«Περιορίζοντας, μεταξύ των άλλων, οι ασκούμενες πολιτικές το επίπεδο της κρατικής χρηματοδότησης του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα, από την απελθούσα στις επόμενες δεκαετίες, από 10% του ΑΕΠ(2016) στο 4% του ΑΕΠ κατά μέσο όρο την περίοδο 2018-2070, ουσιαστικά μεταφέρουν την χρηματοδότηση του κινδύνου του γήρατος από το κράτος στους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους, με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται για το βιοτικό τους επίπεδο κατά τις επόμενες δεκαετίες», τονίζουν, μεταξύ άλλων στο άρθρο τους οι δυο συγγραφείς.

Τα στοιχεία που αναφέρονται στο άρθρο είναι εντυπωσιακά. Μεταξύ άλλων:

-«Κατά την Μνημονιακή περίοδο 2009-2019, πραγματοποιήθηκε μία μείωση του επιπέδου των συντάξεων (κύρια και επικουρική) κατά 45% (σωρευτική απώλεια 63 δις ευρώ). Με άλλα λόγια, η μακροχρόνια χρηματοοικονομική επιδίωξη των δανειστών, συνίσταται στον περιορισμό αύξησης των συνταξιοδοτικών δαπανών κατά 2,5 ποσοστιαίες μονάδες επιπλέον του ποσοστού (13,5% του ΑΕΠ) που ήταν το 2009. Ως εκ τούτου, σε συστημικούς όρους ο κλάδος της κύριας ασφάλισης, μετά τον κλάδο της επικουρικής ασφάλισης, μεταλλάσσεται κατά τις επόμενες δεκαετίες, από διανεμητικό σύστημα καθορισμένων παροχών σε διανεμητικό σύστημα καθορισμένων αλλά μη εγγυημένων παροχών, με την έννοια ότι ο ασφαλισμένος πλέον δεν θα μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων το επίπεδο της συνταξιοδοτικής του παροχής, δεδομένου ότι αυτή μεταβάλλεται ανάλογα με το επίπεδο του δείκτη δαπάνες συντάξεων προς ΑΕΠ».

-«Η συνολική κρατική χρηματοδότηση (τριμερής χρηματοδότηση 4,5% του ΑΕΠ- 8,9 δις ευρώ) και η κρατική επιχορήγηση (κάλυψη ελλειμμάτων 5,5% του ΑΕΠ-9,1 δις ευρώ) του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης που το 2015 ήταν 10% του ΑΕΠ (18 δις ευρώ), δεν θα υφίσταται από 1/1/2026, δεδομένου ότι η κρατική χρηματοδότηση μετά το 2025 θα περιορίζεται στην χρηματοδότηση της εθνικής σύνταξης (386 ευρώ με ασφάλιση 20 ετών και 346 ευρώ με ασφάλιση 15 ετών), η οποία θα ανέρχεται σε 7% του ΑΕΠ (13 δις ευρώ περίπου). Οι δυσμενείς αυτές προοπτικές του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης κατά τις επόμενες δεκαετίες τόσο εξαιτίας των λαθών των μελετών των δανειστών, όσο και εξαιτίας των ασκούμενων Μνημονιακών κοινωνικο-ασφαλιστικών πολιτικών, επιβάλλεται να κατανοηθούν ως ανησυχητικές προκλήσεις και όχι ως δεδομένες εξελίξεις».

-«Η επιδίωξη προσαρμογής στη σχετική απόφαση του ΣτΕ για την αποκατάσταση της αρχής της αναλογικότητας εισφορών-παροχών με τη θέσπιση 6+1 ασφαλιστικών κατηγοριών εισφορών και νέα τεκμαρτά επίπεδα εισοδήματος στους αυτοαπασχολούμενους και τους ελεύθερους επαγγελματίες επιτυγχάνεται, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, με ανισότητες, δεδομένου ότι οι μισθωτοί θα χρηματοδοτούν τη μηνιαία σύνταξη των επαγγελματιών ανάλογα με τα έτη ασφάλισης και την ασφαλιστική κλάση από 12 μέχρι 21 ευρώ τον μήνα. Οι ανισότητες μεταξύ των ελεύθερων επαγγελματιών και των μισθωτών διευρύνονται και στο επίπεδο των εισφορών υγείας, όπου, σύμφωνα με τον Ν.4670/2020, οι ελεύθεροι επαγγελματίες στο ανώτερο δεύτερο επίπεδο θα καταβάλλουν μηνιαίως 66 ευρώ, ενώ οι μισθωτοί θα καταβάλλουν εισφορές υγείας 7% του ασφαλιστέου εισοδήματος του, γεγονός που σημαίνει ότι ο μισθωτός με μηνιαίο εισόδημα 900 ευρώ και άνω θα χρηματοδοτεί και το επίπεδο παροχών υγείας των ελεύθερων επαγγελματιών και των αυτοαπασχολουμένων».

