Ανάλυση: Κώστας Σκορδούλης

Γέννημα του ενεργοβόρου καπιταλισμού

Ο 21ος αιώνας βρήκε τον πλανήτη Γη μπροστά σε ένα αδιέξοδο, όπου το περιβάλλον και η καπιταλιστική ανάπτυξη συνδέονται με μια διαδικασία αλληλοεξαρτώμενης και αλληλοτροφοδοτούμενης κρίσης. Καθώς το ενδιαφέρον για την κλιματική αλλαγή και την υποβάθμιση του περιβάλλοντος αυξάνεται, είναι αναγκαία
η αντικαπιταλιστική παρέμβαση, κόντρα σε ατελέσφορες διορθωτικές κινήσεις εντός του συστήματος.

Οικολογικά κινήματα στη σκιά της υπερθέρμανσης

Τους τελευταίους μήνες γίναμε μάρτυρες ενός μαζικού νεολαιίστικου κινήματος, που ξεκίνησε από τα λύκεια του Βελγίου, με βασικό σύνθημα «σώστε τον πλανήτη, όχι στην κλιματική αλλαγή». Ήταν η πρώτη φορά που ένα μαζικό κίνημα νεολαίας με ξεκάθαρα οικολογικά αιτήματα πλημμύριζε τους δρόμους της Ευρώπης, μετά τις μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στη χρήση της πυρηνικής ενέργειας τις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80 που πυροδοτήθηκαν από τα πυρηνικά ατυχήματα του Three Mile Island και του Τσέρνομπιλ.Στην Ελλάδα, οι προγραμματισμένες έρευνες για την εξόρυξη υδρογονανθράκων στη Δυτική Ελλάδα και το Ιόνιο έχουν προκαλέσει μια γενικευμένη αντίδραση, όχι μόνο στην ευρύτερη περιοχή αλλά και σε πανελλαδικό επίπεδο με κινητοποιήσεις –η πιο πρόσφατη στα Γιάννενα με συμμετοχή 2.000 διαδηλωτών– και τη δημιουργία επιτροπών σε πολλές πόλεις.

Η παγκόσμια κινητοποίηση στις 20 Σεπτέμβρη γίνεται σε μια συγκυρία που καίγεται το δάσος του Αμαζονίου από τους μεγαλογαιοκτήμονες και τους μεγαλοκτηνοτρόφους, όπου ο Ιούλιος του 2019 καταγράφηκε ως ο θερμότερος μήνας όλων των εποχών στον πλανήτη και όπου η νέα έκθεση της Διακυβερνητικής Επιτροπής του ΟΗΕ για την Αλλαγή του Κλίματος (IPCC) που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 8 Αυγούστου επισημαίνει ότι η κλιματική αλλαγή απειλεί σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό την επισιτιστική επάρκεια του πλανήτη.

Η αντικαπιταλιστική αριστερά δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη, όχι μόνο απέναντι σε ένα νέο κίνημα και στα αιτήματα που αυτό προβάλλει αλλά πολύ περισσότερο απέναντι στην πραγματικότητα της καταστροφής του πλανήτη και των μορφών ζωής που ζουν σε αυτόν. Ήρθε η ώρα η οικολογική προβληματική να γίνει συστατικό στοιχείο του λόγου και του προγράμματος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Με την πρακτική της αγοραπωλησίας «δικαιωμάτων εκπομπών», το σύστημα στοχεύει να κάνει τη ρύπανση
ένα εμπόρευμα, άρα και μια πηγή κέρδους

Βασικό στοιχείο της κρίσης του καπιταλισμού είναι το γεγονός πως η οικονομική κρίση συνοδεύεται από μια βαθιά οικολογική κρίση. Η οικολογική κρίση αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της καπιταλιστικής κρίσης. Η οικολογική αυτή κρίση, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, έχει άμεση σχέση με τη γενίκευση της χρήσης του πετρελαίου και με την ανάπτυξη της χημικής βιομηχανίας, η οποία τροφοδοτήθηκε από την εντατικοποίηση της γεωργίας. Η κατασπατάληση των φυσικών πόρων του πλανήτη για την παραγωγή ενέργειας, διαταράσσει τους γεωχημικούς κύκλους της φύσης και οδηγεί στην οικολογική κρίση, που η κυριότερη έκφρασή της είναι η «κλιματική αλλαγή». Οι αλλαγές στο κλίμα θα επιδεινώνονται όσο η κρίση του καπιταλισμού θα βαθαίνει και όσο ο υποκειμενικός παράγοντας για την ανατροπή αδυνατεί να συγκροτηθεί δίνοντας λύση.

