Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ* 

Υπάρχει ένα θεμελιώδες πολιτικό αξίωμα: Αριστεροί ηγέτες που κάνουν θεμελιώδεις υποχωρήσεις στην αστική τάξη της χώρας τους ή στους ξένους επικυρίαρχους της πατρίδας τους, πάντοτε μέχρι τώρα αποδεικνύονται ανελέητοι εναντίον των... εσωκομματικών επικριτών τους! Οργανώνουν αδίστακτα πολιτικά (ή σε κάποιες περιπτώσεις και κυριολεκτικά) πογκρόμ εναντίον των στελεχών και των μελών του δικού τους κόμματος που τολμούν να καταδικάσουν τα ολισθήματα του ηγετικού πυρήνα και του αρχηγού του κόμματος, έχοντας κατά βάση δίκιο. Η διατήρηση πάση θυσία της εξουσίας καθίσταται κυρίαρχο στοιχείο της δράσης του αριστερού ηγέτη. Τα πάντα υποτάσσονται σε αυτόν τον στόχο, παρά τα συνήθη φληναφήματα περί του αντιθέτου.

Θα δράσει έτσι και ο Αλέξης Τσίπρας; Η ρητορική του τείνει προς αυτή την κατεύθυνση. Επειδή όμως είναι ταυτόχρονα πρωθυπουργός αστικού κράτους και επειδή στις συνθήκες αυτές ενδεχόμενη υπέρβαση ορίων ανοχής των συντρόφων του μπορεί να σηματοδοτήσει ακόμη και την απώλεια της εξουσίας για τον Τσίπρα και αυτό το γνωρίζει, έχουμε ισχυρές αμφιβολίες κατά πόσο θα ωθήσει τα πράγματα στα άκρα. Πρέπει να περιμένουμε να δούμε. Δεδομένου ότι η Αριστερή Πλατφόρμα συσπειρώνει πάνω από 30 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, με αποτέλεσμα η πιθανότητα εισόδου της στη Βουλή να κινείται στα όρια της βεβαιότητας σε περίπτωση νέων εκλογών, σύντομα θα μας εκπλήξει ο Αλ. Τσίπρας αν αποφασίσει να τους καρατομήσει πολιτικά τώρα, πετώντας τους έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ και υποχρεώνοντάς τους έτσι σε αυτόνομη κάθοδο. Παρά την υψηλή δημοτικότητά του, το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ουσιωδώς μικρότερο από το σημερινό. Οι αριστεροί είναι ιδιόμορφοι ψηφοφόροι. Οσο και αν ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε 37% στις 25 Ιανουαρίου βασιζόμενος πρωτίστως σε πασόκους, χωρίς τους αριστερούς ο Τσίπρας θα πέσει σε εκλογικό ποσοστό αισθητά.

Αν μάλιστα παρακινηθεί σε μια τέτοια περίπτωση ο Κώστας Καραμανλής να αναλάβει την ηγεσία της ΝΔ, καθόλου βέβαιο δεν θα είναι πλέον ότι με την Αριστερή Πλατφόρμα ως αυτόνομο κόμμα στη Βουλή και το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ ουσιωδώς μειωμένο, ο Αλέξης Τσίπρας θα μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση. Ισως να μην μπορεί να κάνει κυβέρνηση ούτε καν ως όμηρος από πολιτική σκοπιά του Ποταμιού του Σταύρου Θεοδωράκη! Αν μάλιστα το ΠΑΣΟΚ έχει περάσει στο εξωκοινοβούλιο, μαζί με το αλήστου μνήμης ΚΙΔΗΣΟ του Γιώργου Παπανδρέου, οι πιθανότητες αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης αυξάνονται κατακόρυφα. Ο Αλέξης Τσίπρας επομένως θα το σκεφθεί δέκα φορές αν πρέπει να εξωθήσει τα πράγματα σε ρήξη αμέσως. Λογικότερο θα ήταν να κάνει συνέδριο στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου πλέον δεν ελέγχει ούτε καν τη... μισή (!) Κεντρική Επιτροπή και φυσικά ούτε τη Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, να ξανακερδίσει την πλειοψηφία, έστω και με ανέντιμα οργανωτικά κόλπα και έπειτα να δει τι θα κάνει.

Ο προηγούμενος ηγέτης της Αριστεράς που βρέθηκε σε μια θέση κάπως ανάλογη με αυτή του Τσίπρα, χωρίς όμως τον καθοριστικό παράγοντα της πρωθυπουργίας που στη σημερινή περίπτωση θα κρίνει τα πάντα, ήταν ο Χαρίλαος Φλωράκης του ΚΚΕ. Πριν από 25 χρόνια, το 1989 ακριβέστερα. Οταν σχημάτισε την επονείδιστη για την Αριστερά κυβέρνηση με τη ΝΔ του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, εξόντωσε την αριστερή πτέρυγα του ΚΚΕ και διέλυσε ουσιαστικά την ΚΝΕ σε πρώτη φάση. Στη συνέχεια έδιωξε και τη δεξιά πτέρυγα του ΚΚΕ, όταν διαπίστωσε ότι πήγε να του φάει το κόμμα. Το αποτέλεσμα; Το ΚΚΕ το 1977 είχε πάρει 9,36% και το 1981 πήρε 10,93% ενώ το 1985 πήρε 9,89%. Ως Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου πήρε το 1989, από κοινού με την ΕΑΡ του Λεωνίδα Κύρκου, το υψηλότερο μέχρι τότε ποσοστό της Αριστεράς στα χρόνια της Μεταπολίτευσης - 13,13%. Το 1993 που ξανακατέβηκε μόνο του, το ΚΚΕ καταποντίστηκε στο... 4,54%!!!

Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε να ακολουθήσει και ο ΣΥΡΙΖΑ μια πορεία σαν αυτή του ΚΚΕ προ εικοσαετίας, αν ο Τσίπρας αντιγράψει τις μεθόδους Φλωράκη και αποπειραθεί να εξοντώσει τους εσωκομματικούς του αντιπάλους. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός ήταν παιδί όταν συνέβαιναν τότε αυτά τα γεγονότα. Σχεδόν όλα τα στελέχη όμως της Αριστερής Πλατφόρμας τα έχουν ζήσει στο «πετσί» τους, καθώς ήταν στο ΚΚΕ και ηττήθηκαν από τον Φλωράκη διαγραφόμενα! Είναι αδύνατον φυσικά να προβλέψουμε αν η πικρή εμπειρία έχει καταστήσει τα στελέχη αυτά πιο σοφά σε περίπτωση διάσπασης. Αυτό θα αποδειχθεί μόνο στην πράξη, αλλά σίγουρα αυτός που θα χάσει τα πιο πολλά θα είναι ο Αλέξης Τσίπρας - και πρωτίστως την πρωθυπουργία!  

*Δημοσιεύθηκε στο ''ΕΘΝΟΣ'' την Παρασκευή 24 Ιουλίου 2015

ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ  

Από τη συμφωνία – κοινό ανακοινωθέν των Βρυξελλών, που ενσωματώθηκε και στο νόμο με τα πρώτα προαπαιτούμενα για το μνημόνιο 3 (ΦΕΚ 80Α/2015), προκύπτει σαφώς ακυρώνεται η προγραμματική θέση του ΣΥΡΙΖΑ για άσκηση δημόσιου και κοινωνικού ελέγχου στις τράπεζες, με ό,τι σημαίνει αυτό για την τραπεζική λειτουργία σε σχέση με τα συμφέροντα της κοινωνίας.

Δεν επιτρέπονται πλέον οι πολιτικές - κυβερνητικές παρεμβάσεις στις διοικήσεις των τραπεζών, κυρίως σε ό,τι έχει να κάνει με την πρόσληψη ανώτερων διοικητικών στελεχών.

Επιπλέον, υπάρχει δέσμευση, ότι τελικός στόχος θα πρέπει να είναι η ολοκληρωτική επανιδιωτικοποίηση των τραπεζών με το πέρας του προγράμματος, παρότι σήμερα στις τρεις συστημικές, μέσω των μετοχών του ΤΧΣ, το δημόσιο κατέχει πλειοψηφικό πακέτο, ενώ και στη Eurobank διατηρεί σημαντικό μερίδιο. Επίσης, προαλείφεται νέος κύκλος ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών (αυτό δεν συμβαίνει λόγω άμεσων προβλημάτων κεφαλαιακής επάρκειας, το πρόβλημα είναι στη ρευστότητα όχι στα κεφάλαια).

Η αδυναμία άσκησης ουσιαστικού ελέγχου αναπαράγει τις στρεβλώσεις που υπάρχουν στη χρηματοδοτική λειτουργία των τραπεζών, η οποία προσανατολίζεται στην εξυπηρέτηση συμφερόντων και όχι στην υποστήριξη ενός πλάνου παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας. Σε συνδυασμό με την αύξηση της προκαταβολής φόρου και για τις μικρές επιχειρήσεις, αναμένεται να παραμείνουν κλειστοί οι «τραπεζικοί κρουνοί» για αυτές (με ό,τι αυτό σημαίνει για το προσωπικό τους), και τα διαθέσιμα να κατευθυνθούν για άλλη μια φορά σε γνωστούς γιγάντιους ομίλους του εσωτερικού και του εξωτερικού.

• Ομαδικές απολύσεις, ελαστικές σχέσεις εργασίας στις τράπεζες

Επιπλέον, παραμένουν σε ισχύ τα πλάνα αναδιάρθρωσης (restructuring plans) των τραπεζών, που αποτελούν έγγραφες δεσμεύσεις με προαπαιτούμενα στρατηγικού και ποσοτικού χαρακτήρα, έναντι των κεφαλαίων που έλαβαν για την πρώτη ανακεφαλαιοποίησή τους. Ως επίπτωση αυτών, αναμένεται περαιτέρω μείωση των θέσεων εργασίας στον κλάδο, η οποία λόγω της δέσμευσης για νομοθέτηση νέου πλαισίου για τις ομαδικές απολύσεις, μπορεί να συμβεί πλέον με αυτήν τη μορφή και όχι με τις γνωστές «εθελούσιες». Ταυτόχρονα, αναμένεται επέκταση των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Τέλος, η προτεινόμενη απομείωση του ενεργητικού των τραπεζών οδηγεί σε εκποίηση φιλέτων (π.χ., ασφαλιστικές εταιρίες, θυγατρικές εξωτερικού).

• Πρόβλημα στην επικουρική ασφάλιση των τραπεζοϋπαλλήλων

Η ενοποίηση όλων των ταμείων επικουρικής ασφάλισης στο ΙΚΑ/ΕΤΑΜ εγείρει τεράστια ζητήματα για τους τραπεζοϋπάλληλους, πολλοί από τους οποίους υπάγονται στο ΕΤΑΤ, με όρους ακόμη και προσυνταξιοδοτικών παροχών. Σημειώνεται ότι τα ταμεία του κλάδου χαρακτηρίζονταν διαχρονικά από υψηλότερες εισφορές εργαζόμενου και εργοδότη σε σχέση με τα βασικά ισχύοντα, κάτι που αιτιολογούσε και τους διαφορετικούς όρους ασφάλισης. Η μείωση των θέσεων εργασίας, αφενός, και η αλλαγή του καθεστώτος επικουρικής ασφάλισης το 2005, προκάλεσε την προβληματική κατάσταση των Ταμείων, η οποία θα αντιμετωπιστεί σε βάρος των ασφαλισμένων για ακόμη μία φορά.

• «Κόκκινα δάνεια»

Στη συμφωνία, γίνεται ρητή αναφορά στην ανάγκη αντιμετώπισης των «κόκκινων δανείων», που υπολογίζονται πλέον σε 120 δισ. ευρώ, κάτι που προφανώς προκαλεί ζήτημα βιωσιμότητας για τις ελληνικές τράπεζες. Τη μελέτη για το φορέα που θα χειριστεί τα προβληματικά χαρτοφυλάκια των τραπεζών αναλαμβάνει η πολυεθνική «Nomura», που ευθύνεται για χιλιάδες κατασχέσεις κατοικιών στην Ισπανία. Σημειώνεται, ότι η δέσμευση για αλλαγές στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας αποσκοπούν ακριβώς στην επιτάχυνση των διαδικασιών πλειστηριασμού, ενώ από πουθενά δεν προκύπτει ότι πρόκειται να επεκταθεί το μέτρο της προστασίας της πρώτης κατοικίας από πλειστηριασμούς (άλλωστε, οι επίσημες δηλώσεις μιλούν για προστασία μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους). Υπάρχει ρητή δέσμευση ότι τα απαιτούμενα κεφάλαια των 25 δις. θα αποπληρωθούν από ισόποσες ιδιωτικοποιήσεις εθνικού πλούτου μέσω του νέου ΤΑΙΠΕΔ.

• Αγροτικός τομέας

Μια άλλη κοινωνική διάσταση αφορά στον αγροτικό τομέα. Με δεδομένη την αλλαγή του φορολογικού καθεστώτος για τους αγρότες (παρά το ότι η κυβέρνηση επισήμως το διέψευσε, αν και ευρωπαίος αξιωματούχος το ανέφερε), προκύπτουν πολλά ερωτηματικά για τη δυνατότητα αποπληρωμής από μέρους τους των δανειακών υποχρεώσεων, οι οποίες στις περισσότερες περιπτώσεις καλύπτονται από υποθήκευση αγροτικής γης, με όρους συγκέντρωσης κυρίως στην Τράπεζα Πειραιώς (αυτή που πήρε το «καλό» κομμάτι της Αγροτικής, που συνταράσσεται πλέον από σκάνδαλο με τα «θαλασσοδάνεια»).

• «Μαρτύριο της σταγόνας»

Αξίζει τέλος να επισημανθεί ότι η όποια ομαλοποίηση της λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος με βάση τη συμφωνία δεν προκύπτει αυτόματα. Βρίσκεται υπό την αίρεση της επιστροφής στις τράπεζες της ρευστότητας που έχει αποτραβηχτεί τους προηγούμενους μήνες, και αφετέρου της επέκτασης της παροχής ρευστότητας μέσω ELA. Ειδικά στη δεύτερη περίπτωση, φαίνεται ότι το «μαρτύριο της σταγόνας» θα συνεχιστεί. Διότι, παρά τη διαμορφωμένη κατάσταση, η ΕΚΤ αποφάσισε πριν λίγες ημέρες να αυξήσει το όριο μόνο κατά 900 εκατ. ευρώ.

Πέμπτη 23 Ιουλίου 2015

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΑΠΑΚΤΣΗ*

Ένα σημαντικό ζήτημα που αναφέρεται σε αρκετές διαφορετικές περιπτώσεις-εδάφια στη συμφωνία Τσίπρα και δανειστών είναι οι σχετικές αναφορές για τις τράπεζες. Είναι σημαντικό ζήτημα και εξαιτίας του ρόλου που παίζουν στη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος και επειδή αποτελούν την ισχυρότερη μερίδα των ελλήνων κεφαλαιοκρατών και για το γεγονός ότι η χρηματοδότηση τους μέχρι τώρα με εγγυήσεις και ρευστό ύψους 211,5 δις [1] δεν έφθασε και απαιτούνται άλλα 10-25 δις.

Η συμφωνία λοιπόν απαιτεί τη «μεταφορά στο εθνικό δίκαιο της οδηγίας για τη θέσπιση πλαισίου για την ανάκαμψη και την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων (BRRD) με τη συνδρομή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.» Η οδηγία είναι ένα κείμενο 159 σελίδων, εξειδικευμένο ώστε να χάνεται μέσα στο λαβύρινθο του ο μη ειδικός, που συντάχθηκε με την ευθύνη των μεγάλων τραπεζών και του διευθυντηρίου. Η πιο γνωστή του «καινοτομία» είναι ότι θεσμοθετεί την ευθύνη των καταθετών στη διάσωση των τραπεζών. Η εγγύηση καταθέσεων είναι έως 100.000 ευρώ. Αυτό το έως έχει τη σημασία του. Προεργασία σύνταξης νόμου υπάρχει με τη συμβολή ιδιωτικής εταιρείας-συμβούλου από την εποχή Χαρδούβελη. Οι πρόθυμοι να την ψηφίσουν βουλευτές την έχουν διαβάσει; Και αν το έχουν κάνει τι κατάλαβαν; Θα έχουμε πάλι τα φαινόμενα Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και λοιπών;

Τι πάει να πει «με τη συνδρομή της Ευρωπαϊκής επιτροπής»; Τι θα κάνει αυτή πέρα από την υποχρέωση απόφασης για την ενσωμάτωση της οδηγίας στο εθνικό δίκαιο; Επειδή δεν μπαίνει τίποτα τυχαία μένει να το δούμε συγκεκριμένα. Τίποτα καλό όμως δεν προμηνύει.

Η συμφωνία ακόμη απαιτεί » να πραγματοποιήσει (η ελληνική πλευρά) τα απαραίτητα βήματα για την ενίσχυση του χρηματοπιστωτικού τομέα, συμπεριλαμβανομένων τόσο αποφασιστικής δράσης για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια όσο και μέτρων για την ενδυνάμωση της διακυβέρνησης του ΤΧΣ και των τραπεζών, ιδίως με την εξάλειψη κάθε πιθανότητας πολιτικών παρεμβάσεων, ιδιαίτερα στις διαδικασίες διορισμού.» Εδώ έχουμε πολλά μαζί. Πρώτα από όλα για να ενισχυθεί ο χρηματοπιστωτικός τομέας πρέπει να δοθεί λύση στα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Δηλαδή πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας και σβήσιμο επιχειρηματικών χρεών για να μην επιβαρύνουν τους ισολογισμούς και την εικόνα των τραπεζών. Ακόμη, για την ενδυνάμωση της διακυβέρνησης, να μην μπαίνουν στις διοικήσεις πολιτικά πρόσωπα, πολύ περισσότερο εκπρόσωποι των εργαζομένων αλλά άνθρωποι των τραπεζών.

Πρόσφατο χαρακτηριστικό παράδειγμα ο διορισμός του κ. Άρη Ξενόφος που έχει διατελέσει ανώτατο διοικητικό στέλεχος σε πολλές Εταιρείες Διαχείρισης Κεφαλαίων στην Ελλάδα, στην Κεντρική & Νοτιοανατολική Ευρώπη και μέλος Διοικητικών Επιτροπών σε ιδιωτικές Ελληνικές Τράπεζες, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Το ίδιο βέβαια και στις διοικήσεις των τραπεζών που ενώ ανήκουν στον ελληνικό λαό με τον πακτωλό των δις που έχουν λάβει από αυτόν συνεχίζουν να τις κάνουν κουμάντο οι ιδιώτες μέτοχοι γεγονός που πρέπει να συνεχίζεται εσαεί.

Τρίτη αναφορά στις τράπεζες γίνεται σε σχέση με το υπό σύσταση ταμείο διαχείρισης δημόσιας περιουσίας: «Η ρευστοποίηση των περιουσιακών στοιχείων θα αποτελέσει μια πηγή για την πραγματοποίηση της προγραμματισμένης εξόφλησης του νέου δανείου του ΕΜΣ και θα αποφέρει κατά τη διάρκεια του νέου δανείου επιδιωκόμενο συνολικό ποσό 50 δισεκ. ευρώ, εκ των οποίων τα 25 δισεκ. ευρώ θα χρησιμοποιηθούν για την επιστροφή της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών…» Στα περιουσιακά στοιχεία του ταμείου θα μπουν και οι τραπεζικές μετοχές του ελληνικού δημοσίου; Όπως ορίζει η συμφωνία: «ελληνικά περιουσιακά στοιχεία μεγάλης αξίας θα μεταφερθούν σε ανεξάρτητο ταμείο, το οποίο θα τα ρευστοποιήσει με ιδιωτικοποιήσεις και άλλους τρόπους. Η ρευστοποίηση των περιουσιακών στοιχείων θα αποτελέσει μια πηγή για την πραγματοποίηση της προγραμματισμένης εξόφλησης του νέου δανείου του ΕΜΣ και θα αποφέρει κατά τη διάρκεια του νέου δανείου επιδιωκόμενο συνολικό ποσό 50 δισεκ. ευρώ…»

Το ξεπούλημα τους (έως 25 δις;) θα αποτελέσει το όχημα για την επαναφορά του πλήρους ελέγχου τους στους ιδιώτες ή θα ξεπουληθούν αντί πινακίου φακής σε ξένους τραπεζίτες ανταγωνιστές ή συνεταίρους; Πως να το ερμηνεύσουμε όταν ξέρουμε ότι είναι πολλά τα λεφτά για να μην υπάρχει σχεδιασμός και υπολογισμοί από πίσω.

Τέταρτη αναφορά στη συμφωνία: «Λόγω των σοβαρότατων προκλήσεων που αντιμετωπίζει ο ελληνικός χρηματοπιστωτικός τομέας, ο συνολικός φάκελος του πιθανού νέου προγράμματος του ΕΜΣ θα πρέπει να περιλάβει τη δημιουργία αποθεματικού ασφάλειας ύψους 10 έως 25 δισεκ. για τον τραπεζικό τομέα, ώστε να αντιμετωπιστούν οι πιθανές ανάγκες για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και το κόστος εξυγίανσης, εκ του οποίου αναμένεται να είναι άμεσα διαθέσιμο ποσό ύψους 10 δισεκ. ευρώ σε διαχωρισμένο λογαριασμό στον ΕΜΣ.» Δεν ξέρουμε που θα μας βγάλει η υπόθεση γι αυτό ας πάρουμε για να έχουμε. Ο λαός θα χρεωθεί και οι ξένοι του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης θα έχουν στο ταμείο τους, το δικό τους ταμείο, τα λεφτά. Μη τυχόν και έχουμε καμιά ανατροπή και τα βάλουν στο χέρι οι κουρελήδες ζητιάνοι και τα χρησιμοποιήσουν αλλιώς, όπως για παράδειγμα, να εξασφαλίσουν ψωμί για τα παιδιά τους και φάρμακα για τους αρρώστους!

Και τέλος » Η σύνοδος κορυφής για το ευρώ έχει επίγνωση ότι η ταχεία λήψη απόφασης επί νέου προγράμματος αποτελεί προϋπόθεση για να ανοίξουν πάλι οι τράπεζες, ώστε να αποφευχθεί με τον τρόπο αυτό η αύξηση του συνολικού χρηματοδοτικού φακέλου.» Βιάζονται, πολύ βιάζονται! Για το καλό μας… Με τον εκβιασμό μην φουσκώσουν και άλλο τον λογαριασμό προτρέπουν: πάρτε αποφάσεις, υποκύψτε και θα σας έρθει φθηνότερα, μην πολυκοιτάτε το εμπόρευμα έτσι και αλλιώς δεν έχετε εναλλακτικό δρόμο… Δεν φθάνει μόνο να βιαστούμε γι αυτό. Έχουν πρόθεση να πιάσουν αμέσως δουλειά. Μετά τις διακοπές βεβαίως βεβαίως. «Η ΕΚΤ και ο ΕΕΜ θα διενεργήσουν συνολική αξιολόγηση μετά το καλοκαίρι. Το συνολικό αποθεματικό ασφάλειας θα καλύψει τις πιθανές κεφαλαιακές ελλείψεις μετά τη συνολική αξιολόγηση αφού εφαρμοστεί το νομοθετικό πλαίσιο.» Να ξέρουν πόσο και τι είδους κουστούμι θα κόψουν.

Αυτό που κάνει εντύπωση είναι η σιγή των Ελλήνων τραπεζιτών. Η μόνη δήλωση που έγινε με απαράμιλλη ψυχραιμία Βούδα σαν να μην τρέχει τίποτα για τα συμφέροντα τους είναι του κ. Σάλλα στις 16-7-2015. Ξέρει κάτι και τι ξέρει ο κ. Σάλλας που δεν δημοσιοποιείται; Αντίθετα ωσάν πατριάρχης του γένους μπορεί να εξαγγέλλει γενικές αρχές της νέας πανεθνικής προσπάθειας: «Η χώρα έχει ανάγκη από ένα νέο αφήγημα, από μια νέα αρχή.

Πρέπει να δούμε όλοι, και του Ναι και του Όχι, τη νέα Συμφωνία ως ευκαιρία για την εξυγίανση των Δημόσιων Οικονομικών και την ενίσχυση του ανταγωνισμού της χώρας.

Είναι ανάγκη να τεθούν οι βάσεις για τον εκσυγχρονισμό και την ανάκαμψη της οικονομίας. Όλο το βάρος πλέον πρέπει να δοθεί στις επενδύσεις για την αναβάθμιση και την ανάπτυξη του τόπου και κυρίως για την αντιμετώπιση της ανεργίας. Οφείλουμε να δώσουμε προοπτική στους νέους και το επιστημονικό δυναμικό της χώρας.

Σήμερα καλούνται όλοι οι Έλληνες και πρώτη η επιχειρηματική κοινότητα, να δώσουν το παρών για την επανεκκίνηση της οικονομίας»[2].

Δημοσιεύματα αναφέρουν ότι ισχυρό θεωρούν στελέχη των κορυφαίων επενδυτικών οργανισμών το σενάριο της συγχώνευσης στον ελληνικό τραπεζικό χώρο, μετά τα αποτελέσματα των stress tests από την ΕΚΤ και σύμφωνα με όσα πιστεύουν οι τέσσερις συστημικές τράπεζες, θα γίνουν τελικά τρεις ή ακόμα και δύο! Η Eurobank διεκδικείται από Εθνική και Άλφα με τις πλάτες από το Κατάρ. Τα funds που έχουν επενδύσει στη τράπεζα αυτή τελευταία και έχουν κεφάλαια διαθέσιμα φαίνεται να συμφωνούν γιατί προβλέπουν ότι με την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου θα καταλάβουν ισχυρές θέσεις.

Το πιθανότερο σενάριο που εκτιμούν ότι θα τεθεί στο τραπέζι περιλαμβάνει την Εθνική και τη Eurobank, ενώ σημειώνουν ότι το Fairfax εξ αρχής στο ενοποιημένο σχήμα επιθυμούσε να τοποθετήσει περί του 1 δισ. ευρώ. Τα πάντα ωστόσο θα εξαρτηθούν από τις κεφαλαιακές ανάγκες που θα προκύψουν και από το ποσό που θα κληθεί να καλυφθεί είτε ξεχωριστά στις τράπεζες, είτε σε υπό συγχώνευση σχήματα. Την ίδια στιγμή, σημειώνεται, το καναδικό Fairfax (έχει αγοράσει μετοχές της Eurobank κοψοχρονιάς με αρχικό κόστος κτήσης 0,31 ευρώ και μέσω κόστος κτήσης περίπου στα 0,16 ευρώ) που έχει μεγάλη έκθεση στο ελληνικό χρηματιστήριο και με 13% της Eurobank, περί τα 2 δισεκ. μετοχές, είναι προφανές ότι έχει αποφασίσει να στηρίξει την επένδυση του συμμετέχοντας και στην νέα αύξηση μετοχικού κεφαλαίου.

Αν και είναι ακόμη δεν είναι σαφείς οι προϋποθέσεις, το ύψος και οι όροι των αυξήσεων κεφαλαίου πληροφορίες αναφέρουν ότι το lobbying δηλαδή οι μαζικές παρεμβάσεις των μεγάλων ξένων επενδυτών στην Ελλάδα, προς τους θεσμούς και τους μηχανισμούς των Βρυξελλών έχουν πυκνώσει [3]. “Όπως κάθε λογικά σκεπτόμενος επενδυτής που επενδύει σε τράπεζες, οι πελάτες μας θα εξετάσουν σοβαρά το ενδεχόμενο αύξησης των δεσμεύσεών τους προς την Εθνική Τράπεζα, υπό συγκεκριμένες συνθήκες”, επιβεβαιώνει η νομική εταιρεία Shearman & Sterling LLP που αντιπροσωπεύει την Εθνική Τράπεζα, σε επιστολή της, ημερομηνίας 17 Ιουλίου, που εστάλη προς τους δανειστές.“Οι πελάτες μας σκοπεύουν να διασφαλίσουν πως τα δικαιώματά τους προστατεύονται πλήρως από την υφιστάμενη νομοθεσία”, επισημαίνεται ακόμη στην ίδια επιστολή.

Εν τω μεταξύ σε εξαγορά του δικτύου καταστημάτων της Alpha Bank στη Βουλγαρία έναντι συμβολικού τιμήματος 1 ευρώ θα προχωρήσει η Eurobank. Τα διοικητικά συμβούλια των δυο τραπεζών επικύρωσαν τη συναλλαγή.

Με την εξαγορά αυτή η Eurobank αποκτά ένα επιπλέον δίκτυο 83 καταστημάτων τα οποία προστίθενται στα 180 καταστήματα που έχει η Eurobank στη Βουλγαρία (ελέγχει την Postbank, δηλαδή το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο της Βουλγαρίας) [4]. Με την εξαγορά αυτή η Eurobank θα γίνει η τέταρτη μεγαλύτερη τράπεζα στη Βουλγαρία. Τι συμβαίνει με τα διαμάντια στο στέμμα των ελληνικών τραπεζών που είναι οι θυγατρικές στο εξωτερικό; Τα ξαναμοιράζονται ή στήνονται αδιαφανή παζάρια και συμφωνίες με ευρύτερες στοχεύσεις;

Ανακεφαλαιώνοντας. Θα πληρώσουμε ξανά ακριβά το μάρμαρο των τραπεζών για να εξασφαλιστούν τα συμφέροντα ντόπιων και ξένων τραπεζιτών και πιστωτών. Η συμφωνία έχει ανοίξει το δρόμο ακόμη και για κούρεμα των καταθέσεων. Οι τράπεζες θα συνεχίσουν να είναι στα χέρια του κεφαλαίου παρόλο που έχουν εξαγορασθεί πολλές φορές την αξία τους από το υστέρημα του ελληνικού λαού. Θα συνεχίσουν να είναι τα τανκς ισοπέδωσης της λαϊκής βούλησης και μηχανισμός στραγγαλισμού του πολιτικού συστήματος. Η κρατικοποίηση τους με εργατικό έλεγχο είναι καθήκον πρώτης γραμμής για να αποκρουστούν οι εκβιασμοί και να ανοίξει ένας άλλος δρόμος ξεπεράσματος της κρίσης προς όφελος των εργαζομένων και του λαού. Από μόνη της αυτή η επιλογή δεν αρκεί αλλά και χωρίς αυτή είναι σχεδόν αδύνατον να επιτευχθεί μια ανατροπή.

[1] Πηγή: Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου – «Unfollow» 05/04/2014 ''Για πόσο θα πληρώνουμε τους τραπεζίτες Σάλλα, Κωστόπουλο, Λάτση'';

[2] Δελτίο τύπου της τράπεζας Πειραιώς.

[3] www.bankingnews.gr 20-7-2015

[4] Τα Νέα 20-7-2015

*Αναδημοσίευση από pandiera.gr

Πέμπτη 23 Ιουίου 2015

Του ΣΤΑΘΗ ΚΑΤΣΟΥΛΑ*

Ο κ. Τσίπρας το πρωί της Δευτέρας 13 Ιουλίου, ακολουθώντας τους προκατόχους του, συμφώνησε σε νέο μνημόνιο. Έθεσε το γνωστό δίλημμα "μνημόνιο ή χρεοκοπία". Τις επόμενες ώρες και μέρες, τόσο ο Α. Τσίπρας και η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και το σύνολο των μεγάλων ΜΜΕ και των αστικών πολιτικών κομμάτων, επιδόθηκαν σε μια ακατάσχετη τερατολογία για την έξοδο από την Ευρωζώνη. Με αρλούμπες, συνειδητά ψέματα και ανακρίβειες επιχείρησαν να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι και το τρίτο μνημόνιο αποτελεί μονόδρομο, ακριβώς όπως τα δύο προηγούμενα. Από τον ίδιο τον κ.Τσίπρα που μας πληροφόρησε ότι "ο συνταξιούχος με τη σύνταξή του σε δραχμές θα έβγαζε τρεις μέρες και όχι ένα μήνα", μέχρι τον κ. Μάρδα που μας διαβεβαίωσε ότι σε περίπτωση δημόσιου ελέγχου των συναλλαγματικών διαθέσιμων της ΤτΕ, η ΕΚΤ θα έβγαζε πλαστά το σύνολο των χαρτονομισμάτων του ευρώ που κυκλοφορούν παγκοσμίως. Οι τερατολογίες για τη δραχμή εκτοξεύονται χωρίς λογική, συνειρμό ή απόδειξη.

Σε αυτή την προσπάθεια ο ΣΥΡΙΖΑ και η ηγετική του ομάδα επιστράτευσε ένα αήθες ψέμα. Επαναλάμβανε 24 ώρες το 24ωρο ότι δεν υπάρχει κάποιο άλλο σχέδιο και δεν έχει κατατεθεί κάποια εναλλακτική πρόταση. Ακόμη χειρότερα, ταύτιζε την έξοδο από το ευρώ με το σχέδιο Σόιμπλε για Grexit (που σημειωτεον ήταν η μία από τις δύο εκδοχές, καθώς την πρώτη εκδοχή την υπέγραψε φαρδιά πλατιά ο Έλληνας πρωθυπουργός).

Το ψέμα που επαναλάμβανε διαρκώς η κυβερνητική ομάδα του Μαξίμου και τα μεγάλα ΜΜΕ ήταν αήθες, επειδή έκαναν ότι αγνοούν μελέτες, βιβλία, αρθρογραφία, επιστημονικές δημοσιεύσεις που συντείνουν στην αναγνώριση των θετικών, ευεργετικών συνεπειών μιας αποχώρησης από την ευρωζώνη. Είναι άλλο πράγμα ο κ.Τσίπρας να διαφωνεί με αυτό το σχέδιο και να προτιμά την παιδική χαρά της "εντός ευρώ διαπραγμάτευσης" στην οποία νομίζει ότι επιδόθηκε επί 5 μήνες, και άλλο πράγμα να εμφανίζει ως ανύπαρκτες εδώ και χρόνια κατατεθειμένες προτάσεις για την έξοδο από την Ευρωζώνη και την παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους ως δύο αναπόσπαστα και επειγόντως αναγκαία μέτρα για την έξοδο από την κρίση.

Παραθέτουμε παρακάτω κείμενα οικονομολόγων, επιστημόνων, αλλά και πολιτικών φορέων που επιχειρούν να θέσουν την αναγκαιότητα ρήξης με την Ευρωζώνη και να περιγράψουν κατά το μέτρο του δυνατού ένα σχέδιο μετάβασης. Είναι προφανές ότι δεν πρόκειται για ολοκληρωμένες προσεγγίσεις. Συγκρινόμενες βέβαια με το κυβερνητικό σχέδιο σύμφωνα με το οποίο "θα πειστεί η Μέρκελ", "θα αλλάξει η Ευρώπη", "μπλοφάρει ο Σόιμπλε", "δεν θα κόψει τη ρευστότητα ο Ντράγκι" κλπ, αποτελούν μνημείο επιστημονικής αρτιότητας.

Ωστόσο οφείλουμε να σημειώσουμε ότι η ρήξη και η αποδέσμευση από την Ευρωζώνη και την ΕΕ δεν είναι ζήτημα τεχνικών σχεδιασμών, οικονομοτεχνικών μελετών ή προϋποθέσεων. Είναι ζήτημα πολιτικής και κοινωνικής βούλησης. Είναι κορυφαία πολιτική και κοινωνική κατεύθυνση που ακυρώνει τη στρατηγική επιλογή της ελληνικής άρχουσας τάξης να κερδίζει και να αναπαράγεται κρατώντας τη χώρα στην ΕΕ. Για αυτό άλλωστε η περίπτωση εξόδου θα προκαλούσε "εμφύλιο πόλεμο", σύμφωνα με την προειδοποίηση Μεϊμαράκη και τη δήλωση Καμμένου. Είναι προφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επέλεξε τη ρήξη, όχι γιατί δεν γνώριζε τις τεχνικές προϋποθέσεις της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, όχι γιατί δεν είχε προετοιμάσει σχέδιο Β, ούτε γιατί δεν έπεσε στην αντίληψή του ένα πλήθος μελετών και επιχειρημάτων στην ελληνική και διεθνή βιβλιογραφία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε την υποταγή όχι γιατί δεν είχε σχέδιο ρήξης, αλλά γιατί δεν ήθελε, δεν θέλει και δεν πρόκειται να θελήσει τη ρήξη.  Γιατί πολιτικά δεν αμφισβητεί το άκαμπτο διεθνές πλαίσιο της χώρας, την πρόσδεση της Ελλάδας στην ΕΕ και στην ΟΝΕ. Αυτό το πλαίσιο επιβάλει τον πιο σκληρό νεοφιλελευθερισμό και δεν επιτρέπει τα παραμικρά περιθώρια άσκησης κοινωνικής πολιτικής.

Το πρόβλημα επομένως είναι πολιτικό. Επειδή όμως η σπέκουλα γίνεται στο τεχνικό - οικονομικό πεδίο, δεν μπορούμε παρά να θυμίσουμε λίγα από τα σχετικά εκλαϊκευμένα κείμενα που υποστηρίζουν τις ευεργετικές συνέπειες της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα και ξεγυμνώνουν τον απόλυτο παραλογισμό της παραμονής στο ευρώ.

(Δι-) Έξοδος: Εισήγηση της Οικονομικής Επιτροπής του Σχεδίου Β

Ίσως το πιο άρτιο κείμενο για την έξοδο από το ευρώ, που γράφτηκε από την Οικονομική Επιτροπή του Σχεδίου Β τις μέρες που ακολούθησαν τον εκβιασμό της Κύπρου, την άνοιξη του 2013. Περιγράφει την οριακή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας ύστερα από τρία χρόνια μνημόνιο, την αναγκαία ανάκτηση μοχλών οικονομικής πολιτικής που προϋποθέτουν την έξοδο από την Ευρωζώνη. Στο συγκεκριμένο κείμενο συμπυκνώνονται με πολιτικό τρόπο μελέτες που αφορούν τα αποτελέσματα της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα. Δίνεται συνοπτική απάντηση σε τερατολογίες και ανακρίβειες που κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο σχετικά με την έξοδο από την Ευρωζώνη και ορισμένες από αυτές υποστηρίζονται και από τμήματα της Αριστεράς.

Σύνοψη εκτιμήσεων και προτάσεων του Ινστιτούτου Δημήτρης Μπάτσης για την Ελληνική οικονομία.

Ένα χρόνο μετά τη συγκεκριμένη εισήγηση της Οικονομικής Επιτροπής του Σχεδίου Β, το Ινστιτούτο Δημήτρης Μπάτσης και ο καθηγητής Θ. Μαριόλης δημοσιεύουν μία Σύνοψη Εκτιμήσεων και Προτάσεων για την ελληνική οικονομία. Το κείμενο εντοπίζει τα αδιέξοδα της μνημονιακής πολιτικής, θέτει ως κομβικό πρόβλημα την ενεργό ζήτηση και επιχειρηματολογεί διεξοδικά για την αποδέσμευση από την Ευρωζώνη. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι συγκεκριμένες εκτιμήσεις για το ύψος της υποτίμησης και τον πληθωρισμό, για τον εξωτερικό δανεισμό και την ανάπτυξη, για τον κίνδυνο υπερπληθωρισμού. Το ενδιαφέρον επίσης βρίσκεται στην εκτίμηση των επιπτώσεων μιας αύξησης της ενεργού ζήτησης ανά κλάδο, με υπολογισμό των εμπορευματικών πολλαπλασιαστών της ελληνικής οικονομίας. Τέλος είναι σημαντική η παράθεση τόσο ενός μεσοχρόνιου όσο και ενός μακροχρόνιου προγράμματος που πρέπει να ακολουθηθεί μετά την έξοδο από την Ευρωζώνη. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον η επισήμανση για την ανάγκη δομικής μεταβολής στην ελληνική οικονομία (ανασύνθεση της παραγωγής).

Ρήξη: Επιστροφή στην «εποχή των σπηλαίων» ή νέος «χρυσός αιώνας»;

Άρθρο του οικονομολόγου Λεωνίδα Βατικιώτη, όπου με εκλαϊκευμένο τρόπο σκιαγραφείται η επόμενη μέρα. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η συγκεκριμένη αναφορά στο τι θα γίνει με την ενέργεια, τα τρόφιμα, τα φάρμακα και τις τράπεζες, απαντώντας στο τρομοκρατικό κύμα που εξαπολύεται από την κυρίαρχη ιδεολογία.

Ευρώ ή Δραχμή; Ερωτήσεις και Απαντήσεις.

Κείμενο του Σχεδίου Β, τον Νοέμβριο του 2012 (λίγους μήνες αφού ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αναδειχτεί αξιωματική αντιπολίτευση). Περιέχει 43 ερωτήσεις και απαντήσεις σχετικά με το θέμα της ρήξης και της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζωνη. Απαντάει στα ζητήματα της εξόδου από την ευρωζώνη με πρωτοβουλία των δανειστών (βλέπε σχέδιο Σόιμπλε), του δημοψηφίσματος για το ευρώ, της κατάργησης των μνημονίων μέσα στην ευρωζώνη, της υποτίμησης του νέου εθνικού νομίσματος, του πληθωρισμού, των καταθέσεων των πολιτών, των τραπεζών, των δανείων των πολιτών, του χρέους, των καυσίμων, των φαρμάκων των τροφίμων, των εμπορικών συναλλαγών, των εισαγόμενων αγαθών, της απομόνωσης της Ελλάδας, των εθνικών κινδύνων, του δημοσίου ελλείμματος, κλπ. Ενδιαφέρον έχει ότι με αυτή την έκδοση εγκαινιάστηκε ο όρος Σχέδιο Β και υπογραμμίστηκε ότι ανεξάρτητα από τον πολιτικό στόχο μιας αντιμνημονιακής δύναμης, είναι αδιανόητο να μην ετοιμάζεται ένα εναλλακτικό σχέδιο στην περίπτωση που οι δανειστές δεν υποχωρήσουν. Η συγκεκριμένη αναφορά χλευάστηκε όσο τίποτα από τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ που διαβεβαίωναν ότι η δική τους διαπραγμάτευση θα στεφθεί με επιτυχία.

Επιστροφή σε υποτιμημένη δραχμή, πληθωρισμός κόστους και διεθνής ανταγωνιστικότητα: Μια μελέτη εισροών - εκροών

Οι Θ. Μαριόλης και Α. Κάτσινος ξεκινούν θεωρώντας ότι το βασικό πρόβλημα στην ελληνική οικονομία είναι πρόβλημα διεθνούς ανταγωνιστικότητας και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί εντός της ΟΝΕ. Οι συγγραφείς εκτιμούν τις επιπτώσεις μιας ονομαστικής υποτίμησης κατά 50% του νέου νομίσματος, μετά την έξοδο από την Ευρωζώνη. Με αυτή την υπόθεση εκτιμάται η πορεία των τιμών, ο πληθωρισμός κόστους και το χρονικό διάστημα κατά το οποίο θα ισχύουν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της υποτίμησης στην ανταγωνιστικότητα. Κατά τη συγκεκριμένη μελέτη, η επιστροφή στη δραχμή, όχι μόνο δεν συνεπάγεται κάποια καταστροφή, αλλά μπορεί να δώσει τη δυνατότητα και το χρόνο να ωφεληθεί η ελληνική οικονομία από την αύξηση της διεθνούς ανταγωνιστικότητάς της.

Ερωτήσεις και Απαντήσεις σχετικά με την έξοδο από την Ευρωζώνη

Κείμενο που συντάχτηκε από μέλη της ΜΑΡΣ και δημοσιοποιήθηκε λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα. Περιέχει 18 ερωτήσεις και απαντήσεις: Για το πώς θα γίνει η αλλαγή νομίσματος, για την υποτίμηση, για την κάλυψη στοιχειωδών αναγκών στην ενέργεια, στα τρόφιμα, στα φάρμακα, για τραπεζικές καταθέσεις των πολιτών και για την εισαγωγή προϊόντων από το εξωτερικό.

Έξοδος από το Eυρώ, υποτίμηση, νέες τιμές - μια απάντηση στις τερατολογίες

Κείμενο του Κ. Παπουλή που εκλαϊκεύει συμπεράσματα ερευνών για το ύψος της υποτίμησης μετά από μια επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Παίρνοντας ως πιθανότερο σενάριο μια υποτίμηση κατά 25%, απαντιέται η σπέκουλα για τον πληθωρισμό, τις τιμές και την αγοραστική δυνατότητα.

Η Οικονομική Πολιτική της Ρήξης

Ο οικονομολόγος Νίκος Στραβελάκης αναλύει τα 9 αναγκαία βήματα που πρέπει να ακολουθηθούν στην περίπτωση μιας ρήξης με την Ευρωζώνη, ακόμη και υπό τις παρούσες συνθήκες.

Αθέτηση Πληρωμών της Ελλάδας και έξοδος από την ΟΝΕ

Απόσπασμα από το βιβλίο "Ρήξη; Διέξοδος από την Κρίση της Ευρωζώνης" του Κ.Λαπαβίτσα. Περιγράφεται αναλυτικά η αδιέξοδη διαχείριση του χρέους από τις μνημονιακές συμφωνίες, η επιδίωξη διαγραφής χρέους μετά την παύση πληρωμών, οι επιπτώσεις στις τράπεζες, η αντιμετώπιση του πρωτογενούς ελλείμματος (την εποχή που γράφτηκε το βιβλίο υπήρχε ακόμη έλλειμμα) και οι λεπτομέρειες της μετάβασης στη νέα δραχμή. Το νομισματικό πρόβλημα της μετάβασης απομυθοποιείται από τις τερατολογικές διαστάσεις του και αναλύονται οι βασικές - κατά συντριπτική πλειοψηφία ευεργετικές - συνέπειες του εθνικού νομίσματος.

Η οικονομική πολιτική εντός και εκτός ευρώ

Με απόλυτα διαυγή και εντελώς λακωνικό τρόπο παρουσιάζονται από τον Θ. Μαριόλη τα διαθέσιμα μέσα οικονομικής πολιτικής. Αναδεικνύεται το περιοριστικό όριο της συμμετοχής στη νομισματική ένωση, καταγράφονται τα βασικά χαρακτηριστικά της ελληνικής οικονομίας και παρουσιάζεται η εναλλακτική της εξόδου από την Ευρωζώνη και των επιπτώσεων που μπορεί να έχει ένα υποτιμημένο εθνικό νόμισμα. Τίθενται επίσης οι όροι υπό τους οποίους είναι συμφέρουσα η έξοδος από το ευρώ, καθώς και αναγκαία συνοδευτικά μέτρα.

* Πηγή: www.antapocrisis.gr

Τρίτη 21 Ιουλίου 2015