Γιάννης Αγγέλης

Καθώς η ΕΚΤ κινείται στα βήματα της Fed, οι ευρω-τράπεζες ανησυχούν

Πρόσφατα, ένας από τους κεντρικούς τραπεζίτες που είχαν βρεθεί στην καρδιά της κρίσης το 2008 ως επικεφαλής της ΕΚΤ, ο Ζαν Κλοντ Τρισέ, ρωτήθηκε πόσο επικίνδυνη εκτιμά ότι είναι η κατάσταση σήμερα, δέκα χρόνια μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers. H απάντησή του ήταν εκπληκτικά… σαφής: «Τόσο επικίνδυνη όσο και την στιγμή της κατάρρευσης της αμερικάνικης τράπεζας, τον Σεπτέμβριο του 2008».

Όπως ο ίδιος θύμισε, ένα περίπου μήνα πριν την κατάρρευση της Lehman, στις 9 Αυγούστου 2008, κάπου 50 ευρωπαϊκές τράπεζες με διασυνοριακή δραστηριότητα ζητούσαν από την ΕΚΤ ρευστότητα 95 δισ. ευρώ… για να μη κλείσουν. Και τα πήραν. Ηταν η πρώτη φορά που η ΕΚΤ είχε υποχρεωθεί να κινηθεί έξω από κάθε όριο για να εμποδίσει την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος, καθώς δεν υπήρχε πλέον καμία κανονική δραστηριότητα, καμία συναλλαγή ανάμεσα σε τράπεζες, ούτε επιτόκια στην αγορά…

Γιατί όμως ο Τρισέ προειδοποιεί με τόσο σαφή τρόπο για την αμεσότητα των κινδύνων σήμερα; Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός ότι οι κεντρικές τράπεζες – πρώτη η Fed και η ΕΚΤ ακολουθεί – προχωρούν με την αναστροφή της νομισματικής τους πολιτικής (τέλος ποσοτικής χαλάρωσης, αύξηση των επιτοκίων) σε μία χωρίς προηγούμενο στην ιστορία του καπιταλισμού συρρίκνωση της διαθέσιμης ρευστότητας, επιχειρώντας να ανακτήσουν τον έλεγχο εργαλείων που θα τους επιτρέψουν να αντιμετωπίσουν το σκάσιμο της φούσκας του χρέους. Έχουν δρομολογήσει, δηλαδή, την μεγαλύτερη κεφαλαιακή άμπωτι, που προκαλεί μαύρες τρύπες και «καταπίνει» χώρες ολόκληρες, με πρώτες στην λίστα τις αποκαλούμενες αναδυόμενες οικονομίες που έχουν τα μεγαλύτερα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, όπως η Αργεντινή, η Τουρκία, αλλά και η Ν. Αφρική, η Ινδία, το Πακιστάν.

Υπενθυμίζεται ότι η ΕΚΤ άνοιξε τον κύκλο της ποσοτικής χαλάρωσης όταν η Fed έκλεινε την «κάνουλα» της ρευστότητας, το 2014-’15, προσπαθώντας (με επιτυχία, είναι αλήθεια) να καλύψει τις ανάγκες των ευρωπαϊκών τραπεζών – οι οποίες ήδη, είχαν απορροφήσει άμεσα και έμμεσα το μεγαλύτερο μέρος του τρίτου προγράμματος της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας. Τα προγράμματα αυτά είχαν χρησιμοποιηθεί ως το πλέον αποτελεσματικό ανάχωμα απέναντι στο τσουνάμι της κρίσης στο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα μετά την κατάρρευση της Lehman και άλλων μεγάλων ομίλων στις ΗΠΑ. Συνολικά εκτιμάται ότι οι μεγάλες κεντρικές τράπεζες έχουν ρίξει από το 2008 περί τα 15 τρισ. δολάρια, τα οποία έκτοτε έχουν «μοχλευθεί» από το σύστημα σύστημα δεκάδες φορές, προκαλώντας μία τρομακτικής έκτασης επέκταση του κρατικού και κυρίως του ιδιωτικού χρέους…

Το μεγάλο ερώτημα για τις κυβερνήσεις και τους υπουργούς Οικονομικών είναι αν οι ευρω-οικονομίες είναι σήμερα σε θέση να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες αυτής της διακοπής της «τροφοδοσίας» από την ΕΚΤ, στα τέλη του 2018, με μηδενικού ή και αρνητικού κόστους χρηματοδότηση. Σημειώνεται ότι το ποσό που έχει διαθέσει η ΕΚΤ είναι κάτι περισσότερο από 2,4 τρισ. ευρώ, που αποτελούν και την βάση του ιδιωτικού και κρατικού χρέους της Ευρωζώνης, για όσο διάστημα η κεντρική τράπεζα εξακολουθεί να αγοράζει τα ομόλογά τους και να αναχρηματοδοτεί το χρέος τους (πλην της Ελλάδας).

Η ίδια η ΕΚΤ δεν έχει ξεκαθαρίσει πότε θα σταματήσει να ανακυκλώνει στην ευρωπαϊκή αγορά τα ποσά των τίτλων που έχει ήδη αγοράσει όταν λήγουν. Εχει όμως προειδοποιήσει ότι είναι πολύ πιθανό να αρχίσει να αυξάνει το βασικό επιτόκιο από τα μέσα του 2019. Για τις διεθνείς αγορές, όπως έχει αποδείξει η εμπειρία της Fed, το σημείο εκείνο θα αποτελέσει την εκκίνηση μιας μεγάλης αναστροφής στην συμπεριφορά τους σε δύο κατευθύνσεις. Αφενός, θα διαφοροποιήσουν την στάση τους έναντι της τιμολόγησης του ρίσκου κάθε χώρας, αφού πλέον δεν θα τα «καλύπτει» όλα η ΕΚΤ και αφετέρου θα αρχίσουν να κινούνται – όπως συνέβη και με τις ΗΠΑ – σε πεδία μεγαλύτερων αλλά ασφαλέστερων αποδόσεων, αυξάνοντας ακόμα περισσότερο την ασφυκτική πίεση που ήδη εκδηλώνεται στις αναδυόμενες αγορές.

Η Αργεντινή και η Τουρκία είναι μόνο η προειδοποίηση για το τσουνάμι που έρχεται.

πηγη: prin.gr

Με απόλυτη επιτυχία και μαζική συμμετοχή των μελών πραγματοποιήθηκε η Έκτακτη Γενική Συνέλευση για την εκλογή 3μελούς Εφορευτικής Επιτροπής η οποία αναλαμβάνει την ευθύνη για την διενέργεια των αρχαιρεσιών στην ΠΕΝΕΝ.

Η πρόταση της Διοίκησης (Ταξική Αγωνιστική Συσπείρωση Ναυτών) εξέλεξε και τα 3 μέλη στην Εφορευτική Επιτροπή.

Σύμφωνα με την ψηφοφορία εκλέγονται:

1. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗΣ
2. ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΑΓΓΕΛΟΣ
3. ΡΕΝΤΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Επίσης εξελέγησαν και 3 αναπληρωματικά μέλη της Εφορευτικής Επιτροπής

Το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα η Εφορευτική Επιτροπή θα ανακοινώσει τις ημερομηνίες για την κατάθεση των υποψηφιοτήτων.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα που ομόφωνα ενέκρινε η Συνέλευση, η έναρξη της ψηφοφορίας ορίστηκε για τις 26/10/2018 και η λήξη της ψηφοφορίας στις 12/2/2019.

Στο πλαίσιο αυτό ο συνολικός χρόνος των εκλογών ορίστηκε στο μέγιστο διάστημα που προβλέπει το καταστατικό με σκοπό την μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή των μελών στις εκλογές του ιστορικού μας Σωματείου.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ καλεί τα μέλη της να πάρουν μαζικά μέρος στις αρχαιρεσίες και με την ψήφο τους να αναδείξουν νέα Διοίκηση η οποία θα στηρίζει την ταξική – αγωνιστική πορεία της ΠΕΝΕΝ ώστε αυτή να εξακολουθήσει τον δρόμο της ταξικής πάλης για τα συμφέροντα του κλάδου, συνολικά των Ναυτεργατών και της εργατικής τάξης της χώρας μας.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Η επαρχία Ιντλίμπ υπήρξε τα τελευταία χρόνια του πολέμου στη Συρία η μοναδική επιλογή που έδινε ο Μπασάρ Αλ Άσαντ στους αντικαθεστωτικούς για να διαφύγουν. Κοινώς το δίλημμα που τους έθετε κατά την επέλαση του Συριακού στρατού για την ανακατάληψη της χώρας ήταν «Ιντλίμπ ή θάνατος».

