ΠΡΟΛΕΙΑΙΝΕΙ ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΓΙΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ, ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΣΥΝΤΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ Γ.ΔΡΑΓΑΣΑΚΗ ΣΤΟΝ Ρ/Σ REALFM 97.8 ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΝΙΚΟ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ (ΑΚΟΥΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΕΔΩ) 

Άκρως αποκαλυπτική για τις μετεκλογικές προθέσεις της ηγετικής ομάδας του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ ήταν η συνέντευξη του Γιάννη Δραγασάκη στον realfm 97.8.

Αφού υποστήριξε ότι πρέπει να αποφευχθούν πάση θυσία νέες εκλογές, ο αντιπρόεδρος της παραιτηθείσας κυβέρνησης δήλωσε ότι η επόμενη κυβέρνηση «πρέπει να έχει μια ισχυρή και συμπαγή πλειοψηφία... Αν εμφανιστούν στην Ελλάδα και άλλα κόμματα τα οποία να συμμερίζονται αυτή την κατεύθυνση- δεν μιλάω για ταυτότητα απόψεων- σίγουρα θα έβλεπα κυβερνήσεις συνεργασίας».

Καθιστώντας απολύτως σαφή τη μετάλλαξη του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ σε νεομνημονιακό κόμμα, ο Γιάννης Δραγασάκης προχώρησε σε μια εντυπωσιακή «αυτοκριτική», που ασφαλώς θα χαροποιήσει την κ. Μέρκελ και τον κ. Σόιμπλε. «Και με τη δική μας ευθύνη, ως αντιπολίτευση παλαιότερα, ο ΣΥΡΙΖΑ, είχαμε συμβάλει και εμείς στο να δαιμονοποιηθεί το μνημόνιο ως λέξη». Αποκορύφωμα όλων, εξέφρασε την ανησυχία του μην τυχόν και τεθεί υπό αμφισβήτηση το αδίκως «δαιμονοποιημένο» μνημόνιο που συνομολόγησε η παραιτηθείσα κυβέρνηση. «Εκείνο που με ανησυχεί είναι να μην προκύψει μία κατάσταση κατά την οποία θα αρχίσουμε ξανά την εσωτερική διαπραγμάτευση αυτού που διαπραγματευτήκαμε (με τους «εταίρους») αυτόν τον καιρό».

Είναι πραγματικά θλιβερό ο αντιπρόεδρος της προηγούμενης κυβέρνησης και στενός συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα να μιλάει σε μια γλώσσα που προσομοιάζει με εκείνη των δανειστών. Δεν θα θέλαμε να πιστέψουμε ότι με αυτό τον τρόπο ο Γιάννης Δραγασάκης υποβάλλει, στο εσωτερικό και το εξωτερικό, διαπιστευτήρια για πρωθυπουργός μιας αυριανής οικουμενικής κυβέρνησης, αξίωμα για το οποίο τον είχε προτείνει ο κ. Μεϊμαράκης.

Σε κάθε περίπτωση, τα συμπεράσματα προκύπτουν αβίαστα. Είναι πλέον ηλίου φαεινότερον ότι η ηγεσία του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ έχει πάρει ένα δρόμο χωρίς επιστροφή. Καλούμε όλους τους αριστερούς και προοδευτικούς ανθρώπους να ενισχύσουν αποφασιστικά τη Λαϊκή Ενότητα, ανεξάρτητα από τις όποιες διαφορές ή αμφιβολίες τους, αν δεν θέλουν να ολοκληρωθεί η ταπείνωση και να μείνει ορφανή η ελπίδα για ανατροπή των μνημονίων.

Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2015

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

Του ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΣΚΛΑΒΟΥΝΟΥ

Τρείς εφιάλτες κατατρύχουν την ανθρωπότητα σήμερα, όλοι απότοκα του καπιταλισμού : η οικονομική κρίση, η οικολογική κρίση, και ο κίνδυνος πυρηνικού ολοκαυτώματος. Η επιτυχία της τάξης των καπιταλιστών έγκειται στο ότι κατάφερε με την συνέχιση και την απειλή συνέχισης της πρώτης,να σκεπάσει με ένα πέπλο σιωπής τη συζήτηση και την δράση για την αντιμετώπιση των δύο άλλων, ου μην και της πρώτης. Το αντιπολεμικό και το κίνημα για τον πυρηνικό αφοπλισμό ,καθώς και το οικολογικό κίνημα ,έχουν ατονήσει, ιδιαίτερα στη χώρα μας, η οποία σαν πειραματόζωο, πλήττεται με σαδιστική μανία από τους τηλεδιαχειριστές της κρίσης, της κοινωνικής εξαθλίωση και της σε εξέλιξη γενοκτονίας.

