Οι περισσότεροι γνωρίζουν την διαδικασία όταν περνάει ένα καράβι την διώρυγα του Σουέζ.

Όταν το πλοίο φτάσει στην αρχή της διώρυγας, μεταξύ όλων των άλλων, φορτώνει και τις βάρκες με πραμάτεια την οποία ευελπιστούν να πουλήσουν στο πλήρωμα, κατά την διάρκεια που το πλοίο διασχίζει την διώρυγα.

Η πραμάτεια έχει από πάπυρους, αγαλματίδια, ηλεκτρονικά και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε!

Όλοι αυτοί, μαζί με τις βάρκες, αποβιβάζονται λίγο πριν το πλοίο βγει από το κανάλι.

Δείτε το βίντεο που ακολουθεί

ΠΗΓΗ: e-nautilia.gr

Ειδικά οι γυναίκες που κάνουν μικρά και συχνά διαλλείματα από την καθιστική συμπεριφορά, έχουν επιπλέον οφέλη, λένε οι Αυστραλοί ερευνητές.

«Τόσο για τους άνδρες, όσο και για τις γυναίκες, το μέγεθος της μείωσης της μέσης συστολικής αρτηριακής πίεσης μετά από άσκηση και διαλείμματα στην καθιστική ζωή, πλησίασε αυτό που αναμένεται από την αντιυπερτασική φαρμακευτική αγωγή», δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας Michael Wheeler.

«Ωστόσο, αυτή η μείωση ήταν μεγαλύτερη για τις γυναίκες», πρόσθεσε. Ο Wheeler είναι μέλος του Ινστιτούτου Baker για την καρδιά και τον διαβήτη στη Μελβούρνη.

Η έρευνα περιλάμβανε 67 άτομα ηλικίας από 55 έως 80 ετών, που πραγματοποίησαν τρεις διαφορετικές εργαστηριακές συνεδρίες, με τυχαία σειρά, με διαφορά τουλάχιστον έξι ημερών η μία από την άλλη.

Στις συνεδρίες αυτές περιλαμβάνονταν: μη διακοπτόμενη καθιστική συμπεριφορά για οκτώ ώρες, μία ώρα καθιστικής συμπεριφοράς πριν από 30 λεπτά περπάτημα σε διάδρομο με μέτριο ρυθμό, ακολουθούμενο από 6,5 ώρες καθισιού και μια ώρα καθισιού πριν από 30 λεπτά στον διάδρομο, ακολουθούμενο από καθιστική συμπεριφορά που διακοπτόταν κάθε μισή ώρα για τρία λεπτά περπατήματος ήπιου ρυθμού για 6,5 ώρες.

Η μέση συστολική (μεγάλη) και διαστολική (μικρή) πίεση μειώθηκε τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες που έκαναν πρωινή άσκηση συγκριτικά με όσους δεν ασκούνταν.

Υπήρχε ένα πρόσθετο όφελος στις γυναίκες, η σημαντική μείωση της μέσης συστολικής αρτηριακής πίεσης, όταν συνδύαζαν την πρωινή άσκηση με συχνά διαλλείματα καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.

Οι άνδρες δεν είδαν πρόσθετα οφέλη για την αρτηριακή τους πίεση όταν έκαναν τακτικά διαλλείματα από το καθισιό.

Οι λόγοι για τις διαφορές στα δύο φύλα δεν είναι σαφείς, αλλά είναι πιθανό να οφείλονται σε ένα συνδυασμό παραγόντων, όπως οι διαφορετικές αντιδράσεις αδρεναλίνης στην άσκηση. Επίσης, όλες οι γυναίκες που συμμετείχαν στη μελέτη ήταν σε μετεμμηνοπαυσιακή φάση, η οποία αυξάνει τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων, σύμφωνα με τους ερευνητές.

Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι τα διαλείμματα στην καθιστική ζωή έχουν μεγαλύτερη ευεργετική επίδραση στην αρτηριακή πίεση μεταξύ των ατόμων με υψηλότερο κίνδυνο καρδιακής νόσου, δήλωσε ο Wheeler.

Απαιτείται περισσότερη έρευνα για να αποδειχθεί αν η πρωινή άσκηση και τα τακτικά διαλλείματα στην καθιστική συμπεριφορά έχουν οφέλη για την αρτηριακή πίεση νεότερων και μη υπέρβαρων ατόμων.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Hypertension.