Έτσι πλήθος αντικαθεστωτικών, τζιχαντιστές ή μαχητές της αντιπολίτευσης, κατέφυγαν, μέσα από διαδρομές ασφαλείας που προσφέρονταν, στην βορειοδυτική επαρχία της Συρίας, η οποία έχει εξελιχθεί στο τελευταίο μέτωπο του Συριακού πολέμου, το τελευταίο οχυρό των αντικαθεστωτικών. Τα Ηνωμένα Έθνη εκτιμούν πως στην επαρχία βρίσκονται σήμερα περισσότεροι από 2,9 εκατομμύρια άνθρωποι, εκ των οποίων 1,4 εκατομμύρια είναι αντικαθεστωτικοί από άλλες περιοχές.

Η συγκέντρωση των αντικαθεστωτικών στην Ιντλίμπ δεν ήταν συγκυριακή. Αντίθετα αποτέλεσε ένα καλά οργανωμένο σχέδιο, ώστε σε πρώτη φάση να στριμωχτούν όλοι οι αντικαθεστωτικοί στα σύνορα με την Τουρκία. Η δεύτερη φάση του σχεδίου είναι ξεκάθαρη: Η ανακατάληψη της Ιντλίμπ με όποιο κόστος. Και ο Μπασάρ Αλ Άσαντ γνωρίζει πως αυτό το κόστος θα είναι πολύ μεγάλο, καθώς στην περιοχή βρίσκονται πλέον ισχυρές αντικαθεστωτικές δυνάμεις, καλά εξοπλισμένες, αλλά και ο τουρκικός στρατός, που έχει άλλες «διαθέσεις».

Μέχρι τώρα τα χτυπήματα στην επαρχία Ιντλίμπ είναι πολύ προσεκτικά. Αναλυτές σημειώνουν πως η «τελική επιχείρηση» μόνο απλή υπόθεση δεν είναι και κυρίως οι τελικές αποφάσεις δεν λαμβάνονται στη Δαμασκό αλλά μάλλον στη Μόσχα. Πρόκειται για μια περιοχή στην οποία έχει ενεργή παρουσία η Τουρκία και τα συμφέροντα της Άγυρας είναι αντικρουόμενα. Την ίδια στιγμή οι ΗΠΑ εμφανίζονται να ενδιαφέρονται επίσης για τις εξελίξεις και να αναζητούν μια αφορμή για να παρέμβουν.

Παράλληλα ο Βλαντιμίρ Πούτιν, κατά ορισμένους αναλυτές, ενδέχεται να έχει ένα ακόμη σχέδιο στο πίσω μέρος του μυαλού του: Η διατήρηση των εγκλωβισμένων αντικαθεστωτικών στην Ιντλίμπ θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πίεση προς την ΕΕ. Η έναρξη της επιχείρησης θα δημιουργούσε ένα προσφυγικό κύμα, που θα περνούσε από την Τουρκία και θα κατέληγε στην Ευρώπη.

