα και όταν λειτούργει σε συνθήκες εθνικής ενότητας.

- Πιστεύετε ότι ο κ. Τσίπρας θα προσπαθήσει να κάνει μια στροφή προς την  Κεντροαριστερά και να γίνει ηγετική φυσιογνωμία σε αυτό το χώρο που υπάρχει πρόβλημα ηγεσίας.

Πιστεύω ότι δεν υπάρχει δυνατότητα όχι μόνο για αριστερή αλλά ούτε καν για κεντροαριστερή ούτε και για σοσιαλδημοκρατική πολιτική. Το ευρώ, το χρέος και το μνημόνιο επιβάλουν αδίστακτες πολιτικές απέναντι σε μια κοινωνία που διψάει για θέσεις εργασίας, αξιοπρεπές εισόδημα, επαρκή περίθαλψη, ποιοτική παιδεία.

- Ήσασταν ο πρώτος πολιτικός που μίλησε για την ανάγκη επιστροφής στη εθνικό νόμισμα. Εκτιμάτε ότι προς τα εκεί πρέπει να κινηθεί η Ελλάδα παρά το ότι στις δημοσκοπήσεις ο κόσμος στην πλειοψηφία του  πιστεύει πως το ευρώ είναι μονόδρομος;

Δυστυχώς έχετε δίκιο σε αυτό που λέτε για τον κόσμο. Ξέρετε κάθε κυρίαρχη οικονομική και πολιτική τάξη έχει μια κυρίαρχη αφήγηση. Όταν αυτή η τάξη είναι σε φάση ανάπτυξης η αφήγηση αυτή είναι θετική όπως με τον παλιό Καραμανλή τη δεκαετία του 80 και το ευρωπαϊκό όραμα. Όταν η τάξη αυτή καταρρέει η αφήγηση της είναι μόνο αρνητική, προσπαθεί να ενσπείρει τον τρόμο στην εναλλακτική λύση. Το ότι  έξω από το ευρώ θα γυρίσουμε στην λίθινη εποχή το ακούμε ακατάπαυστα από τον Μπάρακ Ομπάμα μέχρι τον Παύλο Τσίμα. Ο κόσμος όμως με την επεξεργασία που θα κάνει και στις νέες εμπειρίες απελευθερώνεται. Γι αυτήν την άλλη λύση εμείς στο Σχέδιο β δεν διεκδικούμε καμία πρωτιά. Έχουμε όμως τη συνείδηση μας ήσυχη γιατί είμαστε σε προχωρημένη επεξεργασία, με βάση κυρίως τις εξαιρετικά αξιόλογες μελέτες του «Ινστιτούτου Μπάτσης», μιας εναλλακτικής κυβερνητικής πολιτική έξω από το ευρώ.

 Δευτέρα 20 Ιουλίου 2015

πηγη: iskra.gr

Αναλυτικά η δήλωση του Παναγιώτη Λαφαζάνη, για τις επιθέσεις των συστημικών ΜΜΕ.

«Η βρώ­μι­κη και συ­κο­φα­ντι­κή επί­θε­ση, που εξα­πο­λύ­ει, σύσ­σω­μος, σχε­δόν, με ελά­χι­στες φω­τει­νές εξαι­ρέ­σεις στοι­χειώ­δους αντι­κει­με­νι­κό­τη­τας, ο Κυ­ρια­κά­τι­κος συ­στη­μι­κός Τύπος στο πρό­σω­πό μου και στην «Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα», ξε­περ­νά­ει κάθε προη­γού­με­νο στα με­τα­πο­λι­τευ­τι­κά χρο­νι­κά και θυ­μί­ζει άλλες σκο­τει­νές και ανώ­μα­λες επο­χές στη δια­δρο­μή της χώρας.

»Χα­ρα­κτη­ρι­σμοί όπως «ο λή­σταρ­χος Πα­να­γιώ­της» και φρά­σεις με πη­χυαί­ους τί­τλους και υπό­τι­τλους όπως «Μετά το νο­μι­σμα­το­κο­πείο ετοι­μά­ζο­νται για ρι­φι­φί στο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ», θα «έπαιρ­ναν τα ευρώ από τις θυ­ρί­δες και τα με­τρη­τά από τα σπί­τια», οι «συ­νω­μό­τες της δραχ­μής και η μυ­στι­κή προ­ε­τοι­μα­σία της ομά­δας Λα­φα­ζά­νη για έφοδο στην Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος», ούτε σε κα­τα­δι­κα­σμέ­νους για βα­ρύ­τα­τα εγκλή­μα­τα του κοι­νού ποι­νι­κού δι­καί­ου δε θα μπο­ρού­σαν να απο­δο­θούν.

