Οπως οι φασίστες αρνούνται το Ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους χιτλερικούς ναζί, έτσι και στην Ελλάδα οι χρυσαυγίτες  αρνούνται την ύπαρξη νεκρών στο Πολυτεχνείο.

Ο ισχυρισμός έχει επανέλθει κατά τα τελευταία χρόνια μετά την άνοδο της Χρυσής Αυγής η οποία υμνεί, με κάθε ευκαιρία, ανοιχτά τη δικτατορία του 1967-1974 και τον Γ. Παπαδόπουλο. Όμως οι φιλοχουντικοί χρυσαυγίτες έχουν και προσωπικούς λόγους να θέλουν να υποβαθμίσουν τα χουντικά εγκλήματα και να σβήσουν τη μνήμη του Πολυτεχνείου.

Είναι γνωστό ότι ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής Νίκος Μιχαλολιάκος, είχε πάρει μέρος μαζί με ομάδα ακροδεξιών, στην καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, στα μετόπισθεν των δυνάμεων ασφαλείας της χούντας – συχνά πυκνά υπερηφανευόταν γι’ αυτό – ενώ ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος είχε χρίσει το Μιχαλολιάκο πρόεδρο της νεολαίας της ΕΠΕΝ, του κόμματος δηλαδή που ίδρυσε το 1983 ο δικτάτορας από τη φυλακή όπου βρισκόταν.

Γνωστό είναι επίσης ότι ο υπαρχηγός της Χρυσής Αυγής, Χρίστος Παππάς (ο οποίος σε δημόσια εκδήλωση στην Κρήτη, το Νοέμβρη του 2012 ύψωσε σημαία με το έμβλημα της χούντας), είναι γιος του ταγματάρχη Ηλία Παππά, έμπιστου συνεργάτη του δικτάτορα Παπαδόπουλου που συμμετείχε στο ίδιο το πραξικόπημα του 1967. Και άλλα στελέχη της Χρυσής Αυγής, σημερινά και παλαιότερα, έχουν τις ρίζες τους στην δικτατορία.

Γι’ αυτό άλλωστε δε χάνουν ευκαιρία να υμνούν τόσο τον Παπαδόπουλο όσο και την περίοδο της εφταετίας. Ακόμα και από το βήμα της Βουλής, όπως σήμερα, 14 Νοεμβρίου 2018, χρυσαυγίτης βουλευτής έκανε κήρυγμα περί χούντας και αποθέωσε τον Παπαδόπουλο. Παραμονές Πολυτεχνείου. Κι επειδή το επιχείρημα της μη ύπαρξης νεκρών δεν μπορούσε φυσικά να σταθεί, έχει καταρριφθεί επανειλημμένα, αφού είναι επιβεβαιωμένες οι δολοφονίες που διέπραξε το χουντικό καθεστώς στις 17 Νοέμβρη 1973, το τροποποίησαν τελευταία, κάνοντάς το «μέσα στο Πολυτεχνείο».

Επιχειρούν δηλαδή έναν αποπροσανατολισμό από το πραγματικό θέμα, που δεν είναι άλλο ότι δεκάδες αγωνιστές δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ από τα όργανα και κατ’ εντολή των δικτατόρων (Ο κατάλογος των πιστοποιημένων νεκρών είναι χαρακτηριστικός). στους χώρους μέσα και γύρω από το Πολυτεχνείο. Οπως επίσης κατ’ εντολήν των δικτατόρων ήταν ο απάνθρωπος βασανισμός εκατοντάδων χιλιάδων αγωνιστών πριν και μετά το Πολυτεχνείο. Όλα αυτά είναι καρφί στο μάτι του Μιχαλολιάκου και των χρυσαυγιτών. Ας απολαύσουμε στο βίντεο τον ίδιο τον Μιχαλολιάκο να υπερηφανεύεται για τη συμμετοχή του στα γεγονότα του Πολυτεχνείου.

Πηγή: Κίνηση Απελάστε τον ρατσισμό

Συμπληρώνονται φέτος 45 χρόνια από την ηρωική εξέγερση της νεολαίας και του λαού μας ενάντια στην λαομίσητη φασιστική χούντα που επιβλήθηκε στην χώρα μας από τους Αμερικανονατοϊκούς Ιμπεριαλιστές και την εγχώρια αστική τάξη.

Ο αγώνας του Πολυτεχνείου αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές αγωνιστικές παρακαταθήκες του λαού και της νεολαίας μας την μεταπολεμική περίοδο.

Ο αγώνας όλη την περίοδο της φασιστικής δικτατορίας δόθηκε στους δρόμους, στις φυλακές, στους τόπους εξορίας και έδειξε ότι το καθεστώς της Αμερικανοκρατίας, των διώξεων, φυλακίσεων και δολοφονιών δεν είναι ικανό να λυγίσει το αντιιμπεριαλιστικό και αντιφασιστικό φρόνημα του λαού μας.

