Σε τρόφιμα και έξοδα στέγασης, συμπεριλαμβανομένων των δαπανών για θέρμανση, ύδρευση, διαθέτουν κυρίως το εισόδημά τους τα ελληνικά νοικοκυριά. Στο στοιχείο αυτό αποτυπώνεται στην πραγματικότητα η μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος στα χρόνια της κρίσης, γεγονός που υποχρέωσε την πλειονότητα των ελληνικών νοικοκυριών να δαπανούν το όποιο εισόδημα στην κάλυψη των βασικών τους αναγκών εις βάρος των λοιπών εξόδων.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι το 2017 το 16,9% των δαπανών των ελληνικών νοικοκυριών ήταν για την αγορά τροφίμων , ποσοστό αρκετά υψηλότερο από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο και κοντά σε αυτό που δαπανούν οι φτωχότερες χώρες της Ε.Ε., οι λεγόμενες πρώην ανατολικές.

Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, οι Ευρωπαίοι δαπανούν κατά μέσο όρο για την αγορά τροφίμων το 12,2% των συνολικών δαπανών τους, ενώ η Ελλάδα με το 16,7% βρίσκεται στην 8η υψηλότερη θέση μετά τη Ρουμανία, τη Λιθουανία, την Εσθονία, τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία και τη Λετονία.

Η μεγαλύτερη δαπάνη για τα ελληνικά νοικοκυριά, το 19,8% για το 2017 ήταν για τη στέγαση. Σε ξενοδοχεία και εστιατόρια κατευθύνεται το 15,4% των δαπανών με την Ελλάδα να κατέχει το τέταρτο υψηλότερο ποσοστό μεταξύ των κρατών – μελών της Ε.Ε. Στις μεταφορές το ποσοστό ανέρχεται στο 13,6%, οι διάφορες άλλες δαπάνες ανέρχονται στο 7,4%, για αλκοολούχα ποτά ξοδεύουμε το 4,9%, για αναψυχή πολιτισμό το 4,6%, για επικοινωνίες το 4,4%, για την Υγεία το 4,4%, για ένδυση- υπόδηση το 3,7%, για οικιακό εξοπλισμό το 2,8% και για εκπαίδευση το 2,1%.

πηγη: ergasianet.gr

Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος *

Μήπως νοσταλγούμε περισσότερες εξεγέρσεις από όσες προετοιμάζουμε;

Τι άφησε πίσω ο Δεκέμβρης; «Μας κράτησε πεισματάρηδες μέσα σ’ ένα έδαφος υποταγής, μας έβαλε στο στόμα το “Όχι” και το “στ’ αρχίδια μου ό,τι κι αν γίνει” […] μας προστάτεψε από τους πειρασμούς της εξουσίας, μας απομάκρυνε από το δηλητηριώδες φίλημα του […] κράτους». Αυτός που μιλά είναι ο Πάκο Ιγνάθιο Τάιμπο ΙΙ. Μιλάει για την κληρονομιά του μαυροκόκκινου ’68 στο Μεξικό – για ό,τι δεν άγγιξε η βία της αντιεξέγερσης και η προπαγάνδα περί ματαιότητας των εξεγέρσεων. Τα ίδια, πιο κόσμια, θα μπορούσε να λέει ο Ντανιέλ Μπενσαΐντ για τον γαλλικό Μάη. Κι ακριβώς αυτά, για τον δικό μας μαυροκόκκινο Δεκέμβρη, μπορούμε να πούμε κι εμείς. Όχι όλοι, βεβαίως: καθένας «βλέπει», άρα και θυμάται, ό,τι του επιτρέπει η θέση του. Έτσι, άλλα βλέπει ο κόσμος που αυτά τα χρόνια επέμεινε στο «Όχι» – μ’ όλες μας τις διαφορές. Άλλα, όσες και όσοι διάλεξαν τη σταδιοδρομία του πρώην εξεγερμένου και νυν αντιδεξιού: του χρήσιμου ηλίθιου.

Δυο λεπτά όμως. Για να μη γίνεται μελό, για να μην εξαντλεί την πολιτική στην ηθική, για να μη γίνεται φτηνή και κραυγαλέα, η σκέψη χρειάζεται εγρήγορση: μήπως σε κάθε επέτειο νοσταλγούμε περισσότερες εξεγέρσεις απ’ όσες προετοιμάζουμε; Πώς μπορεί να υπερασπίζεται κανείς τη μνήμη, χωρίς να την κάνει υποκατάστατο της πολιτικής;

* Ο Δεκέμβρης του 2008 δεν ήταν ο Μάης των εξεγερμένων πανεπιστημίων και της συγκεντρωμένης βιομηχανικής εργατικής τάξης. Δεν ήταν οι 300.000 του μεξικάνικου ’68, ούτε η ανυπακοή του ιταλικού θερμού φθινοπώρου, που τρόμαξε τα αφεντικά στους χώρους της δουλειάς. Δεν έθεσε θέμα εξουσίας ή, έστω, πτώσης της κυβέρνησης – όχι, τουλάχιστον, πλειοψηφικά. Δεν ήταν όλης της Αριστεράς, ούτε «του λαού», όπως οι μετέπειτα Αγανακτισμένοι. Ήταν όμως –κι έτσι τον αντιμετώπισαν κυβέρνηση, κόμματα, διανοούμενοι, ΜΜΕ, αστυνομία και φασίστες– μια αντικρατική εξέγερση.

