Γράφει ο Π. Μωραΐτης

Ο Εργατικός Αγώνας από την πρώτη στιγμή που δρομολογήθηκαν οι πρόσφατες εξελίξεις στο ΣΥΡΙΖΑ θεώρησε τη διάσπαση του θετικό γεγονός. Ήταν ένα κόμμα «παρά φύση», το οποίο προσπαθούσε με ασάφειες και γενικολογίες (και αποφεύγοντας να πάρει συγκεκριμένη θέση σε κρίσιμα ζητήματα) να τροφοδοτήσει την εκλογική επιρροή του από ένα ευρύτατο φάσμα κοινωνικών δυνάμεων. Να εκφράσει ολόκληρο το φάσμα των δυνάμεων και των ιδεών από το νεοφιλελευθερισμό ως την κομμουνιστική αριστερά.

Όταν ήρθε η ώρα να μπει το δάκτυλο επί των τύπων των ήλων, να αντιμετωπίσει τις ανάγκες της διακυβέρνησης έκανε εκείνο που περίμενε η μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Συμφώνησε με την τρόικα και υπέγραψε νέο μνημόνιο, το πιο επαχθές από όσα μέχρι σήμερα ο λαός έζησε. Είχε τη φυσιολογική πορεία όλων των μικροαστικών κομμάτων αυτού του τύπου σε φάση που ο ταξικός συσχετισμός είναι υπέρ της αστικής τάξης.

Συνολικά πλέον το πολιτικό σκηνικό, οι πολιτικές δυνάμεις και τα συμφέροντα που αυτές εκφράζουν φάνηκαν σε μεγάλο βαθμό πιο καθαρά στα μάτια του λαού. Ο εναπομείνας ΣΥΡΙΖΑ έχει επί της ουσίας μεταβληθεί σε αστικό κυβερνητικό κόμμα που ανέλαβε πλέον την προώθηση του μνημονίου και τη διαχείριση των υποθέσεων της αστικής τάξης και του κράτους της. Είναι η πολιτική δύναμη που τέθηκε επικεφαλής του αστικού κόσμου σε μια συγκυρία δύσκολη για αυτόν, η διαχείριση της οποίας θα ματώσει επώδυνα τον ελληνικό λαό και αυτό θα έχει μεγάλες πολιτικές συνέπειες.

Φυσικά ένα τμήμα του λαού δεν θα αντιληφθεί και δεν θα αφομοιώσει αμέσως την εξέλιξη αυτή, αυτό θα πάρει χρόνο να το συνειδητοποιήσει και να το αποδεχθεί. Θα λειτουργεί ένα χρονικό διάστημα με τη δύναμη της αδράνειας. Υπάρχουν πολλά αντίστοιχα ιστορικά παραδείγματα. Όμως η συνειδητοποίηση του θα έρθει σαν φυσικός νόμος. Για το λόγο αυτό η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έριξε στην κυκλοφορία και τα ανάλογα προπαγανδιστικά επιχειρήματα προκειμένου να θολώσει τα νερά.

«Δεν μας εκφράζει το μνημόνιο, δεν το θέλαμε αλλά μας επιβλήθηκε. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αριστερό κόμμα, δεν είναι μνημονιακό». Παρόμοιες δικαιολογίες με αυτές που έλεγαν και τα κόμματα που κυβέρνησαν πριν από αυτόν και υπέγραψαν τα πρώτα μνημόνια. Μόνο που εκείνα δεν δήλωναν αριστερά. Το αριστερό κόμμα, η αριστερή κυβέρνηση εκεί ακριβώς κρίνεται. Να κινητοποιήσουν το λαό και να εφαρμόσουν φιλολαϊκή πολιτική, να αποκρούσουν τις πιέσεις του κεφαλαίου και να προωθήσουν ρήξεις, έχοντας πάρει όλα τα αναγκαία μέτρα και έχοντας κάνει την κατάλληλη προετοιμασία. Αντ’ αυτού και παρά τις επισημάνσεις ολόκληρης της αριστεράς προεκλογικά, ο ΣΥΡΙΖΑ επαναλάμβανε ασταμάτητα ότι θα καταργήσει τη λιτότητα, θα σκίσει τα μνημόνια και θα απαλλάξει το λαό και τη χώρα από όλες τις συνέπειες τους και αυτό θα γίνει εντός της ευρωζώνης και σε συμφωνία με την τρόικα.

«Θα δρομολογήσουμε μέτρα και πολιτική», λένε σήμερα, «πέραν του μνημονίου που θα πείσουν το λαό και θα υπογραμμίζουν τον αριστερό χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ», σαν να μην έζησε ο ελληνικός λαός έξι χρόνια μνημόνια και να μην αντιλαμβάνεται ότι τα περιθώρια για κάτι διαφορετικό πρακτικά είναι ανύπαρκτα. Και να θέλει πλέον η κυβέρνηση δεν μπορεί, έχει υποταχθεί, έχει σκύψει το κεφάλι. Το κυβερνητικό πρόγραμμα είναι πλέον το πρόσφατα υπογραφέν μνημόνιο.

Οι ευρωπαίοι παράγοντες που δεν μασάνε τα λόγια τους δείχνουν όχι μόνο ποιος είναι ο εναπομείνας ΣΥΡΙΖΑ αλλά δείχνουν και την προτίμησή τους σε αυτόν και στον πρόεδρο του. «Μόνο ο Τσίπρας έχει λαϊκό έρεισμα και μπορεί να σώσει την κατάσταση στην Ελλάδα στις συνθήκες αυτές» έγραφε προ ημερών μεγάλης κυκλοφορίας γερμανική εφημερίδα που εκφράζει την οικονομική ολιγαρχία και η Α. Μέρκελ που επισκέφθηκε πρόσφατα τη Βραζιλία έλεγε στην πρόεδρο της χώρας αυτής ότι «οι εκλογές στην Ελλάδα είναι μέρος της λύσης και όχι της κρίσης» ενώ και ο Γιούνκερ δια του εκπροσώπου του δήλωνε ότι «οι εκλογές μπορούν να διευρύνουν την υποστήριξη των πολιτών στο πρόγραμμα στήριξης, το οποίο υπέγραψε ο Αλέξης υπέγραψε». Αυτά για τον εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ.

Οι αποχωρήσαντες από το ΣΥΡΙΖΑ, η Λαϊκή Ενότητα, τι τέλος πάντων είναι με βάση όσα έχουν δημοσιοποιήσει μέχρι τώρα, ποιες δυνάμεις αντικειμενικά εκφράζουν; Είναι κόμμα επαναστατικό που θέλει να καταργήσει τον καπιταλισμό με επανάσταση, είναι κόμμα της δραχμής, ή, όπως υποστηρίζει το ΚΚΕ, τίποτα περισσότερο από ένα ανάχωμα στο ριζοσπαστισμό; Μόνο πάνω στη βάση της ορθής απάντησης στο ερώτημα αυτό μπορεί να διατυπωθεί μια ορθή πολιτική συμμαχιών από την εργατική τάξη και το κόμμα της.

Να ξεκαθαρίσουμε εξαρχής ότι με αφορισμούς και θετικές είτε αρνητικές κρίσεις για μια πολιτική δύναμη, οι οποίες ξεφεύγουν από το επίπεδο της πολιτικής και της ιδεολογίας, από την αντικειμενική πραγματικότητα και περνούν στη μεταφυσική, σ' ένα άλλο κόσμο, είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι. Η αντίληψη που διατυπώνεται ότι η Λ.Ε. πρόκειται για κατασκευασμένο ανάχωμα, έχει τη βάση της στην αντίληψη ότι στην πολιτική σκηνή αφενός μεν υπάρχει ένας αριθμός κομμάτων που μπορούν να χαρακτηρισθούν ως «το απόλυτο κακό» και αφετέρου στην εντελώς αντίθετη πλευρά ένα κόμμα που ενσαρκώνει το «απόλυτο καλό». Ενδιάμεσα υπάρχει ένα ολοκληρωτικό κενό και κάποιοι που βυσσοδομούν, κατασκευάζουν κόμματα- αναχώματα με στόχο να εμποδίσουν την ριζοσπαστικοποίηση των εργαζομένων, ώστε να μην προσεγγίσουν τη μοναδική σήμερα λαϊκή, επαναστατική δύναμη, το ΚΚΕ. Τόσο απλά.

Και οι πλέον αδαείς, όμως, γνωρίζουν ότι τα κόμματα δημιουργούνται και κυρίως ευδοκιμούν όχι επειδή κάποιος ή κάποιοι τα θέλουν ή όχι, τα υποστηρίζουν ή τα καταγγέλλουν, έστω και αν υπήρξαν στο παρελθόν και θα υπάρξουν στο μέλλον ανάλογες προσπάθειες δημιουργίας πολιτικών φορέων. Τα κόμματα μόνο αν εκφράζουν κοινωνικές δυνάμεις, αν εκφράζουν κοινωνικά- ταξικά συμφέροντα στη γενική μορφή τους και όχι σε απόλυτη αντιστοίχιση κοινωνικού και πολιτικού, π.χ. το τάδε κοινωνικό στρώμα το εκφράζει το τάδε πολιτικό κόμμα κ.λπ., αν καλύπτουν κάποιο υπαρκτό κενό στην πολιτική ζωή και οι θέσεις που διατυπώνουν εκφράζουν τις διεκδικήσεις τμημάτων του λαού, μόνο τότε υπάρχει πιθανότητα να ευδοκιμήσουν. Οι καταγγελίες σε βάρος τους δεν πρόκειται να καθορίσουν το μέλλον τους, όπως αντιστοίχως και η υποστήριξή τους από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και μόνο παρά τη δύναμη που αυτά διαθέτουν.

Τα πολιτικά κόμματα χαρακτηρίζονται από το πρόγραμμά τους, τις πολιτικές και ιδεολογικές θέσεις τους και ακόμη περισσότερο από την πρακτική τους, από τα μέσα και από τις μορφές που χρησιμοποιούν για την υλοποίηση των σκοπών τους. Πρόσφατα σε ομιλία του ο Δημήτρης Κουτσούμπας υποστήριξε ότι   «οι εξελίξεις στο αστικό πολιτικό σύστημα αντανακλούν και αποτυπώνουν όλο αυτό το σύνθετο κουβάρι των αντιθέσεων.

Σημαντικό στοιχείο αυτών των διεργασιών είναι και η διαίρεση του ΣΥΡΙΖΑ ανάμεσα στους σημαιοφόρους του ευρώ και τους σημαιοφόρους της δραχμής. Παρά τις προνομιακές σχέσεις τους με διαφορετικά τμήματα του κεφαλαίου και οι δύο πλευρές υποκλίνονται στην εξουσία των μονοπωλίων», ενώ συνεχώς στην αρθρογραφία του ο Ριζοσπάστης προβάλλει αντίστοιχες θέσεις. Με βάση αυτή την τοποθέτηση η ΛΕ που πρόσφατα δημιουργήθηκε είναι αστικό κόμμα και εκφράζει μια μερίδα του κεφαλαίου διαφορετική από εκείνη που εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση του και με σαφήνεια αναφέρει ότι υπηρετεί την εξουσία των μονοπωλίων.

Αναρωτιέται κανείς ποια σχέση έχει με την πραγματικότητα ο ισχυρισμός αυτός; Της αστικής τάξης της χώρας δεν της έφθαναν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ., το Ποτάμι, ο ΣΥΡΙΖΑ κι έρχεται να δημιουργήσει έναν νέο κόμμα για να την υπηρετεί; Κατακερματίζει με τέτοιο τρόπο τις δυνάμεις της, ώστε να μεγιστοποιεί το πρόβλημα που έχει, παρά να το αντιμετωπίζει; Στη βάση της αντίληψης αυτής μπορεί κανείς να διακρίνει πέρα από την αγωνία της επιβίωσης μια τεράστια σύγχυση σχετικά με το χαρακτήρα των κομμάτων. Όλα τα κόμματα, με βάση την αντίληψη αυτή είναι κόμματα του κεφαλαίου και μόνο το ΚΚΕ έχει αναφορά στην εργατική τάξη. Δεν υπάρχουν άλλες τάξεις και κοινωνικά στρώματα πέραν της αστικής και της εργατικής τάξης. Αφού η Λ.Ε. δεν εκφράζει αμιγώς τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, τότε προφανώς είναι αστικό κόμμα. Τρίζουν τα κόκκαλα του Μαρξ και του Λένιν. Επιπλέον η θέση αυτή είναι εκ του πονηρού. Έρχεται εκ των υστέρων να δικαιολογήσει μια ολόκληρη τακτική του ΚΚΕ που αποκλείει οποιαδήποτε συνεργασία ακόμα και κοινή δράση για κάποιο πρόβλημα με οποιοδήποτε πολιτικό φορέα και αυτό στο όνομα της αμφισβήτησης του αυτοτελούς χαρακτήρα του. Φυσικά από τη στιγμή που Λ.Ε. χαρακτηρίζεται κόμμα του κεφαλαίου δεν μπορεί να υπάρξει καμία συνεργασία μαζί της. Έτσι όμως δεν ξεπερνιούνται τα πολιτικά προβλήματα και η πιεστική επιμονή της πραγματικότητας.

