Από Γιώργος Αλεξάτος

Σταύρου Τομπάζου, «Παγκόσμια κρίση (2007-2017) και σχήματα αναπαραγωγής του κεφαλαίου» – εκδόσεις Τόπος, 2018.

«Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που άρχισε το 2007-2008 στις ΗΠΑ και διαδόθηκε σ’ όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο, όπως αποδεικνύεται πλέον και εκ των πραγμάτων, δεν είναι απλώς μια κρίση που περιορίζεται στον χρηματοπιστωτικό τομέα, αλλά μια βαθιά δομική κρίση του ακραίου καπιταλισμού που επιβλήθηκε προοδευτικά από τις αρχές της δεκαετίας του 1980».

Με τη διαπίστωση αυτή ξεκινάει την Εισαγωγή στο νέο του βιβλίο ο αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου, Σταύρος Τομπάζος.

Σύμφωνα με τον συγγραφέα, η παγκόσμια οικονομική κρίση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τον γενικόλογο χαρακτηρισμό «κρίση του καπιταλισμού». Καθώς «ο καπιταλισμός δεν υφίσταται ποτέ γενικά και αφηρημένα αλλά πάντοτε ειδικά και συγκεκριμένα, δηλαδή ιστορικά», είναι καίριας σημασίας ο εντοπισμός των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της, ως κρίσης «του νεοφιλελεύθερου μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης».

Ξεκινώντας από τη διαπίστωση ότι «η κρίση του σύγχρονου καπιταλισμού είναι η κρίση του καπιταλισμού στη νεοφιλελεύθερη εκδοχή του», ο Σταύρος Τομπάζος επιμένει ότι «το δίλημμα “κρίση του καπιταλισμού” ή “κρίση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού” δεν υφίσταται, εκτός βέβαια κι αν αυτοί που επιλέγουν τον πρώτο χαρακτηρισμό υπονοούν ότι οποιαδήποτε καπιταλιστική διέξοδος από αυτήν τη μεγάλη κρίση είναι αδιανόητη».

Ο ίδιος υποστηρίζει ότι «η ανάλυση των νόμων του καπιταλισμού από τον Μαρξ δεν επιτρέπει προφητείες και δεν είναι δουλειά ούτε της οικονομικής επιστήμης ούτε της φιλοσοφίας η προφητεία. Το Κεφάλαιο μας επιτρέπει να αποκλείσουμε κάποια ενδεχόμενα και να πιθανολογήσουμε άλλα, όχι όμως και να προβλέψουμε με ακρίβεια την ιστορική διέξοδο».

Αμφισβητώντας την άποψη ότι η σημερινή κρίση είναι συνέπεια της πτώσης του ποσοστού κέρδους, ο συγγραφέας παραπέμπει στις αναλύσεις του Μαρξ για τις περιοδικές κρίσεις, τονίζοντας ιδιαίτερα τον καθοριστικό ρόλο του ταξικού ανταγωνισμού σ’ αυτές.

Το βιβλίο αποτελείται από τέσσερα κεφάλαια, με πρώτο το «Κερδοφορία, Συσσώρευση και “Βιομηχανικό Κεφάλαιο”, όπου, με παράθεση στατιστικών στοιχείων και αναλύοντας την έννοια του «βιομηχανικού κεφαλαίου» στο έργο του Μαρξ, διαπιστώνει ότι «η οικονομική κρίση είναι δυνατή χωρίς πτώση του ποσοστού κέρδους, η οποία μπορεί να είναι το αποτέλεσμα και όχι η αιτία της κρίσης».

Η μεταφορά κερδών σε νοικοκυριά με χαμηλά και μέσα εισοδήματα υπό μορφή δανεισμού, ως «μια υπερσύγχρονη μορφή τοκογλυφίας του τοκοφόρου κεφαλαίου», εξετάζεται στο δεύτερο κεφάλαιο, με τίτλο «Ιδιωτική Κατανάλωση, Μερίδιο Μισθών στο ΑΕΠ και Σχήματα Αναπαραγωγής».

