Γράμμα από Βρετανία

Νίκος Καπιτσίνης

Η διαδικασία των διαπραγματεύσεων για την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την  Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν βέβαιο πως θα προξενήσει σοβαρούς τριγμούς στον πολιτικό κόσμο. Κι αν για τους Συντηρητικούς τα πράγματα ήταν εξαρχής και αντικειμενικά δύσκολα, αφού βρίσκονται στην εξουσία κι έχουν τον πρώτο λόγο στις διαπραγματεύσεις,  με σαφή προσανατολισμό προς ένα ξενοφοβικό και φιλο-επιχειρηματικό Brexit, η κατάσταση στους Εργατικούς έχει γίνει με τον καιρό πολύπλοκη.

Έτσι, αν και κατ’ επίφαση το κόμμα πλέον ελέγχεται από «αριστερούς», και με τον αξέχαστο πολεμοχαρή Τόνι Μπλερ να σημειώνει πως είναι εξαιρετικά δύσκολο οι… σώφρονες να πάρουν το κόμμα πίσω από τον Κόρμπιν, πρέπει να ξεκαθαριστεί πως η επίσημη θέση των Εργατικών είναι η παραμονή στην ενιαία αγορά της ΕΕ. Παρ’ όλη τη διάσπαση στο εσωτερικό τους, καθώς πολλά στελέχη δεν θέλουν την παραμονή στην ενιαία αγορά, το επιχείρημα για την παραπάνω θέση που έχει επιβάλει η κυρίαρχη «αριστερή» τάση είναι θα προστατέψει τους εργαζόμενους και τις θέσεις εργασίας. Κι αυτό μέσω μιας ενιαίας αγορά που είναι η βάση της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, που διευκολύνει την πρόσβαση των πολυεθνικών σε μεγάλες αγορές προϊόντων κι εργασίας, που στήνει τις βάσεις για την αύξηση της καπιταλιστικής κερδοφορίας και που τελικά παίζει κυρίαρχο ρόλο στη δομή της ΕΕ, στον πυρήνα και την περιφέρειά της.

Από την άλλη, ο Μπλερ, άλλοι Εργατικοί και κάποιοι εργατοπατέρες, που είναι εναντίον του Brexit, έχουν αρχίσει καμπάνια διεκδίκησης ενός νέου δημοψηφίσματος, πάνω στην τελική πρόταση και συμφωνία – αν αυτή υπάρξει, μεταξύ της κυβέρνησης και της ΕΕ – με πολλούς πολίτες να τους στηρίζουν πιστεύοντας (λανθασμένα) πως έτσι υπερασπίζονται τα συμφέροντα των εργαζομένων και των μεταναστών. Κι ενώ οι Συντηρητικοί, μέσω της πρωθυπουργού Τερέζα Μέι, έχουν απορρίψει κάτι τέτοιο, πάλι οι Εργατικοί εμφανίζονται διχασμένοι και διστακτικοί, με τον Κόρμπιν να παραδέχεται πως πρακτικά δεν υπάρχει επίσημη θέση. Από την άλλη, για ακόμη μια φορά, η αριστερά και το εργατικό κίνημα συνεχίζουν να υπογραμμίζουν τη ηχηρή τους απουσία. Όσες φορές κι αν το γράψουμε, όσο μονότονο κι αν ακούγεται, είναι ένα τρομερά σημαντικό γεγονός στη διαδικασία του Brexit, που συνεχίζεται εδώ και δύο χρόνια

ΠΗΓΗ: prin.gr

του Βασίλη Γάτσιου

Ανάγκη συλλογικής εργατικής αντιμετώπισης!

Η ομιλία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ επιβεβαίωσε ότι το «μνημονιακό κεκτημένο» αποτελεί στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης.

Όπως αποκάλυψε για πρώτη φορά ο Α. Τσίπρας, το μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνησή του με την ευρωαμερικάνικη τρόικα το 2015 ήταν «η μόνη ορθή επιλογή». Αυτό αποτελεί ένα νέο «ποιοτικό» δεδομένο. Μια δημόσια αποδοχή της συντηρητικής στροφής που έχει ήδη συντελεσθεί στην πολιτική της κυβέρνησης.

Από την καταδίκη και το «σκίσιμο» των μνημονίων όταν ήταν στην αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ, πέρασε στη μη ενεργητική στήριξη αλλά στην απολογητική αποδοχή των μνημονίων ως «αναγκαίου κακού» και το φόρτωμα της ευθύνης σε ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Και τώρα, που «τέλειωσαν» τα μνημόνια, περνά στην ανοιχτή στήριξη των μνημονίων, με τη στρατηγικού χαρακτήρα επιλογή της «μόνης ορθής επιλογής».

Αυτό μετατοπίζει συνολικά πιο δεξιά την αστική πολιτική. Χαρακτηριστικό, η έλλειψη αναφοράς στην ομιλία του Α. Τσίπρα για την καπιταλιστική κρίση.

