Ανάλυση

Μάκης Βάσιλας

Σχεδόν τα 4 εκατομμύρια φτάνουν οι φορολογούμενοι που χρωστούν στο δημόσιο. Στο 1,1 εκατομμύριο έχουν επιβληθεί αναγκαστικά μέτρα είσπραξης, δηλαδή κατασχέσεις σε μισθούς, συντάξεις και τραπεζικούς λογαριασμούς ακόμα και σε φοιτητικά στεγαστικά επιδόματα. Εντός του 2018 έχουν κατασχεθεί ήδη πάνω από 4 δισ. ευρώ και ο στόχος είναι για 6,5 δις.! 

Τέλος και στο νόμο Κατσέλη βάζει ο ΣΥΡΙΖΑ

Το τέλος της χρονιάς αυτής σηματοδοτεί και το οριστικό τέλος της (όποιας είχε απομείνει) προστασίας της πρώτης κατοικίας, καθώς από 1η Ιανουαρίου 2019 παύει να ισχύει ο νόμος Κατσέλη. Σε πρόσφατη τοποθέτησή του ο Γιάννης Δραγασάκης, που πάντα ξέρει τι λέει, τόνισε πως «….πολιτική μας απόφαση είναι να υπάρχει πάντα ένα πλαίσιο για την προστασία της πρώτης κατοικίας, ωστόσο ο νόμος Κατσέλη δημιουργήθηκε προκειμένου να αντιμετωπίσει προβλήματα κατά τη διάρκεια της κρίσης». Αυτή του η δήλωση είναι φανερό πως ανάβει το πράσινο φως προκειμένου να ξεκινήσει ένας νέος γύρος επιδρομής στην λαϊκή κατοικία. Άλλωστε η έκθεση συμμόρφωσης της ευρωπαϊκής επιτροπής για την 3^η αξιολόγηση του μνημονίου αναφέρει ξεκάθαρα ότι ο στόχος είναι να βγουν στο σφυρί την επόμενη τριετία 120.000 ακίνητα! Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι με διαφορά ο καλύτερος και ο πιο πιστός μαθητής στην εφαρμογή των πλέον σκληρών αντιλαϊκών πολιτικών.

Η κυβερνητική προπαγάνδα αναφέρει ότι δίνει μάχη σε όλα τα επίπεδα που μπορεί, προκειμένου να προστατέψει τους οικονομικά αδύναμους και τα συμφέροντα της χώρας. Η «μάχη» αυτή που υποτίθεται ότι δίνει, περιορίζεται αποφασιστικά από το ασφυκτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο είναι -όπως λέει- υποχρεωμένη να κινηθεί.

Αυτό ακριβώς είναι που ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα και η αντικαπιταλιστική πτέρυγα πρέπει να αμφισβητήσει. Όποιος επικαλείται την κρίση προκειμένου να δικαιολογήσει την πολιτική της λιτότητας των περικοπών και του αυταρχισμού, βρίσκεται στο αντίπαλο στρατόπεδο. Παραδέχεται ότι η μόνη δυνατή πολιτική που μπορεί να υπάρξει και να εφαρμοστεί με πραγματικούς όρους, είναι η αστική πολιτική.

Από το 2010 πληρώσαμε για το ληστρικό και χιλιοπληρωμένο χρέος 175 δισ. ευρώ, δηλαδή περίπου όσο το ΑΕΠ της χώρας

Δεν πρωτοτυπεί κανείς αν σημειώσει πως τα τελευταία χρόνια της μνημονιακής καταστροφής τα περισσότερα από τα λαϊκά νοικοκυριά επιδίδονται σε καθημερινή μάχη προκειμένου να εξασφαλίσουν μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή διαβίωση. Μάχη που πολλές φορές δεν φέρνει τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, καθώς η σκληρή πραγματικότητα που επιβάλλει στην εργαζόμενη πλειοψηφία, τους άνεργους και τους συνταξιούχους ο σχεδόν δεκάχρονος πόλεμος όλων των κυβερνήσεων και του κεφαλαίου, δεν αφήνει πολλά περιθώρια ανάσας.

Και κάνουμε λόγο για πόλεμο, οικονομικό και κοινωνικό όχι τυχαία, αφού τα αποτελέσματα της ακολουθούμενης πολιτικής μόνο με εκείνα που αφήνει μια πολεμική αναμέτρηση μπορούν να συγκριθούν. Επιπλέον, μπορεί το σύνολο του αστικού πολιτικού προσωπικού και των τηλεοπτικών τους απολογητών να καταδικάζουν έμπλεοι αγανάκτησης την βία απ’ όπου και αν προέρχεται, ειδικά αν αφορά σε διεκδικήσεις, αλλά δεν λένε κουβέντα για την οικονομική βία που ασκείται συστηματικά πάνω στους εργαζόμενους. Τα στοιχεία για την επιβεβαίωση του παραπάνω ισχυρισμού είναι τόσα που δεν μπορούν να χωρέσουν στα πλαίσια αυτού του άρθρου. Ωστόσο μπορεί να γίνει μια ενδεικτική σταχυολόγηση.