Τα αυτοαποκαλούμενα οικολογικά κόμματα, ενίοτε με τον light τίτλο των Πρασίνων, έχουν ενσωματωθεί πανευρωπαϊκά στην καπιταλιστική διαχείριση, αναλώνονται στον κυβερνητισμό και τις μικρόεπιδιορθώςεις,και αποτελούν στην ουσία μια συνιστώσα της σοσιαλδημοκρατίας. Τώρα στηρίζουν και τα μνημόνια καταλήστευσης ανθρώπων και φύσης. Τα μαρξιστικά κόμματα από την άλλη μεριά, με προεξάρχοντα τα κομμουνιστικά,παραμένουν σε παλαιότερα αναλυτικά πλαίσια ως προς το θέμα, τα οποία θεωρούν μαρξιστικά, ενώ στη πραγματικότητα δεν είναι. Αυτό θα προσπαθήσουμε να δείξουμε στην συνέχεια, σαν συμβολή στην προσπάθεια η οικολογική σκέψη και δράση να πάρουν την θέση που τους αξίζει στις σημερινές και αυριανές, δραματικές στιγμές που ζούμε και θα ζήσουμε.

Στην οικολογική δράση περιλαμβάνουμε και το αντιπολεμικό-αντιϊμπεριαλιστικό κίνημα, γιατί η οικολογία-ο οικολογισμός για την ακρίβεια-δεν είναι παρά το κίνημα που υπερασπίζεται την ζωή σε όλες τις μορφές της,φυτική, ζωϊκή,και ανθρώπινη. Οι δυο πρώτες είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την ύπαρξη της τρίτης,δεν ισχύει όμως και το αντίς- τροφο.´Η αν ισχύει,αυτό μόνο με την προϋπόθεση ότι η ανθρώπινη κοινωνία φροντίζει συνειδητά και σχεδιασμένα για την διατήρηση τους, και δεν εξαπολύει έναν πόλεμο εναντίον τους και εναντίον όλης της φύσης, κατασπαταλώντας τους πόρους της. ´Όπως για παράδειγμα συμβαίνει με τους υδρογονάνθρακες, η καύση των οποίων έχει ήδη επιφέρει διατάραξη της οικολογικής ισορροπίας, της θερμικής ισορροπίας του πλανήτη μας.

Αν ο κομμουνισμός είναι, κατά τη νεανική έκφραση του Μάρξ, το κίνημα που καταργεί την υπάρχουσα (κοινωνική) τάξη πραγμάτων, η ριζοσπαστική οικολογία είναι το κίνημα που προστατεύει την οικολογική ισορροπία, και ταυτόχρονα στοχεύει στην κατάργηση της υπάρχουσας εξουσιαστικής και (αυτο)καταστροφικής σχέσης της ανθρώπινης κοινωνίας προς την φύση. Και είναι αυτοκαταστροφική γιατί η φύση εκδικείται, όπως έλεγε ο ´Ενγκελς. "Καθόλου δεν κυριαρχούμε πάνω στη φύση, όπως ο κατακτητής κυριαρχεί σ´ένα ξένο λαό ,όπως κάποιος που βρίσκεται έξω από τη φύση, μα με τη σάρκα μας, τα κόκκαλα και τον εγκέφαλο μας ανήκουμε σ´ αυτή και βρισκόμαστε μέσα της, και όλη η κυριαρχία μας πάνω της είναι ότι σε σύγκριση με όλα τα άλλα πλάσματα έχουμε το προνόμιο να μπορούμε να γνωρίζουμε τους νόμους της και να τους εφαρμόζουμε σωστά"(1).

Σε αντίθεση προφανώς με την αστική κοινωνία ,η οποία μπορεί πιθανόν να γνωρίσει τους νόμους της, αλλά όχι και να τους εφαρμόσει σωστά. Αντίθετα τους καταστρατηγεί.

