Μιχάλης Ρίζος

Η ΓΣΕΕ δεν αρκείται πλέον στη λογική του «κοινωνικού εταιρισμού», αλλά μετατρέπεται σε «χωροφύλακα» των ταξικών αγώνων

Η 1η Νοέμβρη έδειξε ότι πρωτοβάθμια σωματεία μπορούν να βαδίσουν απεργιακά και χωρίς τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό.

Το προηγούμενο δεκαήμερο ξεδιπλώθηκε ένα αντιδραστικό σχέδιο απεργοσπασίας και διάσπασης από την ηγεσία της ΓΣΕΕ (πλειοψηφία ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ, ΕΑΚ-ΣΥΡΙΖΑ). Περιελάμβανε, πρώτο, την πραξικοπηματική απόπειρα μπλοκαρίσματος της απεργίας στις 14/11 (με κήρυξη ανταπεργίας 28/11!) που είχαν αποφασίσει εκατοντάδες σωματεία, ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και όλος ο δημόσιος τομέας, με πλαίσιο ταξικών διεκδικήσεων αντικυβερνητικής, αντιεργοδοτικής κατεύθυνσης και με διαδικασίες βάσης. Δεύτερο, το κάλεσμα στους φορείς της «Κοινωνικής Συμμαχίας» να «ενώσουν τις δυνάμεις τους» στις 28/11, με πλαίσιο εντός του «μνημονιακού κεκτημένου». Και τρίτο, την υιοθέτηση πρακτικών ανοιχτής ρουφιανιάς και τρομοκράτησης των μαχόμενων δυνάμεων με πρόσκληση στην αστυνομία να παρέμβει στις συνδικαλιστικές διαδικασίες. Θυμηθείτε και την απουσία κάθε αντίδρασής της στον απεργοκτόνο νόμο τον Γενάρη του 2018.

Η ΓΣΕΕ έχει αλλάξει πίστα. Δεν της αρκεί η λογική του «κοινωνικού εταιρισμού», το διαρκές ξεπούλημα των αγώνων με τον κατακερματισμό και την αποκλιμάκωση, τα ψοφοδεή αιτήματα που δεν συσπειρώνουν, το YES-ΕΕ. Επιδιώκει πλέον να γίνει «χωροφύλακας» των ταξικών αγώνων, συνιστώσα του αντεργατικού μπλοκ κυβέρνησης, δεξιάς αντιπολίτευσης, εργοδοσίας, κράτους. Τι άλλο πια συνιστά αστικοποιημένο συνδικαλισμό;

Το σχέδιο αυτό έχει εξήγηση. Προσπαθεί να διαφυλάξει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τον ΣΕΒ και τους εφοπλιστές, γενικά την αστική πολιτική, μπροστά στη διαφαινόμενη ανάπτυξη των εργατικών και νεολαιίστικων αντιστάσεων. Στην περίοδο των ματωμένων πλεονασμάτων, της μόνιμης ευρωεπιτροπείας, της χρεομηχανής και της νατοϊκής επανεξόρμησης, δεν επιτρέπονται αποκλίσεις από τη «σταθερότητα». Ειδικά όταν ο κόσμος φαίνεται ότι δεν τσιμπάει στα μεταμνημονιακά ψίχουλα και ζητάει πολύ περισσότερα. Το σχέδιο αυτό είναι πολιτικό, και με την ευρεία έννοια κομματικό (για το κόμμα του κεφαλαίου!).

Το μεγάλο ερώτημα είναι τι κάνουν οι ταξικές, αγωνιστικές δυνάμεις. Η 1η Νοέμβρη έδειξε -με ένα μικρό, αλλά μεγάλης ποιότητας βήμα- ότι πρωτοβάθμια σωματεία μπορούν να βαδίσουν απεργιακά και χωρίς τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό. Κάτι που εκ των πραγμάτων ανοίγει δρόμο και για τη συνέχεια.

