Παναγιώτης Μαυροειδής

Άστραψε και βρόντηξε ο Ριζοσπάστης και το ΚΚΕ με το αφιέρωμα της Εφημερίδας των Συντακτών στο Χαρίλαο Φλωράκη. «Η κριτική και η αυτοκριτική» αποτίμηση ιστορικών περιόδων της δράσης του ΚΚΕ, καθώς και ηγετικών φυσιογνωμιών του, θεωρείται λίγο ως πολύ  «ιδιοκτησία» του.

Είναι όμως μόνο αυτό; Το ΚΚΕ αντιδρά διότι το συγκεκριμένο αφιέρωμα –πέρα από προφανείς σκοπιμότητες της υποστηρικτικής  προς το ΣΥΡΙΖΑ εφημερίδας – αποκαλύπτει τραγικές πλευρές της πολιτικής του γραμμής, ειδικά στην μεταπολιτευτική περίοδο, για τις οποίες η ηγεσία του θα προτιμούσε μια αποστειρωμένη αποτίμηση.

Το ΚΚΕ  τιμά τον αντάρτη και επαναστάτη καπετάν Γιώτη, καθώς και την πολιτική του διαθήκη «προς το ΚΚΕ και μόνο». Αρνείται ωστόσο τη συζήτηση για την  πολιτική γραμμή ήττας της κομμουνιστικής αριστεράς και ενσωμάτωσής της στη αστική πολιτική σε κρίσιμες περιόδους. Στη συλλογιστική του, το μεγαλείο του Φλωράκη σχετίζεται με τη δράση του μέσα από τις γραμμές του «ηρωικού ΚΚΕ», τα δε λάθη του ίδιου (δεν κατονομάστηκαν ποτέ, απλά υπονοούνται ασθενικά}, σχετίζονται με τις επιδράσεις των «οπορτουνιστικών δυνάμεων εντός και εκτός κόμματος».

Από την άλλη, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ –πλειάδα στελεχών του οποίου, ανήκει  στις πολιτικές αναδείξεις του Χαρίλαου Φλωράκη και του ΚΚΕ στην μεταπολιτευτική περίοδο- στοχεύει στην κεφαλοποίηση του  πολιτικού κέρδους υπέρ μιας διαχειριστικής αστικής γραμμής, που συνιστά η κατάληξη της γραμμής του ΚΚΕ για κυβέρνηση της «αλλαγής» ή άλλων παραλλαγών. Επιδιώκει έτσι  να μετατρέψει τον αντάρτη και επαναστάτη καπετάν Γιώτη σε φολκλόρ, να τον κοντύνει σε  διακοσμητικό σουβενίρ της κυβέρνησης  ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Ανεξάρτητα από αυτές τις επιδιώξεις, τις αναγνώσεις, τις χρήσεις  και την διαπάλη που θα γίνει, η ιστορική έρευνα των δύο δημοσιογράφων στο αφιέρωμα, είναι ενδιαφέρουσα και  αναδεικνύει σοβαρότατες πλευρές με πολιτική σημασία.

Η πολιτική τακτική και στρατηγική του ΚΚΕ στην μεταπολιτευτική περίοδο την οποία ομολογουμένως σφράγισε ο Χαρίλαος Φλωράκης, στηρίχτηκε σε ένα ενιαίο κορμό ιδεολογικών και πολιτικών προσεγγίσεων, με μικρές παραλλαγές.

Ως «στρατηγικός» σκοπός οριζόταν η επανάσταση (όχι και τόσο ρητά και φωναχτά) και ο σοσιαλισμός (κατά βάση στην εκδοχή του «υπαρκτού»).

Τελικά όμως όλη η συζήτηση ήταν για την «τακτική».

Η τακτική,  όχι μόνο δεν  αποτελούσε  τον «υπηρέτη» της στρατηγικής, αλλά,  αντίστροφα, η στρατηγική ήταν η απλή θεραπαινίδα της τακτικής πολιτικής παρέμβασης, που αποτελούσε το πρώτο και μοναδικό κριτήριο πολιτικής πράξης γενικά.

Στο πλαίσιο αυτής της συλλογιστικής ξεχωρίζουν τρείς βασικές αφετηρίες:

Πρώτον, υπάρχουν «άμεσα, ζωτικά προβλήματα», τα οποία αν και σχετίζονται με τη «στρεβλή καπιταλιστική ανάπτυξη», είναι «ώριμα στη λαϊκή συνείδηση» και επομένως μπορούν και είναι επείγον να επιλυθούν άμεσα, χωρίς ανατροπή του κεφαλαιοκρατικού πλαισίου.

Δεύτερο, αν και η «επανάσταση» είναι ο στόχος,  μια κυβέρνηση πριν την επανάσταση  θα ανοίξει το δρόμο για αυτήν, ενώ θα τακτοποιήσει τα «επείγοντα και άλυτα» προβλήματα.

Τρίτο, για να φτιαχτεί μια κυβέρνηση απαιτούνται και δυνάμεις μη επαναστατικές (εφόσον δε μιλάμε για επαναστατική κυβέρνηση) και επομένως κριτήριο υπηρέτησης αυτής της κατεύθυνσης, είναι ακριβώς ένα μέτωπο με μη-επαναστατικές δυνάμεις (πολιτικά) και με ευρύτερη κοινωνική ακτινοβολία (μικρο-αστικές ή/και αστικές).

Όλη η μεταπολιτευτική εικόνα του ΚΚΕ διαμορφώνεται γύρω από αυτές τις παραδοχές.

Ποια ήταν τα «άμεσα, ζωτικά προβλήματα», που θα λύνονταν σε πρώτο «στάδιο» ή «φάση»;  Λίγο ως πολύ αυτά  αφορούσαν την «εξάρτηση της χώρας», τη μονοπωλιακή «ασυδοσία», τη «μονόπλευρη» λιτότητα και τα «άλυτα δημοκρατικά προβλήματα», με αιχμή την απλή αναλογική.  Η εργατική αντικαπιταλιστική οπτική επιζούσε κατά βάση στα κομματικά συνέδρια, αλλά ήταν μονίμως εξορισμένη από το πρώτο πλάνο ανάλυσης, συνθηματολογίας, πολιτικής παρέμβασης, επιχειρηματολογίας και συγκέντρωσης αντίστοιχων κοινωνικών δυνάμεων. Πόσο μάλλον ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός.

Ποια θα ήταν η «πολιτική κατάσταση» ή στάδιο εκπλήρωσης αυτού του έργου, καθώς και  η αντίστοιχη κυβέρνηση που θα υλοποιούσε τα καθήκοντα αυτά;

Στις κατά καιρούς εκδοχές των προγραμμάτων του ΚΚΕ, είχαμε:

Το 1973 αυτή «φάση» ήταν η «Νέα Δημοκρατία» (τι ειρωνία!).

Το 1978 ονομάστηκε «κυβέρνηση των δημοκρατικών δυνάμεων» με ρητά αναφερόμενο εταίρο το ΠΑΣΟΚ.

Το 1981 ονομάστηκε «κυβέρνηση πραγματικής αλλαγής», πάλι με βασική απεύθυνση στο κυβερνητικό πλέον ΠΑΣΟΚ.

Το 1984 ονομάστηκε «άθροισμα των δημοκρατικών δυνάμεων», με νέα πρόταση προς το ΠΑΣΟΚ. Ο θαυμασμός εκείνη την περίοδο για τον Α. Παπανδρέου ήταν απερίγραπτος…

Το 1987  ονομάστηκε «αλλαγή με κατεύθυνση το σοσιαλισμό», με κορμό τις δυνάμεις που θα συμφωνούσαν με μια «νέου τύπου ανάπτυξη της χώρας».

