του Λεωνίδα Βατικιώτη

Τα ύστερα του κόσμου! Η Γερμανία, αρχιτέκτονας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μεγάλος ωφελημένος της ευρωζώνης, που δεν δίστασε να κλείσει τα σύνορα της στις εξαγωγές φαρμακευτικού υλικού, απαιτεί από την Ιταλία να υπογράψει μνημόνιο αν θέλει να πάρει έκτακτο δάνειο από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας! Η είδηση που αποδίδεται σε γερμανούς αξιωματούχους μεταφέρθηκε από το Bloomberg και προδιαγράφει με ισχυρή βεβαιότητα το κλίμα που θα επικρατήσει στο Eurogroup, το οποίο συνέρχεται το απόγευμα της Τρίτης 24ης Μαρτίου, μέσω τηλεδιάσκεψης. Οι όροι που θα τεθούν στην Ιταλία θα είναι οι ελάχιστοι  όπως μεταφέρει το διεθνές πρακτορείο, δεν παύουν να είναι όμως όροι!

Το επιχείρημα της γερμανικής πλευράς είναι ότι η Ιταλία (με 63.927 κρούσματα και 6.077 νεκρούς μέχρι στιγμής, κατά το Johns Hopkins) «έπασχε» πολύ καιρό πριν ξεσπάσει η πανδημία του κορονοϊού και «εκδήλωνε αλλεργίες» στις απαραίτητες, κατά τους νεοφιλελεύθερους, μεταρρυθμίσεις. Μάρτυρας, το δυσθεώρητο δημόσιο χρέος της ύψους 132,2%, βάσει της Eurostat.

Μια κόμη επίδειξη κυνισμού έκανε ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Πίτερ Αλτμάιερ κόβοντας κάθε συζήτηση για την έκδοση ευρωομολόγων ή κορονο-ομολόγων, χαρακτηρίζοντας τη συζήτηση ως «διαμάχη φάντασμα». Στην πράξη τόνισε ότι η συζήτηση για την ευρωπαϊκή εγγύηση σε εθνικές εκδόσεις χρέους που θα στηρίξουν τους κρατικούς προϋπολογισμούς έχει κλείσει από το 2012, όταν πρώτος ο τότε πρόεδρος της Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, έθεσε την πρόταση… Στη συνέχεια την πρόταση του Γιουνκέρ επανέλαβαν κι άλλοι πολιτικοί, όπως ο Γ. Βαρουφάκης, εμφανίζοντάς την μάλιστα ως ριζοσπαστικό μέτρο…

Η άτεγκτη στάση της Γερμανίας που συνεπικουρείται από την Ολλανδία εναντίον της Ιταλίας που έχει στο πλάι της την Ισπανία και τη Γαλλία, μας υπενθυμίσει ότι ποτέ δεν έκλεισε το χάσμα μεταξύ κέντρου κα περιφέρειας στην ευρωζώνη. Κυρίως όμως μας υπενθυμίζει πόσο ανθεκτικό είναι το μικρόβιο του νεοφιλελευθερισμού, που αποδεικνύεται πολύ πιο επικίνδυνο ακόμη και από τον ιό του κορονοϊού.

Τα έκτακτα δε μέτρα παροχής ρευστότητας, που έχουν ληφθεί μέχρι στιγμής σε ΗΠΑ και Ευρώπη, δεν αναιρούν την πολιτική των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και των αιματηρών περικοπών! Παρότι εκλήφθηκαν και χαιρετίστηκαν κυρίως στον Τύπο ως ακύρωση της παγιωμένης πολιτικής λιτότητας ειδικά στην Ευρώπη ελήφθησαν στο πλαίσιο κι όχι σε αντιπαράθεση με το Σύμφωνο Σταθερότητας! Συγκεκριμένα, με βάση την απόφαση των υπουργών ενεργοποιήθηκε η Ρήτρα Γενικής Απόδρασης (General Escape Clause), που επέτρεψε ακόμη και την δημιουργία δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Στην ίδια απόφαση αναφέρεται ρητώς ότι «Οι υπουργοί παραμένουν πλήρως δεσμευμένοι στο σεβασμό του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης». Το «διάλλειμα» επομένως που εξασφάλισαν οι υπουργοί της ΕΕ μπορεί να φέρνει στην επιφάνεια τον καταστροφικό χαρακτήρα του Συμφώνου, ωστόσο δεν τον ακυρώνει. Ίσα – ίσα εξασφαλίζει την συνέχιση της λειτουργίας του όταν, με το καλό, τερματιστούν οι σημερινές συνθήκες έκτακτης ανάγκης…