Τι κάνει όμως το ΠΑΜΕ; Δυστυχώς έχει τεράστια πολιτική ευθύνη για την ανοχή και τελικά υποταγή, που δείχνει απέναντι στον αστικοποιημένο συνδικαλισμό. Οι δικαιολογίες περί «συσχετισμού», «πανεργατικής δυνατότητας απεργιακής συσπείρωσης από τη ΓΣΕΕ», «διεύρυνσης του αριθμού των απεργών» είναι παιδαριώδεις και εκτός εποχής. Με βάση το ταξικό (και όχι το μικροαστικό) κριτήριο, δεν προσφέρουν ουσιαστικά τίποτα. Διαλύουν το κίνημα και απογοητεύουν το μάχιμο κόσμο και τα ταξικά σωματεία. Το πρόβλημα με τη στάση του ΠΑΜΕ μεγεθύνεται από τη στιγμή που το ίδιο ξαναβάζει τη ΓΣΕΕ και τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό στο παιχνίδι, όταν έδειχνε να έχει χάσει την πρωτοβουλία κινήσεων με τις από τα κάτω προσπάθειες ευρύτερης και πανελλαδικής απεργιακής συσπείρωσης (μέρος της οποίας – στην πράξη – ήταν και η 1η Νοέμβρη και ας τη λοιδόρησε το ΠΑΜΕ). Ο γ.γ. του ΚΚΕ (Πάτρα, 24/10) ισχυρίστηκε πως «θα μπορούσε να στηρίξει και η ΓΣΕΕ αυτό τον αγώνα (σ.σ. της 14/11) και να καλύψει μια σειρά εργαζόμενους που θέλουν να απεργήσουν, αλλά δεν τους καλύπτουν τα σωματεία τους». Την 1/11, αντί οι αγωνιστές του ΠΑΜΕ να είναι στο δρόμο της διακλαδικής απεργίας, έδιναν συνέντευξη Τύπου έξω από τα γραφεία της ΓΣΕΕ για να την… πείσουν. Και όταν αυτή «ανταποκρίθηκε», με τους δικούς της υπονομευτικούς όρους, το ΠΑΜΕ άρχισε να την κατηγορεί δικαίως για το χαρακτήρα που δίνει στην απεργία στις 28/11 («απόφαση υπονόμευσης του ενιαίου απεργιακού μετώπου»). Όμως, την ίδια στιγμή πειθαρχεί στις αποφάσεις της και σπεύδει να πάρει πίσω την 14/11, πλην ελαχίστων περιπτώσεων. Θεωρεί μάλιστα την 28/11 «κλιμάκωση» (!) με πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη και καμαρώνει που πάρθηκε με δική του πίεση!

Κατά τη γνώμη μας η τεράστια αυτή αντίφαση προκύπτει από τις λανθασμένες αναλύσεις που οδηγούν σε οπορτουνιστικές παλινωδίες:

– Το ΠΑΜΕ αντιμετωπίζει τη ΓΣΕΕ ως την παλιά γραφειοκρατία και όχι ως αστικοποιημένο συνδικαλισμό. Γι’ αυτό έχει την αυταπάτη ότι μπορεί να αλλάξει -και μάλιστα με τον εκλογικό δρόμο- δίνοντας τη «μάχη των μαχών» για τους συσχετισμούς στα εργατικά κέντρα ενόψει συνεδρίου ΓΣΕΕ. Ο μηχανισμός όμως του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού (που κορυφή του είναι η ΓΣΕΕ) έτσι όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια με τα ινστιτούτα, τα κρατικά κονδύλια, το νομικό πλαίσιο που της δίνει υπερεξουσίες, τις νοθείες, τα δίκτυα συμπόρευσης με τους εργοδότες, δεν αλλάζει με όρους εργατικής δημοκρατίας και εκλογών. Ανατρέπεται με το συσχετισμό στα πρωτοβάθμια σωματεία και την ανάληψη ευθύνης για τη δημιουργία άλλου ταξικού και ενωτικού κέντρου αγώνα που θα οργανώνει-αποφασίζει από τα κάτω και απεργιακά γεγονότα. Σε αυτό πρέπει να συμβάλλει το ΠΑΜΕ και όχι στην «πίεση» της ΓΣΕΕ.

