Ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων του κορονοϊού μπορεί να είναι σχεδόν 60% μεγαλύτερος από τις επίσημες στατιστικές παγκοσμίως, σύμφωνα με ανάλυση των «Financial Times» για 14 χώρες, η οποία λαμβάνει υπόψη της τους αυξημένους συνολικούς θανάτους στη διάρκεια της πανδημίας. Ανάλογο δημοσίευμα είχε κάνει πρόσφατα και ο «Economist».

Τα έως τώρα στατιστικά στοιχεία για τους θανάτους από οποιαδήποτε αιτία σε αυτές τις 14 χώρες δείχνουν περίπου 122.000 παραπάνω θανάτους σε σχέση με το μέσο όρο των προηγούμενων ετών 2015-2019, αριθμός σημαντικά υψηλότερος από τους 77.000 θανάτους που έχουν επίσημα αποδοθεί στη νόσο Covid-19 στις ίδιες χώρες και την ίδια περίοδο Μαρτίου και Απριλίου 2020.

Με βάση αυτή την «ψαλίδα», η βρετανική εφημερίδα εκτιμά ότι, αν μια ανάλογη «υπερβάλλουσα θνησιμότητα» υπάρχει σε όλο τον κόσμο, τότε ο πραγματικός αριθμός θανάτων που σχετίζονται με την Covid-19 και σήμερα αγγίζει τις 207.000, θα είναι αρκετά μεγαλύτερος, πάνω από 318.000.

Σε όλες τις χώρες, πλην της Δανίας, οι υπερβάλλοντες συνολικοί θάνατοι υπερβαίνουν τα επίσημα στατιστικά θανάτων από κορονοϊό. Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα, στη διάρκεια της πανδημίας οι θάνατοι από οποιαδήποτε αιτία αυξήθηκαν κατά 60% στο Βέλγιο, κατά 51% στην Ισπανία, κατά 42% στην Ολλανδία και κατά 34% στη Γαλλία.

Στη Λομβαρδία της Ιταλίας τα στατιστικά συνολικών θανάτων περιλαμβάνουν περισσότερους από 13.000 έξτρα θανάτους από ό,τι τα προηγούμενα χρόνια, ενώ οι επίσημοι νοσοκομειακοί θάνατοι από κορονοϊό στην ίδια περιοχή είναι 4.348 – μια αύξηση περίπου 155%. Στο Μπέργκαμο η υπερβάλλουσα θνησιμότητα από οποιαδήποτε αιτία είναι η μεγαλύτερη παγκοσμίως, φθάνοντας το 464% πάνω από τα φυσιολογικά επίπεδα, ενώ στη Νέα Υόρκη είναι 200% και στη Μαδρίτη 161%.

Στις αναπτυσσόμενες χώρες η «ψαλίδα» μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερη. Για παράδειγμα, σε μια επαρχία του Ισημερινού αναφέρθηκαν 245 επίσημοι θάνατοι από Covid-19 μεταξύ 1ης Μαρτίου και 15ης Απριλίου, αλλά τα στατιστικά συνολικής θνησιμότητας δείχνουν ότι το ίδιο χρονικό διάστημα πέθαναν περίπου 10.200 περισσότεροι άνθρωποι από ό,τι σε ένα τυπικό έτος στο παρελθόν – μια αύξηση κατά 350%. Στην πρωτεύουσα της Ινδονησίας Τζακάρτα ο αριθμός των έξτρα θανάτων από οποιαδήποτε αιτία σε σχέση με το παρελθόν είναι κατά 15 φορές μεγαλύτερος σε σχέση με τους επίσημους θανάτους από Covid-19.

Ένα ποσοστό των έξτρα θανάτων εν μέσω πανδημίας πιθανώς οφείλονται στο ότι αρκετοί άνθρωποι που έχουν άλλες παθήσεις, αποφεύγουν να πάνε στο νοσοκομείο από φόβο για τον κορονοϊό, με αποτέλεσμα να πεθαίνουν από το υποκείμενο νόσημά τους (π.χ. καρδιοπάθεια).

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η υπερβάλλουσα (σε σχέση με τα ιστορικά «φυσιολογικά» επίπεδα) θνησιμότητα είναι μεγαλύτερη στις χώρες όπου η πανδημία έχει τη μεγαλύτερη έξαρση, κάτι που πιθανώς υποδηλώνει ότι οι περισσότεροι έξτρα θάνατοι σχετίζονται με τον κορονοϊό, παρά απλώς με τις παρενέργειες του lockdown.

Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ Ντέιβιντ Σπιγκελχάλτερ δήλωσε ότι οι ημερήσιοι επίσημοι θάνατοι από Covid-19 στη Βρετανία «είναι υπερβολικά χαμηλοί», επειδή λαμβάνουν υπόψη μόνο τους θανάτους εντός νοσοκομείου. «Υπάρχουν τόσες πολλές ερωτήσεις σχετικά με την αύξηση που έχουμε δει στους θανάτους που δεν αναφέρουν την Covid-19 στο πιστοποιητικό θανάτου και οι οποίοι έχει κανείς την αίσθηση ότι αναπόφευκτα συνδέονται με κάποιο τρόπο με την επιδημία», ανέφερε.

«Αν θέλουμε να κατανοήσουμε τους τρόπους που οι διάφορες χώρες ανταποκρίθηκαν στην πανδημία και πόσο αυτή επηρέασε την υγεία του πληθυσμού τους, ο καλύτερος τρόπος είναι να μετρήσουμε τους έξτρα θανάτους», δήλωσε ο καθηγητής επιδημιολογίας Ντέιβιντ Λέον της Σχολής Υγιεινής και Τροπικής Ιατρικής του Λονδίνου. Κάτι που, σύμφωνα με τους ειδικούς, αφορά ιδιαίτερα τους θανάτους σε οίκους ευγηρίας.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

https://www.facebook.com/watch/?ref=external&v=2649735398684094

Βίντεο από την σελίδα #ΜένουμεΕνεργοί

Οι 17 συμβασιούχοι, εργαζόμενοι στην υπηρεσία ασύλου, είναι ξεκάθαρο ότι απολύονται λόγω της δράσης τους στο Σωματείο Εργαζομένων Συμβασιούχων στην Υπηρεσία Ασύλου, λόγω των μαχών που δίνουν χρόνια τώρα για τα δικαιώματα των εργαζομένων ενάντια σε κάθε κυβέρνηση.

Ο υπουργός Μηταράκης ενοχλείται και ανακαλύπτει “ποινικές και νομικές” κυρώσεις εις βάρος τους για να τους αφήσει εν μέσω πανδημίας χωρίς δουλειά, μισθό και τροφή.

Η απεργία διαρκείας στην οποία βρίσκονται οι εργαζόμενοι υπάρχει ανάγκη να στηριχτεί από όλους και όλες μας.

Γιατί σήμερα είναι είναι αυτοί.
Χτες ήταν άλλοι εκατοντάδες χιλιάδες στις δουλειές τους.
Αύριο μπορεί να είναι ο καθένας και η καθεμία από εμάς.

Να παρθούν πίσω οι απολύσεις – Μόνιμη δουλειά για όλους και όλες!
Νίκη στον αγώνα τους!
Νίκη στην απεργία τους!

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ στα πλαίσια της απόφασής της για την προετοιμασία και οργάνωση της 24ωρης Παμπειραϊκής απεργίας την εργατική Πρωτομαγιά 2020 συνεχίζει καθημερινά στα καράβια την ενημέρωση των μελών μας και όλων των Ναυτεργατών ώστε να κάνουν δική τους υπόθεση την περιφρούρηση, την επιτυχία της απεργίας, τα αιτήματα και τις δίκαιες διεκδικήσεις μας.

Στο πλαίσιο αυτό στο λιμάνι του Πειραιά θα υπάρχει την 1η Μάη στις 5.30 π.μ οργανωμένο κλιμάκιο περιφρούρησης της Ένωσής μας. Καλούμε τα μέλη μας μέσα και έξω από τα καράβια στα πλαίσια της ειδικής προετοιμασίας που έχουμε δρομολογήσει να επικοινωνήσουν για τον σκοπό αυτό με την Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ.

Σημειώνουμε ότι τόσο στην περιφρούρηση όσο και στις συσκέψεις στα πλοία και στην συγκέντρωση - διαδήλωση θα τηρήσουμε με αυστηρότητα όλα τα ενδεικνυόμενα μέτρα ασφάλειας και υγείας.

Αντιπροσωπεία της ΠΕΝΕΝ την Πρωτομαγιά στις 9 το πρωί θα καταθέσει στεφάνι στο μνημείο των πεσόντων εργατών στο Πασαλιμάνι.

Στην συνέχεια στις 10.30 δίνουμε όλοι αγωνιστικά το παρόν μας στην Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση που συνδιοργανώνει η ΠΕΝΕΝ με άλλα εργατικά Σωματεία στα Χαυτεία στην Αθήνα στις 10.30 π.μ και στην πορεία που θα ακολουθήσει στην Βουλή.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Το παράδειγμα κρατών-μελών της ΕΕ και η περίπτωση της Ελλάδας*

Αν ρίξει κανείς μια ματιά στα στοιχεία που παρέθεσε το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ για τα έκτακτα μέτρα στήριξης των εργαζομένων στα κράτη μέλη της ΕΕ για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού θα διαπιστώσει  κάποια κρίσιμα συμπεράσματα. Ειδικά, σε ότι αφορά την διατήρηση των θέσεων εργασίας των πληττόμενων εργαζομένων. Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα κρατών, σε παρόμοια ή και χειρότερη οικονομική κατάσταση από την δική μας χώρα, που προβαίνουν είτε στην κάλυψη σημαντικού μέρους των μισθών των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα είτε στην κάλυψη των ασφαλιστικών εισφορών μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Με τις κρατικές αυτές παρεμβάσεις, επιτυγχάνεται πιο αποτελεσματικά η διατήρηση των θέσεων εργασίας. Γιατί ο εργοδότης με τα παραπάνω μέτρα θα παρουσιάσει λιγότερα έξοδα και θα είναι σε δύσκολή θέση, σε κάθε περίπτωση, να προβεί σε απολύσεις των εργαζομένων του, επικαλούμενος την οικονομική του αδυναμία. Με την παρέμβαση αυτή προστατεύεται ουσιαστικά η θέση ενός εργαζομένου.

Ισπανία – Πορτογαλία – Ιρλανδία – Λιθουανία και Ελλάδα

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Ισπανία. Το δεύτερο μεγαλύτερο θύμα του κορονοϊου με 17.500 νεκρούς πήρε γενναία μέτρα για την διατήρηση των θέσεων των εργαζομένων και για την καταβολή των μισθών τους. Καταρχάς, στην Ισπανία, επιβλήθηκε απαγόρευση των απολύσεων με πρόσχημα την πανδημία και το κλείσιμο των επιχειρήσεων λόγω κορονοϊού θεωρείται ως λόγος ανωτέρας βίας και οι εργαζόμενοι σε αυτές θα λαμβάνουν το 70% του μικτού μισθού με πλαφόν τα 1.098 € μηνιαίως. Επιπλέον, στις περιπτώσεις μείωσης των ωρών εργασίας (μερική απασχόληση και εκ περιτροπής εργασία) οι επιχειρήσεις θα αμείβουν τους εργαζομένους τους για τις δεδουλευμένες ώρες και το ίδιο το κράτος θα πληρώνει τον υπόλοιπο μισθό.Εκτός από την κάλυψη μέρους των μισθών, το ισπανικό κράτος προβαίνει και σε κάλυψη του 100% των ασφαλιστικών εισφορών των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που απασχολούν έως και 50 εργαζομένους, μειώνοντας έτσι την ζημία που θα υποστούν από την κρίση, ζημία που θα οδηγούσε πολύ πιθανά και σε απολύσεις αρκετών εργαζομένους τους. Κάλυψη των ασφαλιστικών εισφορών στο 75% προβλέφθηκε και για τις επιχειρήσεις με απασχόληση άνω των 50 εργαζομένων. Η κάλυψη των ασφαλιστικών εισφορών, μάλιστα, εφαρμόζεται υπό την προϋπόθεση να μην γίνει καμία απόλυση 6 μήνες μετά την επαναλειτουργία των επιχειρήσεων.

Παρόμοια μέτρα εντοπίζουμε και πιο δίπλα, στην Πορτογαλία, όπου οι εργαζόμενοι όσων επιχειρήσεων έχουν πληγεί σοβαρά από την κρίση, θα λαμβάνουν το 66% του μισθού τους με ανώτατο πλαφόν τα 1.905 €. Από αυτά το κράτος θα καλύπτει το 70% και ο εργοδότης το υπόλοιπο 30%.

Αντίστοιχα μέτρα παρατηρούμε και στην Ιρλανδία, με την προσωρινή καταβολή από το κράτος του 70% του καθαρού μισθού των εργαζομένων.

Στην Λιθουανία, σε όσες επιχειρήσεις δεν λειτουργούν, οι εργαζόμενοι αμείβονται με τον κατώτατο μισθό, με την κάλυψη από το κράτος του 60%. Σε ειδικούς κλάδους μάλιστα, η συμμετοχή του κράτους ανέρχεται στο 90%.

Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι με την καταβολή του επιδόματος των 800 ευρώ στους εργαζόμενους των επιχειρήσεων που έκλεισαν με κρατική εντολή και αυτών που εντάσσονται με βάση τον ΚΑΔ στις πληττόμενες, εξασφάλισε την επαρκή προστασία τους. Η πραγματικότητα ωστόσο, δεν είναι και τόσο ιδανική. Στις επιχειρήσεις που έκλεισαν με εντολή της κρατικής αρχής το μέτρο αυτό είναι απόλυτα δικαιολογημένο καθώς η απαγόρευση λειτουργίας αποτελεί γεγονός ανωτέρας βίας και ο εργοδότης απαλλάσσεται από την υποχρέωση καταβολής μισθού. Όμως στις επιχειρήσεις, που εντάσσονται στις πληττόμενες βάσει ΚΑΔ, οι εργοδότες απαλλάσσονται πλήρως από το μισθολογικό κόστος εργαζομένων, σύμφωνα με το τυπικό κριτήριο της ένταξης σε έναν ΚΑΔ, χωρίς να ελέγχονται δεδομένα για τον περιορισμό της οικονομικής δραστηριότητας, την πτώση του τζίρου κλπ. της επιχείρησης και κατά πόσο επιτάσσουν να τεθούν εργαζόμενοι σε καθεστώς αναστολής σύμβασης ή αν θα μπορούσαν να παρθούν διαφορετικά μέτρα, όπως π.χ. μείωση του χρόνου εργασίας (χωρίς τροποποίηση των συμβάσεων) με  ανάλογη καταβολή αποδοχών από τον εργοδότη και αναπλήρωση του υπόλοιπου μισθού από το κράτος. Με αυτό τον τρόπο χιλιάδες εργαζομένων επωμίζονται μονομερώς το βάρος της κρίσης, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη και να υπάρχει σχετική πρόνοια για αυξημένες ανάγκες που πιθανόν έχουν να καλύψουν (ας αναλογιστούμε τι σημαίνει για εργαζόμενους γονείς να τίθενται σε αναστολή σύμβασης και να ζουν αυτοί και οι οικογένειές τους με 800 ευρώ για 45 ημέρες).

Εκ περιτροπής απασχόληση και ασφαλιστικές εισφορές 

Ακόμη χειρότερα είναι τα πράγματα για τους εργαζόμενους που τίθενται σε εκ περιτροπής απασχόληση, ιδιαίτερα με το καθεστώς του άρθρου 9 της ΠΝΠ 20/3. Στην περίπτωση αυτή ο εργοδότης, μπορεί να θέσει τους εργαζόμενούς του σε εκ περιτροπής απασχόληση με καταβολή του 50% του μισθού για χρονικό διάστημα έως 6 μήνες, στο πλαίσιο της λειτουργίας της επιχείρησης με προσωπικό «ασφαλούς λειτουργίας». Καθώς υποτίθεται ότι λαμβάνεται στο πλαίσιο μέτρων υγιεινής και ασφάλειας στην επιχείρηση, ο εργοδότης απαλλάσσεται και από τις ελάχιστες προϋποθέσεις που οφείλει να εκπληρώσει στην εκ περιτροπής απασχόληση του ν. 3899/2010, δηλαδή την επίκληση και απόδειξη  πρόσκαιρου περιορισμού της δραστηριότητας της επιχείρησης και την τήρηση μιας διαδικασίας ενημέρωσης και διαβούλευσης με τους εργαζόμενους.  Ούτε σε αυτή την περίπτωση, που οι εργαζόμενοι οδηγούνται σε μια καταβαράθρωση του μισθού τους, ακόμη και πολύ πιο κάτω από το ύψος του κατώτατου μισθού, στο πλαίσιο ενός –φαινομενικά ή μη- υγειονομικού μέτρου, δεν προβλέπεται η κάλυψη μισθού από το κράτος.

Τέλος, όσον αφορά τις ασφαλιστικές εισφορές των επιχειρήσεων η κυβέρνηση δεν προχώρησε στην κάλυψη τους, όπως είδαμε στην Ισπανία, αλλά σε παράταση της προθεσμίας για την καταβολή τους (οι εισφορές Φεβρουαρίου-Μαρτίου θα πληρωθούν μέχρι 30/9 και 31/10 αντίστοιχα).

Σήμερα, αλλά και την επομένη της άρσης των περιοριστικών μέτρων, οι εργαζόμενοι της χώρας θα βρεθούν αντιμέτωποι με μια νέα επίθεση στα εργασιακά τους δικαιώματα και στους μισθούς τους. Αν την επομένη της άρσης των μέτρων, κυριαρχήσει για άλλη μια φορά η τυπική νεοφιλελεύθερη αντίληψη και πολιτική της «αυτορρύθμισης της αγοράς» θα βιώσουμε το αντίστοιχο της «ανοσίας της αγέλης» στις εργασιακές σχέσεις, με χιλιάδες απολύσεις (βλ. σχετικά προβλέψεις ΔΝΤ για ύφεση και άνοδο της ανεργίας). Οι 74.000 απολύσεις το Μάρτιο, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΡΓΑΝΗ, μεγάλο μέρος των οποίων ακόμη και στο τελευταίο δεκαήμερο του μήνα όταν και είχαν ληφθεί κυβερνητικά μέτρα απαγόρευσης ή αποτροπής των απολύσεων, αποτελούν δείγμα γραφής για την κατάσταση που θα ακολουθήσει με τη λήξη των όποιων μέτρων προστασίας από τις απολύσεις έχουν παρθεί.

Για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι και αυτή την κρίση, χρειάζεται μια πολιτική κρατικής παρέμβασης και στήριξης της εργασίας μέσω δημόσιων δαπανών, ακόμη και αν αυτό συνεπάγεται αμφισβήτηση και απειθαρχία στους οικονομικούς περιορισμούς της Ε.Ε.  Η κυβέρνηση Μητσοτάκη να παραδειγματιστεί από όλες τις περιπτώσεις κυβερνήσεων που πήραν μέτρα αναβαθμισμένης προστασίας  και να προβεί εδώ και τώρα, στα εξής μέτρα, ώστε να εγγυηθεί περισσότερο  την διατήρηση των θέσεων εργασίας των εργαζομένων:

– Υποχρεωτική κάλυψη από το κράτος και τους εργοδότες (50%-50%) ολόκληρου του μισθού των εργαζομένων, οι οποίοι εργάζονται εκ περιτροπής, λόγω της πανδημίας.

– Νομοθετική ρύθμιση απαγόρευσης των απολύσεων τουλάχιστον για έξι μήνες από την άρση των περιοριστικών μέτρων, με κάλυψη των ασφαλιστικών εισφορών για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που πλήττονται

*Πηγή: Ινστιτούτο Εργασίας τη ΓΣΕΕ – Έκτακτα μέτρα στήριξης των εργαζομένων στα κράτη-μέλη της ΕΕ για την αντιμετώπιση της πανδημίας COVID-19

Επιμέλεια:

Παπαδόπουλος Θάνος, Ασκούμενος Δικηγόρος ΔΣΘ, μέλος της Κίνησης

Νικολέας Νίκος, Δικηγόρος ΔΣΑ, μέλος της Κίνησης