Τα μνημόνια λοιπόν τέλειωσαν, αλλά έμεινε η λογική τους, η φιλοσοφία τους: Σύμφωνo Δημοσιονομικής σταθερότητας, Σύμφωνο για το ευρώ, επιτηρήσεις, ευέλικτες μορφές εργασίας, περικοπή κοινωνικών δαπανών, ιδιωτικοποιήσεις, τσάκισμα εργατικών κατακτήσεων και δημοκρατικών ελευθεριών, κλπ.

Τα βασικά χαρακτηριστικά της ομιλίας του πρωθυπουργού ήταν:

• Η πλήρης στοίχιση και ενεργή στήριξη στα αμερικάνικα ιμπεριαλιστικά σχέδια στην περιοχή των Βαλκάνιων, της Μ. Ανατολής και ευρύτερα.
• Οι φοροαπαλλαγές και εισφοροαπαλλαγές προς το κεφάλαιο.
• Οι «εγκάρδιες ευχαριστίες» στα ιδρύματα Νιάρχου και Ωνάση που με τις δωρεές τους «δείχνουν την έμπρακτη στήριξή τους στην προσπάθεια που καταβάλλει η κυβέρνηση για την αναβάθμιση του δημόσιου συστήματος υγείας».
• Η επιμονή για τη «βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους».
• Η δέσμευση προς τους ευρωπαίους εταίρους και δανειστές της χώρας ότι « είμαστε αποφασισμένοι να τηρήσουμε τους συμφωνημένους στόχους και για τα επόμενα χρόνια».
• Η δέσμευση για αύξηση του κατώτατου μισθού εντός του 2019 αλλά (προσοχή!) …«μετά την ολοκλήρωση της διαβούλευσης με όλους τους εμπλεκομένους φορείς (βλέπε ΕΕ-ΕΚΤ-ΣΕΒ-ΓΣΕΕ).
• Και πάνω απ’ όλα κενού περιεχομένου αόριστες γενικότητες του στυλ: Όραμα για την αναγέννηση της Ελλάδας. Να κάνουμε την Ελλάδα δική μας ξανά, το νέο παγκόσμιο πρότυπο, το νέο εναλλακτικό παράδειγμα ανάπτυξης και ευημερίας. Με αξιοπρεπείς συνθήκες δουλειάς και αμοιβής για άνδρες και γυναίκες και τη μείωση εντός της επόμενης 5ετίας της ανεργίας στο 10%, κ.λπ., κ.λπ.
• Η προσέλκυση άμεσων ξένων επενδύσεων, μέσα από την εμβάθυνση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων σε κράτος και οικονομία, την «ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, όχι με τη μείωση του μισθολογικού κόστους, αλλά την αναβάθμιση της ποιότητας του παραγόμενου προϊόντος, την ανέλιξη της χώρας μας στην αλυσίδα παραγωγής αξίας, την ενίσχυση της θέσης μας στο διεθνή καταμερισμό εργασίας».

Αλλά, τι σόι πράγμα είναι αυτός ο διεθνής καταμερισμός εργασίας και η ένταξη της χώρας σ’ αυτόν και τι σόι πράγμα είναι η αλυσίδα παραγωγής αξίας δεν μας το εξήγησε ο πρωθυπουργός .

Το «Σχέδιο ολιστικής αναπτυξιακής στρατηγικής», όπως το ονόμασε ο πρωθυπουργός, θα περιλαμβάνει τη συνέχιση των μεταρρυθμίσεων, που ήδη έχουν ξεκινήσει, σε 6 τομείς:

1.     Δημόσια διοίκηση (νέο σύστημα επιλογής προϊσταμένων, κινητικότητα, διαφάνεια στις προμήθειες).

2.     Σύσταση και λειτουργία επιχειρήσεων (ηλεκτρονική σύσταση και αδειοδότηση επιχειρήσεων).

3.     Δικαιοσύνη (ηλεκτρονική επιτάχυνση απονομής δικαιοσύνης).

4.     Χωροταξικός σχεδιασμός (δασικοί χάρτες εντός του 2019 και ολοκλήρωση του εθνικού κτηματολογίου το 2021).

5.     Ενίσχυση των «δυναμικών μικρομεσαίων επιχειρήσεων» που δραστηριοποιούνται στους τομείς της καινοτομίας και της έρευνας με 500 εκ. ευρώ.

6.     Στήριξη νέων επιστημόνων με εισφοροαπαλλαγές και φοροαπαλλαγές που θα επιστρέψουν στην Ελλάδα από το 2019.

Τα σχέδιο ολιστικής ανάπτυξης θα δίνει έμφαση στον τουρισμό, την ενέργεια (συνεργασία με Κύπρο, Ισραήλ, Αίγυπτο) στην καθετοποίηση της αγροτικής παραγωγής, στις μεταφορές και τις υποδομές (λιμάνια Θεσ/νικης, Καβάλας, Αλεξανδρούπολης).

Άμεσα (προεκλογικά) μέτρα που εξάγγειλε ο πρωθυπουργός είναι:

- Μείωση του ΕΝΦΙΑ ως 50% για σχεδόν 1,2 εκατ. μικρής αξίας ιδιοκτησίες και 30% μεσοσταθμικά σε δυο φάσεις, το '19 και το '20. Αλλαγή στη δομή του φόρου ώστε να γίνει πιο αναλογικός και ελαφρύτερος για τη λαϊκή κατοικία με μεγαλύτερη επιβάρυνση στη μεγάλη ακίνητη περιουσία.

- Από 1/1/19 μειώνονται οι ασφαλιστικές εισφορές των ελεύθερων επαγγελματιών, με εισόδημα πάνω από 7.000 ευρώ, έως και 35%, μειώνοντας το συντελεστή για την κύρια σύνταξη από 20% σε 13,3%.
Αντίστοιχη μείωση έως και 35% θα ισχύει και για τους αγρότες.
- Για μηχανικούς, γιατρούς, δικηγόρους, μειώνονται οι εισφορές για επικουρική σύνταξη και εφάπαξ στο ελάχιστο που ισχύει σήμερα, δηλαδή τα 64,5 ευρώ/μήνα.

- Από 1/1/19 μείωση κατά 4% της φορολογίας επιχειρήσεων, από 29% στο 25%, σταδιακά και σε βάθος τετραετίας.

- Από 1/1/19 επιδότηση ενοικίου από 70 έως και 200 ευρώ το μήνα, με εισοδηματικά κριτήρια για τουλάχιστον 300.000 οικογένειες.

- Καταβολή εντός του 2018 σχεδόν 1 δισ. ευρώ για αναδρομικά σε ένστολους, δικαστικούς, πανεπιστημιακούς.

- 3.000 προσλήψεις μόνιμου εξειδικευμένου προσωπικού, άμεσα ώστε μέσα στον επόμενο χρόνο να ενισχυθεί το πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι».

- 4.500 άμεσες προσλήψεις εκπαιδευτικών και εξειδικευμένου προσωπικού για την ενίσχυση της Ειδικής Αγωγής στα δημόσια σχολεία.

- Από 1/1/’19 κατάργηση του φόρου επιτηδεύματος για συνεταιρισμένους αγρότες, συνεταιρισμούς- ΚΟΙΝΣΕΠ καθώς και για ανενεργές επιχειρήσεις.

- Από 1/1/’19 επιδότηση του συνόλου των ασφαλιστικών εισφορών για νέους μισθωτούς ως 25 ετών στον ιδιωτικό τομέα κατά 50% και από 1/1/’20 κατά 100%.

- Από 1/1/’21 μείωση των συντελεστών του ΦΠΑ από 24% σε 22% και από 13% σε 12%.

- Εκκίνηση των διαδικασιών για την αύξηση του κατώτατου μισθού και την κατάργηση του υποκατώτατου στις αρχές του 2019.

Για το φλέγων θέμα της ήδη νομοθετημένης μείωσης των συντάξεων από 1/1/’19 ο πρωθυπουργός δεν επανέλαβε την ως πρότινος βεβαιότητά του για αναβολή της εφαρμογής του μέτρου για μερικούς μήνες, αλλά αρκέστηκε στο ότι η κυβέρνηση θα παρουσιάσει την πρότασή της στους ευρωπαίους εταίρους χωρίς δέσμευση στο τι θα πράξει η κυβέρνηση αν η απάντηση είναι αρνητική.

Στην περίπτωση αρνητικής απάντησης από τη μεριά των εταίρων δεν πρέπει να θεωρείται απίθανη η αιφνιδιαστική προσφυγή στις κάλπες ως επικοινωνιακό «ατού» της κυβέρνησης.

Όπως αναφέρει η ανακοίνωση της 3ης Σεπτεμβρίου του συντονιστικού συμβουλίου της πολιτικής κίνησης για ένα Σύγχρονο κομμουνιστικό σχέδιο:

«Οι κυβερνητικές εξαγγελίες “κοινωνικών” μέτρων στηρίζονται στην –έστω και αναιμική- ανάκαμψη της οικονομίας και στην εκτινασσόμενη καπιταλιστική κερδοφορία. Αποσκοπούν, όμως, να ενσωματώσουν τη βαθιά λαϊκή δυσαρέσκεια, να διορθώσουν ακραίες - αβίωτες καταστάσεις φτώχιας, σε συνεργασία με τον ΣΕΒ, όπως ειπώθηκε, για να παραμείνει αδιατάρακτο το μνημονιακό κεκτημένο και η καπιταλιστική κερδοφορία. Επιχειρούν να θρέψουν αυταπάτες στο λαϊκό κίνημα, στην αρχή μιας προεκλογικής περιόδου, που θα διανθίζεται από αποπροσανατολιστικές δίκες σκανδάλων. Επιχειρούν να φρενάρουν τις μικρές, ηγεμονευόμενες ακόμη, αλλά αναπτυσσόμενες εργατικές, λαϊκές και δημοκρατικές διεκδικήσεις. Για να οδηγήσουν σε συσχετισμούς δυνάμεων, που θα επιτρέψουν μια νέα αυταρχική - αντιλαϊκή επίθεση των αστικών δυνάμεων, στην οποία ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί να τεθεί επικεφαλής σε ένα κίβδηλο “αντιδεξιό μέτωπο”, με την υπόσχεση για μια πιο φιλολαϊκή διαχείριση, η οποία θα εξανεμιστεί την επομένη των εκλογών.