-«Αξίζει να σημειωθεί ότι η δημοσιονομική βιωσιμότητα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης μετά την ψήφιση του Ν.4670/2020 επιτυγχάνεται, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, με τη μακροχρόνια (μέχρι το 2070) διατήρηση της συνταξιοδοτικής δαπάνης σε χαμηλά επίπεδα (12% του ΑΕΠ- 34 δις ευρώ), ποσοστό πολύ κατώτερο του μνημονιακού πλαφόν του 16,2% του ΑΕΠ, αντιστοιχώντας σε αριθμό συνταξιούχων 2.580.000 ατόμων και σε επίπεδο κύριας και επικουρικής σύνταξης 1.150 ευρώ μεικτά σε σταθερές τιμές (52% συνολικός συντελεστής αναπλήρωσης από 75% το 2009). Στην προοπτική αυτή, η κρατική χρηματοδότηση, κατά τις επόμενες δεκαετίες, μειώνεται στο 4% του ΑΕΠ, όταν το επιβαλλόμενο όριο από τους δανειστές προβλέπεται στο 7% του ΑΕΠ. Έτσι, αντί η κοινωνικο-ασφαλιστική στρατηγική και οι ασκούμενες πολιτικές στην Ελλάδα να επιδιώκουν την δημιουργία δημοσιονομικού χώρου εντός του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης (ΣΚΑ), αξιοποιώντας το περιθώριο της τάξης του 3% του ΑΕΠ για την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των μελλοντικών συνταξιούχων ( της σημερινής νέας γενιάς των εργαζομένων), όσο και των σημερινών συνταξιούχων, εκχωρείται ο δημιουργούμενος δημοσιονομικός χώρος του ΣΚΑ στον Κρατικό Προϋπολογισμό».

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΩΝ Σ. ΡΟΜΠΟΛΗ-Β. ΜΠΕΤΣΗ ΕΧΕΙ ΩΣ ΕΞΗΣ:

ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ

Των Σάββα Γ. Ρομπόλη, Ομ. Καθηγητή Παντείου Πανεπιστημίου, Βασίλειου Γ. ΜπέτσηΥποψ. Διδάκτορα Παντείου Πανεπιστημίου

Το Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΣΚΑ) στην Ελλάδα, ιδιαίτερα, κατά την Μνημονιακή δεκαετία (2009-2019) αντιμετωπίσθηκε από τους δανειστές λανθασμένα και δογματικά ως δημοσιονομικό και όχι ως κοινωνικό- αναπτυξιακό εργαλείο της οικονομικής πολιτικής.

Έτσι, στο πλαίσιο αυτό οι δανειστές επέβαλαν, μεταξύ των άλλων, στις ελληνικές κυβερνήσεις την ψήφιση νομοθετικών παρεμβάσεων αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, κατάτμησης της ενότητας της συνταξιοδοτικής παροχής σε εθνική και ανταποδοτική σύνταξη,μετατροπής της επικουρικής σύνταξης σε ατομικούς λογαριασμούς νοητής κεφαλαιοποίησης, μείωσης των συντελεστών αναπλήρωσης , θεσμοθέτησης αυτόματου κόφτη του επιπέδου των συντάξεων, κ.λ.π.

Κι’ αυτό, μεταξύ των άλλων, προκειμένου η συνταξιοδοτική δαπάνη (κύρια και επικουρική σύνταξη) στην Ελλάδα να μην υπερβεί κατά την περίοδο 2018-2070 το 16,2% του ΑΕΠ. Έτσι, στην κατεύθυνση αυτή, κατά την Μνημονιακή περίοδο 2009-2019, πραγματοποιήθηκε μία μείωση του επιπέδου των συντάξεων (κύρια και επικουρική) κατά 45% (σωρευτική απώλεια 63 δις ευρώ). Με άλλα λόγια, η μακροχρόνια χρηματοοικονομική επιδίωξη των δανειστών, συνίσταται στον περιορισμό αύξησης των συνταξιοδοτικών δαπανών κατά 2,5 ποσοστιαίες μονάδες επιπλέον του ποσοστού (13,5% του ΑΕΠ) που ήταν το 2009.