Όπως αναφέρεται, η διαδικασία αυτή «λειτούργησε κατ’ αρχάς πολλαπλασιατικά για την παραγωγική επένδυση, την παραγωγική δραστηριότητα και την απασχόληση. Παράλληλα, όμως, οδήγησε στη συνεχή αύξηση της εξυπηρέτησης του χρέους των νοικοκυριών, μειώνοντας αντίστοιχα τον διαθέσιμο μισθό με αποτέλεσμα η κατάρρευση του σχήματος αναπαραγωγής να ήταν απλώς θέμα χρόνου».

Τον καθοριστικό ρόλο κάποιων βασικών παράγωγων χρηματιστικών προϊόντων στη χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2008 πραγματεύεται το τρίτο κεφάλαιο, με τίτλο «Πλασματικά Κεφάλαια, Τοξικά Κεφάλαια και “Κεφάλαιο-Χρήμα”», ενώ στο τέταρτο κεφάλαιο («Νομισματική Πολιτική και Οικονομικής Προοπτικές») αναλύονται οι πολιτικές διαχείρισης της κρίσης.

Όπως επισημαίνεται, η επισφαλής μεγέθυνση της παγκόσμιας οικονομίας μετά το 2010 «εξασφαλίστηκε διαμέσου ενός πρωτόγνωρου στην καπιταλιστική ιστορία νομισματικού “πειραματισμού”, μιας πρωτοφανούς παρεμβατικότητας των κεντρικών τραπεζών διαμέσου της λεγόμενης “ποσοτικής χαλάρωσης”». Εντούτοις, συνέπεια ήταν η πρόκληση ανεπιθύμητων παρενεργειών, με πιο χαρακτηριστική τη δημιουργία νέων «τοξικών κεφαλαίων».

Κατά τον συγγραφέα, «η επιστροφή στη νομισματική “κανονικότητα”, αν και αναγκαία, ενδέχεται να οδηγήσει σε νέες σοβαρές υφέσεις».

Εξαιρετικά ενδιαφέροντα είναι τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει το βιβλίο, με κύρια τη διαπίστωση ότι «η διάσωση του συστήματος εξασφαλίζεται διαμέσου της κοινωνικής οπισθοδρόμησης».

Όπως αναφέρεται, σχετικά με την Ελλάδα, «η κοινωνική καταστροφή και η παρωδία κοινοβουλευτικής δημοκρατίας (…) ίσως να μην είναι η εξαίρεση του κανόνα αλλά η αρχή μιας νέας καπιταλιστικής “κανονικότητας”. Μια τέτοια “κανονικότητα”, όμως, παραπέμπει σε έναν πυκνό ιστορικό χρόνο, σε μια διαιωνιζόμενη κρίση “κοινωνικής αναπαραγωγής” και “πολιτικής ηγεμονίας” ανοιχτής έκβασης, της οποίας οι πρώτες ενδείξεις στις ΗΠΑ και την Ευρώπη είναι ήδη έκδηλες».

πηγη: iskra.gr

Το νέο επίδομα κυμαίνεται από 70 έως 210 ευρώ το μήνα, με βάση εισοδηματικά κριτήρια και έχει αρχίσει να καταβάλλεται από την 1η Ιανουαρίου.

Περήφανος λοιπόν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με το συγκεκριμένο επίδομα εκτιμώντας ότι θα ανακουφίσει 300.000 νοικοκυριά που ζουν στο νοίκι ή εξυπηρετούν στεγαστικό δάνειο πρώτης κατοικίας. Σίγουρα θα σκεφτεί κανείς, πρόκειται για ένα ποσό που δεν είναι αμελητέο και τουλάχιστον είναι κάτι (!) αλλά αν αναλογιστούμε τι συμβαίνει τα τελευταία χρόνια με το ζήτημα της στέγασης, αυτό το κάτι είναι απλά ψίχουλα!