Η μαχόμενη Αριστερά χρειάζεται να ανιχνεύσει πρωτοπόρους δρόμους παρέμβασης σε αυτή τη γεμάτη δυσκολίες, αλλά δυναμική πολιτική πραγματικότητα. Η άρνηση της υποταγής, η αποκάλυψη των σχεδιασμών της κυβέρνησης και η αντίσταση είναι κοινό χαρακτηριστικό όλων των αριστερών, αντικαπιταλιστικών και κομμουνιστικών δυνάμεων. Είναι όμως, μόνο η αφετηρία.

Προβάλλεται επιτακτικά και διαρκώς η ανάγκη επεξεργασίας και έμπρακτης προώθησης ενός προγράμματος άμεσων στόχων με προοπτική ανατροπής, που να αντιστοιχούν στις επείγουσες ανάγκες και τη διαμορφούμενη συνείδηση της εργαζόμενης πλειοψηφίας, ως προϋπόθεση για τη διάδοση βαθύτερων αναγκαίων κοινωνικών στόχων και νέων κομμουνιστικών οραμάτων».

Γίνεται δε κάλεσμα ώστε στην παραπάνω λογική να κινηθούν συντονισμένα και με πολιτικές συμφωνίες οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, του ΚΚΕ και της ΛΑΕ.

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν συλλογικά και ατομικά να γίνουν τα παραπάνω πράξη.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Τέσσερα χρόνια μετά από εκείνη τη ΔΕΘ το 2014, λίγους μήνες πριν εκλεγεί πρωθυπουργός, όπου τα έταξε… όλα (μαζί και το σκίσιμο των μνημονίων) o Αλέξης Τσίπρας ήρθε να υποσχεθεί το σχέδιο της «μεταμνημονιακής Ελλάδας». 

Το μνημόνιο τώρα δικαιώνεται! 

Πριν περάσουμε στη «μεταμνημονιακή» (ψευτο)παροχολογία αξίζει να σημειώσουμε ότι ο πρωθυπουργός εκτίμησε πως δικαιώθηκε ψηφίζοντας και εφαρμόζοντας το δικό του  μνημόνιο (αυτό που θα έσκιζε), δηλώνοντας: 

«τρία χρόνια μετά τη δύσκολη συμφωνία του Αυγούστου του 2015, είναι η πρώτη φορά που μπορώ να σας πω με απόλυτη σιγουριά ότι πήραμε τις σωστές αποφάσεις και δικαιωθήκαμε». 

Μοίρασε… όραμα

 «Δεν ήρθα εδώ για να σας μοιράσω παροχές. Ήρθα για να μοιράσω και να μοιραστώ μαζί σας όραμα»,ισχυρίστηκε στην ομιλία του…Το πιο εύκολο θα ήταν να πούμε ότι πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο που έπραξε – σε όλους τους τομείς – ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που υποσχέθηκε. Δεν υπήρξε κεντρική επιλογή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που να μην έβρισε κανείς ένα βίντεο, μια ομιλία, μια δήλωση που να αποδεικνύει την πολιτική απάτη και τις αμέτρητες κωλοτούμπες.

(Ψευτο)παροχολογία «ματωμένων πλεονασμάτων»

Δεν θα σταθούμε, όμως, σε αυτού του είδους την κριτική, αλλά αναμένοντας την κοστολόγηση του «πακέτου» που έταξε ο πρωθυπουργός θα σημειώσουμε ότι:

τα 3,5 δισ. ευρώ – που ο ίδιος προσδιόρισε ως επιπλέον δημοσιονομικό χώρο από το 2019 μέχρι το 2022 –  είναι το λιγότερο από το 1/10 από εκείνα που έχουν δεσμευθεί και υπογράψει ότι θα υλοποιήσουν την ίδια περίοδο, συνεχίζοντας την αφαίμαξη του λαού μέσω και των θηριωδών (και «ματωμένων» όπως τα έλεγαν κάποτε) πλεονασμάτων.

«Θα τηρήσουμε τους συμφωνημένους στόχους» 

Το είπε, άλλωστε, ο κύριος Τσίπρας: «Είμαστε αποφασισμένοι να τηρήσουμε τους συμφωνημένους στόχους και για τα επόμενα χρόνια» , δηλαδή μεταξύ άλλων τα τεράστια πλεονάσματα μέχρι το 2060, τη διατήρηση του «Υπερταμείου» ξεπουλήματος μέχρι το 2114, τη διατήρηση της επιτροπείας – επιτήρησης για δεκαετίες και όχι πριν να «εξοφληθεί τουλάχιστον το 75% της χρηματοδοτικής συνδρομής» της Ελλάδας από τους τοκογλύφους δανειστές της.

Ο πρωθυπουργός, παρ’ όλα αυτά, συμπλήρωσε ότι η κυβέρνηση του δεν θα επιτρέψει η Ελλάδα «να γυρίσει πίσω στην εποχή των ελλειμμάτων και του δημοσιονομικού εκτροχιασμού», κάτι το οποίο σκοπεύει να πετύχει με τα «μεταμνημονιακά» μέτρα του λεγόμενου μεσοπρόθεσμου προγράμματος για την περίοδο 2018-2022. 

 Θυμίζουμε ότι το «μεσοπρόθεσμο» πρόγραμμα για την περίοδο 2018-2022 περιλαμβάνει:

Τεράστια («ματωμένα» όπως τα έλεγε κάποτε ο πρωθυπουργός – μην ξεχνιόμαστε) πρωτογενή πλεονάσματα: 2018: 3,56% του ΑΕΠ, 2019: 3,96%, 2020: 4,15%, 2021: 4,53%, 2022: 5,19%. Με βάση την εκτίμηση για το ΑΕΠ, μόνο το 2022 τα περίφημα πλεονάσματα προσδιορίζονται στα 10,8 δισ. ευρώ! Δηλαδή την περίοδο 2018 – 2022 (πέντε χρόνια μετά την «έξοδο» από τα μνημόνια) τα πλεονάσματα μέσω της ληστρικής φορολογίας αθροιστικά ανέρχονται στα 40 δισ. ευρώ!

Νέα υπερφορολόγηση : Σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών, τα έσοδα από 86,16 δισ. το 2019 θα διογκώνονται κάθε χρόνο, με προοπτική να εκτιναχθούν στα 91,6 δισ. το 2022.  Είναι ενδεικτικό ότι η διόγκωση των άμεσων φόρων «φυσικών προσώπων» (όπου συμπεριλαμβάνονται φυσικά οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι) θα φτάσει κατ’ έτος κατά μέσο όρο στο 6,1% στην 5ετία 2018-2022, ενώ ταυτόχρονα οι έμμεσοι φόροι θα αυξάνονται κατά μέσο όρο με ετήσιο ρυθμό 1,3%. 

Για τις συντάξεις; Είτε πάρει αναστολή το μέτρο για να επανέλθει, είτε επιλεγεί άλλος τρόπος για να περικόψουν τα ίδια, όμως, ποσά, η αλήθεια καταγράφεται στο Μεσοπρόθεσμο (ΦΕΚ τεύχος Α’ 105/14.6.2018, σελ. 8672): «Συνταξιοδοτικές παρεμβάσεις: 2019: 2,882 δις, 2020: 2,967 δις, 2021: 3,115 δις, 2022: 2,918 δις». Σύνολο: 12 δις! Δηλαδή, μετά την «έξοδο από τα μνημόνια» και μέχρι το 2022, οι περικοπές στις συντάξεις που έχουν αποφασιστεί και θεσπιστεί ήδη, θα ισούνται με μια ντουζίνα δισεκατομμύρια!

Τα κίνητρα για επενδυτές (τέτοιους ύμνους στις ΗΠΑ και τις επιχειρήσεις της, που ήταν χώρα που τιμούσε η ΔΕΘ φέτος, χρόνια είχαμε να ακούσουμε) και την επενδυτική έκρηξη στην Ελλάδα που υποσχέθηκε δεν θα τη σχολιάσουμε αυτή τη στιγμή. Αυτά τα περιμέναμε, άλλωστε, αφού γνωρίζει και ο ίδιος ο πρωθυπουργός σε ποιους απευθύνθηκε από το Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο. Στο ίδιο κλίμα, άλλωστε, ήταν και οι υποσχέσεις για τη Θεσσαλονίκη στο ρόλο της ως ενεργειακού, διαμετακομιστικού και επικοινωνιακού κόμβου των Βαλκανίων (στους επενδυτές απευθυνόταν). Δεν μπορούμε βέβαια να μην καταγράψουμε και τη δέσμευση για παραχώρηση του στρατοπέδου στην Ανω Τούμπα προκειμένου ο ΠΑΟΚ να αποκτήσει γήπεδο ευρωπαϊκών προδιαγραφών (στα πρότυπα της «ανάπτυξης» που πρόσφεραν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις με τη βοήθεια στις ΠΑΕ). 

Ο Τσίπρας υπόσχεται… 

1) Μείωση του ΕΝΦΙΑ ως 50% για σχεδόν 1,2 εκατ. χαμηλές ιδιοκτησίες και 30% μεσοσταθμικά σε δυο φάσεις, το ’19 και το ’20. Το μέτρο θα νομοθετηθεί ως το τέλος του χρόνου. Παράλληλα θα αλλάξει και η δομή του φόρου ώστε να γίνει πιο αναλογικός και ελαφρύτερος για τη λαϊκή κατοικία με μεγαλύτερη επιβάρυνση στη μεγάλη ακίνητη περιουσία.

2) Μείωση ασφαλιστικών εισφορών ελεύθερων επαγγελματιών με εισόδημα από 7.000 ευρώ και πάνω έως 35% από 1/1/19. Αντίστοιχη μείωση έως και 35% θα ισχύει και για τους αγρότες. Παράλληλα, μειώνονται οι εισφορές για επικουρική σύνταξη και εφάπαξ γιατρών, δικηγόρων, μηχανικών στο ελάχιστο που ισχύει σήμερα, δηλαδή 64,5 ευρώ/μήνα.

3) Μείωση κατά 4% της φορολογίας επιχειρήσεων από 29% στο 25%, σταδιακά μέχρι την 1/1/22, αρχής γενομένης από 1/1/19.

4) Επιδότηση ενοικίου με ποσά από 70 έως και 200 ευρώ /μήνα, με εισοδηματικά κριτήρια για τουλάχιστον 300.000 οικογένειες, από 1/1/19.

5) Καταβολή όλων των αναδρομικών σε ένστολους, δικαστικούς, πανεπιστημιακούς συνολικού ύψους σχεδόν 1 δισ. ευρώ εντός του 2018.

6) Ενίσχυση και μονιμοποίηση του Προγράμματος «Βοήθεια στο σπίτι» για ηλικιωμένους και ΑΜΕΑ, με άμεσες προσλήψεις 3.000 μόνιμου εξειδικευμένου προσωπικού. Υλοποίηση εντός 2019.

7) Ενίσχυση της Ειδικής Αγωγής στα δημόσια σχολεία με 4.500 άμεσες προσλήψεις εκπαιδευτικών και εξειδικευμένου προσωπικού.

8) Κατάργηση του Φόρου επιτηδεύματος για συνεταιρισμένους αγρότες, συνεταιρισμούς- ΚΝΣΕΠ καθώς και για ανενεργές επιχειρήσεις, από 1/1/19.

9) Επιδότηση του συνόλου των ασφαλιστικών εισφορών για νέους μισθωτούς ως 25 ετών στον ιδιωτικό τομέα, σε ορίζοντα διετίας, 50% από 1/1/19 και 100% από 1/1/20.

10) Αλλαγή των συντελεστών ΦΠΑ με μείωση κατά δύο μονάδων του μεγάλου, από 24% σε 22% και κατά μια του μικρού, από 13% σε 12%, από 1/1/21.

11) Εκκίνηση των διαδικασιών για την αύξηση του κατώτατου μισθού και την κατάργηση του υποκατώτατου στις αρχές του 2019.

πηγη: imerodromos.gr

“O κόσμος δεν έχει πάρει τα μαθήματα από τη χρηματοπιστωτική κρίση”, είναι ο τίτλος κεντρικού άρθρου του Economist, με αφορμή τη συμπλήρωση, αυτόν τον μήνα, 10 ετών από την κατάρρευση της Lehman Brothers.

Στο δημοσίευμα, με τον χαρακτηριστικό υπότιτλο “Οι τράπεζες είναι πιο ασφαλείς, αλλά πολλά από όσα πήγαν στραβά το 2008 θα μπορούσαν να συμβούν ξανά”, επισημαίνεται ότι δέκα χρόνια από τότε κυριαρχούν οι πολιτικές της λιτότητας και συνεχίζεται η εκτίναξη της ανεργίας και η απώλεια της στέγης από μεγάλο μέρος των λαϊκών στρωμάτων, κυρίως στις ΗΠΑ.

Το βρετανικό οικονομικό περιοδικό εκφράζει έντονη ανησυχία από την άνοδο του “λαϊκισμού”, όπως χαρακτηρίζει τις αντιδράσεις απέναντι στην πολιτική που ευνοεί τις τράπεζες σε βάρος της κοινωνικής πλειονότητας, αλλά και του “εθνικισμού”, όρο που χρησιμοποιεί για τις αντιδράσεις κατά της πολιτικής της Ε.Ε., προειδοποιώντας για πιθανή “χαοτική κατάρρευση του ευρώ (που) θα έκανε την κρίση του 2008 να μοιάζει σαν πικνίκ”.

Το δημοσίευμα του Economist έχει ως εξής:

«Όταν οι ιστορικοί ανατρέξουν στις αρχές του 21ου αιώνα, θα διαπιστώσουν δύο σεισμικά σοκ. Το πρώτο ήταν οι τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2011, το δεύτερο η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, η οποία ξέσπασε τον Σεπτέμβριο πριν από δέκα χρόνια με την κατάρρευση της Lehman Brothers. Η 11η Σεπτεμβρίου οδήγησε σε πολέμους, η χρεοκοπία της Lehman σε ένα οικονομικό και πολιτικό ξεκαθάρισμα. Όπως οι πόλεμοι συνεχίζονται, έτσι και το ξεκαθάρισμα κάθε άλλο παρά έχει τελειώσει.

Η Lehman χρεοκόπησε μετά την απώλεια κεφαλαίων της σε τοξικά δάνεια και ομόλογα που συνδέονταν με την αμερικανική αγορά ακινήτων. Η κατάρρευσή της προκάλεσε χάος. Το εμπόριο μειώθηκε σε κάθε χώρα, για την οποία δίνει στοιχεία ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου. Οι πιστώσεις στην πραγματική οικονομία μειώθηκαν, κατά 2 τρισ. δολάρια μόνο στην Αμερική. Για να μειώσουν το χρέος τους, οι κυβερνήσεις κατέφυγαν στη λιτότητα. Έχοντας εξαντλήσει το περιθώριο μείωσης των επιτοκίων, οι κεντρικοί τραπεζίτες στράφηκαν στην ποσοτική χαλάρωση (δημιουργώντας χρήμα για την αγορά ομολόγων).

Όπως ακριβώς τα αίτια της χρηματοπιστωτικής κρίσης ήταν πολλά και διαφορετικά, έτσι ήταν και οι συνέπειές της. Προκάλεσε τη σημερινή λαϊκιστική άνοδο, εγείροντας ερωτήματα για την εισοδηματική ανισότητα, την ανασφάλεια των θέσεων εργασίας και την παγκοσμιοποίηση. Άλλαξε, όμως, και το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Το ερώτημα είναι: Το άλλαξε αρκετά;

Ένας τρόπος – ο λανθασμένος – για να κριθεί η πρόοδος, θα ήταν να περιμένει κανείς ότι θα τελειώσουν οι χρηματοπιστωτικές κρίσεις. Οι συστημικές τραπεζικές καταρρεύσεις αποτελούν χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ιστορίας. Το ΔΝΤυπολόγισε 124 τέτοιες καταρρεύσεις από το 1970 έως το 2007. Δεν υπάρχει ερώτημα ότι θα συμβούν ξανά, και μόνο για τον λόγο ότι στις καλές εποχές επικρατεί ο εφησυχασμός. Σκεφθείτε ότι η κυβέρνηση του Τραμπ συρρικνώνει το ρυθμιστικό πλαίσιο για τον χρηματοπιστωτικό τομέα στη διάρκεια της οικονομικής ανόδου και ότι η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ δεν έχει αυξήσει ακόμα τις αντικυκλικές κεφαλαιακές υποχρεώσεις των τραπεζών. Ακόμη και όταν επικρατεί η σύνεση, καμία ρυθμιστική Αρχή δεν μπορεί να κρίνει τέλεια τους κινδύνους.

Ένα καλύτερο τεστ είναι αν η πιθανότητα και το μέγεθος των κρίσεων μπορεί να μειωθεί. Σε αυτό, τα νέα είναι και καλά και κακά. Πρώτα, τα καλά. Οι τράπεζες πρέπει τώρα να κεφαλαιοποιούνται με περισσότερο μετοχικό κεφάλαιο και λιγότερο χρέος. Εξαρτώνται λιγότερο από τις συναλλαγές τίτλων για τα κέρδη τους και από τον βραχυπρόθεσμο διατραπεζικό δανεισμό για να χρηματοδοτούν τις δραστηριότητές τους. Ακόμη και στην Ευρώπη, όπου λίγες τράπεζες έχουν μεγάλα κέρδη, το σύστημα είναι συνολικά ισχυρότερο από ότι ήταν. Οι ρυθμιστικές Αρχές έχουν ενισχύσει την εποπτεία τους, ιδιαίτερα στα μεγαλύτερα πιστωτικά ιδρύματα που είναι πολύ μεγάλα για να χρεοκοπήσουν. Και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, οι τράπεζες υπόκεινται σε τακτικές ασκήσεις αντοχής (stress tests). Οι αγορές παραγώγων, του τύπου που προκάλεσαν την πτώση της ασφαλιστικής εταιρείας AIG, είναι μικρότερες και πιο ασφαλείς. Οι αναθεωρημένες πολιτικές αμοιβών θα πρέπει να αποτρέπουν μία επανάληψη της αδικίας, με τους τραπεζίτες να ενθυλακώνουν τεράστια πακέτα αμοιβών – το 2009 το προσωπικό των πέντε μεγαλύτερων τραπεζών είχε εξασφαλίσει το ποσό των 114 δισ. δολαρίων.

Ωστόσο, είναι πολλά που δεν έχουμε διδαχθεί. Για παράδειγμα, πάρτε τα λάθη των υπεύθυνων για τις πολιτικές μετά την κρίση. Το κράτος δεν είχε άλλη επιλογή από το να στηρίξει τις τράπεζες που αποτύγχαναν, αλλά πήρε την λάθος απόφαση να εγκαταλείψει ουσιαστικά τα χρεοκοπημένα νοικοκυριά. Ίσως 9 εκατομμύρια Αμερικανοί έχασαν τα σπίτια τους στην ύφεση και η ανεργίααυξήθηκε κατά περισσότερο από 8 εκατομμύρια. Ενώ τα νοικοκυριά πλήρωναν τα χρέη τους, η καταναλωτική δαπάνη συνετρίβη.

Χρειάσθηκαν δέκα ολόκληρα χρόνια για μπορέσουν τα μέτρα στήριξης να ξανακάνουν υγιή την αμερικανική οικονομία. Πολλές από τις οικονομίες της Ευρώπης συνεχίζουν να υποφέρουν από ασθενή ζήτηση. Η δημοσιονομική και νομισματική πολιτική θα μπορούσαν να είχαν κάνει περισσότερα και νωρίτερα για να φέρουν την ανάκαμψη. Συγκρατήθηκαν από ως επί το πλείστο λανθασμένες ανησυχίες για το κρατικό χρέος και τον πληθωρισμό. Το γεγονός ότι αυτή η αποτυχία δεν αναγνωρίζεται ευρύτερα δεν είναι καλό για την αντίδραση της πολιτικής την επόμενη φορά. Η στασιμότητα τροφοδότησε, αναπόφευκτα, τον πληθωρισμό. Και ο λαϊκισμός έκανε πιο δύσκολη την αντιμετώπιση των πραγματικών μακροπρόθεσμων προβλημάτων που έφερε στην επιφάνεια η κρίση. Τρία ξεχωρίζουν: η στέγαση, ο δανεισμός  σε δολάρια εκτός των ΗΠΑ και το ευρώ.

Η ακριβής μορφή της επόμενης χρηματοπιστωτικής κρίσης είναι αβέβαιη – διαφορετικά θα αποφευγόταν, ασφαλώς. Ωστόσο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είναι πιθανό να αφορά τα ακίνητα. Οι πλούσιες χώρες δεν συμβίβασαν ποτέ σωστά την επιθυμία για στήριξη της ιδιόκτητης κατοικίας με την ανάγκη να αποφευχθούν επικίνδυνες εκτινάξεις των δανείων στα νοικοκυριά, όπως στα μέσα της πρώτης δεκαετίας του 2000. Στην Αμερική, η απροθυμία να αντιμετωπισθεί αυτό σημαίνει ότι οι φορολογούμενοι εγγυώνται το 70% όλων των νέων στεγαστικών δανείων. Παντού, οι ρυθμίσεις ενθαρρύνουν τις τράπεζες να δανείζουν με ενέχυρο ακίνητα αντί να δίνουν δάνεια σε επιχειρήσεις. Ο κίνδυνος θα μετριασθεί μόνο, όταν οι πολιτικοί υιοθετήσουν ριζικές μεταρρυθμίσεις, όπως η μείωση του δανεισμού των νοικοκυριών με υποθήκες που επιμερίζουν τον κίνδυνο ή μόνιμους περιορισμούς στο ύψος των δανείων σε σχέση με την αξία τους. Στην Αμερική, οι φορολογούμενοι πρέπει να σταματήσουν την κακή δραστηριότητα να εγγυώνται τα στεγαστικά δάνεια. Δυστυχώς, οι λαϊκιστές δεν είναι πιθανό να τα βάλουν με τους ιδιοκτήτες ακινήτων.

Μετά είναι το δολάριο. Η κρίση επεκτάθηκε πέρα από τα σύνορα, επειδή οι ευρωπαϊκές τράπεζες ξέμειναν από δολάρια που χρειάζονταν για να αποπληρώσουν τα δάνεια που είχαν πάρει σε αμερικανικό νόμισμα. Η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ λειτούργησε ως τελευταίο καταφύγιο για τον κόσμο, προσφέροντας στους ξένους ρευστότητα ύψους 1 τρισ. δολαρίων. Έκτοτε, τα δάνεια σε δολάριο εκτός των ΗΠΑ έχουν σχεδόν διπλασιασθεί. Στην επόμενη κρίση, το αμερικανικό πολιτικό σύστημα είναι απίθανο να επιτρέψει στην κεντρική τράπεζα να λειτουργήσει ως δίχτυ ασφαλείας σε αυτό το σύστημα, ακόμη και αφού έχει φύγει ο Τραμπ από τον Λευκό Οίκο.

Η άνοδος του εθνικισμού εμποδίζει, επίσης, την Ευρώπη από την επίλυση των διαρθρωτικών προβλημάτων του ευρώ. Η κρίση έδειξε πώς οι τράπεζες μιας χώρας συνδέονται με το δημόσιό της: το κράτος δυσκολεύεται να δανεισθεί αρκετά για να στηρίξει τις τράπεζες, οι οποίες πιέζονται από τη μείωση της αξίας των κρατικών ομολόγων. Αυτός ο «δεσμός» παραμένει ως επί το πλείστον. Έως ότου οι κίνδυνοι να επιμερίζονται περισσότερο μεταξύ των χωρών της Ευρώπης – μέσω των χρηματοπιστωτικών αγορών ή της εγγύησης των καταθέσεων ή της δημοσιονομικής πολιτικής – το μέλλον του ενιαίου νομίσματος θα παραμένει σε αμφιβολία. Μία χαοτική κατάρρευση του ευρώ θα έκανε την κρίση του 2008 να μοιάζει σαν πικνίκ.

Οι πολιτικοί έχουν κάνει πιο ασφαλή την οικονομία, αλλά έχουν ακόμη πολλά διδάγματα να μάθουν. Και o γεωπολιτικός κατακερματισμός καθιστά ακόμη πιο δύσκολη την παγκοσμιοποιημένη χρηματοδότηση. Μία δεκαετία μετά τη χρεοκοπία της Lehman, είναι ανησυχητικά πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν για να γίνει στέρεα η χρηματοδότηση».

πηγη: iskra.gr