Το διάστημα 2015-2018 τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς το δημόσιο εκτοξεύτηκαν και έφτασαν στα 110 δισ. ευρώ (χωρίς να υπολογίζονται οι προσαυξήσεις). Μεγάλο μέρος απ’ αυτά τα χρέη αφορούν φτωχά ή μεσαία λαϊκά στρώματα, τα οποία χρωστούν σχετικά μικρά ποσά τα οποία μπορούν και να εισπραχθούν, γιατί οι μεγαλο-οφειλέτες επιχειρηματίες δηλώνουν χρεοκοπία και κρύβουν χρήματα και περιουσία.

Έτσι, λοιπόν την περίοδο 2015-2018 τα κατασχετήρια από την εφορία ξεπέρασαν τα 4.850.000, ενώ αυξήθηκε και ο αριθμός των οφειλετών (από 1 εκατομμύριο οφειλέτες το 2010 στα 4 εκατ. σήμερα). Είναι ενδεικτικό ότι η υπερφορολόγηση είχε ως αποτέλεσμα τη διόγκωση των ληξιπρόθεσμων οφειλών κατά 188%. Στο διάστημα αυτό εκτοξεύτηκαν οι ηλεκτρονικές κατασχέσεις μισθών, συντάξεων και γενικότερα η εφορία προχώρησε σε δεσμεύσεις τραπεζικών λογαριασμών. Σύμφωνα με την έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη, από 650.000 που ήταν το 2015 οι ηλεκτρονικές κατασχέσεις, το 2016 διπλασιάστηκαν (1,3 εκατ.) για να φθάσουν το 2017 στο 1,7 εκατομμύριο.

Μόλις πριν δέκα ημέρες ο «Συνήγορος του Πολίτη» έδωσε στη δημοσιότητα την «Ειδική έκθεση για κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών για οφειλές προς το δημόσιο». Στις περίπου 70 σελίδες του περιγράφονται πάρα πολλές περιπτώσεις κατάφωρης ληστείας (γιατί περί αυτού πρόκειται) της δημόσιας διοίκησης προς τους πολίτες. Ενδεικτικά μόνο μπορούμε να αναφέρουμε ότι παρουσιάζονται περιπτώσεις όπου παρά την «υποτιθέμενη» προστασία που παρέχει η ύπαρξη ενός ακατάσχετου ορίου ύψους 1.000 ευρώ σε έναν λογαριασμό που έχει δηλωθεί στην ΑΑΔΕ, πολλές φορές και με διάφορες προφάσεις αυτό δεν τηρείται. Είτε γιατί μια σειρά από επιδόματα, δεν εμπίπτουν κατά την φορολογική διοίκηση στην έννοια του ακατάσχετου, είτε γιατί ο λογαριασμός που έχει δηλωθεί, δεν είναι λογαριασμός μισθοδοσίας. Επίσης συχνές είναι οι περιπτώσεις κατασχέσεων χωρίς προηγούμενη ενημέρωση του κατόχου του λογαριασμού, καθώς υπάρχει πλέον απόφαση του ΣΤΕ που θεωρεί ότι κάτι τέτοιο δεν είναι απαραίτητο! Μάλιστα από τις κατασχέσεις δεν γλιτώνουν πλέον ούτε τα φοιτητικά στεγαστικά επιδόματα, ούτε οι αγροτικές επιδοτήσεις παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις, ενώ αν παρ’ όλα αυτά οι φορολογικές αρχές αναγνωρίσουν ότι η κατάσχεση ήταν λανθασμένη, ακολουθεί Γολγοθάς για τον φορολογούμενο που συνήθως καταλήγει στην καλύτερη περίπτωση σε συμψηφισμό έναντι άλλων οφειλών. Ακόμα λοιπόν και αυτή η έκθεση του Συνηγόρου, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι γίνεται «…υπέρμετρη χρήση καταδιωκτικών μέτρων, κυρίως σε βάρος των οικονομικά αλλά και κοινωνικά πλέον ευάλωτων ομάδων, δηλαδή των μισθοσυντήρητων, των συνταξιούχων, των αγροτών, των ΑμεΑ, των φοιτητών».

Πέρα όμως από τα παραπάνω, είναι επίσης γνωστά μια σειρά από στοιχεία που καταδεικνύουν το μέγεθος της επίθεσης που συντελείται και που η πλειοψηφία των εργαζόμενων δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει.