Οι μεγάλες αυτές αξίες εμπνέουν και σήμερα το ταξικό κίνημα στον αγώνα ενάντια στην επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού και τα συνθήματα για την απεξάρτηση της χώρας μας από τα δεσμά του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και του ίδιου του βάρβαρου εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος που παράγει τους ανταγωνισμούς, τις επεμβάσεις, τις πολεμικές συρράξεις, την ένταση των εξοπλισμών και οδηγεί την ανθρωπότητα πιο κοντά σε πυρηνικό ολοκαύτωμα.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αποδείχνεται ο πιο πιστός σύμμαχος – υπηρέτης των νέων Αμερικανονατοϊκών σχεδιασμών στα Βαλκάνια και την νοτιοανατολική Μεσόγειο, μετατρέπει την χώρα σε ένα απέραντο Αμερικανικό στρατιωτικό ορμητήριο, παρέχοντες νέες στρατιωτικές βάσεις και χρησιμοποιώντας αυτές για την επίτευξη των πολεμικών, γεωστρατηγικών και οικονομικών τους συμφερόντων.

Παράλληλα η κυβέρνηση συνεχίζει την βάρβαρη πολιτική της ενάντια στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα. Προσπαθεί με ψίχουλα να φτιασιδώσει την μεταμνημονιακή πολιτική της μιλώντας για δήθεν παροχές οι οποίες όμως αφήνουν εντελώς ανέπαφο το σύνολο των σκληρών αντιλαϊκών μέτρων που τόσο η ίδια όσο και οι άλλες αστικές κυβερνήσεις έχουν λάβει την περίοδο 2010-2018 και φυσικά ούτε λέξη τολμούν να ψελλίσουν για τα προνόμια και την ασυδοσία του μεγάλου κεφαλαίου.

Παρά και ενάντια στα φαιδρά επικοινωνιακά τεχνάσματα της κυβέρνησης, ο αγώνας της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας θα συνεχιστεί και στο διεκδικητικό πλαίσιο θα εξακολουθήσουν να βρίσκονται στόχοι, αιτήματα και διεκδικήσεις που θα ξηλώνουν το καθεστώς της εξάρτησης και της κηδεμονίας του Αμερικανονατοϊκού ιμπεριαλισμού, της πολιτικής του κεφαλαίου και της ΕΕ.

Το αγωνιστικό ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα θα συνεχίσει έως το τέλος τον αγώνα ενάντια στην φασιστική «Χρυσή Αυγή», την ολοκλήρωση της δίκης και την καταδίκη τους για τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει, δεν θα δώσει το παραμικρό έδαφος να συνεχίσουν την εγκληματική τους δράση.

Όλοι στην συγκέντρωση στο Πολυτεχνείο και την πορεία στην Αμερικανική πρεσβεία στις 17/11/2018.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Την συμπόρευσή της με την ΓΣΕΕ και την συμμετοχή της στην 24ωρη απεργία στις 28 Νοέμβρη 2018 αποφάσισε κατά την προχθεσινή (14/11/2018) συνεδρίασή της η Διοίκηση της ΠΝΟ.

Όπως είναι γνωστό η πλειοψηφία του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού στην ΠΝΟ είχε απορρίψει πριν μερικές μέρες πρόταση της ΠΕΝΕΝ και των Σωματείων του ΠΑΜΕ για απεργία στις 14 Νοέμβρη 2018 την οποία τότε είχαν αποφασίσει η ΑΔΕΔΥ, εκατοντάδες εργατικά Σωματεία και μια σειρά Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα.

Την απεργία αυτή είχαν αποδοκιμάσει μετά βδελυγμίας στην ΓΣΕΕ οι δυνάμεις ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ οι οποίες αποφάσισαν να διασπάσουν το ενιαίο εργατικό μέτωπο μεταθέτοντας την απεργία για τις 28/11 και αυτή στα πλαίσια των στόχων της αντιδραστικής «κοινωνικής συμμαχίας» τους.

Η συμπόρευση της πλειοψηφίας της ΠΝΟ δεν είναι μόνο ή κυρίως «θεσμική» με την ΓΣΕΕ αλλά είναι στενά «συγγενική» με την γραμμή, την κατεύθυνση και το περιεχόμενο που αναδεικνύει η ΓΣΕΕ και με την οποία ταυτίζεται μαζί της η πλειοψηφία της ΠΝΟ.

Πρόκειται για την γνωστή επετειακή και εθιμοτυπική απεργία που πραγματοποιεί η ΓΣΕΕ κάθε χρόνο πριν την κατάθεση και ψήφιση του προϋπολογισμού και για την οποία καμία ουσιαστική οργάνωση και προετοιμασία δεν κάνουν για την επιτυχή διεξαγωγή της και με τον τρόπο αυτό την υπονομεύουν, όπως επίσης το διεκδικητικό τους πλαίσιο είναι κομμένο και ραμμένο στην κατεύθυνση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου και παράλληλα της ξεδιάντροπης στήριξης της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής.