»Εί­μα­στε βέ­βαιοι ότι οι συ­κο­φα­ντί­ες των λα­σπο­λό­γων θα πέ­σουν στο κενό, όπως στο κενό έπεσε η πλύση εγκε­φά­λου υπέρ του «ναι» που επι­χεί­ρη­σαν να κά­νουν στον ελ­λη­νι­κό λαό στο πρό­σφα­το δη­μο­ψή­φι­σμα. Γιατί ο ελ­λη­νι­κός λαός ξέρει πολύ καλά ότι αυτή η επί­θε­ση των πε­ρισ­σό­τε­ρων συ­στη­μι­κών μέσων δε στο­χεύ­ει κυ­ρί­ως πρό­σω­πα αλλά πρώτα απ’ όλα τη γε­νι­κό­τε­ρη σκλη­ρή προ­σπά­θεια να υπάρ­ξει μια ανε­ξάρ­τη­τη και κυ­ρί­αρ­χη Ελ­λά­δα χωρίς μνη­μό­νια και λι­τό­τη­τα, μια Ελ­λά­δα με βαθιά δια­γρα­φή του χρέ­ους, ικανή να υπερ­βεί τις δυ­σκο­λί­ες και να ακο­λου­θή­σει δρό­μους ανά­καμ­ψης και ανα­συ­γκρό­τη­σης».

πηγη: rproject.gr

Η πιο βαθειά μαχαιριά στην καρδιά της αριστερής κυβέρνησης δεν είναι η υπογραφή του μνημονίου και τα ‘ναι’ των βουλευτών της· είναι η δικαιολόγηση αυτής της υπογραφής και αυτής της ψήφου.

Ανα­πα­ρά­γο­ντας με φω­το­τυ­πι­κή ακρί­βεια τις δι­καιο­λο­γί­ες των προη­γού­με­νων, ο πρω­θυ­πουρ­γός και η κοι­νο­βου­λευ­τι­κή του πλειο­ψη­φία υπο­στή­ρι­ξαν ότι υπέ­γρα­ψαν γιατί «δεν υπήρ­χε εναλ­λα­κτι­κή». Εδώ δεν μι­λά­με μόνο για υπο­τα­γή στο θα­τσε­ρι­κό δόγμα του «there is no alternative»· η Θά­τσερ –κι όλοι οι δικοί της- είχαν στη­ρί­ξει μετά το ’80 όλη την αντε­πί­θε­ση του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού στο δόγμα ότι δεν υπάρ­χει εναλ­λα­κτι­κή απέ­να­ντι στην ελεύ­θε­ρη αγορά και τη φι­λε­λεύ­θε­ρη δη­μο­κρα­τία. Η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πλειο­δο­τεί, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι δεν υπάρ­χει εναλ­λα­κτι­κή στην πιο ακραία νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη και αντι­δη­μο­κρα­τι­κή (όπως οι ίδιοι τη χα­ρα­κτη­ρί­ζουν) ηγε­μο­νία. Την ίδια αντί­λη­ψη ανα­πα­ρά­γουν και πολλά άλλα μέλη και στε­λέ­χη, τα οποία υπο­στη­ρί­ζουν ότι το μόνο που μπο­ρού­με να κά­νου­με τώρα είναι υπο­μο­νή: υπο­μο­νή, μέχρι να αλ­λά­ξει η Ευ­ρώ­πη, υπο­μο­νή μέχρι να έρθει η ανά­πτυ­ξη κι οι επεν­δύ­σεις ώστε να πε­ρισ­σέ­ψει κάτι για να το γυ­ρί­σου­με στους φτω­χούς.

Αν όμως δεν υπάρ­χει εναλ­λα­κτι­κή, δεν υπάρ­χει και αρι­στε­ρά, δεν υπάρ­χει και ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, δεν υπάρ­χει τί­πο­τα πέρα από ατέ­λειω­τος ζόφος. Η αρι­στε­ρά, αν ορί­ζε­ται κάπως, ορί­ζε­ται ως αυτή η πο­λι­τι­κή τάση που προ­τεί­νει τις εναλ­λα­κτι­κές, ακόμα κι αν οι προ­τά­σεις της δεν γί­νο­νται απο­δε­κτές. Το ίδιο έκανε όταν οι εναλ­λα­κτι­κές που πρό­τει­νε δεν σή­μαι­ναν μόνο «άτα­κτη χρε­ο­κο­πία», αλλά σή­μαι­ναν πο­λέ­μους και νε­κρούς κα­νο­νι­κούς κι όχι με­τα­φο­ρι­κούς. Το ίδιο έκανε κι όταν ήμα­σταν τρεις κι ο κού­κος και όποιος δια­φω­νού­σε με το αφή­γη­μα του χρη­μα­τι­στη­ρί­ου και των Ολυ­μπια­κών ήταν από χαζός ως γρα­φι­κός. Και φυ­σι­κά το ίδιο έκανε τα τε­λευ­ταία πέντε χρό­νια, όταν όλες οι αστι­κές δυ­νά­μεις με τη σειρά προ­σπα­θού­σαν να μας πεί­σουν ότι το δίλ­λη­μα ήταν μνη­μό­νια ή χρε­ω­κο­πία. Και τώρα, που η πλειο­ψη­φία του λαού έχει απε­γκλω­βι­στεί από την αστι­κή δια­χεί­ρι­ση, η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ απο­φά­σι­σε ότι δεν υπάρ­χει εναλ­λα­κτι­κή.

Και βέ­βαια όχι. Εναλ­λα­κτι­κές υπάρ­χουν πάντα κι η ζωή κάθε μέρα θα εφευ­ρί­σκει και και­νούρ­γιες. Ο ίδιος ο πρω­θυ­πουρ­γός αναί­ρε­σε τον εαυτό του ανα­φέ­ρο­ντας δύο: την «άτα­κτη χρε­ω­κο­πία» και τη «συ­ντε­ταγ­μέ­νη έξοδο». Εύ­κο­λα σου έρ­χο­νται στο μυαλό καμία δε­κα­ριά ακόμα: από τον πο­λε­μι­κό κομ­μου­νι­σμό ως μία νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη δι­κτα­το­ρία τύπου Πι­νο­τσέτ. Το θέμα είναι λοι­πόν ποιον συμ­φέ­ρει και ποιον όχι κάθε εναλ­λα­κτι­κή. Ο ίδιος, ανα­πα­ρά­γο­ντας πάλι αμά­ση­τη τη μαν­δρα­βέ­λεια πα­ρα­φι­λο­λο­γία, είπε ότι το πλη­θω­ρι­σμέ­νο εθνι­κό νό­μι­σμα θα δώσει την ευ­και­ρία στους πλού­σιους που έβγα­λαν έξω τα ωραία τους ευρώ να αγο­ρά­σουν τη χώρα και να «περ­νά­νε ζωή και κότα», την ώρα που το ει­σό­δη­μα των φτω­χών θα κα­ταρ­ρέ­ει από το πλη­θω­ρι­σμό. Και ρω­τά­με, μπο­ρεί κά­ποιος να μας δεί­ξει έστω και έναν (1) πλού­σιο που πα­λεύ­ει για το «λόμπι της δράχ­μης»; Γιατί όλοι οι πλού­σιοι αυτής της χώρας και αυτού του κό­σμου πά­λε­ψαν λυσ­σα­λέα για την πα­ρα­μο­νή στο ευρώ; Και ρω­τά­με επί­σης: για να αγο­ρά­σουν αυτοί τη χώρα, δεν πρέ­πει κά­ποιος να τους την που­λή­σει; Για να περ­νά­νε «ζωή και κότα» δεν πρέ­πει να τους το επι­τρέ­πει αυτό η εκά­στο­τε κυ­βέρ­νη­ση;

Και για να τε­λειώ­νου­με, ώρες που είναι, με τις εξυ­πνά­δες ένθεν κα­κεί­θεν. Η με­γά­λη προ­σφο­ρά της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – ΑΝΕΛ είναι ότι απέ­δει­ξαν πως εντός της ευ­ρω­ζώ­νης δεν υπάρ­χει καμία άλλη εναλ­λα­κτι­κή πέρα από τη διαρ­κώς εντει­νό­με­νη φτώ­χεια και ανερ­γία. Αν λοι­πόν το κρι­τή­ριο είναι το συμ­φέ­ρον των ερ­γα­ζο­μέ­νων, οι εναλ­λα­κτι­κές πρέ­πει να ανα­ζη­τη­θούν εκτός. Οι εναλ­λα­κτι­κές αυτές βέ­βαια, ανα­γκα­στι­κά, δεν αμ­φι­σβη­τούν μόνο τη λι­τό­τη­τα, αλλά την ίδια την καρ­διά της ελεύ­θε­ρης οι­κο­νο­μί­ας, αφού προ­ϋ­πο­θέ­τουν τον κρα­τι­κό έλεγ­χο σε κάθε τομέα της οι­κο­νο­μί­ας. Μόνο λοι­πόν αν ο ιστο­ρι­κός μας ορί­ζο­ντας φτά­νει ως τις αγο­ρές, την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα και τις επεν­δύ­σεις, μόνο τότε κάθε εναλ­λα­κτι­κή εκτός ευ­ρω­ζώ­νης ση­μαί­νει κα­τα­στρο­φή.