Μόνο από την υπέρμετρη αύξηση των φορολογικών βαρών έχουν συσσωρευτεί μέχρι στιγμής χρέη των φορολογούμενων προς την εφορία που αγγίζουν τα 102 δισ. ευρώ, ενώ από αυτά το 5,6 δισ. έχουν δημιουργηθεί μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2018. Ο δε αριθμός αυτών που χρωστούν στο Ελληνικό Δημόσιο ανέρχεται στα 3,9 εκατομμύρια δηλαδή πρακτικά σχεδόν οι μισοί Έλληνες φορολογούμενοι, ενώ από αυτούς στο 1,1 εκατομμύριο έχουν επιβληθεί αναγκαστικά μέτρα είσπραξης, δηλαδή κατασχέσεις σε μισθούς συντάξεις και τραπεζικούς λογαριασμούς. Αξίζει μάλιστα να αναφερθεί εδώ πως από τις αρχές του 2018 μέχρι σήμερα έχουν εισπραχθεί μέσω αυτής της διαδικασίας περίπου τρία δισ. ευρώ, αριθμός που φανερώνει την τεράστια φοροεπιδρομή εις βάρος του λαού και μάλιστα την ίδια ώρα που συνεχίζεται η άθλια φαρσοκωμωδία «κόβω δεν κόβω τις συντάξεις», ενώ «επιστρέφονται» 800 δισ. από περικοπές που τυχαία(;) αφορούσαν εκτός των άλλων και δύο βασικές κατηγορίες του σκληρού πυρήνα του κράτους δηλαδή τους στρατιωτικούς και τους δικαστές.

Την άθλια αυτή εικόνα συμπληρώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο η αναλυτική παρουσίαση που δημοσιοποίησε ο περιβόητος ESM για την κατάληξη που είχαν τα χρήματα που υποτίθεται ότι μας δάνεισαν οι ευρωπαίοι εταίροι, στα πλαίσια της εκταμίευσης του τρίτου μνημονίου. Σύμφωνα λοιπόν με αυτά τα στοιχεία, από τα 62 δισ. ευρώ που εκταμιεύτηκαν, τα 5,4 δισ. δόθηκαν για την περιβόητη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, Τα 36,3 δισ. δόθηκαν για την εξυπηρέτηση του ληστρικού χρέους και μόλις 8,8 δισ. χρησιμοποιήθηκαν για την κάλυψη άμεσων χρηματοδοτικών αναγκών του δημοσίου! Δηλαδή σχεδόν το 60% όσων δανειστήκαμε, το επιστρέψαμε πίσω, αλλά εξακολουθούμε να το χρωστάμε!

Επίσης για να μην αφήσουμε παραπονούμενους τους προηγούμενους κυβερνήτες ΝΔ και ΠΑΣΟΚ-ΔΗΣΥ-ΚΙΝΑΛ ή όπως αλλιώς ονομαστεί, να αναφέρουμε ότι συνολικά το διάστημα από το 2010 έως το 2015 κατά την διάρκεια των δύο πρώτων μνημονίων, δανειστήκαμε 216 δισ. ευρώ περίπου από τα οποία μόλις τα 10 διατέθηκαν σε ανάγκες του κρατικού προϋπολογισμού, περίπου 37 δισ. ευρώ δόθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ενώ τα 139 δισ. δόθηκαν για την λεγόμενη αποπληρωμή του χρέους. Δηλαδή μέσα στα τελευταία χρόνια πληρώσαμε στους διεθνείς και εγχώριους τοκογλύφους 175 δισ. ευρώ δηλαδή περίπου όσο το ΑΕΠ της χώρας, ενώ για την επόμενη διετία το 2019 και 2020 οι υποχρεώσεις της χώρας σύμφωνα με των ΟΔΔΗΧ σε τόκους και χρεολύσια ανέρχεται σε περίπου 30 δισ. ευρώ. Αυτό σε απλά ελληνικά λέγεται «βέλτιστη διαχείριση των διαθέσιμων πόρων, υπό τις δυσμενείς παρούσες συνθήκες» ή σε ακόμη πιο απλά, διαρκής γενικευμένη ληστεία εις βάρος του ελληνικού λαού από το ελληνικό και ευρωπαϊκό κεφάλαιο, υπό την πλήρη συνεργασία του συνόλου του αστικού πολιτικού προσωπικού, ανεξαρτήτως «απόχρωσης».

Οι τράπεζες καλύπτουν τους μεγάλους οφειλέτες

Θαλασσοδάνεια χωρίς εγγυήσεις, που κανείς δεν κυνηγά

«Ποιο είναι μεγαλύτερο έγκλημα; Να κλέψεις ή να ιδρύσεις μία τράπεζα;» Το ρητορικό ερώτημα του μεγάλου γερμανού κομμουνιστή ποιητή και σκηνοθέτη Μπέρτολτ Μπρεχτ, φαίνεται πως έρχεται αβίαστα στη σκέψη όλων όσων έχουν την «ατυχία» να μπλέξουν σε διαδικασίες συμβιβασμού ή αναζήτησης λύσης για οφειλές τους με τα ευαγή αυτά ιδρύματα.

Η μόνιμη πρακτική τους είναι να δημιουργούν εμπόδια αναφορικά πάντα με τους μικροοφειλέτες, τους οποίους και κυριολεκτικά «ξεσκονίζουν» προκειμένου να τους κάνουν τη «χάρη» να προβούν σε διευθέτηση των οφειλών τους, η οποία βέβαια είναι συνήθως εκβιαστική και πάντα προς όφελος της τράπεζας. Επίσης είναι γνωστή η ταχύτητα με την οποία αντιμετωπίζουν κάθε εντολή δέσμευσης ή κατάσχεσης ποσού από τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς, πολλές φορές πριν ακόμα προλάβει να έρθει η εντολή στο υποκατάστημα!