Ως εκ τούτου, σε συστημικούς όρους ο κλάδος της κύριας ασφάλισης, μετά τον κλάδο της επικουρικής ασφάλισης, μεταλλάσσεται κατά τις επόμενες δεκαετίες, από διανεμητικό σύστημα καθορισμένων παροχών σε διανεμητικό σύστημα καθορισμένων αλλά μη εγγυημένων παροχών, με την έννοια ότι ο ασφαλισμένος πλέον δεν θα μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων το επίπεδο της συνταξιοδοτικής του παροχής, δεδομένου ότι αυτή μεταβάλλεται ανάλογα με το επίπεδο του δείκτη δαπάνες συντάξεων προς ΑΕΠ.

Παράλληλα, η συνολική κρατική χρηματοδότηση (τριμερής χρηματοδότηση 4,5% του ΑΕΠ- 8,9 δις ευρώ) και η κρατική επιχορήγηση (κάλυψη ελλειμμάτων 5,5% του ΑΕΠ-9,1 δις ευρώ) του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης που το 2015 ήταν 10% του ΑΕΠ (18 δις ευρώ), δεν θα υφίσταται από 1/1/2026, δεδομένου ότι η κρατική χρηματοδότηση μετά το 2025 θα περιορίζεται στην χρηματοδότηση της εθνικής σύνταξης (386 ευρώ με ασφάλιση 20 ετών και 346 ευρώ με ασφάλιση 15 ετών), η οποία θα ανέρχεται σε 7% του ΑΕΠ (13 δις ευρώ περίπου).

Οι δυσμενείς αυτές προοπτικές του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης κατά τις επόμενες δεκαετίες τόσο εξαιτίας των λαθών των μελετών των δανειστών, όσο και εξαιτίας των ασκούμενων Μνημονιακών κοινωνικο-ασφαλιστικών πολιτικών, επιβάλλεται να κατανοηθούν ως ανησυχητικές προκλήσεις και όχι ως δεδομένες εξελίξεις. Στις συνθήκες αυτές , η μελέτη του νέου ασφαλιστικού νόμου (Ν.4670/2020-ΦΕΚ 43/Α/28-2-2020) αναδεικνύει με τον πιο σαφή και εύληπτο τρόπο ότι, ακολουθώντας κατά γράμμα την προαναφερόμενη στρατηγική κατεύθυνση των Μνημονιακών επιλογών, περιορίζεται σε μία παρέμβαση δημοσιονομικού, εφαρμοστικού και διευθετικού χαρακτήρα, προσαρμοσμένη, κατά βάση, στις αποφάσεις (4/10/2019) του ΣτΕ.

Η παρατήρηση αυτή σημαίνει ότι ο συγκεκριμένος νόμος στερείται των προϋποθέσεων μίας κοινωνικο-ασφαλιστικής μεταρρύθμισης και μίας αναγκαίας εναλλακτικής επιλογής, η οποία θα ανέτρεπε τον δημοσιονομικό χαρακτήρα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα και θα εγκαθίδρυε νέα στοιχεία κοινωνικού και αναπτυξιακού χαρακτήρα με ισότητα, οικονομική ισορροπία και σταδιακή βελτίωση του επιπέδου των συντάξεων.

Πιο συγκεκριμένα, η νομοθετική αυτή παρέμβαση και κοινωνικο-ασφαλιστική επιλογή είναι περιορισμένων προσδοκιών, δεδομένου ότι αφορά σε αριθμό και σε όφελος λίγους συνταξιούχους τόσο για την κύρια, όσο και για την επικουρική σύνταξη. Επιπλέον, η επιδίωξη προσαρμογής στη σχετική απόφαση του ΣτΕ για την αποκατάσταση της αρχής της αναλογικότητας εισφορών-παροχών με τη θέσπιση 6+1 ασφαλιστικών κατηγοριών εισφορών και νέα τεκμαρτά επίπεδα εισοδήματος στους αυτοαπασχολούμενους και τους ελεύθερους επαγγελματίες επιτυγχάνεται, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, με ανισότητες, δεδομένου ότι οι μισθωτοί θα χρηματοδοτούν τη μηνιαία σύνταξη των επαγγελματιών ανάλογα με τα έτη ασφάλισης και την ασφαλιστική κλάση από 12 μέχρι 21 ευρώ τον μήνα.