Η κοινωνία μας εκτός των δύο βασικών τάξεων -της αστικής και της εργατικής- έχει και μια μεγάλη γκάμα ενδιάμεσων στρωμάτων με συμφέροντα που δεν ταυτίζονται ούτε με αυτά της αστικής τάξης, ούτε φυσικά με τα συμφέροντα μου της εργατικής τάξης. Κι ούτε ταυτίζονται μεταξύ τους τα συμφέροντα διαφορών τμημάτων των ενδιάμεσων μικροαστικών και μεσοαστικών στρωμάτων. Όλα αυτά τα συμφέροντα εκφράζονται στην πολιτική σκηνή από κάποιο κόμμα ή κόμματα. Τα μικροαστικά κόμματα εμφανίζουν όλα τα χαρακτηριστικά της μικροαστικής τάξης αφενός μεν τη ταλάντευση μεταξύ της εργατικής και της αστικής τάξης και αφετέρου την αδυναμία να διατυπώσουν ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση για την εξέλιξη της καπιταλιστικής κοινωνίας, δυνατότητα που διαθέτουν μόνο οι βασικές τάξεις και οι πολιτικοί εκφραστές τους.

Η Λ.Ε. θεωρούμε ότι, με βάση όσα μέχρι τώρα έχει πει, παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά μιας πολιτικής δύναμης που εκφράζει κατά βάση μικροαστικά συμφέροντα. Πολιτικά εμφανίζεται ως ένα κόμμα αριστερό ριζοσπαστικό, το οποίο φιλοδοξεί να εκφράσει μισθωτά μικροαστικά τμήματα κυρίως, τα οποία προσεγγίζουν την εργατική τάξη, μικροϊδιοκτήτες και εργαζόμενους του δημόσιου. Είναι ένα κόμμα με πολύ αδύνατους δεσμούς με την εργατική τάξη και λόγω των θέσεων του και λόγω του παρελθόντος του, ως τμήμα του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί κανείς να προσκομίσει πλήθος στοιχείων για να υπερασπίσει το χαρακτηρισμό αυτό. Για την ταλάντευση της επί παραδείγματι αν κάποιος να ρίξει μια ματιά στη διαδρομή της εντός του ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια. Για χρόνια ολόκληρα διαφωνούσαν τα στελέχη της με κεντρικές επιλογές της ηγεσίας του κόμματος στο οποίο ανήκε, καταψήφιζαν στα όργανα του και στο όνομα της κομματικής ενότητας πειθαρχούσαν πάντα. Ο ΣΥΡΙΖΑ σταθερά ακολουθούσε πορεία ολοκληρωτικής προσαρμογής στο σύστημα ακόμη και πριν από το 2012, χωρίς ουσιαστική αντίδραση εκ μέρους της και μόνο μπροστά στην ψήφιση από τη βουλή του 3^ου μνημονίου υπήρξε ανοιχτή διαφοροποίηση. Χάθηκε πολύτιμος χρόνος και φορτώθηκε ο λαός ένα επώδυνο μνημόνιο. Μπορεί κανείς επίσης να σημειώσει την ανάληψη υπουργείων από στελέχη της Λ.Ε. παρά το σαφέστατο προσανατολισμό και την πορεία που η κυβέρνηση είχε και μάλιστα τη διατήρηση των υπουργείων μέχρι την τελευταία στιγμή.

Όσον αφορά τις θέσεις που εκφράζει μόνο δύο τρεις παρατηρήσεις. Ενώ διαφοροποιείται από τις επιδιώξεις του μονοπωλιακού κεφαλαίου και των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, δεν κάνει ολοκληρωμένα βήματα προς θέσεις που απηχούν εργατικά συμφέροντα. «Αν χρειαστεί», αναφέρουν τα στελέχη της, «θα αποχωρήσουμε ακόμη και από την ευρωζώνη». Αν χρειαστεί. Και πώς θα κριθεί αυτό; Χωρίς να κάνουμε συσχετίσεις της αξιοπιστίας της Λ.Ε. με αυτή του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Τσίπρα, δεν φαίνεται να διαφέρει ουσιαστικά η θέση αυτή από παλαιότερη θέση που ο ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ διατύπωνε: «καμιά θυσία για το ευρώ». Αποχώρηση από την ευρωζώνη μόνο ή και από την ΕΕ; Όταν πολύ καλά ξέρουμε ότι εντός της ΕΕ καμιά προοπτική δεν υπάρχει; Η συνεπής ως προς τα εργατικά συμφέροντα θέση είναι ο αγώνας για την έξοδο από την ΕΕ.

Άλλο ζήτημα είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση. Μια θέση θολή, η οποία μπορεί κάλλιστα να ταιριάζει σε μια πολιτική και σε ένα αστικό πρόγραμμα ανάπτυξης της χώρας. Η παραγωγική ανασυγκρότηση δεν είναι κατ' ανάγκην φιλολαϊκή και φιλεργατική. Παραγωγική ανασυγκρότηση με σαφή φιλολαϊκά χαρακτηριστικά μέσα στην ΕΕ δεν μπορεί να υπάρξει.

Τις πρώτες ημέρες της ύπαρξης της η Λ.Ε. φαίνεται να προτιμά μόνο την κοινοβουλευτική δράση και τους θεσμούς. Φιλολαϊκό πρόγραμμα και φιλολαϊκή πολιτική όμως μέσω των θεσμών δεν πρόκειται να υπάρξει. Αν η εργατική τάξη και ο λαός δεν συσπειρωθούν, να οργανωθούν και δεν συγκρουστούν με την αστική εξουσία και τις επιλογές της δεν πρόκειται να υπάρξει καμία εξέλιξη υπέρ τους.

Μια παρατήρηση ακόμη. Φαίνεται ότι η αντίληψη της Λ.Ε. ως προς την υλοποίηση του προγράμματος που θα διατυπώσει είναι ότι θα γίνει μέσω της διεκδίκησης μιας κυβέρνησης της αριστεράς ή μιας κυβέρνησης προοδευτικών δυνάμεων. Το ζήτημα που εγείρεται είναι αν είναι επαρκής η θέση αυτή, όταν δεν είναι με σαφήνεια διατυπωμένες οι δυνάμεις τις οποίες θέλει η Λ.Ε. να εκφράσει, καθώς επίσης και με ποιες δυνάμεις θα συγκρουστεί για να το επιβάλει. Ποιος είναι δηλαδή ο βασικός αντίπαλος, ο οποίος θα πρέπει να νικηθεί για να ανοίξει ο δρόμος για την εφαρμογή του προγράμματος της και αν η αντίπαλη τάξη αντιδράσει πως θα αντεπεξέλθει η κυβέρνηση στις συνθήκες αυτές. Εδώ υπάρχουν μόνο πολύ γενικές και ασαφείς αναφορές.

Πρόσφατα ο Εργατικός Αγώνας έγραψε ότι η εργατική τάξη και η ιστορία δεν θα συγχωρήσουν στην κομμουνιστική, κυρίως, αριστερά μια επανάληψη των εξελίξεων του τέλους της δεκαετίας του ’70 και της δεκαετίας του ‘80 όταν το ΠΑΣΟΚ ήρθε στην εξουσία στη χώρα εκμεταλλευόμενο τη μεγάλη ριζοσπαστικοποίηση του λαού, ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης της δικτατορίας και ο Σύριζα πρόσφατα στην εποχή της κρίσης και των μνημονίων. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει κούμπωμα, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να γίνει κανένα άνοιγμα και καμιά συνεργασία. Αντίθετα σημαίνει αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων που δίνονται και παράλληλα πρέπει να αποφεύγονται χοντροκομμένα λάθη.

Η αλλαγή προσανατολισμού της Αριστερής Πλατφόρμας από τις εξελίξεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ και η δημιουργία της Λ.Ε., έστω και την τελευταία στιγμή, είναι θετική εξέλιξη, δίνει δυνατότητες. Σε ποια κατεύθυνση η Λ.Ε. θα εξελιχθεί θα επιδράσουν πολλοί παράγοντες, ένας εκ των οποίων είναι η σταθερή προσπάθεια των δυνάμεων κομμουνιστικής αναφοράς για τη διαμόρφωση ενός κινήματος αντίστασης και ανατροπής με ραχοκοκαλιά του στο πολιτικό επίπεδο ένα αντιιμπεριαλιστικό αντιμονοπωλιακό μέτωπο που θα συγκρούεται με την εξουσία του κεφαλαίου και θα διεκδικεί όχι μόνο τη βελτίωση της ζωής του λαού, αλλά βαθύτερες αλλαγές στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο στην προοπτική του σοσιαλισμού. Στην προσπάθεια αυτή οι δυνάμεις που συσπειρώνονται στην Λ.Ε. μπορεί να έχουν σημαντικό ρόλο Αυτή πρέπει να είναι η σταθερή πυξίδα των δυνάμεων κομμουνιστικής αναφοράς. Σταθερός προσανατολισμός και επιμονή στο μαρξισμό λενινισμό και παράλληλα η επίδειξη της αναγκαίας και δυνατής ευελιξίας.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Παρουσιάστηκε σήμερα (2/9) στην ΕΣΗΕΑ η Προγραμματική Διακήρυξη της Λαϊκής Ενότητας-Ολόκληρο το κείμενο.

Αντι­προ­σω­πεία της ΛΑΪ­ΚΗΣ ΕΝΟ­ΤΗ­ΤΑΣ  με επι­κε­φα­λής τον Πα­να­γιώ­τη  Λα­φα­ζά­νη πα­ρου­σί­α­σε σή­με­ρα σε συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου στην Αθήνα την Προ­γραμ­μα­τι­κή της Δια­κή­ρυ­ξη.

Στην αντι­προ­σω­πεία με­τεί­χαν ακόμη ο εκ­πρό­σω­πος Τύπου της ΛΑΪ­ΚΗΣ ΕΝΟ­ΤΗ­ΤΑΣ Κώ­στας Ήσυ­χος, ο δη­μο­σιο­γρά­φος – συγ­γρα­φέ­ας Πέ­τρος Πα­πα­κων­στα­ντί­νου και η νο­μι­κός Μα­ριάν­να Τσί­χλη.

Στην κα­τά­με­στη από κόσμο αί­θου­σα της ΕΣΗΕΑ, κυ­ρί­ως νε­ο­λαί­ους, πα­ρα­βρέ­θη­καν οι βου­λευ­τές της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας Δη­μή­τρης Στρα­τού­λης, Θα­νά­σης Πε­τρά­κος, Στά­θης Λε­ου­τσά­κος, Νά­ντια Βα­λα­βά­νη, Θα­νά­σης Σκού­μας και Ραχήλ Μακρή και πολλά στε­λέ­χη από όλες τις συλ­λο­γι­κό­τη­τες του με­τώ­που.

Ο Πα­να­γιώ­της Λα­φα­ζά­νης κατά την ει­σα­γω­γι­κή του ομι­λία, τό­νι­σε τα εξής:

“Επι­χει­ρή­σα­με να κά­νου­με μια συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου, αλλά βλέπω ότι έχου­με μια πολύ πυκνή συ­γκέ­ντρω­ση. Κι αυτό είναι πάρα πολύ θε­τι­κό μή­νυ­μα. Δεί­χνει σε όλους την απή­χη­ση που έχει η “Λαϊκή Ενό­τη­τα”. Εί­μα­στε το μέ­τω­πο που πρω­τοϊ­δρύ­θη­κε, αλλά απ' ό,τι φαί­νε­ται μέρα με τη μέρα απο­κτά­με μια πολύ με­γά­λη λαϊκή δυ­να­μι­κή. Ιδιαί­τε­ρη δυ­να­μι­κή στα πιο φτωχά στρώ­μα­τα της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας και πρώτα από όλα στη νε­ο­λαία. Τα νιάτα της Ελ­λά­δας στα οποία ανή­κει και το μέλ­λον. Και αυτά τα νιάτα θα πά­ρουν τη σκυ­τά­λη του μέλ­λο­ντος στα χέρια τους. Και η “Λαϊκή Ενό­τη­τα” έχει αυτόν τον κύριο στόχο. Να πάρει η νε­ο­λαία τη σκυ­τά­λη, τις απο­φά­σεις και να πάρει στα χέρια της την πο­ρεία της χώρας. Και τότε θα γί­νουν πα­ρελ­θόν μνη­μό­νια, εξαρ­τή­σεις, λι­τό­τη­τες και υπο­τέ­λειες. Θα δούμε μια νέα Ελ­λά­δα.

Επι­τρέψ­τε μου να πω ει­σα­γω­γι­κά ορι­σμέ­νες θε­με­λιώ­δεις σκέ­ψεις για το εγ­χεί­ρη­μα της «Λαϊ­κής Ενό­τη­τας».

Η «Λαϊκή Ενό­τη­τα» γεν­νή­θη­κε με τα­χύ­τη­τα αστρα­πής προ­κει­μέ­νου να υπάρ­ξει ένα δυ­να­τό και απο­φα­σι­στι­κό εγ­χεί­ρη­μα ως ρι­ζο­σπα­στι­κή απά­ντη­ση στη νέα μνη­μο­νια­κή συ­ναί­νε­ση, στο νέο μνη­μο­νια­κό συ­νε­ται­ρι­σμό της απερ­χό­με­νης κυ­βέρ­νη­σης του Αλ. Τσί­πρα με τη ΝΔ, το ΠΟ­ΤΑ­ΜΙ και το ΠΑΣΟΚ, έτσι όπως εκ­φρά­στη­κε με την από κοι­νού ψή­φι­ση στη βουλή του τρί­του μνη­μο­νί­ου κα­τα­λή­στευ­σης της χώρας και του λαού.

Η «Λαϊκή Ενό­τη­τα» δεν είναι ένα κόμμα και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο ένα κόμμα με την πα­ρα­δο­σια­κή  έν­νοια.

Η «Λαϊκή Ενό­τη­τα» ιδρύ­θη­κε ως ένα μέ­τω­πο.

Ένα ανοι­κτό και πλατύ μέ­τω­πο που φι­λο­δο­ξεί να εκ­φρά­σει και να αντι­προ­σω­πεύ­σει όλο και ευ­ρύ­τε­ρες αρι­στε­ρές, ρι­ζο­σπα­στι­κές, και­νο­τό­μες και προ­ο­δευ­τι­κές δυ­νά­μεις, που έχουν αντι­μνη­μο­νια­κό δη­μο­κρα­τι­κό προ­σα­να­το­λι­σμό και επι­διώ­κουν να βά­λουν τη χώρα σε μια νέα ανορ­θω­τι­κή ανα­πτυ­ξια­κή τρο­χιά πα­ρα­γω­γι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης με κοι­νω­νι­κό πρό­σω­πο και σο­σια­λι­στι­κό ορί­ζο­ντα.

Στη «Λαϊκή Ενό­τη­τα» ήδη έχουν δη­λώ­σει ενερ­γή συμ­με­το­χή ή συ­νερ­γα­σία πολ­λές ορ­γα­νώ­σεις, κι­νή­σεις και προ­σω­πι­κό­τη­τες της Αρι­στε­ράς και του προ­ο­δευ­τι­κού τόξου.

Η «Λαϊκή Ενό­τη­τα» προ­φα­νώς δεν είναι και δεν πρό­κει­ται να γίνει ένα προ­ε­δρο­κε­ντρι­κό ή αρ­χη­γι­κό συ­γκε­ντρω­τι­κό μόρ­φω­μα, όπως τα πα­ρα­δο­σια­κά κόμ­μα­τα του συ­στή­μα­τος. Δεν είναι ούτε πρό­κει­ται να γίνει ένα μο­νο­λι­θι­κό κόμμα, όπως ορι­σμέ­νες δυ­νά­μεις της Αρι­στε­ράς.

Η «Λαϊκή Ενό­τη­τα» βα­σί­ζε­ται και θέλει να λει­τουρ­γεί με αδια­πραγ­μά­τευ­τες συλ­λο­γι­κές δη­μο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες, με την πλήρη, αδια­πραγ­μά­τευ­τη και άμεση συμ­με­το­χή των μελών της στη λήψη όλων των απο­φά­σε­ων και ιδιαί­τε­ρα των απο­φά­σε­ων που κα­θο­ρί­ζουν τις βα­σι­κές επι­λο­γές και την πο­ρεία της «Λαϊ­κής Ενό­τη­τας».

Απ' αυτήν την άποψη φι­λο­δο­ξού­με να ανα­δει­χθού­με σε ένα απο­λύ­τως πρω­τό­τυ­πο και και­νο­τό­μο εγ­χεί­ρη­μα και πεί­ρα­μα δη­μο­κρα­τί­ας, που πα­ρα­πέ­μπει στις αρχές και τις πρω­τό­τυ­πες δη­μο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες, οι οποί­ες εγκαι­νιά­στη­καν από το ΕΑΜ και την αντι­στα­σια­κή Ελ­λά­δα των βου­νών.

Από αυτή τη θέση κα­λού­με ερ­γα­ζό­με­νους, πο­λί­τες, προ­ο­δευ­τι­κούς αν­θρώ­πους, πα­τριώ­τες, αγω­νι­στές, μα­χη­τές και στε­λέ­χη των κοι­νω­νι­κών αγώ­νων και της Αρι­στε­ράς να αυ­τε­νερ­γή­σουν και να ανα­λά­βουν πρω­το­βου­λί­ες αυ­το­ορ­γά­νω­σης και να κτί­σουν πα­ντού, σε πό­λεις, Δή­μους, Κοι­νό­τη­τες και γει­το­νιές, ανοι­κτές Επι­τρο­πές και ορ­γα­νώ­σεις της «Λαϊ­κής Ενό­τη­τας» που θα λει­τουρ­γούν με πλα­τιές συμ­με­το­χι­κές δια­δι­κα­σί­ες ως κύτ­τα­ρα προ­ο­δευ­τι­κής αντι­μνη­μο­νια­κής ανα­τρο­πής και κοι­νω­νι­κού με­τα­σχη­μα­τι­σμού. Και κυ­ρί­ως να κτί­σουν πα­ντού Επι­τρο­πές και ορ­γα­νώ­σεις ανοι­κτής λαϊ­κής συμ­με­το­χής που θα δώ­σουν απο­φα­σι­στι­κά και με επι­τυ­χία τον εκλο­γι­κό αγώνα για μια με­γά­λη νίκη της «Λαϊ­κής Ενό­τη­τας».

Η «Λαϊκή Ενό­τη­τα», όμως, δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται μόνο ως μέ­τω­πο ορ­γα­νώ­σε­ων, κι­νή­σε­ων και προ­σώ­πων που συμ­με­τέ­χουν στο εγ­χεί­ρη­μα στη βάση κοι­νής προ­γραμ­μα­τι­κής δια­κή­ρυ­ξης, δια­τη­ρώ­ντας πλή­ρως την ορ­γα­νω­τι­κή τους αυ­το­νο­μία και την ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κή τους ιδιαι­τε­ρό­τη­τα και δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τα.

Η «Λαϊκή Ενό­τη­τα» πρώτα από όλα και κυ­ρί­ως φι­λο­δο­ξεί να είναι ένα κί­νη­μα λαϊ­κής βάσης. Ένα κί­νη­μα λαϊ­κής συμ­με­το­χής, λαϊ­κής αυ­τορ­γά­νω­σης και λαϊ­κής αυ­τε­νέρ­γειας. Ένα μέ­τω­πο που θα δίνει το παρόν στην κοι­νω­νία και θα στη­ρί­ζε­ται στους ερ­γα­τι­κούς, λαϊ­κούς, κοι­νω­νι­κούς, τα­ξι­κούς αγώ­νες και στα κοι­νω­νι­κά κι­νή­μα­τα, ως τις κα­τε­ξο­χήν δυ­νά­μεις αντί­στα­σης και προ­ο­δευ­τι­κής ανα­τρο­πής”.

ΠΡΟ­ΓΡΑΜ­ΜΑ­ΤΙ­ΚΗ ΔΙΑ­ΚΗΡYΞΗ ΤΗΣ «ΛΑΪ­ΚΗΣ ΕΝΟ­ΤΗ­ΤΑΣ»

 Η δη­μιουρ­γία της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας έχει ως αφε­τη­ρία το συ­ντρι­πτι­κό ΟΧΙ του Ελ­λη­νι­κού λαού στο δη­μο­ψή­φι­σμα της 5ης Ιου­λί­ου. Απέ­να­ντι στην τρο­μο­κρα­τία των κυ­ρί­αρ­χων δυ­νά­με­ων στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση και την Ελ­λά­δα, η με­γά­λη κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία, με δυ­να­μι­κή πα­ρου­σία των νέων, αντέ­τα­ξε μια αυ­θε­ντι­κή λαϊκή εξέ­γερ­ση. Η αντί­στα­ση του ελ­λη­νι­κού λαού, πρω­το­φα­νής σε διάρ­κεια και μα­ζι­κό­τη­τα κυ­ρί­ως στα δύο πρώτα χρό­νια της επι­βο­λής των μνη­μο­νί­ων, απο­τε­λεί, επί­σης, μια με­γά­λη πα­ρα­κα­τα­θή­κη για τη Λαϊκή Ενό­τη­τα. Εξέ­φρα­σε τη γε­νι­κευ­μέ­νη αντί­στα­ση στο στρα­τη­γι­κό σχέ­διο επι­βο­λής διαρ­κούς λι­τό­τη­τας, απο­γύ­μνω­σης της ερ­γα­σί­ας από κάθε δι­καί­ω­μα, υφαρ­πα­γής της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας, κα­τά­λυ­σης της δη­μο­κρα­τί­ας και επι­βο­λής κα­θε­στώ­τος πε­ριο­ρι­σμέ­νης κυ­ριαρ­χί­ας.

Μόλις ένα μήνα μετά το «ΟΧΙ» του ελ­λη­νι­κού λαού στο δη­μο­ψή­φι­σμα, η ψή­φι­ση του τρί­του Μνη­μο­νί­ου άλ­λα­ξε δρα­μα­τι­κά το πο­λι­τι­κό τοπίο. Η ηγε­τι­κή ομάδα της κυ­βέρ­νη­σης που ανα­δεί­χθη­κε από τις εκλο­γές της 25ης Ια­νουα­ρί­ου διέ­λυ­σε βίαια το κοι­νω­νι­κό συμ­βό­λαιο που τη συ­νέ­δεε με τη λαϊκή πλειο­ψη­φία, σπέρ­νο­ντας την απο­γο­ή­τευ­ση και ανα­ζω­πυ­ρώ­νο­ντας τον φόβο. Πέ­ρα­σε στην απέ­να­ντι όχθη των Μνη­μο­νια­κών δυ­νά­με­ων, βομ­βαρ­δί­ζο­ντας τα ερ­γα­ζό­με­να και με­σαία στρώ­μα­τα με νέα αντι­λαϊ­κά μέτρα. Η εξέ­λι­ξη αυτή επέ­τρε­ψε στους δα­νει­στές να προ­χω­ρή­σουν σε πο­λι­τι­κό πρα­ξι­κό­πη­μα και βια­σμό κάθε έν­νοιας λαϊ­κής κυ­ριαρ­χί­ας. Με το τρίτο  Μνη­μό­νιο η διε­θνής επι­τρο­πεία γί­νε­ται ακόμη πιο ασφυ­κτι­κή, με κο­ρυ­φαίο δείγ­μα τα­πεί­νω­σης τη δη­μιουρ­γία του δια­βό­η­του fund, του Τα­μεί­ου που υπο­θη­κεύ­ει τη δη­μό­σια πε­ριου­σία και τον κοι­νω­νι­κό πλού­το για γε­νιές ολό­κλη­ρες. 