Το 1989 θεωρήθηκε ότι η «κάθαρση» προηγείται της «αλλαγής» και έτσι δεν διακηρύχτηκε απλά αλλά υλοποιήθηκε με τη συμμετοχή στην κυβέρνηση Τζαννετάκη (ΝΔ-ενιαίος ΣΥΝ με επικεφαλής το Χ. Φλωράκη), με αποκλεισμό των «ενδιάμεσων γύφτων» του ΠΑΣΟΚ (αγαπημένη ρήση της περιόδου από πολλούς). Είναι η εποχή του πολιτικού έρωτα με τον Μητσοτάκη…

Το 1990 ονομάστηκε Οικουμενική κυβέρνηση με στήριξη από ΝΔ-ΠΑΣΟΣΚ και ενιαίου ΣΥΝ.

Με αυτά και με εκείνα, κατά κύματα,  εκκαθαρίζονται διαρκώς αριστερές αμφισβητήσεις της γραμμής, με πιο χαρακτηριστική αλλά όχι μοναδική τη ρήξη της ΚΝΕ, του Γράψα, του Κάππου και άλλων μελών της ΚΕ το 89-90. Ακόμη περισσότερο, εκατοντάδες χιλιάδες νέοι, εργάτες και άλλοι μπαίνουν αλλά και αποχωρούν με τον ίδιο ρυθμό, ενώ κάποιοι λίγοι αλλά πολύ «γνωστοί» από την εκάστοτε ηγεσία στελεχώνουν τα αστικά κόμματα και άλλα κέντρα εξουσίας.  Ο σημερινός γραμματέας πολιτικού σχεδιασμού της ΝΔ Τάκης Θεοδωρικάκος ήταν ο εκλεκτός  του ΠΓ του ΚΚΕ (από κοινού «συντηρητικών» και «ανανεωτικών»), ως επικεφαλής της ΚΝΕ, μετά την καρατόμηση της «ΚΝΕ-Γράψα».

To Δωδέκατο Συνέδριο του ΚΚΕ (1987) αποτέλεσε τομή μέσα σε αυτή τη συνέχεια, καθώς ήταν πράγματι εκείνο το οποίο δίπλα στην πολιτική συνθηματολογία για την «κυβέρνηση της αλλαγής με κατεύθυνση το σοσιαλισμό», πρόσθεσε ρητά την επιλογή για συμμαχία με ότι πιο  δεξιό και συμβιβασμένο είχε γεννήσει το πολιτικό σύστημα στα αριστερά του  στην Ελλάδα (Κύρκος/ΕΑΡ, ρετάλια ΠΑΣΟΚ κ.α), αλλά και  ένα σχετικά πλήρες πρόγραμμα οικονομικής διακυβέρνησης που ονομάστηκε «νέου τύπου ανάπτυξη».

Τα πράγματα «ωρίμασαν» στο εξής και απέκτησαν άλλη δυναμική. Η πρόταση διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είναι προϊόν αυτής της πολιτικής διαδρομής, αλλά στην πιο εκφυλιστική εκδοχή της. Οι διάφοροι υποστηρικτές του, προσπαθούν να την «χρεώσουν» εξολοκλήρου στο Χαρίλαο Φλωράκη, προκαλώντας έκδηλη αμηχανία στη σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ.

Η πολιτική γραμμή του ΚΚΕ δε διαμορφώνεται απλά στα συνέδριά του, αλλά σε σύνδεση με την ένταξή του στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και κυρίαρχα μέσω της ειδικής πολιτικής σχέσης του με το ΚΚΣΕ.

Η περεστρόικα και ο «νέος τρόπος σκέψης» του Γκορπατσώφ είχαν πάρει τα μυαλά της «ανανεωτικής πτέρυγας» του ΚΚΕ, που αναπτυσσόταν ακριβώς δίπλα και υπό την προστασία του Χαρίλαου Φλωράκη. Παρά τις κάποιες διαισθητικές αντιρρήσεις του κατά καιρούς (σε ότι αφορά σύμβολα κυρίως), ο ιστορικός ηγέτης του ΚΚΕ, μέσω των λογογράφων του Μίμη Ανδουλάκη, Παναγιώτη Λαφαζάνη και άλλων εκείνη την περίοδο, σηκώνει το βάρος της υποστήριξης της ανοιχτής πλέον καπιταλιστικής παλινόρθωσης και υποταγής στον ιμπεριαλισμό.

Προσωπικά θα μου μείνει αξέχαστη η απαίτηση (προς την οργάνωση σπουδάζουσας Αθήνας της ΚΝΕ)  του ΠΓ του ΚΚΕ εκείνη την περίοδο, για ματαίωση διαμαρτυρίας του Συλλόγου Φοιτητών της Παντείου σε διάλεξη του τότε πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα Ρόμπερτ Κήλυ στο κεντρικό αμφιθέατρο της σχολής, στο όνομα της υπεράσπισης του «νέου τρόπου σκέψης» των Σοβιετικών. Ούτε το γεγονός ότι έγινε κλήση μου  σε απολογία σε  συνεδρίαση του ΠΓ (αξημέρωτα!), για να εξεταστεί η καταγγελία του ίδιου πρέσβη σε τηλεφώνημά του προς το ΚΚΕ για συμβολική κατάληψη αμερικάνικου ιδιωτικού κολλεγίου στην Αθήνα και κάψιμο αμερικάνικης σημαίας… Ο ηγέτης του ΚΚΕ, στην οργισμένη παρέμβασή του για την «προσβολή του αμερικάνικου λαού και συμμάχου στην αντιφασιστική νίκη»,  συνέτριβε στα μάτια μου την εικόνα που είχε σχηματιστεί για αυτόν.

Ξεχωριστή σημασία έχουν τα αναφερόμενα στο αφιέρωμα για την έκδοση της εφημερίδας ΠΡΩΤΗ, με απόφαση του ΠΓ του ΚΚΕ, σε συνεργασία με το γνωστό μας σήμερα Χ. Καλογρίτσα.

Παρά τις όποιες παραλλαγές αφηγήσεων, είναι αδιαμφισβήτητο ότι η ηγεσία του ΚΚΕ τότε και ο Χ. Φλωράκης προσωπικά, επιχείρησαν να διαμορφώσουν όρους νίκης της «νέας ανανεωτικής γραμμής» όχι απλά της συνεργασίας με τον Κύρκο αλλά και της συναλλαγής με αστικές δυνάμεις εκτός κομματικών διαδικασιών ΚΚΕ και σε συνεργασία με επιχειρηματικά συμφέροντα πολλαπλών ρόλων. Με την ευκαιρία, διευθυντής στην εφημερίδα ΠΡΩΤΗ είχε οριστεί ο Πρόεδρος του σημερινού Υπερ-Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων Σ. Πιτσιόρλας…  Φυσικά το παιχνίδι μετά ξέφυγε και οι «ανανεωτικοί» έδρασαν με αυτοτέλεια.

Έχει ειπωθεί πως «σημασία δεν έχει πόσες φορές πέφτεις, αλλά πόσες φορές σηκώνεσαι». Αυτό αφορά και όλες τις μεγάλες στιγμές ανόδου και ήττας, λαμπρών αγώνων και τραγικών λαθών του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα.  Ο Χαρίλαος Φλωράκης, γνήσιο γέννημα αυτού του κινήματος, αντιπροσωπεύει και τις δύο αυτές πλευρές. Όσοι αγωνιούν για την επανεξόρμηση των απελευθερωτικών κομμουνιστικών ιδεών, τίποτα δεν έχουν να φοβηθούν από την ιστορική έρευνα και αναγκαία κριτική και αυτοκριτική…

πηγή: pandiera.gr

Στα πλαίσια του γιορτασμού «Η Αθήνα ελεύθερη 12 Οκτωβρίου 1944», ημέρα της απελευθέρωσης της Αθήνας από τους Γερμανούς κατακτητές, ο Υπουργός Ε.Ν διοργάνωσε εκδήλωση στις 19/10/2016 στο πλοίο «HELLASLIBERTY» το οποίο είναι στο λιμάνι του Πειραιά με θέμα «Κρατήστε τα πλοία εν κινήσει. Η συμβολή των ελλήνων ναυτικών στον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο».

Στην εκδήλωση ο Υπουργός Ε.Ν όρισε να κάνει χαιρετισμό ο Γ.Γ του ΥΕΝ Γ. Θεοτοκάς και ομιλητές δύο καθηγητές του Παντείου πανεπιστημίου.

Είναι προφανής η πολιτική σκοπιμότητα αυτής της εκδήλωσης από πλευράς κυβέρνησης θέλοντας να παρουσιαστεί ότι σέβεται, τιμά αλλά και αναγνωρίζει τις θυσίες των ελλήνων ναυτεργατών στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο και την εκατόμβη νεκρών και τραυματιών που είχε ο ναυτεργατικός κόσμος της χώρας μας.

Όμως δικαιολογημένα εγείρονται μια σειρά ερωτηματικά, όχι για το εάν η κυβέρνηση έχει θεσμικά το δικαίωμα να κάνει αυτήν ή την όποια άλλη εκδήλωση, αλλά κυρίως εάν έχει την πολιτική νομιμοποίηση απέναντι στον Ναυτεργατικό κόσμο, σε μια περίοδο που η πολιτική της τσακίζει και ισοπεδώνει τα δικαιώματα των εργαζομένων και του λαού και εξυπηρετεί τα συμφέροντα των δανειστών και του μεγάλου κεφαλαίου.

Συνιστά υποκρισία του χειρίστου είδους να χύνει η κυβέρνηση κροκοδείλια δάκρυα για τις θυσίες των ελλήνων Ναυτεργατών την στιγμή που επί δύο περίπου συνεχή χρόνια με την πολιτική της στηρίζει, ενισχύει, εδραιώνει και διευρύνει την εφοπλιστική ασυδοσία και ταυτόχρονα υπονομεύει τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του Ναυτεργατικού μας κόσμου.

Είναι θρασύτατη η κυβέρνηση στην προσπάθειά της να καπηλευτεί τους αγώνες και τις θυσίες των Ναυτεργατών πιστεύοντας ότι με τον τρόπο αυτό θα βρει απήχηση στους εν ενεργεία και συνταξιούχους Ναυτεργάτες αλλά και ευρύτερα στην κοινωνία με αυτές τις πρωτοβουλίες της.

Πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι κάτι αντίστοιχο επιχειρήθηκε πρόσφατα από κυβερνητικής πλευράς στην Καισαριανή όπου με επικεφαλής τον Πρωθυπουργό την 1/10/2016 προσπάθησε να καπηλευτεί τους αγώνες και τις θυσίες του λαού στην διάρκεια της Γερμανικής κατοχής ενώ δύο μέρες μετά τα Συριζέϊκα ΜΑΤ ψέκαζαν τους απόμαχους της δουλειάς….

Ο ελληνικός λαός, οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα νιώθουν πλέον στο πετσί αλλά και στην τσέπη τους ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ είναι αδίστακτη στην φοροεισπρακτική – αντιασφαλιστική και αντιλαϊκή της πολιτική. Στηρίζει με την πολιτική της το μεγάλο κεφάλαιο, τους εφοπλιστές, τραπεζίτες και βιομηχάνους ενώ για τους εργαζόμενους επιφυλάσσει την σκληρή λιτότητα, τις περικοπές, την ανεργία, την απλήρωτη εργασία, τις ελαστικές μορφές απασχόλησης!