Αντίθετα είναι αδιανόητη μέχρι παρεξηγήσεως, η «ελαφρότητα» με την οποία αντιμετωπίζονται μεγαλοοφειλέτες που έχουν κυριολεκτικά πάρει δάνεια εκατοντάδων εκατομμυρίων, μόνο «με τον αέρα της υπογραφής τους» για να θυμηθούμε και τη ρήση του Στ. Ψυχάρη, πάλαι ποτέ ισχυρού παράγοντα του αλήστου μνήμης ΔΟΛ. Άλλωστε όπως λέει και ο σοφός λαός «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει». Αναμφίβολα έχουμε να κάνουμε με ένα χορό εκατοντάδων εκατομμυρίων θαλασσοδανείων προς το κεφάλαιο, που διαμορφώνει έναν ακατάλυτο δεσμό μεταξύ τους αφού η καταστροφή του ενός είναι πολύ πιθανό να παρασύρει και τον άλλο.

Οπότε, πάλι όπως λέει η λαϊκή σοφία, όπου φτωχός και η μοίρα του. Αν είσαι μεγαλοκαρχαρίας, αεριτζής, κηφήνας γόνος μεγάλης οικογένειας είτε πολιτικής είτε επιχειρηματικής, θα σε προσέξουν. Αν είσαι κανένας μικροεπαγγελματίας ή μισθωτός θα σε ξεσκίσουν. Διευκολύνσεις για το κεφάλαιο, τιμωρία για τον λαό, παρά τα πάνω από δις. που έχει στοιχίσει η ανακεφαλαιοποίησή τους.

Συνεκτικό πρόγραμμα ανατρεπτικών στόχων πάλης

Τα αιματοβαμμένα πρωτογενή πλεονάσματα μέχρι το 2060, το ξεπούλημα των δημόσιων υποδομών της χώρας, οι ιδιωτικοποιήσεις των πάντων, η εισβολή των επιχειρηματικών κριτηρίων σε όποια δημόσια υπηρεσία έχει απομείνει, γενικότερα η φτωχοποίηση του λαού και η ισοπέδωση των εργατικών και νεολαιίστικων δικαιωμάτων ως κανονικότητα, δεν αφήνει περιθώρια «διόρθωσης» της κατάστασης. Η καταστροφική για τον λαό πορεία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με μπαλώματα, απαιτείται συνολική ρήξη και ανατροπή.

Κι αυτό δεν μπορεί παρά να σημαίνει ένα συνεκτικό πρόγραμμα στόχων πάλης που θα μπορούν να ενοποιούν τον αγώνα των από κάτω. Πρώτα και κύρια δεν μπορεί παρά να τελειώνουμε με το ληστρικό και χιλιοπληρωμένο χρέος. Παύση πληρωμών λοιπόν και διαγραφή του. Εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση των τραπεζών καθώς και όλων των στρατηγικού χαρακτήρα επιχειρήσεων με εργατικό έλεγχο. Άμεση λειτουργία τους από τους ίδιους τους εργαζόμενους με κριτήριο την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών. Ακύρωση όλων των ιδιωτικοποιήσεων και του νομοθετικού πλαισίου των μνημονίων. Συλλογικές συμβάσεις, αυξήσεις στους μισθούς και μείωση των εργάσιμων ωρών.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν μάχιμους στόχους του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Για την πραγματοποίησή τους όμως απαιτείται άλλης ποιότητας λαϊκή οργάνωση και κινητοποίηση και φυσικά δεν μπορούν να υλοποιηθούν εντός της ΕΕ. Άρα η πάλη για την αποδέσμευση από αυτήν, από τη σκοπιά των λαϊκών και εργατικών συμφερόντων αποτελεί λυδία λίθο ενός τέτοιου αντικαπιταλιστικού προγράμματος, παράλληλα με την έξοδο από το ΝΑΤΟ, το κλείσιμο των βάσεων και την πάλη με όλους τους λαούς της περιοχής ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τον πόλεμο.

πηγη:  prin.gr

Όλοι μαζικά, δυναμικά στην Πανελλαδική απεργία της 28^ης Νοέμβρη και στην κλιμάκωσή της.

Γράφει ο Ζήσιμος Βαφίδης.

Είναι γεγονός ότι τα οικονομικά, εργασιακά, κοινωνικοασφαλιστικά αλλά και τα γενικότερα διογκούμενα προβλήματα που ταλανίζουν τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα εξαιτίας της συνεχόμενης αντεργατικής και αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης του κεφαλαίου, της ευρωένωσης και του ΝΑΤΟ, απαιτούν τη μέγιστη δυνατή απάντηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος, με συνεχόμενους και δυναμικούς αγώνες.