Πηγή: healthday.com

ΠΗΓΗ: onmed.gr

Ενημερωτικό σημείωμα για τις δικαστικές διεκδικήσεις από την Πανελλήνια Ένωση Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών

1. Στην Ολομέλεια του ΣΤΕ συζητήθηκε στις 1.2.2019 (πιθανή απόφαση μετά 3μηνο) η προσφυγή για την κατάργηση των δώρων από το 2013 και την επιστροφή των αναδρομικών κρατήσεων των εν ενεργεία Δ.Υ. Με αφορμή τη συζήτηση αυτή η νομική σύμβουλος της ΑΔΕΔΥ πρότεινε να κάνουν αγωγές 600.000 Δ.Υ., προτού εκδοθεί η απόφαση του ΣΤΕ, για να έχει αναδρομική ισχύ η διεκδίκηση των δώρων και των αναδρομικών. Με ευθύνη της ΑΔΕΔΥ που υιοθέτησε πρόταση της νομικής συμβούλου δεκάδες χιλιάδες Δ.Υ τρέχουν στα δικηγορικά γραφεία. Μετά τις εξελίξεις αυτές, όπως ήταν φυσικό, χιλιάδες συνταξιούχοι καταφεύγουν στα δικηγορικά γραφεία με την ελπίδα ότι η κυβέρνηση θα αναγκασθεί να επιστρέψει τις μνημονιακές κρατήσεις από 1.1.2013 με βάση τους νόμους 4051/2012 και 4093/2012 και τα δώρα συνολικού ύψους 800 (400+200+200) ευρώ το χρόνο.

2. Οι ευθύνες των συνδικαλιστικών σωματείων των Δ.Υ και ιδιαίτερα της ΑΔΕΔΥ είναι μεγάλες γι’ αυτό που εκτυλίσσεται αυτές τις ημέρες στα δικηγορικά γραφεία. Η ΠΕΣΕΚ έχει ενημερώσει τα μέλη της ότι, αν και το ΣΤΕ έχει αποφασίσει (απ. 2287-2290/2015) ότι είναι αντισυνταγματικές οι περικοπές των κύριων και επικουρικών συντάξεων και η κατάργηση των δώρων για τους συνταξιούχους, από 1.1.2013, αν και έχει διατάξει την αναπροσαρμογή όλων των συντάξεων στα επίπεδα του 2012, χωρίς προηγούμενη προσφυγή στα δικαστήρια, η κυβέρνηση όχι μόνο δεν εφαρμόζει τις αποφάσεις των δικαστηρίων, αλλά έχει ψηφίσει και νόμο ότι δε δεσμεύεται να εφαρμόζει τις αποφάσεις των Ανωτάτων Δικαστηρίων, που είναι συνταγματική της υποχρέωση. Πρόσφατα μάλιστα το ΑΕΔ (Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο) με τις αποφάσεις του, 1-4/2018, αποσύνδεσε το ισόβιο δικαίωμα των συνταξιούχων για τα δώρα και επίδομα άδειας από το νόμο Κατρούγκαλου (ν. 4387/2016), ενώ η κυβέρνηση συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι ο ν. Κατρούγκαλου δεν προβλέπει δώρα και επίδομα αδείας.