– Το ΠΑΜΕ αντιμετωπίζει τη ΓΣΕΕ ως αποκλειστικό φορέα του πανεργατικού αγώνα, συχνά δε ως «διευκολυντικό παράγοντα» νομιμότητας μιας απεργίας. Δεν είναι καθόλου έτσι. Αν για να απεργήσει ο κόσμος χρειάζεται την άδεια του εργοδοτικού συνδικαλισμού, τότε που είναι η λενινιστική λογική περί «απεργίας σχολείο ταξικής συνειδητοποίησης»; Επιπλέον τα σωματεία που συσπειρώνονται σε πραγματικά ταξικές μάχες δεν είναι λίγα. Στο όνομα μιας «γενικής απεργίας φετίχ», γιατί να θυσιαστούν συντονισμένες και γενικευμένες μάχες ταξικής προοπτικής και κλιμάκωσης εκατοντάδων σωματείων; Οι απεργίες δεν είναι τυπικά νούμερα αλλά περιεχόμενο, μορφή, αιτήματα, σύγκρουση με κυβέρνηση και κεφάλαιο, οργάνωση από τα κάτω, κλιμάκωση, κατακτήσεις.

– Το ΠΑΜΕ ταυτίζει την ταξική ανασυγκρότηση με την άνοδο της παραταξιακής του επιρροής. Γι’ αυτό επιζητεί «αποφάσεις γενικής απεργίας» από τη ΓΣΕΕ ως ευκαιρία εμφάνισης της πολιτικής του παρουσίας στις πλατείες. Από εδώ προκύπτει η λογική «απεργούμε με το δικό μας πλαίσιο και στη δική μας συγκέντρωση». Οι γενικές απεργίες δεν είναι όμως ευκαιρίες… εισοδισμού! Το ποιος τις διευθύνει, τις αποφασίζει, τι αιτήματα και πολιτικό πρόσημο έχουν, πώς συνεχίζονται και τι προξενούν στον ταξικό αντίπαλο έχει τεράστια σημασία.

Οι ταξικές δυνάμεις δεν μπορούν άλλο να υπηρετούν και να εντάσσονται (διαφοροποιούμενοι στα χαρτιά και στις πλατείες) στο υπονομευτικό σχέδιο της ΓΣΕΕ. Προκύπτει μείζον θέμα τοποθέτησης απέναντι στην ανάγκη ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος και μετωπικής αντιπαράθεσης με το αντιδραστικό σχέδιο διάλυσης της αγωνιστικής πτέρυγας. Η 1η Νοέμβρη δείχνει το δρόμο. Η 14η Νοέμβρη παρά την απόσυρση του ΠΑΜΕ μπορεί να συνεχίσει μια δυναμική. Η σελίδα έχει γυρίσει!

ΠΗΓΗ: prin.gr

Στις «αδηφάγες ορέξεις» των δικηγορικών γραφείων έχει παραδώσει η κυβέρνηση δεκάδες χιλιάδες συνταξιούχους που με ατομικές ή ομαδικές προσφυγές επιδιώκουν να πάρουν πίσω τα χρήματα που τους πετσόκοψαν οι μνημονιακοί νόμοι.  

Μια πραγματική βιομηχανία αγωγών έχει στηθεί για την επιστροφή των αναδρομικών από τα κομμένα δώρα στους συνταξιούχους. Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση συνεχίζει να παραπέμπει για την όποια λύση στην απόφαση του ΣτΕ σε βάθος χρόνου και με δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων και επιλεκτικές διαρροές να δημιουργεί σύγχυση και προσδοκίες, δικηγόροι και δικηγορικά γραφεία θησαυρίζουν. 

Τα δικηγορικά γραφεία, σύμφωνα με την εφημερίδα «Τα Νέα» έχουν επιδοθεί σε ένα μαζικό κυνήγι ανάληψης υποθέσεων αγωγών εκ μέρους των συνταξιούχων για τη διεκδίκηση των αναδρομικών τους, επιδιώκοντας να αφειφθούν αδρά για τις υπηρεσίες τους. 