Αυτή η απόφανση του ´Ενγκελς του 1876,είναι και το πιστεύω του σημερινού οικολογικού κινήματος, αν και η επιστήμη της οικολογίας τότε δεν είχε ακόμα μορφοποιηθεί.Ο όρος ωστόσο είχε ήδη εισαχθεί από το 1864,από τον Χαίκελ, τον Χαίκελ γιά τον οποίο εκφράζει τον θαυμασμό του ο Λένιν στον ¨¨Υλισμό και Εμπειριοκριτικισμό¨¨.

Είναι γνωστό ότι ότι έγραφε ο ´Ενγκελς, είναι σαν να τα έγραφε ο Μάρξ, βρισκόταν σε καθημερινή επαφή και επικοινωνία μέχρι τον θάνατο του Μάρξ το 1883.Το δε ¨¨Αντι-ντύριγꨨ το είχε διαβάσει και το είχε εγκρίνει ο Μαρξ πριν δημοσιευτεί. Εκεί υπάρχει και το παράδοξο να διαφοροποιείται σε σχέση με την παραπάνω απόφανση, αφού όταν η κοινωνία πάρει στην κατοχή της τα μέσα παραγωγής, οι άνθρωποι "για πρώτη φορά γίνονται συνειδητοί και πραγματικοί κύριοι της φύσης, γιατί και επειδή γίνονται κύριοι της ίδιας της κοινωνικοποιημένης ζωής τους", και έτσι πηδάνε "από το βασίλειο της ανάγκης στο βασίλειο της ελευθερίας".(2)

Αυτό το παράδοξο μπορεί να εξηγηθεί μόνο με την έννοια ότι τώρα η κοινωνία δεν θα συμπεριφέρεται σαν ξένος κατακτητής ως προς την φύση, αλλά σαν συνειδητός ,δηλαδή ευσυνείδητος κύριος, σαν καλός ποιμένας ,ο οποίος φροντίζει ώστε το κοπάδι να διατηρείται, να αυξάνεται,να αποδίδει γάλα, κρέας και μαλλί .Η αντίφαση όμως έτσι δεν καταργείται εντελώς, και αυτό έχει κάνει μεγάλη ζημιά στην οικολογική συνειδητοποίηση των κομμουνιστικών κομμάτων, ενώ πριμοδότησε τον κυνισμό των σοσιαλδημοκρατικών. Ας περάσουμε τώρα στον Μάρξ.

Ο ΜΑΡΞ ΚΑΙ Η ΦΥΣΗ

Όλο το έργο του Μαρξ είναι διαποτισμένο από την έγνοια του για τη σχέση ανθρώπου-φύσης, και όχι από έναν κυνικό παραγωγισμό όπως άδικα τον κατηγορούνε οι επικριτές του, σήμερα οι σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι, οι οποίοι στην πραγματικότητα υπηρετούν τον υπαρκτό παραγωγισμό του καπιταλισμού, με κάποιες επουσιώδεις παραλλαγές. Ο Μαρξ απλά τονίζει ότι ιστορική αποστολή του καπιταλισμού είναι η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων του ανθρώπου, μέχρι να δώσει την σκυτάλη σε μια άλλη κοινωνία ,εντελώς διαφορετική, κοινωνικοποιημένης παραγωγής (των ¨¨συνεταιτισμένων παραγωγών¨¨), και ισορροπημένης σχέσης με την φύση ή ,αλλιώς "ορθολογικής ρύθμισης της ανταλλαγής τους της ύλης με την φύση", όπως το διατυπώνει ο ίδιος. (3)

Βέβαια αυτή η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων έχει όρια, το κεφάλαιο το ίδιο προσκρούει σε κάποια όρια, πρώτα απ´όλα προσκρούει στον ίδιο τον εαυτό του, όπως κάθε τι στον κόσμο αυτό, προσκρούει ακόμα στα όρια της φύσης, στον βαθμό που ενσωματώνει τους φυσικούς πόρους εντός του, ή αντιπαρατίθεται σ´αυτούς. Αυτό είναι αποτέλεσμα της υπερβολικής ανάπτυξης του κεφαλαίου, της υπερσυσσώρευσης του, και η πρόσκρουση σ´αυτά τα όρια, εσωτερικά και εξωτερικά, δημιουργεί τις κρίσεις, οικονομικές και οικολογικές, που όταν γίνονται χρόνιες όπως σήμερα, δείχνουν ότι η κατάσταση έχει φτάσει στο στάδιο της πλαστικής παραμόρφωσης, που μόνο με αποφασιστική και ριζοσπαστική κοινωνική παρέμβαση μπορεί να σταματήσει την πορεία προς την καταστροφή,ή έστω την βαρβαρότητα.(4)

Η σκέψη του Μαρξ δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική γιατί αυτό που κυρίως τον χαρακτηρίζει είναι η ιστορική ενόραση για το παρελθόν και κατ´επέκταση γιά το μέλλον.

Ο ίδιος είχε σπουδάσει ιστορία, φιλοσοφία και νομικά, αλλά ο ´Ενγκελς στον επιτάφιο

του στην κηδεία του Μαρξ θρηνεί για το  τι έχει χάσει η ιστορική επιστήμη, όχι η οικονομική.

Και για τους δυό, στην ιστορική επιστήμη περιλαμβάνονται όλες οι επιστήμες, πλην των θετικών. Η διδακτορική διατριβή του Μαρξ ήταν πάνω στις διαφορές της φυσικής φιλοσοφίας του Δημόκριτου και του Επίκουρου.

Η φύση λοιπόν στο κέντρο του φιλοσοφικού του ενδιαφέροντος· και η αρχαία ελληνική φιλοσοφία, για την οποία η φύση ήταν πρωτογενής και αυτογενής, αν και αντικείμενο διαμάχης ανάμεσα στους

υλιστές και τους ιδεαλιστές. Αυτοί όμως οι όροι είναι σύγχρονοι, οι υλιστές τότε λεγόταν φυσικοί, οι ιδεαλιστές δεν είχαν συγκεκριμένο όνομα. Είναι σημαδιακό ότι ο ,ακόμα, χεγκελιανός ιδεαλιστής Μάρξ έστρεψε την προσοχή του στους δύο κατ´εξοχήν υλιστές, φυσικούς -φιλόσοφους της αρχαιότητας. Και ήταν πάντα αθεράπευτα ελληνολάτρης, όπως τον χαρακτηρίζει ο Π. Κονδύλης.Τέτοιος ήταν κι ο ´Ενγκελς.

Ο ´Ενγκελς στον ¨Φόϋερμπαχ¨- όπου σε ορισμένα σημεία ασκεί άδικη κριτική στον αθεράπευτα φυσιοκεντρικό και επίσης ελληνολάτρη Φόϋερμπαχ- δίνει με σαφήνεια το ύψιστο πρόβλημα της φιλοσοφίας, ιδιαίτερα της νεότερης,που είναι η σχέση  της νόησης με το Είναι,του πνεύματος με τη φύση (του πνεύματος με την ύλη,του ανθρώπου με την φύση,της ψυχής με το σώμα, λέει σε άλλο σημείο) (5).

Εκείνοι οι φιλόσοφοι "που βεβαίωναν ότι το πνεύμα υπήρχε πριν από τη φύση,(.....) αποτέλεσαν το στρατόπεδο του ιδεαλισμού. Οι άλλοι που θεωρούσαν τη φύση σαν πρωταρχικό,ανήκουν στις διάφορες σχολές του υλισμού". Η προτεραιότητα της φύσης λοιπόν, αυτή είναι η αντίληψη

του υλισμού και ταυτίζεται με την αντίληψη της σύγχρονης οικολογίας.

Στα νεανικά του έργα ο Μάρξ, μετά την διατριβή του, αναδεικνύεται σε ενθουσιώδη φυσιοκεντρικό και φοϋερμπαχικό-όπως και ο ´Ενγκελς- ιδιαίτερα στα ¨¨Χειρόγραφα του1844¨¨ και στην ¨Αγία Οικογένεια.

Κριτικάρει και τον ιδεαλισμό του Χέγκελ που αποδίδει στην φύση έναν παράγωγο από το πνεύμα ρόλο. Είναι πιά υλιστής.

Στην Γερμανική ιδεολογία με τον ´Ενγκελς- αποστασιοποιούνται από τον Φόϋερμπαχ, αλλά η κριτική τους στρέφεται κυρίως κατά των αδελφών Μπάουερ,του Στρίνερ,κ.α. Αυτό το έργο δεν δημοσιεύτηκε ποτέ από τους ίδιους, δεν είχαν ακόμα επαρκείς οικονομικές γνώσεις παραδέχονται, αλλά ο Αλτουσέρ θεωρεί ότι αποτελεί επιστημονολογική τομή.Και ναι και όχι. Η προτεραιότητα της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων που τονίζουν στη συνέχεια- μαζί με την πάλη των τάξεων-δεν έρχεται σε αντίθεση με την προτεραιότητα της φύσης. Είναι ένα ερμηνευτικό σχήμα της ιστορικής εξέλιξης, που γίνεται με την διαλεκτική σχέση ανθρώπινης κοινωνίας-φύσης,και επανάδρασης στο εσωτερικό της κοινωνίας. Ακόμα και τον περίφημο Πρόλογο του 1859,όπου δεν αναφέρεται η φύση, τον συμπλήρωσε ο Μαρξ σε διάφορα σημεία του Κεφαλαίου και των Θεωριών για την υπεραξία ,συμπεριλαμβάνοντας την φύση στο ερμηνευτικό του σχήμα.

Αλλά το θέμα είναι τεράστιο και θα επανέλθουμε με ένα επόμενο άρθρο.Πρέπει να τονίσουμε όμως ότι το επιστέγασμα της σκέψης του Μάρξ στο θέμα-και σε πολλά άλλα-είναι η ¨¨Κριτική του προγράμματος Γκότᨨ.Εκεί ασκεί κριτική στην διατύπωση του σχεδίου προγράμματος-που θεμελιώνει και τον εργατισμό της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας και των σημερινών Κ.Κ.-ότι "η εργασία είναι η πηγή κάθε πλούτου και κάθε πολιτισμού".Αυτό στην πρώτη παράγραφο.Και ο Μάρξ απαντάει:"Η εργασία δεν είναι η πηγή κάθε πλούτου.Η φύση είναι εξίσου η πηγή των αξιών χρήσης(και από αξίες χρήσης αποτελείται βέβαια ο εμπράγματος πλούτος!) όπως και η εργασία,που η ίδια είναι μονάχα η έκφραση μιάς φυσικής δύναμης,της ανθρώπινης εργατικής δύναμης".Με το καλημέρα λοιπόν ο Μάρξ βάζει τη φύση,δυό φορές, στην όλη διαδικασία.(6)

Στη συνέχεια ο Μάρξ σημειώνει και την ανταγωνιστική σχέση του ανθρώπου με την φύση.:"Και μιά και ο άνθρωπος εκ των προτέρων αντικρύζει τη φύση ,την πρώτη πηγή καθε μέσου και αντικειμένου εργασίας,σαν ιδιοκτήτης και την μεταχειρίζεται σαν να του ανήκει,η εργασία γίνεται πηγή αξιών χρήσης,άρα και πλούτου".Οι αστοί είναι αυτοί που κάνουν αφαίρεση της φύσης από παντού,δεν την λογαριάζουν."Οι αστοί έχουν κάθε λόγο να αποδίδουν στην εργασία υ π έ ρ φ υ σ ι κ ή   δ η μ ι ο υ ρ γ ι κ ή   δ ύ να μ η. Γιατί ακριβώς από το γεγονός ότι η εργασία καθορίζεται από τη φύση,βγαίνει ότι ο άνθρωπος που δεν κατέχει άλλη ιδιοκτησία εκτός από την εργατική του δύναμη, είναι υποχρεωτικά δούλος των άλλων ανθρώπων, που έχουν κάνει τον εαυτό τους ιδιοκτήτη των αντικειμενικών όρων της εργασίας." ´Έχουν οικειοποιηθεί δηλαδή την φύση, και λεν στον εργαζόμενο, «Εσύ έχεις την υπερφυσική σου εργατική δύναμη. Τί άλλο θες»;

Για να κλείνουμε, προσωρινά, πρέπει να εξάρουμε την τεράστια συμβολή του Λένιν στην υλιστική, φυσιοκεντρική , φιλοσοφία,με το έργο του ¨¨Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός¨¨.Εκεί διορθώνει φυσιοκεντρικά τον ´Ενγκελς σε ορισμένες διατυπώσεις του γιά την σχέση ανθρώπου-φύσης, και αποκατασταίνει τον Φόϋερμπαχ. Τον κατατάσσει στους τέσσερις μεγάλους υλιστές φιλόσοφους: Ντιντερό, Φόϋερμπαχ, Μάρξ, ´´Ενγκελς !

-----------------------

(1) Κ.Μάρξ- Φ.´Ενγκελς,¨¨Διαλεχτά ´Εργᨨ,τ.2,Εκδ.Καμπίτση,Αθήνα,χ.χ.σ.91.

(2)Στο ίδιο ο.π. σ.169.

(3)Κ.Μάρξ,¨¨Το Κεφάλαι﨨,τ.3,Εκδ.Σύγχρονη Εποχή,Αθήνα 1978, σ.1007.

(4) Βλ. Γερ.Σκλαβούνος,¨¨Η κυριαρχία του ανθρώπου στη φύση και οι συνέπειες της.

Από τον ιδεαλισμό,στον υλισμό και την οικολογίᨨ,Αθήνα 2011,Εκδ.Γόρδιος.

(5) Κ.Μάρξ-Φ.´Ενγκελς,ο.π. σ.427-428,92.

(6) Στο ίδιο ο.π.,σ.7.

Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2015

ΕΧΟΥΝ ΑΡΝΗΘΕΙ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ ΝΑ ΑΠΟΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΟΥΣ;

Του ΣΤΑΜΑΤΗ ΡΗΓΑ

Στο πρόσφατο παρελθόν τέσσερις  χώρες έχουν προχωρήσει  σε μονομερείς παύσεις πληρωμών και διαγραφές του χρέους τους: Αργεντινή, Ισημερινός, Ρωσία και Ισλανδία.  Και στις τέσσερις αυτές χώρες ο πληθυσμός τους ζει καλύτερα σε ζητήματα όπως η ανεργία¹ αλλά και η αύξηση του ΑΕΠ² της κάθε χώρας, σε σχέση με την κατάσταση τους πριν αρνηθούν να αποπληρώσουν το χρέος τους. Στην Ελλάδα που συνεχίζει να πληρώνει το δημόσιο χρέος της τα αποτελέσματα ήταν τα αντίστροφα³.

Πολλές φορές γίνεται λόγος για τη διαφοροποίηση μεταξύ των διαφόρων χωρών που αρνούνται να αποπληρώσουν το χρέος τους και την ίδια στιγμή για τις ιδιαίτερες γεωπολιτικές και οικονομικές συνθήκες της κάθε περιοχής. Αυτό φυσικά και ισχύει, και ποτέ η λειτουργία της οικονομικής ανάπτυξης δεν είναι πανομοιότυπη. Η πραγματικότητα είναι όμως αναντίρρητη: η μεγαλύτερη χώρα του πλανήτη και πρώην υπερδύναμη, η Ρωσία, δύο  χώρες της Λατινικής Αμερικής η Αργεντινή με νόμισμα απευθείας εξαρτημένο από το αμερικάνικο δολάριο και ο Ισημερινός με πληθυσμό κοντά σε αυτόν της Ελλάδας (15εκατ.) και τελικά μια χώρα του βορά της Ευρώπης με φυσικούς πόρους και πολύ μικρό πληθυσμό όπως η Ισλανδία, κατάφεραν να βελτιώσουν τη θέση τους, είτε λίγο είτε πολύ, με την άρνηση πληρωμής του χρέους τους

ΘΑ ΑΠΟΜΟΝΩΘΕΙ Η ΧΩΡΑ ΑΝ ΑΘΕΤΗΣΕΙ ΤΙΣ ΠΛΗΡΩΜΕΣ;

Το σεβασμό και τη διεθνή αναγνώριση τα κερδίζεις στο βαθμό που αποδεικνύεις ότι πρώτα και κύρια σέβεσαι τον εαυτό σου και τα δίκαια του λαού σου. Βεβαίως αρχικά θα υπάρξουν προσπάθειες για πολιτική και οικονομική απομόνωση της χώρας μας εκ μέρους των δανειστών μας. Οι πιστωτές μας (ΔΝΤ, ΕΚΤ, κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) θα αντιδράσουν εναντίον της χώρας, αλλά η εμπειρία άλλων χωρών έχει δείξει ότι ούτε οικονομικά αυτό δεν έγινε κατορθωτό. Το κόστος που πλήρωσαν χώρες που κατ’ επανάληψη αθέτησαν πληρωμές ήταν αποκλεισμός από τις αγορές ομολόγων για κάποια χρόνια και άνοδος των επιτοκίων από 2,5%- 4%. Μια τέτοια προσπάθεια είναι ακόμη πιο δύσκολη στην περίπτωση της Ελλάδας, διότι λόγω θέσης και γεωπολιτικής σημασίας οι πιθανότητες για εναλλακτική χρηματοδότηση και οικοδόμηση συμμαχιών είναι εξαιρετικά μεγάλες.

Επίσης ακόμη και σήμερα η Ελλάδα δεν μετέχει στις εν λόγω αγορές, αλλά όλες οι προσπάθειές της για χρηματοδότηση γίνονται αφού ζητηθεί άδεια από τους δανειστές μας. Επιπροσθέτως  το σύνολο σχεδόν αυτής της χρηματοδότησης αναλώνεται στην μαύρη τρύπα του χρέους και όχι για το ξεπέρασμα της κρίσης. Η υπέρβαση ενός τόσο γιγαντιαίου εμποδίου, όπως το χρέος, δεν συγκρίνεται με τα πιθανά αναχώματα που μπορεί να βάλουν οι δανειστές.  

ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΡΑΤΟΣ ΠΑΡΙΑΣ;   

Στο καθαρά πολιτικό κομμάτι είναι βέβαιο ότι θα γίνει προσπάθεια πολιτικής απομόνωσης της χώρας. Το πλήγμα της Ευρωζώνης και του μπλοκ των δανειστών θα είναι μεγάλο. Όμως το ερώτημα είναι κατά πόσο αυτό είναι εφικτό για όποιον θέλει να το επιβάλλει.Τα επαναλαμβανόμενα παραδείγματα απομόνωσης που ακούγονται από τα ΜΜΕ είναι αυτό της Αλβανίας του Χότζα μέχρι το 1989 και αυτό της Β. Κορέας σήμερα. Κανείς δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι μιλάμε για δύο χώρες από τις 200 που υπάρχουν στον κόσμο και για ένα διάστημα 65 ετών μετά τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Επίσης καμία από τις δύο δεν απομονώθηκε επειδή αρνήθηκε να πληρώσει δάνεια. Καμία από τις άλλες χώρες που έχουν αρνηθεί να αποπληρώσουν δάνεια την τελευταία 20ετία δεν απομονώθηκε, ούτε πολιτικά κατέστη κράτος-παρίας.  

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΜΑΣ;

Το τελευταίο θέμα είναι ο πόλεμος με την Τουρκία και ότι θα αφεθούμε να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας τον τουρκικό επεκτατισμό.Σήμερα για κάποιο λόγο αυτό παρουσιάζεται σχεδόν βέβαιο. Περίεργο φαίνεται πως θα γίνει αυτό όταν οι δύο χώρες έχουν προφανείς λόγους να συνεργάζονται οικονομικά αφενός και κυρίως οι Τούρκοι να μην έχουν δεύτερο μέτωπο όταν η κατάσταση στην Μ.Ανατολή τους αναγκάζει να βρίσκονται σχεδόν σε εμπόλεμη κατάσταση. Παρόλη την αφήγηση που έχει επικρατήσει την τελευταία 20ετία σε σχέση με τον ρόλο της ΕΕ και τις σχέσεις μας με την Τουρκία, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι  η Ελλάδα και η Τουρκία έχουν να εμπλακούν σε απευθείας πόλεμο από τον Άυγουστο του 1922. Επί 93 χρόνια οι δύο χώρες έχουν περάσει από κρίσεις και καμιά δεκαριά «παρ’ ολίγον» πολέμους. Όμως η συνεργασία τους διεθνώς, οι εμπορικές τους σχέσεις και το διεθνές πολιτικό σύστημα δεν οδήγησαν ποτέ στην εμπλοκή σε εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ τους..  

