Βρυξέλλες, του Θάνου Αθανασίου

Μάκης Γεωργιάδης

Δεκατέσσερις χώρες έστειλαν δυνάμεις επέμβασης εναντίον της επαναστατικής Ρωσίας. Σαν ύαινες χίμηξαν οι ιμπεριαλιστές να την κατασπαράξουν αμέσως με τη λήξη του φονικότατου Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ανάμεσα στα στρατεύματα αυτά ήταν και το εκστρατευτικό σώμα από την Ελλάδα. Εκατοντάδες ήταν όσοι αυτομόλησαν και αγκαλιάστηκαν με τα ταξικά τους αδέλφια, τον Κόκκινο Στρατό και τα αντάρτικα σώματα. Εγκλήματα του εκστρατευτικού σώματος στην Οδησσό.

Χρονολόγιο

1919, 20 Ιανουαρίου, αποβίβαση των πρώτων ελληνικών δυνάμεων στην Οδησσό.
1919, 22 Μαρτίου, ολοκληρώνεται η μεταφορά της 13ης μεραρχίας στην Οδησσό. Το εκστρατευτικό σώμα αποτελείται από 23.351 αξιωματικούς και στρατιώτες.
1919, 2 Απριλίου, γενική επίθεση των μπολσεβίκων.
1919, 27 Απριλίου, ανακωχή μεταξύ του Κόκκινου Στρατού και των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Την επόμενη μέρα αποχωρεί ηττημένο το ελληνικό σώμα από τα εδάφη της Ρωσίας.

Το πλάνο ήταν μαυρόασπρο, αλλά μυριάδες τα κόκκινα στίγματα που ξεπηδούσαν σε κάθε γωνιά στα χέρια των εργατών, των στρατιωτών και στις ταράτσες των κτιρίων δίνοντας το χρώμα της εποχής. Το χρώμα της νίκης. Το λιμάνι της Οδησσού ίσως αποτελεί το τελειότερο σκηνικό για να φτιάξει κανείς επαναστατικά πλάνα και φωτογραφίες. Η κόκκινη σημαία που υψώνουν οι ναύτες του Θωρηκτού Ποτέμκιν, όπως την αποτυπώνει με την κάμερα ο Σεργκέι Αιζενστάιν και με το μυαλό οι θεατές του. Λίγα χρόνια μετά, αν και από το 1905 έως το 1919 μοιάζει να έχει κυλήσει ολόκληρος αιώνας, στο ίδιο πάντα σκηνικό στασιάζουν τα πληρώματα των πλοίων των Γάλλων ιμπεριαλιστών εισβολέων. Οι ύαινες που χύμηξαν να κατασπαράξουν τη νεαρή Σοβιετική Ρωσία ίσως δεν περίμεναν πως όχι μόνο θα δοκίμαζαν πικρή ήττα από τον Κόκκινο Στρατό και τις αντάρτικες κομμουνιστικές ομάδες, αλλά και τα παιδιά της εργατικής τάξης που στελέχωναν τα εκστρατευτικά σώματα εναντίον της επαναστατημένης Ρωσίας, θα στασίαζαν, θα λιποτακτούσαν και μαζικά θα εντάσσονταν στις γραμμές του στρατού των ταξικών αδερφών τους.

Δεκατέσσερις χώρες έστειλαν δυνάμεις επέμβασης εναντίον της επανάστασης. Το κύμα της εξωτερικής επέμβασης φούντωσε αμέσως με τη λήξη του φονικότατου Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ενώ η νεαρή σοβιετική εξουσία πάλευε να ξεκολλήσει την αχανή χώρα από τον εμφύλιο στον οποίο την είχαν βυθίσει οι νοσταλγοί του τσαρικού καθεστώτος, οι αστοί οι οποίοι έχαναν τα προνόμια τους, η εσωτερική και εξωτερική αντίδραση. Ανάμεσα στα στρατεύματα και 23.351 στρατιώτες εκστρατευτικού σώματος από την Ελλάδα. Το 34ο Σύνταγμα παρέταξε τις δυνάμεις του στην Κριμαία γύρω από τις πόλεις της Οδησσού, της Χερσώνας, του Νικολάγιεφ και τις Σεβαστούπολης, όπου υπήρχαν και ελληνικοί πληθυσμοί. Τα ελληνικά στρατεύματα τέθηκαν υπό γαλλική διοίκηση και αποβιβάστηκαν στην περιοχή από 21 Ιανουαρίου του 1919. Σαν σε σκηνή από το ίδιο το φιλμ της Ιστορίας εμφανίζονται τώρα οι λιποτάκτες των ελληνικών δυνάμεων να περνούν κολυμπώντας τον παγωμένο Δνείστερο για να ενταχθούν στις τάξεις των μπολσεβίκων. Το ποτάμι είναι το φυσικό όριο μεταξύ των επικρατειών των εξεγερμένων που έχουν την εξουσία στα χέρια τους και των εξεγερμένων που παλεύουν γι’ αυτήν έχοντας να αντιμετωπίσουν και τους Λευκούς και τους εισβολείς. Τις νύχτες στα χαρακώματα ο Αταμάνος Γκριγκόριεφ και οι άντρες του πετάνε προκηρύξεις που καλούν τα ελληνικά στρατεύματα να μην πολεμήσουν εναντίον των αδερφών τους, να αποχωρήσουν από τη Ρωσία και γυρνώντας στην Ελλάδα να ξεκινήσουν το δικό τους αγώνα για κοινωνική απελευθέρωση.

Οι προκηρύξεις για πολλούς γίνονται φυλαχτό. Τις κρύβουν και τις διαβάζουν τις νύχτες. Και πολλοί αυτομολούν. Τόσο που αναγκάζουν τη στρατιωτική γραφειοκρατία και τους υψηλόβαθμούς αξιωματικούς όπως τον Ν. Γρηγοριάδη να σκηνοθετήσουν ολόκληρες αρπαγές, αιχμαλωσίες και δολοφονίες των αυτομολούντων από τους μπολσεβίκους ώστε να μην έχει ευρύτερο αντίκτυπο αυτή η πράξη μέγιστης διεθνιστικής αλληλεγγύης και έμπρακτης συμπαράστασης στην επανάσταση στο εσωτερικό του στρατεύματος. Σύμφωνα με αντικρουόμενες πηγές, περίπου 398 Έλληνες φαντάροι εμφανίζονται ως «εξαφανισμένοι», γεγονός που οφείλεται σε αυτομολήσεις και λιποταξίες.
Όμως οι σκοτεινές σκηνές αυτής της ταινίας είναι πάμπολλες. Είναι όταν αυτοί οι ποτισμένοι με το δηλητήριο του εθνικισμού Έλληνες στρατιώτες ανοίγουν πυρ στην Οδησσό εναντίον των Γάλλων συναδέλφων τους που στασιάζουν μαζικά κι αρνούνται να πολεμήσουν. Ανοίγουν πυρ και σκοτώνουν εξεγερμένους εργάτες της Οδησσού που διαδηλώνουν εναντίον της επέμβασης και ενώνονται με τους εξεγερμένους ναύτες. Η ίδια κλίκα καθαρμάτων που εμφορείται από το μεγαλοϊδεατισμό και την αρπακτικότητα της ελληνικής αστικής τάξης θα πυρπολήσει στη Χερσώνα μια τεράστια ξύλινη αποθήκη στην οποία είχε στοιβάξει περίπου 2.000 αιχμαλώτους, μεταξύ των οποίων και ομοεθνείς τους! Και θα ανοίξει πυρ από τα πολεμικά πλοία του στόλου που αναχωρεί για την Ελλάδα έχοντας υποστεί ντροπιαστική ήττα. Ήταν τέτοια η λύσσα και η μανία τους, που πλιατσικολογούσαν και λεηλατούσαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους και ας τους καταδίωκαν οι αντάρτες του Αταμάνου Γκριγκόριεφ και αργότερα ο συγκροτημένος Κόκκινος Στρατός που έπαιρνε την μία πόλη μετά την άλλη. Έλληνες Γιούγκερμαν γέμισαν τα πλοία της επιστροφής παρέα με πρωταγωνιστές που θα συναντήσουμε αργότερα στις τραγικές σελίδες της ελληνικής Ιστορίας και την καταστροφική κατάληξη της Μικρασιατικής Εκστρατείας.
Δεν είναι τυχαίο πως στο εκστρατευτικό σώμα εναντίον της Μεσημβρινής Ρωσίας ήταν παρόντες στρατιωτικοί όπως οι Ν. Πλαστήρας, Γ. Κονδύλης, Ν. Γρηγοριάδης. Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι ο τότε ισχυρός πόλος του πολιτικού διπολισμού είχε ως πρωταγωνιστή τον Ελ. Βενιζέλο, ο οποίος είχε στενή σχέση με τον βρετανικό ιμπεριαλιστικό παράγοντα, που υποδαύλιζε τις μεγαλεπήβολες «Μεγάλες Ιδέες» για να κερδίσει ο ίδιος μόλις θα αποτραβιόταν τα νερά της πλημμυρίδας, ενώ το μόνο που θ’ άφηνε πίσω της η άμπωτη θα ήταν θάλασσες δακρύων και αίματος.

Ωστόσο η ταινία μας όπως άνοιξε, με το ίδιο ασπρόμαυρο πλάνο κλείνει. Εκατό χρόνια μετά. Η ίδια ασπρόμαυρη φωτογραφία στο ίδιο μελαγχολικό φόντο. Στις 6 και 7 του Απρίλη του 1919 ήταν θριαμβευτές οι μπολσεβίκοι και ο επαναστατημένος λαός της Οδησσού και ολόκληρης της Κριμαίας ύψωσε τα κόκκινα λάβαρα και τις σημαίες της εργατιάς απανταχού στην πόλη. Ένας θρίαμβος πριν τον επόμενο, πριν αρχίσουν να πέφτουν μια μια οι πόλεις και στα δυτικά προς την Ουκρανία και στα ανατολικά προς την Υπερκαυκασία. Κόκκινες κυματίζουν τώρα οι σημαίες στην Οδησσό και το σημερινό ασπρόμαυρο, μουντό και μελαγχολικό τοπίο είναι η μοναδική τόσο επίκαιρη και αναγκαία πρόταση ανατροπής της προϊούσας βαρβαρότητας, αλλά και το μεγάλο ζητούμενο και επαναστατικός γρίφος αμφίβολος στην απάντησή του….

Γράμμα στον παππού 

Κάπου τα ίχνη χάνονται. Η γομολάστιχα της Ιστορίας θαρρείς θα τα σβήσει μόλις αποβιβαστείς από εκείνο το καράβι, όμοιο θωρηκτό, και πάλι στις γεμάτες ξενοιασιά η έστω αναδίδουσες την πατρική στοργή ακτές της Μαύρης Θάλασσας, αποβιβαστείς στον Πειραιά, όταν τραβήξεις κατά τη Δραπετσώνα στήσεις ένα παράπηγμα στους προσφυγικούς συνοικισμούς και μετά, με το βήμα βαρύ, τραβήξεις για μια άλλη, άγνωστη ενδοχώρα. Αυτή τη φορά μιας μητέρας πατρίδας η οποία σε στοιχειώνει στον ύπνο και στον ξύπνιο. Ανακατεμένη ζωή, όμοια ναυτία. Παραγεμισμένη με όνειρα και φανφάρες και ελληνικές μεραρχίες που τώρα ταξιδεύουν για να αποβιβαστούν στη Σμύρνη και στο Αϊβαλί. Πρόσω ολοταχώς για τη νέα Μεγάλη Ιδέα και η …ανεξαρτησία του Πόντου παραπέμπεται στις καλένδες.

Το είπε άλλωστε ρητά και κατηγορηματικά ο Βενιζέλος στον πρόεδρο Ουίλσον: αυτός είναι αντίθετος και με την ανεξαρτησία του Ευξείνου Πόντου και τη δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους εκεί και υπέρ της ανεξαρτησίας της Αρμενίας αν κι αυτή εκφράζει αξιώσεις για έξοδο στη Μαύρη Θάλασσα. Λόγω αναλφαβητισμού ωστόσο, τα προσφυγόπουλα του Πόντου και του Καυκάσου σε λίγο δεν θα μπορούν να διαβάσουν τι λένε οι εφημερίδες. Τι λένε στις εφημερίδες και οι Βενιζέλοι και οι βασιλικοί. Δε θα μπορούν να αναγνωρίσουν τα νέα από το ανατολικό μέτωπο. Τη φωτιά και την καταστροφή του πολέμου. Τη φωτιά που έσπειραν οι ιμπεριαλιστές στην παλιά σου πατρίδα και τη σκορπούν απλόχερα τώρα και στη γειτονιά σου. Αχ, παππού… Χαθήκαν οι μεγάλες ιδέες. Ναυάγησαν οι μεγάλες πατρίδες. Τον καιρό που επιτέλους η αχτίδα της Ανατολής έφεγγε πάνω από τον κόσμο των εξεγερμένων, εσύ ανακατεύτηκες με τον κόσμο των πλιατσικολόγων, των τυχοδιωκτών και των αρπάγων. Ο εθνικισμός και η μεγαλομανία, ο θρησκευτικός φανατισμός και ο ταξικός αποπροσανατολισμός σε οδήγησαν να γεμίσεις τελικά τα καράβια που θα διέπλεαν τη Μαύρη Θάλασσα και το Αιγαίο για να καταλήξουν στην Ανατολική Μακεδονία στην Καβάλα, στο Βόλο, στον Πειραιά… Ποιος ξέρει, τελικά ίσως να ήσουν συνταξιδιώτης του περιβόητου Γιούγκερμαν που διαβάζαμε μικροί κάτω από τη σκιά των δέντρων που είχες φυτέψει. Συνταξιδιώτης τόσων και τόσων Ελλήνων Γιούγκερμαν, μελών του 34ου εκστρατευτικού συντάγματός εναντίον των μπολσεβίκων οι οποίοι έκαψαν, λεηλάτησαν πλιατσικολόγησαν και έχυσαν αδερφικό αίμα για να συνεχίσουν το έργο τους λίγο αργότερα σε μέρη νοτιότερα και ανατολικότερα. Ίσως να γελάσεις… ίσως να μου πεις ότι τελικά η Ιστορία δικαίωσε όσους αντιτάχθηκαν και πολέμησαν τους μπολσεβίκους, το Λένιν, τον Κόκκινο Στρατό.

Μα αν κοιτάξεις και σήμερα τους χάρτες, μια αλήθεια θα σου πει η Ιστορία. Πως οι ίδιοι που σχεδίαζαν τότε και χάραζαν τα εθνικά σύνορα πάνω σε καμένες σάρκες, είναι οι ίδιοι που τα σχεδιάζουν και σήμερα και ζητάνε αίμα και πάλι για να ξεδιψάσουν. Ίδιοι είναι. Ίδιοι και χειρότεροι και σήμερα εποφθαλμιούν το δικό μας αίμα. Είτε είναι στα Βαλκάνια είτε στη Μέση Ανατολή, είτε στον Καύκασο. Ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι ήταν τότε εναντίον τους και παρόντες. Εμείς δεν επιτρέπεται να μείνουμε της συγκλονιστικής εποχής μας οι απόντες…

ΠΗΓΗ:  prin.gr

Στα μέσα του περασμένου Δεκέμβρη 2018 αντιπροσωπεία της γαλλικής επιτροπής πρωτοβουλίας "Εργατική και Λαϊκή Συσπείρωση για την αντίσταση και επανάκτηση" επισκέφθηκε τη χώρα μας και είχε συναντήσεις με διάφορες συνδικαλιστικές οργανώσεις πρωτοβάθμιες και δευτεροβάθμιες. Στο πλαίσιο αυτών των επαφών τέθηκαν εκ’ μέρους της γαλλικής αντιπροσωπείας οι βασικές κατευθύνσεις πάνω στο οποίες μπορεί να οικοδομηθεί μια ευρωπαϊκή συνδικαλιστική συνεργασία με σκοπό την αλληλοενημέρωση και το συντονισμό κοινών δράσεων.

Η ΠΕΝΕΝ είχε βγάλει σχετική ανακοίνωση στην οποία εξέφραζε την πεποίθησή της ότι η επαφή, η αλληλοενημέρωση και η επιδίωξη κοινής δράσης από οργανωμένα εργατικά αγωνιστικά τμήματα των ευρωπαϊκών χωρών, αποτελεί μια αναγκαιότητα αφού ο αστικοποιημένος συνδικαλισμός των ευρωπαϊκών συνδικάτων είναι παραδομένος στις πολιτικές του μεγάλου κεφαλαίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Να σημειώσουμε ότι στη Γαλλική πρωτοβουλία συμμετέχουν συνδικαλιστές, δήμαρχοι, εκπρόσωποι κινημάτων, ενώ σημαντική παρουσία έχουν άτομα που δραστηριοποιούνται στο κίνημα "Κίτρινα Γιλεκα", το οποίο εδώ και μήνες βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τη πολιτική Μακρόν, και πολλοί από αυτούς έχουν συλληφθεί, τραυματιστεί, φυλακιστεί στη διάρκεια της καταστολής που έχει  εξαπολύσει το αστικό σύστημα εξουσίας.

Τελικά η ΠΕΝΕΝ είναι η μοναδική συνδικαλιστική οργάνωση που προσκλήθηκε από την γαλλική επιτροπή και θα λάβει μέρος στη ευρωπαϊκή συνάντηση που θα γίνει στο Παρίσι στις 4 ΜΑΗ 2019. 

Στη συνέχεια παραθέτουμε συνέντευξη του προέδρου της ΠΕΝΕΝ η οποία θα δημοσιευτεί στην εφημερίδα "Εργατικές Πληροφορίες" που εκφράζει τις θέσεις της γαλλικής επιτροπής πρωτοβουλίας.

Ερώτηση 1:

Η κυριαρχία του ελληνικού λαού καταπατήθηκε μετά το δημοψήφισμα του 2015 όταν η κυβέρνηση μετέτρεψε το μαζικό ΟΧΙ (επίσημα 62%) σε ένα ΝΑΙ στις απαιτήσεις του χρηματιστικού κεφαλαίου, του ΔΝΤ και των Βρυξελλών.

Ποιές είναι σήμερα 4 χρόνια μετά οι διαθέσεις του ελληνικού λαού και πώς σήμερα οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα αναζητούν τρόπους να αντισταθούν.

Απάντηση 1:

Στο δημοψήφισμα του 2015 ο ελληνικός λαός εξέφρασε ένα πανίσχυρο πλειοψηφικό και μαζικό ΟΧΙ στις μνημονιακές πολιτικές Ε.Ε - Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και ΔΝΤ το οποίο απετέλεσε συνέχεια πολύμορφων αγώνων και δράσεων που αναπτύχθηκαν σε πανελλαδική κλίμακα την περίοδο 2010 -2014.

Η κυβέρνηση (σε στενή συνεργασία με τα άλλα αστικά κόμματα που ήταν συστοιχισμένα στις μνημονιακές πολιτικές και στον ευρωενωσιακό μονόδρομο) ακύρωσε πραξικοπηματικά το μεγάλο αυτό ΟΧΙ και σε μια βραδιά το μετέτρεψε σε ΝΑΙ στρώνοντας τον δρόμο στο 3ο μνημόνιο το οποίο ψήφισε 1,5 μήνα αργότερα.

Είναι προφανές ότι οι δυνάμεις του εγχώριου και ευρωπαϊκού κεφαλαίου μαζί με το ΔΝΤ διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη αυτή.

Η πορεία της κυβερνητικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ στο διάστημα που ακολούθησε ήταν η πιστή εφαρμογή των κατευθύνσεων και των πολιτικών που σχεδίασαν οι δανειστές (Ε.Ε - ΔΝΤ - ΕΚΤ) και τις οποίες απαρέγκλιτα εφάρμοσε.

Πολιτική που είχε στο επίκεντρο την συντριβή των εργατικών δικαιωμάτων, την συνέχιση των αντιασφαλιστικών μεταρρυθμίσεων στη δημόσια κοινωνική ασφάλιση, την κατάργηση των ΣΣΕ, τις ιδιωτικοποιήσεις μεγάλων δημόσιων επιχειρήσεων και ευρύτερα του δημόσιου πλούτου.

Η αστικοποιημένη πλειοψηφία στην ΓΣΕΕ και στις άλλες κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις τάχθηκε υπέρ του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα και παράλληλα στην συνέχεια έβαλε ανοιχτά πλάτη στους κοινούς σχεδιασμούς κυβέρνησης - κεφαλαίου - Ε.Ε αυτές οι πολιτικές να περάσουν μέσα στους εργαζόμενους.

Στο διάστημα 2015-2019 αγώνες, κινητοποιήσεις αναπτύχθηκαν, δεν είχαν τον ίδιο μαζικό χαρακτήρα, δεν υπήρξε ο αναγκαίος συντονισμός τους, επίσης την ίδια περίοδο φάνηκε η μεγάλη αδυναμία των αγωνιστικών δυνάμεων που αναπτύσσουν την δράση στα συνδικάτα να συγκροτήσουν ένα άλλο κέντρο αγώνα το οποίο θα εμπνεύσει, θα ενώσει και θα κινητοποιήσει την εργατική τάξη της χώρας μας.

Ερώτηση 2:

Ξεσπούν απεργίες σε διάφορους τομείς της οικονομίας στην χώρα σου. Τι συζητιέται μέσα στην εργατική τάξη και ποιό είναι το πρώτο μήνυμα που μπορείς να μεταφέρεις στην συζήτηση της επιτροπής στις 4 Μαΐου;

Απάντηση 2:

Αγώνες και απεργίες ξεσπούν έχοντας στο επίκεντρο την υπογραφή ΣΣΕ, την πάλη κατά των ιδιωτικοποιήσεων, την επανάκτηση εργατικών δικαιωμάτων, το κοινωνικοασφαλιστικό κ.α.

Αυτό αφορά τόσο τον ιδιωτικό όσο και το δημόσιο τομέα όπως είναι οι Ναυτεργάτες στα πλοία, οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία, οι εργαζόμενοι στην τοπική αυτοδιοίκηση (δήμους), οι εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία αλλά και σε επιχειρήσεις και εργοστάσια.

Αυτές οι "σκόρπιες", οι "μεμονωμένες" απεργίες σηματοδοτούν ίσως αργά μια αγωνιστική διάθεση σε τμήματα της εργατικής τάξης να ξαναμπούν πιο δυναμικά και οργανωμένα στην μάχη για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους.

Πρέπει να σημειώσουμε τον "βρώμικο" ρόλο που έπαιξε ο ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος είχε τον μανδύα του "αριστερού κόμματος" και ο οποίος πριν ακόμη ανέλθει στην κυβέρνηση καλλιεργούσε συστηματικά την ανάθεση και στην συνέχεια ως κυβέρνηση καλλιέργησε με την υποταγή του την ηττοπάθεια, την απογοήτευση, την απομάκρυνση και την αποχή από τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις.

Το γεγονός αυτό αποδεικνύει ότι οι πολιτικές δυνάμεις που εμφανίζονται με αριστερό προσωπείο αποτελούν όχι μόνο χρυσή εφεδρεία του καπιταλιστικού συστήματος αλλά είναι και οι πιο λυσσαλέοι υπονομευτές της λαϊκής και εργατικής αντίστασης και πάλης, και παίζουν τον ρόλο του νεκροθάφτη στα εργατικά δικαιώματα προκειμένου να υπηρετήσουν τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και την πολιτική της Ε.Ε.

Παρά τις δυσκολίες και την σαφή υποχώρηση των αγώνων την τελευταία 4ετία, η εργατική τάξη, οι αγωνιστικές δυνάμεις σε αυτή ήταν και είναι μπροστά στην πρώτη γραμμή της αναγκαίας πάλης για την επανάκτηση των δικαιωμάτων.

Έχουμε εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη της χώρας μας ότι θα σηκώσει ξανά το ανάστημά της, θα βρεθεί στον δρόμο του αγώνα διεκδικώντας με μεγαλύτερο πείσμα και αισιοδοξία να πάρει πίσω ότι της αφαιρέθηκε τα τελευταία χρόνια.

Ερώτηση 3:

Στην Γαλλία συγκροτούνται επιτροπές αντίστασης και επανάκτησης. Από την άλλη τα κίτρινα γιλέκα με τους δικούς τους όρους επεκτείνονται και οργανώνονται σε όλη την Γαλλία. Απ' την δική σου οπτική γωνία πώς βλέπεις ανάλογες δυνατότητες συσπείρωσης στην Ελλάδα με στόχο να οργανωθεί η αντίσταση.

Απάντηση 3:

Πράγματι το "Γαλλικό παράδειγμα" τόσο με τις επιτροπές αντίστασης και επανάκτησης όσο και με την δυναμική και σταθερότητα που επιδεικνύουν τα "κίτρινα γιλέκα" αποτελούν ίσως το κορυφαίο αγωνιστικό παράδειγμα σήμερα στην Ευρώπη και αυτό είναι ιδιαίτερα ελπιδοφόρο.

Σαν εργατικό σωματείο παρακολουθούμε στενά και με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αυτή την αγωνιστική κινητικότητα στο Γαλλικό λαϊκό και εργατικό κίνημα το οποίο παρά την κραυγαλέα αντιδημοκρατική καταστολή από τον Μακρόν δείχνει αντοχή, δύναμη, μαχητικότητα αλλά και μια πλατιά αξιοζήλευτη μαζικότητα.

Στηρίζουμε αυτούς τους αγώνες, βρισκόμαστε στο πλευρό αυτής της αντίστασης κατά των πολιτικών του Μακρόν.

Ταυτόχρονα αντλούμε διδάγματα από τον πολύμηνο αγώνα.

Στις συνθήκες της χώρας μας βάζουμε μπροστά ως στόχο την ανάγκη να οργανωθεί ένα νέο κέντρο αγώνα, αντίστασης και αλληλεγγύης με πανελλαδική δικτύωση, που θα ενώσει, θα συσπειρώσει όλες τις αγωνιστικές δυνάμεις στο οργανωμένο και μη συνδικαλιστικό κίνημα και το οποίο θα έχει σαφείς θέσεις και στόχους για την ελληνική κρίση, για τα αίτιά της και τους υπεύθυνους, που θα θέτει στόχους, αιτήματα και διεκδικήσεις που θα ξεκινούν από την επανάκτηση των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων και θα φθάνουν στην ανοιχτή αμφισβήτηση και σύγκρουση με την συνολική αντιλαϊκή πολιτική όπως αυτή υλοποιείται από τις πολιτικές κυβέρνησης και Ε.Ε.

Το εγχείρημα παρά τις δυσκολίες και τις υπαρκτές διαφορές είναι το μόνο που μπορεί να αποτελέσει τον εναλλακτικό δρόμο για μια άλλη ελπιδοφόρα πορεία του εργατικού και λαϊκού κινήματος στην χώρα μας.

Όσοι πιστεύουν ότι με την σημερινή ηγεσία αλλά και τον συσχετισμό στις κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις, την πολιτική που εκφράζουν και υλοποιούν αυτοί μπορεί να υπάρξει ανασύνταξη και αντεπίθεση για την επανάκτηση των εργατικών δυνατοτήτων ματαιοπονούν, καλλιεργούν αυταπάτες, απογοητεύουν και απομακρύνουν τους εργαζόμενους από τον δρόμο του αγώνα.

Ερώτηση 4:

Η συνάντηση στις 4 του Μάη προτείνει την συγκρότηση μιας ευρωπαϊκής επιτροπής επικοινωνίας με σκοπό την ανταλλαγή πληροφοριών και την ελεύθερη συζήτηση των αμοιβαίων εμπειριών. Τι προσδοκάς από αυτή την συνάντηση;

Απάντηση 4:

Θεωρούμε την πρωτοβουλία ότι είναι απολύτως σε θετική κατεύθυνση για αυτό συμμετέχουμε στην συνάντηση και ελπίζουμε ότι σε αυτό το στάδιο θα διαμορφωθεί ένα ισχυρό κλίμα υπέρ της ανταλλαγής όχι μόνο πληροφοριών αλλά να συζητηθούν και να καταγραφούν κεντρικά σημεία μιας κοινής συνεννόησης στα οποία σε δεύτερο στάδιο θα μπορούσαν να αποτελέσουν την βάση για ένα ευρύτερο συντονισμό μιας κοινής δράσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο.