•    Καμία φορολογική επιβάρυνση για τους εφοπλιστές.
•    «Δωράκι» στις ακτοπλοϊκές εταιρείες η κατάργηση του επίναυλου- Χάνεται το μοναδικό έσοδο για τις επιδοτήσεις.
•    Επιβαρύνονται ναυλομεσίτες, ναυτασφαλιστές κ.α μικρές συναλλαγματοφόρες επιχειρήσεις. Παραδείγματα με τους νέους συντελεστές και τα ποσά, που θα καταβληθούν.
•    Στο Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης εντάσσονται ναυτικοί και πολιτικοί υπάλληλοι του πρώην ΥΝΑ. Δεν αλλάζουν τα κατώτατα όρια συντάξεων του ΝΑΤ.
•    Επανέρχεται η δήλωση «πόθεν έσχες» για τους πολιτικούς υπαλλήλους του πρώην υπουργείου Ναυτιλίας και Αιγαίου, που είχε καταργηθεί προ τριμήνου!
•    «Μαύρες τρύπες» στα κείμενα φανερώνουν τη βιασύνη (και τη προχειρότητα;) με την οποία συντάχτηκε το σχέδιο νόμου.

Στο «απυρόβλητο» μένουν- παρά τις μέχρι τώρα εξαγγελίες- και με το νέο Μνημόνιο οι εφοπλιστές ενώ δίνεται και ένα «δωράκι» στις ακτοπλοϊκές εταιρείες με την κατάργηση του επίναυλου (3%) επί της τιμής του εισιτηρίου, που αποτελούσε το μοναδικό έσοδο για τις επιδοτήσεις των λεγόμενων άγονων γραμμών.

Αντίθετα, επιβαρύνονται, πρόσθετα, οι συναλλαγματοφόρες επιχειρήσεις, που σχετίζονται με τη ναυτιλία, όπως οι ναυλομεσίτες, οι ναυτασφαλιστές, επισκευαστές κ.α.

Στα θετικά, το γεγονός ότι δεν αλλάζουν τα κατώτατα όρια συντάξεων για τους ναυτικούς ενώ αξιοσημείωτο είναι ότι εντάσσονται στο Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης τα επικουρικά ταμεία των ναυτικών και των πολιτικών υπαλλήλων του πρώην ΥΝΑ.

Τραγελαφικό στοιχείο η επαναφορά της υποχρέωσης δήλωσης «πόθεν έσχες» για τους πολιτικούς υπαλλήλους του πρώην ΥΝΑ, η οποία είχε καταργηθεί με νομοθετική ρύθμιση της ίδιας κυβέρνησης μόλις προ διμήνου (σ.σ. με το άρθρο 51 του ν. 4331/2015 (Α’ 69)!

Όμως, αυτή η τελευταία διάταξη, που εντάσσεται σε μια παράγραφο Ζ για «Θέματα αρμοδιότητας Υπουργού Επικρατείας» είναι αποκαλυπτική της βιασύνης (και της προχειρότητας;), που συντάχτηκε όλο το κείμενο καθώς δεν υπάρχει καμία αναφορά σε αυτήν στην Αιτιολογική Έκθεση του σχεδίου νόμου….

Ωστόσο, αυτή δεν είναι η μοναδική «μαύρη τρύπα» του σχεδίου νόμου, αφού και στην έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους σπανίζουν οι κοστολογημένες αναφορές, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τα εξής:
1.    Δεν υπάρχει αποτίμηση εσόδων από την πρώτη περίοδο εφαρμογής του έκτακτου τέλους στις συναλλαγματοφόρες επιχειρήσεις.
2.    Δεν υπάρχει αναφορά στην επιβάρυνση, που θα προκληθεί στον προϋπολογισμό από την κατάργηση του επίναυλου, ο οποίος απέφερε ετήσια έσοδα της τάξης των 20 εκατομμυρίων €, τα οποία διατίθεντο για τις επιδοτήσεις.

Το… επιχείρημα για την κατάργηση του επίναυλου είναι ότι «θα οδηγήσει στην άμεση μείωση της τιμής των ναύλων», όπως αναφέρεται στην αιτιολογική έκθεση. Ωστόσο, κάτι τέτοιο έχει αποδειχτεί- και με την κατάργηση της εισφοράς προς το ΝΑΤ το 2010/11- ότι δεν συμβαίνει και οι εταιρείες απλώς καρπώνονται το σχετικό αντίτιμο.

Στις ρυθμίσεις του νέου Μνημονίου υπάρχει πρόβλεψη ώστε οι φοροαπαλλαγές, που τυγχάνουν όσες εταιρείες διαχειρίζονται διάφορα σκάφη με ελληνική σημαία (επαγγελματικά πλοία αναψυχής και ημερόπλοια, επιβατηγά και οχηματαγωγά πλοία, επιβατηγά ή φορτηγά και λοιπά πλοία θαλασσίων ενδομεταφορών καθώς και πλοία με ολική χωρητικότητα μέχρι 500 κόρους), να επεκταθούν και σε όσες εταιρείες διαχειρίζονται σκάφη με σημαία κράτους μέλους της ΕΕ από την Ελλάδα.

Η ρύθμιση γίνεται για να αποφευχθεί η παραπομπή της χώρας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο καθώς έχει ήδη κινηθεί σχετική διαδικασία από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενώ δίνεται και μια… αναπτυξιακή χροιά λέγοντας ότι πλέον θα προσελκυθούν πλοία με σημαία κράτους μέλους της ΕΕ….