Ο καπιταλισμός σήμερα είναι εξαιρετικά ενεργοβόρος. Οι δραστηριότητες που έχουν άμεση σχέση με την παραγωγή ενέργειας και τις μεταφορές αποτελούν την βασική αιτία της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Οι δραστηριότητες αυτές ευθύνονται για την έκλυση στην ατμόσφαιρα 7 δισεκατομμυρίων τόνων αερίων ανά έτος (CO2, CH4, N2Ο) τα οποία έχουν καταλυτική επίδραση στο «φαινόμενο του θερμοκηπίου», το οποίο διατηρεί τη θερμοκρασία του πλανήτη σε επίπεδα που επιτρέπουν τη διατήρηση της ζωής, με αποτέλεσμα αυτό να γίνει εντελώς ανεξέλεγκτο, διαταράσσοντας το κλιματικό σύστημα του πλανήτη.

Η Διακυβερνητική Επιτροπή του ΟΗΕ για τις κλιματικές αλλαγές (IPCC) υπολόγισε ότι τον 20ο αιώνα η αύξηση της θερμοκρασίας στο πλανήτη ήταν 0,60C κατά μέσο όρο. Τον 21ο αιώνα και έως το 2095, η IPCC προβλέπει ότι η αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη θα κυμανθεί από 1,1 ως 6,40C και ότι η στάθμη της θάλασσας θα ανέβει έως και 80 εκατοστά. Η έκθεση της επιτροπής που συντάχθηκε στη σύνοδο του Παρισιού (2/2/2007) επιβεβαίωσε τις εξής δυσοίωνες προβλέψεις:

● Επέκταση της ερήμου και μείωση της αγροτικής παραγωγής στην Αφρική με μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών λόγω έλλειψης νερού (οικολογικοί πρόσφυγες).
● πλημμύρες και ξηρασίες στη Λατινική Αμερική.
● λειψυδρία στην Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και σε άλλες περιοχές του πλανήτη, όπου θα επηρεαστούν 2,8 δισεκατομμύρια άνθρωποι.
● διάβρωση των ανατολικών ακτών των Ηνωμένων Πολιτειών.
● εκτεταμένες πλημμύρες-καύσωνες και απρόσμενο ψύχος στην Ευρώπη.
● εξάπλωση της ελονοσίας σε Αφρική και Αμερική.
Επιπλέον η επιτροπή κατάθεσε νέα ευρήματα όπως:
● αν η υπερθέρμανση δια-
τηρηθεί, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα λιώσουν τα ανώτερα στρώματα των πάγων της Γροιλανδίας, γεγονός που θα οδηγήσει σε άνοδο της στάθμης της θάλασσας κατά 6-7 μέτρα.
● υπάρχει αύξηση της λεγόμενης «κλιματικής ευαισθησίας», δηλαδή του τρόπου με τον οποίο το κλίμα θα αντιδράσει στον διπλασιασμό της συγκέντρωσης αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα.

Οι διαταραχές στους ρυθμιστικούς μηχανισμούς του περιβάλλοντος θα γίνονται αισθητές καθ’ όλη τη διάρκεια του 21ου αιώνα.
Οι διάφορες διεθνείς συνδιασκέψεις που έγιναν για τον περιορισμό της εκπομπής θερμοκηπικών αερίων απέτυχαν παταγωδώς. Το πρωτόκολλο του Κιότο (1997) δεν προβλέπει καμία συνέπεια για τις πλούσιες χώρες σε περίπτωση που αρνηθούν να εφαρμόσουν τα στοιχειώδη μέτρα για την επίτευξη της μείωσης των εκπομπών θερμοκηπικών αερίων.
Τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη μια προσπάθεια επιβολής ενός συστήματος «αγοραπωλησίας δικαιωμάτων ρύπανσης» σε παγκόσμια κλίμακα, με αφορμή τον στόχο για μείωση της ποσότητας των θερμοκηπικών αερίων που έβαλε η συνδιάσκεψη του Ρίο (1992). Με τη συνηγορία των Ηνωμένων Πολιτειών αυτός ο μηχανισμός αγοραπωλησίας έγινε αποδεκτός από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται για μία επικίνδυνη εξέλιξη που πρέπει να σταματήσει. Πρώτον, γιατί ανοίγει το δρόμο για την ενίσχυση της εξάρτησης των υπανάπτυκτων χωρών απ’ το Βορρά. Σ’ ένα μηχανισμό που καθορίζει για κάθε χώρα ένα ανταλλάξιμο ποσοστό ρύπανσης, η εξουσία λήψης αποφάσεων ανήκει σ’ αυτούς που διαθέτουν την οικονομική δύναμη να εμπορεύονται ρυπαίνοντας όταν το θεωρούν συμφέρον. Οι χρεωμένες χώρες του Νότου θα μπορούσαν να πωλήσουν το ποσοστό τους στις βόρειες χώρες, μολονότι οι τελευταίες ρυπαίνουν πολύ περισσότερο. Επιπλέον, το σύστημα στοχεύει να κάνει τη ρύπανση ένα εμπόρευμα, άρα και μια πηγή κέρδους.

Ο 21ος αιώνας βρήκε τον πλανήτη Γη μπροστά σ ένα αδιέξοδο όπου το περιβάλλον και η καπιταλιστική ανάπτυξη συνδέονται με μια διαδικασία αλληλοεξαρτώμενης και αλληλοτροφοδοτούμενης κρίσης. Η αντιμετώπιση αυτού του αδιεξόδου απαιτεί κινητοποίηση όλων των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών παραγόντων που αναγνωρίζουν ότι η στρατηγική περιβαλλοντική δράση που απαιτείται να εφαρμοστεί δεν πρέπει να αρκεστεί μόνο στις προτεραιότητες του Βορρά αλλά να λάβει υπόψη της και τις αντίστοιχες των χωρών του Νότου.
Ο πληθυσμός των αναπτυγμένων χωρών, που αντιστοιχεί στο 25% του πληθυσμού της Γης, χρησιμοποιεί σχεδόν το 80% των φυσικών πόρων που καταναλώνονται ετήσια με όλες τις περιβαλλοντικές συνέπειες που αυτό προκαλεί. Το υπόλοιπο 75% του πληθυσμού της Γης πρέπει να επιβιώσει με τα εναπομείναντα 20% των φυσικών πόρων.
Μια επαναδιαμόρφωση των στόχων της οικονομικής ανάπτυξης και ένας επαναπροσδιορισμός δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, όπου θα λαμβάνονται υπόψη εξίσου τα προβλήματα του Βορρά και τα προβλήματα επιβίωσης του Νότου, θεωρείται ότι είναι δίκαιο.

Το πρόβλημα της ρύπανσης όμως δεν είναι θέμα αισθητικής ούτε και ηθικής. Είναι θέμα επιβίωσης. Εκείνος που νομίζει ότι η μάχη ενάντια στη ρύπανση μπορεί να κερδηθεί χωρίς να γίνουν θεμελιακές κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές, έχει μόνο καλές προθέσεις αλλά δεν πρόκειται να καταφέρει πολλά, στο βαθμό που ασχολείται μόνο με τα συμπτώματα και όχι με τις αιτίες.
Ζητούμενο για την εξάλειψη των αιτιών δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο από μια πολιτική η οποία θα προκαλέσει τα αναγκαία κοινωνικά ρήγματα για την ουσιαστική ανάδυση μιας οικοσοσιαλιστικής κοινωνίας.

Απάτη ο «πράσινος καπιταλισμός»

▸ Δεν αποτελεί διέξοδο η πράσινη επιχειρηματικότητα σε μικροκλίμακα

Τα τελευταία χρόνια, οι αστικές τάξεις των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών προωθούν το σχήμα για την «πράσινη οικονομία της αγοράς». Αυτή η πολιτική έχει τα εξής χαρακτηριστικά: Πρώτο, η σωτηρία του περιβάλλοντος γίνεται πεδίο κερδοσκοπίας. Δεύτερο, η προστασία της φύσης επιχειρείται να γίνει η ατμομηχανή για «έναν εκσυγχρονισμό της καπιταλιστικής οικονομίας». Τρίτο, γίνεται προσπάθεια να αποκατασταθεί το κύρος της άποψης ότι η αγορά είναι το αποκλειστικό μέσο για μια πολιτική κατά της κλιματικής αλλαγής.
Μέχρι στιγμής, όμως, οι απόπειρες προσανατολισμού του καπιταλισμού σε μια φιλική προς το περιβάλλον λειτουργία έχουν αποτύχει, για τον λόγο ότι η λογική του κέρδους είναι εντελώς ασύμβατη με μια πολιτική σεβασμού της φύσης και των λειτουργιών της. Οι διακηρύξεις για μια «αειφόρο ανάπτυξη» διαψεύδονται από τη λογική του κεφαλαίου: «αειφόρος ανάπτυξη» και νόμος της αξίας αποκλείονται αμοιβαία.

Πέραν από το μύθο της «πράσινης οικονομίας της αγοράς», το σοσιαλιστικό οικολογικό κίνημα έχει να αντιπαρατεθεί θεωρητικά ενάντια σε συγκεκριμένες πολιτικές που εκφράζονται σε μικροκλίμακα και αφορούν την λεγόμενη «πράσινη επιχειρηματικότητα»: καλλιέργεια βιολογικών τροφίμων (χωρίς λιπάσματα και φυτοφάρμακα), παραγωγή ζυμαρικών χωρίς γλουτένη, οικολογικές συσκευασίες- κατάργηση της πλαστικής σακούλας, προγράμματα/εταιρείες ανακύκλωσης, οικολογικός αγροτουρισμός κλπ.

Οι κινήσεις αυτές προσπαθούν να περάσουν την αντίληψη ότι η προστασία του περιβάλλοντος είναι ζήτημα καταναλωτικής κουλτούρας σε ατομικό επίπεδο. Επίσης, αποσιωπούν το ζήτημα ότι και οι «πράσινες επιχειρήσεις» λειτουργούν με τη λογική του κέρδους και βεβαίως κινούνται στη μεγακλίμακα της αγοράς ενός συστήματος του οποίου οι νόμοι και η ηθική είναι διαμετρικά αντίθετα με την οικοκεντρική ηθική και λογική.

Αν και αναγνωρίζουμε το αδιέξοδο τέτοιων κινήσεων, σε επίπεδο ατομικής και συλλογικής κουλτούρας στην καθημερινότητάς μας, υιοθετούμε οικολογικές πρακτικές

Βασικά στοιχεία μιας σύγχρονης κομμουνιστικής προσέγγισης

▸ Δεν αποτελεί διέξοδο η πράσινη επιχειρηματικότητα σε μικροκλίμακα

Ο τρόπος οργάνωσης της καπιταλιστικής παραγωγής κάνει πολύ δύσκολη την απεμπλοκή της παραγωγής ενέργειας από τη χρήση των ορυκτών καυσίμων. Είμαστε ενάντια στις εξορύξεις νέων ορυκτών καυσίμων. Οι εξορύξεις έχουν τεράστιο περιβαλλοντικό κόστος, όπως έχει δείξει η εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές.

Απέναντι στη στροφή του καπιταλισμού στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ), είτε αυτές είναι φωτοβολταϊκά συστήματα είτε ανεμογεννήτριες, πρέπει να γίνει ξεκάθαρο πως όσο η παραγόμενη ενέργεια ελέγχεται κεντρικά από το κράτος και τις εταιρείες του ιδιωτικού τομέα δεν είναι δυνατόν να πραγματωθεί ο βασικός στόχος του οικολογικού κινήματος για την ενεργειακή αυτονομία των πολιτών και των κοινοτήτων.

Το αίτημα για εργατικό έλεγχο στα συστήματα παραγωγής και διανομής ενέργειας (ΑΠΕ κάτω από εργατικό έλεγχο) είναι κεντρικό. Αλλά και οι διάφορες μορφές ΑΠΕ θα πρέπει να επανεξεταστούν. Η περιβαλλοντική καταστροφή που προκαλείται από την εγκατάσταση «αιολικών πάρκων» είναι τεράστια. Ταυτόχρονα, στην Ελλάδα η υδροηλεκτρική παραγωγή ενέργειας έχει πάρει μαζικές διαστάσεις. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το κτίσιμο τεράστιων φραγμάτων σε ποτάμια και λίμνες που προκαλούν ανεπανόρθωτη οικολογική καταστροφή. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξήγγειλε πάλι την «μερική» εκτροπή του Αχελώου. Συμπαραστεκόμαστε στον αγώνα των κατοίκων της Μεσοχώρας, αλλά και όπου αλλού προγραμματίζονται φράγματα (Άραχθος, κλπ).
Τέλος, παρά τις προσπάθειες παρουσίασης της πυρηνικής ενέργειας ως ενέργειας φιλικής προς το περιβάλλον εμμένουμε στο «όχι στην πυρηνική ενέργεια», εφόσον παραμένει άλυτο το πρόβλημα της διάθεσης των πυρηνικών αποβλήτων.

Το πιο σημαντικό όμως ζήτημα, που δεν έχει αναδειχθεί στην Ελλάδα, είναι το ζήτημα της διατροφής, κι αυτό αφορά το νερό και τα «γενετικά τροποποιημένα» τρόφιμα.

πηγη:  prin.gr

Από τις εμφανίσεις του  πρωθυπουργού και του  αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης  στην έκθεση Θεσσαλονίκης προκύπτει ένα συμπέρασμα: και οι δυο- πέρα απ όσα ήταν υποχρεωμένοι να πουν στο κομματικό τους ακροατήριο για χάρη της συντήρησης του πολιτικού παιχνιδιού-  εξέπεμψαν ισχυρές δόσεις  θεσμικής προσήλωσης, αναγνωρίζοντας την πολιτική πραγματικότητα η οποία προέκυψε από τις εκλογές και η οποία είναι απολύτως  ικανοποιητική και για τους δύο. 

Ποια είναι  αυτή η πραγματικότητα; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης νίκησε και είναι πρωθυπουργός. Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να έχασε, αλλά ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται ως ο αδιαμφισβήτητος  ηγέτης της λεγόμενης «δημοκρατικής παράταξης». 

Παρά τις μύχιες επιθυμίες πολλών και διαφόρων με ποικίλα κίνητρα που είχαν επενδύσει στην διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και τον πολιτικό εκμηδενισμό του Αλέξη Τσίπρα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι υποχρεωμένος να αναγνωρίσει την πραγματικότητα που προέκυψε από τις κάλπες. Κι αυτή η πραγματικότητα επιβάλλει να τον αντιμετωπίσει ως αυτό που Αλέξης Τσίπρας κέρδισε στις τελευταίες εκλογές: Δηλαδή, ως αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ως  δεύτερο πόλο εξουσίας σε ένα ισχυρό δικομματικό πολιτικό σκηνικό που επανακάμπτει. 

Τόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης όσο και ο Αλέξης Τσίπρας … αφηγήθηκαν  στις εμφανίσεις τους στη Θεσσαλονίκη ότι η χώρα έχει αφήσει πίσω της τη δεκαετή κρίση και ανακάμπτει. Ο Αλέξης Τσίπρας  υπογράμμισε  τη συμβολή του σ αυτήν την ανάκαμψη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, απ την πλευρά του, επιχειρεί να διατυπώσει ένα σχέδιο (το σχέδιό του) που να εμπεριέχει την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. 

Και οι δύο, φαίνεται να  γνωρίζουν (και να συμφωνούν)  ότι η αποκατάσταση μιας δικομματικής «κανονικότητας» αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την δημιουργία μιας (ψευδ)αίσθησης  γενικότερης οικονομικής ασφάλειας η οποία θα αποθεραπεύσει το βαρύτατα τραυματισμένο πολιτικό σύστημα και το προσωπικό του.

Παρά τις φωνές τις παροτρύνσεις και τις πιέσεις που δέχεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν επιθυμεί την «καταδίωξη» του Αλέξη Τσίπρα. Γνωρίζει άλλωστε πολύ καλύτερα ίσως απ τον καθένα (ήταν αρκετά μικρός για να μαθαίνει και αρκετά μεγάλος για να θυμάται) τι δώρο πρόσφερε ο πατέρας του στον Ανδρέα Παπανδρέου σύροντάς    τον στο ειδικό δικαστήριο…

Από την πλευρά του ο Αλέξης Τσίπρας κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του πρόσφερε όλα τα εχέγγυα και όλες τις αποδείξεις ότι ωρίμασε και συμβιβάστηκε με την πραγματικότητα η οποία ούτως ή άλλως ορίζεται κάπου πλησιέστερα στις Βρυξέλλες, το Βερολίνο ή την Ουάσιγκτον παρά στην Αθήνα. Υπό αυτήν την έννοια και οι δύο φιλόδοξοι πρωταγωνιστές της ελληνικής πολιτικής σκηνής αναγνωρίζουν και αποδέχονται το ελάχιστο βάρος που διαθέτουν στο παιχνίδι των πράγματι ισχυρών και μεγάλων εταίρων-δανειστών και… συμμάχων. Αυτή η οδυνηρή- για τη χώρα- πραγματικότητα υποχρεώνει τους κυρίους Μητσοτάκη και Τσίπρα να παίξουν με κανόνες στο εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι της εναλλαγής στην εξουσία. Γνωρίζουν άλλωστε και οι δύο τι ακριβώς συνέβη την τελευταία δεκαετία, πόσο πολιτικό αίμα χύθηκε και πόσοι λαμπροί και πολλά υποσχόμενοι πολιτικοί αστέρες αποδειχθήκαν… διάττοντες.

Για να λειτουργήσει, ωστόσο, η σιωπηρή συμφωνία κυρίων την οποία επιβάλλει η πραγματικότητα στους κυρίους Μητσοτάκη και Τσίπρα υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις:

• Και οι δύο- κατά κύριο λόγο ο Κυριάκος Μητσοτάκης_  θα πρέπει να καταφέρουν να «μαζέψουν» τα «σκυλιά του πολέμου» που κατά κόρον χρησιμοποίησαν στα media και αλλού προκειμένου να δοθεί η εντύπωση της σύγκρουσης δύο διαφορετικών κόσμων. Τα πράγματα, άλλωστε είναι απλούστερα, καθώς η μεταξύ τους μάχη είναι προφανές αφορά περισσότερο τη (δια)νομή της εξουσίας και τα ευεργετήματα που αυτή συνεπάγεται για τα δικά τους παιδιά, παρά για σύγκρουση κοσμοθεωριών και αντιλήψεων.
• Και οι δύο_ κατά κύριο λόγο ο Αλέξης Τσίπρας- να αποδείξει στην πράξη στο επόμενο διάστημα ότι είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της δημοκρατικής –λεγόμενης- παράταξης
• Και, τέλος, η ελληνική κοινωνία να συνεχίσει να πιστεύει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος απ αυτόν που οι δύο πρωταγωνιστές υποδεικνύουν…

πηγη: imerodromos.gr

Έναρξη απεργίας 24/9/2019 ώρα 6.00 π.μ - Λήξη 25/9/2019 ώρα 6.00 π.μ

Όλοι στην Συγκέντρωση της ΠΕΝΕΝ στις 24/9/2019

στο Ε/Γ-Ο/Γ πλοίο "ΜΥΚΟΝΟΣ ΠΑΛΑΣ" στις 9.30 π.μ

Στην σημερινή συνεδρίαση της Διοίκησης της ΠΝΟ αποφασίστηκε η συμμετοχή των Ναυτεργατών στην 24ωρη απεργία για τις 24/9/2019 η οποία εξελίσσεται πλέον σε Πανελλαδική Πανεργατική απεργία με την συμμετοχή των εργαζομένων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Την σύγκληση της Ε.Ε της ΠΝΟ ζήτησε με αίτημά της η ΠΕΝΕΝ.

Ήδη σχετική απόφαση έχουν λάβει η ΑΔΕΔΥ, τα Εργατικά Κέντρα Αθήνας - Πειραιά και μεγάλος αριθμός άλλων δευτεροβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Η απεργία αυτή έχει κρίσιμο και αποφασιστικό χαρακτήρα αφού σε αυτή το διακύβευμα είναι εάν θα υλοποιηθεί η νέα αντεργατική επίθεση της κυβέρνησης της Ν.Δ στις ΣΣΕ, τα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες των εργαζομένων.

Η νέα αντιλαϊκή και αντεργατική επίθεση κυβέρνησης - κεφαλαίου βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, βάζοντας στο στόχαστρο τις ΣΣΕ (ρήτρα εξαίρεσης) σε επιχειρήσεις με οικονομικά προβλήματα, συνιστά αποφασιστικό χτύπημα στην επεκτασιμότητά τους, απαξιώνει την ΟΜΕΔ (διαιτησία), διαμορφώνει ειδικές οικονομικές ζώνες, ενισχύει τις ενώσεις προσώπων οι οποίες έχουν εξελιχθεί σε μια τεράστια βιομηχανία που οδηγεί στην επικράτηση των επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι των κλαδικών.

Πρόκειται για μια συντονισμένη επίθεση κυβέρνησης - κεφαλαίου η οποία στοχεύει να τσακίσει ακόμη περισσότερο μισθούς και μεροκάματα, να απαξιώσει τον θεσμό των κλαδικών ΣΣΕ, να ποδοπατήσει τα εργατικά δικαιώματα, να συντρίψει τους μισθούς.

Επίσης με το "ηλεκτρονικό μητρώο" και την "ηλεκτρονική ψηφοφορία" θέλουν να βάλουν χέρι στα συνδικάτα, να τα ελέγξουν, να τα υποτάξουν και να τα μετατρέψουν σε όργανα στην υπηρεσία του κεφαλαίου και της εργοδοσίας.

Πρόκειται για πολιτική που πατάει στο έδαφος της αντιλαϊκής και αντεργατικής πολιτικής που εφάρμοσε ο ΣΥΡΙΖΑ και η οποία βαθαίνει και διευρύνει το αντεργατικό οπλοστάσιο με σκοπό να ελαχιστοποιήσει τις εργατικές αντιστάσεις, να εκμηδενίσει τον αγωνιστικό χαρακτήρα των συνδικάτων, να διαμορφώσει ακόμη πιο προκλητικό το έδαφος για την πολιτική της ανάπτυξης, των επενδύσεων και του φιλικού επιχειρηματικού περιβάλλοντος έτσι ώστε το κεφάλαιο να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του.

Πρόκειται για μια σκληρή ταξική πολιτική της οποίας οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές τόσο άμεσα όσο και μακροπρόθεσμα για τα εργατικά δικαιώματα και συμφέροντα.

Στις συνθήκες αυτές οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα πρέπει να βγουν αποφασιστικά, μαζικά και αγωνιστικά στην αντεπίθεση.

Το πρώτο βήμα είναι να ορθώσουν αγωνιστικά και μαχητικά το ανάστημά τους ώστε να μην ευοδωθούν οι σχεδιασμοί κυβέρνησης - κεφαλαίου.

Από την σκοπιά αυτή η οργάνωση, η προετοιμασία και η συμμετοχή στην 24ωρη Πανελλαδική - Πανεργατική απεργία αποκτάει βαρύνουσα και αποφασιστική σημασία.

Η μαζική συμμετοχή στην απεργία και στις συγκεντρώσεις - διαδηλώσεις μπορεί να είναι το πρώτο βήμα σε μια κατεύθυνση σύγκρουσης με τις αντιλαϊκές αυτές πολιτικές.

Πιστεύουμε βαθύτατα ότι από τώρα πρέπει να υπάρχει ένας εργατικός σχεδιασμός ο ορίζοντας του οποίου δεν θα είναι η αποτροπή μόνο του συγκεκριμένου τερατουργήματος που επιχειρεί η κυβέρνηση.

Μπροστά μας πρέπει από πλευράς σχεδίου, πάλης, αγωνιστικής και απεργιακής δράσης να μπει το σύνολο των εργατικών διεκδικήσεων. Η επιτυχία των αιτημάτων είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να διεκδικήσουμε μια ζωή με δικαιώματα στην δουλειά, στις ΣΣΕ, στην μόνιμη απασχόληση, στην λήψη αποτελεσματικών μέτρων για την ανεργία, την επισφαλή εργασία.     

Να διεκδικήσουμε το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων, των πλειστηριασμών και της λεηλασίας της λαϊκής - εργατικής περιουσίας.

Να συγκρουστούμε με την πολιτική του αυταρχισμού, της καταστολής, της αστυνομοκρατίας στην αντιμετώπιση των λαϊκών και εργατικών διεκδικήσεων.

Οι Ναυτεργάτες έχοντας ως παρακαταθήκη την πείρα από όλους τους προηγούμενους μαζικούς και πετυχημένους αγώνες πρέπει να πρωτοστατήσουν στην προσπάθεια για την ανασύσταση και αντεπίθεση του αγωνιστικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Παλεύουμε για:

• Υπογραφή ικανοποιητικών ΣΣΕ με ουσιαστικές αυξήσεις σε όλες τις κατηγορίες πλοίων.
• Σεβασμό και πιστή εφαρμογή των εργασιακών δικαιωμάτων σε όλα τα πλοία (ΣΣΕ - Ναυτική νομοθεσία).
• Αντιμετώπιση της ανεργίας με την κατάργηση όλων των νομοθετικών ρυθμίσεων που καταργούν ή μειώνουν τις οργανικές συνθέσεις και διαμορφώνουν συνθήκες εργασιακής γαλέρας.
• Κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων που έχουν οδηγήσει συντάξεις - επικουρικές και εφάπαξ στην απαξίωση.
• Εκδημοκρατισμό του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και της ναυτικής νομοθεσίας.

Όλοι στην μάχη για την επιτυχία της απεργίας.

Στις 24 Σεπτέμβρη είμαστε όλοι απεργοί!!!

Όλοι στην απεργιακή συγκέντρωση της ΠΕΝΕΝ

στο Ε/Γ-Ο/Γ πλοίο "ΜΥΚΟΝΟΣ ΠΑΛΛΑΣ" στις 9.30 π.μ

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΦΟΠΛΙΣΙΤΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

ΝΑ ΚΗΡΥΧΘΕΙ Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΗ

Πριν λίγο μας εστάλη με δικαστικό κλητήρα η προσφυγή του ΣΕΕΝ κατά της απεργίας των Ναυτεργατών στις 24/9/2019. Σύμφωνα με αυτή ορίζεται δικάσιμος με την διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων για την Δευτέρα 23/9/2019 στις 9.30 π.μ!!

Ο ΣΕΕΝ με την δικαστική προσφυγή του ζητάει να κηρυχτεί η απεργία παράνομη - καταχρηστική, να απαγορευτεί η απεργιακή κινητοποίηση καθώς και να καταδικαστεί η Διοίκηση σε χρηματική ποινή 1500 ευρώ και σε προσωπική στα μέλη κράτηση τριών μηνών σε περίπτωση μη συμμόρφωσης του Δ.Σ....

Η προσφυγή αυτή είναι ενταγμένη στην κατεύθυνση χτυπήματος των αγώνων Ναυτεργατών και εργαζομένων και επιχειρείται μέσω της δικαιοσύνης η ποινικοποίηση των δίκαιων κινητοποιήσεων των Ναυτεργατών.

Η ΠΕΝΕΝ δηλώνει προς όλες τις κατευθύνσεις, κυβέρνηση και εφοπλιστές, ότι οι μεθοδεύσεις για την υπονόμευση του απεργιακού δικαιώματος, των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών όχι μόνο δεν θα περάσουν αλλά θα γυρίσουν μπούμερανγκ εναντίον τους.

Ο αυταρχισμός, η καταστολή, η ποινικοποίηση των εργατικών αιτημάτων και διεκδικήσεων, η επιβολή του δόγματος "νόμος και τάξη" θα λάβει μαχητική απάντηση.

Καλούμε τον κλάδο και όλους τους Ναυτεργάτες να δώσουν αποφασιστικά και αγωνιστικά την μάχη για την επιτυχία της απεργίας, να την περιφρουρήσουν και στην πράξη να ακυρώσουν την επαίσχυντη εφοπλιστική επιχείρηση τρομοκρατίας και υπονόμευσης των δίκαιων διεκδικήσεών μας.

Όλοι την Δευτέρα 23/9/2019 στο Πρωτοδικείο Πειραιά στις 9.00 το πρωί.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ) καθορίστηκε η πραγματοποίηση της Β΄ Τακτικής Γενικής Συνέλευσης των μελών του Σωματείου μας να γίνει στις 23 Οκτωβρίου 2019 στις 9.30 το πρωί στην Αίθουσα Συνελεύσεων της ΠΝΟ (Κολοκοτρώνη 132-2ος όροφος) στον Πειραιά με τα εξής θέματα ημερήσιας διάταξης:

1. Εκλογή Εξελεγκτικής Επιτροπής.
2. Διατύπωση και κατάρτιση των αιτημάτων για τις ΣΣΕ 2020 και η τακτική της ΠΕΝΕΝ στις διαπραγματεύσεις – Εισήγηση του Δ.Σ της Ένωσής μας.
3. Ψηφοφορία για την έγκριση του 2ου θέματος.
4. Έγκριση πρακτικών προηγούμενης Γενικής Συνέλευσης.

Εάν την παραπάνω ημερομηνία και ώρα δεν υπάρχει η απαιτούμενη από το καταστατικό απαρτία η Β΄ Τακτική Γενική Συνέλευση θα γίνει στις 30 Οκτωβρίου 2019 μέρα Τετάρτη την ίδια ώρα με τα ίδια θέματα και στον ίδιο χώρο.

Με εντολή του Δ.Σ

Ο Πρόεδρος                                                                 Ο Α Γεν. Γραμματέας  

                   Νταλακογεώργος Αντώνης                                                  Κροκίδης Νικόλαος