Το τρίτο Μνη­μό­νιο είναι μόνο η αρχή. Ήδη βρί­σκο­νται στην ημε­ρή­σια διά­τα­ξη η πε­ραι­τέ­ρω διά­λυ­ση των ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων, η νέα συρ­ρί­κνω­ση σε εξευ­τε­λι­στι­κά επί­πε­δα των επι­κου­ρι­κών και των κύ­ριων συ­ντά­ξε­ων, η φο­ρο­ε­πι­δρο­μή στα αγρο­τι­κά ει­σο­δή­μα­τα και στα μι­κρο­με­σαία κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα, όπως και σειρά άλλων μέ­τρων που θα προ­ω­θη­θούν τους επό­με­νους μήνες. Ακρι­βώς αυτός ο λόγος, σε συν­δυα­σμό με την προ­σπά­θεια να απο­φευ­χθεί η συ­γκρό­τη­ση αντι­μνη­μο­νια­κού με­τώ­που εναλ­λα­κτι­κής πο­λι­τι­κής, ώθη­σαν την κυ­βέρ­νη­ση να πα­ραι­τη­θεί και να οδη­γή­σει τη χώρα σε εκλο­γές- εξ­πρές. Πρό­κει­ται για προ­σπά­θεια υφαρ­πα­γής της λαϊ­κής ψήφου, προ­τού ο λαός ενη­με­ρω­θεί και αι­σθαν­θεί στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά του και σε όλη τους την έκτα­ση τις συ­νέ­πειες του τρί­του Μνη­μο­νί­ου. Προ­σπά­θεια, που συ­νά­ντη­σε την πλήρη υπο­στή­ρι­ξη των Ευ­ρω­παί­ων επι­κυ­ρί­αρ­χων- Μέρ­κελ, Γιούν­κερ, Μο­σκο­βι­σί, Ντάι­ζελ­μπλουμ-, οι οποί­οι πριν δύο μήνες προ­σπα­θού­σαν να ακυ­ρώ­σουν με κάθε τρόπο το δι­καί­ω­μα δη­μο­κρα­τι­κής έκ­φρα­σης του ελ­λη­νι­κού λαού με δη­μο­ψή­φι­σμα.

Ου­δείς σο­βα­ρός άν­θρω­πος πι­στεύ­ει πραγ­μα­τι­κά ότι αυτά τα κα­τα­στρο­φι­κά, από κοι­νω­νι­κή άποψη, μέτρα μπο­ρεί να είναι απο­τε­λε­σμα­τι­κά ακόμη και από τη στενά δη­μο­σιο­νο­μι­κή σκο­πιά. Η απο­τυ­χία τους είναι προ­ε­ξο­φλη­μέ­νη και θα οδη­γή­σει σε νέα πα­κέ­τα αντι­λαϊ­κών μέ­τρων, για να συ­νε­χι­στεί ο φαύ­λος κύ­κλος που γνω­ρί­σα­με με τις προη­γού­με­νες Μνη­μο­νια­κές κυ­βερ­νή­σεις. Ερ­γα­ζό­με­νοι, αγρό­τες, νέοι, επαγ­γελ­μα­τί­ες και μι­κροί επι­χει­ρη­μα­τί­ες κα­τα­στρέ­φο­νται μόνο και μόνο για να εξα­σφα­λι­σθούν οι δό­σεις της δα­νεια­κής «βο­ή­θειας», οι οποί­ες την ίδια στιγ­μή της εκτα­μί­ευ­σής τους πη­γαί­νουν, κατά το 99%, είτε στους δα­νει­στές, είτε στους τρα­πε­ζί­τες. Στα­γό­να δεν πέ­φτει στην πραγ­μα­τι­κή οι­κο­νο­μία και στους πο­λί­τες που βρί­σκο­νται στο χεί­λος του οι­κο­νο­μι­κού αφα­νι­σμού.

Είναι αστείο να πε­ρι­μέ­νει κα­νείς ότι αυτή η ηγε­τι­κή ομάδα, που υπέ­γρα­ψε το τρίτο Μνη­μό­νιο και έκτο­τε εγκω­μιά­ζε­ται από τους εκ­προ­σώ­πους των δα­νει­στών και της εγ­χώ­ριας ολι­γαρ­χί­ας, θα κα­τα­φέ­ρει- κάπως, κά­πο­τε- να απε­γκλω­βι­στεί από αυτό. Αν πά­ρεις το λάθος τρένο, όλοι οι σταθ­μοί που θα συ­να­ντή­σεις στη δια­δρο­μή σου θα είναι λάθος. Και είναι αι­θε­ρο­βά­μων όποιος πι­στεύ­ει ότι μπο­ρεί να τα βάλει με τα με­γά­λα συμ­φέ­ρο­ντα μια κυ­βέρ­νη­ση που δέ­χθη­κε να κόψει άμεσα 93 ευρώ τον μήνα από τους φτω­χό­τε­ρους των φτω­χών, συρ­ρι­κνώ­νο­ντας την κα­τώ­τα­τη σύ­ντα­ξη στο εξευ­τε­λι­στι­κό όριο των 393 ευρώ!

Για ένα με­γά­λο μέ­τω­πο του “ΟΧΙ μέχρι το τέλος”

Για όλους αυ­τούς τους λό­γους κα­τέ­στη επεί­γου­σα ανά­γκη η συ­γκρό­τη­ση της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας, ενός πο­λι­τι­κού και κοι­νω­νι­κού με­τώ­που ανα­τρο­πής των Μνη­μο­νί­ων και της εξο­ντω­τι­κής λι­τό­τη­τας, της αντι­δη­μο­κρα­τι­κής εκτρο­πής και της με­τα­τρο­πής της Ελ­λά­δας σε ευ­ρω­α­ποι­κία με μοχλό το χρέος.

Χρεια­ζό­μα­στε ένα με­γά­λο λαϊκό, πα­τριω­τι­κό μέ­τω­πο αξιο­πι­στί­ας, συ­νέ­πειας και ανι­διο­τέ­λειας που θα ανα­στυ­λώ­σει τις προ­δο­μέ­νες ελ­πί­δες, θα νι­κή­σει τον φόβο και θα δώσει αέρα νίκης στο με­γά­λο, λαϊκό και νε­α­νι­κό ρεύμα του «ΟΧΙ» της 5ης Ιου­λί­ου. Μα­ταιο­πο­νούν όσοι προ­σπα­θούν να δια­βά­λουν εκ των προ­τέ­ρων αυτή την προ­σπά­θεια μι­λώ­ντας για «απο­στα­σία» που έριξε τάχα την «πρώτη αρι­στε­ρή κυ­βέρ­νη­ση». Απο­στά­τη­σαν από την Αρι­στε­ρά μόνον εκεί­νοι που επέ­λε­ξαν να γί­νουν η τρίτη Μνη­μο­νια­κή κυ­βέρ­νη­ση αυτού του τόπου.

Η Λαϊκή Ενό­τη­τα δεν είναι εκλο­γι­κή ση­μαία ευ­και­ρί­ας, ούτε φι­λο­δο­ξεί να προ­στε­θεί στα κόμ­μα­τα του χρε­ο­κο­πη­μέ­νου, πο­λι­τι­κού κα­τε­στη­μέ­νου. Απο­τε­λεί συ­σπεί­ρω­ση πο­λι­τι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων, κι­νή­σε­ων και ανέ­ντα­χτων πο­λι­τών, που φι­λο­δο­ξεί να εκ­φρά­σει, να εμπνεύ­σει και να ενι­σχύ­σει ένα πραγ­μα­τι­κό λαϊκό κί­νη­μα, με πρω­το­βου­λί­ες αυ­το­ορ­γά­νω­σης. Θέ­λου­με να γίνει η φωνή εκεί­νων που σή­με­ρα δεν έχουν φωνή, η δύ­να­μη των αδυ­νά­μων. Θέ­λου­με να είναι η αφε­τη­ρία για το μέ­τω­πο που θα εκ­προ­σω­πή­σει τη συμ­μα­χία των ερ­γα­ζο­μέ­νων, των ανέρ­γων, της αγρο­τιάς, των αυ­το­α­πα­σχο­λού­με­νων, των μι­κρο­με­σαί­ων στρω­μά­των της πόλης, της δια­νό­η­σης και των αν­θρώ­πων του πο­λι­τι­σμού, στην κοινή προ­σπά­θεια για ν’ αλ­λά­ξει δρόμο η ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία.

Σ’ αυτή την προ­σπά­θεια δεν χω­ρούν λο­γι­κές ηγε­μο­νι­σμού και απο­κλει­στι­κής αλή­θειας. Έχουν θέση διά­φο­ρες κοι­νω­νι­κές ευαι­σθη­σί­ες, προ­ο­δευ­τι­κές πο­λι­τι­κές πα­ρα­δό­σεις και ιδε­ο­λο­γι­κές προ­τι­μή­σεις. Είναι όρος ύπαρ­ξης αυτού του με­τώ­που η δη­μο­κρα­τι­κή λει­τουρ­γία του, με κέ­ντρο τους ίδιους τους αγω­νι­στές, τις διεκ­δι­κή­σεις και τις ανα­ζη­τή­σεις τους. Οι δυ­νά­μεις, οι αγω­νι­στές και αγω­νί­στριες που συμ­με­τέ­χουν στη Λαϊκή Ενό­τη­τα συν­δέ­ο­νται με ισχυ­ρή πο­λι­τι­κή συμ­φω­νία για μια άμεση, ζω­τι­κά ανα­γκαία, ρι­ζο­σπα­στι­κή εναλ­λα­κτι­κή λύση στη Μνη­μο­νια­κή τρα­γω­δία. Μια λύση που θα λει­τουρ­γή­σει προς όφε­λος των λαϊ­κών τά­ξε­ων, σε βάρος του με­γά­λου κε­φα­λαί­ου, που θα απαλ­λά­ξει την Ελ­λά­δα από τη θα­νά­σι­μη επι­κυ­ριαρ­χία των ιμπε­ρια­λι­στι­κών κέ­ντρων. Μας ενώ­νει η κοινή ανα­ζή­τη­ση, μέσα από δια­φο­ρε­τι­κούς δρό­μους, μιας νέας κοι­νω­νί­ας, απε­λευ­θε­ρω­μέ­νης από τα δεσμά της εκ­με­τάλ­λευ­σης και κάθε εί­δους κα­τα­πί­ε­σης, μιας κοι­νω­νί­ας με αλ­λη­λεγ­γύη, δι­καιο­σύ­νη και ελευ­θε­ρία, στο δρόμο για το σο­σια­λι­σμό του 21ου αιώνα.

Τα άμεσα μέτρα για την έξοδο από την κοι­νω­νι­κή κα­τα­στρο­φή

Άμεση, βα­σι­κή επι­δί­ω­ξη της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας είναι να δη­μιουρ­γη­θούν, μέσα από τα κοι­νω­νι­κά κι­νή­μα­τα και την πο­λι­τι­κή δράση, μέσα κι έξω από τη Βουλή, οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για τη ρι­ζο­σπα­στι­κή εναλ­λα­κτι­κή λύση στη ση­με­ρι­νή, Μνη­μο­νια­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

Οι βα­σι­κές συ­ντε­ταγ­μέ­νες του άλλου δρό­μου έχουν ήδη προσ­διο­ρι­στεί από πολ­λές αρι­στε­ρές δυ­νά­μεις, ρι­ζο­σπα­στι­κά κι­νή­μα­τα και προ­ο­δευ­τι­κούς επι­στή­μο­νες.  Η εναλ­λα­κτι­κή λύση που υπε­ρα­σπι­ζό­μα­στε επι­χει­ρεί να δώσει απα­ντή­σεις σε όλα τα καί­ρια προ­βλή­μα­τα της οι­κο­νο­μί­ας, της κοι­νω­νί­ας, του κρά­τους και της εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής. Ασφα­λώς και δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στο θέμα της νο­μι­σμα­τι­κής πο­λι­τι­κής, όπως υπο­στη­ρί­ζουν οι πλα­στο­γρά­φοι και συ­κο­φά­ντες που μι­λά­νε για «λόμπι της δραχ­μής».

 Το πρό­βλη­μα με αυτή την εναλ­λα­κτι­κή πρό­τα­ση δεν είναι η τάχα ανε­παρ­κής «τε­χνι­κή» επε­ξερ­γα­σία της, αλλά η ελ­λι­πής πο­λι­τι­κή προ­ε­τοι­μα­σία της: το γε­γο­νός ότι δεν έχει συ­ζη­τη­θεί στον απαι­τού­με­νο βαθμό μέσα στο λαό και στις κοι­νω­νι­κές συλ­λο­γι­κό­τη­τες. Δη­λα­δή, ανά­με­σα σε εκεί­νους που θα κλη­θούν να πα­λέ­ψουν σκλη­ρά, απέ­να­ντι σε τε­ρά­στια συμ­φέ­ρο­ντα, για την υλο­ποί­η­σή της. Αυτό το κενό φι­λο­δο­ξού­με να κα­λύ­ψου­με άμεσα, με μια με­γά­λη κα­μπά­νια δη­μό­σιου δια­λό­γου, απέ­να­ντι σ’ όσους πα­σχί­ζουν να επι­βά­λουν ένα νέο «ιδιώ­νυ­μο». Να δαι­μο­νο­ποι­ή­σουν, ακόμη και να ποι­νι­κο­ποι­ή­σουν την «απα­γο­ρευ­μέ­νη» συ­ζή­τη­ση.

Τα άμεσα, κα­τε­πεί­γο­ντα μέτρα που πρέ­πει να λη­φθούν για ν’ ανοί­ξει ένας νέος δρό­μος είναι:

-Η κα­τάρ­γη­ση των κοι­νω­νι­κά και οι­κο­νο­μι­κά κα­τα­στρο­φι­κών Μνη­μο­νί­ων και των αποι­κια­κών, δα­νεια­κών συμ­βά­σε­ων υπο­θή­κευ­σης του μέλ­λο­ντός μας, που τα συ­νο­δεύ­ουν.

-Η δια­κο­πή πλη­ρω­μών του χρέ­ους- τη μη  βιω­σι­μό­τη­τα του οποί­ου ανα­γνω­ρί­ζει, από τη δική του σκο­πιά, ακόμη και το ΔΝΤ- με στόχο τη συ­νο­λι­κή δια­γρα­φή του με­γα­λύ­τε­ρου μέ­ρους του. Η δια­κο­πή πλη­ρω­μών θα συ­νο­δευ­τεί από πο­λι­τι­κές και νο­μι­κές ενέρ­γειες, σε διε­θνές επί­πε­δο, οι οποί­ες θα αξιο­ποι­ή­σουν και το σχε­τι­κό πό­ρι­σμα της Επι­τρο­πής Αλή­θειας της Βου­λής.

-Ανε­ξάρ­τη­τα, αλλά πα­ράλ­λη­λα με τη διε­θνή δράση για το θέμα του χρέ­ους, θα διεκ­δι­κη­θούν άμε­σα- πο­λι­τι­κά, νο­μι­κά, κι­νη­μα­τι­κά- και με επι­μο­νή οι γερ­μα­νι­κές οφει­λές, δη­λα­δή το κα­το­χι­κό δά­νειο και οι απο­ζη­μιώ­σεις για τα θύ­μα­τα και τις κα­τα­στρο­φές της να­ζι­στι­κής θη­ριω­δί­ας.

-Ο άμε­σος τερ­μα­τι­σμός της λι­τό­τη­τας και η εφαρ­μο­γή μιας πο­λι­τι­κής ανα­δια­νο­μής του κοι­νω­νι­κού πλού­του προς όφε­λος των ερ­γα­ζό­με­νων στρω­μά­των και σε βάρος των ολι­γαρ­χών. Ιδιαί­τε­ρη μέ­ρι­μνα πρέ­πει να υπάρ­ξει για τα πιο χτυ­πη­μέ­να από την κρίση κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα, με στή­ρι­ξη των ει­σο­δη­μά­των τους και στα­δια­κή αύ­ξη­ση των κα­τώ­τα­των μι­σθών, συ­ντά­ξε­ων και επι­δο­μά­των ανερ­γί­ας, εξα­σφά­λι­ση ια­τρο­φαρ­μα­κευ­τι­κής πε­ρί­θαλ­ψης και βα­σι­κών αγα­θών (ρεύμα, νερό, θέρ­μαν­ση) για όλους.

Γε­νι­κό­τε­ρα, θα στη­ρι­χθούν οι μι­σθοί, οι συ­ντά­ξεις και οι κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες για τη δη­μό­σια δω­ρέ­αν παι­δεία, τη λαϊκή υγεία, τον πο­λι­τι­σμό. Θα εν­θαρ­ρυν­θεί η στα­δια­κή αύ­ξη­σή τους, σε συ­νάρ­τη­ση με τους ανα­πτυ­ξια­κούς ρυθ­μούς. Θα αναι­ρε­θούν τα εξο­ντω­τι­κά, για τους αγρό­τες και τους ελεύ­θε­ρους επαγ­γελ­μα­τί­ες, φο­ρο­λο­γι­κά και άλλα μνη­μο­νια­κά μέτρα. Θα κα­ταρ­γη­θεί ο ΕΝΦΙΑ και θα θε­σπι­σθεί φόρος μόνο για την πολύ με­γά­λη, ακί­νη­τη πε­ριου­σία.

-Η εθνι­κο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών και η λει­τουρ­γία τους υπό κα­θε­στώς κοι­νω­νι­κού ελέγ­χου, με από­λυ­τη εξα­σφά­λι­ση της λαϊ­κής απο­τα­μί­ευ­σης. Το νέο, εθνι­κο­ποι­η­μέ­νο και απαλ­λαγ­μέ­νο από την πα­τρω­νία της ΕΚΤ τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα θα εξα­σφα­λί­σει τη ζω­τι­κά ανα­γκαία «σει­σά­χθεια» στα εξου­θε­νω­μέ­να από την κρίση νοι­κο­κυ­ριά. Θα πα­ρέ­χει την εξί­σου ανα­γκαία ρευ­στό­τη­τα στους επαγ­γελ­μα­τί­ες και τις μι­κρές ή με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις που κιν­δυ­νεύ­ουν με αφα­νι­σμό. Στην κα­τεύ­θυν­ση αυτή θα επα­να­λει­τουρ­γή­σουν η Αγρο­τι­κή Τρά­πε­ζα και το Τα­χυ­δρο­μι­κό Τα­μιευ­τή­ριο και θα διε­ρευ­νη­θούν τα σκάν­δα­λα του ξε­που­λή­μα­τός τους. Η εθνι­κο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών θα επι­τρέ­ψει την άμεση και σε βάθος διε­ρεύ­νη­ση των θα­λασ­σο­δα­νεί­ων που έχουν χο­ρη­γη­θεί σε μο­νο­πω­λια­κούς ομί­λους και της φο­ρο­δια­φυ­γής μέσω διά­φο­ρων λι­στών τύπου Λα­γκάρντ.

Οι­κο­νο­μι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση και πο­λι­τι­στι­κή ανα­γέν­νη­ση

Πα­ράλ­λη­λα με αυτά τα κα­τε­πεί­γο­ντα μέτρα, που θα δώ­σουν μια πρώτη ανάσα στην οι­κο­νο­μία και τα λαϊκά στρώ­μα­τα, θα προ­ω­θη­θούν ρι­ζο­σπα­στι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις για την αλ­λα­γή του χρε­ο­κο­πη­μέ­νου μο­ντέ­λου ανά­πτυ­ξης και την ανα­τρο­πή των κοι­νω­νι­κών συ­σχε­τι­σμών υπέρ του λαού και σε βάρος των δια­πλε­κό­με­νων ολι­γαρ­χών. Οι με­ταρ­ρυθ­μί­σεις αυτές, με­τα­ξύ άλλων, πε­ρι­λαμ­βά­νουν:

-Τη ρι­ζο­σπα­στι­κή ανα­θε­ώ­ρη­ση της ερ­γα­σια­κής νο­μο­θε­σί­ας, με επα­να­φο­ρά των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σε­ων και των ελεύ­θε­ρων συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων. Από­κρου­ση της ερ­γο­δο­τι­κής αυ­θαι­ρε­σί­ας, αυ­στη­ρό­τα­τα όρια και αντι­κί­νη­τρα στις απο­λύ­σεις,  ενερ­γο­ποί­η­ση και ενί­σχυ­ση των επι­θε­ω­ρή­σε­ων ερ­γα­σί­ας. Δη­μό­σιος, κοι­νω­νι­κός, ανα­βαθ­μι­σμέ­νος ΟΑΕΔ και κα­τάρ­γη­ση των ιδιω­τι­κών εται­ρειών επι­νοι­κί­α­σης ερ­γα­ζο­μέ­νων.

-Τη δη­μιουρ­γία ενός στα­θε­ρού, κοι­νω­νι­κά δί­καιου και ανα­δια­νε­μη­τι­κού φο­ρο­λο­γι­κού συ­στή­μα­τος, ώστε να πλη­ρώ­σουν επι­τέ­λους τα βάρη της κρί­σης όχι τα συ­νή­θη υπο­ζύ­για, αλλά οι έχο­ντες και κα­τέ­χο­ντες.

-Τον τερ­μα­τι­σμό των αρ­πα­κτι­κών ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων, συρ­ρι­κνώ­σε­ων και δια­λύ­σε­ων επι­χει­ρή­σε­ων, δι­κτύ­ων και υπο­δο­μών (ΔΕΗ, φυ­σι­κό αέριο, λι­μά­νια, αε­ρο­δρό­μια, ακί­νη­τα δη­μο­σί­ου κ.α.). Την άμεση κα­τάρ­γη­ση του ΤΑΙ­ΠΕΔ. Την επα­νά­κτη­ση της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας που εκ­ποι­ή­θη­κε στο ιδιω­τι­κό κε­φά­λαιο με ακύ­ρω­ση των πα­ρά­νο­μων και αντι­συ­νταγ­μα­τι­κών απο­φά­σε­ων για την εκ­χώ­ρη­σή τους, χωρίς απο­ζη­μί­ω­ση, με εξαί­ρε­ση τους μι­κρο­με­τό­χους. Την εθνι­κο­ποί­η­ση, ανα­συ­γκρό­τη­ση και λει­τουρ­γία υπό κα­θε­στώς ερ­γα­τι­κού- κοι­νω­νι­κού ελέγ­χου όλων των στρα­τη­γι­κής ση­μα­σί­ας επι­χει­ρή­σε­ων, δι­κτύ­ων και υπο­δο­μών, που θα ανα­λά­βουν και τον ρόλο της ατμο­μη­χα­νής της οι­κο­νο­μί­ας. Στό­χος είναι μια τα­χεία οι­κο­νο­μι­κή ανα­ζω­ο­γό­νη­ση που θα δη­μιουρ­γεί θέ­σεις ερ­γα­σί­ας, θα ενι­σχύ­ει τη θέση των ερ­γα­ζο­μέ­νων και θα σέ­βε­ται το πε­ρι­βάλ­λον.

-Ανα­συ­γκρό­τη­ση του δια­λυ­μέ­νου εθνι­κού συ­στή­μα­τος υγεί­ας, των δη­μο­σί­ων νο­σο­κο­μεί­ων και ενός πρω­το­βάθ­μιου συ­στή­μα­τος υγεί­ας υψη­λής ποιό­τη­τας, προ­σι­τού σε όλους, στο κέ­ντρο και την πε­ρι­φέ­ρεια.