Για να μιλήσουν από μόνοι τους οι αριθμοί, ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε την περίπτωση που άμεσα αφορά τους εργαζόμενους της γενιάς μας. Για ένα μονοπρόσωπο νοικοκυριό, για έναν νέο μισθωτό εργαζόμενο δηλαδή, το επίδομα είναι 70 ευρώ ανά μήνα. Αυτός ο νέος εργαζόμενος αμείβεται (με βάση την αύξηση του κατώτατου μισθού) με 546 ευρώ καθαρά τον μήνα, δηλαδή έχει ετήσιο εισόδημα 7.644 ευρώ. ΑΥΤΟΣ ο εργαζόμενος ΔΕ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ επίδομα ενοικίου!! Γιατί? Γιατί με βάση τα εισοδηματικά κριτήρια ένταξης στο πρόγραμμα, το συνολικό εισόδημα του νοικοκυριού δεν μπορεί να υπερβαίνει τις 7.000 ευρώ για μονοπρόσωπο νοικοκυριό.

Για εμάς που αναζητήσαμε σπίτι τα τελευταία χρόνια σε μεγάλα αστικά κέντρα για να είμαστε πιο κοντά στη δουλειά μας είτε προς εύρεση αυτής, για να κάνουμε κάποιο μεταπτυχιακό ή δεύτερο πτυχίο μέσα στο συνεχόμενο κυνήγι τίτλων και προσόντων που μας αναγκάζει ο εργασιακός μεσαίωνας, ξέρουμε ακριβώς τι συμβαίνει: Ελάχιστα σπίτια στην περιοχή που θέλουμε, μόνο διαθέσιμα στο AirBnB, μήνες ολόκληροι συνεχούς αναζήτησης, υπόγεια μισογκρεμισμένα δίπλα στον ηλεκτρικό με 300€ νοίκι, σπίτια που πρέπει να εγκαταλείψουμε από Μάϊο μέχρι Σεπτέμβριο γιατί τον ιδιοκτήτη τον συμφέρει εκείνους τους μήνες η τουριστική τους εκμετάλλευση.

Για τους αναπληρωτές καθηγητές (σημαντικό παράδειγμα εργαζομένων διότι αναγκάζονται κάθε χρόνο να αλλάζουν νησί ή πόλη) οι συνθήκες, ειδικά στους τουριστικούς προορισμούς-θέρετρα, είναι ανυπόφορες χωρίς δημόσιες εστίες και  με διαθέσιμα καταλύματα πανάκριβα ή αχούρια. Με μισθό 700-800 ευρώ και ενοίκια στα 400 ευρώ η κατάσταση για πολλούς εκπαιδευτικούς έχει γίνει αβίωτη, ενώ τελευταία υπάρχουν και περιπτώσεις παραιτήσεων καθηγητών που δεν μπορούν να αντέξουν την οικονομική πίεση, με ό,τι σημαίνει αυτό για τη λειτουργία του δημόσιου σχολείου.

Για έναν φοιτητή το πρόβλημα είναι εξίσου σοβαρό. Αναγκάζεται να μένει ακόμα και μια ώρα μακριά από το πανεπιστήμιό του , με μοναδικό μέσο μετακίνησης τα ΜΜΜ με τη γνωστή προβληματική τους που τα καθιστά ολοένα και πιο δύσχρηστα.

Μέσα σε όλη αυτήν την κατάσταση, τα 70€ της κυβέρνησης που έρχονται να παρουσιαστούν σαν σωτηρία, είναι κυριολεκτικά μια σταγόνα στο νερό σε ένα ποτήρι που είναι έτοιμο να ξεχειλίσει από την αγανάκτηση που βιώνει η νεολαία από τις καθημερινές κουβέντες με τους φίλους και τις φίλες μας, που καταλήγουν πάντα στο «δεν βγαίνω».

Για μας η λύση είναι απλή:

• Αυξήσεις στους μισθούς, για να μην φυτοζωούμε.

• Δωρεάν στέγαση σε φοιτητές και άνεργους.

• Επίδομα στέγασης στους χαμηλά αμειβόμενους νέους και νέες που ανταποκρίνεται στα επίπεδα των ενοικίων και των αναγκών.

• Κριτήρια ένταξης στο πρόγραμμα επιδόματος ενοικίου που να ανταποκρίνονται στη πραγματικότητα και να πληρούν πραγματικά τις ανάγκες διαβίωσης και όχι απλώς επιβίωσης του κάθε εργαζόμενου/ης.

• Εστίες για τους αναπληρωτές καθηγητές και τους αγροτικούς γιατρούς.