Οι ανισότητες μεταξύ των ελεύθερων επαγγελματιών και των μισθωτών διευρύνονται και στο επίπεδο των εισφορών υγείας, όπου, σύμφωνα με τον Ν.4670/2020, οι ελεύθεροι επαγγελματίες στο ανώτερο δεύτερο επίπεδο θα καταβάλλουν μηνιαίως 66 ευρώ, ενώ οι μισθωτοί θα καταβάλλουν εισφορές υγείας 7% του ασφαλιστέου εισοδήματος του, γεγονός που σημαίνει ότι ο μισθωτός με μηνιαίο εισόδημα 900 ευρώ και άνω θα χρηματοδοτεί και το επίπεδο παροχών υγείας των ελεύθερων επαγγελματιών και των αυτοααπασχολουμένων.

Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί ότι η δημοσιονομική βιωσιμότητα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης μετά την ψήφιση του Ν.4670/2020 επιτυγχάνεται, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, με τη μακροχρόνια (μέχρι το 2070) διατήρηση της συνταξιοδοτικής δαπάνης σε χαμηλά επίπεδα (12% του ΑΕΠ- 34 δις ευρώ), ποσοστό πολύ κατώτερο του μνημονιακού πλαφόν του 16,2% του ΑΕΠ, αντιστοιχώντας σε αριθμό συνταξιούχων 2.580.000 ατόμων και σε επίπεδο κύριας και επικουρικής σύνταξης 1.150 ευρώ μεικτά σε σταθερές τιμές (52% συνολικός συντελεστής αναπλήρωσης από 75% το 2009).

Στην προοπτική αυτή, η κρατική χρηματοδότηση, κατά τις επόμενες δεκαετίες, μειώνεται στο 4% του ΑΕΠ, όταν το επιβαλλόμενο όριο από τους δανειστές προβλέπεταιστο 7% του ΑΕΠ. Έτσι, αντί η κοινωνικο-ασφαλιστική στρατηγική και οι ασκούμενες πολιτικές στην Ελλάδα να επιδιώκουν την δημιουργία δημοσιονομικού χώρου εντός του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης (ΣΚΑ), αξιοποιώντας το περιθώριο της τάξης του 3% του ΑΕΠ για την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των μελλοντικών συνταξιούχων ( της σημερινής νέας γενιάς των εργαζομένων), όσο και των σημερινών συνταξιούχων,εκχωρείται ο δημιουργούμενος δημοσιονομικός χώρος του ΣΚΑ στον Κρατικό Προϋπολογισμό.

Με άλλα λόγια, περιορίζοντας, μεταξύ των άλλων, οι ασκούμενες πολιτικές το επίπεδο της κρατικής χρηματοδότησης του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα, από την απελθούσα στις επόμενες δεκαετίες, από 10% του ΑΕΠ(2016) στο 4% του ΑΕΠ κατά μέσο όρο την περίοδο 2018-2070, ουσιαστικά μεταφέρουν την χρηματοδότηση του κινδύνου του γήρατος από το κράτος στους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους, με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται για το βιοτικό τους επίπεδο κατά τις επόμενες δεκαετίες.

πηγη: kommon.gr

Τις τελευταίες βδομάδες, η εξέλιξη της επιδημίας σε όλο τον κόσμο κατέγραψε θανάτους και μεταξύ εφήβων, μικρών παιδιών, ακόμα και βρεφών. Όσο κι αν πρέπει κανείς να ακούει με προσοχή τις διαπιστώσεις των επιστημόνων ότι πρόκειται για «σπάνιες περιπτώσεις», δεν μπορεί να αγνοήσει τις μαρτυρίες των οικογενειών των θυμάτων που συγκλίνουν όλες στον ίδιο τρόπο αντιμετώπισης από την πλευρά των συστημάτων Υγείας: Συστάσεις για «παραμονή κατ' οίκον» σε περιπτώσεις ασθενών με ήπια συμπτώματα, συμβουλές για επικοινωνία με τον «προσωπικό γιατρό». Στην πλειοψηφία, όμως, των περιπτώσεων δεν υπάρχει ένα επαρκώς οργανωμένο και δωρεάν δίκτυο Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας για όλους και η Ιδιωτική Υγεία είναι μόνο για τους λίγους. Μπορεί, επομένως, με τον αυτοπεριορισμό και την «αυτοθεραπεία» το σύστημα να απαλλάσσεται από το κόστος εκατομμυρίων αναγκαίων τεστ και να ελαφρύνει τα νοσοκομεία που ήδη «βογκούν», οι ασθενείς όμως αφήνονται κυριολεκτικά στη μοίρα τους, στο έδαφος των ανεπαρκειών και των ελλείψεων στα συστήματα Υγείας όλων των καπιταλιστικών κρατών, όπου θριαμβεύει η δολοφονική για τις λαϊκές ανάγκες αντίληψη του «κόστους - οφέλους».