Με άλλη ρύθμιση, ορίζεται- όπως συμβαίνει ανά πενταετία-«η αναπροσαρμογή των συντελεστών φόρου και εισφοράς κατά ποσοστό 4% ετησίως (…) για την πενταετία 2016- 20» για την οποία εξηγείται ότι «καίτοι η αύξηση αυτή προβλέπεται ρητά από τις ανωτέρω διατάξεις κρίθηκε επιβεβλημένη προς άρση κάθε αμφισβήτησης που τυχόν ήθελε προκύψει δεδομένου ότι οι διατάξεις αυτές (που το προβλέπουν) έχουν δυνητικό χαρακτήρα».

Τέλος, μεγάλη επιβάρυνση υπάρχει σε συναλλαγματοφόρες επιχειρήσεις, που άπτονται της ναυτιλίας (ναυλομεσίτες, ναυτασφαλιστές, επισκευαστές κ.α.) στις οποίες παρατείνεται για τέσσερα ακόμα χρόνια (2016- 2019) η επιβολή της εισφοράς του άρθρου 43 του ν. 4111/13 επί του συνολικά εισαγόμενου και μετατρεπόμενου σε ευρώ συναλλάγματος, με αναπροσαρμογή των σχετικών συντελεστών.

Να σημειωθεί ότι στην αρχική ρύθμιση- επί κυβέρνησης Σαμαρά- είχαν περιληφθεί και οι ναυτιλιακές εταιρείες αλλά στη συνέχεια εξαιρέθηκαν ρητά).

Οι νέοι συντελεστές προσδιορισμού της έκτακτης εισφοράς διαμορφώνονται ως εξής:
•    Για συνάλλαγμα έως 200.000 δολάρια από 5% στο 7%, ώστε ο φόρος να αυξηθεί από 10.000 σε 14.000 $.
•    Για τις επόμενες 200.000 $ από 4 στο 6%. Έτσι ο φόρος από 8.000 διαμορφώνεται στις 12.000 και για τις 400.000 $ ανέρχεται από 18.000 στις 26.000 $.
•    Για τα παραπάνω ποσά ο συντελεστής από 3% πάει στο 5%.
•    Για λιγότερο από 50.000 $ ο υπολογισμός γίνεται στα 50.000 $.

Αναλυτικά, οι διατάξεις, που έχουν περιληφθεί προβλέπουν τα εξής:

Υποπαράγραφος Δ4: Ρυθμίσεις ν. 27/1975 (Α 77), ν. 29/1975 (Α 75) και 4111/2013 (Α 18)

Με το ισχύον φορολογικό καθεστώς περί φορολογίας πλοίων στην χώρα μας και ανεξάρτητα από τους κόρους ολικής χωρητικότητας, τα επαγγελματικά πλοία αναψυχής και ημερόπλοια, τα επιβατηγά και οχηματαγωγά πλοία, επιβατηγά ή φορτηγά και τα λοιπά πλοία θαλασσίων ενδομεταφορών καθώς και πλοία με ολική χωρητικότητα μέχρι 500 κόρους που εκτελούν διεθνείς θαλάσσιες μεταφορές με σημαία κράτους- μέλους της ΕΕ και του ΕΟΧ πλην της ελληνικής φορολογούνται με τις γενικές διατάξεις φορολογίας εισοδήματος και όχι με τις ειδικές διατάξεις του ν. 27/1975 περί φορολογίας πλοίων με ελληνική σημαία.
Για το λόγο αυτό η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εγκαλεί την χώρα μας για παραβίαση των διατάξεων των άρθρων (….), τα οποία αναφέρονται στην ελευθερία εγκατάστασης, στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών και στην ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων με φυσικό αποτέλεσμα οι ημεδαποί φορολογούμενοι (ιδιώτες και οντότητες), οι οποίοι εκμεταλλεύονται πλοία με ελληνική σημαία να απολαμβάνουν συγκεκριμένες φοροαπαλλαγές ενώ αντιθέτως οι φορολογούμενοι που επιλέγουν να εκμεταλλεύονται πλοία στην Ελλάδα με σημαία των υπολοίπων κρατών μελών της ΕΕ και ΕΟΧ να μην απολαμβάνουν τις φοροαπαλλαγές
Με την προτεινόμενη διάταξη κρίνεται απαραίτητο τα παραπάνω πλοία με σημαία κράτους μέλους της ΕΕ και του ΕΟΧ πλην της ελληνικής, να φορολογούνται με τον ίδιο τρόπο με τα αντίστοιχα πλοία με ελληνική σημαία, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία (ν. 27/1975 και συναφείς με αυτόν διατάξεις), αφενός για λόγους ίσης φορολογικής μεταχείρισης που θα αποτρέψει μια πιθανή καταδίκη μας για παραβάσεις των συμβάσεων ΕΕ και ΕΟΧ και αφετέρου για λόγους αναπτυξιακούς αφού με την διάταξη αυτή αναμένεται να δοθεί η δυνατότητα προσέλκυσης στην χώρα μας πλοίων με τις εν λόγω σημαίες και ότι αυτό συνεπάγεται για την ανάπτυξη της οικονομίας.
Μέχρι σήμερα δεν υφίσταται καμία σημαντική προσέλευση πλοίων με σημαία ΕΕ και ΕΟΧ, πλην της ελληνικής λόγω της διαφορετικής φορολόγησης των πλοίων αυτών σε σχέση με τα πλοία με ελληνική σημαία καθώς και της διαφορετικής αντιμετώπισης των φοροαπαλλαγών των πλοιοκτητών ή πλοιοκτητριών εταιρειών (….) στις οποίες ανήκουν τα εν λόγω πλοία, σε σχέση με εκείνες που εκμεταλλεύονται πλοία με ελληνική σημαία.
2. Με τις διατάξεις αυτές για την πενταετία 2016- 2020 σκοπείται η αναπροσαρμογή των συντελεστών φόρου της παρ. 1 του άρθρου 6 του ν. 27/75 και εισφοράς της παρ. 2 του άρθρου 10 του ν. 27/75 των πλοίων Α Κατηγορίας που είναι νηολογημένα με ελληνική σημαία, η οποία προβλέπεται από τις διατάξεις της παρ. 4 του άρθρου 6 και της παρ. 3 του άρθρου 10 του ν. 27/75, αντίστοιχα.
Επίσης, προβλέπεται για την πενταετία 2016- 2020 η αναπροσαρμογή των συντελεστών εισφοράς της παρ. 1 του άρθρου 4 του ν. 27/75 των πλοίων ελληνικών συμφερόντων με ξένη σημαία τα οποία είναι συμβεβλημένα ασφαλιστικώς με το ΝΑΤ, η οποία και προβλέπεται από τις διατάξεις (…).
Η αναπροσαρμογή των συντελεστών φόρου και εισφοράς κατά ποσοστό 4% ετησίως (…) για την πενταετία 2016- 20 καίτοι η αύξηση αυτή προβλέπεται ρητά από τις ανωτέρω διατάξεις κρίθηκε επιβεβλημένη προς άρση κάθε αμφισβήτησης που τυχόν ήθελε προκύψει δεδομένου ότι οι διατάξεις αυτές (που το προβλέπουν) έχουν δυνητικό χαρακτήρα. Επιπλέον, η αναπροσαρμογή των συντελεστών φόρου και εισφοράς κατά 4% ετησίως καθιερώθηκε με διάταξη νόμου από την πενταετία 1996- 2000. (…) Επομένως, η ανωτέρω ρύθμιση δεν γίνεται για πρώτη φορά αλλά αποτελεί μια επαναλαμβανόμενη διάταξη που γίνεται με τον ίδιο τρόπο κάθε πενταετία από το 1975 (…)
3. Με την προτεινόμενη ρύθμιση παρατείνεται για τέσσερα ακόμα χρόνια (2016- 2019) η επιβολή της εισφοράς του άρθρου 43 του ν. 4111/13 σε εταιρείες του άρθρου 25 του ν. 27/75 επί του συνολικά εισαγόμενου και μετατρεπόμενου σε ευρώ συναλλάγματος και αναπροσαρμόζονται οι σχετικοί συντελεστές για την τετραετία 2016- 2019 λόγω της δυσμενούς οικονομικής συγκυρίας και των δημοσιονομικών αναγκών της χώρας.

Υποπαράγραφος Δ 13. Καταργούμενες- τροποποιούμενες διατάξεις

(…)
12. Πρόκειται περί μη ανταποδοτικού τέλους, το οποίο επιβάλλεται επί του καθαρού ναύλου μεταφοράς επιβατών και οχημάτων στις τακτικές θαλάσσιες μεταφορές. Η κατάργησή του θα οδηγήσει στην άμεση μείωση της τιμής των ναύλων.

( Η διάταξη που καταργείται βρίσκεται σε νόμο 2932/01 και προβλέπει ότι την καθιέρωση επίναυλου σε  ποσοστό 3% επί του καθαρού ναύλου μεταφοράς επιβατών και οχημάτων στις τακτικές θαλάσσιες μεταφορικές υπηρεσίες).

Παράγραφος Ε: Ρυθμίσεις θεμάτων αρμοδιότητας υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
Υποπαράγραφος Ε2 Τροποποιήσεις Ν. 4334/15 (Α’ 80)

Κατώτατα όρια:
ΝΑΤ παραμένει ως έχει. Εδάφιο πέμπτο άρθρο 23 π.δ. 913/78 (220, Α’)

(…) 2. Από 1.9.2015 εντάσσονται υποχρεωτικά στο Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης (ΕΤΕΑ) και διέπονται από τις διατάξεις της νομοθεσίας του και τη γενικότερη νομοθεσία ως ισχύουν (….) ο Κλάδος Επικουρικής Ασφάλισης Ναυτικών (ΚΕΑΝ) του ΝΑΤ, ια) το Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Προσωπικού Ιδρυμάτων Ε.Ν(ΤΕΑΠΙΕΝ).

Παράγραφος Ζ: Θέματα αρμοδιότητας Υπουργού Επικρατείας

Επανακαθορίζονται τα όργανα και η διαδικασία ελέγχου των δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης των υπόχρεων προσώπων και προστίθεται και το πολιτικό προσωπικό του τέως Υπουργείου Ναυτιλίας και Αιγαίου στους υπόχρεους σε δήλωση περιουσιακής κατάστασης.

πηγή: pireas2day.gr

Οι παρακάτω υπογράφοντες, που αντιπροσωπεύουν ένα ευρύ φάσμα δυνάμεων και οργανώσεων της Αριστεράς, καταγγέλλουν με δήλωση τους το νέο τρίτο μνημόνιο και καλούν σε μεγάλους ενωτικούς αγώνες για την ανατροπή του και την ανατροπή όλων των μνημονίων, για μια νέα προοδευτική πορεία της χώρας.

Ολόκληρη η δήλωση με τις υπογραφές έχει ως εξής:

Η υπογραφή ενός νέου Μνημονίου και μάλιστα από μία κυβέρνηση που εκλέχτηκε για να καταργήσει τα δύο προηγούμενα, ισοδυναμεί με καταστροφή για τον ελληνικό λαό και τη δημοκρατία. Το νέο Μνημόνιο σημαίνει ακόμη περισσότερη λιτότητα, συρρίκνωση των δικαιωμάτων των πολιτών και διαιώνιση του καθεστώτος επιτροπείας της χώρας. Το νέο Μνημόνιο ανατρέπει πλήρως την εντολή του ελληνικού λαού, που απέρριψε συνολικά στις 5 Ιουλίου τις μνημονιακές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές φτώχειας και νεοαποικιακής εξάρτησης.  

Σε όλη τη διάρκεια των πέντε τελευταίων χρόνων ο λαός εναντιώθηκε με κάθε τρόπο στην τρομοκρατία και τους εκβιασμούς και απαίτησε μία Ελλάδα ανεξάρτητη, δίκαιη, ανασυγκροτημένη, δημοκρατική και κυρίαρχη. Το μνημόνιο αυτό όπως και τα προηγούμενα, χρειάζεται να συναντήσει την ακόμα πιο πλατιά αγωνιστική αντίσταση μίας αλληλέγγυας και αποφασισμένης κοινωνίας. Αυτήν τη στιγμή επιβάλλεται να συνεχίσουμε στο δρόμο της 5ης Ιουλίου μέχρι το τέλος, μέχρι την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών, με εναλλακτικό σχέδιο για την επόμενη ημέρα, για μια Ελλάδα δημοκρατική, ανασυγκροτημένη, κοινωνικά δίκαιη.  

Ο αγώνας ενάντια στο νέο Μνημόνιο αρχίζει τώρα, με την κινητοποίηση του λαού σε κάθε γωνιά της χώρας. Για να αναπτυχθεί και να νικήσει αυτός ο αγώνας, είναι αναγκαία η άμεση λαϊκή οργάνωση σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους κοινωνικούς χώρους. 

Καλούμε στην πολιτική και κοινωνική συγκρότηση ενός πλατιού πανελλαδικού κινήματος, με δημιουργία επιτροπών αγώνα ενάντια στο νέο Μνημόνιο, τη λιτότητα και την επιτροπεία της χώρας. Ένα ενωτικό κίνημα που θα δικαιώσει τους πόθους του λαού για δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη.  

Ο αγώνας που οδήγησε στον θρίαμβο του "Όχι" της 5ης Ιουλίου συνεχίζεται και θα νικήσει.  

Οι υπογράφοντες

Βερναρδάκης Αλέκος

Γαλάνης Νίκος

Κάβουρας Δημήτρης

Καλτσώνης Δημήτρης

Λαφαζάνης Παναγιώτης

Μαντάς Παναγιώτης

Νταβανέλος Αντώνης

Παγιάτσος Ανδρέας

Σακελλαρόπουλος Σπύρος

Σαραφιανός Δημήτρης

Σουάνη Μαρία

Τζήμας Θέμης

Χήτας Λάμπρος  

*Οι υπογράφοντες την παραπάνω δήλωση μετέχουν κατά σειρά στις εξής οργανώσεις και τάσεις: Βερναρδάκης Αλέκος - "Κομμουνιστική Ανανέωση", Γαλάνης Νίκος - "Παρέμβαση", Κάβουρας Δημήτρης - "Κομμουνιστική Οργάνωση Ανασύνταξη", Καλτσώνης Δημήτρης - "Μαρξιστικός Σύλλογος "Γ.Κορδάτος", Λαφαζάνης Παναγιώτης - "Αριστερό Ρεύμα" του ΣΥΡΙΖΑ, Μαντάς Παναγιώτης - "ΔΗΚΚΙ", Νταβανέλος Αντώνης - "ΔΕΑ", Παγιάτσος Ανδρέας - "Ξεκίνημα", Σακελλαρόπουλος Σπύρος - "Αριστερή Ανασύνθεση (ΑΡΑΝ)", Σαραφιανός Δημήτρης "Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση (ΑΡΑΣ)", Σουάνη Μαρία - "Κομμουνιστικό Κίνημα - Εργατικός Αγώνας", Τζήμας Θέμης - "Δίκτυο Σοσιαλιστών", Χήτας Λάμπρος - "Πρωτοβουλία των 1000".

Πέμπτη 13 Αυγούστου 2015

πηγη: iskra.gr

Των Κ. ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ ΚΑΙ Γ. ΜΟΥΣΟΥΛΙΔΗ*

Η μνημονιακή παράταξη - που πρόσφατα πανηγυρίζει γιατί ετοιμάζεται να συμπεριλάβει και τον ΣΥΡΙΖΑ- έχει ξοδέψει τόνους μελάνης για να μας πείσει ότι τα μνημόνια και η λιτότητα δεν είναι το πρόβλημα της χώρας μας. Στην πραγματικότητα η Ελλάδα, μας λένε, πάσχει επειδή δεν εφάρμοσε μεταρρυθμίσεις, πολλές από τις οποίες περιλαμβάνονται στα μνημόνια. Το ίδιο βαρύγδουπο επιχείρημα συχνά απευθύνεται και κατά όσων κάνουν κριτική στο ευρώ. Δεν φταίει το κοινό νόμισμα για την κατάσταση της οικονομίας και την κοινωνίας μας. Φταίμε εμείς που δεν κάνουμε μεταρρυθμίσεις.

Όταν όμως πρέπει οι μνημονιακοί να μας πουν συγκεκριμένα τι εννοούν με μεταρρυθμίσεις, τα πράγματα γίνονται μάλλον ακατανότητα για τον πολύ κόσμο. Φαίνεται ότι οι μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η Ελλάδα είναι η μείωση των μισθών και των συντάξεων, η διάλυση του συντεταγμένου πλαισίου των εργασιακών σχέσεων, η απορρύθμιση των αγορών και οι ιδιωτικοποιήσεις. Η ανάπτυξη θα έρθει με τη μείωση των μισθών κάτω από τα 500 ευρώ και την απελευθέρωση των ταξί και των φαρμακείων ... 'Η με το κύμα ξένων επενδύσεων που θα ξεσπάσει μόλις το "κακό κράτος" συρρικνωθεί ... Πώς να μην απαξιώνει ο πολύς κόσμος ακόμη και την έννοια των μεταρρυθμίσεων όταν χρησιμοποιούνται τέτοια φαιδρά επιχειρήματα;

Η Ελλάδα φυσικά χρειάζεται δομικές μεταρρυθμίσεις ώστε να περάσει σε διαδικασία ταχύρρυθμης ανάπτυξης με αύξηση των εισοδημάτων και κοινωνική δικαιοσύνη. Μόνο που οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις δεν είναι αυτές που προτείνει το ΔΝΤ και θα επιβάλλει το νέο μνημόνιο. Οι μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται είναι αυτές που θα προσδιορίσουν μια νέα σχέση του δημόσιου με τον ιδιωτικό τομέα στη χώρα μας, αποκόπτοντας τον ομφάλιο λώρο ανάμεσα στο μεγάλο κεφάλαιο και στις δημόσιες προμήθειες και τα δημόσια έργα, αναδιαρθρώνοντας συνολικά το χρηματοπιστωτικό σύστημα με εθνικοποίηση και δημόσια λειτουργία και εκσυγχρονίζοντας τους μηχανισμούς του κράτους για να έχουν ανταποδοτικότητα και να μπορούν να δώσουν κατεύθυνση στην οικονομία. Τα παραδείγματα υπάρχουν και βρίσκονται στην Ασία και όχι στα παρωχημένα μοντέλα του ΔΝΤ που συστηματικά αποτυγχάνουν παγκοσμίως.

Οι μήνες της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ δεν έφεραν πολλές επιτυχίες και ήδη μας οδηγούν σε νέο μνημόνιο. Μία από τις λίγες ενθαρρυντικές εξελίξεις το διάστημα αυτό, που μπορεί να ρίξει φως στο θέμα των σωστών δομικών μεταρρυθμίσεων για την ανάπτυξη, συνέβη στο χώρο της κλωστοϋφαντουργίας. Υπάρχουν μαθήματα για όλους εδώ και καλό θα είναι η προσπάθεια να στηριχτεί και να μελετηθεί γενικότερα.

ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑΣ

Ακολουθεί ένα σχετικό άρθρο που συνέγραψαν ο Κώστας Λαπαβίτσας με τον Γ. Μουσουλίδη, τελευταίο Διευθύνοντα Σύμβουλο της ΕΝΚΛΩ.

Η ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΥ ΙΣΤΟΥ

Των Κ. ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ ΚΑΙ Γ. ΜΟΥΣΟΥΛΙΔΗ*

Τους τελευταίους μήνες έχει πάρει σάρκα και οστά μια σημαντική προσπάθεια για την αναβίωση της κλωστοϋφαντουργίας στην Ημαθία και τη Θράκη. Δεν υπάρχει φυσικά καμία εγγύηση επιτυχίας, αλλά τα χαρακτηριστικά της είναι εντυπωσιακά και μας δίνουν μια μικρή γεύση του τι μπορεί πραγματικά να σημαίνει η αναδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού στη χώρα μας. Αν η προσπάθεια πετύχει, θα υπάρξει ίσως ένα μοντέλο και για άλλες δραστηριότητες που σήμερα βρίσκονται σε αδράνεια, ή ανυπαρξία.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, η Ελλάδα ακολούθησε λάθος δρόμο ανάπτυξης, υπερτονίζοντας τον τομέα των υπηρεσιών και συρρικνώνοντας τον πρωτογενή και τον δευτερογενή τομέα. Το αποτέλεσμα ήταν να εξασθενίσει τη θέση της στον διεθνή καταμερισμό εργασίας και να παρουσιάζει μεγάλα ελλείματα στο εμπορικό ισοζύγιο. Το μοντέλο ανάπτυξης φαλκίδευε συστηματικά των ανταγωνισμό και δημιούργησε έναν κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα. Τέλος, ο ιδιωτικός χρηματοπιστωτικός τομέας απέτυχε πλήρως και μέσω της διόγκωσης του δανεισμού το 1998-2007 συνέβαλλε αποφασιστικά στην αποδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού.

Με το ξέσπασμα της κρίσης, η τραπεζική απομόχλευση σε συνδυασμό με τη λιτότητα και την εσωτερική υποτίμηση οδήγησαν τον παραγωγικό τομέα σε κατάρρευση. Η υποχώρηση της βιομηχανικής παραγωγής μετά το 2008 έφτασε το 35%. Η κρίση ανέδειξε όλα τα δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και επιβεβαίωσε ότι μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με ριζική αναθεώρηση της δομής της, καθώς και των χρηματοοικονομικών εργαλείων υποστήριξής της.

Οι ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για να ξαναμπεί σε τροχιά ανάπτυξης η ελληνική οικονομία δεν έχουν σχέση με το λεγόμενο «αναπτυξιακό» κομμάτι των μνημονίων. Οι ιδέες του ΔΝΤ για απορρύθμιση των αγορών, συρρίκνωση του κράτους, μείωση του μισθολογικού κόστους και τα παρόμοια είναι τελείως παρωχημένες. Οι χώρες με τη στιβαρότερη ανάπτυξη τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες βρίσκονται στην Ασία και στηρίχτηκαν στον ενεργό ρόλο του κράτους, κυρίως για δημόσιες επενδύσεις, με σταθερά αυξανόμενους μισθούς και ισχυρή δημόσια παρουσία στην οικονομία. Δεν δίστασαν να παρέμβουν ενεργά στην λειτουργία των αγορών και αντιμετωπίζουν το ΔΝΤ σχεδόν με αποστροφή.

Η αναδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού στην Ελλάδα πρέπει να βασιστεί σε μια νέα σχέση δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, με απεξάρτηση των μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων από το δημόσιο ταμείο και με παράλληλη βελτίωση της παραγωγικότητας και της ανταποδοτικότητας του δημοσίου τομέα. Η αναδιάρθρωση, που θα στοχεύει στην τόνωση του πρωτογενούς και του δευτερογενούς τομέα, είναι ανέφικτη χωρίς ολική μεταρρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα, με δημόσια ιδιοκτησία και διοίκηση. Αυτές είναι οι δομικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η χώρα κι εδώ ακριβώς έγκειται το ενδιαφέρον της προσπάθειας στην κλωστοϋφαντουργία.

Η Ενωμένη Κλωστοϋφαντουργία (ΕΝΚΛΩ) κατέρρευσε μετά το χρηματιστηριακό όργιο 1999-2000 και τη σωρεία λαθών που ακολούθησαν. Μια εταιρεία που συμπύκνωνε 140 χρόνια εμπειρίας στη βιομηχανική κλωστοϋφαντουργία στη Νάουσα και γενικότερα στην Ελλάδα, με ισχυρότατη παρουσία στις διεθνείς αγορές, άριστο εργατικό δυναμικό, υψηλή τεχνολογία και εξαιρετική ποιότητα προϊόντος, βρέθηκε να βουλιάζει κάτω από χρέη 350 εκ. Τα χρέη οφείλονται πρωτίστως στις τράπεζες, αλλά και στο δημόσιο ως ασφαλιστικές και φορολογικές οφειλές, όπως και στους εργαζόμενους ως δεδουλευμένα.

Η πρόταση αναβίωσης – που προήλθε από το διοικητικό προσωπικό της εταιρείας σε στενή συνεργασία με τους εργαζόμενους – χρησιμοποιεί τον πτωχευτικό κώδικα, επιδιώκοντας να μετατρέψει τα χρέη σε μετοχικό κεφάλαιο. Θα προκύψει ένα μετοχικό σχήμα όπου την κύρια ιδιοκτησία θα έχουν το δημόσιο, οι εργαζόμενοι, οι τράπεζες και σε ένα βαθμό οι παλιοί μέτοχοι. Δεδομένου ότι η αξία της εταιρείας σε μορφή σκραπ δεν είναι πάνω από 16 εκ ευρώ, όλοι μπορούν να βγουν δυνάμει κερδισμένοι.

Το επιχειρηματικό σχέδιο είναι άριστο. Θα γίνει επανεκκίνηση δύο εργοστασίων στη Ροδόπη και Μαρώνεια (νήμα κόμπακτ το οποίο θα εξάγεται) και ενός στη Στενήμαχο της Νάουσας (νήμα μόδας και ρούχο με ετικέτα). Προβλέπεται καθετοποίηση της παραγωγής που χρόνια τώρα είναι το ζητούμενο στην κλωστοϋφαντουργία: το βαμβάκι της Μακεδονίας θα εξάγεται ως ρούχο υψηλής ποιότητας στις ΗΠΑ. Οι υπόλοιπες εγκαταστάσεις και τα λοιπά περιουσιακά στοιχεία θα δοθούν σε δημόσιο και τράπεζες έναντι του μέρους των απαιτήσεών τους προς την ΕΝΚΛΩ. Θα χρειαστεί επίσης ένας δανεισμός 5-6 εκατ. ευρώ, για τη συντήρηση του εξοπλισμού και κεφάλαιο κίνησης. Οι εργαζόμενοι θα είναι περίπου 350 τον πρώτο χρόνο με προοπτική ταχείας αύξησης. Οι μισθοί τους, σημειωτέον, θα ξεκινούν από το θρυλικό πια 751.

Πρόκειται για φιλόδοξη και έξυπνη προσπάθεια αξιοποίησης του υπάρχοντος εξοπλισμού αλλά και της τεχνογνωσίας που ενσωματώνεται στους απολυμένους κλωστοϋφαντουργούς. Και τα δύο θα πάνε χαμένα σε λίγα χρόνια. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του εγχειρήματος όμως είναι η μορφή της διακυβέρνησης, η οποία για την ώρα δεν έχει λάβει τελική μορφή. Δεν πρόκειται για αυτοδιαχειριστική εταιρεία, ούτε φυσικά για ΔΕΚΟ. Τον πρώτο λόγο θα έχει το δημόσιο και οι εργαζόμενοι, διασφαλίζοντας τον κοινωνικό χαρακτήρα του εγχειρήματος, αλλά θα υπάρξει και διακριτή παρουσία ιδιωτών, με προοπτική περαιτέρω συμμετοχής. Αν η εταιρεία σταθεί στα πόδια της, θα έχει τη δυνατότητα να βρει το δικό της δρόμο, χωρίς να πέσει στην παγίδα είτε της αποτυχημένης ιδιωτικής πρωτοβουλίας, είτε του κρατισμού.