• Τέλος στην εμπορευματική εκμετάλλευση κάθε γειτονιάς της Αθήνας και του κέντρου της Θεσσαλονίκης, πλαφόν και ρύθμιση στις πλατφόρμες βραχυχρόνιας μίσθωσης.

Για μια ζωή που δε θα είναι μόνο αγώνας επιβίωσης.

πηγη:   ergasianet.gr

Ο νόμος Κατσέλη προσέφερε ελάχιστη προστασία στα σπίτια των μικρομεσαίων νοικοκυριών, ενώ με τις αλλαγές που υπέστη στην πορεία είχε καταστεί πολύ χειρότερος.

Και όμως ο ν. Κατσέλη, παρ’ όλη την ανεπάρκεια του, στην ουσία καταργείται ολοσχερώς με τις νέες ρυθμίσεις που συνομολόγησαν κυβέρνηση και τραπεζίτες, αν και «λεπτομέρειες» αυτής της συμφωνίας συνεχίζουν να μην είναι γνωστές και όλοι αντιλαμβανόμεθα ότι καμιά φορά στις λεγόμενες λεπτομέρειες κρύβεται ο διάβολος.

Κατ’ αρχάς η συζήτηση περί δήθεν «προστασίας» αφορά μόνο την πρώτη και μοναδική κατοικία και δεν προσφέρεται καμιά προστασία στους «κόκκινους» δανειολήπτες για οποιαδήποτε άλλη μικρή και πολύ μικρή περιουσία που ενδεχομένως διαθέτουν.

Δεύτερον: η συζήτηση για δήθεν προστασία της πρώτης κατοικίας αφορά μόνο όσους την έχουν υποθηκεύσει και την έχουν ως εγγύηση.

Τρίτον: τα όρια εισοδήματος για ενδεχόμενη προστασία των 12.500 ατομικό και στη συνέχεια 21.500 για το ζευγάρι είναι πάρα πολύ μικρά και αφήνουν εκτεθειμένο και παντελώς ανυπεράσπιστο πάρα πολύ κόσμο.

Τέταρτον: Εντελώς ανυπεράσπιστοι μένουν, επίσης, όσοι έχουν συνολικό υπόλοιπο δανείου απ’ όλα τα δάνεια που έχουν ως εγγύηση την κύρια κατοικία, πάνω από 130.000 ευρώ!!! Πράγμα που συνιστά καρμανιόλα για πάρα πολλούς δανειολήπτες!

 Πέμπτον: Ακόμα και αυτά τα γλίσχρα μέτρα καταντούν δώρο άδωρο αφού για κάθε δανειολήπτη προκειμένου, έστω, να γίνει δεκτή, αίτηση του για την «προστασία» της πρώτης κατοικίας θα πρέπει να περάσει υποχρεωτικά από προδικαστικό έλεγχο με την εποπτεία των τραπεζών, προκειμένου να διαπιστωθεί αν πληροί τις προϋποθέσεις να καταθέσει αίτημα προστασίας.

Και τότε, όμως, αν προσπεράσει αυτόν τον σκόπελο, δεν θα βρεθεί ενώπιον του φυσικού του δικαστή που θα κρίνει την υπόθεση του αλλά ενώπιον της Τραπέζης. Η Τράπεζα θα είναι εκείνη που θα προτείνει στα δικά της μέτρα την ρύθμιση του δανείου και μόνο αν δεν την κάνει δεκτή ο δανειολήπτης τότε μόνο μπορεί να καταφύγει στο ειρηνοδικείο, το οποίο είναι προφανές ότι θα καταλήξει σε ρύθμιση παρόμοια και συχνά χειρότερη από την τράπεζα. Αλλά και τότε όσο υπάρχει εκκρεμοδικία ο δανειολήπτης θα πληρώνει το 30% της αρχικής δόσης που όφειλε να πληρώνει. Σε κάθε περίπτωση, αν δεν πληρωθούν τρεις δόσεις, ο δανειολήπτης βγαίνει αυτόματα από την ρύθμιση και χάνει τελεσίδικα το σπίτι του.

Με τον ίδιο τρόπο και με μια διαδικασία νομικού πραξικοπήματος θα εξεταστούν και όσοι δανειολήπτες έχουν κάνει αίτηση με βάση τον προηγούμενο ν. Κατσέλη (130.000χιλ.). Και μιλάμε για πρωτοφανές νομικό πραξικόπημα διότι έτσι καταργούνται αντισυνταγματικά εκκρεμούσες δίκες.

Θίξαμε μόνο ορισμένες πλευρές του τερατουργήματος που εμφανίζει η κυβέρνηση ως δήθεν «προστασία» των δανειοληπτών και οι οποίες αποδεικνύουν ότι ο θησαυρός που μας παρουσιάζουν είναι άνθρακες.

Οι δανειολήπτες είναι απροστάτευτοι.

Μάλιστα όσο πιο φτωχοί είναι τόσο πιο βέβαιον γίνεται ότι θα χάσουν το σπίτι τους.  

Οι τράπεζες δίνουν απλόχερα θαλασσοδάνεια σε μεγαλοσχήμονες, κατεστημένα κόμματα και μνημονιακούς πολιτικούς αλλά την ίδια ώρα εξαπολύουν ένα τσουνάμι αρπαγής της πρώτης κατοικίας και της λαϊκής περιουσίας ανθρώπων που τους έχει καταστρέψει η κρίση, για την οποία δεν είναι υπεύθυνοι.

Μόνη λύση η πρόταση της Λαϊκής Ενότητας (ΛΑ.Ε) για εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση των τραπεζών και διευρυμένη διαγραφή των χρεών. Είναι μια πρόταση ριζοσπαστική αλλά ρεαλιστική και αναγκαία όχι μόνο για κοινωνικούς λόγους αλλά πρώτα απ’ όλα για λόγους επανεκκίνησης της οικονομίας.

 Ν.Ζ.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ – ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ

Στην συνέχεια παραθέτουμε ρεπορτάζ από διάφορες ιστοσελίδες για την “τελική” συμφωνία κυβέρνησης – τραπεζιτών :

Ολοκληρώθηκε με συμφωνία η συνάντηση μεταξύ κυβέρνησης και τραπεζιτών που είχε στόχο να διευθετηθούν κρίσιμες λεπτομέρειες για τις αλλαγές, στην ουσία κατεδάφιση, στο νόμο Κατσέλη για την προστασία της α’ κατοικίας.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι κλείδωσε η διάρκεια ζωής του νέου σχήματος και πιθανότατα το διάδοχο πλαίσιο θα έχει διάρκεια ενός έτους.(!)

Κυβερνητικές πηγές ανέφεραν ότι στη σημερινή συνάντηση με εκπροσώπους της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών και τους CEOs των τεσσάρων συστημικών τραπεζών, υπό τον Υπουργό Επικρατείας, Αλέκο Φλαμπουράρη και τον Υφυπουργό παρά τω Πρωθυπουργό, Δημήτρη Λιάκο, ολοκληρώθηκε η συζήτηση σχετικά με το νέο θεσμικό πλαίσιο προστασίας της α’ κατοικίας και υπήρξε συμφωνία για τα τελευταία θέματα τεχνικής φύσεως που έχριζαν διευκρινήσεων.

Στο πλαίσιο αυτό η κυβέρνηση θα προχωρήσει τις επόμενες μέρες στην κατάθεση της σχετικής νομοθετικής ρύθμισης.

Η διαδικασία

Σύμφωνα με Το Βήμα, το νέο πλαίσιο θα τεθεί σε ισχύ από την 1η Μαρτίου και άμεσα θα ξεκινήσει η δημιουργία της ηλεκτρονικής πλατφόρμας των αιτήσεων, που θα αποτελεί το μοναδικό διαβατήριο για την προστασία της κύριας κατοικίας από τους δανειολήπτες.

Τραπεζικές πηγές σημειώνουν πως θα χρειαστούν τουλάχιστον 3 μήνες για την κατασκευή του συγκεκριμένου εργαλείου. Μετά την ενεργοποίησή του, θα δοθεί προθεσμία 12 μηνών για την υποβολή αιτήσεων στα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, ενώ μεγαλύτερο διάστημα της τάξης των 3 ετών προβλέπεται για κατηγορίες του πληθυσμού με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όπως άνεργοι, ανάπηροι, κτλ.

Όσοι πληρούν τα κριτήρια θα εξασφαλίζουν αυτόματα την προστασία της κατοικίας τους. Στη συνέχεια η τράπεζα θα διαμορφώνει μια προσωποποιημένη ρύθμιση του δανείου, την οποία ο οφειλέτης μπορεί να αποδεχθεί. Αν δεν το κάνει, τότε η υπόθεση θα παίρνει δικάσιμο.

Η τράπεζα θα υποβάλλει σε κάθε δανειολήπτη προσωποποιημένη ρύθμιση της οφειλής του, η οποία θα προβλέπει τα εξής:

– Θα επιμηκύνεται η διάρκεια του δανείου έως και κατά 25 έτη, με όριο τα 80 έτη ως προς την ηλικία του οφειλέτη, στο τέλος της περιόδου εξόφλησης.

– Το νέο επιτόκιο θα διαμορφώνεται στο ύψος του Euribor 3 μηνών (σήμερα αρνητικό, κάτω από 0%) πλέον ενός περιθωρίου της τάξης του 2%.

– Θα διαγράφεται το υπερβάλλον του 120% της εμπορικής αξίας του ακινήτου υπόλοιπο δανείου

Η εμπορική αξία θα προσδιορίζεται με βάση τις τιμές ακινήτων που οι τράπεζες έχουν εγγράψει στα βιβλία τους. Η κυβέρνηση δικαιούται να ζητήσει επανέλεγχό τους από ορκωτούς ελεγκτές.

Αν ο οφειλέτης αρνηθεί εξαρχής τη ρύθμιση που θα του προταθεί, ορίζεται δικάσιμος για το Ειρηνοδικείο, το οποίο είναι αποκλειστικά αρμόδιο για τη ρύθμιση των χρεών.

Εως την εκδίκαση της υπόθεσης ο δανειολήπτης εξασφαλίζει την προστασία της κύριας κατοικίας του, αλλά θα πρέπει σε αυτό το διάστημα να καταβάλει το 30% της παλαιάς δόσης!!!

Σημειώνεται ότι με βάση την αρχική συμφωνία, δικαίωμα ένταξης στο προστατευτικό καθεστώς θα έχουν όσοι πληρούν σωρευτικά τις ακόλουθες προϋποθέσεις:

– Τα προς ρύθμιση δάνεια να εμφανίζουν καθυστέρηση μεγαλύτερη των 90 ημερών στις 31.12.2018.

– Το συνολικό χρέος από όλα τα δάνεια που έχουν λάβει και έχουν ως εγγύηση την κύρια κατοικία δεν ξεπερνά τις 130.000 ευρώ τη στιγμή της αίτησης. Στο άθροισμα δεν θα προσμετρούνται δάνεια χωρίς υποθήκη.

– Η αντικειμενική αξία της κύριας κατοικίας δεν ξεπερνά τις 250.000 ευρώ.

– Το οικογενειακό εισόδημα του οφειλέτη δεν ξεπερνά τις 12.500 ευρώ για άγαμο, τις 21.000 ευρώ για έγγαμο, τις 26.000 ευρώ για τριμελείς οικογένειες, τις 31.000 ευρώ για τετραμελείς οικογένειες και τις 36.000 ευρώ για οικογένειες με περισσότερα μέλη.

Όσοι πληρούν τα κριτήρια ένταξης στη ρύθμιση θα λαμβάνουν επιδότηση από το κράτος που θα μπορεί να φτάνει έως και 1/3 της μηνιαίας δόσης. Το ύψος της θα εξαρτάται από την αξία της κύριας κατοικίας και το εισόδημα του δανειολήπτη.

Στην περίπτωση που ο οφειλέτης σταματήσει να πληρώνει τις δόσεις του, παύουν η ισχύς της ρύθμισης και η προστασία της κατοικίας, η οποία βγαίνει σε πλειστηριασμό.

Επίσης θα γίνεται επανέλεγχος των εισοδημάτων και των περιουσιακών στοιχείων του δανειολήπτη κάθε τρία χρόνια για τη διατήρηση της επιδότησης.

πηγη: iskra.gr