Το κυνήγι φέρνει κέρδη καθώς στην περίπτωση που κάποιος επιλέξει τον δρόμο της ατομικής αγωγής η αμοιβή του δικηγόρου κυμαίνεται από 300 ευρώ έως και 900 ευρώ! Σε αυτά θα πρέπει να προστεθούν και τα δικαστικά έξοδα που υπολογίζονται από 70 έως 170 ευρώ ανάλογα με την υπόθεση! Με άλλα λόγια ιδιώτες και κράτος (μέσω της φορολογίας) κερδίζουν ποντάροντας στην αγωνία των συνταξιούχων…

Αν η αγωγή είναι ομαδική, το κόστος της περιορίζεται και συνήθως κινείται μεταξύ 35 και 50 ευρώ, άσχετα από το ποσό που διεκδικεί ο συνταξιούχος. Στην περίπτωση αυτή η δικηγορική αμοιβή φτάνει το 7% επί του ποσού που θα επιδικαστεί. Ενδεικτικό της φρενίτιδας που επικρατεί, είναι ότι αυτή τη στιγμή 1.800 αγωγές συνταξιούχων περιμένουν στην ουρά να εκδικαστούν μόνο στο Πρωτοδικείο Αθηνών. Δεκάδες χιλιάδες άλλες αγωγές εκκρεμούν στα Πρωτοδικεία της υπόλοιπης χώρας.

Όπως επισημαίνει ο κ. Νίκος Χατζόπουλος, πρόεδρος του Εθνικού Δικτύου Συνταξιούχων, «καθημερινά έρχονται στα γραφεία μας 300- 400 άτομα να ενημερωθούν και να υποβάλουν ομαδική αγωγή. Πρέπει η κυβέρνηση να επιστρέψει τα χρήματα στους συνταξιούχους και να μην αφήνει τους ανθρώπους να ταλαιπωρούνται». 

Στη μεταμνημονιακή εποχή της κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ η ληστεία σε βάρος εκατομμυρίων συνταξιούχων συνεχίζεται… Αυτή τη φορά αξιοποιώντας ακόμα και την «ελπίδα» των απόμαχων της δουλειάς να πάρουν πίσω τα χρήματα που έκλεψαν!

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Σε εικοσιτετράωρη πανελλαδική απεργία προχωρά η ΑΔΕΔΥ σήμερα 14 Νοεμβρίου και διοργανώνει συγκέντρωση στις 11:00 το πρωί, στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Στο επίκεντρο της κινητοποίησης βρίσκονται μισθολογικά και ασφαλιστικά θέματα των δημοσίων υπαλλήλων.

Σε (νέα) κρίση οδηγούν τις σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών με την Ευρώπη οι οικονομικές κυρώσεις εναντίον του Ιράν που ενεργοποίησε ο Τραμπ τη Δευτέρα 5 Νοεμβρίου. Πρόκειται για το δεύτερο πακέτο οικονομικών κυρώσεων που ως στόχο έχει τον ενεργειακό τομέα της χώρας και το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τελικό αποδέκτη τον ίδιο το λαό του Ιράν, μιας κι αυτός είναι που θα νιώσει στο βιοτικό του επίπεδο και την καθημερινότητά του τις επιπτώσεις από μέτρα οικονομικού αποκλεισμού του Ιράν. Η ελπίδα των ΗΠΑ είναι έστω και τώρα, σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά την επανάσταση του 1979, να στρέψουν τους Ιρανούς εναντίον του καθεστώτος κι έτσι να διευκολυνθούν σχέδια εκ των έσω ανατροπής. Το πρώτο πακέτο οικονομικών κυρώσεων επιβλήθηκε τον Αύγουστο και στόχευε σε βιομηχανικούς κλάδους αιχμής του Ιράν, που αποτελεί τον μεγαλύτερο ανταγωνιστή της Σαουδικής Αραβίας  στη Μέση Ανατολή.

Το Σεπτέμβριο του 2018 οι πωλήσεις ιρανικού αργού πετρελαίου είχαν φτάσει τα 1,7-1,9 εκ. βαρέλια τη ημέρα, σύμφωνα με το CNBC, μειωμένες κατά 800.000 περίπου  βαρέλια από τον Μάιο όταν ανακοινώθηκαν οι κυρώσεις. Στόχος της Ουάσινγκτον είναι οι εξαγωγές του Ιράν να μηδενιστούν και φυσικά τα έσοδα από το πετρέλαιο.