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Επί σχεδόν 30 χρόνια , από τότε δηλαδή που μπήκαμε στην ΕΕ και κυρίως από την στιγμή που συμμετείχαμε στην Ευρωζώνη , όλα τα κυρίαρχα ΜΜΕ προώθησαν την αντίληψη ότι εκτός της Ευρώπης υπάρχει περίπου καμμένη γη. Η πραγματικότητα όμως είναι αδύνατο να σταματήσει να κάνει αισθητή την παρουσία της. Τα επιχειρηματικά συμφέροντα που ελέγχουν τα ΜΜΕ και άρα τον πολιτικό λόγο στην Ελλάδα όσο περνά ο καιρός φωνασκούν όλο και περισσότερο. Από τα οφέλη της Ευρώπης , περάσαμε στις φωνές περί καταστροφής εάν η Ελλάδα βγεί από τους κόλπους της. Όσο περισσότερο η πραγματικότητα γίνεται αφόρητη στην Ελλάδα τόσο η μόνη λύση για να εγκλωβιστεί ο κόσμος είναι η καθαρή γκεμπελίστικη προπαγάνδα. Αν όμως ο οποιοσδήποτε ψάξει να βρει στοιχεία για άλλες χώρες ή απλά σκεφτεί και θυμηθεί το πρόσφατο παρελθόν θα βρει τις απαντήσεις για το ποσο αξίζουν οι αφηγήσεις του ΣΚΑΙ ή του ΑΝΤ1  της ΝΔ , του Ποταμιού ή και προσφάτως του ΣΥΡΙΖΑ.

1. Στην Αργεντινή από 17,9% το 2002 σε 12,6% δύο χρόνια αργότερα (το 2004). Στην Ισλανδία από 7,2% το 2009 σε 6% το 2012. Και στον Ισημερινό από 7,3% το 2008, σε 6,5% το 2009, 5% το 2010, 4,2% το 2011.

2. Για παράδειγμα στην  Αργεντινή από -10,9% το 2002 σε 8,8% το 2003. Στη Ρωσία από -5,3% το 1998 σε 6,4% το 1999.

3. το μέγεθός του ΑΕΠ σημείωσε  μείωση  κατά -5,4% το 2010, κατά -8,9% το 2011,κατά -6,6% το 2012 και κατά 3,9% το 2013 . Η δε ανεργία έφτασε από 7,2% το 2008 σε 27,2% το 2014.

*Ο Σταμάτης Ρήγας είναι ιστορικός

Πηγή: www.imerodromos.gr

Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2015

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Ο ΣΎΡΙΖΑ και η Ν.Δ. ψήφισαν το ίδιο μνημόνιο. Ψήφισαν την ίδια δανειακή σύμβαση. Συμφώνησαν στο ίδιο κείμενο της 13ης Ιουλίου, αφού προηγουμένως είχαν συμφωνήσει και σε αυτό της 20ής Φεβρουάριου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ν.Δ. (μαζί με το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι) υπέγραψαν ότι η κυβέρνηση -όποια και αν προκύψει-την επομένη της 20ής Σεπτεμβρίου:

α) θα ελέγχεται σε «τριμηνιαία βάση» από τους εταίρους.

β) «Δεσμεύεται να διαβουλεύεται και να συμφωνεί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για όλες τις ενέργειες που αφορούν την επίτευξη των στόχων του μνημονίου».

γ) Η πολιτική του μνημονίου θα είναι «συνεχής» και θα διαρκέσει «επί πολλά έτη».

δ) «Το ταμείο (σ.σ.: το λεγόμενο υπερ-ΤΑΙΠΕΔ του ξεπουλήματος) θα διοικείται από τις ελληνικές Αρχές υπό την εποπτεία των αρμόδιων ευρωπαϊκών θεσμών».

ε) «Η κυβέρνηση πρέπει να συσκέπτεται και να συμφωνεί με τους “θεσμούς” για όλα τα σχέδια νόμου»,.

στ) Η κυβέρνηση για κάθε νόμο θα ζητεί την έγκριση της τρόικας «πριν από την οριστικοποίηση και τη νομική έγκρισή τους».

ζ) Οτι «ονομαστικό κούρεμα του χρέους δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί».

η) Πως «οι ελληνικές Αρχές επαναβεβαιώνουν την ανεπιφύλακτη δέσμευσή τους να εκπληρώσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως».

Προς τι, λοιπόν, όλα αυτά με τους «ψευτράκους», τους «αυτοφωράκηδες», τους διαπλεκόμενους, τους διεφθαρμένους και τα λοιπά ηχηρά και πολιτισμένα; Μα ο λόγος είναι απλός: Βρίζονται γιατί... συμφωνούν! Και συμφωνούν τόσο πολύ που έως την κάλπη τόσο περισσότερο θα βρίζονται για να κάνουν ότι διαφωνούν.  

*Πηγή:realnews.gr

Κυριακή 6 Σεπτέμβρη 2015