Σε συνομιλίες με την ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται το αμερικανικό Πεντάγωνο με θέμα την επέκταση των στρατιωτικών εγκαταστάσεων και επιχειρήσεων των ΗΠΑ σε ελληνικά εδάφη, αναφέρει η Wall Street Journal.

Επικαλούμενη Αμερικανούς αξιωματούχους η εφημερίδα αναφέρει ότι οι συνομιλίες περιλαμβάνουν και τη χρήση περισσότερων αεροπορικών και ναυτικών βάσεων, σηματοδοτώντας πιθανή κίνηση προς την ανατολική Μεσόγειο εν μέσω αυξανόμενων εντάσεων με την Τουρκία.

«Υπάρχουν τόσο γεωοπολιτικοί όσο και γεωγραφικοί παράγοντες που καθιστούν την Ελλάδα ελκυστική περιοχή για τον αμερικανικό στρατό»,ανέφεραν οι αξιωματούχοι. «Από πολιτικής απόψεως οι σχέσεις ΗΠΑ-Ελλάδας βρίσκονται σε εξαιρετικό σημείο και τα δύο κράτη ανησυχούν για τον εταίρο του ΝΑΤΟ, την Τουρκία.

Το άρθρο αναφέρει ότι η χώρα μας βρίσκεται γεωγραφικά «σε ιδανικό σημείο για ετήσια εκπαίδευση πτήσεων και φιλοξενεί τόσο ελληνικές βάσεις όσο και αυτές του ΝΑΤΟ».

«Ίσως το πιο σημαντικό για τις ΗΠΑ είναι πως, τόσο η τρέχουσα ελληνική κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση είναι δεκτικοί, όπως ανέφεραν αξιωματούχοι των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια επίσκεψης που πραγματοποίησαν τις τελευταίες ημέρες. Οι αξιωματούχοι δήλωσαν ότι βλέπουν μια ευκαιρία για αυξημένη χρήση των ελληνικών εγκαταστάσεων και για τη εγκατάσταση περισσότερων στρατευμάτων σε προσωρινή βάση».

Ωστόσο, ο Στρατηγός Κέρτις Σκραπαρότι, Ανώτατος Διοικητής των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, που έχει τεθεί επικεφαλής της συζήτησης, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, δεν εξετάζει την ανάπτυξη στρατευμάτων ή στρατιωτικού εξοπλισμού σε μόνιμη βάση στην Ελλάδα.

Την περασμένη εβδομάδα, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ Τζόζεφ Ντάνφορντ δήλωσε στους δημοσιογράφους στην Αθήνα ότι Έλληνες αξιωματούχοι εξετάζουν την διεύρυνση της πρόσβασης των ΗΠΑ σε περισσότερες στρατιωτικές βάσεις.

«Η γεωγραφία της Ελλάδας και οι ευκαιρίες εδώ είναι αρκετά σημαντικές», είπε ο Ντάνφορντ, αναφέροντας την εγγύτητα της Ελλάδας στις επιχειρήσεις των ΗΠΑ στη Συρία και τη Βόρεια Αφρική.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές της WSJ,  οι συνομιλίες είναι προκαταρκτικές και δεν περιλαμβάνουν προτάσεις για μόνιμη στάθμευση στρατευμάτων ή εξοπλισμού.

«Ενώ η Ελλάδα προσφέρει πολλά πλεονεκτήματα, η αυξημένη χρήση των ελληνικών πόρων δεν αποσκοπεί στην αντικατάσταση ή αντιστάθμιση των επιχειρήσεων των Η.Π.Α. στην αεροπορική βάση Ιντσιρλίκ στην Τουρκία»,αναφέρει το δημοσίευμα.

Στο δημοσίευμα γίνεται επίσης αναφορά σε πρόσφατες δηλώσεις του υπουργού Εθνικής Άμυνας, Πάνου Καμμένου, ο οποίος από τη Θεσσαλονίκη «εξήρε τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις». «Θα προχωρήσουμε μαζί στο μέλλον»,  είπε προσθέτοντας ότι «η αμυντική συνεργασία επεκτείνεται και αυτό βοηθά την Ελλάδα να καταστεί στρατηγικός εταίρος στην Μεσόγειο».

Αμερικανική βάση στην Κάρπαθο – Προσγειώνονται τα F22 στην Ελλάδα μαζί με Patriot

Οι Αμερικανοί αδειάζουν την βάση του Ιντσιρλίκ στην Τουρκία και ετοιμάζονται για πολεμική εγκατάσταση μαμούθ στην Ελλάδα.

«Καλούμε όποιον νιώθει την ευθύνη να σταθεί μαζί μας και απέναντί τους»: η οικογένεια και οι φίλοι του, πέντε χρόνια από εκείνη τη νύχτα που «ο Παύλος στάθηκε όρθιος και κοίταξε “το Τέρας” στα μάτια», όπως γράφουν, καλούν το Σάββατο στη συναυλία στον νέο χώρο των Λιπασμάτων του Δήμου Κερατσινίου – Δραπετσώνας και την Τρίτη στην αντιφασιστική πορεία από το Κερατσίνι προς τα γραφεία των νεοναζί στον Πειραιά.

«Στεκόμαστε ακόμα εδώ, ακλόνητοι, απέναντι στους χρυσαυγίτες δολοφόνους, που προσπαθούν απεγνωσμένα να αποδείξουν ότι είναι ένα δήθεν “νόμιμο” πολιτικό κόμμα και όχι μια νεοναζιστική οργάνωση με μόνο στόχο να κατασπαράξει όποιον φαντασιώνεται ως εχθρό της», σημειώνουν η οικογένεια και οι φίλοι του Παύλου.

Η πορεία έχει ιδιαίτερο πολιτικό βάρος αφού, όπως τονίζει η οικογένεια Φύσσα, «η κοινωνία του Πειραιά, του Κερατσινίου, της Νίκαιας, του Κορυδαλλού, του Περάματος λειτούργησε και λειτουργεί σαν δοκιμαστικός σωλήνας για το πείραμα του μοντέρνου εκφασισμού από τους νεοναζί και τους υποστηρικτές τους, που πλέον εστίασαν όλες τους τις δυνάμεις για να κρατηθούν τόσο στον δρόμο όσο και εκλογικά».

Τα περισσότερα γραφεία της Χρυσής Αυγής ανά την επικράτεια είναι κλειστά εξαιτίας της δράσης των αντιφασιστών και υπό το βάρος των αποκαλύψεων στο δικαστήριο.

Ο Πειραιάς όμως αποτελεί το τελευταίο τους προπύργιο: «Είναι μια τοπική που στεγάζει τον διαλυμένο πυρήνα της Νίκαιας, που δολοφόνησε τον Παύλο εκείνο το βράδυ, αλλά και των γύρω περιοχών που στερούνται γραφείων. Σήμερα είναι για εμάς μια ευκαιρία να τους υπενθυμίσουμε την αυτονόητη θέση μας: ότι θα παλέψουμε ώς το τέλος για να μην παραδοθεί η γειτονιά του Παύλου στους δολοφόνους του. Δεν θα τους επιτρέψουμε να αλωνίζουν στις γειτονιές που μεγαλώνουν τα παιδιά μας, ποτίζοντας την ψυχή τους με τυφλό μίσος. Η καταδίκη των νεοναζί στον δρόμο πρέπει να υποδεχτεί την τυπική καταδίκη από τη δικαιοσύνη, που οφείλει να είναι βαριά και συνολική».

Στη Β’ Πειραιά

«Το κράτος και οι κυβερνήσεις, αφού επί δεκαετίες εξέθρεψαν τη Χ.Α., τώρα της επιτρέπουν να λειτουργεί απροκάλυπτα ως μήτρα των ακροδεξιών ομάδων, πράγμα που φαίνεται να βολεύει εκτός από τους φασίστες και την αστυνομία. Παρ’ όλα αυτά, έρχονται συνεχώς αντιμέτωποι με τις οργανωμένες αντιφασιστικές δυνάμεις στις γειτονιές, που δεν τους επιτρέπουν να διεκδικούν δημόσιο χώρο και λόγο», σημειώνουν και η οικογένεια και οι φίλοι του Φύσσα, υπογραμμίζοντας την αποφασιστικής σημασίας απάντηση που δίνεται σε κάθε γειτονιά απέναντι στη φασιστική βία.

Ο Γιάννης ήταν αδερφικός φίλος του Φύσσα. Αυτές τις μέρες, όπως όλοι οι φίλοι και η οικογένειά του Παύλου, εργάζονται ακατάπαυστα για τη συναυλία και την αντιφασιστική πορεία.

Πώς είναι τα πράγματα στις γειτονιές του Παύλου, πέντε χρόνια μετά την άνανδρη και στυγερή δολοφονία του από τους νεοναζί, ρωτήσαμε τον Γιάννη.

«Οι φασίστες ήθελαν να αποκτήσουν κοινωνική γείωση στις γειτονιές πολύ καιρό πριν από τη δολοφονία του Παύλου. Εδώ, στη Β’ Πειραιά, ζουν άνθρωποι που το κράτος τούς έχει εγκαταλείψει τα χρόνια της κρίσης και πίστεψαν στο τάχα κοινωνικό πρόσωπο της Χρυσής Αυγής. Αγνοούσαν τον πραγματικό χαρακτήρα της εγκληματικής οργάνωσης, νόμιζαν ότι πρόκειται για ένα αντισυστημικό κόμμα. Με τη δολοφονία του Παύλου έπεσε φως παντού, μαθεύτηκαν όλα, δεν υπήρχε πια καμία δικαιολογία για κανέναν. Ολοι έπρεπε να πάρουν θέση: ή με τον θύτη ή με το θύμα. Τώρα πια τα πράγματα έχουν αλλάξει σε σχέση με το 2013: η Χρυσή Αυγή δεν έχει πια την απήχηση που είχε, τα ποσοστά της έχουν πέσει. Εχει συμβάλει σε αυτό η δίκη με τα όσα αποκαλύφθηκαν εκεί. Οι γειτονιές μας οχυρώθηκαν αντιφασιστικά και πολύς κόσμος μπήκε στο κίνημα. Στον Πειραιά βοηθά η ύπαρξη της Φαβέλας».

Η πορεία στον τόπο όπου δολοφονήθηκε ο Παύλος έχει για τους ανθρώπους της περιοχής πολύ μεγάλο νόημα. «Τους αγγίζει όλους, από τον μεγαλύτερο μέχρι τον μικρότερο, από πιτσιρίκια μέχρι παππούδες που βγαίνουν στα μπαλκόνια και μαμάδες με τα μωρά τους», μας λέει ο Γιάννης. «Αυτές τις μέρες πάμε να αποδείξουμε στο Τέρας πως όχι μόνο δεν φοβόμαστε, αλλά αυτό πρέπει να μας φοβάται».

Η πορεία της Τρίτης

Θα ξεκινήσει στις 5.30 από την οδό Παύλου Φύσσα 60 στο Κερατσίνι.

Καλούν: Αντιφασιστικός Συντονισμός Αθήνας - Πειραιά, Αντιφασιστική πρωτοβουλία Περάματος, Βοτανικός Κήπος Πετρούπολης, Εργατική λέσχη Κερατσινίου - Δραπετσώνας, Ελεύθερος κοινωνικός χώρος Nosotros, Antinazi zone, Κοινωνικό πολιτιστικό κέντρο Βύρωνα, οι καταλήψεις στέγης Νοταρά 26 και 5ο Λύκειο Αθηνών, η Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό, ΠΕΝΕΝ, Χώρος στέγασης προσφύγων City Plaza, Στέκι Μεταναστών, Σχολείο Μεταναστών Τα πίσω θρανία.

Στηρίζουν: Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας, Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση, Ανασύνθεση - ΟΝΡΑ, Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε, Δικτύωση για τη ριζοσπαστική Αριστερά, Δίκτυο για τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα, Ξεκίνημα - διεθνιστική σοσιαλιστική οργάνωση.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

«Νίξον, Φρέι και Πινοτσέτ/ ως τώρα, ως τούτο τον πικρό/ μήνα Σεπτέμβρη του 1973,/ με τον Μπορνταμπέρι, τον Γκαρατσάτσου και τον Μπαντζέρ,/ ύαινες αχόρταγες, τρωκτικά,/ σιγοτρώνε τα λάβαρα,/ τα καταχτημένα με τόσο αίμα, με τόση φωτιά,/ στα τσιφλίκια ποδοπατημένα,/ διαβολικοί δραγουμιστές,/ σατράπες, μύριες φορές πουλημένοι,/ ξεπουλητάδες βαλτοί/ από τους λύκους της Νέας Υόρκης…/ πεινασμένες για δολάρια μηχανές,/ σημαδεμένοι από τα θύματα/ των λαών που θυσιάσατε,/ εκπορνευμένοι μικροπωλητές/ ψωμιού και αέρα αμερικάνικου,/ εγκληματικοί βούρκοι, συμμορίες/ από μαστρωπούς μπόσηδες/ δίχως άλλο νόμο απ’ τα βασανιστήρια/ και την πείνα που μαστιγώνει τους λαούς…»

(Πάμπλο Νερούδα – «Σατράπες»)

   Σήμερα συμπληρώνονται 45 χρόνια από την εκδήλωση ενός από τα πιο αιμοσταγή φασιστικά πραξικοπήματα στην Ιστορία. Το πραξικόπημα στη Χιλή στις 11 Σεπτέμβρη 1973. Ήταν η απαρχή της πολύχρονης υπαγωγής της χώρας σε ένα από τα στυγνότερα φασιστικά καθεστώτα που επέβαλαν μέσα στον 20ό αιώνα το κεφάλαιο και οι πολυεθνικές για τη διατήρηση της εξουσίας τους. 

   Στις 11 Σεπτέμβρη 1973, με τη δολοφονία του εκλεγμένου Προέδρου Αλιέντε και την ανατροπή της κυβέρνησης Λαϊκής Ενότητας, οι Αμερικανοί εγκατέστησαν τοποτηρητή τους στη Χιλή το κτηνώδες ανδρείκελό τους, τον δικτάτορα Πινοσέτ.

   Από την ημέρα εκείνη και με την επικράτηση των χουντικών, ξεκινά ένα τρομακτικό πογκρόμ. Χιλιάδες κομμουνιστές, αριστεροί και δημοκράτες οδηγούνται στο Εθνικό Στάδιο του Σαντιάγκο, εκατοντάδες δολοφονούνται ύστερα από φρικτά βασανιστήρια.

   Για περίπου ένα μήνα, οι εργάτες καθαριότητας ανακαλύπτουν στους δρόμους του Σαντιάγκο πτώματα δολοφονημένων με ρυθμό 250 – 300 την ημέρα…

http://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2017/09/CHILI-1-300x170.jpg 300w" data-lazy-sizes="(max-width: 676px) 100vw, 676px" width="676" height="383">

 Το πραξικόπημα στη Χιλή ήταν η αναγκαία προϋπόθεση για τη μετατροπή της χώρας σε ένα πεδίο εφαρμογής του πιο στυγνού νεοφιλελευθερισμού. Η χώρα χρησιμοποιήθηκε σε «πεδίο μελέτης» για τις «συνταγές» του Μίλτος Φρίντμαν και σε πειραματόζωο των «φαρμάκων» του ΔΝΤ.

   Προ χούντας, το 1973, η ανεργία στη Χιλή ήταν 4,3%. Πέφτοντας – υπό τα τανκς της χούντας – στην αγκαλιά του ΔΝΤ, τα αποτελέσματα (περιγράφονται αναλυτικά από τον Γιώργη Μέρμηγκα, «Ελευθεροτυπία», 21/5/2001) ήταν τα εξής:  

• Το 1988, μετά από 15 χρόνια «εκσυγχρονισμού» και αναδιοργάνωσης του χρέους, η ανεργία είχε φτάσει στο 30%, οι μισθοί είχαν μειωθεί 40%, το 45% των κατοίκων της χώρας ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας, το 74% του μισθού έφτανε μόνο για την αγορά ψωμιού! 
• Καταργήθηκαν οι ελάχιστοι μισθοί.
• Ιδιωτικοποιήθηκε ολόκληρο το σύστημα συνταξιοδότησης.
• Καταργήθηκαν όλοι οι φόροι περιουσίας καθώς και οι φόροι επί των κερδών.
• Μειώθηκε δραστικά, με απολύσεις, η απασχόληση στο Δημόσιο.
• Ιδιωτικοποιήθηκαν 219 κρατικές βιομηχανίες και 66 κρατικές τράπεζες που τις «άρπαξαν» αμέσως σε τιμές 40% χαμηλότερες της πραγματικής τους αξίας τα κερδοσκοπικά κυκλώματα των διεθνών Οίκων που είχαν στήσει ένα ξέφρενο πανηγύρι με το καθεστώς Πινοσέτ.
• Στη διετία 1982-83 το ΑΕΠ στη Χιλή μειώθηκε κατά 19%, οι βιομηχανίες έκλεισαν, οι συντάξεις δεν είχαν πια αξία και το νόμισμα κατρακύλησε.
• Τα πλούτη του 10% των πλουσιότερων Χιλιανών είχαν αυξηθεί κατά 83%.
• Ακόμα και το 2007 στη λίστα του ΟΗΕ η Χιλή κατατασσόταν στην 8η θέση μεταξύ 123 χωρών με τη μεγαλύτερη ανισότητα παγκοσμίως. 

Το 2005, ένα χρόνο πριν το θάνατό του, το Ανώτατο Δικαστήριο της Χιλής αθώωσε τον Πινοσέτ για τις μαζικές δολοφονίες και τα βασανιστήρια κατά τη 17χρονη χούντα του…

Μετά την πτώση της χούντας, ήρθαν και δημόσια στο φως μέσα από επίσημα στοιχεία και έγγραφα όλα τα στοιχεία για την – υπό την καθοδήγηση του Κίσινγκερ – πρωταγωνιστική εμπλοκή των ΗΠΑ στο έγκλημα. Στα στοιχεία αυτά στηρίχτηκε το Ανώτατο Δικαστήριο της Χιλής, για να ζητήσει πριν από μερικά χρόνια την προσαγωγή του Κίσινγκερ ως κυρίως υπευθύνου για το πραξικόπημα. Η προσαγωγή δεν έγινε ποτέ…

   Mε αφορμή την 40^η επέτειο του πραξικοπήματος, στο Σαντιάγκο χιλιάδες άνθρωποι ξεχύθηκαν στους δρόμους κρατώντας φωτογραφίες των θυμάτων του καθεστώτος του Πινοσέτ. Οι διαδηλωτές χτυπήθηκαν από τις δυνάμεις της αστυνομίας… Ανάμεσα στα άλλα ζητούσαν την τιμωρία των ενόχων αφού από το 1990, μετά την πτώση της χούντας, περίπου 1.300 υποθέσεις αγνοουμένων παραμένουν ανοιχτές, με τις αρχές να μη δίνουν κανένα στοιχείο…

   Ελάχιστος είναι ο αριθμός των εγκληματιών του φασιστικού καθεστώτος που τιμωρήθηκαν για τα εγκλήματά τους. Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Ντιέγο Πορτάλες, συνολικά μόλις 76 στελέχη της δικτατορίας καταδικάσθηκαν για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και 67 εξ αυτών οδηγήθηκαν στη φυλακή. Ακόμα και σήμερα περίπου 350 μηνύσεις που αφορούν 700 στελέχη της δικτατορίας δεν έχουν λάβει καν το δρόμο προς την «ανεξάρτητη» Δικαιοσύνη…

   Ο επίσημος αριθμός νεκρών και εξαφανισθέντων ανέρχεται σε 3.065. Τα θύματα της 17χρονης δικτατορίας του Πινοσέτ στη Χιλή, οι φυλακισθέντες και οι βασανισθέντες, ξεπερνούν συνολικά τις 40.000, σύμφωνα με την εξεταστική επιτροπή που φτιάχτηκε γι’ αυτόν ειδικά το λόγο στο Σαντιάγκο. Το 2005, ένα χρόνο πριν το θάνατό του, το Ανώτατο Δικαστήριο της Χιλής αθώωσε τον Πινοσέτ για τις μαζικές δολοφονίες και βασανιστήρια των πολιτικών του αντιπάλων…

http://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2017/09/xilh-2-300x267.jpg 300w" data-lazy-sizes="(max-width: 555px) 100vw, 555px" width="555" height="494">

   Η 11η Σεπτέμβρη του 1973 στη Χιλή, ο τιμημένος και ηρωικός αγώνας του λαού της, η θυσία, η αυτοθυσία, ο σφαγιασμός των υπερασπιστών της δημοκρατίας και της κοινωνικής απελευθέρωσης από τον ιμπεριαλισμό και τις μαριονέτες του, αποτελεί διαρκή υπόμνηση ενός βασικού συμπεράσματος που όσες φορές «ξεχάστηκε», οι λαοί το πλήρωσαν ακριβά:

   Αν η επιλογή σου είναι να διαχειριστείς και όχι να ανατρέψεις, αν η επιλογή σου είναι να διατηρήσεις τις υπάρχουσες κρατικές δομές και όχι να τις διαλύσεις, να τις «τσακίσεις» κατά την ορολογία του Λένιν στο «Κράτος κι Επανάσταση», αν η επιλογή σου είναι η συνδιαλλαγή μαζί τους και όχι ο εκ βάθρων μετασχηματισμός τους, τότε – όσες καλές προθέσεις κι αν έχεις – αυτές οι κρατικές δομές, που φτιάχτηκαν για να εκμεταλλεύονται και όχι για να υπηρετούν το λαό, δεν θα μείνουν άπραγες. Θα στραφούν εναντίον των συμφερόντων του λαού. Και την εξουσία που συνεχίζουν να διατηρούν θα την στρέψουν με τον πιο βάρβαρο τρόπο πάνω στην κοινωνία.

   «(…) ιδίως η Κομμούνα – έγραφαν οι Μαρξ και Ένγκελς ήδη από το 1872 στον πρόλογο του «Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος» – απέδειξε ότι δεν μπορεί «η εργατική τάξη να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή και να τη βάλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς»». Η Χιλή,ο λαός της και ο ίδιος ο ηρωικός Πρόεδρος Αλιέντε, που είδαν το στρατό του καπιταλιστικού κράτους υπό το ανδρείκελο των ΗΠΑ, τον Πινοσέτ, να ρημάζει τη δημοκρατία και να επιβάλλει τον τρόμο και το έγκλημα, πλήρωσαν με το αίμα τους την «αμέλεια» αυτής της βασικής διαπίστωσης.

   Παγκόσμιο και διαχρονικό σύμβολο λεβεντιάς, αυτοθυσίας και αξιοπρέπειας είναι τόσο οι εικόνες του θρυλικού Προέδρου Αλιέντε να υπερασπίζεται με το όπλο στο χέρι το προεδρικό μέγαρο της Χιλής από τους πραξικοπηματίες λίγο πριν τον τραγικό του θάνατο όσο και ο τελευταίος του λόγος προς το λαό της Χιλής που εκφωνήθηκε εν μέσω των βομβαρδισμών του γραφείου του. 

http://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2017/09/aliede-salv-300x134.jpg 300w" data-lazy-sizes="(max-width: 656px) 100vw, 656px" width="656" height="293">

O τελευταίος λόγος του Αλιέντε

   «Σίγουρα αυτή θα είναι η τελευταία ευκαιρία για μένα να απευθυνθώ σε εσάς. Η Πολεμική Αεροπορία έχει βομβαρδίσει τις κεραίες των Radio Portales και Radio Corporación. Οι λέξεις μου δεν έχουν πικρία αλλά απογοήτευση. Είθε να έρθει μια ηθική τιμωρία για εκείνους που έχουν προδώσει τον όρκο τους: Στρατιώτες της Χιλής, οι δικαιούχοι αρχιστράτηγοι, ο Ναύαρχος Μερίνο, ο οποίος έχει αυτοανακηρυχθεί ο ίδιος διοικητής του ναυτικού, και ο κ. Μεντόζα, ο οποίος επαίσχυντα μόλις χθες ορκίσθηκε πίστη και αφοσίωση στην κυβέρνηση, και ο οποίος έχει επίσης αυτοανακηρυχθεί αρχηγός της Carabineros [παραστρατιωτικής αστυνομίας].

    Λαμβάνοντας υπόψη αυτά τα δεδομένα, το μόνο πράγμα που απομένει για μένα είναι να πω στους εργάτες: δεν πρόκειται να παραιτηθώ! Ευρισκόμενος σε μια ιστορική μετάβαση, θα πληρώσω την πίστη του λαού με τη ζωή μου. Και τους λέω ότι είμαι βέβαιος ότι οι σπόροι που έχουμε φυτέψει στην καλή συνείδηση των χιλιάδων και χιλιάδων Χιλιανών δεν θα μείνουν συρρικνωμένοι για πάντα.

   Έχουν δύναμη και θα είναι σε θέση να μας εξουσιάζουν, αλλά οι κοινωνικές διεργασίες δεν μπορεί να εμποδιστούν ούτε από το έγκλημα, ούτε από τη δύναμη.Η ιστορία είναι δική μας, και οι άνθρωποι κάνουν την ιστορία.

   Εργάτες της χώρας μου: Θέλω να σας ευχαριστήσω για την αφοσίωση που είχατε πάντα, την εμπιστοσύνη που εναποθέσατε σε έναν άνθρωπο που ήταν μόνο ένας διερμηνέας της μεγάλης λαχτάρας για τη δικαιοσύνη, ο οποίος έδωσε το λόγο του ότι θα σεβαστεί το Σύνταγμα και το νόμο και έκανε ακριβώς αυτό.

   Σε αυτή την καθοριστική στιγμή, την τελευταία στιγμή που μπορώ ακόμα να απευθύνομαι σε εσάς, σας εύχομαι να επωφεληθείτε από το μάθημα: το ξένο κεφάλαιο, ο ιμπεριαλισμός, σε συνδυασμό με την αντίδραση, δημιούργησαν το κλίμα στο οποίο οι Ένοπλες Δυνάμεις έσπασαν την παράδοσή τους, την παράδοση που διδάχθηκαν από το στρατηγό Schneider και επιβεβαίωσαν με τον διοικητή Araya, θύματα του ίδιου κοινωνικού τομέα που σήμερα ελπίζει, με την ξένη βοήθεια, να κατακτήσει εκ νέου τη δύναμη να συνεχίσουν να υπερασπίζονται τα κέρδη τους και τα προνόμιά τους.

   Απευθύνομαι σε εσάς, πάνω απ ‘όλα, τη σεμνή γυναίκα του τόπου μας, την Campesina που πίστεψε σε εμάς, τη μητέρα που γνώριζε την ανησυχία μας για τα παιδιά. Απευθύνομαι στους επαγγελματίες της Χιλής, τους πατριώτες επαγγελματίες που συνέχισαν να δουλεύουν εναντίον της στάσης που υποστηρίζεται από επαγγελματικά σωματεία, σωματεία ταξικά που υπερασπίζονται επίσης τα προνόμια της καπιταλιστικής κοινωνίας.

   Απευθύνομαι στη νεολαία, αυτή που τραγουδούσε και μας έδωσε τη χαρά της και το αγωνιστικό της πνεύμα. Απευθύνομαι στον άντρα της Χιλής, τον εργάτη, τον αγρότη, το διανοούμενο, εκείνον που πρόκειται να διωχθεί, γιατί στη χώρα μας ο φασισμός είναι ήδη παρών εδώ και πολλές ώρες – σε τρομοκρατικές επιθέσεις, σε ανατινάξεις γεφυρών, σε διακοπές σιδηροδρομικών γραμμών, σε καταστροφές αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου, ενόψει της σιωπής όσων είχαν την υποχρέωση να δράσουν. Ήταν υποχρεωμένοι. Η ιστορία θα τους κρίνει.

   Σίγουρα το Radio Magallanes θα σιγήσει, η ηρεμία και μεταλλικό όργανο της φωνής μου δεν θα σας φτάσει. Δεν πειράζει. Θα συνεχίσετε να την ακούτε. Θα είμαι πάντα δίπλα σας. Τουλάχιστον η μνήμη μου θα είναι αυτή ενός άνδρα αξιοπρεπή που στάθηκε πιστός στη χώρα του.

   Οι άνθρωποι πρέπει να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους, αλλά δεν πρέπει να θυσιαστούν. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να αφεθούν να καταστραφούν ή να διατρηθούν από σφαίρες, αλλά ούτε και να ταπεινωθούν.

   Εργάτες της χώρας μου, έχω πίστη στη Χιλή και το πεπρωμένο της. Άλλοι άνδρες θα ξεπεράσουν αυτή τη σκοτεινή και πικρή στιγμή προδοσίας που προσπαθεί να επικρατήσει. Να πηγαίνετε προς τα εμπρός γνωρίζοντας ότι, αργά ή γρήγορα, οι μεγάλες λεωφόροι θα ανοίξουν και πάλι και οι ελεύθεροι άνθρωποι θα περπατούν μέσα από αυτές για να χτίσουν μια καλύτερη κοινωνία.

   Ζήτω η Χιλή! Ζήτω ο λαός! Ζήτω οι εργαζόμενοι!

   Αυτά είναι τα τελευταία λόγια μου, και είμαι βέβαιος ότι η θυσία μου δεν θα είναι μάταια, είμαι βέβαιος ότι, τουλάχιστον, θα είναι ένα μάθημα ηθικής που θα τιμωρήσει το κακούργημα, τη δειλία και την προδοσία.

   Σαντιάγο της Χιλής, 11 Σεπτεμβρίου 1973»

πηγη: imerodromos.gr

Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση εξαγγέλλει την αύξηση του κατώτατου μισθού των 586 ευρώ στον ιδιωτικό τομέα και την κατάργηση του υποκατώτατου (511 ευρώ – αφορά τους νέους έως 25 ετών), γιγαντώνεται η γενιά των φτωχών εργαζομένων, με μισθό 327 ευρώ (καθαρά), δηλαδή χαμηλότερο ακόμη και από το επίδομα ανεργίας (360 ευρώ).

Πλέον, ο ένας στους τρεις μισθωτούς στην Ελλάδα απασχολείται πλέον με μερική απασχόληση και μισθό – βοήθημα κάτω από το όριο της φτώχειας. Μπροστά σε αυτή την οδυνηρή πραγματικότητα η κυβέρνηση μιλάει για αύξηση λίγων ευρώ στους μισθούς, τη στιγμή που με τις αλλεπάλληλες μειώσεις του αφορολογήτου που ψήφισε όλοι οι χαμηλόμισθοι στη χώρα μας θα χάσουν έναν ολόκληρο μισθό.

Τα επίσημα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι έχει επέλθει πλήρης αποσύνθεση στην ελληνική αγορά εργασίας, όπου το 38% των εργαζομένων έχει αποδοχές χαμηλότερες από τον κατώτατο (3,39 ευρώ την ώρα ή 27,12 ευρώ την ημέρα) μισθό. Εκτιμάται ότι τα επόμενα χρόνια το όριο της φτώχειας θα βρεθεί σε υψηλότερα επίπεδα, διότι εκτός από τη μείωση των εισοδημάτων δημιουργείται σταδιακά μια νέα κατηγορία, οι λεγόμενοι εργαζόμενοι – φτωχοί, άνθρωποι δηλαδή οι οποίοι θα εργάζονται με ευέλικτη μορφή απασχόλησης και οι αμοιβές τους θα κυμαίνονται από 200 έως 300 ευρώ τον μήνα, δηλαδή κάτω από 4.150 ευρώ ετησίως, που είναι το όριο της φτώχειας σήμερα.

Όπως παρατηρεί ο καθηγητής του Παντείου Σάββας Ρομπόλης, εκτός από την κατηγορία των φτωχών συνταξιούχων διευρύνεται και η κατηγορία των φτωχών εργαζομένων, η οποία αναφέρεται, κατά βάση, σε νέους εργαζομένους με κάθε μορφής ευέλικτη απασχόληση, με την έννοια ότι οι μηνιαίες αμοιβές τους δεν ξεπερνούν το όριο (382 ευρώ) της φτώχειας

Επισημαίνεται ότι από το 2015, με αποκλειστική ευθύνη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ υπήρξε η απόλυτη ανατροπή, με αποτέλεσμα για πρώτη φορά την κυριαρχία των ευέλικτων μορφών απασχόλησης: οι προσλήψεις με ευέλικτες μορφές απασχόλησης έφτασαν το 55% έναντι 45% που αφορά τις προσλήψεις πλήρους απασχόλησης.

Σύμφωνα με το ΙΝΕΜΥ – ΕΣΕΕ (έμποροι) οι αμοιβές των περίπου 2 εκατ. εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα κυμαίνονται ως εξής: έως 250 ευρώ λαμβάνουν 220.000 εργαζόμενοι ή το 11%, από 251-500 ευρώ λαμβάνουν 290.000 εργαζόμενοι ή το 14,5%, από 501-750 ευρώ αμείβονται 400.000 εργαζόμενοι ή το 20%, από 751-1.000 ευρώ 300.000 εργαζόμενοι ή το 15%, από 1.001-1.500 ευρώ 412.000 μισθωτοί ή το 21%, από 1.501-2.000 ευρώ 168.000 ή το 8,5%, από 2.001-5.000 ευρώ 170.000 ή το 9% και άνω των 5.000 ευρώ 25.000 ή 1%.

Οι ασφαλισμένοι εργαζόμενοι με μισθό έως 600 ευρώ στο τέλος του 2017 ήταν 673.000 ή 34%, το 2014 ήταν 530.000 ή 31,5% και το 2009 ήταν 239.000 ή 14%. Συμπερασματικά, κατά το ΙΝΕΜΥ – ΕΣΕΕ, τα τελευταία χρόνια τριπλασιάστηκαν οι χαμηλόμισθοι, αφού οι «καλές δουλειές» αναπληρώθηκαν με θέσεις χαμηλών αποδοχών μεταξύ 600 και 800 ευρώ. Τέλος, σύμφωνα με τη Eurostat, επισημαίνεται ότι ο μέσος μισθός στον ιδιωτικό τομέα με αναγωγή στο δωδεκάμηνο εκτιμάται σήμερα στα 929 ευρώ μεικτά.

Δημόσιοι Υπάλληλοι: Έχασαν το 40% του εισοδήματός τους

Για «δραματική συρρίκνωση» του εισοδήματος των δημοσίων υπαλλήλων, που είδαν στα χρόνια των Μνημονίων μισθούς και συντάξεις να μειώνονται ακόμα και κατά 40%, κάνει λόγο η ΑΔΕΔΥ. Μιλάει και για «καθεστώς αβεβαιότητας» στο οποίο παραμένουν 75.000 εργαζόμενοι με ευέλικτες μορφές απασχόλησης στο Δημόσιο, καθώς και για 90.000 δημοσίους υπαλλήλους που είναι σε «αναμμένα κάρβουνα», καθώς περιμένουν τις αλλαγές στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα.

Σύμφωνα με στοιχεία της ΑΔΕΔΥ που παρουσιάστηκαν στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο της 83ης ΔΕΘ:

– Οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν χάσει σχεδόν το 40% των μισθών τους από το 2010 μέχρι σήμερα. Ενδεικτικά αναφέρονται η περικοπή του 13ου και 14ου μισθού, το νέο μισθολόγιο με χαμηλότερα κατά 200 ευρώ ανά κατηγορία καταληκτικό μισθό, το πάγωμα της ωρίμασης για τη διετία 2016 – 2017, το ψαλίδισμα των επιδομάτων.

– Σε 40% υπολογίζεται και η μείωση που έχουν υποστεί οι συνταξιούχοι. Ο νόμος Κατρούγκαλου μετατρέπει τις συντάξεις σε βοηθήματα και τους ασφαλισμένους παρίες της κοινωνίας και ζητιάνους μετά από 40 χρόνια εργασίας αναφέρει η ΑΔΕΔΥ.

«ΤΙΣ ΙΣΟΠΕΔΩΣΑΝ»

Όπως σημειώνει, η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια με κατάργηση ώριμων συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, οι μειώσεις συντάξεων για τους νέους ασφαλισμένους ώς και 35%, ο επανυπολογισμός των παλαιών συντάξεων και «η σταδιακή ισοπέδωση με τις νέες», αρχής γενομένης από το 2019, η αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών, η μείωση των επικουρικών συντάξεων και η περαιτέρω μείωση του εφάπαξ, «είναι μόνο μερικά από τα δεινά που έφερε ο Ν.4387/2016».

– Η πολιτική της λιτότητας και της εσωτερικής υποτίμησης που εφαρμόζουν εδώ και χρόνια όλες οι κυβερνήσεις σε συνεργασία με τους δανειστές οδήγησε στη βύθιση του ΑΕΠ κατά 25%, στην έκρηξη της ανεργίας στο 30%, στην απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, στην υποβάθμιση κι ανατροπή των εργασιακών κατακτήσεων και δικαιωμάτων.

– Στα χρόνια των μνημονιακών παρεμβάσεων, οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο μειώθηκαν κατά 125.000. Αποτέλεσμα ήταν η υποστελέχωση των δημοσίων υπηρεσιών, ειδικά στους ευαίσθητους τομείς υγείας, παιδείας, κοινωνικής μέριμνας, ΟΤΑ και πολιτισμού.

Κατά την ΑΔΕΔΥ, η κάλυψη στους κρίσιμους τομείς του Δημοσίου σε ανθρώπινο δυναμικό δεν υπερβαίνει το 70% των οργανικών θέσεων των μνημονιακών οργανογραμμάτων. «Η υποστελέχωση των υπηρεσιών έχει ως αποτέλεσμα να εντείνονται περαιτέρω οι κοινωνικές ανισότητες και να μπαίνουν εμπόδια στην πρόσβαση, την ποιότητα και επάρκεια κρίσιμων κοινωνικών αγαθών όπως η υγεία, η παιδεία, η σύνταξη, το πρόγραμμα Βοήθεια στο Σπίτι».

– Οι ελαστικές μορφές απασχόλησης επεκτείνονται ραγδαία και στο Δημόσιο, «υποβαθμίζοντας περαιτέρω τα εργασιακά δικαιώματα, δημιουργώντας μια νέα γενιά συμβασιούχων χωρίς ασφάλεια, ποιότητα δουλειάς και στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα. Η πολιτική ομηρεία και η κομματική χειραγώγηση είναι ο απώτερος στόχος αυτών των εμβαλωματικών πολιτικών». Ενδεικτικά να αναφερθεί πως πάνω από 75.000 εργαζόμενοι στο Δημόσιο απασχολούνται με ευέλικτες μορφές εργασίας.

– Σε εκκρεμότητα παραμένει το πόρισμα για τα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα, με αποτέλεσμα πάνω από 90.000 εργαζόμενοι στο Δημόσιο να είναι σε «ομηρεία».

– Η προστασία της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς, αλλά και περιουσιακών στοιχείων όταν αποδεδειγμένα υπάρχει αδυναμία αποπληρωμής, είναι αναγκαία με νομοθετική ρύθμιση κι επέκταση της εφαρμογής του Νόμου Κατσέλη.

πηγη: ergasianet.gr