Το επιχείρημα της Ουάσινγκτον, ότι το Ιράν παραβιάζει τη συμφωνία του 2015 που υπογράφτηκε από πέντε ακόμη δυνάμεις (ΕΕ, Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία, Κίνα και ΗΠΑ), εξακολουθεί να διαψεύδεται από τους επιθεωρητές του ΟΗΕ που μέχρι τώρα συνεχίζουν να πιστοποιούν ότι το Ιράν σέβεται τη συμφωνία και τηρεί τις δεσμεύσεις που ανέλαβε. Τα πυρηνικά ωστόσο του Ιράν για τις ΗΠΑ δεν είναι παρά η αφορμή. Οι βαθύτερες επιδιώξεις της Ουάσινγκτον φαίνονται από τα 12 αιτήματα που υπέβαλε ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο στο Ιράν, στα οποία περιλαμβάνεται η αναθεώρηση της εξωτερικής του πολιτικής και αλλαγές στην εσωτερική του πολιτική. Στην  πράξη η αναίρεση του ίδιου του καθεστώτος…

Σε αντίθεση ωστόσο με άλλες φορές, οι τελευταίες κυρώσεις των ΗΠΑ δεν υιοθετήθηκαν ούτε από τους πιο στενούς τους συμμάχους. Μια σειρά χώρες, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται κι η Ελλάδα (όπως Κίνα, Ταϊβάν, Ινδία, Ιαπωνία, Νότια Κορέα, Τουρκία και Ιταλία) θα συνεχίσουν να εισάγουν ιρανικό πετρέλαιο για αδιευκρίνιστο χρονικό διάστημα. Η Τουρκία κατήγγειλε τις ΗΠΑ ότι πίσω από το εμπάργκο κρύβονται ιμπεριαλιστικά σχέδια, ενώ η ΕΕ διαφώνησε δημοσίως και, το χειρότερο για τις ΗΠΑ, έλαβε και πρακτικά μέτρα για να συνεχιστούν απρόσκοπτα οι εισαγωγές ιρανικών υδρογονανθράκων. Με άλλα λόγια, να διασφαλιστεί η ενεργειακή αυτονομία της γηραιάς ηπείρου. Όπως αποκάλυψε το δίκτυο Al Jazeera η ΕΕ από κοινού με την Τεχεράνη επιστρατεύοντας εργαλεία χρηματοοικονομικής μηχανικής θα δημιουργήσουν ένα Όχημα Εδικού Σκοπού στο οποίο θα κατατίθενται οι ευρωπαϊκές πληρωμές προς το Ιράν για τις εξαγωγές πετρελαίου που πραγματοποιεί. Το Όχημα αυτό θα ομοιάζει με γραφείο εκκαθαρίσεων ή συμψηφισμού, καθώς το Ιράν δε θα εισάγει αυτά τα ποσά στη χώρα, αλλά θα τα χρησιμοποιεί για τη χρηματοδότηση δικών του εισαγωγών από ευρωπαϊκές αγορές εμπορευμάτων και υπηρεσιών. Με αυτό τον τρόπο και τα ιρανικά ενεργειακά προϊόντα θα συνεχίσουν να ρέουν ανεμπόδιστα στην Ευρώπη και το πλαίσιο του αμερικανικού εμπάργκο (απαγόρευση άμεσων πληρωμών στο ιρανικό καθεστώς, μέσω του κανονικού συστήματος πληρωμών) να γίνεται σεβαστό.

Αυτό που κατάφεραν επομένως οι ΗΠΑ, γι μια ακόμη φορά είναι να διχάσουν τη διεθνή κοινότητα και οι ίδιες να απομονωθούν. Για το Ιράν μένει να δούμε…

Εφιάλτης χωρίς τέλος στην Υεμένη

Και να μην ξέραμε πώς πίσω από την καθημερινή φρίκη που ζουν εκατομμύρια κάτοικοι της Υεμένης εδώ και τρία χρόνια βρίσκεται η Σαουδική Αραβία, και πιο πίσω φυσικά οι ίδιες οι ΗΠΑ, εύκολα θα μπορούσαμε να το υποθέσουμε μετά τη δολοφονία του Κασόγκι στις 2 Οκτωβρίου από πράκτορες του Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν (δες εδώ). Η τακτική που ακολούθησε ο πρίγκηπας του σκότους όταν αποκαλύφθηκε το έγκλημά του είναι ίδια και απαράλλαχτη. Ας συγκρίνουμε τι συνέβη μόλις τον Αύγουστο όταν σαουδαραβικά βομβαρδιστικά δολοφόνησαν περισσότερους από 40 μαθητές μέσα στο σχολικό λεωφορείο τους. Στην αρχή οι Σαουδάραβες είπαν ψέματα, όπως και στην περίπτωση του Κασόγκι που επιχείρησαν να δικαιολογήσουν το θάνατό του επικαλούμενοι κάποιον τσακωμό του. Για το σχολικό λεωφορείο είπαν ότι επέβαιναν αντάρτες Χούτι. Στη συνέχεια, όταν κατέκλυσαν το διαδίκτυο φωτογραφίες διαμελισμένων παιδιών είπαν πώς ήταν επρόκειτο για παράπλευρη απώλεια. Όπως ακριβώς με τον Κασόγκι που απέδωσαν την στυγνή του δολοφονία στους πράκτορες που υποτίθεται ότι δρούσαν ανεξάρτητα από τις διαταγές του Ριάντ. Κι όταν οι αντιδράσεις σε όλες τις γωνιές του κόσμου κορυφώθηκαν τότε και μόνο τότε ο πρίγκηπας Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν αποδέχθηκε την ευθύνη των πράξεων του. Και τότε όμως και στις δύο περιπτώσεις η Ουάσιγκτον κάλυψε τον εκλεκτό της με ένα πέπλο προστασίας. Στην μεν σφαγή του σχολικού λεωφορείου απορρίπτοντας την πρόταση διεξαγωγής διεθνούς έρευνας κι αναθέτοντας την ευθύνη στο ίδιο το Ριάντ να διερευνήσει τις λεπτομέρειες της σφαγής και στη δε φριχτή και βασανιστική εκτέλεση του Κασόγκι απορρίπτοντας κάθε πρόταση για επιβολή κυρώσεων στο βασικό τους σύμμαχο στη Μέση Ανατολή που, εντελώς …τυχαία, είναι ο πιο καλός πελάτης της αμερικανικής βιομηχανίας όπλων.

Με την ανοιχτή ενθάρρυνση των ΗΠΑ τα εγκλήματα της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη συνεχίζονται αμείωτα. Προ των θυρών είναι μάλιστα ένα ακόμη αποτρόπαιο έγκλημα για το οποίο η UNICEF έχει προειδοποιήσει εγκαίρως. Αφορά συγκεκριμένα τις μάχες που διεξάγονται για την κατάληψη του στρατηγικής σημασίας λιμανιού Χοντέιντα, εκ μέρους των Σαουδαράβων και των συμμάχων της. Πλησίον του λιμανιού βρίσκεται ένα νοσοκομείο παίδων με 59 ανήλικα, εκ των οποίων μάλιστα τα 25 νοσηλεύονται στην μονάδα εντατικής θεραπείας.

Υπηρεσίες των Ηνωμένων Εθνών εκτιμούν ότι από το 2015 που ξεκίνησαν οι Σαουδάραβες τις επιθέσεις έχουν χάσει τη ζωή τους ή τραυματιστεί περισσότεροι από 16.000 άμαχοι. Ωστόσο, ανεξάρτητοι οργανισμοί ανεβάζουν τον αριθμό σε πάνω από 50.000 άτομα. Κοινή όμως είναι η εκτίμηση ότι πάνω από 3 εκ. έχουν φύγει από τα σπίτια τους κι είναι άμεσα εκτεθειμένοι σε λιμό, λόγω του ότι το 90% των τροφίμων στην Υεμένη εισάγονται από λιμάνια που κρατάει αποκλεισμένα η Σαουδική Αραβία

Πηγή: Εφημερίδα Νέα Σελίδα