Η αναβίωση της ΕΝΚΛΩ έχει φυσικά τεράστια σημασία για τις τοπικές κοινωνίες. Μπορεί όμως να γίνει και μοντέλο για άλλες παραγωγικές δραστηριότητες, ιδίως στο θέμα της μετατροπής χρεών σε κεφάλαιο και στη σχέση δημόσιου και ιδιωτικού. Το πλέον εντυπωσιακό στοιχείο της είναι ότι προήλθε «από τα κάτω», δηλαδή αυτόνομα και από ανθρώπους που γνωρίζουν και αγαπούν τον κλάδο. Δεν είναι προϊόν θεωρητικής ανάλυσης. Τέτοιες ακριβώς προσπάθειες σφράγισαν την τεράστια επιτυχία της Ασίας. Ας ελπίσουμε ότι το πείραμα της ΕΝΚΛΩ θα πετύχει και θα συμβάλλει στην αναδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού της χώρας μας.

*Πηγή: costaslapavitsas.blogspot.com / "Καθημερινή της Κυριακής" (9/8/15)

Κυριακή 9 Αυγούστου 2015

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΑΥΡΟΥΔΕΑ*

Σαν έτοιμος από καιρό τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ διέβη τον Μνημονιακό Ρουβίκωνα. Εγκατέλειψε τις αντι-μνημονιακές πομφόλυγες για να προχωρήσει στην επιβολή ενός 3ου Μνημονίου πάνω στη δύσμοιρη χώρα μας και το λαό της. Μετά από άπειρους θεατρινισμούς και κουτοπονηριές κατέληξε να προδώσει ανερυθρίαστα το λαϊκό αντι-μνημονιακό αίσθημα με βάση το οποίο κατόρθωσε από κόμμα του 3% να γίνει κυβέρνηση. Μάλιστα το έκανε με τον πιο χυδαίο τρόπο προδίδοντας την αμέσως επόμενη μέρα το περήφανο λαϊκό ΟΧΙ στους ιταμούς εκβιασμούς του ευρωιερατείου.

Όχι μόνο αυτό αλλά επιπλέον προσθέτει και ύβρη επάνω στην προδοσία. Ο συστημικός ΣΥΡΙΖΑ σκυλεύει το όνομα της Αριστεράς για να καλύψει την προδοσία των λαϊκών προσδοκιών. Με τον τρόπο αυτό παρέχει διπλή υπηρεσία στο σύστημα. Αφενός προβάλλει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από αυτό των Μνημονίων.
Αφετέρου προσπαθεί να εξευτελίσει την Αριστερά παρουσιάζοντας την σαν συνένοχη στο έγκλημα.

Το νέο Μνημόνιο θα βαθύνει ακόμη περισσότερο την φτωχοποίηση της μεγάλης εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας, την υποτέλεια στα ηγεμονικά κέντρα της ΕΕ και την «κινεζοποίηση» της ελληνικής οικονομίας. Θα υποθηκεύσει το μέλλον της χώρας για ακόμη περισσότερα χρόνια απ’ ότι τα προηγούμενα.

Μπροστά σ’ αυτή την θλιβερή προοπτική, τώρα είναι η ώρα της ευθύνης για όλα τα βασικά ρεύματα της ελληνικής Αριστεράς. Όχι μόνο οφείλουν να σώσουν την τιμή της ελληνικής Αριστεράς αλλά πάνω απ’ όλα πρέπει να δείξουν ότι ένας άλλος πραγματικά φιλολαϊκός δρόμος διεξόδου υπάρχει και να αγωνιστούν για να τον επιβάλλουν. Ιδιαίτερα, μπροστά στην προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να μην αφήσουν τις λαϊκές μάζες έρμεες σε συστημικά παιχνίδια και ακροδεξιά εγχειρήματα. Πρέπει να αξιοποιήσουν και να οδηγήσουν στη αντικειμενική του κατάληξη το πάνδημο ΟΧΙ ενάντια στους εγχώριους νενέκους και στους πάτρωνες τους της ΕΕ.

Αφήνοντας στην άκρη την συστημική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ που καμία σχέση δεν έχει πλέον με την Αριστερά, τώρα είναι η ώρα της ευθύνης για την ανατρεπτική Αριστερά, για τις δυνάμεις μέσα και γύρω από το ΚΚΕ που αντιλαμβάνονται το αδιέξοδο της γραμμής του και για την αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ.