* Ο Δεκέμβρης δεν ήταν (μόνο) οι θεαματικές συγκρούσεις με την αστυνομία. Επισήμανε την απαξίωση όλων ανεξαιρέτως των κρατικών μηχανισμών. Επιτέθηκε στους πιο «ορατούς» – «προνομιακά», και δικαίως βεβαίως, στην εκφασιζόμενη αστυνομία της Δημοκρατίας. Δίχασε όλα τα κόμματα και διαίρεσε τους διανοούμενους. Έφερε κοντά μια ορισμένη Αριστερά με μια ορισμένη αναρχία και ενέπνευσε την αλληλεγγύη αναρχικών και αριστερών διεθνώς. Για όλους αυτούς τους λόγους, και γιατί ήδη «διασταυρωνόταν» με τη διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης, ο ίδιος έφερε πιο κοντά Κέντρο και Ακροδεξιά, και τρόμαξε ξένους ηγέτες.

* Ο Δεκέμβρης δεν ήταν αναλαμπή. Αξιοποίησε πολιτικές εμπειρίες και σχέσεις ανθρώπων με επίκεντρο τα Εξάρχεια – σχέσεις που σφυρηλατήθηκαν στην αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατούμενους, στο φοιτητικό κίνημα του 2006-7 και στο κίνημα για τα δικαιώματα των κρατουμένων, έναν μήνα νωρίτερα. Ξεπέρασε, όμως, κατά πολύ τα Εξάρχεια, την αναρχία και την Αριστερά. Κι όταν αποσύρθηκε, έδειξε πόσο κρίσιμη ήταν η απουσία μιας μαζικής και αξιόπιστης αντικαπιταλιστικής πολιτικής δύναμης – αυτής που δεν έχουμε φτιάξει ακόμα.

* Ο Δεκέμβρης έδειξε τα όρια μιας Αριστεράς που εξαντλείται στην προπαγάνδα. Πρωτοβάθμια σωματεία, κοινωνικά κέντρα, δίκτυα αλληλεγγύης, μέσα αντιπληροφόρησης, αντιφασιστικές πολιτοφυλακές – όλα όσα αποδείχτηκαν κρίσιμα τις μέρες της «παθητικής επανάστασης» κράτους και Ακροδεξιάς, ξεκίνησαν την επαύριο της εξέγερσης.

* Ο Δεκέμβρης θύμισε πως, αν θες να είσαι με τις εξεγέρσεις, δεν μπορείς να καταγγέλλεις τη βία και τα άκρα «απ’ όπου κι αν προέρχονται». Το έκανε η ΔΗΜΑΡ, εν μέσω αντι-εξέγερσης – για να βρεθεί στην αγκαλιά του Σαμαρά. Το κάνει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, καταγγέλλοντας ως «άκρα» Χρυσή Αυγή και ΕΑΑΚ – βεβαιώνοντας πως η μετάλλαξη δεν έχει γυρισμό. Ο Δεκέμβρης, όμως, έδειξε κι ένα ακόμα: πόσο ανερμάτιστη, αυτοκαταστροφική μπορεί να γίνει η βία όταν ξεκόβει από σχέσεις και μαζικές κοινωνικές διαθέσεις – όταν γίνεται υποκατάστατο μιας χειραφετητικής πολιτικής.

*συγγραφέας του βιβλίου Ο Μαυροκόκκινος Δεκέμβρης (εκδόσεις Τόπος)

πηγη: prin.gr

Ματίνα Παπαχριστούδη

Τις τελευταίες μέρες ξέσπασε μέγας εκδοτικός πόλεμος γύρω από το πρακτορείο διακίνησης εφημερίδων Άργος, το οποίο κάποιοι – και εντός κυβέρνησης – παρέδωσαν διθυραμβικά πριν ενάμιση χρόνο στον Μαρινάκη, μαζί με την υπόλοιπη περιουσία του πρώην ΔΟΛ. Το έτερο πρακτορείο διακίνησης, η Ευρώπη του Μπόμπολα, έβαλε λουκέτο. Η μονοπωλιακή λειτουργία του Άργους σε συνδυασμό με την επιχειρηματική τακτική του νέου ιδιοκτήτη του, τον οδήγησε σύντομα σε σύγκρουση με τους άλλους εκδότες. Τρεις εφημερίδες – Documento, Εφημερίδα των Συντακτών και Δημοκρατία – κατήγγειλαν δημόσια τον Μαρινάκη, ενώ από το πρακτορείο έχουν αποχωρήσει, σε ό,τι αφορά την εκτίμηση κυκλοφορίας, έξι εφημερίδες, μεταξύ αυτών η Καθημερινή και η Real News του Χατζηνικολάου, ο οποίος τυγχάνει να είναι και πρόεδρος της ένωσης εκδοτών, της ΕΙΗΕΑ. Στη διαμάχη ενεπλάκησαν και οι αρμόδιοι υπουργοί, Παππάς και Κρέτσος, που έστειλαν επιστολή στην Επιτροπή Ανταγωνισμού, ενώ το ίδιο έπραξε και ο υπουργός Οικονομικών και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Δραγασάκης. Με την επιστολή του τελευταίου, μάλιστα, κινητοποιήθηκε η Επιτροπή, διατάσσοντας το «πάγωμα» της νέας εμπορικής πολιτικής του πρακτορείου, που είναι η φαινομενική αιτία του πολέμου.

Στο φόντο του ξεπεσμού του ελληνικού Τύπου, όμως, ο πόλεμος είναι φανερό πως γίνεται για τα ξεφτισμένα ιμάτια της διαπραγμάτευσης και της διαμεσολάβησης στη χειραγώγηση. Γίνεται, όμως, χωρίς αναγνώστες, καθώς το κοινό δεν δίνει καμία σημασία στο γεγονός πως ο κλάδος έχει καταποντιστεί συνολικά. Τα στοιχεία είναι αμείλικτα. Δέκα χρόνια πριν, τον Οκτώβριο του 2008, οι τότε κυριακάτικες εφημερίδες, 22 τίτλοι συνολικά, πουλούσαν στο περίπτερο 1.063.00 φύλλα. Τέσσερα χρόνια αργότερα και αφού το σύνολο των εκδοτών είχε συνασπιστεί στο μεγάλο μέτωπο του μνημονιακού οδοστρωτήρα, 16 τίτλοι στον κυριακάτικο τύπο πουλούσαν πάντα τον Οκτώβριο 589.203 φύλλα. Δέκα χρόνια μετά, 11 τίτλοι πουλάνε 144.462 φύλλα! Αν και από τη μέτρηση λείπουν οι έξι εφημερίδες, η γιγάντια πτώση δεν αλλάζει και πολύ.

Την ίδια περίοδο έβαλαν λουκέτο περίπου 800 επιχειρήσεις ΜΜΕ και οι ίδιοι εκδότες διέλυσαν σαρωτικά τις εργασιακές σχέσεις. Η ανεργία στα ΜΜΕ αυξήθηκε κατά περίπου 800% και στον κλάδο κυριαρχεί η επισφάλεια και η απασχόληση με μπλοκάκι.

Ειδήσεις Πίσω από τις Κάμερες 

Κρυφά παραμένουν τα διαφημιστικά έσοδα των ΜΜΕ. Από το 2016 και μετά η διαφήμιση στα ΜΜΕ, κυρίως στην τηλεόραση και το Διαδίκτυο εμφανίζει ικανοποιτική αύξηση. Δεν υπάρχουν ωστόσο επίσημα πιστοποιημένα στοιχεία για αυτήν καθώς οι ιδιοκτήτες των καναλιών έχουν απαιτήσει να μην δημοσιοποιείται η διαφημιστική δαπάνη στα Μέσα. Οι θεσμικοί της αγοράς φυσικά δεν αντέδρασαν και σήμερα η αύξηση ανακοινώνεται κατά εκτιμήσεις.

Σύμφωνα με τέτοιες εκτιμήσεις λοιπόν, μαθαίνουμε πως για το 2018 η δαπάνη διαφήμισης θα ξεπεράσει τα 500 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων το 48% περίπου στην τηλεόραση. Και όχι σε 7 κανάλια όπως παλαιότερα, αλλά σε μόλις 5. Μεγάλη επίσης αύξηση έχει η διαφήμιση στο διαδίκτυο, ενώ στις εφημερίδες και στα περιοδικά εκτιμάται πως υπάρχει συνεχόμενη πτώση. Τα στοιχεία αυτά δεν είναι δυνατόν να ελεγχθούν επίσημα. Τίθεται έτσι μείζον ζήτημα ανεξέλεγκτης λειτουργίας τηλεόρασης και διαδικτύου.

Σοβαρό πλήγμα στα παραδοσιακά Μέσα που φλερτάρουν ανοιχτά με την ιδεολογία της Χρυσής Αυγής και προβάλλουν την επιχειρηματολογία της καταφέρνει η διάχυση της ενημέρωσης μέσω διαδικτυακών σελίδων και κοινωνικών δικτύων. Στην «έφοδο» στα σχολεία τις περασμένες μέρες, η μαζική-συλλογική διακίνηση της μεγάλης κινητοποίησης του αντιφασιστικού μετώπου εξανάγκασε ακόμη και τα φιλο-δεξιά τηλεοπτικά κανάλια να παρουσιάσουν τις κινητοποιήσεις και τις αντιδράσεις των μαθητών.

πηγη: prin.gr