Παρόλα αυτά ο παλαιός και νέος κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός, με την πλειοψηφία που διαθέτει στις κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις, αδιαφορεί για αυτήν την αναγκαιότητα των αγώνων γιατί προτάσσει, πάνω από το δίκιο και τις ανάγκες των εργαζομένων, τον αντεργατικό και αντιλαϊκό ευρωμονόδρομο, και καλύπτει την αδιαφορία του αυτή, πίσω από τα πιο αντιδραστικά επιχειρήματα της κοινωνικοεταιρικής ευθύνης αλλά αναμασώντας και το αντιδραστικότατο «τροπάριο» περί αναποτελεσματικότητας των αγώνων. Ταυτόχρονα βέβαια αξιοποιεί και τη θεσμική θέση του ώστε να υπονομεύει ή να ευνουχίζει κάθε προσπάθεια αγωνιστικής παρέμβασης όταν προβάλλει στη βάση των εργαζομένων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί και η πρόσφατη στάση του στη διοίκηση της ΓΣΕΕ για την κήρυξη 24ωρης πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας.

Αφού στην αρχή αρνήθηκε να την κηρύξει, στη συνέχεια την κήρυξε για τις 28 του Νοέμβρη, έτσι ώστε, με το δεδομένο ότι μεσολαβούν οι γιορτές των Χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς, να μην υπάρχουν περιθώρια για την αναγκαία συνέχεια και κλιμάκωση με νέες απεργιακές κινητοποιήσεις. Αλλά και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις που ελέγχονται από το ΠΑΜΕ, ουσιαστικά διευκόλυναν τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ σε αυτήν την τακτική και στόχευσή του, αφού, ενώ από το Σεπτέμβρη είχαν προκηρύξει 24ωρη απεργία, αρχικά για τις 8 Νοέμβρη, στη συνέχεια, όταν το Εργατικό Κέντρο Αθήνας κήρυξε 24ωρη απεργία για τις 14 Νοέμβρη, τότε και οι προαναφερόμενες συνδικαλιστικές οργανώσεις του ΠΑΜΕ, μετέφεραν τη δική τους απεργία για τις 14 Νοέμβρη και τέλος όταν η ΓΣΕΕ κήρυξε 24ωρη απεργία για τις 28 Νοέμβρη την ξαναμετέφεραν από τις 14 στις 28 Νοέμβρη, ουσιαστικά δικαιώνοντας αυτήν την παρελκυστική, υπονομευτική αντιαπεργιακή τακτική του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού της ΓΣΕΕ.

Όλο αυτό το γαϊτανάκι γι’ αυτήν την απεργία, όχι μόνο αντικειμενικά εξυπηρετεί τις αντιαπεργιακές επιδιώξεις του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού της ΓΣΕΕ, αλλά και κουρελιάζει και την έννοια της απεργίας όταν οι «ταγοί» του συνδικαλισμού, ως τζογαδόροι, τη βάζουν σε ημερομηνιακή ρουλέτα και την περιφέρουν ως «έκθετο» από ημερομηνία σε ημερομηνία.

Με τι σοβαρότητα μπορούν να δουν μια τέτοια απεργία οι εργαζόμενοι όταν από το Σεπτέμβρη και μέχρι τις 21 Οκτώβρη, σε αφίσες, σε ανακοινώσεις και σε ρεπορτάζ στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης» διαβάζουν για την προετοιμασία της απεργίας που θα πραγματοποιήσουν στις 8 Νοέμβρη μια σειρά εργατικά κέντρα, ομοσπονδίες και πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις, διαβάζουν ακόμα και καταγγελία του ΠΑΜΕ γιατί η ΑΔΕΔΥ δεν πήρε απόφαση για να γίνει απεργία στις 8 αλλά στις 14 Νοέμβρη, και στις 23 Οκτώβρη διαβάζουν ότι η απεργία μετατίθεται από τις 8 στις 14 Νοέμβρη; Πολύ περισσότερο με τι σοβαρότητα να δουν οι εργαζόμενοι μια τέτοια απεργία που ξανά στην ίδια εφημερίδα, σε αφίσες, σε ανακοινώσεις και σε ρεπορτάζ διαβάζουν μέχρι τις 7 Νοέμβρη για την απεργία που θα πραγματοποιήσουν οι ίδιες οργανώσεις στις 14 Νοέμβρη, διαβάζουν μάλιστα και καταγγελίες και συνέντευξη του ΠΑΜΕ ενάντια στην πλειοψηφία της ΓΣΕΕ που δεν πήρε απόφαση για να γίνει απεργία στις 14 αλλά στις 28 Νοέμβρη, και στις 8 Νοέμβρη διαβάζουν ότι η απεργία ξανά μετατίθεται από τις 14 στις 28 Νοέμβρη;

Από όλη αυτήν την τακτική το σίγουρο είναι ότι το μόνο που υπηρετήθηκε ήταν οι αντιαπεργιακές επιδιώξεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού της πλειοψηφίας της διοίκησης της ΓΣΕΕ. Δηλαδή αυτή η πλειοψηφία πέτυχε να τσαλακώσει για άλλη μια φορά την ίδια την έννοια της απεργίας. Πέτυχε να μην υπάρξει γενική πανεργατική απεργία αφού η ΑΔΕΔΥ, η τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση των δημοσίων υπαλλήλων, την απόφαση της για πανδημοσιοϋπαλληλική απεργία στις 14 Νοέμβρη, δεν τη μετέφερε στις 28 του Νοέμβρη. Και ακόμα πέτυχε η απεργία στις 28 Νοέμβρη, κοντά στις γιορτές των Χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς, να είναι μια μεμονωμένη αποσπασματική, μη πανεργατική απεργία διαμαρτυρίας, χωρίς προοπτική κλιμάκωσης.

