Στο 7,6% του συνόλου των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα ανήλθαν το 2017 όσοι αμείβονται με "υποκατώτατο" μισθό, σύμφωνα με όσα προκύπτουν από την τελευταία ετήσια έκθεση του Πληροφοριακού Συστήματος "Εργάνη" του Υπ. Εργασίας.

Πρόκειται για νέους 19 έως 24 ετών, οι οποίοι πληρώνονται με μισθό 12% κάτω από τον κατώτατο (εξού και η ονομασία "υποκατώτατος").

Μ΄ άλλα λόγια, οι μισθός τους ανέρχεται σε έως  510 ευρώ μικτά (ή 428 ευρώ καθαρά) έναντι του κατώτατου μισθού των 586 ευρώ μικτά με τον οποίο αμείβονται οι εργαζόμενοι άνω των 25 ετών.

Αν, μάλιστα, ένας νέος έχει σύμβαση μερικής απασχόλησης (δηλ. απασχόλησης που διαρκεί κάτω από 8 ώρες/5ήμερο), τότε ο μισθός του πέφτει και κάτω από τα 428 ευρώ καθαρά. Π.χ. αν εργάζεται 4 ώρες/5ήμερο, τότε θα αμείβεται με 214  ευρώ καθαρά. 

Ο  κατά 12% κατώτερος από τον κατώτατο μισθό για τους νέους θεσπίστηκε το Φλεβάρη του 2012 επί κυβέρνησης Παπαδήμου (η οποία στηριζόταν από το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ), μαζί με τη μείωση 20% στον κατώτατο μισθό .

Έτσι, έκτοτε ο κατώτατος μισθός για νέους έως 25 ετών έπεσε  κατά 32% σε σχέση με ό,τι ίσχυε μέχρι πρότινος (δηλαδή από 751 ευρώ μικτά στα  510 ευρώ μικτά).

Το 2013, έναν χρόνο μετά από τη μείωση του κατώτατου μισθού των νέων, 89.074 νέοι αμείβονταν με μισθό 510 ευρώ μικτά κατά το μέγιστο. 

Επί του συνόλου των μισθωτών, το ποσοστό ανερχόταν στο 6,4%. 

Πέντε χρόνια μετά, δηλαδή, το 2017,οι αμειβόμενοι με τον "υποκατώτατο" μισθό αυξήθηκαν κατά 50.668 ή 36%, φτάνοντας τους 139.762. Το πλήθος αυτό αντιστοιχεί στο 7,6% του συνόλου των μισθωτών.

Η μεγάλη στροφή φαίνεται πως έγινε το 2015 (δηλαδή επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ), καθώς το ποσοστό των αμειβομένων με τον  "υποκατώτατο" μισθό εκτινάχθηκε από το 6,4%-6,9% που ήταν το 2013-2014 στο 7,4%-7,6% την περίοδο 2016 -2017.

Ο αύξηση των νέων εργαζομένων που αμείβονται με τον υποκατώτατο ήταν πολύ μεγαλύτερη –ως ποσοστό- από την αύξηση όλου του πλήθους των εργαζομένων την περίοδο 2013-2017.

Συγκεκριμένα, το σύνολο των απασχολούμενων που καταγράφει το σύστημα "Εργάνη" αυξήθηκε κατά 26% μεταξύ 2013-2017 έναντι 36% που αυξήθηκε το πλήθος των εργαζομένων 19-24 ετών που αμείβονται με τον "υποκατώτατο" μισθό.

Μ’ άλλα λόγια, φαίνεται πως στην αγορά εργασίας υπάρχει μία τάση υποκατάστασης εργαζομένων άνω των 25 ετών με εργαζομένους κάτω των 25 ετών.