-Αντι­με­τώ­πι­ση της πο­λι­τι­στι­κής ερή­μω­σης, δια­σφά­λι­ση του δη­μό­σιου χα­ρα­κτή­ρα των πο­λι­τι­στι­κών θε­σμών και της πρό­σβα­σης όλου του λαού στην πο­λι­τι­στι­κή δη­μιουρ­γία. Στή­ρι­ξη από το δη­μό­σιο κάθε δη­μιουρ­γι­κής πρω­το­βου­λί­ας των αν­θρώ­πων του πο­λι­τι­σμού και των ίδιων των πο­λι­τών.

-Οι­κο­νο­μι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση με με­τα­τό­πι­ση του κέ­ντρου βά­ρους α) από την κα­τα­νά­λω­ση ει­σα­γό­με­νων προ­ϊ­ό­ντων στην πα­ρα­γω­γή (κυ­ρί­ως στη βιο­μη­χα­νι­κή και αγρο­τι­κή πα­ρα­γω­γή προ­ϊ­ό­ντων υψη­λής ποιό­τη­τας) και β) από τη συ­μπί­ε­ση του ερ­γα­τι­κού κό­στους στη με­γέ­θυν­ση της προ­στι­θέ­με­νης αξίας. Επι­διώ­κου­με, εν τέλει, τη με­τά­βα­ση από μια ανά­πτυ­ξη που εξυ­πη­ρε­τεί τους σφε­τε­ρι­στές της ερ­γα­σί­ας και της φύσης σε μια ανά­πτυ­ξη που θα έχει στο κέ­ντρο της την τε­χνο­λο­γι­κή ανα­νέ­ω­ση, την και­νο­το­μία, τη σύγ­χρο­νη ορ­γά­νω­ση και, κυ­ρί­ως, τους πα­ρα­γω­γούς του κοι­νω­νι­κού πλού­του. Μια ανά­πτυ­ξη που θα στη­ρί­ζε­ται στη δική τους γνώση, εμπει­ρία, με­ρά­κι και δη­μιουρ­γι­κό­τη­τα. Προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση θα χρεια­στεί μια πο­λι­τι­κή δη­μο­κρα­τι­κού κε­ντρι­κού και πε­ρι­φε­ρεια­κού σχε­δια­σμού, με τη συμ­με­το­χή και συ­να­πό­φα­ση των το­πι­κών κοι­νω­νιών, και με έντο­νη πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή διά­στα­ση.

- Τη γεν­ναία ενί­σχυ­ση της δη­μό­σιας, δω­ρε­άν παι­δεί­ας και της έρευ­νας, που απο­τε­λεί, πέραν των άλλων, και βα­σι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση για μια πα­ρα­γω­γι­κή στρο­φή προς ένα νέο, απο­δο­τι­κό κοι­νω­νι­κό πρό­τυ­πο.

- Ου­σιώ­δης συ­νι­στώ­σα της οι­κο­νο­μι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης θα είναι ο «τρί­τος» (πλάι στον κρα­τι­κό και τον ιδιω­τι­κό) το­μέ­ας, της κοι­νω­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας (συ­νε­ται­ρι­σμοί, αυ­το­δια­χει­ρι­ζό­με­νες επι­χει­ρή­σεις που έχουν εγκα­τα­λει­φθεί από τους ιδιο­κτή­τες τους, δομές αλ­λη­λεγ­γύ­ης κλπ). Θα απαι­τη­θεί η γεν­ναιό­δω­ρη ενί­σχυ­σή του από το δη­μό­σιο τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα και τον κρα­τι­κό μη­χα­νι­σμό.

-Την πο­λι­τι­κή αλ­λη­λεγ­γύ­ης και αν­θρω­πιάς απέ­να­ντι στους πρό­σφυ­γες και τους οι­κο­νο­μι­κούς με­τα­νά­στες. Θα πο­λε­μή­σου­με ενερ­γά κάθε ξε­νο­φο­βι­κή και ρα­τσι­στι­κή αντι­με­τώ­πι­ση- με ακραία την πε­ρί­πτω­ση της φα­σι­στι­κής Χρυ­σής Αυ­γής- που τεί­νει να με­τα­τρέ­ψει τον κοι­νω­νι­κό πό­λε­μο του κε­φα­λαί­ου σε εθνο­τι­κό «εμ­φύ­λιο» πό­λε­μο, στο εσω­τε­ρι­κό του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας. Θα αγω­νι­στού­με ενα­ντί­ον των ιμπε­ρια­λι­στι­κών πο­λέ­μων που πα­ρο­ξύ­νουν το προ­σφυ­γι­κό και με­τα­να­στευ­τι­κό πρό­βλη­μα. Θα διεκ­δι­κή­σου­με τη στή­ρι­ξη που οφεί­λουν στη χώρα μας και στις άλλες χώρες «πρώ­της γραμ­μής» οι άλλες, βο­ρειό­τε­ρες χώρες της Ευ­ρώ­πης,  απαι­τώ­ντας πα­ράλ­λη­λα την κα­τάρ­γη­ση του Δου­βλί­νου ΙΙ που με­τα­τρέ­πει την Ελ­λά­δα σε φυ­λα­κή με­τα­να­στών.

Έξο­δος από τη νο­μι­σμα­τι­κή φυ­λα­κή της ευ­ρω­ζώ­νης

Έχου­με πλήρη επί­γνω­ση ότι και μόνη η ακύ­ρω­ση των Μνη­μο­νί­ων- και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο οι δο­μι­κές ρι­ζο­σπα­στι­κές αλ­λα­γές που πε­ρι­γρά­ψα­με- θα προ­κα­λέ­σουν τη σφο­δρή αντί­δρα­ση των κυ­ρί­αρ­χων δυ­νά­με­ων της ΕΕ. Θα προ­σπα­θή­σουν να στραγ­γα­λί­σουν το εγ­χεί­ρη­μά μας από την πρώτη στιγ­μή, με βα­σι­κό μοχλό τη δια­κο­πή της ρευ­στό­τη­τας στις τρά­πε­ζες από την ΕΚΤ. Αυτό άλ­λω­στε, το ζή­σα­με ήδη το προη­γού­με­νο εξά­μη­νο, ακόμη και με την πολύ με­τριο­πα­θέ­στε­ρη πο­λι­τι­κή της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ- ΑΝΕΛ.

Επο­μέ­νως, τα ζη­τή­μα­τα της εξό­δου από την ευ­ρω­ζώ­νη και της ρήξης με τις νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες πο­λι­τι­κές και επι­λο­γές της Ε.Ε., η οποία ακο­λου­θεί όλο και πιο αντι­δρα­στι­κούς και αντι­δη­μο­κρα­τι­κούς δρό­μους, τί­θε­νται στην ημε­ρή­σια διά­τα­ξη, όχι ως προ­ϊ­όν κά­ποιας ιδε­ο­λο­γι­κής εμ­μο­νής, αλλά με όρους στοι­χειώ­δους πο­λι­τι­κού ρε­α­λι­σμού. Η οδυ­νη­ρά απο­κτη­μέ­νη πείρα των τε­λευ­ταί­ων μηνών έδει­ξε και στους πιο δύ­σπι­στους ότι οι κυ­ρί­αρ­χες δυ­νά­μεις στη ση­με­ρι­νή, γερ­μα­νι­κή ΕΕ δεν είναι ούτε «σύμ­μα­χοι», ούτε «εταί­ροι». Είναι οι­κο­νο­μι­κοί εκ­βια­στές και πο­λι­τι­κοί βια­στές. Και δεν δι­στά­ζουν να εκ­δι­κού­νται έναν ολό­κλη­ρο λαό με την πιο ανε­λέ­η­τη εκ­δο­χή «συλ­λο­γι­κής τι­μω­ρί­ας», όταν δεν τους αρέ­σουν οι απο­φά­σεις του.

Η ανά­κτη­ση της νο­μι­σμα­τι­κής κυ­ριαρ­χί­ας και η κα­θιέ­ρω­ση, με νέους, δη­μο­κρα­τι­κούς, κοι­νω­νι­κούς και ανα­πτυ­ξια­κούς όρους, εθνι­κού νο­μί­σμα­τος, δεν απο­τε­λούν αυ­το­σκο­πό. Είναι ένα από τα ανα­γκαία ερ­γα­λεία για την πραγ­μα­το­ποί­η­ση των ρι­ζο­σπα­στι­κών αλ­λα­γών που πε­ρι­γρά­ψα­με- και για τις οποί­ες, βέ­βαια, τε­λι­κός εγ­γυ­η­τής δεν θα είναι το νό­μι­σμα, αλλά ο αγώ­νας των λαϊ­κών τά­ξε­ων. Παρά τις ανα­πό­φευ­κτες δυ­σκο­λί­ες των πρώ­των μηνών, τί­πο­τα δεν δι­καιο­λο­γεί τις Κασ­σάν­δρες που ταυ­τί­ζουν ένα τέ­τοιο βήμα με οι­κο­νο­μι­κό ολο­καύ­τω­μα και εθνι­κή κα­τα­στρο­φή. Μέσα στον ει­κο­στό αιώνα, 69 νο­μι­σμα­τι­κές ενώ­σεις κα­τέρ­ρευ­σαν στον πλα­νή­τη, χωρίς να έρθει το τέλος του κό­σμου. Η κα­θιέ­ρω­ση εθνι­κού νο­μί­σμα­τος ως προ­ϋ­πό­θε­ση για την εφαρ­μο­γή ενός προ­ο­δευ­τι­κού προ­γράμ­μα­τος ανα­συ­γκρό­τη­σης και διε­ξό­δου, δεν είναι μόνο μια βιώ­σι­μη επι­λο­γή, αλλά και μια επι­λο­γή ελ­πί­δας, που μπο­ρεί να βάλει τη χώρα σε μια νέα, ανα­πτυ­ξια­κή τρο­χιά.

Δεν εί­μα­στε νο­σταλ­γοί της κα­πι­τα­λι­στι­κής Ελ­λά­δας της δραχ­μής. Ξέ­ρου­με ότι κάθε άλλο παρά πα­ρά­δει­σος για τις εκ­με­ταλ­λευό­με­νες τά­ξεις ήταν η προ- ευρώ κα­τά­στα­ση της χώρας μας. Αλλά τα 13 χρό­νια που ζούμε με το ευρώ, ιδιαί­τε­ρα τα τε­λευ­ταία, δεν ήταν κα­θό­λου κα­λύ­τε­ρα: τα πρώτα επτά από αυτά ήταν, για ορι­σμέ­να τμή­μα­τα του πλη­θυ­σμού, η εποχή της πι­στω­τι­κής και κα­τα­να­λω­τι­κής μέθης, πάνω στα σω­ρευ­μέ­να ερεί­πια της πα­ρα­γω­γι­κής βάσης της χώρας. Αλλά, τα επό­με­να έξι χρό­νια ήταν το από­το­μο ξύ­πνη­μα από το με­θύ­σι και η κά­θο­δος στη Μνη­μο­νια­κή κό­λα­ση, χωρίς κα­νέ­να φως στην άκρη του τού­νελ. Είναι πια και­ρός να επι­χει­ρή­σου­με μια λυ­τρω­τι­κή έξοδο.

Η ανά­κτη­ση της νο­μι­σμα­τι­κής κυ­ριαρ­χί­ας, με την απε­ξάρ­τη­ση της Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δο από την ΕΚΤ, τη λει­τουρ­γία της με κυ­βερ­νη­τι­κή, δη­μό­σια, κοι­νω­νι­κή ευ­θύ­νη και με την έκ­δο­ση εθνι­κού νο­μί­σμα­τος, θα προ­σφέ­ρει την ανα­γκαία ρευ­στό­τη­τα στην οι­κο­νο­μία, χωρίς τους επα­χθείς όρους των δα­νεια­κών συμ­βά­σε­ων. Θα βοη­θή­σει απο­φα­σι­στι­κά στην ενί­σχυ­ση των εξα­γω­γών, στον πε­ριο­ρι­σμό και στη στα­δια­κή υπο­κα­τά­στα­ση των ει­σα­γω­γών από εγ­χώ­ρια προ­ϊ­ό­ντα, στην εν­δυ­νά­μω­ση της πα­ρα­γω­γι­κής βάσης της χώρας και του του­ρι­στι­κού ρεύ­μα­τος. Θα ευ­νο­ή­σει τη δη­μιουρ­γία θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας μέσω ενός προ­γράμ­μα­τος ανα­γκαί­ων δη­μο­σί­ων πα­ρα­γω­γι­κών επεν­δύ­σε­ων, ανα­πτυ­ξια­κών πρω­το­βου­λιών των με­γά­λων, δη­μο­σί­ων επι­χει­ρή­σε­ων, στή­ρι­ξης του κοι­νω­νι­κού τομέα της οι­κο­νο­μί­ας και απο­κα­τά­στα­σης της πί­στω­σης στις μι­κρές και με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις. Η κα­τάρ­γη­ση των άδι­κων φο­ρο­λο­γι­κών και άλλων βαρών στα μι­κρο­με­σαία ει­σο­δή­μα­τα και επι­χει­ρή­σεις που επι­βάλ­λουν τα Μνη­μό­νια μόνο και μόνο για να εξυ­πη­ρε­τεί­ται το αβί­ω­το χρέος, θα ανα­ζω­ο­γο­νή­σει τη ζή­τη­ση και θα ωθή­σει την ανά­πτυ­ξη. Συ­νο­λι­κά, θα πα­ρου­σιά­σου­με και θα θέ­σου­με υπό συ­ζή­τη­ση ένα ει­δι­κό σχέ­διο για την Ελ­λά­δα, που θα εφαρ­μό­ζει ένα ρι­ζο­σπα­στι­κό, προ­ο­δευ­τι­κό πρό­γραμ­μα με εθνι­κό νό­μι­σμα.

Για μια ισό­τι­μη θέση της Ελ­λά­δας στο σύγ­χρο­νο κόσμο

Η έξο­δος από την οι­κο­νο­μι­κή «φυ­λα­κή» της Ευ­ρω­ζώ­νης δεν ση­μαί­νει εθνι­κή «αυ­τάρ­κεια» και διε­θνή πο­λι­τι­κή απο­μό­νω­ση, όπως ψευ­δώς υπο­στη­ρί­ζουν οι αντί­πα­λοί μας. Αντί­θε­τα, εγκαι­νιά­ζο­ντας έναν άλλο δρόμο ρι­ζο­σπα­στι­κών αλ­λα­γών, ο ελ­λη­νι­κός λαός μπο­ρεί να γίνει φάρος ελ­πί­δας για τους άλ­λους λαούς της Ευ­ρώ­πης και του κό­σμου, να εξα­σφα­λί­σει πο­λύ­τι­μες συ­μπά­θειες, στη­ρίγ­μα­τα και συμ­μα­χί­ες. Ο εναλ­λα­κτι­κός δρό­μος που προ­τεί­νου­με θα στε­ρή­σει την Ελ­λά­δα μόνο από τις αλυ­σί­δες της, που την πε­ριο­ρί­ζουν στον ρόλο του ευ­ρω­α­τλα­ντι­κού «οι­κό­πε­δου». Θα απε­λευ­θε­ρώ­σει, όμως, τις δυ­να­τό­τη­τές της να ανα­πτύ­ξει αμοι­βαία επω­φε­λείς σχέ­σεις με όλες τις χώρες που θα σέ­βο­νται την κυ­ριαρ­χία της και την από­φα­σή της να είναι φι­λι­κή προς όλους τους λαούς του κό­σμου, χωρίς να είναι δε­δο­μέ­νη για καμία δύ­να­μη.

Κε­ντρι­κή μας κα­τεύ­θυν­ση θα είναι μια νέα, ανε­ξάρ­τη­τη, πο­λυ­διά­στα­τη πο­λι­τι­κή διε­θνών σχέ­σε­ων, στον ενερ­γεια­κό, οι­κο­νο­μι­κό και πο­λι­τι­κό τομέα. Διε­θνών σχέ­σε­ων, που δεν θα πε­ριο­ρί­ζο­νται απο­κλει­στι­κά στα στενά όρια της Ε.Ε. Επι­διώ­κου­με μια ενερ­γη­τι­κή πο­λι­τι­κή συ­νερ­γα­σί­ας στη Με­σό­γειο, τα Βαλ­κά­νια, τη Μέση Ανα­το­λή. Μια πο­λι­τι­κή που θα αξιο­ποιεί τις νέες δυ­να­τό­τη­τες αμοι­βαία επω­φε­λών συ­νερ­γα­σιών με τις ανα­δυό­με­νες δυ­νά­μεις των BRICS, τη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή και άλλες πε­ριο­χές του πλα­νή­τη.

Τασ­σό­μα­στε κατά του νέου «Ψυ­χρού Πο­λέ­μου» και μιας και­νούρ­γιας διαί­ρε­σης της Ευ­ρώ­πης με την ύψωση νέου τεί­χους προς τη Ρωσία. Αγω­νι­ζό­μα­στε ενα­ντί­ον των ιμπε­ρια­λι­στι­κών επι­λο­γών και των στρα­τιω­τι­κών τυ­χο­διω­κτι­σμών του ΝΑΤΟ. Δε­σμευό­μα­στε υπέρ της εξό­δου της Ελ­λά­δας από αυτόν τον συ­να­σπι­σμό, μια πο­λε­μι­κή μη­χα­νή που δια­λύ­ει κράτη, κα­τα­δυ­να­στεύ­ει λαούς και απο­στα­θε­ρο­ποιεί το ευ­ρύ­τε­ρο γε­ω­πο­λι­τι­κό τόξο της πε­ριο­χής μας, από την ανα­το­λι­κή Ου­κρα­νία μέχρι τη Μέση Ανα­το­λή. Αγω­νι­ζό­μα­στε για την απο­μά­κρυν­ση των αμε­ρι­κα­νι­κών-να­τοϊ­κών βά­σε­ων, για τη μη συμ­με­το­χή της Ελ­λά­δας σε οποιον­δή­πο­τε ιμπε­ρια­λι­στι­κό ορ­γα­νι­σμό. Επι­διώ­κου­με την αντι­με­τώ­πι­ση των προ­βλη­μά­των που δη­μιουρ­γούν στις ελ­λη­νο­τουρ­κι­κές σχέ­σεις οι απαι­τή­σεις της Άγκυ­ρας με ει­ρη­νι­κό διά­λο­γο, στη βάση της πι­στής τή­ρη­σης των διε­θνών συμ­φω­νιών, του διε­θνούς δι­καί­ου και ει­δι­κό­τε­ρα του Δι­καί­ου της Θά­λασ­σας.

Εί­μα­στε σθε­να­ρά αντί­θε­τοι σε κάθε προ­σπά­θεια αλ­λα­γής των συ­νό­ρων στην πε­ριο­χή μας. Απο­κρού­ου­με κάθε υπο­δαύ­λι­ση εθνι­κι­στι­κών, σο­βι­νι­στι­κών τά­σε­ων. Αγω­νι­ζό­μα­στε για δί­καιη και βιώ­σι­μη λύση του Κυ­πρια­κού, στη βάση των απο­φά­σε­ων του ΟΗΕ, για μια Κύπρο ανε­ξάρ­τη­τη, χωρίς στρα­τεύ­μα­τα κα­το­χής και ξένες βά­σεις. Θε­ω­ρού­με ανα­γκαίο τον τερ­μα­τι­σμό της στρα­τιω­τι­κής συ­νερ­γα­σί­ας με το Ισ­ρα­ήλ- δύ­να­μη κα­το­χής ξένων εδα­φών στην πε­ριο­χή- και την άμεση ανα­γνώ­ρι­ση του κρά­τους της Πα­λαι­στί­νης. Στε­κό­μα­στε αλ­λη­λέγ­γυοι με όλους τους λαούς του κό­σμου που αγω­νί­ζο­νται για ελευ­θε­ρία, δι­καιο­σύ­νη και αυ­το­διά­θε­ση.

Η έξο­δος από την ευ­ρω­ζώ­νη και η εφαρ­μο­γή ενός ρι­ζο­σπα­στι­κού προ­γράμ­μα­τος με πρω­τα­γω­νι­στή τον ορ­γα­νω­μέ­νο λαό, συ­νε­πά­γε­ται ένα δρόμο σύ­γκρου­σης με τις επι­λο­γές της ΕΕ και τα αντι­δη­μο­κρα­τι­κά, υπε­ρε­θνι­κά όρ­γα­νά της. Γιατί ήδη από τη συν­θή­κη του Μά­α­στρι­χτ, η δια­δι­κα­σία συ­γκρό­τη­σης της ΕΕ εξυ­πη­ρε­τεί το νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο σχέ­διο, ενι­σχύ­ει ιμπε­ρια­λι­στι­κές βλέ­ψεις των ηγε­τι­κών δυ­νά­με­ων και υπο­νο­μεύ­ει τη λαϊκή κυ­ριαρ­χία.

Απέ­να­ντι στην ανα­πό­φευ­κτη επί­θε­ση  του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού κε­φα­λαί­ου και των πο­λι­τι­κών του εκ­προ­σώ­πων, ο λαός πρέ­πει να είναι έτοι­μος για όλα. Το ζή­τη­μα της απο­χώ­ρη­σης της Ελ­λά­δας από την Ε.Ε. μπο­ρεί να τεθεί εκ των πραγ­μά­των και ανά πάσα στιγ­μή στην ημε­ρή­σια διά­τα­ξη. Σ’ αυτή την πε­ρί­πτω­ση, θα κα­λέ­σου­με το λαό να επι­μεί­νει στην εφαρ­μο­γή του προ­ο­δευ­τι­κού προ­γράμ­μα­τος που έχει επι­λέ­ξει, παίρ­νο­ντας την από­φα­σή του για πα­ρα­μο­νή ή όχι στην Ε.Ε. με δη­μο­ψή­φι­σμα, όπως άλ­λω­στε έγινε και γί­νε­ται σε άλλες ευ­ρω­παϊ­κές χώρες.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, η έξο­δος από την ευ­ρω­ζώ­νη και η σύ­γκρου­ση με το ασφυ­κτι­κό πλαί­σιο της Ε.Ε. δεν ση­μαί­νει απο­μό­νω­ση της Ελ­λά­δας από το ευ­ρω­παϊ­κό της πε­ρι­βάλ­λον. Θα απευ­θυν­θού­με ιδιαί­τε­ρα στους άλ­λους λαούς, τα κοι­νω­νι­κά κι­νή­μα­τα και τις προ­ο­δευ­τι­κές δυ­νά­μεις των χω­ρών- μελών της Ε.Ε. με τις οποί­ες μας συν­δέ­ουν μα­κρό­χρο­νοι οι­κο­νο­μι­κοί, πο­λι­τι­κοί και πο­λι­τι­στι­κοί δε­σμοί. Επι­διώ­κου­με να συμ­βά­λου­με στη δη­μιουρ­γία ενός πα­νευ­ρω­παϊ­κού κι­νή­μα­τος γύρω από στό­χους που εκ­φρά­ζουν τα κοινά συμ­φέ­ρο­ντα του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας, ανε­ξαρ­τή­τως εθνι­κό­τη­τας.

Σταθ­μό στην αντι­δρα­στι­κή με­τάλ­λα­ξη της Ε.Ε. απο­τε­λεί η επω­α­ζό­με­νη Δια­τλα­ντι­κή Εται­ρι­κή Σχέση Εμπο­ρί­ου και Επεν­δύ­σε­ων (ΤΤΙΡ). Μια συμ­φω­νία που πα­ρα­δί­δει τα δη­μό­σια αγαθά (νερό, παι­δεία, υγεία κλπ) στις πο­λυ­ε­θνι­κές επι­χει­ρή­σεις, ανοί­γει διά­πλα­τα το δρόμο στα γε­νε­τι­κά με­ταλ­λαγ­μέ­να τρό­φι­μα, ενώ κα­ταρ­γεί κάθε έν­νοια ερ­γα­τι­κού δι­καί­ου και εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας που μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει εμπό­διο στην ασυ­δο­σία των «επεν­δυ­τών». Θα αγω­νι­στού­με με όλες μας τις δυ­νά­μεις, μαζί με όλα τα προ­ο­δευ­τι­κά κι­νή­μα­τα της Ευ­ρώ­πης, για να μην επι­κυ­ρω­θεί αυτή η συμ­φω­νία- έκτρω­μα.