Ο Πούτιν, σύμφωνα με διεθνείς αναλυτές, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτή την «απειλή» για να προωθήσει τα δικά του συμφέροντα. Επιπλέον η Ρωσία δεν φαίνεται διατεθειμένη να συγκρουστεί με την Τουρκία σε αυτή τη φάση και στη Δαμασκό υπάρχει η ανησυχία πως η Μόσχα θα μπορούσε να εγκαταλείψει την περιοχή, γεγονός που θα άλλαζε δραματικά την εξέλιξη του πολέμου. Εξάλλου για τη Ρωσία η Ιντλίμπ δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Όμως και η Τουρκία, που πλήττεται από την οικονομική κρίση και βρίσκεται σε ανοιχτή ρήξη με τις ΗΠΑ, δεν έχει μεγάλο περιθώριο ελιγμών και σίγουρα δεν έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει διπλό μέτωπο με Ουάσινγκτον και Μόσχα. Όμως θα ήθελε να χρησιμοποιήσει τουλάχιστον ένα μέρος της Ιντλίμπ ως ορμητήριο κατά των Κούρδων στη Βόρεια Συρία, ενώ παράλληλα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την περιοχή για τον έλεγχο των προσφυγικών ροών.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, ο Βλαντιμίρ Πούτιν φαίνεται πως δεν απορρίπτει ένα σχέδιο για κατάτμηση της Ιντλίμπ. Βάσει αυτού του σχεδίου η Τουρκία θα ελέγχει το βόρειο μέρος της επαρχίας, δημιουργώντας ένα ακόμη προτεκτοράτο αντίστοιχο με αυτό που έχει αναπτύξει ήδη στο βόρειο Χαλέπι. Το νότιο τμήμα της επαρχίας θα περάσει στον έλεγχο του συριακού καθεστώτος, ενώ το κεντρικό τμήμα, θα βρίσκεται υπό τον έλεγχο των Ρώσων, ως μια ζώνη ασφαλείας ανάμεσα σε Συρία και Τουρκία.

Το εν λόγω σχέδιο, σύμφωνα με τις πληροφορίες, έχει συζητηθεί αρκετές φορές στις τριμερής Συνόδους (Ρωσία, Ιράν, Τουρκία) ωστόσο μέχρι τώρα δεν θα επιτευχθεί συμφωνία και κυρίως δεν είναι σαφές εάν η Ρωσία έχει καταλήξει για τις προθέσεις της σχετικά με το μέλλον της περιοχής.

Αξίζει να σημειωθεί πως ο τουρκικός στρατός, με τη ρωσική ανοχή, έχει εισχωρήσει σε βάθος στην επαρχία, αναπτύσσοντας δυνάμεις και καταλαμβάνοντας συγκεκριμένες στρατηγικές θέσεις. Στα ανταλλάγματα για τη συναίνεση του Κρεμλίνου, ήταν η Τουρκία, κατά την προώθησή της, να πολεμήσει την τζιχαντιστική οργάνωση Hayat Tahrir al-Sham (HTS), η οποία γεννήθηκε από την Αλ Νούσρα και αποτελεί τη δεύτερη ισχυρότερη δύναμη στο Ιντλίμπ μετά τους μαχητές της αντιπολίτευσης του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου.

Η οργάνωση HTS έμοιαζε ως ένας κοινός εχθρός για όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές. Ακόμη και οι αντάρτες της αντιπολίτευσης εμφανίζονται διατεθειμένη να στραφούν για κάποιο διάστημα στην μάχη για τη διάλυση της τζιχαντιστικής οργάνωσης. Όμως οι Τούρκοι μέχρι τώρα έχουν αποδειχθεί απρόθυμοι να εφαρμόσουν αυτό το μέρος της συμφωνίας. Αυτό ίσως να αλλάξει, ακόμη και στο άμεσο μέλλον, καθώς η Τουρκία έχει συμφέρον να ικανοποιήσει τα αιτήματα των Ρώσων και η Μόσχα ενδιαφέρεται να συνεργαστεί στενότερα με την Άγκυρα, όσο αυτή απομακρύνεται από το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ.

Όμως σήμερα υπάρχουν πληροφορίες ακόμη και για στενές σχέσεις των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας με την εν λόγω οργάνωση. Παρατηρητές εκτιμούν πως ενδεχομένως ο Ερντογάν επιθυμούσε να χρησιμοποιήσει τους μαχητές της HTS ως μυστική εφεδρική δύναμη εναντίον των Κούρδων στη Βόρεια Συρία. Εξάλλου μετά το Ιντλίμπ, η προσοχή όλων θα στραφεί στους Κούρδους στις βορειοανατολικές περιοχές της Συρίας - που εδώ και καιρό έχουν την υποστήριξη των ΗΠΑ - και στο εάν θα διατηρήσουν την αυτονομία τους ή αν θα καταλήξουν και πάλι υπό την κυριαρχία του Μπασάρ Αλ Άσαντ.

Η επίθεση στην Ιντλίμπ, η «τελική μάχη», όπως πολλοί την αποκαλούν, ίσως τελικά να μην πραγματοποιηθεί σε αυτή τη φάση καθώς δεν συμφέρει κανέναν. Αντίθετα η «ισορροπία τρόμου» στην περιοχή φαίνεται να τους εξυπηρετεί όλους. Υπάρχει όμως και ο κίνδυνος της κατάρρευσης, μέσα από δύο σενάρια:

1. Το πρώτο είναι αν οι αντικαθεστωτικοί αρνηθούν να τεθούν υπό τον έλεγχο και την καθοδήγηση της Τουρκίας και κυρίως αν αρνηθούν να τερματίσουν τον πόλεμο κατά του συριακού καθεστώτος. Ο Μπασάρ Αλ Άσαντ θα αναγκαζόταν σε αυτήν την περίπτωση να ξεκινήσει μια επιχείρηση που θα δημιουργούσε νέα δεδομένα και θα προκαλούσε γενικευμένη σύρραξη.
2. Το δεύτερο σενάριο προβλέπει την άρνηση του Άσαντ να παραδώσει μέρος της Ιντλίμπ στην Τουρκία. Αυτό το σενάριο προβλέπει και τη συμμετοχή του Ιράν, καθώς η Ρωσία στην παρούσα φάση αναμένεται να επέλεγε την ουδετερότητα. Όμως η Τεχεράνη έχει αρκετά προβλήματα αυτή την περίοδο, μετά τις αμερικανικές κυρώσεις και τις εσωτερικές αντιδράσεις για την πορεία της οικονομίας, και δεν φαίνεται να έχει την «πολυτέλεια» να σπαταλήσει δυνάμεις σε μια σύγκρουση εκτός συνόρων.

πηγη: tvxs.gr

Απάντηση στον Νίκο Χουντή

Μύθος οι υποσχέσεις της κυβέρνησης για διατήρηση της δημόσιας περιουσίας που βρίσκεται στο Υπερταμείο. Από το 2022 θα αρχίσει το ξεπούλημα και των δημόσιων επιχειρήσεων που κατέχει η ΕΕΣΥΠ, όπως ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΕΛΤΑ, ΟΑΣΑ, 23 περιφερειακά αεροδρόμια κ.α. Αυτό προκύπτει από απάντηση του Επιτρόπου Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων, Πιερ Μοσκοβισί, σε γραπτή ερώτηση του ευρωβουλευτή της Λαϊκής Ενότητας (ΛΑΕ) Νίκου Χουντή, που είναι αποκαλυπτική των δεσμεύσεων που συνοδεύονται με το τέλος του 3ου Μνημονίου.

Πιο συγκεκριμένα, σε σχετική ερώτηση, ο Νίκος Χουντής αφού σημείωνε ότι «σχεδόν όλη η περιουσία του ελληνικού δημοσίου σε τομείς όπως η ενέργεια, η ύδρευση, οι υποδομές, οι μεταφορές και ο τουρισμός» βρίσκεται στο Υπερταμείο, ρωτούσε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή εάν υπάρχουν και ποια περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου που βρίσκονται στο Υπερταμείο, για τα οποία έχει αποφασισθεί ότι «δεν πρόκειται να ιδιωτικοποιηθούν, αλλά θα παραμείνουν υπό τον έλεγχο του Δημοσίου»

Στην απάντησή του ο κ. Μοσκοβισί, αφού υπογραμμίζει ότι στόχος είναι η υλοποίηση του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων που συμφωνήθηκε τον Αύγουστο του 2015, καθώς και η συνέχισή του και κατά την περίοδο μετά το 3ο Μνημόνιο, αποκαλύπτει ότι οι υποσχέσεις της κυβέρνησης για διατήρηση του δημόσιου ελέγχου μιας σειράς επιχειρήσεων που έχουν ενταχθεί στο Υπερταμείο,έχουν χρονικό ορίζοντα το 2022, μετά τον οποίο αυτές οι δημόσιες επιχειρήσεις θα μπορούν να βγουν στο σφυρί για να πουληθούν.

Τονίζει επί λέξει ο Επίτροπος: «Όσον αφορά τις κρατικές επιχειρήσεις, οι πιθανές πηγές εσόδων της ΕΕΣΥΠ είναι η εκποίηση συμμετοχών ή η διανομή μερισμάτων στην ΕΕΣΥΠ ως μέτοχο. Το Δημόσιο έχει δώσει οδηγίες βάσει των οποίων οι θέσεις (σ.σ. ποσοστό ιδιοκτησίας) της ΕΕΣΥΠ στις περισσότερες κρατικές επιχειρήσεις δεν πρέπει να περιοριστούν στην περίοδο του σημερινού στρατηγικού σχεδίου (!!!) που έχει ορίζοντα τριών ετών)», δηλαδή, εώς το 2022.

Υπενθυμίζεται ότι το Υπερταμείο έχει ως άμεσες θυγατρικές το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου ΑΕ (ΤΑΙΠΕΔ), την Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου ΑΕ (ΕΤΑΔ), το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) και τις ακόλουθες συμμετοχές σε δημόσιες επιχειρήσεις:

• ΔΕΗ (34,12%)
• ΕΥΔΑΠ (50%+1)
• ΕΥΑΘ (50%+1)
• Folli – Follie (0.9%)
• ΕΤΒΑ Βιομηχανικές Περιοχές (35%)
• Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών (25%)
• ΟΑΣΑ, ΟΣΥ, ΣΤΑΣΥ (100%)
• Ανώνυμος Εταιρεία Διώρυγος Κορίνθου (100%)
• ΕΛΤΑ (90%)
• Οργανισμός Κεντρικών Αγορών και Αλιείας (100%)
• Κεντρική Αγορά Θεσσαλονίκης (100%)
• ΔΕΘ Helexpo (100%)
• Ελληνικές Αλυκές (55,19%)
• 23 περιφερειακά αεροδρόμια (Αλεξανδρούπολη, Άραξος, Αστυπάλαια, Ικαρία, Ιωάννινα, Καλαμάτα, Κάλυμνος, Κάρπαθος, Κάσος, Καστελόριζο, Καστοριά, Κοζάνη, Κύθηρα, Λέρος, Λήμνος, Μήλος, Νέα Αγχίαλος, Νάξος, Πάρος, Σητεία, Σκύρος, Σύρος, Χίος).

Ακολουθεί η πλήρης ερώτηση και απάντηση:

Ερώτηση με αίτημα γραπτής απάντησης E-002324/2018

προς την Επιτροπή

Άρθρο 130 του Κανονισμού

Nikolaos Chountis (GUE/NGL)

Θέμα:Πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων στην Ελλάδα

Ένας από τους βασικούς πυλώνες του τρίτου ελληνικού προγράμματος οικονομικής προσαρμογής είναι το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων. Για τον σκοπό αυτό έχει ιδρυθεί η Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας (ΕΕΣΥΠ), που συμπυκνώνει τις εταιρείες ΤΧΣ, ΤΑΙΠΕΔ, ΕΤΑΔ και διάφορες ΔΕΚΟ και στόχο έχει την αύξηση της αξίας της δημόσιας περιουσίας και τη δημιουργία εσόδων για το ελληνικό δημόσιο.

Σύμφωνα με το ενεργητικό της εταιρείας, όλη σχεδόν η περιουσία του ελληνικού δημοσίου σε τομείς όπως η ενέργεια, η ύδρευση, οι υποδομές, οι μεταφορές και ο τουρισμός, κινδυνεύει να «εξυγιανθεί» και να «αξιοποιηθεί» με τις «βέλτιστες επιχειρηματικές πρακτικές», ούτως ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι του τρίτου προγράμματος.

Με δεδομένο ότι στη γλώσσα των θεσμών και της τρόικα, η λέξη «αξιοποίηση» ισοδυναμεί με ιδιωτικοποιήσεις, ερωτάται η Επιτροπή:

Ποια περιουσιακά στοιχεία της ΕΕΣΥΠ δεν πρόκειται να ιδιωτικοποιηθούν, αλλά θα παραμείνουν υπό τον έλεγχο του Δημοσίου;

Με ποια κριτήρια θα αποφασίζεται εάν ένα περιουσιακό στοιχείο θα ιδιωτικοποιείται;

Σε περίπτωση που δεν επιτυγχάνονται οι στόχοι των ιδιωτικοποιήσεων, θα απαιτούνται περισσότερες εκποιήσεις δημόσιας περιουσίας;

EL

E-002324/2018

Απάντηση του κ. Moscovici εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

(3.8.2018)

Ο γενικός στόχος της Ελληνικής Εταιρείας Συμμετοχών και Περιουσίας (ΕΕΣΥΠ) είναι να διαχειρίζεται ελληνικά περιουσιακά στοιχεία σημαντικής αξίας και να προστατεύει, να δημιουργεί και εν τέλει να μεγιστοποιεί την αξία τους.

Το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων καθορίζεται σύμφωνα με το σχέδιο αξιοποίησης των περιουσιακών στοιχείων που εγκρίθηκε από την Ελλάδα¹. Οι άμεσες πωλήσεις είναι μια επιλογή, ενώ ορισμένα μεγάλα έργα στο σχέδιο αξιοποίησης των περιουσιακών στοιχείων υλοποιούνται μέσω συμβάσεων παραχώρησης, όπου η κυριότητα παραμένει στο Ελληνικό Δημόσιο. Στόχος είναι η συνεχής εφαρμογή του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων που συμφωνήθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας το οποίο υπεγράφη τον Αύγουστο του 2015, καθώς και κατά την περίοδο μετά το πρόγραμμα. Η πώληση των περιουσιακών στοιχείων από την ΕΕΣΥΠ δεν συνδέεται με τις επιδόσεις του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων.

Όσον αφορά τις κρατικές επιχειρήσεις, οι πιθανές πηγές εσόδων της ΕΕΣΥΠ είναι η εκποίηση συμμετοχών ή η διανομή μερισμάτων στην ΕΕΣΥΠ ως μέτοχο. Το Δημόσιο έχει δώσει οδηγίες βάσει των οποίων οι θέσεις της ΕΕΣΥΠ στις περισσότερες κρατικές επιχειρήσεις δεν πρέπει να περιοριστούν στην περίοδο του σημερινού στρατηγικού σχεδίου (που έχει ορίζοντα τριών ετών). Ως εκ τούτου, τα έσοδα από μερίσματα αναμένεται να αποτελέσουν την κύρια πηγή εσόδων της ΕΕΣΥΠ για το άμεσο μέλλον.

Η έμφαση της ΕΕΣΥΠ είναι να αυξηθεί η αξία και η αποδοτικότητα κυρίως μέσω της βελτιωμένης διακυβέρνησης και επαγγελματικής διαχείρισης των κρατικών επιχειρήσεων. Οι κρατικές επιχειρήσεις υπόκεινται σε μηχανισμό συντονισμού, ούτως ώστε να διασφαλιστεί ότι οι δραστηριότητές τους αντικατοπτρίζουν την κοινωνική τους σημασία. Το κέρδος αποτελεσματικότητας και η βελτίωση της ποιότητας των υπηρεσιών αναμένεται να αποφέρουν μακροπρόθεσμα ικανοποιητική οικονομική απόδοση συγκρίσιμη με αντίστοιχες επιχειρήσεις σε άλλες χώρες.

Όσον αφορά τα ακίνητα περιουσιακά στοιχεία, ο στόχος θα πρέπει να είναι επίσης η μεγιστοποίηση της οικονομικής τους αξίας, καθώς και μέσω της εκμίσθωσης ακινήτων, μισθώσεων ή άμεσων πωλήσεων. Τα έσοδα της ΕΕΣΥΠ θα είναι εκ νέου υπό τη μορφή διανομής μερισμάτων από τη θυγατρική της στον τομέα των ακινήτων (Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου (ΕΤΑΔ).

Πηγή: iskra.gr