Πηγή: Πληροφοριακό σύστημα ‘’Εργάνη’’, Υπουργείο Εργασίας, capital.gr

του Θανάση Σκαμνάκη

Απόγευμα, λίγα χρόνια μετά την κατάρρευση της χούντας, στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου εν αναμονή της πτήσης για Αθήνα, ο κομμουνιστής, χρόνια ναυτεργάτης, χρόνια παράνομος και χρόνια φυλακισμένος, παρά λίγο εκτελεσμένος, ύστερα από μια κομματική συνεδρίαση και πριν από μιαν άλλη, όπου παρατέθηκαν και θα παρατεθούν δεδομένα, έγιναν και θα γίνουν πολιτικές αναλύσεις και σχεδιασμοί, μικροί υπολογισμοί για μεγάλα σχέδια, σ’ ένα περιβάλλον καπνισμένο και θολό, όχι μόνο από τον καπνό του, μετά από μια συνεδρίαση και πριν από μια άλλη λοιπόν, καθώς οι μέρες της παρανομίας και του καθημερινού κινδύνου, με τον συνεπαγόμενο ηρωισμό τους, έχουν παρέλθει, η περίφημη νομιμότητα, για την οποία τόσο πάσχιζαν χρόνια τώρα, είναι παρούσα, ικανή να αφαιμάξει το ηρωικό αίμα και να λαπαδιάσει την κομμουνιστική επιμονή με σχέδια προσαρμογών και πολιτικών παιγνίων, με καθημερινούς διαμοιρασμούς του μεγάλου σχεδίου και με τελική ακύρωσή του, όπου οι διώξεις έγιναν φωτοστέφανα, και τα φωτοστέφανα πρωτοσέλιδα σε εφημερίδες, μικρά αναμνηστικά για νεόκοπους αγωνιστές, και μπήκαν έτσι στο εικονοστάσιο μαζί με τα στέφανα του γάμου, και η αναγνώριση έγινε μια παγίδα που μάγκωσε από το πόδι το άγριο θηρίο, κι αυτό ή πρέπει να λυσσομανάει καταστρέφοντας και το πόδι και την ύπαρξή του ή πρέπει να βολευτεί στην παγίδα και να ζήσει μ’ αυτήν, και προτίμησε, για την οικονομία τη ζωής το δεύτερο, ενώ στο βάθος μαραίνεται για το πρώτο…

Εκεί λοιπόν, στο αεροδρόμιο, την ώρα που ο ήλιος χάνεται στη δυτική θάλασσα κι έχει κάνει κόκκινο τον ορίζοντα, κι ωστόσο το κόκκινο αυτό δεν είναι το δικό του, εκείνο που έβλεπε στο κελί όπου δεν είχε το ελάχιστο φως, δεν είναι παρά μια απομίμηση χρώματος, την ώρα λοιπόν που ο ήλιος κ.λπ., κ.λπ.

Δεν μπορεί να τα σκεφτεί όλα αυτά με μιας, μονάχα σπαράγματα, σε ασυνέχειες και ελλείψεις, κυρίως ελλείψεις, είτε ως ελλειπτικά είτε ως ελλείποντα, και δεν ησυχάζει.

Μέσα στο κελί όλα τα χρόνια δεν είχε αισθανθεί τόση ασφυξία όσο τώρα στον ανοιχτό ορίζοντα. Σαν αυτό το κόκκινο του βάθους, που δεν είναι το δικό του, να είναι πιο πνιγηρό από τέσσερεις τοίχους ενός κελιού όπου βρίσκεται παρόν ένα μεγάλο σχέδιο - κι αυτός μέσα του.

Εκεί, την ώρα που βυθίζεται η μέρα και βγαίνουν στην επιφάνεια οι επιθυμίες, σκέφτεται τις ματαιότητες και τις ανάγκες. Το πληγωμένο θηρίο, το μαγκωμένο δικό του πόδι, αναλογίζεται τα παιχνίδια που του έπαιξε ο καιρός, αν όλα άρχιζαν από την αρχή τι θα ’πρεπε να κρατήσει, τι ν’ αλλάξει!..

Σκέφτεται τις μικρές ολιγωρίες, και βασανιστήρια, κελιά, αγωνίες, καταδιώξεις, μια ζωή με πολλαπλασιασμένες τις μέρες της, που τώρα τις υποπολλαπλασιάζει σε φωτισμένες αίθουσες και κοινωνικά πάρε δώσε, τα σχέδια μιας επανάστασης που δεν έφυγαν ποτέ από το μυαλό του, και που τώρα τεμαχίζονται σε μικρές διαχειρίσεις!

Σκέφτεται πόσο περίεργα παιχνίδια παίζει η ζωή. Που αν μη τι άλλο, αυτός την έζησε γεμάτη. Πως άξιζε ό,τι έγινε, κι ας κάηκαν μέσα στην οξύτητα της καθημερινότητας χαρτιά και όνειρα. Πως έτσι πάντα επενδύονται τα κέρδη της ζωής μας.

“Εμείς δεν θα ζήσουμε το σοσιαλισμό, αλλά εσείς θα τον κάνετε και θα τον ζήσετε”, πρόλαβε να πει στο νεαρό σύντροφο που πλησίασε. Κι ύστερα, σαν να ήταν η συνέχεια, όχι της κουβέντας αλλά της σκέψης και της ζωής του, ή και του δειλινού που κοκκίνιζε τον ορίζοντα: “Γι’ αυτήν τη γυναίκα έσπασα μιά μόνη φορά στη ζωή μου τη παρανομία”. (Ποιά γυναίκα, τι ιστορία είναι αυτή;, τα ’παιξε ο γέροντας!.. Κοίταξε, ωστόσο ο νεαρός στη συνέχεια του βλέμματος, δίπλα από το δειλινό, λίγο πιο μέσα αλλά σαν φυσική του προέκταση, σαν κορνιζαρισμένη στον κόκκινο ορίζοντα, τη φωτογραφία της Μαρίας Κάλλας).

“Έπαιζε τη Μήδεια στην Επίδαυρο. Δεν ήταν δυνατόν να μην πάω”.

Αυτή μπορεί να είναι μια ιστορία για έναν κομμουνιστή, αλλά επίσης και μια ιστορία για τη Μαρία Κάλλας. 

Αλλά περισσότερο, ΕΙΝΑΙ μια δική μας ιστορία!

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Στην τελική ευθεία βρίσκονται οι διεργασίες για την υπογραφή συμφωνίας της κυβέρνησης με τις ΗΠΑ για την συγκρότηση και εγκατάσταση βάσης μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones) στην Λάρισα.

Η εξέλιξη αυτή, μετά και την συγκρότηση αμερικάνικης βάση ελικοπτέρων στην Αλεξανδρούπολη και την χρήση των ναυπηγείων τους Νεωρίου της  Σύρου για την εξυπηρέτηση του αμερικάνικου στόλου, μετατρέπει σταδιακά την Ελλάδα σε αμερικανονατοϊκό στρατιωτικό οικόπεδο, με άκρως επικίνδυνες συνέπειες για το παρόν και τον μέλλον της χώρας.

Στη συνέχεια παραθέτουμε ρεπορτάζ αναφορικά με τη συμφωνία της κυβέρνησης και των ΗΠΑ για την εγκατάσταση των drones στη Λάρισα:

Στην 110 Πτέρυγα Μάχης στη Λάρισα βρέθηκε, σύμφωνα με πληροφορίες, ομάδα Αμερικανών αξιωματικών και δύο μη επανδρωμένα αεροσκάφη MQ-9.

Οι Αμερικανοί αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, όπως αναφέρει η εφημερίδα το «Βήμα», έφεραν και δύο μη επανδρωμένα MQ-9 Reaper, που αποτελούν την αιχμή του δόρατος στις στρατιωτικές επιχειρήσεις και είναι αυτά που θα επιχειρήσουν από κοινού με τα ελληνικά μη επανδρωμένα, στο πλαίσιο συνεκπαίδευσης.

Να υπενθυμίσουμε ότι η εξέλιξη αυτή, σύμφωνα με στρατιωτικές πηγές, εντάσσεται αυστηρά στο πλαίσιο στρατιωτικής εκπαίδευσης, ωστόσο δεν μπορεί να παραβλεφθεί το γεγονός ότι το καλοκαίρι του 2017 -μετά και τις εξελίξεις στην αεροπορική βάση Ιντσιρλίκ της Τουρκίας- πολυμελές κλιμάκιο Αμερικανών αξιωματικών περιόδευσε σε Πτέρυγες Μάχης της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, «επιθεώρησε» εγκαταστάσεις προς αξιοποίηση, χωρίς ακόμη να έχει γίνει γνωστή η απόφασή τους.

Από τον Μάιο οι επιχειρήσεις

Μέσα στον προσεχή Μάιο αμερικανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη αναμένεται να αρχίσουν να επιχειρούν από τη βάση της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας στη Λάρισα. Έπειτα από μια διπλωματική και στρατιωτική διελκυστίνδα σχεδόν 5 ετών, τα αμερικανικά drones θα έρθουν στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με το «Βήμα», η στάθμευση των αμερικανικών MQ-9 Reaper στη Λάρισα θα δίνει έμφαση στη συλλογή πληροφοριών, στην παρακολούθηση και στην αναγνώριση, σε μια πολύ ευαίσθητη στρατηγικά περιοχή.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, ήδη τις τελευταίες εβδομάδες στη συγκεκριμένη βάση στη Λάρισα πραγματοποιούνται εργασίες υποδομής από αμερικανικό εξειδικευμένο προσωπικό. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, η νομική βάση έχει βρεθεί από το απόρρητο μνημόνιο συνεργασίας που υπέγραψαν οι δύο χώρες το 1992 και η τελική συμφωνία δεν αναμένεται να χρειαστεί κύρωση από τη Βουλή, ενώ το υπουργείο Εξωτερικών έχει παράσχει την πολιτική έγκρισή του.

Η βάση του Ιντσιρλίκ

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι ΗΠΑ έχουν ενημερώσει την ελληνική πλευρά να χρειαστεί στο μέλλον μεταφορά σημαντικών τμημάτων από την αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ. Το τεχνικό μέρος μιας τέτοιας κίνησης πάντως δεν θα είναι καθόλου εύκολο, ενώ υπάρχει ακόμα ένα ζήτημα που θα μπορούσε να τεθεί αν και εφόσον έρθει εκείνη η ώρα.

Πρόκειται για την τύχη των 50 υδρογονοβοβμών Β-61 που βρίσκονται αποθηκευμένες στην τουρκική βάση των ΗΠΑ. Οι βόμβες αυτές έχουν «νατοϊκό καπέλο» και «ουδείς θα ήθελε να σκεφτείτο σενάριο να ζητηθεί να αποθηκευτούν σε ελληνικό έδαφος» σχολιάζει πηγή στην εφημερίδα.

Ωστόσο αυτό αν και ακούγεται γοητευτικό, δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμο σχολιάζει η εφημερίδα κι και επικαλείται σχόλιο υψηλόβαθμης πηγής, που δεν κατονομάζει: «Αν θέλεις να παίξεις στο μεγάλο τραπέζι πρέπει να συνεισφέρεις» λέει και παρομοιάζει την τρέχουσα κατάσταση με γεωπολιτικό πόκερ.

Σημειώνεται ότι Τούρκοι αξιωματούχοι έχουν αναφερθεί στα σχέδια τρίτων χωρών «φωτογραφίζοντας» τις ΗΠΑ οι οποίες, όπως λένε, προσπαθούν να πλήξουν τα τουρκικά συμφέροντα την ώρα που η προσοχή της Τουρκίας είναι στραμμένη στη Συρία.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Του Αλέξανδρου Καπακτσή

Σχετικοί και άσχετοι δημοσιογράφοι, πολιτικοί, ειδήμονες περί τα διεθνή χρησιμοποιούν σχεδόν καθημερινά φρασεολογία ή και πηχυαίους τίτλους με αναφορά στο πόκερ για να εξηγήσουν τη στάση της Τουρκίας στο Α ή στο Β ζήτημα.

Προφανώς θέλουν να τονίσουν ή να εξηγήσουν τη σημερινή στάση της Τουρκίας να ξεφύγει από τα καθιερωμένα, με την ηγεσία της να επιδιώκει πράγματα διαφορετικά από το παρελθόν, συγκρουόμενη όχι μόνο με τους γείτονες της αλλά και παραδοσιακούς συμμάχους της. Της καταλογίζουν στάση ταύρου εν υαλοπωλείο ή άσχετου παίκτη του πόκερ που παίζει τα ρέστα του. Είναι έτσι ή μήπως η Τουρκία έχει μάθει πόκερ;

Έχει ειπωθεί από έναν παίκτη μύθο του πόκερ, τον Crandell Addington ότι το limit poker είναι επιστήμη αλλά το no limit είναι τέχνη. Στo limit πόκερ σημαδεύεις ένα στόχο, στο no-limit ο στόχος ζωντανεύει και σε πυροβολεί. Λοιπόν ας δούμε τι ισχύει για την Τουρκία και ως προς την επιστήμη και την τέχνη όχι μόνο του πόκερ αλλά και της πολιτικής.

1. Η Τουρκία δεν είναι χώρα της πλάκας

Με πάνω από 80 εκ. πληθυσμό, 783.562 km2 έκταση και εξαιρετική γεωγραφική θέση – σταυροδρόμι, με ονομαστικό ΑΕΠ 857,429 δισ. $ και σε μονάδες νομισματικής ισοτιμίας 1.988,331 δισ., μέλος του ΝΑΤΟ με τον μεγαλύτερο στρατό μετά τις ΗΠΑ, των G20, με μεγάλη οικονομική ανάπτυξη. Η σύγχρονη Τουρκία γεννήθηκε, μετά τον ιμπεριαλιστικό διαμελισμό της ηττημένης Οθωμανικής αυτοκρατορίας, χάρη στη νίκη του αναδυόμενου τουρκικού εθνικισμού επί του ελληνικού στρατού. Αυτό δημιούργησε δύο προβλήματα. Το ένα είναι η προσπάθεια δια της βίας να ομογενοποιηθεί εθνικά ενώ δεν έχουν υπάρξει (ή είναι ακόμη ανώριμες) οι απαραίτητες εσωτερικές πολύχρονες διεργασίες και δεύτερο λόγω της εκδίωξης των πληθυσμών που έλεγχαν την καπιταλιστική ανάπτυξη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας (Έλληνες και Αρμένιοι) η μοναδική συγκροτημένη δύναμη που μπορούσε να τους αντικαταστήσει ήταν ο στρατός συνεπικουρούμενος από τις νέες κρατικές δομές που χτίζονταν, με αποτέλεσμα να διαμορφωθεί ένα στρατιωτικό-βιομηχανικό-επιχειρηματικό σύμπλεγμα, που εξασφάλισε την οικονομική επιβίωση του σύγχρονου τουρκικού κράτους, αλλά αδυνατούσε να το βάλει στην νέα εποχή. Τον ρόλο αυτό έπαιξαν οι δυνάμεις που στήριξαν το AKP στην άνοδο του στην εξουσία συγκρουόμενες σφόδρα με το κεμαλικό κατεστημένο που στηριζόταν στην προηγούμενη κατάσταση.

2. Η άνοδος των νέων αυτών δυναμικών κομματιών της αστικής τάξης και των μονοπωλίων, που προήλθαν και από την καπιταλιστική ανάπτυξη της Ανατολίας αλλά και ως συνεργάτες μεγάλων ξένων πολυεθνικών, με την υποστήριξη μεγάλων λαϊκών μαζών που βαρέθηκαν τη διαφθορά και τη φτώχεια, εκφράσθηκε πολιτικά με τον καλύτερο τρόπο από τον νεοβοναπαρτισμό του Ερντογάν, που έπαιξε και παίζει με την αναγκαιότητα της αναβάθμισης της θέσης της Τουρκίας στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πλέγμα, μη αρκούμενοι στον υποδεέστερο ρόλο του υποτακτικού του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Διεκδικεί με επιμονή και συνέπεια έναν ανεξάρτητο ρόλο που θα της δίνει το δικαίωμα να διευθετεί τα συμφέροντα της επί «ίσοις όροις» δηλαδή με βάση την πραγματική οικονομική, στρατιωτική και πολιτική της δύναμη που θεωρεί ότι είναι αυτή ενός παγκόσμιου παίκτη.

Ο δρόμος αυτός πέρασε από την άρνηση να χρησιμοποιηθεί η βάση του Ινσιρλίκ στον πόλεμο του Ιράκ, που έδωσε τεράστιο κύρος στις μουσουλμανικές μάζες ανά την υφήλιο και φυσικά η αντιπαράθεση της τουρκικής ηγεσίας και προσωπικά του Ερντογάν, με τον κύριο σύμμαχο των αμερικανών στην περιοχή, που είναι το Ισραήλ.

3. Ένας τέτοιος δρόμος δεν ήταν χωρίς μεγάλα και σύνθετα εμπόδια. Επανειλημμένες προσπάθειες του κεμαλικού στρατιωτικού κατεστημένου να ανατρέψει με πραξικόπημα τις νέες πολιτικές δυνάμεις και να ξανακερδίσει την πρωτοκαθεδρία. Η τελευταία αποτυχημένη προσπάθεια έδωσε το έναυσμα για γενικές εκκαθαρίσεις σε όλα τα επίπεδα του κρατικού μηχανισμού και όχι μόνο, πολιτικές διώξεις και αντιδημοκρατικές τρομοκρατικές πρακτικές. Η υπεράσπιση της «υπερήφανης Τουρκίας» που δεν θα δίνει λογαριασμό σε κανένα συγκινεί και κινητοποιεί μέσω του εθνικισμού πλατιές λαϊκές και μικροαστικές και μουσουλμανικές μάζες που είναι και το κύριο μαζικό πολιτικό στήριγμα του καθεστώτος.

4. Στην πορεία αυτή σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι ταξικοί αγώνες των Τούρκων, Κούρδων κλπ εργαζομένων οι οποίοι αντιμετώπισαν την πιο πολυποίκιλη άγρια τρομοκρατία, βάφοντας με το αίμα τους κάθε κατάκτηση, εργασιακή, δημοκρατική ή άλλη στη σύγχρονη Τουρκία. Σήμερα γνωρίζουν ξανά σκληρές διώξεις, φυλακές, τρομοκρατία και εξόντωση πολλές φορές.

5. Από την παραπάνω περιγραφή γίνεται κατανοητό ότι η σημερινή ηγεσία της Τουρκίας, δέσμια των δυνάμεων που εκφράζει, δεν μπορεί να διεκδικήσει την αναβάθμιση του ρόλου μιας δημοκρατικής, πολυεθνικής, πολυπολιτισμικής και ανεξάρτητης, πρώτα από όλα από τον ιμπεριαλισμό, Τουρκίας αλλά ακολουθώντας τον μόνο δρόμο που ξέρουν τα μονοπώλια και οι καπιταλιστές, αυτόν της δύναμης και της επιβολής, πάει να επιβάλει τη θέση της με συγκεκριμένη στρατηγική:

α) Κινητοποίηση και ομογενοποίηση των εσωτερικών δυνάμεων δια του αυταρχισμού και του εθνικισμού

β) εξαγωγή της εσωτερικής δυναμικής αλλά και προβλημάτων (θανάσιμος κίνδυνος εδαφικού ακρωτηριασμού λόγω κουρδικού ζητήματος που θα ακρωτηριάσει και τις επιδιώξεις της) δια του εκτοπισμού των άλλων στον ζωτικό χώρο που την περιβάλλει περιμένοντας μακροπρόθεσμο συμβιβασμό τους (βλέπε κουρδικές περιοχές με τη Συρία και όχι μόνο, Αρμενία, Ιράκ, Αιγαίο κλπ)

γ) Ευθεία αντιπαράθεση, με αυτόνομη γραμμή, με τον αμερικάνικο και ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό, που έχουν τα δικά τους συμφέροντα και επιδιώξεις και την ανατροπή της απόλυτη κυριαρχίας τους στην περιοχή.

Επιδίωξη ενός συμβιβασμού που δεν θα καταγράφει απλώς τα συμφέροντα της τουρκικής αστικής τάξης αλλά θα τα παίρνει υπόψιν σε όλες τις μοιρασιές «ανάλογα με το κεφάλαιο» του καθενός.

6. Η τουρκική ηγεσία, πολιτική και οικονομική, γνωρίζει ότι είναι πολύτιμη για όλες τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της εποχής. Και το βάθος πεδίου της οικονομίας της, και η γεωστρατηγική της θέση είναι κρίσιμης σημασίας. Γι αυτό μετατοπίζεται στο ιμπεριαλιστικό πλέγμα προσεγγίζοντας τον πρώτο οικονομικό πυλώνα, την Κίνα, τον μόνο στρατιωτικό αντίπαλο που μπορεί να αντισταθεί στις ΗΠΑ, την Ρωσία, και τη μόνη περιφερειακή δύναμη με αυτόνομο ρόλο στην περιοχή, το Ιράν, απειλώντας τους δυτικούς να αποδεχθούν το νέο της ρόλο αλλιώς θα δημιουργηθεί ένα ατέλειωτο συνεχές από τον Ειρηνικό ως τη Μεσόγειο που θα απειλεί μεσοπρόθεσμα την κυριαρχία τους και κοντοπρόθεσμα την ενεργειακή τους επιβίωση.

7. Έτσι λοιπόν οι επιμέρους στόχοι απομάκρυνσης του κουρδικού κινδύνου (κίνδυνος ακρωτηριασμού άρα και υποβάθμισης) δια της στρατιωτικής μηχανής της και εξαναγκασμό των Κούρδων σε επώδυνο συμβιβασμό και η συμμετοχή στα κέρδη από τους υδρογονάνθρακες στην περιοχή δένονται με την στρατηγική της επιδίωξη. Η ελληνική αστική τάξη, πληγωμένη από την κρίση αλλά σημαντική στην περιοχή, και η κυπριακή, που ονειρεύονται αναβάθμιση και κέρδη και δια των πραγματικών ή φανταστικών πόρων ή δια της «χρησιμότητας» τους στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που κοντράρει σήμερα η τουρκική αστική τάξη δεν αντιλαμβάνονται ότι είναι πολύ μικροί για να μην είναι αναλώσιμοι. Η προσκόλλησή τους σε δήθεν άξονα με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ και το δικτατορικό καθεστώς της Αιγύπτου, οι κορώνες για ενίσχυση των δεσμών με τους «παραδοσιακούς συμμάχους», τις ΗΠΑ, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ (κύρια στηρίγματα της αστικής τάξης ενάντια στον εσωτερικό εχθρό, τους εργαζόμενους) με αναβάθμιση της λογικής παραχώρησης γης και ύδατος (Σούδα, Αλεξανδρούπολη, Κάρπαθος, εξοπλισμοί κοκ κοκ) μόνη πιθανή κατάληξη θα έχει μια νέα «μικρασιατική καταστροφή».

8. Η Τουρκία παίζει «χοντρό παιχνίδι». Νοιώθει ότι το δικαιούται, νοιώθει ότι μπορεί. Αν επιβάλει τη θέληση της σχετικά γρήγορα, αν πάρει μερικούς γύρους τώρα, θα έχει πολλές πιθανότητες να φύγει με μεγάλα κέρδη από το τραπέζι. Μόνος της εχθρός είναι ο φθοροποιός χρόνος. Και είναι ο μόνος εχθρός της όχι γιατί θα έχει μόνο εξαντλήσει το κεφάλαιο της αλλά γιατί τα δεινά των ιμπεριαλιστικών πολιτικών αφυπνίζουν, ενεργοποιούν τους λαούς, ομογενοποιούν τις επιδιώξεις τους και αυτός είναι ο πραγματικός μεγαλύτερος εχθρός της τουρκικής αστικής τάξης και εντός και εκτός. Ο Ερντογάν, κύριος πολιτικός εκφραστής των επιδιώξεών της, έχει αποδείξει ότι ξέρει να παίζει πόκερ. Το κατέχει το παιχνίδι και τα όρια του.

Για την ελληνική κυβέρνηση, την αντιπολίτευση της πλάκας και την αστική τάξη που έδωσε τη μισή χώρα για να σωθεί στην κρίση και ονειρεύεται τον πολύφερνο γαμπρό, θα πρέπει να επαναλάβουμε μια παλιά ρήση ενός άλλου μύθου του πόκερ, του Amarillo Slim, «αν δεν έχεις βρει το κορόιδο μετά από το πρώτο μισάωρο σε ένα τραπέζι, τότε το κορόιδο είσαι εσύ»!

Πηγή: eforipediada.blogspot.gr