Δη­μο­κρα­τία πα­ντού, λαϊκή εξου­σία

Ου­σιώ­δες συ­στα­τι­κό της εναλ­λα­κτι­κής μας πρό­τα­σης είναι ο ρι­ζο­σπα­στι­κός με­τα­σχη­μα­τι­σμός του κρά­τους, της δι­καιο­σύ­νης και της δη­μό­σιας διοί­κη­σης. Η απο­κα­τά­στα­ση και διεύ­ρυν­ση των δη­μο­κρα­τι­κών ελευ­θε­ριών, από τον χώρο ερ­γα­σί­ας μέχρι το δι­καί­ω­μα στη δια­δή­λω­ση, η διά­λυ­ση των ΜΑΤ και γε­νι­κό­τε­ρα η αντι­με­τώ­πι­ση των μη­χα­νι­σμών κα­τα­στο­λής του «εχθρού- λαού», ο εκ­δη­μο­κρα­τι­σμός και η δια­φά­νεια στο χώρο των ΜΜΕ, η απο­φα­σι­στι­κή αντι­με­τώ­πι­ση της δια­φθο­ράς και της δια­πλο­κής, απο­τε­λούν τα πιο επεί­γο­ντα μέτρα σ’ αυτό το πεδίο.

Πα­ράλ­λη­λα, θα επα­νε­ξε­τά­σου­με τον ρόλο και την κα­τεύ­θυν­ση των λε­γό­με­νων «ανε­ξάρ­τη­των αρχών» σε καί­ριους το­μείς που ρυθ­μί­ζουν το τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα, τις τη­λε­πι­κοι­νω­νί­ες, την ενέρ­γεια, την ενη­μέ­ρω­ση κλπ. Βε­βαί­ως, άλλες ανε­ξάρ­τη­τες αρχές που μπο­ρούν να παί­ξουν χρή­σι­μο κοι­νω­νι­κό ρόλο, όπως το ΑΣΕΠ, θα δια­τη­ρη­θούν και θα υπο­βοη­θη­θούν, με ενί­σχυ­ση της δια­φά­νειας και του κοι­νω­νι­κού ελέγ­χου. Επι­πλέ­ον, θα ξε­κι­νή­σου­με μία ευ­ρύ­τα­τη κοι­νω­νι­κή δια­βού­λευ­ση για την εκ βά­θρων ανα­θε­ώ­ρη­ση του Συ­ντάγ­μα­τος και του όλου πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος από μια νέα, Συ­ντα­κτι­κή Εθνο­συ­νέ­λευ­ση, που θα προ­κύ­ψει από επό­με­νες εκλο­γές. Κε­ντρι­κός στό­χος αυτής της ανα­θε­ώ­ρη­σης θα είναι η κα­θιέ­ρω­ση μιας νέας, προ­ω­θη­μέ­νης Δη­μο­κρα­τί­ας, που θα συν­δυά­ζει την αντι­προ­σω­πευ­τι­κή με την άμεση, την απο­τε­λε­σμα­τι­κή δια­κυ­βέρ­νη­ση με τη στή­ρι­ξη στη λαϊκή πρω­το­βου­λία και αυ­τε­νέρ­γεια, τη λαϊκή συμ­με­το­χή και τις άμε­σες λαϊ­κές απο­φά­σεις, με βάση και τις κα­λύ­τε­ρες διε­θνείς πρα­κτι­κές και εμπει­ρί­ες.

Για εμάς η διεκ­δί­κη­ση της κυ­βερ­νη­τι­κής εξου­σί­ας δεν είναι αυ­το­σκο­πός. Εντάσ­σε­ται στο συ­νο­λι­κό στόχο της διεκ­δί­κη­σης της πο­λι­τι­κής εξου­σί­ας από μια ευ­ρύ­τε­ρη λαϊκή συμ­μα­χία. Υπη­ρε­τεί ένα πρό­γραμ­μα άμε­σης διε­ξό­δου σή­με­ρα, που μπο­ρεί να επι­βλη­θεί από μια κυ­βέρ­νη­ση η οποία θα στη­ρί­ζε­ται στη δύ­να­μη του ορ­γα­νω­μέ­νου λαού και στους δι­κούς του δια­κρι­τούς θε­σμούς, στο  ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα, στο κί­νη­μα της νε­ο­λαί­ας, στα το­πι­κά και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κά κι­νή­μα­τα, στα κι­νή­μα­τα αλ­λη­λεγ­γύ­ης, στις μορ­φές λαϊ­κής αυ­το­ορ­γά­νω­σης. Η εφαρ­μο­γή ενός τέ­τοιου προ­γράμ­μα­τος μπο­ρεί να αλ­λά­ξει τους κοι­νω­νι­κούς συ­σχε­τι­σμούς και να δια­μορ­φώ­σει τους όρους για τη χά­ρα­ξη ενός άλλου δρό­μου για την ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία, με σο­σια­λι­στι­κή προ­ο­πτι­κή.

πηγη: rproject.gr

του  Παναγιώτη Μαυροειδή*

Η επτάμηνη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με την τραγική κατάληξη στο τρίτο πεντακομματικό μνημόνιο και την απόλυτη υποταγή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. στα αφεντικά της ευρωζώνης και της Ε.Ε.,  πήρε τέλος.

Ηταν η πέμπτη κυβέρνηση θλιβερής διαχείρισης του σχεδίου εργατικής γενοκτονίας στην Ελλάδα, την οποία κατάπιαν τα μνημόνια.

Αλλά ήταν και η πρώτη δήθεν «αριστερή κυβέρνηση», της οποίας ο βασικός κομματικός στυλοβάτης (ΣΥΡΙΖΑ), έσπασε σε χίλια κομμάτια, καιγόμενη όπως της άξιζε, μια και είχε το θράσος να μετατρέψει το περήφανο λαϊκό «OXI» σε ένα ραγιάδικο «NAI».

Αποδείχτηκε ότι κατάργηση των μνημονίων μέσα στην Ε.Ε. που τα σχεδιάζει και τα επιβάλλει με το φονικό όπλο του ευρώ δεν μπορεί να υπάρξει.

Η αστραπιαία συστράτευση όλου του αστικού κόσμου στην Ελλάδα με τις διαταγές του Γιούνκερ, του Ντράγκι και της Μέρκελ, φανέρωσε ότι το θέμα δεν περιορίζεται σε κάποια μνημόνια που φέρνουν οι ξένοι. Το ζητούμενό τους είναι η καθίζηση της εργατικής τάξης και η διάλυση όλων των λαϊκών στρωμάτων, φτιάχνοντας κινεζικές ζώνες εργασιακής δουλείας.

Η «διαπραγμάτευση» με τους λύκους μέσα στη φωλιά τους, αποδείχτηκε θανατηφόρα αυταπάτη. Να που δεν αρκούσε μια κυβερνητική πλειοψηφία για να λύσει τα προβλήματα, την ώρα που ο λαός ήταν στη γωνία και το εργατικό λαϊκό κίνημα παροπλισμένο με τη λογική της ανάθεσης.

Η αναγκαία ανατροπή του κοινωνικού κανιβαλισμού της Ε.Ε. και του κεφαλαίου περνάει μέσα από τη ρήξη μαζί τους. Από ένα μέτωπο ανατροπής με πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα νέο μαχόμενο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα. Με μια μαχόμενη Αριστερά που θα τολμά να κοιτάξει τον αντίπαλο στα μάτια και να δώσει προοπτική στις πιο μαχητικές διαθέσεις του λαϊκού κόσμου, στις πιο αγωνιστικές ρηξιακές τάσεις του λαϊκού «όχι».

Ο μνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ, ρητά πλέον, απορρίπτει οριστικά κάθε ρήξη, διότι όπως λέει αυτή συναντά εμπρός της την ευρωζώνη και εκεί προσκυνάει δουλικά.

Το ΚΚΕ, παρά τις ορθές προγραμματικές τοποθετήσεις του, «κλαδεύει» και τελικά αντιμάχεται την ανάγκη ρήξης και εξόδου από ευρωζώνη και Ε.Ε. σήμερα, στο όνομα μιας φαντασιακής λύσης αύριο, που θα έρθει με κομματική προπαγάνδα και αριστερό εμφύλιο.

Η ΛΑ.Ε., επιλέγοντας να κληροδοτήσει την ηττημένη πολιτική στρατηγική ΣΥΡΙΖΑ, αναπαράγει την αυταπάτη ότι μπορούν να καταργηθούν τα μνημόνια με ένα «πατριωτικό μέτωπο» και «εάν χρειαστεί, θα φύγουμε από την ευρωζώνη», ενώ παραμένει μέσα στην Ε.Ε. του διαρκούς μνημονίου, μιλώντας μόνο για «ρήξη με τις νεοφιλελεύθερες επιλογές της».

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε συνεργασία με δυνάμεις και αγωνιστές της ευρύτερης αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής Αριστεράς, παρεμβαίνει με διακριτό στίγμα στην προσεχή εκλογική μάχη.

Να επιλέξουμε τον δρόμο της εξόδου από την ευρωζώνη και της Ε.Ε. για να ζήσει ο λαός. Θέτουμε επιτακτικά την ανάγκη για προετοιμασία της εξόδου. Οχι «βλέποντας και κάνοντας», αλλά με επιλογή, σχέδιο και αποφασιστικό αγώνα.

Οπως η παραμονή στην ευρωζώνη και την Ε.Ε. συνιστά ένα ταξικό πολιτικό σχέδιο από μεριάς του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, έτσι και η έξοδος για μας αποτελεί ένα αντίστροφο ταξικό σχέδιο. Για να κερδίσουν οι μισθοί, η ανάγκη δουλειάς για όλους και με όλα τα δικαιώματα, τα δημόσια κοινωνικά αγαθά, η δημοκρατία και ελευθερία. Για να νικήσουν οι ανάγκες του εργαζόμενου κόσμου και να ζήσουν οι άνεργοι, οι φτωχοί, οι ξεκληρισμένοι αγρότες και μικρομεσαίοι. Εναν δρόμο κλονισμού της οικονομικής δύναμης και της εξουσίας της αστικής τάξης στην Ελλάδα, στο πλαίσιο μιας αντικαπιταλιστικής ανατροπής.

Το ερώτημα σε αυτές τις εκλογές δεν αφορά το ποια κυβέρνηση θα εφαρμόσει την αθλιότητα του μνημονίου. Υπάρχουν πολλοί «πρόθυμοι» γι’ αυτό.

Αποτελεί πρόκληση το κάλεσμα του μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ για «δίκαιη εφαρμογή» των σφαγιαστικών μέτρων.

Δεν ενδιαφέρει ποιος υπουργός θα δρομολογεί τα νομοσχέδια για τις μαζικές απολύσεις και τη διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος.

Ούτε ποιος θα μαζέψει  με  απειλές τον ΕΝΦΙΑ που δεν καταργείται.

Δεν θα διαλέξουμε εμείς το ποιος θα βάλει την υπογραφή για την ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων ή των λιμανιών.

Το ερώτημα δεν είναι ποιος θα είναι ο νέος Πανούσης στη διαρκή επιχείρηση καταστολής της νεολαίας και των μεταναστών.

Αλίμονο αν θα σκοτιστούμε εμείς ποιος θα καταβάλει την πληρωμή των δόσεων του ληστρικού χρέους στην Ε.Ε. και το ΔΝΤ.

Το ερώτημα των εκλογών αφορά τη μαχητική εργατική λαϊκή αντιπολίτευση. Την ισχυρή παρουσία μιας ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Που θα στηρίζεται και θα στηρίζει έναν νέο γύρο δράσης ενός αναγεννημένου εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος, των ανέργων, των συνταξιούχων, των αγροτών.

Οταν η κάλπικη ελπίδα αποδεικνύεται λεπίδα, η Αριστερά της ρήξης για την ανατροπή, με το  ψηφοδέλτιο συνεργασίας της  ΑΝΤΑΡΣΥΑ, είναι η απάντηση στην υποταγή και τον νέο γύρο αυταπατών.

Για τη λαϊκή νίκη και το «όχι» μέχρι το τέλος των συστημικών πολιτικών και όσων τις στηρίζουν.

*μέλος της Π.Ε.του ΝΑΡ και του ΠΣΟ της
ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Πηγή: efsyn