Και εδώ μία τε­λευ­ταία διευ­κρί­νι­ση: μετά την προ­χθε­σι­νή συ­ντρι­βή της φι­λο­ευ­ρω­παϊ­κής στρα­τη­γι­κής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, με­γά­λο μέρος της κοι­νω­νι­κής αρι­στε­ράς και του λαού ρωτά με γνή­σια αγω­νία ποιος έχει να προ­τεί­νει ένα αξιό­πι­στο και ολο­κλη­ρω­μέ­νο «σχέ­διο εξό­δου». Η ίδια απου­σία σχε­δί­ου χρη­σι­μο­ποιεί­ται κι από τον ίδιο το ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ως δι­καιο­λο­γία της ήττας, είτε στο πλαί­σιο μίας κα­λό­πι­στης αυ­το­κρι­τι­κής («κακώς δεν προ­ε­τοι­μα­στή­κα­με, αλλά τώρα τι να κά­νου­με»), είτε στο πλαί­σιο μίας κα­κό­πι­στης εξο­λό­θρευ­σης των δια­φω­νού­ντων («όποιος έχει πρό­τα­ση να την πει»· το επι­χεί­ρη­μα αυτό είναι αντί­στοι­χης ποιό­τη­τας με τη γνω­στή ιαχή του έλ­λη­να γιω­τα­χί όταν του επι­ση­μαί­νεις ότι πάρ­κα­ρε πάνω στο πε­ζο­δρό­μιο και σου απα­ντά «και που θες να το βάλω εγώ, ρε»). Όμως, η πο­λι­τι­κή, πόσο μάλ­λον οι ρή­ξεις, ποτέ δεν γί­νο­νται βάση «σχε­δί­ου». Κα­νέ­να επι­τε­λείο και κα­νέ­νας οι­κο­νο­μο­λό­γος δεν μπο­ρεί να σχε­διά­σει μία νέα οι­κο­νο­μία· αυτή θα προ­κύ­ψει –όπως πά­ντα- μέσα από το συ­σχε­τι­σμό δυ­νά­με­ων, τους πε­ρί­πλο­κους αντα­γω­νι­σμούς, την τα­ξι­κή πάλη.

Πρέ­πει βέ­βαια να κα­τα­λά­βου­με ότι η συ­ζή­τη­ση και οι προ­τά­σεις για το πώς θα μοιά­ζει η ζωή μετά το ευρώ έχουν τε­ρά­στια ση­μα­σία, κυ­ρί­ως ιδε­ο­λο­γι­κή και προ­πα­γαν­δι­στι­κή, αφού απα­ντούν ακρι­βώς σε αυτή την αγω­νία του κό­σμου. Ωστό­σο, όλοι ξέ­ρου­με ότι τέ­τοιες προ­τά­σεις ήδη γί­νο­νται και συ­ζη­τού­νται τόσο από πο­λι­τι­κούς ορ­γα­νι­σμούς, όσο και από δια­νο­ού­με­νους· τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φορές ωστό­σο δεν ανα­γνω­ρί­ζο­νται καν ως τέ­τοιες από τον κυ­ρί­αρ­χο λόγο, ή έστω δεν φα­ντά­ζουν «σο­βα­ρές», αφού υπερ­βαί­νουν τον ορί­ζο­ντα του «ορ­θο­λο­γι­σμού», δη­λα­δή της αστι­κής ιδε­ο­λο­γί­ας. Αυτό που χρεια­ζό­μα­στε πρώτα από όλα είναι η πα­ρα­δο­χή ότι υπάρ­χουν εναλ­λα­κτι­κές και η στρα­τη­γι­κή από­φα­ση να πο­ρευ­τού­με προς αυτές και στα­δια­κά θα τις συ­ζη­τά­με, θα τις εξει­δι­κεύ­ου­με και θα τις δο­κι­μά­ζου­με στην πράξη. Όταν η Θά­τσερ πέ­θα­νε, οι άγ­γλοι ερ­γά­τες έκα­ναν πάρτι. Έλεος, ας μην την ανα­στή­σει τώρα η ελ­λη­νι­κή αρι­στε­ρά.

πηγη: rproject.gr