Εύλογα όμως ερωτήματα ανακύπτουν και για την τακτική του ΠΑΜΕ που ναι μεν κατεύθυνε τις υπό την επιρροή του συνδικαλιστικές οργανώσεις να πάρουν αποφάσεις για απεργίες που όμως στη συνέχεια, όχι μόνο δεν έστερξε για την πραγματοποίηση τους αλλά επεδίωξε και πέτυχε τελικά να εντάξει αυτές τις απεργίες κάτω από μια απεργιακή ομπρέλα της ΓΣΕΕ. Έτσι όμως αποκαλύπτεται και η αδυναμία του ΠΑΜΕ να σηκώσει μόνο του το βάρος αυτών των απεργιών όσον αφορά βέβαια στη συμμετοχή των εργαζομένων σ’ αυτές και γι’ αυτό θέλησε μια απόφαση για απεργία της τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης που δημιουργεί αντικειμενικά ένα γενικότερο θετικό κλίμα στη συμμετοχή.. Συρόμενο όμως κατά αυτόν τον τρόπο και γι’ αυτούς τους λόγους το ΠΑΜΕ πίσω από τη ΓΣΕΕ που γνωρίζει την αδυναμία του, αντικειμενικά συνέπραξε στις προαναφερόμενες αντιαπεργιακές σκοπιμότητες της.

Ανακύπτει όμως το ερώτημα αν για όλες αυτές τις αλλαγές ημερομηνιών και για την αναγκαιότητά τους συζήτησαν και αποφάσισαν οι ίδιες οι συνδικαλιστικές οργανώσεις ή τις υποκατέστησε το ΠΑΜΕ και είχαμε την παλιά αμαρτία που στις μέρες μας πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις, την ακύρωση δηλαδή από τα πάνω, από τις κορυφαίες, της αυτοτέλειας και της οργανωτικής ανεξαρτησίας των συνδικαλιστικών οργανώσεων. Τόσα χρόνια το ΠΑΜΕ σύρεται πίσω από την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, όσον αφορά την κήρυξη απεργιών, έχει εκτεθεί κατ' επανάληψη και αυτή η τακτική όχι μόνο δεν βοήθησε το εργατικό κίνημα, αλλά του προξένησε τεράστια ζημιά. Η λύση είναι το ξέκομμα από τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, η ένταση της προσπάθειας για την αλλαγή των συσχετισμών δύναμης στα όργανα του συνδικαλιστικού κινήματος και στην επίμονη και επίπονη δουλειά από τα «κάτω» μέσα στους εργαζόμενους που θα δυναμώσει τα ταξικά σωματεία, θα ανεβάσει το κύρος τους στα μάτια των εργαζομένων και θα τα κάνει αξιόμαχα ώστε να οργανώνουν απεργίες και κάθε είδους αγωνιστικές δράσης με επιτυχίες και αποτελέσματα.

Τις σκοπιμότητες και την εχθρότητα της προς τους γνήσιους ταξικούς αγώνες που πολύ γλαφυρά αναγράφονται και σε άρθρο στελέχους για τη συνδικαλιστική δουλειά του ΚΚΕ στο «Ριζοσπάστη» του Σαββατοκύριακου 10&11 Νοέμβρη σελ. 8, όπου μεταξύ άλλων εύστοχων που αναφέρονται για τη μεθοδική, υπονομευτική, αντιαπεργιακή πρακτική της πλειοψηφίας της διοίκησης της ΓΣΕΕ, διαβάζουμε: «Να λοιπόν που οι «ακηδεμόνευτοι», (ΓΣΕΕ) αντί να αποφασίσουν απεργία στις 14 Νοέμβρη, δηλαδή την ενότητα των εργαζομένων πάνω στην απόφαση για απεργία, αφού, όπως λένε, ενδιαφέρονται έστω και για τον κατώτατο μισθό (το πλαίσιο πάλης των ταξικών δυνάμεων το απεχθάνονται), αποφάσισαν για τις 28 Νοέμβρη, με στόχο τη διάσπαση του απεργιακού μετώπου». … «Καλούν (ΓΣΕΕ) την εργατική τάξη σε απεργία ενίσχυσης της εκμετάλλευσης. Διαμορφώνουν συνδικαλιστικό κίνημα με τέτοιο ρόλο, τέτοια αποστολή. Εχθρικό για την εργατική τάξη». Τώρα γιατί το ΠΑΜΕ σύρθηκε σε μια απεργία της ΓΣΕΕ, στις 28 Νοέμβρη «που διασπά το απεργιακό μέτωπο» και διαμορφώνει κίνημα «εχθρικό για την εργατική τάξη» είναι ένα πολύ μεγάλο ερώτημα που δικαιολογημένα πλανάται στα στόματα όλων των εργαζομένων.