Οι δυνάμεις αυτές για πολλοστή φορά απέδειξαν τον απεργοσπαστικό και υπονομευτικό τους ρόλο και πλέον λειτουργούν διασπαστικά για την ενότητα, την κοινή δράση και τον κοινό και ενιαίο συντονισμένο αγώνα της εργατικής τάξης. Στην κατεύθυνση αυτή ευθύνες έχουν και οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ οι οποίες με διαδικασίες εξπρές και παραβιάζοντας συλλογικές αποφάσεις συνδικάτων ακύρωσαν την απόφαση τους για Πανεργατική – Πανελλαδική απεργία στις 14/11/2018 προκειμένου να συρθούν πίσω και μαζί με τις δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού στην ΓΣΕΕ.

Κατά τα λοιπά η κριτική για τον ρόλο της ηγεσίας της ΓΣΕΕ αποδείχνεται και αυτή την φορά υποκριτική, ατελέσφορη και αποσκοπεί στην δημιουργία παραπλανητικών εντυπώσεων κυρίως στο εσωτερικό τους….

Για την ΠΕΝΕΝ είναι φανερό, όπως δεκάδες φορές έχουμε δηλώσει επίσημα και δημόσια, ότι σε συνθήκες που τα εργατικά δικαιώματα έχουν υποστεί πανωλεθρία από την μακροχρόνια επίθεση του μεγάλου κεφαλαίου, κυβέρνησης και δανειστών και στην πορεία αυτές οι ευθύνες της ηγεσίας της ΓΣΕΕ και γενικότερα του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού είναι αναμφισβήτητες, αποτελεί αυταπάτη να καλλιεργούνται ψεύτικες προσδοκίες ότι με αυτές τις δυνάμεις η εργατική τάξη θα ορθώσει το ανάστημα και την αντίστασή της και πολύ περισσότερο θα συμβάλει στις νέες συνθήκες στην ανατροπή αυτής της βάρβαρης πολιτικής. Κατά συνέπεια είναι επιτακτική ανάγκη να οικοδομηθεί ένα ανεξάρτητο ταξικό – αγωνιστικό εργατικό κέντρο αγώνα που θα συσπειρώσει όλες τις αγωνιστικές δυνάμεις στα συνδικάτα και στην εργατική τάξη και το οποίο θα παλέψει με συνέπεια ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές για την ρήξη, την ανατροπή και την ουσιαστική αντεπίθεση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και θα δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια άλλη πολιτική σε όφελος των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων.

Οι αποσπασματικές, περιστασιακές και επετειακές κινητοποιήσεις που δεν είναι ενταγμένες σε ένα ευρύτερο σχεδιασμό, με πλαίσιο το οποίο δεν θίγει ουσιαστικά τα συμφέροντα του κεφαλαίου και της μεταμνημονιακής αντεργατικής πολιτικής, εντείνουν τα φαινόμενα της αποστράτευσης, της απογοήτευσης και της απομάκρυνσης από τον οργανωμένο αγώνα.

Η αδήριτη αυτή αναγκαιότητα και στόχευση δεν πρέπει να οδηγήσει το ταξικό κομμάτι του συνδικαλιστικού κινήματος σε αποχή από οποιοδήποτε αγώνα, με την προϋπόθεση οι εργαζόμενοι να πάρουν στα δικά τους χέρια τις δίκαιες διεκδικήσεις τους, να καθορίσουν και να αναδείξουν τις πραγματικές εργατικές και λαϊκές ανάγκες, να βάλουν στο στόχαστρο την πολιτική του κεφαλαίου της Ε.Ε και της κυβέρνησης και να επιδιώξουν να ξεπεράσουν τα στενά όρια μιας ελεγχόμενης κινητοποίησης στα πλαίσια του συστήματος αναδεικνύοντας την ανάγκη οι αγώνες στην παραπάνω κατεύθυνση να διευρυνθούν, να μαζικοποιηθούν και να κλιμακωθούν μέχρι την νίκη.

ΣΣΕ, κοινωνικό-ασφαλιστικό, ανεργία, ελαστικές μορφές απασχόλησης, την κατάργηση του αντεργατικού - αντιδραστικού εργατικού δίκαιου, οι ιδιωτικοποιήσεις, οι πλειστηριασμοί πρέπει να είναι στην κεντρική ατζέντα του διεκδικητικού πλαισίου αυτών των κινητοποιήσεων.

Η ΠΕΝΕΝ καλεί τον κλάδο και όλους τους Ναυτεργάτες να πάρουν μέρος στην απεργία στις 28/11/2018, να παλέψουν για την υπογραφή ΣΣΕ με ουσιαστικές αυξήσεις σε όλες τις κατηγορίες πλοίων, για την κατάργηση του νόμου Κατρούγκαλου και την επαναφορά των συντάξεων στα προ μνημονίου επίπεδα, για την λήψη άμεσων μέτρων για την ανεργία, την κατάργηση των εγκριτικών πράξεων στην ποντοπόρο Ναυτιλία, του νόμου 4150/2013 στην επιβατηγό Ναυτιλία, για τον εκδημοκρατισμό του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