* * *

Με τον τρόπο αυτό αυξάνονται οι πιθανότητες να στερηθούν την έγκαιρη και αναγκαία βοήθεια ακόμα και νέοι άνθρωποι όταν αντιμετωπίσουν απότομες εξάρσεις της νόσου, πολύ περισσότερο που αυτές είναι διαπιστωμένες από τους γιατρούς. Αυτό έγινε και με τη 12χρονη Ρασέλ από το Βέλγιο, η οποία την Τρίτη 31 Μάρτη υπέκυψε από τον Covid-19, χωρίς να έχει κάποιο υποκείμενο νόσημα. Η αδελφή της εξήγησε στην εφημερίδα «Λε Σουάρ» ότι η μικρή ένιωσε αδιάθετη μόλις πριν από τέσσερις μέρες: «Ανέβασε πυρετό και η μητέρα μου την πήγε κατευθείαν στον γιατρό. Φυσικά, η μητέρα μου σκέφτηκε τον κορονοϊό, ενώ ο γιατρός σκέφτηκε ότι επρόκειτο για μια αλλεργία. Μας έγραψε ένα φάρμακο για το βήχα και η μητέρα μου ησύχασε επειδή αποκλείστηκε ο Covid-19...». Τη νύχτα της Κυριακής προς Δευτέρα η 12χρονη ξύπνησε με πολύ πυρετό. «Ανήσυχη η μητέρα μου κάλεσε τον γιατρό. Αλλά εκείνος δεν μπορούσε να τη δεχτεί πριν από τις 10.30, γιατί "εξαιτίας της ηλικίας της, δεν ήταν προτεραιότητα"...». Το ίδιο πρωί η κατάσταση της μικρής χειροτέρευσε κι άλλο, είχε μεγάλες δυσκολίες στην αναπνοή, η μητέρα της κάλεσε ασθενοφόρο που δεν ήρθε ποτέ. Το ρεπορτάζ της «Λε Σουάρ» ανέφερε ότι «η μικρή κατέληξε σπίτι, λίγο πριν τις 9 το πρωί, ενώ ο πατέρας της την έντυνε για να πάει στο νοσοκομείο, αφού ένας γνωστός είχε δεχτεί να τους μεταφέρει εκείνος...». Εννοείται πως η μικρή δεν είχε υποβληθεί καν σε εξέταση για τον SARS-CoV-2.

* * *

Χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση του 19χρονου Ιταλού Λούκα (δούλευε και ζούσε μαζί με τη μητέρα του στο βόρειο Λονδίνο) που υπέκυψε στις 24 Μάρτη. Ο νεαρός επίσης δεν είχε άλλες παθήσεις. Σύμφωνα με βρετανικά και ιταλικά ΜΜΕ, εμφάνισε πυρετό και βήχα μόλις μια βδομάδα πριν υποκύψει. Ο γιατρός τού έδωσε αντιπυρετικά. Εκείνος χειροτέρευσε, ωστόσο ο γιατρός, αφού τον επισκέφτηκε για να τον εξετάσει σπίτι, του είπε ότι είναι νέος και «δεν χρειάζεται να ανησυχεί εξαιτίας μιας "άσχημης γρίπης"». Αλλά και την επομένη ο Λούκα συνέχισε να χειροτερεύει, σύμφωνα με τα ίδια ρεπορτάζ, «παραπονέθηκε για πόνους στο στήθος, τελικά κατέρρευσε. Κατά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο, το πλήρωμα του ασθενοφόρου προσπάθησε να τον επαναφέρει, αλλά οι πνεύμονές του δεν άντεξαν, είχαν γεμίσει υγρό και αίμα...». Σημειωτέον, σύμφωνα με μαρτυρίες μελών της οικογένειας του νεαρού, «οι γιατροί (απλά) συνέστησαν στη μητέρα του και τον σύντροφό της (που έμεναν μαζί) να μείνουν σε 14ήμερη καραντίνα», δεν τους έστειλαν καν να κάνουν τεστ για τον ιό.

* * *

Αντίστοιχες μοιραίες καθυστερήσεις και ελλείψεις στους μηχανισμούς έγκαιρης διάγνωσης και αντιμετώπισης του ιού καταγγέλλουν οι οικογένειες και άλλων παιδιών ή νέων που χάθηκαν. Φυσικά, αρμόδιοι για να διαγνώσουν και να αξιολογήσουν την υγεία ενός ασθενούς είναι οι γιατροί. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, όπως και σε αντίστοιχες που καταγράφηκαν στην Ελλάδα, ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι οι εκτιμήσεις των γιατρών δεν επηρεάστηκαν από τα «πρωτόκολλα» διαχείρισης της νόσου, που δεν διαμορφώνονται με αμιγώς επιστημονικά κριτήρια, αλλά με βάση τις δυνατότητες και τις προτεραιότητες των ξεχαρβαλωμένων συστημάτων Υγείας; Ποιος αμφισβητεί ότι η εξέλιξη αυτών των ασθενών θα ήταν άλλη, αν βρίσκονταν υπό την εποπτεία ενός πλήρως ανεπτυγμένου συστήματος ΠΦΥ; Μπορεί, επομένως, η θνητότητα σε μικρότερες ηλικίες να είναι μικρή, μπορεί όντως τα ήπια συμπτώματα να έχουν κατά κανόνα θετική εξέλιξη, αλλά η υγεία και η ζωή του καθενός είναι μοναδικές. Κανείς δεν έχει ένα δεύτερο κέρμα για να ανανεώσει τη ζωή του, δεν είναι η ζωή βιντεοπαιχνίδι. Ζωές που θα μπορούσαν να σωθούν, χάνονται άδικα, ενώ υπάρχουν σήμερα όλες οι προϋποθέσεις και οι δυνατότητες να δοθεί με υψηλά ποσοστά επιτυχίας η μάχη της πρόληψης και της ίασης για τον καθένα. Προκύπτουν λοιπόν ερωτήματα: Γιατί ενώ ζούμε στον 21ο αιώνα, θεωρείται «πρόοδος» η «νοσηλεία» ενός ασθενούς «κατ' οίκον», ακόμα και η αυτοδιάγνωση - αυτοθεραπεία; Γιατί η προστασία της υγείας να είναι «ατομική ευθύνη»;

Α. Μ.

πηγη: 902.gr

Καταργείται μετά το φιάσκο και τις καταγγελίες για επιλεκτικές χρηματοδοτήσεις το πρόγραμμα vouchers για τους επιστήμονες. Μετά τις αποκαλύψεις  και τα δημοσιεύματα ότι πίσω από τις εταιρείες που θα μοιράζονταν τα 36 εκατ. ευρώ για να παρέχουν τηλεκάρτιση βρίσκονται «γαλάζιοι» εκλεκτοί, η κυβέρνηση αποφάσισε τον τερματισμό του προγράμματος. 

Όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Εργασίας Γιάννης Βρούτσης, οι επιστήμονες θα λάβουν την ενίσχυση των 600 ευρώ για τον μήνα Απρίλιο χωρίς προϋποθέσεις, ενώ το πρόγραμμα οικονομικής στήριξής του με τηλεκάταρτιση καταργείται. Ειδικότερα, σε ανακοίνωση που εξέδωσε, μεταξύ άλλων, αναφέρει:

«Δυστυχώς, το περιεχόμενο, σε πολλά σημεία του, δεν ήταν αυτό που αντιστοιχεί σε ένα τέτοιο Πρόγραμμα. Και, βεβαίως, δεν υπηρετεί απόλυτα τον σκοπό για τον οποίο αρχικά επελέγη από την Κυβέρνηση. Για τον λόγο αυτό, αφού προηγήθηκε σχετική έρευνα με απόφαση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, το πρόγραμμα οικονομικής στήριξης επιστημόνων με τηλεκατάρτιση καταργείται. Οι επιστήμονες, όμως, τους οποίους αφορούσε το Πρόγραμμα, θα λάβουν κανονικά την ενίσχυση των 600 ευρώ για τον μήνα Απρίλιο χωρίς προϋποθέσεις.

Ταυτόχρονα, με εντολή του πρωθυπουργού, ξεκινά αξιολόγηση των Κέντρων Επαγγελματικής Κατάρτισης μέσω ενδελεχούς ελέγχου της ποιότητας των προγραμμάτων κατάρτισης και ανάπτυξης ανθρώπινου δυναμικού. Κάτι που δεν συνέβη, βεβαίως, τα τελευταία χρόνια (…) Χτίζουμε, όλοι μαζί, ένα αποτελεσματικό Κράτος που εμπνέει εμπιστοσύνη. Τυχόν αστοχίες, όπως έγινε και σε άλλες περιπτώσεις, εντοπίζονται και διορθώνονται».

Υπενθυμίζουμε ότι από τα διάφορα «προγράμματα κατάρτισης» επιστημόνων με τα οποία η κυβέρνηση όχι μόνο εξαίρεσε τους χτυπημένους από την αναστολή δραστηριοτήτων αυτοαπασχολούμενους επιστήμονες (δικηγόρους, μηχανικούς κλπ) από το έκτακτο βοήθημα των 800 ευρώ, αλλά ταυτόχρονα έκανε ένα «δωράκι» πάνω από 85 εκατ. ευρώ  στους ομίλους των ιδιωτικών ΚΕΚ – κολεγίων και έδωσε ταυτόχρονα τη δυνατότητα σε εργοδότες να πιέζουν εργαζόμενους με «μπλοκάκι» να δουλεύουν χωρίς μισθό, αφού θα «πληρώνονται» με voucher (διαβάστε αναλυτικά εδώ). 

Διαβάστε επίσης, σε ποιους και γιατί «χαρίζετε» 84.760.740€ κύριε Βρούτση; (*)   του Δημήτρη Κοκαρίδα καθώς και τον «εμπαιγμό των σεμιναρίων και το «μαγικό» κουτί του ΕΣΠΑ με τα 180 εκ. ευρώ,  από τον Γιώργο Φραγκογιάννη (Μηχανικός, Δρ ΕΜΠ — Ελεύθερος Επαγγελματίας).

πηγη: imerodromos.gr

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ στα πλαίσια της απόφασης του Ε.Κ.Πειραιά συμμετέχει στην 24ωρη απεργία που αυτό προκήρυξε για την 1η Μάη 2020. Η απεργία αφορά τους Ναυτεργάτες των πλοίων που θα βρίσκονται σε όλη την γεωγραφική έκταση και περιοχή του Πειραιά.

Η 1η Μάη αποτελεί για την εργατική τάξη και το αγωνιστικό ταξικό κίνημά της κορυφαίο ορόσημο και διαχρονικά συμβολίζει την ανειρήνευτη ταξική πάλη, την αλληλεγγύη για τα εργατικά δικαιώματα και συμφέροντα, τον αγώνα ενάντια στο σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Η εργατική Πρωτομαγιά είναι συνυφασμένη με τις διεκδικήσεις, τα αιτήματα που διαμορφώνονται από την επικαιρότητα και τις εξελίξεις σε κάθε χώρα.

Από αυτή την σκοπιά η εργατική τάξη και το κίνημά της, τα συνδικάτα, πρέπει και οφείλουν όπως και στο παρελθόν κάτω από πολύ πιο αντίξοες συνθήκες διωγμών, φυλακίσεων, εξοριών και γενικευμένης καταστολής, σήκωσαν ψηλά την σημαία των αξιών της εργατικής πάλης και της Πρωτομαγιάς, έτσι και σήμερα σε συνθήκες υγειονομικής κρίσης οφείλουν να βάλουν μπροστά τα εργατικά δικαιώματα και, τηρώντας όλα τα αναγκαία μέτρα για την ασφάλεια και την προστασία της υγείας, να βγουν αποφασιστικά στους δρόμους της πάλης, να προετοιμάσουν, να οργανώσουν την επιτυχία της απεργίας και αυτήν των δημόσιων συγκεντρώσεων - διαδηλώσεων.

Η υγειονομική κρίση στην χώρα μας αναδεικνύει όχι μόνο τα τραγικά κενά και τις ανεπάρκειες του δημόσιου συστήματος υγείας που οι κυβερνητικές αστικές πολιτικές διαχρονικά το αποδιοργάνωσαν και το υποβάθμισαν με την ελλιπέστατη χρηματοδότηση, την έλλειψη προσωπικού και του αναγκαίου ιατρικού εξοπλισμού και υποδομών αλλά και σήμερα η ασκούμενη κυβερνητική πολιτική έχει ήδη δρομολογήσει μια νέα επίθεση στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα και στις ελευθερίες όπως είναι η απρόσκοπτη συνδικαλιστική δράση....

Επίσης τις οικονομικές επιπτώσεις από αυτή την κρίση σήμερα και αύριο καλούνται να πληρώσουν τις συνέπειες οι εργαζόμενοι.

Δείγματα γραφής αυτής της πολιτικής είναι ευδιάκριτα σε όλους τους τομείς. Μαζική ανεργία, γενικευμένες απολύσεις, επιδόματα φτώχειας, γιγάντωση των επισφαλών μορφών απασχόλησης, απλήρωτη και μαύρη ανασφάλιστη εργασία, δραστικός περιορισμός στα συνδικαλιστικά δικαιώματα.

Η εικόνα αυτή εκφράζεται και στον χώρο της Ναυτιλίας που η κυβέρνηση με την πολιτική και τα μέτρα που πήρε και θα πάρει δείχνει ξεκάθαρα τίνος συμφέροντα υπηρετεί, αφού από την μια παρέχει πλήθος προνομίων - διευκολύνσεων και ενισχύσεων στο εφοπλιστικό κεφάλαιο ενώ τους Ναυτεργάτες τους αφήνει άνεργους και απροστάτευτους και αυτοί που εργάζονται σε πλοία βιώνουν ένα καθεστώς ανασφάλειας με υπονομευμένα τα δικαιώματά τους και στις συνθήκες αυτές η εφοπλιστική τρομοκρατία και αυθαιρεσία ενισχύονται ακόμη περισσότερο.

Στις συνθήκες αυτές η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ προβάλει αποφασιστικά το παρακάτω διεκδικητικό πλαίσιο:

- Στήριξη όλων των ανέργων που έχουν απολυθεί από δρομολογημένα πλοία ή από αυτά που επρόκειτο να ξεκινήσουν για όσο διάστημα διαρκεί η κρίση με επίδομα που να αντιστοιχεί στον βασικό μισθό της ΣΣΕ για τους νεοεισερχόμενους στην Ακτοπλοΐα.

- Κάλυψη όλων των μακροχρόνια άνεργων Ναυτεργατών με κατάργηση των προϋποθέσεων που ισχύουν σήμερα (με υπουργικές αποφάσεις - Π.Δ - νόμους), ουσιαστική αύξηση στο επίδομα ανεργίας και επιμήκυνση του χρόνου κάλυψής τους έως να βρουν δουλειά.

- Στα πλοία που ταξιδεύουν δρομολογημένα σε όλες τις γραμμές να εφαρμοστεί η θερινή οργανική σύνθεση.

- Πλήρη κάλυψη όλων των άνεργων και δωρεάν ιατρική - νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη, τόσο των ίδιων όσο και των οικογενειών τους.

- Ενίσχυση των μέτρων και των ελέγχων σε όλα τα πλοία στην εφαρμογή των κατευθύνσεων για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας των Ναυτεργατών.

- Απαρέγκλιτη εφαρμογή των ΣΣΕ και του σεβασμού των εργασιακών δικαιωμάτων των Ναυτεργατών.

Το διεκδικητικό αυτό πλαίσιο αφορά την αντιμετώπιση των Ναυτεργατικών προβλημάτων που βρίσκονται στην επικαιρότητα που διαμορφώνει η παρούσα υγειονομική κρίση.

Στην ατζέντα της ΠΕΝΕΝ βρίσκονται σταθερά και με συνέπεια όλα τα κεντρικά προβλήματα που μαστίζουν τους Ναυτεργάτες και τα οποία συνοπτικά αφορούν:

• Την υπογραφή και ανανέωση όλων των ΣΣΕ για το 2020
• Την αντιμετώπιση των κοινωνικοασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών προβλημάτων τόσο των εν ενεργεία όσο και των απόμαχων της θάλασσας
• Την αντιμετώπιση της ανεργίας και την λήψη μέτρων για την απασχόληση των Ναυτεργατών

ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ

ΔΙΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙΚΑ - ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΠΑΡΟΝ

ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ 2020

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