https://twitter.com/ecfin/status/1241067178784415748?s=20

Ας μην ξεχνούμε άλλωστε ότι στο σημερινό χρηματοοικονομικό περιβάλλον όπου οι δανειακές ανάγκες κάθε κράτους επαφίενται στη διάθεση των αγορών, που θα δανειοδοτήσουν τα ελλείμματα, δεν αρκεί η θέληση για την δημοσιονομική επέκταση και την δημιουργία ελλειμμάτων. Όπως ακριβώς ένα σχέδιο κατά της λιτότητας έπρεπε να συνοδεύεται από την έξοδο από το ευρώ επί Μνημονίων, έτσι και τώρα ένα σχέδιο γενναίας δημοσιονομικής επέκτασης οφείλει να συνοδεύεται από διάθεση σύγκρουσης με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και εξόδου από το Σύμφωνο Σταθερότητας σε σημείου έκδοσης εθνικού νομίσματος…

Και τα ίδια ωστόσο τα μέτρα που ανακοινώθηκαν είναι αμφίβολης αποτελεσματικότητας, παρότι συνοδεύονται από πακτωλούς δισεκατομμυρίων που μες στην ανομοιομορφία τους αντιστοιχούν σε αδρές γραμμές στο 10 ως 20% του κάθε εθνικού ΑΕΠ (Ιταλία, 25 δισ. ευρώ, Γαλλία 345 δισ., Ισπανία 200 δισ., Πορτογαλία 9,2 δισ., Ελλάδα 10 δισ. Αγγλία 330 δισ. λίρες, κοκ.)! Η κρίση του 2008 ωστόσο μας έχει διδάξει μετά από κάθε ανακοίνωση για «πόσα» χρήματα εκταμιεύονται να ρωτάμε και «που» θα πάνε. Κι η απάντηση είναι η συνήθης: στις τράπεζες! Το μεγαλύτερο μέρος των χρηματοδοτήσεων που εξήγγειλε κάθε κυβέρνηση κι όλο σχεδόν το πακέτο του Pandemic Emergency Purchase Programme που ανακοίνωσε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, συνολικού ύψους 750 δισ. ευρώ μέχρι το τέλος του έτους (επιπλέον των αγορών αξίας 120 δισ. ευρώ που αποφασίστηκε στις 12 Μαρτίου) θα καταλήξει στις τράπεζες και τις αγορές. Έστω μέσω εγγυήσεων! Δεν προβλέπονται άμεσες ενισχύσεις, ούτε δημοσιονομική επέκταση, πέραν των αναγκαίων για να αντιμετωπιστεί η τρέχουσα ύφεση, που πιθανότατα θα ξεπεράσει σε βάθος ακόμη κι εκείνη την 2008, όπως ανακοίνωσε η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, Κ. Γκεοργκίεβα. Οι δε άμεσες ενισχύσεις στους εργαζόμενους που θα χάσουν τη δουλειά τους (πχ τα 800 ευρώ στην Ελλάδα) δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα προσωρινό δίχτυ ασφαλείας, με ημερομηνία λήξης.