Επειδή όμως με αυτά και με αυτά, η απεργία, το ύψιστο όπλο των εργαζομένων, έχει υποστεί πολλές και ποικίλες επιθέσεις, εκφυλισμούς και διασυρμούς, οι εργαζόμενοι που στενάζουν από την αναδουλειά, τη μισοδουλειά, την απληρωσιά και μισοπληρωσιά, έχουν πλέον υποχρέωση να παραμερίσουν όλους αυτούς τους κυβερνητικούς-εργοδοτικούς συνδικαλιστές και όσους «σφιχταγκαλιάζουν» μέχρι πνιγμού το όπλο της απεργίας και να πάρουν στα χέρια τους και την υπόθεση της απεργίας στις 28 Νοέμβρη αλλά και την υπόθεση της συνέχισης και κλιμάκωσής της και κύρια να πάρουν στα δικά τους χέρια συνολικά και την αναγέννηση ενός γνήσιου δικού τους δυναμικού και ανατρεπτικού συνδικαλιστικού κινήματος.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Τα μάθατε; Ο Άδωνης Γεωργιάδης, έκανε αγωγή στη Novartis. Κατηγορεί τη φαρμακοβιομηχανία, πως δεν βγαίνει να δηλώσει ότι δεν τον έχει χρηματίσει και αφήνει έτσι να πλανάται η εντύπωση πως είναι ένας διεφθαρμένος υπουργός. Αυτό είναι το επιχείρημα πάνω στο οποίο στήνεται η αγωγή και για όποιον γνωρίζει δύο τρία νομικά, έχει δηλαδή συρθεί στα δικαστήρια λόγω αγωγών και μηνύσεων από κάτι τύπους όπως ο Άδωνης και ο Βγενόπουλος, είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται για αστήριχτη αγωγή και νομικά και λογικά.

Ο καθένας καταλαβαίνει –και ο Άδωνης Γεωργιάδης περισσότερο- πως η Novartis είναι υποχρεωμένη να δώσει εξηγήσεις και στοιχεία για την έρευνα που διεξάγεται στην Ελλάδα και τις ΗΠΑ, μόνον στις αρμόδιες Αρχές και όχι σε οποιονδήποτε άλλο ζητάει ή προφασίζεται πως ζητάει για τους δικούς του λόγους.

Πάρτε το όμως και από την πλευρά της λογικής και όχι της νομικής. Με τη λογική του Αδώνιδος, τα Πανεπιστήμια του κόσμου που έχουν κάνει μελέτες για την Αρχαία Ελλάδα, θα έπρεπε να στέλνουν διαψεύσεις για τις ανοησίες που διδάσκονται στην Ελληνική Αγωγή περί άριου και παπάριου Έλληνος 13 εκατομμυρίων χρόνων, διαφορετικά αποδέχονται την εγκυρότητα Αδωνικής Αγωγής όπως η σιωπή της Novartis δηλώνει αντίστοιχα την ενοχή του.

Σε κάθε περίπτωση όμως, τι νόημα θα είχε ένα αθωοχάρτι από τη Novartis προς τον Άδωνη τη στιγμή που κάθε δήλωση περί αθωότητας οποιουδήποτε από την εταιρεία μόνο ειρωνείες και ισχυρή καχυποψία θα γεννούσε; Αν σε αθωώνει η Novartis κάτι τρέχει για την κοινή γνώμη. Τι χρησιμότητα έχει η δήλωση της εταιρείας πως ο Άδωνης δεν χρηματίστηκε, όταν τη δήλωση την κάνει μια αμαρτωλή εταιρεία που στα μάτια του κόσμου θέλει να καλύψει όσους την εξυπηρέτησαν; Φανταστείτε μια δήλωση του Χριστοφοράκου της Siemens «δεν χρημάτισα τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ από τα μαύρα ταμεία της Siemens».

Τι προσπαθεί να κάνει λοιπόν ο Άδωνης; Αυτό μπορεί να το απαντήσει μόνο ο ίδιος, αλλά για τον παρατηρητή δηλώνει μεγάλη ταραχή και με την αγωγή αλλά και με το ιστορικό που προσπάθησε να δημιουργήσει γύρω από αυτή. Αν θυμάστε, ο Άδωνης εμφανίστηκε χωρίς εμφανή λόγο στις ΗΠΑ και με μεγάλο άγχος άρχισε να δηλώνει ως δικαιολογημένη την παρουσία του εκεί, ποστάροντας φωτογραφίες στο twitter οι οποίες προκάλεσαν σχόλια. Ο Αντιπρόεδρος της ΝΔ φωτογραφιζόταν με ταμπέλες σε γραφεία γερουσιαστών για να δείξει το «αντικείμενο της επίσκεψης» στις ΗΠΑ. Κάπου ανάμεσα σε όσα έγραψε για το ταξίδι του, δήλωσε πως επισκέφθηκε δικηγορικό γραφείο στην Αμερική για να κάνει αγωγή στη Novartis. Το επιχείρημα δεν είχε καμία λογική υπόσταση. Η έδρα της Novartis είναι στην Ελβετία και σε όλα αυτά δεν είχε κανένα ρόλο αμερικανός δικηγόρος. Το επιβεβαίωσε άλλωστε ο ίδιος, κάνοντας τελικώς αγωγή στη Novartis της Ελβετίας και της Ελλάδας, στην Ελλάδα όμως. Η παρουσία Άδωνη σε δικηγορικό γραφείο των ΗΠΑ, μία μόνο ανάγκη θα μπορούσε να εξυπηρετήσει σχετικά με την υπόθεση Novartis, την οργάνωση της άμυνας του Αντιπροέδρου σε σχέση με όσα αποκαλύπτονται από την αμερικανική έρευνα. Δηλαδή πιθανές νομικές κινήσεις για μπλοκάρισμα της έρευνας, προσφυγές εναντίων όσων την διεξήγαγαν κ.λ.π. Την ανάγκη αγωγής πάντως δεν εξυπηρετούσαν σύμφωνα πλέον με τη δική του, πρακτική παραδοχή.

Το βέβαιο είναι πως η βιασύνη του Άδωνη Γεωργιάδη να δείξει στους οπαδούς του-και φαντάζομαι και στη ΝΔ- πως αντεπιτίθεται τον εγκλώβισε σε ανακοινώσεις περί αγωγών στην Αμερική οι οποίες κατέληξαν σε γελοιοποίηση της απειλής περί αγωγής.

Η αγωγή τελικώς που κατέθεσε, έχει γραφτεί στο πόδι σε μερικές ώρες και βρίθει όχι από νομικά επιχειρήματα αλλά από επιχειρήματα του πόσο καλός υπουργός ήταν για να καταλήξει να ζητάει από τη Novartis να πει πως δεν τον χρημάτισε.

Ο Αντιπρόεδρος της ΝΔ είναι σε πλήρες αδιέξοδο. Με την αγωγή ή προσπαθεί να πιέσει όσο μπορεί τη Novartis στην τακτική συνεργασίας που έχει επιλέξει με τις Αρχές για μερικά θέματα ή προσπαθεί να επαναλάβει τα γνωστά γελοία επιχειρήματα εγχώριας κατανάλωσης «έκανα αγωγή στη Novartis επειδή είμαι αθώος» κατά το «έκανα αγωγή στο Documento».

Ο Άδωνης δεν είναι ένας τυπικός ενάγων, ούτε δηλώνει κάποια αγωγή με την αγωγή του. Είναι ο αγωγιάτης δυσβάστακτου φορτίου που δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί, θεωρώντας πως με τις κινήσεις του δημιουργεί τις ακραίες συνθήκες σύγκρουσης που θα φέρουν στην εξουσία τη ΝΔ η οποία θα τον απαλλάξει από το αγώγι. Δεν είναι τυχαίο πως και λέει και υπονοεί ότι θα αλλάξουν τα πράγματα στη Δικαιοσύνη μόλις βγει η ΝΔ. Ναι, στην ανεξάρτητη Δικαιοσύνη .

ΥΓ: Μέσα σε όλα αυτά έχει ενδιαφέρον πως τελικώς ο Άδωνης επέλεξε για την αγωγή τον δικηγόρο του Βγενόπουλου και της Μαρέβας. Κάτι θα ξέρει αλλά ίσως υπάρχουν και πολλά που αγνοεί.

Πηγή: Κώστας Βαξεβάνης – «Κουτί της Πανδώρας»

Οι εργολαβικοί εργαζόμενοι στην ΔΕΣΦΑ απεργούν για το δικαίωμά τους στην μόνιμη και σταθερή δουλειά και είμαστε στο πλευρό τους.

          Είναι απαράδεκτο το καθεστώς αυτό, με εργαζόμενους που εδώ και είκοσι χρόνια προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην ΔΕΣΦΑ αλλά είναι εργαζόμενοι δεύτερης κατηγορίας. Οι εργολάβοι έρχονται και παρέρχονται αυτήν την εικοσαετία, αλλά οι εργαζόμενοι παραμένουν οι ίδιοι με κουτσουρεμένα δικαιώματα, υποβαθμισμένους μισθούς, χωρίς συλλογική σύμβαση και σε καθημερινή αβεβαιότητα.

          Αυτή η απαράδεκτη κατάσταση γίνεται ακόμη προκλητικότερη αν αναλογιστούμε ότι οι εργολαβικοί εργαζόμενοι της ΔΕΣΦΑ αποτελούν σχεδόν το 60% του προσωπικού που δουλεύει στην επιχείρηση.

          Στην πραγματικότητα η κερδοφορία της επιχείρησης στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην εκμετάλλευση των εργολαβικών εργαζόμενων. Και με τη δική τους δουλειά όλα αυτά τα χρόνια η ΔΕΣΦΑ αποκομίζει τεράστια κέρδη. Αλλά η εργοδοσία αρνείται ακόμη και να συναντηθεί με το σωματείο των εργολαβικών.

• Καταγγέλλουμε την κυβέρνηση η οποία αρνείται να βάλει στοπ στο άθλιο και ανεπίτρεπτο καθεστώς των εργολαβικών.
• Απαιτούμε την άμεση μονιμοποίηση όλων.
• Στηρίζουμε αποφασιστικά τον δίκαιο αγώνα και τα αιτήματα των εργολαβικών εργαζομένων.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