Καθόλου τυχαίο που οι Ναυτεργάτες καθολικά (ούτε ένας δεν συμμετείχε!!!) γύρισαν την πλάτη και απαξίωσαν με την απουσία τους την εκδήλωση – φιέστα που διοργάνωσε το ΥΕΝ για να αναδείξει υποτίθεται την συμβολή τους στον αντιφασιστικό πόλεμο.

Η κυβέρνηση είχε την δυνατότητα από την πρώτη στιγμή, τουλάχιστον να τηρήσει και να υλοποιήσει τις προεκλογικές της εξαγγελίες. Αντίθετα έχει αποδείξει επί μία διετία πλέον με έργα και πράξεις της ότι εκτελεί πιστά την πολιτική της ανταγωνιστικότητας του εφοπλιστικού κεφαλαίου, στηρίζει τα συμφέροντά του ενώ αντίθετα απαξιώνει τον Ναυτεργατικό κόσμο της χώρας.

Με αφορμή τις πρόσφατες κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ για τις ΣΣΕ (17/10/2016) στο Σύνταγμα και αντίστοιχα των συνεργαζόμενων με αυτό συνταξιουχικών οργανώσεων στην Αθήνα (3/10/2016), οι δυνάμεις του κομματικού τόξου που έχουν αναφορά στο ναυτεργατικό κίνημα βρήκαν για άλλη μια φορά την ευκαιρία να ξιφουλκήσουν λασπολογώντας την στάση και την θέση της ΠΕΝΕΝ.

Χαμένος και άδικος ο κόπος τους αφού και αυτήν την φορά παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειές τους εν ενεργεία και συνταξιούχοι Ναυτεργάτες τους γύρισαν την πλάτη, τους αγνόησαν και τους περιφρόνησαν περιορίζοντας την λεγόμενη συγκέντρωσή τους σε λίγες δεκάδες ανθρώπους που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα στις 17/10/2016 έξω από το ΝΑΤ ενώ στην κεντρική συγκέντρωσή τους στο Σύνταγμα η παρουσία εν ενεργεία και συνταξιούχων Ναυτεργατών ήταν λίαν επιεικώς τραγική….

Η αναξιοπιστία και ανυποληψία τους αγγίζει πλέον το μηδέν και αντί να προβληματιστούν για την πρωτοφανή απομόνωση στην οποία έχουν περιέλθει από την συντριπτική πλειοψηφία του Ναυτεργατικού μας κόσμου, θεωρούν σε κάθε ευκαιρία και κάθε πρόβλημα υπεύθυνη την ΠΕΝΕΝ και την ηγεσία της…..

Για όλα υπεύθυνη είναι η ηγεσία της ΠΕΝΕΝ, φθάνοντας στο σημείο της αυτογελοιοποίησης στην βοθροφυλλάδα (όπως έχουν καταντήσει την «Ναυτεργατική») να καταλογίζουν στην ΠΕΝΕΝ την ευθύνη για το Μάαστριχτ, την συνθήκη της Λισαβώνας, έτοιμοι είναι να μας κατηγορήσουν ότι εμείς ευθυνόμαστε για το καπιταλιστικό σύστημα της χώρας….

Προφανώς έχοντας ως αντίληψη ότι είναι ιδιοκτήτες του εργατικού κινήματος και πιστεύοντας ότι κατέχουν την μοναδική αλήθεια ή αλλιώς έχοντες το αλάθητο του Πάπα, η ομάδα αυτή δεν δύναται να διανοηθεί ότι αιτία της αποτυχίας τους είναι η γραμμή που ακολουθούν και η δική τους ανεπάρκεια και μετριότητα…….

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της πρόσφατης συκοφαντικής επίθεσης ενάντια στην ΠΕΝΕΝ, της οποίας τα στελέχη ήταν αυτά που έβαλαν πλάτη να περάσει η σχετική απόφαση για το σχέδιο νόμου για τις ΣΣΕ στο Δ.Σ του Ε.Κ.Π στις 21/7/2016 με την αυστηρή όμως προϋπόθεση ότι η κινητοποίηση αυτή θα γίνει στα πλαίσια της συνεννόησης με την Διοίκηση του Ε.Κ.Π ενώ το πλαίσιο θα είναι διευρυμένο με το σύνολο των παλιών και νέων μνημονιακών μέτρων (ασφαλιστικό – εργασιακό – ανεργία – ΣΣΕ), στην συνέχεια θεώρησαν ότι υφάρπαξαν την θετική ψήφο του Ε.Κ.Π και απέδειξαν ότι το γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια αφού το αγνόησαν επιδεικτικά και προχώρησαν ερήμην του στον δικό τους σχεδιασμό, καθόρισαν την συγκέντρωση, τα συνθήματα, τα αιτήματα και όλο το οργανωτικό πλαίσιο χωρίς την παραμικρή ενημέρωση – διαβούλευση!!!

Με τον τρόπο αυτό έδειξαν ότι την συνεργασία αυτή την εννοούν με όρους κομματικής συσπείρωσης και περιχαράκωσης ενώ τις άλλες συνδικαλιστικές δυνάμεις τις θεωρούν ικανές για τον ρόλο του νεροκουβαλητή αυτής της συνεργασίας……

Παρά ταύτα αντί να απολογηθούν για την άθλια υπονομευτική στάση τους, έχουν το θράσος να μας εγκαλούν όχι μόνο γιατί δεν συμμετείχαμε στις συγκεντρώσεις αυτές αλλά και γιατί δεν τις στηρίξαμε…..    

Πρόκειται για την πιο γελοία αλλοπρόσαλλη και τυχοδιωκτική τακτική την οποία επιδίωξαν να εγκαινιάσουν με αφορμή την πρωτοβουλία τους για το σχέδιο – νόμου για τις ΣΣΕ. Η συγκέντρωσή τους στο Σύνταγμα όμως ήταν προφανώς αναντίστοιχη των επιδιώξεών τους και πολύ κατώτερη από ανάλογες συγκεντρώσεις που πρόσφατα είχε πραγματοποιήσει το ΠΑΜΕ….

Στην ίδια ανακοίνωση που έβγαλαν καταρρίπτοντας κάθε ίχνος αξιοπιστίας και σοβαρότητας φθάνουν στο κατώτατο επίπεδο αυτογελοιοποίησης αφού κατηγορούν την ΠΕΝΕΝ ότι υπέγραψε ΣΣΕ στην ποντοπόρο ναυτιλία πριν 7 χρόνια ενώ ο συμπορευόμενος με αυτούς πιστός σύμμαχος και πλέον στέλεχός τους (πρώην στέλεχος της ΠΑΣΚΕ, ως Γ.Γ της ΠΕΕΜΑΓΕΝ) υπέγραψε δεκάδες ΣΣΕ σε όλες τις κατηγορίες πλοίων επί σειρά ετών που ήταν στην Διοίκηση και στο Προεδρείο της ΠΕΕΜΑΓΕΝ……

Αλλά αυτό δεν έχει πλέον καμιά σημασία για τους νεόκοπους φωστήρες του κομματικού συνδικαλισμού αφού το πρώην τσιράκι του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού εντάχθηκε στην κολυμβήθρα του ΠΑΜΕ, πράγμα που τον απάλλαξε από όλο το προηγούμενο αμαρτωλό παρελθόν του….

Είναι το ίδιο άτομο ο οποίος πριν τρία χρόνια σε συμμαχία με Χαλά – ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ αποχώρησε από το Γενικό Συμβούλιο της ΠΝΟ του 2013 (με τρείς αντιπροσώπους της ΠΕΕΜΑΓΕΝ) όταν σε αυτό υπήρχε ισοψηφία στην ψηφοφορία για την έγκριση απολογισμού – προγραμματισμού, παρέχοντας με αυτόν τον τρόπο σανίδα σωτηρίας στην ηγεσία της ΠΝΟ!!!

Αυτή και πολλές ακόμη βρώμικες «δουλειές» και αποστολές είναι που έχουν αναλάβει τα τελευταία χρόνια οι δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού οι οποίες έχουν μετεξελιχθεί σε άξιους μαθητές του φασίστα και χιτλερικού Γκέμπελς προκειμένου να κατασκευάζουν και να μηχανεύονται ανύπαρκτα γεγονότα ώστε να πετροβολήσουν και να λασπολογήσουν ενάντια στην Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ.

Τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το κατασκευασμένο ψέμα τους ότι δήθεν ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ ψήφισε υπέρ της νομιμοποίησης των αντιπροσώπων της ΠΝΟ στο πρόσφατο συνέδριο της ΓΣΕΕ τον Μάρτη του 2016!!!

Την περίοδο της φασιστικής δικτατορίας, το καθεστώς των συνταγματαρχών όποιος δημοκρατικός, προοδευτικός και αριστερός πολίτης εναντιωνόταν σε αυτούς, τον κατηγορούσαν και τον ενοχοποιούσαν για κομμουνιστή και συνοδοιπόρο του ΚΚΕ!! Αυτή την φασιστική και αντιδραστική θεωρία με άλλους όρους αναπαράγουν σήμερα οι χρεοκοπημένοι και αποτυχημένοι ηγετίσκοι του κομματικού συνδικαλισμού διατυπώνοντας την άποψη όποιος δεν είναι με το ΚΚΕ ή το ΠΑΜΕ ήταν ή είναι ή ανήκει στον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, στον ΣΥΡΙΖΑ, την ΛΑΕ ή την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και σε κάθε περίπτωση ο ρόλος του στο εργατικό κίνημα είναι με το κεφάλαιο, τον ιμπεριαλισμό και τα μονοπώλια!!!

Πρόκειται για ένα τερατώδες αντιδραστικό θεώρημα που η ομάδα αυτή πιστεύει ότι έτσι διασφαλίζει την ενότητα των γραμμών της ενώ με την συκοφαντία και την λασπολογία περιχαρακώνει και την πολιτική της προς τις άλλες αριστερές και κομμουνιστικές δυνάμεις δημιουργώντας ένα εχθρικό υποτίθεται περιβάλλον από τους θανάσιμους εχθρούς του οπορτουνισμού κάθε μορφής….

Τώρα βέβαια εάν οι ίδιοι και οι άθλιες μεθοδεύσεις τους συνιστούν την απαξίωση και την περιφρόνηση των αρχών του κομμουνιστικού κινήματος, λίγο τους απασχολεί. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να δικαιωθεί η γραμμή τους και έτσι επιτάσσεται η αρχή «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» σύμφωνα με την θεωρία του Νικολό Μακιαβέλι.

Αναφορικά με ποιόν στηρίζουν οι εφοπλιστές, ποιος υπηρετεί τα συμφέροντά τους και παίζει τα παιχνίδια τους, ήρθε η ώρα οι Μηχανικοί – Μηχανοδηγοί και το σύνολο των Ναυτεργατών να πληροφορηθεί την αλήθεια. Την επόμενη εβδομάδα θα μιλήσουμε με στοιχεία που δεν επιδέχονται την παραμικρή αμφιβολία για τον άθλιο και βρώμικο ρόλο του κομματικού συνδικαλισμού στον ναυτεργατικό χώρο, ιδιαίτερα τελευταία χρόνια.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                           Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                     Κροκίδης Νικόλαος

Η περίοδος ξηρασίας αναμένεται να επιμηκυνθεί κατά ένα μήνα, με ανάλογες αυξήσεις στον αριθμό των ημερών με αυξημένο κίνδυνο πυρκαγιάς.