Από την άλλη, το άνοιγμα των σούπερ μάρκετ τις Κυριακές και η επαναφορά του χουντικού νόμου της πολιτικής επιστράτευσης των απεργών θα παραμείνουν, μαζί με την ανεργία που θα επιστρέψει στα επίπεδα της κυβέρνησης Σαμαρά, στο 27%. Αρκεί να αναλογιστούμε τον αριθμό των εργαζομένων που απασχολούνται στους κλάδους οι οποίοι θα υποστούν συντριπτικό πλήγμα ακόμη και στο πιο αισιόδοξο σενάριο που η πανδημία του κορονοϊού τελειώσει σύντομα. Με βάση την ΕΛΣΤΑΤ και μιλώντας για το 2018, 266.227 εργαζόμενοι στις δραστηριότητες υπηρεσιών εστίασης, 95.500 στα καταλύματα, 32.175 στις πλωτές μεταφορές, 14.136 δραστηριότητες ταξιδιωτικών πρακτορείων, οργανωμένων ταξιδιών, κ.α. Σύνολο: Περισσότεροι από 400.000 εργαζόμενοι! Στην ίδια δραματική θέση με τους περισσότερους από αυτούς τους εργαζόμενους που θα χάσουν τη δουλειά τους θα βρεθούν επίσης δεκάδες χιλιάδες αυτοαπασχολούμενοι και ελεύθεροι επαγγελματίες που αποτελούν σε σταθερή βάση το αμορτισέρ μεταξύ της εργασίας και των μεσαίων στρωμάτων. Για όλους αυτούς ο «συμπονετικός καπιταλισμός» των δωρεών δεν θα έχει τίποτε να προσφέρει…

Μέχρι στιγμής οι αντιδράσεις των λαών απέναντι στην πρωτοφανή απειλή που δέχονται για την ίδια τη ζωή τους λόγω των πολιτικών λιτότητας, είναι αναντίστοιχη της πραγματικότητας. Η ανοχή που απολαμβάνουν οι ευρωπαϊκές ηγεσίες που ευθύνονται για την μόνιμη υποχρηματοδότηση και την ιδιωτικοποίηση του συστήματος υγείας δεν θα διαρκέσει για πολύ. Ερμηνεύεται ωστόσο στη βάση του μουδιάσματος που προκάλεσε η πανδημία σαν μια νέα «θεραπεία σοκ» και της επίδειξης ευαισθησίας των ευρωπαίων ηγετών. Όσο ωστόσο θα ξεπερνιέται το σοκ της κρίσης και θα επιστρέφουμε στην «κανονικότητα» του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, δηλαδή των ελλείψεων στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας και των ΣΔΙΤ στην υγεία θα απαιτηθούν εξηγήσεις για τους χιλιάδες νεκρούς σε αυτό το μαζικό εκ προμελέτης έγκλημα. Ας ελπίσουμε η αφύπνιση των λαών μετά από αυτές τις εκατόμβες να ακυρώσει την επιστροφή στην …κανονικότητα της φτωχοποίησης κα της λιτότητας…

πηγη: kommon.gr

Χθες η εφημερίδα Il Giornale di Brescia κυκλοφόρησε με ένα τίτλο που δεν θα τον φανταζόταν κανείς, με  δηλώσεις από κάποιον που δεν θα το περιμένατε.

Σε συνέντευξη για την επιδημία του κοροναϊού, ο δήμαρχος της πόλης δεν μάσησε τα λόγια του: η εξάπλωση και η μολυσματικότητα της λοίμωξης, ο μεγάλος αριθμός θανάτων , μια πραγματική σφαγή, στην περιοχή της Μπρέσια οφείλεται και  στα  «αφεντικά των βιομηχανιών».

Από μόνες τους οι δύο επαρχίες του Μπέργκαμο και της Μπρέσια έχουν το ένα τέταρτο όλων των κρουσμάτων και σχεδόν το τριάντα τοις εκατό των θανάτων σε ολόκληρη τη χώρα.

Η εξήγηση είναι απλή. Το Μπέργκαμο και η Μπρέσια είναι οι δύο πιο βιομηχανοποιημένες επαρχίες στην Ιταλία, το να ζητείται να παραμείνει ο κόσμος στο σπίτι και να αφήνουν τα εργοστάσια ανοιχτά, στην περίπτωση αυτή σημαίνει ότι δεν κλείνει τίποτα και ότι  ένα πλήθος δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων υποχρεώνονται να μένουν συγκεντρωμένοι σε κλειστούς χώρους για ώρες και ώρες.

Τα εργοστάσια στο Μπέργκαμο και τη Μπρέσια ήταν επομένως η κύρια πηγή της ανεξέλεγκτης εξάπλωσης της μετάδοσης της νόσου, και της βίαιης και ξαφνικής πίεσης στις δομές υγείας που σχεδόν κατέρρευσαν.