3. Είμαστε ξεκάθαροι στο θέμα των δικαστικών προσφυγών και διεκδικήσεων: Τα δικαστήρια δεν μπορούν να ανατρέψουν τα μνημόνια και τις μνημονιακές περικοπές. Μόνο ο ενωμένος αγώνας των εργαζομένων και συνταξιούχων και κάτω από την πίεση της λαϊκής οργής μπορεί να ανατραπεί η αντιλαϊκή πολιτική. Τα ίδια δικαστήρια στο παρελθόν έκριναν συνταγματικές τις μνημονιακές κρατήσεις και τα δώρα μέχρι το 2012, γιατί έλαβαν υπόψη τους τις δημοσιονομικές δυσκολίες του κράτους, τα ίδια δικαστήρια έχουν κρίνει παράνομες τις απεργίες των εργαζομένων, τα ίδια δικαστήρια μας έχουν δικαιώσει για τις μνημονιακές κρατήσεις από το 2013, αλλά οι κυβερνήσεις εφαρμόζουν την πολιτική τους, χωρίς να δεσμεύονται από τις αποφάσεις τους. Για τα 176 ευρώ είχαμε δικαιωθεί και από τα Εφετεία, αλλά το κράτος βρήκε τον τρόπο να μην εφαρμόσει καμία απόφαση. Με πολιτική απόφαση πήραν τα αναδρομικά οι ένστολοι, οι δικαστικοί, οι πανεπιστημιακοί και οι γιατροί του ΕΣΥ και όχι με δικαστική απόφαση. Το δήλωσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός στον εορτασμό της πολεμικής Αεροπορίας: : « Είναι επιλογή μας να προχωρήσουμε στην αποκατάσταση αυτής της αδικίας. Δεν είναι ζήτημα συμμόρφωσης σε αποφάσεις δικαστικές αποφάσεις. Διότι γνωρίζετε πολύ καλά, ότι υπήρξαν και άλλες σχετικές αποφάσεις δικαστηρίων τα προηγούμενα χρόνια, τις οποίες δεν υιοθέτησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Επομένως, πρόκειται για ζήτημα πολιτικής βούλησης και όχι νομικής δέσμευσης».

4. Οι κυβερνήσεις μπορούν να χρησιμοποιούν τις δικαστικές αποφάσεις κατά το δοκούν. Να μην έχουμε αυταπάτες: Κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να εμποδίσει την κυβέρνηση να εφαρμόσει την πολιτική της. Καμία δικαστική απόφαση δεν εμπόδισε τις μνημονιακές κυβερνήσεις από το 2010 μέχρι σήμερα να εφαρμόσουν τα μνημόνια δηλ. τις εντολές της Ε.Ε και του ΔΝΤ.

5. Η ΠΕΣΕΚ δεν είχε και δεν έχει καμία αμφιβολία ότι η κυβέρνηση, σκόπιμα, εμπαίζει τους συνταξιούχους, ότι έχει ανοίξει μία φάμπρικα με τους δικηγόρους και ότι θέλει να εξαντλήσει κάθε μέσο για να μην εφαρμόσει τις δικαστικές αποφάσεις και να τις χρησιμοποιήσει ως προεκλογικό όπλο σε αγαστή συνεργασία με την τρόικα.

6. Αν πράγματι πιστεύαμε ότι οι δικαστικές αποφάσεις μπορούσαν να ανατρέψουν τη μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης και των εντολέων της – δανειστών- Ε.Ε – θα είχαμε καλέσει όλους τους συνταξιούχους να ασκήσουν τα νόμιμα δικαιώματά τους με προσφυγές στα δικαστήρια και δε θα αφήναμε τους όψιμους συνταξιουχοπατέρες και τα δικηγορικά γραφεία να εκμεταλλεύονται τη ληστεία των συντάξεών μας.

7. Αναγνωρίζουμε ότι η συνδικαλιστική αδράνεια, οι ήττες που έχουμε υποστεί και η στήριξη των μνημονίων από όλα τα μνημονιακά κόμματα έχουν στρέψει τους συνταξιούχους στα δικαστήρια και στα δικηγορικά γραφεία. Αυτό το κατανοούμε πλήρως, αλλά έχουμε τεράστια ευθύνη, αν και εμείς δεν τους προειδοποιήσουμε, αν τους αφήσουμε να δημιουργηθούν φρούδες ελπίδες και δεν αναλάβουμε τις ευθύνες μας γι’ αυτό το φαινόμενο.

8. Η ΠΕΣΕΚ δεν είναι πρώτη φορά που τολμά να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα και να λέει την αλήθεια, μην υποκύπτοντας στις φωνές των σειρήνων, στις πιέσεις των δικηγόρων και των ΜΜΕ που έχουν μετατραπεί σε φερέφωνα των δικηγορικών γραφείων.

9. Εμμένουμε στη θέση μας: Μόνο με αγώνες και πίεση μπορούμε να πετύχουμε κάτι. Και όχι με κούφιες ελπίδες που απλόχερα προσφέρουν όσοι εκμεταλλεύονται τον πόνο των συνταξιούχων.