Η ανατρεπτική Αριστερά πρέπει να αφήσει στην άκρη ιδεοληπτικές πολιτικές (κρατώντας όμως σφικτά την Μαρξιστική θεωρία και πολιτική) και να προτείνει θαρρετά την μόνη πραγματικά ρεαλιστική και ταυτόχρονα εν τοις πράγμασι επαναστατική πολιτική πρόταση: την αποδέσμευση από την ΕΕ (και όχι μόνο μία λειψή και από μόνη της αναποτελεσματική έξοδος από την ΟΝΕ). Πρέπει να αξιοποιήσει την αξιοσημείωτη παρουσία της στους μαζικούς χώρους για μία κυριολεκτική πορεία προς το λαό. Να μιλήσει στις χειμαζόμενες πληβειακές μάζες για τη μόνη φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση και να πρωτοστατήσει στην οικοδόμηση του παλλαϊκού μετώπου πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που θα αγωνιστεί γι’ αυτήν. Ιδιαίτερα η Πολιτική Συνεργασία δυνάμεων και αγωνιστών ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΜΑΡΣ πρέπει να συμβάλλει καθοριστικά σ’ αυτό.

Οι δυνάμεις μέσα και γύρω από το ΚΚΕ και ιδιαίτερα οι αγωνιστές της βάσης του πρέπει να κατανοήσουν ότι δεν υπάρχει δυνατότητα εκ των έσω διόρθωσης της κατάστασης μέσα στο ΚΚΕ. Μόνο η συγκρότηση και η μαζική παρουσία ενός παλλαϊκού μετώπου της αποδέσμευσης από την ΕΕ μπορεί να δημιουργήσει τους όρους για την αναγκαία ανάταξη του κομμουνιστικού εγχειρήματος στη χώρα μας. Και αυτό αφορά όλες τις δυνάμεις κομμουνιστικής αναφοράς σε όλα τα ρεύματα της ελληνικής Αριστεράς.

Οι δυνάμεις και οι αγωνιστές της αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει σήμερα να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Οφείλουν να αναλογιστούν κατ’ αρχήν τις ευθύνες τους για την «υπόθεση ΣΥΡΙΖΑ», ενός εγχειρήματος από την αρχή υπονομευμένου πολιτικά και προγραμματικά. Το τοπίο στην ελληνική Αριστερά και στην κοινωνία θα ήταν πολύ καλύτερο σήμερα αν δεν είχαν στέρξει στην «υπόθεση ΣΥΡΙΖΑ». Επίσης, τι νόημα έχει η καταψήφιση των μνημονιακών μέτρων και η στήριξη της Μνημονιακής συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ; Πόσο ενδιαφέρουν τις λαϊκές μάζες οι εσωκομματικοί σκυλοκαβγάδες του ΣΥΡΙΖΑ; Τι νόημα έχει η παρατεταμένη εμπλοκή στο εσωκομματικό παιχνίδι όταν το αντιλαϊκό τσουνάμι ήδη αρχίζει να χτυπά τους εργαζόμενους; Πρέπει επίσης να ξεκαθαρίσει την θέση τους απέναντι στην ΕΕ και ιδιαίτερα να παραμερίσουν ψευδαισθήσεις περί «προοδευτικής» ανάταξης της.

Για όλες τις μαχόμενες δυνάμεις της Αριστεράς και του λαϊκού κινήματος τώρα είναι η ώρα της ευθύνης. Πρέπει να πρωτοστατήσουν στην πανελλαδική συγκρότηση του ΠΑΛΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ. Που πρέπει να αναπτύξει το λαϊκό κίνημα και να διεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία (στηριγμένο στο προηγούμενο και σαν βήμα για ευρύτερες κοινωνικές αλλαγές).

Οι βασικοί άξονες του προγράμματος του μετώπου αυτού είναι γνωστοί και ευρύτερα αποδεκτοί μέσα στους κόλπους του λαϊκού κινήματος:

• Καταγγελία του Μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων και κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων.

• Άρνηση πληρωμών και μονομερής διαγραφή του εξωτερικού χρέους.

• Έξοδος από την ΟΝΕ και την ΕΕ.

• Έλεγχος στην κίνηση των κεφαλαίων εκτός της χώρας.

• Σύστημα προοδευτικής φορολογίας για να πληρώσει η ολιγαρχία και να βελτιωθεί η θέση του λαού και των μικρομεσαίων στρωμάτων.

• Εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος για την διάσωση του και την χρησιμοποίηση του προς όφελος μίας φιλολαϊκής αναπτυξιακής πορείας.

• Κοινωνικά σχεδιασμένη παραγωγική αναδιάρθρωση της οικονομίας για να ανασυγκροτηθεί η οικονομία με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες και υπό λαϊκό έλεγχο. Εθνικοποίηση των τομέων κοινής ωφέλειας και των μεγάλων παραγωγικών μονάδων σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας, Κοινωνικός έλεγχος των βασικών οικονομικών κλάδων, Ενεργητική βιομηχανική πολιτική (δημιουργίας, προστασίας και στήριξης συγκεκριμένων κλάδων).

•Φιλολαϊκή εισοδηματική πολιτική (μισθοί και συντάξεις που εξασφαλίζουν την ευημερία της μεγάλης εργαζόμενης κοινωνικής πλειονότητας) και ανόρθωση της κοινωνικής πρόνοιας (υγεία, ασφάλιση) και της δωρεάν εκπαίδευσης.

•Σχεδιασμένη και πολυδιάστατη εξωτερική οικονομική και εμπορική πολιτική.

•Ουσιαστικοποίηση της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας.

Κάθε καθυστέρηση στην συγκρότηση αυτού του παλλαϊκού μετώπου είναι πολλαπλά επιζήμια. Οι καιροί ου μενετοί.

* Πηγή: www.pandiera.gr
   Ο Σταύρος Μαυρουδέας είναι καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Τμήμα Οικονομικών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Κυριακή 9 Αυγούστου 2015