Ο δήμαρχος Del Bono κάνει μια σοβαρότατη καταγγελία ότι δηλαδή αυτή η καταστροφή θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί ή τουλάχιστον να είχε περιοριστεί αν όλα είχαν σταματήσει νωρίτερα.

Ο δήμαρχος ισχυρίζεται ότι είχε ήδη ζητήσει να κλείσει οποιαδήποτε μη βασική παραγωγική δραστηριότητα από τις 7 Μαρτίου, αλλά ότι το αίτημά του, μαζί με άλλων συναδέλφων του της Λομβαρδίας, η κυβέρνηση το απέρριψε. Και το συμβούλιο της Περιφέρειας, ούτε αυτό, έκανε τίποτα διαφορετικό.

Οι πιέσεις της Confindustria (στμ. ο ΣΕΒ της Ιταλίας ) είχαν αποτέλεσμα στη Ρώμη και το Μιλάνο, λέει ο δήμαρχος, της οποίας στη Λομβαρδία  επικεφαλής είναι βιομήχανος από τη Μπρέσια. Ο Μάρκο Μπονομέτι.

Τώρα, όλα σχεδόν τα εργοστάσια στο Μπέργκαμο και τη Μπρέσια σταματούν τη δραστηριότητά τους, παρά το επαίσχυντο «πρωτόκολλο των κοινωνικών εταίρων» που τους επέτρεψε να συνεχίσουν να λειτουργούν.

Τα εργοστάσια έκλεισαν ή κλείνουν επειδή οι εργάτες επαναστάτησαν  ή απήργησαν εκεί που είχαν τη δύναμη ή πολύ απλά δηλώνοντας ασθένεια και σε κάθε περίπτωση προκαλώντας σοβαρά προβλήματα στην παραγωγή.

Τα εργοστάσια έκλεισαν επειδή ορισμένοι βιομήχανοι φάνηκε ότι είχαν μεγαλύτερη επίγνωση της κατάστασης από τα αφεντικά που τους εκπροσωπούν.

Και τελικά έκλεισαν επειδή τα κρούσματα άρχισαν να πολλαπλασιάζονται στα εργοστάσια. Κρούσματα, σε άτομα που εμφάνισαν σοβαρά συμπτώματα, επειδή τα τεστ στη Λομβαρδία γίνονται μόνο σε όσους είναι πολύ άρρωστοι και σε κανέναν άλλο.

Στις επαρχίες Μπέργκαμο και Μπρέσια,μέχρι σήμερα , τα επιβεβαιωμένα κρούσματα είναι περίπου 8000 , ενώ ο πραγματικός αριθμός των κρουσμάτων είναι πολύ μεγαλύτερος, και σχεδόν 800 οι νεκροί, σε κάτι περισσότερο από 2 εκατομμύρια κατοίκους. Πρόκειται για μια από τις πιο σοβαρές περιπτώσεις παγκοσμίως και σίγουρα δεν βρισκόμαστε στο τέλος.

Αν το κλείσιμό τους είχε αποφασισθεί πριν από δέκα ημέρες, όταν η κατάσταση ήταν ήδη σοβαρή, θα είχαμε λιγότερα κρούσματα και νεκρούς και το σύστημα υγείας θα άντεχε περισσότερο στην επιδημία. Όταν όλα θα έχουν τελειώσει, θα πρέπει να κάνουμε ό, τι είναι δυνατόν προκειμένου τα αφεντικά της βιομηχανίας να πληρώσουν ένα βαρύ τίμημα για το κακό που προκάλεσαν οι  βρώμικες συνειδήσεις τους.

500.000 ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΤΕΣΤ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΡΟΝΟΪΟ ΑΠΌ ΤΗΝ ΔΟΚΙΜΑΖΟΜΕΝΗ ΜΠΡΕΣΙΑ ΣΤΙΣ ΗΠΑ.ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΝΟΙΑΖΕΙ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΦΡΑΓΚΑ

Στην Μπρέσια άνθρωποι πεθαίνουν κατά δεκάδες κάθε μέρα, εδώ και εβδομάδες και μια εταιρεία στην Μπρέσια, η Copan Diagnostics ,με ιδιοκτήτη έναν από εκείνους τους “επιχειρηματίες” που απαίτησαν να μην κλείσουν τα εργοστάσια για να συνεχίσουν να βγάζουν κέρδη, πούλησε την παραγωγή της – μισό εκατομμύριο δείγματα για το τεστ κορονοϊού – στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τη στιγμή που τα τοπικά νοσοκομεία διαμαρτυρόντουσαν για την έλλειψή τους. Από τέτοιο υλικό  είναι φτιαγμένοι αυτοί οι δολοφόνοι της “αγοράς”.

Μια ποσότητα διαγνωστικών τεστ δέκα φορές υψηλότερη από εκείνη που χρησιμοποιείται μέχρι στιγμής στη Λομβαρδία, μια περιοχή που σήμερα έχει φτάσει τα 20.000 περίπου επιβεβαιωμένα κρούσματα από τον ιό Covid-19. Μια τεράστια ποσότητα που από μόνη της θα κάλυπτε τα αιτήματα ολόκληρης της βόρειας Ιταλίας (σε ολόκληρη την Ιταλία, από την αρχή της επιδημίας, έχουν γίνει πάνω από 100 χιλιάδες τεστ). Ωστόσο, 500.000 διαγνωστικά τεστ ”έφυγαν” για τις Ηνωμένες Πολιτείες από την αμερικανική βάση στο Aviano, στο Friuli-Venezia Giulia.

Η εικόνα στο μετρό του Μιλάνο στις 6 το πρωί και γύρω στις 6 το απόγευμα

Μιλάνο/Λομβαρδία. Τουλάχιστον κόφτε το δούλεμα

Το ερώτημα είναι απλό και έχει τεθεί ξεκάθαρα εδώ και μέρες: πόσες από αυτές τις επιχειρήσεις που λειτουργούν σήμερα μπορούν να θεωρηθούν απαραίτητες; Οι επιχειρήσεις που παραμένουν ανοικτές είναι περισσότερες ή λιγότερες από το 40%; Πόσοι άνδρες και πόσες γυναίκες εργαζόμενοι που αναγκάζονται μέχρι σήμερα να εργάζονται υποχρεωτικά, στοιβαγμένοι σε μετρό και χώρους εργασίας, θα μπορούσαν και θα έπρεπε να παραμείνουν κλεισμένοι στο σπίτι τους, όπως υποκριτικά ζητούν Περιφέρεια ή δήμαρχος του Μιλάνου; Ή  μήπως πιστεύετε ότι το 40% που μετακινείται στο Μιλάνο και τη Λομβαρδία κάνουν όλοι περίπατο και είναι εντελώς ανεύθυνοι ?

Στο Μιλάνο στη βιομηχανία  δουλεύουν 391.504 εργαζόμενοι, και σε ολόκληρη τη Λομβαρδία 1.058.117, στο Μιλάνο 414.259 δουλεύουν στο εμπόριο, και σε ολόκληρη την Περιφέρεια 729.770 Τέλος 1.300.917 εργάζονται σε εταιρείες παροχής υπηρεσιών στο Μιλάνο και 2,018,342 σε όλη την Λομβαρδία

Ωστόσο, για να καλυφθεί η επαίσχυντη πραγματικότητα, ότι δε θέλησαν  να σταματήσει η εργασία εκεί όπου δεν ήταν απαραίτητο (υγεία, διανομή τροφίμων κ.λπ.), γίνεται προσπάθεια να στοχοποιηθούν  και να θεωρηθούν υπεύθυνοι όσοι δεν μένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους. Και τώρα κατεβάζουν το στρατό στους δρόμους, γίνονται περισσότεροι έλεγχοι,έχουμε καταστολή. Μια πρόφαση υποκριτική και απαράδεκτη μπροστά στην πραγματικότητα.

Το ξέρουμε ότι στο καθεστώς αρέσει πολύ να βλέπει στρατό στους δρόμους επειδή λειτουργεί ως αποτρεπτικό, το ξέρουμε ότι το να πέφτουν πρόστιμα ή να ασκούνται εξουσίες καταναγκασμού σε ένα κλίμα συναίνεσης είναι το όνειρο του κάθε μεγάλου ή μικρού τυράννου, ακόμη και εκείνων των επαρχιών.

Το ξέρουμε, ότι το σκέφτεστε και ότι το εύχεστε, ξέρουμε επίσης ότι ένα από αυτά τα βράδια θα μας πείτε από την τηλεόραση ότι δεν θα μπορούμε να βγαίνουμε από το σπίτι παρά μόνο για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα , για ψώνια. Αυτό ονομάζεται απαγόρευση της κυκλοφορίας. Τουλάχιστον να είμαστε ειλικρινείς, τουλάχιστον μη μας δουλεύετε.

Τώρα αυτή η κατάσταση πανδημίας είναι η προτεραιότητα όλων, αυτών με τις μεγάλες ευθύνες και αυτών με τις μικρές .

Αυτός ο εχθρός είναι αόρατος και θανατηφόρος, το δείχνουν οι αριθμοί του ημερήσιου δελτίου των 6 μ.μ. Ωστόσο, άλλοι εχθροί είναι λιγότερο αόρατοι, αλλά αρχίζουν να αποκαλύπτονται.

Ξέρουμε πως να ξεχωρίζουμε διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους και τις προτεραιότητες στις οποίες πρέπει να προσαρμοστούμε.

Αλλά μόλις τελειώσει αυτή η κατάσταση έκτακτης ανάγκης, θα κάνουμε τα πάντα για να μην ξεχαστούν γρήγορα όλα οι υποκρισίες που ακούσαμε, ο κυνισμός του Συνδέσμου Ιταλών Βιομηχάνων που ήθελε να κρατήσει ανοικτά τα εργοστάσια, τις ευθύνες  για την καταστροφή του εθνικού συστήματος υγείας και των δικτύων κοινωνικής προστασίας, αλλά και τις φιλοδοξίες για μια κοινωνία ανταγωνιστική, υποταγμένη και αυταρχική που αποκαλύφθηκαν  τις τελευταίες εβδομάδες. Έχουμε μνήμη ελέφαντα.

*Giorgio Cremaschi (Potere Al Popolo)

**Πηγή: pergadi.blogspot.com

πηγη: iskra.gr

Στην ουσία δεν εξετάζεται ο ιός από τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι εξετάζονται από τον κορωνοϊό.

Σεΐτ Αλντογάν

Όταν έγινε γνωστός ο θανατηφόρος κορωνοϊός στην Κίνα, οι αρχικές εκτιμήσεις ήταν ότι αποτελούσε ένα επεισόδιο στον γενικότερο εμπορικό πόλεμο που υπάρχει μεταξύ των ιμπεριαλιστικών χωρών.

Στο πλαίσιο αυτό πολλά κέντρα του κεφαλαίου έσπευσαν να ανοίξουν μέτωπο με το κινέζικο κεφάλαιο, ισχυριζόμενα ότι καταρρέει η οικονομία της Κίνας, ότι η χώρα αυτή δήλωσε αδυναμία να αντιμετωπίσει τα κρούσματα που εμφανίστηκαν κ.α. Ακόμα και μέχρι σήμερα ο Τραμπ ονομάζει τον ιό “κινέζικο”.

Όμως όταν ο ιός απλώθηκε σε όλο τον κόσμο και θεωρήθηκε πανδημία, με την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα να μην μπορεί να τον τιθασεύσει άλλαξαν το αφήγημά τους. Ξεκίνησαν να μιλάνε για μία πανδημία που απειλεί την ανθρωπότητα, έναν αόρατο εχθρό, έναν πόλεμο με τον ιό κ.α.

Στην ουσία δεν εξετάζεται ο ιός από τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι εξετάζονται από τον κορωνοϊό.

Ο ιός βάζει στο μικροσκόπιό του τα ιμπεριαλιστικά καπιταλιστικά συστήματα, το κεφάλαιο, το κέρδος, τη φτώχεια, υγεία, παιδεία, θρησκεία, εργασία με λίγα λόγια γενικά το σύστημα που δημιουργήθηκε απ’ τις κυρίαρχες τάξεις.

Εδώ πρέπει να ανοίξουμε μία παρένθεση.

Τι γινόταν πριν τον κορωνοϊό στον κόσμο;

Στην Αφρική πόσα παιδιά πέθαιναν απ’ την πείνα;

Σε πόσα κράτη του πλανήτη γινόντουσαν εμφύλιοι με χιλιάδες θύματα;

Πόσος κόσμος σκοτώθηκε από στρατιωτικές εισβολές;

Σε Ιράκ, Τουρκία, Παλαιστίνη, Αφγανιστάν, Συρία, Κουρδιστάν, πόσοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από πολεμικές εχθροπραξίες και την γενικότερη κατάσταση που τους είχε επιβληθεί;

Αλήθεια, ποιος είναι ο αριθμός των μεταναστών και προσφύγων που πέθαναν στα ναρκοπέδια, στα κρύα νερά της θάλασσας, στα βουνά κ.α.;

Η σημερινή “ευαισθησία” για την ανθρώπινη ζωή, όπως αυτή τώρα, απέναντι στον θανατηφόρο ιό, δεν υπήρχε.

Τα ΜΜΕ στα “ψιλά” αναφέρανε τον θάνατο και εξόντωση των ανθρώπων και των λαών. (Όπως κάνουν και σήμερα για τα χιλιάδες παιδιά που πεθαίνουν καθημερινά από την πείνα και τις αρρώστιες τον “υποανάπτυκτο” κόσμο)

Υποτιμούσαν εντελώς τις ανθρώπινες ζωές που δολοφονούσε (και εξακολουθεί να δολοφονεί) ο καπιταλισμός – ιμπεριαλισμός.

Τώρα όμως, με την επέλαση του ιού, παρουσιάζονται να ανησυχούν πραγματικά και, υποτίθεται, ότι κάνουν τα πάντα για να σώσουν το ανθρώπινο είδος.

Αλήθεια, αυτοί που βγαίνουν καθημερινά στα παράθυρα των τηλεοράσεων και μιλάνε για τα θύματα στην Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία, Αμερική κλπ, γιατί δεν μιλάνε για την εξάπλωση του ιού και τις ανθρώπινες ζωές που στερεί στις αφρικανικές χώρες, Αίγυπτο, Ιράκ, Αιθιοπία, Λίβανο και άλλα κράτη;
Ούτε καν αναφέρουν ότι σε αυτές τις χώρες ο ιός έχει ξεκινήσει και θερίζει.

Δεν το κάνουν γιατί οι ζωές σ’ αυτές τις χώρες έτσι κι αλλιώς δεν τους ενδιαφέρουν.

Αμφισβητεί κανείς ότι εάν ο ιός δεν είχε εξαπλωθεί στην Ευρώπη και δεν είχε αρχίσει να απειλεί το ίδιο το ιμπεριαλιστικό καπιταλιστικό σύστημα, αν δηλαδή δεν είχε οικονομικές επιπτώσεις και τα θύματά του ήταν μόνο απ’ τον λεγόμενο “τρίτο κόσμο”, θα περνούσε από τις κυβερνήσεις των “αναπτυγμένων” κρατών σχεδόν απαρατήρητος;

Στη συντριπτική πλειοψηφία των χωρών που αντιμετωπίζουν τον ιό αποδείχνεται ότι οι συνέπειες είναι βαθιά ταξικές και τα συστήματα αυτά δεν είναι προς όφελος του συνόλου του λαού, αλλά για να εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Εδώ και δεκάδες χρόνια οι εργάτες και εργαζόμενοι αγωνίζονταν για δημόσια δωρεάν υγεία για όλο τον κόσμο. Για να σταματήσει η υγεία να είναι εμπόρευμα. Δεν το κατόρθωσαν. Βρεθήκαμε στο εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα. (Άλλης φύσεως θέμα το πώς και το γιατί).

Οι ιδιωτικοποιήσεις προχώρησαν, δημιουργήθηκαν κλινικές 5 αστέρων (κυριολεκτικά με χρήματα του εργαζόμενου λαού, αφού συνήθως οι καπιταλιστές τις έφτιαξαν ληστεύοντας με τα θαλασσοδάνειά τους τον ιδρώτα των εργατών) και υγεία απολάμβανε όποιος είχε να πληρώσει.

Την ίδια στιγμή, ο εργάτης και εργαζόμενος, που πληρώνει αναγκαστικά τις ασφαλιστικές του εισφορές, η κάθε λαϊκή οικογένεια πρέπει να πληρώσει τα άντερά της για να νοσηλευτεί αν αρρωστήσει, αφού οι υπάρχουσες δομές παροχής δημόσιας υγείας είναι υποστελεχωμένες και υπολειτουργούν.

Αφού ο ιός, όπως λένε, απειλεί την ανθρωπότητα, ας κάνουμε κάποια ερωτήματα απευθυνόμενοι προς τις αστικές κυβερνήσεις:

Όλοι οι ρασοφόροι μαζί προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο όσα ένας γιατρός ή νοσηλευτής;

Πόσα δισ. πάνε για στρατιωτικό εξοπλισμό;

Πόσα δισ. πληρώνουν στο ΔΝΤ, στην Παγκόσμια Τράπεζα;

Πόσα δισ. χαρίζουν στις τράπεζες;

Ναι ο κορωνοϊός χτυπά όλες τις πόρτες πια. Χτυπά όμως εκκωφαντικά κύρια τις πόρτες των φτωχών, των εργατών και εργαζομένων. Οι πλούσιοι μόνο από κάποια αστοχία τους κινδυνεύουν απ’ αυτόν. Ο καπιταλιστής έχει την δυνατότητα να βρεθεί σε προστατευόμενο περιβάλλον.

Όμως, σχεδόν σε όλες τις χώρες τα μεγάλα εργοστάσια μένουν ανοικτά, αναγκάζοντας τους εργαζόμενους να δουλεύουν χωρίς μέτρα προστασίας από την πανδημία, ενώ αν αρρωστήσουν γνωρίζουμε τι κατάσταση συναντούν στα δημόσια νοσοκομεία.

Το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του πάντα έχουν διπλό πρόσωπο. Προσπαθούν να παρουσιάσουν ένα προσωπείο το οποίο δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Φτάνουν μάλιστα στο σημείο από θύτες να παρουσιάζονται θύματα.

Τώρα που βρισκόμαστε ένα βήμα πριν την παντελή κατάρρευση του συστήματος δημόσιας υγείας που αυτοί δημιούργησαν, είναι εμφανής η προσπάθειά τους να μετακυλήσουν τις ευθύνες τους στον λαό και να ισχυριστούν ότι υπήρχε ανυπακοή και δεν συμμορφώθηκε με τα μέτρα που του επέβαλαν, γι’ αυτό υπάρχουν αυτά τα αποτελέσματα.

Αλήθεια, εκτός των άλλων, πού είναι το συμβούλιο που έπρεπε να δημιουργηθεί απ’ το Υπουργείο Υγείας και στο οποίο να εκπροσωπούνται επιστήμονες, γιατροί, νοσηλευτές και αντιπρόσωποι από τα λαϊκά στρώματα που είναι αυτά που πλήττονται κύρια από την επιδημία;

Οι μοναδικοί παραγωγοί του πλούτου, αυτοί που είναι βασικά τα θύματα της επιδημίας, δεν πρέπει να γνωρίζουν άμεσα το τι ακριβώς συμβαίνει; Θεωρούνται μόνο ικανοί για να δέχονται απαγορεύσεις;

Είναι σίγουρο ότι μετά την ομαλοποίηση της κατάστασης θα υπάρχουν ριζικά μέτρα απ’ το κεφάλαιο και ανασυγκρότηση της καπιταλιστικής οικονομίας σε κάθε επίπεδο. Έχουμε όμως ανοιχτούς λογαριασμούς μαζί τους. Κι αυτό οι εργατικές μάζες δεν πρέπει να το ξεχνούν. Πρέπει να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για να παλέψουμε ξεκάθαρα. Τάξη προς τάξη.

πηγη:  pandiera.gr