ΠΗΓΗ:   ergasianet.gr

ΣΟΦΙΑ ΧΟΥΔΑΛΑΚΗ

Διαμαρτύρονται οι κάτοικοι στην περιοχή του Μακρυγιάννη, για την ανέγερση 11όροφου ξενοδοχείου, που απειλεί να κρύψει τη θέα της Ακρόπολης. Δημοσιολογούντες αρχίζουν τις αναλύσεις για τις άδειες δόμησης, για το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, για την πολεοδομική ιστορία της Αθήνας και φτάνουν, μιλώντας, μέχρι τον 19^ο αιώνα και τα αρχιτεκτονικά κληροδοτήματά του. Όλο βρίσκουν παθογένειες, όλο ανακαλύπτουν λάθη, κι όλο εξελίσσεται μια κουβέντα δίχως κέντρο, δίχως άξονα, δίχως να αναφέρεται πουθενά η μαγική λέξη, η «ανάπτυξη». Αυτή δεν αναφέρεται ούτε όταν μιλάμε για το ιστορικό κέντρο της Αθήνας, ούτε όταν μιλάμε για τις Σκουριές στη Χαλκιδική, ούτε όταν μιλάμε για τον Πειραιά. Συζητάμε για το κτίριο των έντεκα ορόφων, αλλά δεν διευκρινίζουμε, ότι αυτό αποτελεί μόνο ένα ελάχιστο σύμπτωμα, από τα πολλά της «ανάπτυξης» που μας επιφυλάσσουν.

Δεν είναι, δυστυχώς, η πρώτη μας φορά. Ως κοινωνία διαθέτουμε την εμπειρία μιας αντίστοιχης «αναπτυξιακής» διαδικασίας, αυτής που ανέλαβε να συντελέσει η El Dorado στις Σκουριές. Δάση που αποψιλώνονται αφήνοντας στη θέση τους νεκρά τοπία. Φόβοι για μόλυνση των νερών, του εδάφους, του αέρα. Πολίτες που διώκονται δικαστικά. Παιδιά που φέρεται να αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας από συσσώρευση βαρέων μετάλλων που τα δηλητηριάζει. Κι από την άλλη μεριά, ο Πειραιάς. Εκεί, υπεύθυνη πολυεθνική είναι η Cosco. Σκοπός της, να μπαζώσει τη θάλασσα με 7,5 εκατομμύρια κυβικά μέτρα τσιμέντου, αυξάνοντας κατά 50% τις προβλήτες του λιμανιού. Στις καινούριες προβλήτες θα δένουν περισσότερα και μεγαλύτερα κρουαζιερόπλοια, καθένα από τα οποία θα μεταφέρει από 5.000 έως 10.000 επιβάτες. Οι κάτοικοι της Πειραϊκής εξεγείρονται. Η προοπτική της τσιμεντοποίησης 130 στρεμμάτων του Σαρωνικού συνεπάγεται τον αποκλεισμό τους από τα βράχια της Πειραϊκής και την απαγόρευση της πρόσβασης των πολιτών προς τη θάλασσα. «Θα εξαφανιστεί από μπροστά μας το μνημείο του Θεμιστοκλή, αλλά και η Σχολή Δοκίμων», επισημαίνουν οι κάτοικοι. Η επιβάρυνση της περιοχής με τους δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες και τα τεράστια κρουαζιερόπλοια, που θα υπερβαίνουν τα 350 μέτρα μήκος το καθένα, απειλούν με επιβάρυνση της κυκλοφορίας, ρύπανση της ατμόσφαιρας, υποβάθμιση της Πειραϊκής και ουσιαστικό αποκλεισμό των κατοίκων από την περιοχή τους. Οι χιλιάδες επισκέπτες θα κινούνται στην πόλη, θα κυκλοφορούν σε δρόμους δίχως κατάλληλες υποδομές, ενώ εκατοντάδες λεωφορεία θα προσεγγίζουν τις προβλήτες για να τους μεταφέρουν στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Οι Πειραιώτες επισημαίνουν, ότι αυτά θα γίνονται δίχως πρόβλεψη, δίχως σχέδιο αντιμετώπισης κάποιας έκτακτης ανάγκης. Σε μια πατρίδα που έχει θρηνήσει εκατοντάδες θύματα από πυρκαγιές και πλημμύρες, που έχει πικρή τη γεύση της ανεπάρκειας των υποδομών και της απουσίας δόμησης με σεβασμό στο περιβάλλον, τι να απαντήσει κανείς στους κατοίκους της Χαλκιδικής, του Πειραιά ή της Αθήνας; Μία λέξη μόνο, μονότονη και κουραστική… «ανάπτυξη».

 Δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει η διαπίστωση, ότι η φύση της συγκεκριμένης ανάπτυξης, της καπιταλιστικής ανάπτυξης, είναι ταυτόσημη με τη φύση μιας άλλης διαδικασίας, της «εκμετάλλευσης». Ωστόσο, επειδή η «εκμετάλλευση» είναι μια λέξη πιο ωμή, πιο ακριβής και πιο άκαμπτη, μια λέξη που θα μπορούσε να προκαλέσει κοινωνικές αντιδράσεις, προτιμούν οι ιθύνοντες να την αφήνουν στην άκρη. Ενίοτε την αντικαθιστούν και με τη λέξη «αξιοποίηση». Παλεύουν μικρές και μεγάλες οικονομικές και κοινωνικές δυνάμεις, ως πρόθυμες θεραπαινίδες των επιχειρήσεων, να πετύχουν τη δική τους ανάπτυξή, θυσιάζοντας την αντίστοιχη δική μας, των παιδιών μας και της κοινωνίας μας. Το δόλωμα που μας παρουσιάζουν είναι η ανάγκη μας για δουλειά. Μας λένε, ότι χάρη στις επιχειρήσεις θα προκύψουν νέες θέσεις εργασίας. Ποτέ, όμως, δεν περιγράφουν τις συνθήκες αυτής της εργασίας. Ειδικά σχετικά με το πρόσφατο ζήτημα της ανέγερσης του ξενοδοχείου στη Μακρυγιάννη, αρκεί να κοιτάξουμε πιο προσεκτικά τις συνθήκες που επικρατούν στα μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα των τουριστικών περιοχών της χώρας. Οι δουλειές που υπόσχονται είναι χωρίς ωράριο, χωρίς μονιμότητα, χωρίς ασφάλεια, χωρίς πληρωμή. Τα δεδουλευμένα αν πληρωθούν, πολλούς μήνες μετά από την τέλεση της εργασίας, δεν καλύπτουν παρά μόνο τα πιο βασικά έξοδα μιας ζωής που δεν αντέχει την παραμικρή οικονομική ανατροπή, την παραμικρή ασθένεια, το πιο μικρό ανθρώπινο όνειρο. Είναι αμοιβές που εξαντλούνται σε εκείνο το παλιό «μεροδούλι – μεροφάι». Από την μία τουριστική σεζόν στην επόμενη, οι μεγάλοι ξενοδοχειακοί όμιλοι επιδιώκουν να αλλάζουν το προσωπικό τους για να μην είναι εύκολη η συγκρότηση εργατικών σωματείων, για να μην μπορεί κανένας εργαζόμενος να διεκδικήσει ασφάλεια και αξιοπρέπεια στη δουλειά του. Κατά τη διάρκεια της τουριστικής σεζόν έχουν συμβεί ακόμα και θάνατοι εργαζομένων, είτε από την υπερκόπωση, είτε από την έλλειψη μέτρων προστασίας από πλευράς των επιχειρήσεων. Σε νησιά όπου η τουριστική οικονομία αποτελεί κυρίαρχη δραστηριότητα, το προσωπικό που προέρχεται, κατά κανόνα, από άλλες περιοχές φιλοξενείται σε κοντέινερ, σε συνθήκες που μόνο αναπτυγμένες δεν μπορούν να θεωρηθούν.

Η ανθρωποφάγα διάσταση της «ανάπτυξης» μένει ασχολίαστη από τους πανελίστες ειδικούς. Αναφέρουν, με θριαμβευτικό ύφος, ότι επιτέλους,  κινείται η αγορά των μικρό-μεσαίων επιχειρήσεων και αυξάνει ο τζίρος των διαμερισμάτων, μέσω της βραχυχρόνιας τουριστικής μίσθωσης. Όλο και δελεάζουν τον κόσμο με γυαλιστερές πενταροδεκάρες, αποκρύπτοντας συστηματικά, ότι αυτά είναι τα ψίχουλα που περισσεύουν στους επιχειρηματικούς ομίλους, εκείνους που εκμεταλλεύονται ολόκληρα κτίρια ή οικοδομικά τετράγωνα στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Αυτή τη φορά, εκμεταλλεύονται τη θέα της Ακρόπολης, αλλά νωρίτερα έχουν διδάξει μια ολόκληρη κοινωνία, ότι ο πολιτισμός και το περιβάλλον είναι εμπορικά αγαθά.

Όποιος αποδέχεται, ότι η Ακρόπολη και μαζί μ’ αυτήν τα δάση και οι θάλασσες είναι εμπορεύματα, οφείλει να αποδεχτεί ότι πρόσβαση σ’ αυτά θα έχει μόνο εκείνος που πληρώνει. Αυτή είναι η μοίρα των εμπορευμάτων και αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά τους από τα δημόσια αγαθά. Τα εμπορεύματα τα απολαμβάνουν αυτοί που πληρώνουν, οι υπόλοιποι, όλοι εμείς που δεν μπορούμε να πληρώσουμε την ακριβή σουίτα του 11^ου ορόφου του ξενοδοχείου, καταδικαζόμαστε να ζήσουμε στη σκιά του. Έτσι γίνεται πάντα στην ανάπτυξη αυτού του είδους, στην καπιταλιστική ανάπτυξη. Εκεί που υψώνονται ρετιρέ, δημιουργούνται ταυτόχρονα και υπόγεια. Εκεί που βγαίνει χρυσός, μολύνεται η φύση. Εκεί που μπαζώνεται η θάλασσα, επιβαρύνεται μια ολόκληρη πόλη. Εκεί ακριβώς παράγεται κέρδος χωρίς καμία μέριμνα για τον ντόπιο πληθυσμό. Και μόλις εξαντληθεί το ασύδοτα εκμεταλλευόμενο εμπόρευμα, το κεφάλαιο –ελεύθερα διακινούμενο παγκοσμίως- απλώς μετακομίζει στον επόμενο στόχο.

Πριν, λοιπόν, αρχίσουμε να αναλύουμε το σύμπτωμα, ας αναλογιστούμε την ασθένεια. Το πρόβλημα μας, ως κοινωνία, είναι μεγαλύτερο από τα 33 μέτρα του ύψους του συγκεκριμένου κτιρίου στους πρόποδες της Ακρόπολης. Το πρόβλημά μας είναι η απάντηση που δίνουμε στο ερώτημα:

Είναι ο πολιτισμός εμπόρευμα ή όχι;

Είναι το περιβάλλον μας εμπόρευμα ή όχι;

Είμαστε εμείς εμπόρευμα ή όχι;

Όποιος πιστεύει ότι όλα είναι εμπορεύματα, ότι όλα έχουν την τιμή τους, τότε ας είναι έτοιμος να υποστεί την εμπορευματοποίηση κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας, ιδιότητας, στάσης, συναισθήματος ή ονείρου. Την εμπορευματοποίηση της θάλασσας, του δάσους, της υγείας του, της γειτονιάς του, του παιδιού του, του νερού που πίνει και του αέρα που αναπνέει.

Για τους υπόλοιπους, που δεν θέλουμε να ζήσουμε ανάμεσα σε εμπορεύματα ή σαν εμπορεύματα οι ίδιοι, αλλά θέλουμε να καλλιεργούμε τον Νου μας, την αισθητική μας και την ψυχή μας έχοντας θάλασσα, δάσος και θέα τον Ιερό Βράχο, οφείλουμε να καταστήσουμε σαφές, ότι ο βράχος είναι Ιερός και όχι αγοραίος. Κυριότερα, Ιεροί και όχι αγοραίοι  είμαστε κι εμείς και οτιδήποτε φυσικό ή ανθρωπογενές μας περιβάλλει. Ανέκαθεν, από την εποχή που χτιζόταν ο Παρθενώνας, το Ιερό και το αγοραίο ήταν έννοιες μεταξύ τους αλληλοαναιρούμενες, γεγονός που διατηρείται ακέραιο μέχρι τις μέρες μας.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr