Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Εκπτωτοι βεζίρηδες εναντίον σουλτάνου
Από Πέτρος Παπακωνσταντίνου
Τον Απρίλιο του 2016 διοχετεύθηκαν σε τουρκικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης 27 ντοκουμέντα-φωτιά. Ο τότε πρωθυπουργός και επικεφαλής του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) Αχμέτ Νταβούτογλου εμφανιζόταν να διαφωνεί σε καίρια θέματα με τον πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν και να υπονομεύει την πολιτική του. Δεν πέρασε πολύς καιρός και ο Νταβούτογλου εκπαραθυρώθηκε, δίνοντας τη θέση του στον Μπιναλί Γιλντιρίμ. Ο νέος πρωθυπουργός ήταν έμπιστος του Ερντογάν σε τέτοιο βαθμό, που δέχθηκε την κατάργηση του αξιώματός του όταν ο πρόεδρος καθιέρωσε προσωποκεντρικό πολιτειακό σύστημα. Οπως δέχθηκε και να κατέβει υποψήφιος δήμαρχος στην Κωνσταντινούπολη, στις δημοτικές εκλογές-καρμανιόλα για το ΑΚΡ, τον περασμένο Μάρτιο.
Τα ντοκουμέντα που έκαψαν τον Νταβούτογλου ονομάστηκαν The Pelican Files, παραπέμποντας στην επιτυχημένη ταινία «The Pelican Brief», ένα πολιτικό θρίλερ του Αλαν Πάκουλα με τον Ντένζελ Ουάσιγκτον και την Τζούλια Ρόμπερτς. Οι Pelicanists, όπως ονομάστηκαν όσοι κρύβονταν πίσω από τη διαρροή, είχαν συγκροτηθεί αρχικά ως ομάδα κρούσης του ΑΚΡ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ένα πεδίο όπου μέχρι τότε το ισλαμικό κόμμα υστερούσε έναντι της κοσμικής αντιπολίτευσης. Στην πορεία, όμως, εξελίχθηκαν σε «κόμμα μέσα στο κόμμα», μια συμπαγή ομάδα δημοσιογράφων, πανεπιστημιακών και συμβούλων, απολύτως πιστών στον Ερντογάν, με επιρροή στα μέσα ενημέρωσης και στο κράτος.
Η ώρα της εκδίκησης ήρθε για τον Νταβούτογλου την τελευταία νύχτα του περασμένου Μαρτίου. Πληρώνοντας βαρύ τίμημα για την οικονομική ύφεση, το ΑΚΡ υπέστη βαριά ήττα στις δημοτικές εκλογές, χάνοντας τις μεγαλύτερες πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της Κωνσταντινούπολης, όπου ο άχρωμος Γιλντιρίμ έχασε οριακά από τον χαρισματικό Εκρέμ Ιμάμογλου. Η ομάδα των Pelicanists στοχοποιήθηκε για τον ρόλο που φέρεται να έπαιξε στη μοιραία απόφαση του Ερντογάν να αμφισβητήσει το αποτέλεσμα και να προκαλέσει επαναληπτικές εκλογές, όπου η οριακή νίκη του Ιμάμογλου μετατράπηκε σε σαρωτικό θρίαμβο.
Σαν έτοιμος από καιρό, ο Νταβούτογλου άρχισε τις προετοιμασίες για τη συγκρότηση καινούργιου πολιτικού κόμματος, που θα διεκδικήσει τους απογοητευμένους από το ΑΚΡ ψηφοφόρους του μετριοπαθούς Ισλάμ. Οι επικρίσεις του κατά του Ερντογάν πύκνωσαν και έγιναν τοξικότερες. Το αποκορύφωμα ήρθε πριν από λίγες ημέρες, όταν δήλωσε: «Αν διερευνηθούν οι υποθέσεις που συνδέονται με την τρομοκρατία, τότε πολλοί άνθρωποι (δηλαδή, ο Ερντογάν και στενοί συνεργάτες του) δεν θα μπορούν να κυκλοφορούν και να αντικρίζουν τον κόσμο».
Ηταν μια πολιτική βόμβα μεγατόνων. Πρωθυπουργός της Τουρκίας από το 2014 έως το 2016, ο Νταβούτογλου υπονοούσε ότι μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων που αποδόθηκαν στους Κούρδους οργανώθηκε με ανάμειξη του βαθέος κράτους. Στόχος ήταν να τορπιλιστεί η ειρηνευτική διαδικασία στο Κουρδικό και να στραφεί το ΑΚΡ σε κυβερνητική συνεργασία με το υπερεθνικιστικό ΜΗΡ. Οπως ήταν επόμενο, ο Eρντογάν κίνησε τη διαδικασία διαγραφής του Νταβούτογλου, αλλά εκείνος τον πρόλαβε. Την Παρασκευή, παραιτήθηκε από το ΑΚΡ και προανήγγειλε τη δημιουργία νέου κόμματος, αν και παραμένει αναπάντητο το ερώτημα γιατί δεν μίλησε νωρίτερα και γιατί, όταν μίλησε, δεν είπε περισσότερα.
«Υπονομεύει την ανάπτυξη»
Παράλληλα με τον πρώην πρωθυπουργό, μια άλλη πολιτική προσωπικότητα του ΑΚΡ ετοιμάζεται να δημιουργήσει νέο κεντροδεξιό κόμμα. Πρόκειται για τον Αλί Μπαμπατζάν, ο οποίος χρημάτισε υπουργός Εξωτερικών, Οικονομικών και επί έξι χρόνια αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Την περασμένη εβδομάδα, ο Μπαμπατζάν επιβεβαίωσε τις φήμες για δημιουργία νέου κόμματος με συνέντευξή του, όπου κατηγόρησε τον Ερντογάν ότι με τις απολυταρχικές παρεμβάσεις του στη Δικαιοσύνη και στον Τύπο απομακρύνει επενδυτές και υπονομεύει την οικονομική ανάπτυξη.
Στο εγχείρημα του Μπαμπατζάν λέγεται ότι θα συμμετάσχει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ο πολιτικός του μέντορας Αμπντουλάχ Γκιουλ, ιδρυτικό στέλεχος του ΑΚΡ και τέως πρόεδρος της Δημοκρατίας. Οι σχέσεις του Γκιουλ με τον Ερντογάν ήταν τόσο κακές, που το κεμαλικό κόμμα CHP σκεφτόταν σοβαρά να υποστηρίξει τον Γκιουλ ως κοινό υποψήφιο της αντιπολίτευσης στις προεδρικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2018. Ο ίδιος φαίνεται ότι έκλινε στο να δεχθεί την πρόταση, αλλά μεταπείστηκε όταν ένα ελικόπτερο που μετέφερε τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων και έναν απεσταλμένο του Ερντογάν προσγειώθηκαν στην αυλή του σπιτιού του. Το τι του είπαν παραμένει άγνωστο, εκ του αποτελέσματος όμως αποδείχθηκαν πειστικοί: ο Γκιουλ δεν έθεσε υποψηφιότητα.
Πολλοί εκτιμούν πως ο Μπαμπατζάν έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να βρει απήχηση από τον Νταβούτογλου. Πρώτα απ’ όλα γιατί δεν διετέλεσε πρωθυπουργός και δεν χρεώθηκε προσωπικά διώξεις πολιτικών αντιπάλων. Αντίθετα, ο κόσμος τον θυμάται ως «τσάρο της οικονομίας» τα χρόνια των παχειών αγελάδων. Επιπλέον, γιατί κατάφερε να οικοδομήσει πολύ καλές σχέσεις με τις τουρκικές επιχειρηματικές ελίτ και μεγάλους ξένους επενδυτές, κάτι που μπορεί εξασφαλίσει πολύτιμα καύσιμα για το πολιτικό του εγχείρημα. Πρόσφατα δημοσιεύματα αναφέρουν ότι ο Μπαμπατζάν απολαμβάνει στήριξη από την Τουρκική Ενωση Βιομηχάνων και Επιχειρηματιών (TUSAID).
Θορυβημένος από τις εξελίξεις, ο Ερντογάν επιχειρεί προληπτικά πλήγματα κατά των αντιπάλων του, περιοδεύοντας ανά τη χώρα. Τις προάλλες κατηγόρησε τον Μπαμπατζάν ότι «διασπά την ούμα» (την κοινότητα των πιστών) και προειδοποίησε ότι «όσοι διαπράττουν προδοσία (σ.σ.: δηλαδή, τον αμφισβητούν) θα πληρώσουν το τίμημα».
Η σύγκρουση προβλέπεται άγρια. Μια πρόγευση μας έδωσε η Χιλάλ Καπλάν, αρθρογράφος της πιστής στον Ερντογάν εφημερίδας Sabah και μέλος, όπως λέγεται και γράφεται, της ομάδας Pelican. Σε πρόσφατο άρθρο της, η Καπλάν απάντησε στον Νταβούτογλου για τα αίτια της κατάρρευσης των ειρηνευτικών συνομιλιών με τους Κούρδους, ρίχνοντας την ευθύνη στις μεγάλες διαδηλώσεις του 2013 και στο δίκτυο του ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν. Θα μπορούσε να ερμηνευθεί και σαν έμμεση προειδοποίηση προς τον Νταβούτογλου ότι, αν τραβήξει στα άκρα το σχοινί, δεν αποκλείεται να κατηγορηθεί ότι συμπλέει με τον «τρομοκράτη» Γκιουλέν και τις ΗΠΑ.
Ουδείς μπορεί να προεξοφλήσει αν τα εγχειρήματα των πρώην στενών συνεργατών του Ερντογάν στεφθούν από επιτυχία. Είναι βέβαιο όμως ότι ο πρόεδρος-σουλτάνος έχει ήδη καταφέρει να δώσει στην πολιτική ζωή της χώρας του μιαν ατμόσφαιρα ίντριγκας και μηχανορραφιών που παραπέμπει στην εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
*Πηγή: kathimerini.gr - iskra.gr
Το φετινό καλοκαίρι ήταν το πιο ζεστό από το 1880 - Θερμοκρασίες ρεκόρ στο βόρειο ημισφαίριο
Το πιο ζεστό καλοκαίρι στα μετεωρολογικά χρονικά από το 1880 έζησε φέτος το βόρειο ημισφαίριο, όπου ανήκει και η Ελλάδα, στο οποίο ζει περίπου το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού, σύμφωνα με την Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ) των ΗΠΑ.
Το καλοκαίρι του 2019 (περίοδος Ιουνίου-Αυγούστου) ήταν το δεύτερο πιο ζεστό σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ ο φετινός Αύγουστος υπήρξε ο δεύτερος θερμότερος στη σύγχρονη μετεωρολογική ιστορία των τελευταίων 140 ετών.
Τα πέντε θερμότερα καλοκαίρια στο βόρειο ημισφαίριο έχουν όλα υπάρξει κατά την τελευταία πενταετία, ενώ και οι πέντε πιο ζεστοί Αύγουστοι έχουν συμβεί μετά το 2014, σύμφωνα με τη ΝΟΑΑ, την οποία επικαλείται το ΑΠΕ-ΜΠΕ.
Η καλυμμένη από πάγους έκταση της Αρκτικής ήταν τον Αύγουστο φέτος 30% κάτω του ιστορικού μέσου όρου και η δεύτερη μικρότερη μετά το 2012, ενώ οι θαλάσσιοι πάγοι στην Ανταρκτική τον Αύγουστο ήσαν οι πέμπτοι μικρότεροι.
Είναι αξιοσημείωτο ότι φέτος το καλοκαίρι οι θερμοκρασίες πήραν την «ανηφόρα», κάτι που έγινε ιδιαίτερα αισθητό στην Ευρώπη τον Ιούλιο (το Παρίσι κατέγραψε θερμοκρασιακό ρεκόρ όλων των εποχών), παρόλο που -αντίθετα με το επίσης καυτό 2016- δεν υπήρξε κανένα ισχυρό φαινόμενο Ελ Νίνιο, το οποίο παραδοσιακά ενισχύει τις παγκόσμιες θερμοκρασίες.
Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι λόγω των αυξανομένων επιπέδων των ανθρωπογενών «αερίων του θερμοκηπίου», είναι πιο εύκολο πια να σημειωθούν νέα μετεωρολογικά ρεκόρ ακόμη και χωρίς τη βοήθεια του Ελ Νίνιο.
Χρησιμοποιώντας ελαφρώς διαφορετικές μεθόδους η Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία (NASA) βρήκε επίσης ότι στο βόρειο ημισφαίριο το καλοκαίρι του 2019 ήταν το πιο ζεστό στα μετεωρολογικά χρονικά, αλλά οριακά πιο ζεστό από εκείνο του 2016.
Σε ετήσια βάση το 2019 είναι μέχρι στιγμής το τρίτο θερμότερο έτος μετά το 2016 και το 2017 και η ΝΟΑΑ εκτιμά ότι θα είναι τελικά από δεύτερο έως τέταρτο θερμότερο (σίγουρα στην πρώτη πεντάδα).
ΠΗΓΗ: newsbeast.gr
Η ΒΙΟΜΕ σε άμεσο κίνδυνο. Ξανά πλειστηριασμοί, στις 19/9 και 24/10
Κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται ωστόσο η ΒΙΟΜΕ, όπως έκανε πάντα, συνεχίζει τον αγώνα της κρατώντας το εργοστάσιο ανοιχτό και βελτιώνοντας μάλιστα κάθε φορά την ποιότητα των προϊόντων παραγωγής της. Μέσα σε αυτό το εργοστάσιο, παλιοί και νέοι εργαζόμενοι καταφέρνουν να βγάζουν ένα μικρό εισόδημα, ενώ κρατάνε ζωντανό το εργοστάσιο πάνω από εφτά χρόνια.
Η ΒΙΟΜΕ είναι ένα εργοστάσιο που καταφέρνει να λειτουργεί χωρίς αφεντικά, με αυτοδιαχείριση και οριζόντιο τρόπο λήψης αποφάσεων. Αποτελεί σημείο αναφοράς όλων των εργατικών και κοινωνικών αγώνων, καθώς οι εργαζόμενοι της ΒΙΟΜΕ, μαζί με τους ανθρώπους που αποτελούν την πρωτοβουλία αλληλεγγύης (στη ΒΙΟΜΕ), έχουν βρεθεί δίπλα σε κάθε κοινωνικό και εργατικό αγώνα που ξέσπασε στην περιοχή μας αλλά και αλλού.
Επίσης, το εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ, ως κομμάτι της κοινωνίας, έχει φιλοξενήσει στους χώρους του θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες και φεστιβάλ, ενώ δημοσιογράφοι από κάθε γωνιά της γης έχουν ενδιαφερθεί να γνωρίσουν και να δημοσιοποιήσουν τον αγώνα της. Επιπλέον, οι εργαζόμενοι της ΒΙΟΜΕ έχουν δηλώσει ότι το εργοστάσιο είναι ανοιχτό σε προτάσεις για τη δημιουργία παράλληλων δομών στον χώρο του εργοστασίου.
Μπορούμε όλα αυτά να τα ξεπουλήσουμε; Το 2011 τα πρώην αφεντικά εγκατέλειψαν το εργοστάσιο, αφήνοντας πίσω απλήρωτους μισθούς και χρέη προς τους εργάτες. Μπορούμε τώρα εμείς να αφήσουμε το εργοστάσιο να γίνει βορά στο στόμα του λύκου; Η απάντηση είναι ΟΧΙ.
Δεν φεύγουμε από το εργοστάσιο, το οποίο ανήκει στα χέρια των εργατών. Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, αλλά η ΒΙΟΜΕ παραμένει ζωντανή.
Η νέα κυβέρνηση συνεχίζει τη διαδικασία πλειστηριασμών που ξεκίνησε η προηγούμενη. Και όπως γνωρίζουμε όλοι και όλες η τιμή πώλησης των οικοπέδων που στεγάζεται η ΒΙΟΜΕ είναι αρκετά χαμηλότερη από την αρχική. Ο στόχος είναι να ξεπουληθεί σε εξευτελιστική τιμή σε κερδοσκόπους ή να επιστρέψει στα πρώην αφεντικά απαλλαγμένο από χρέη.
Εμείς, όσοι και όσες, στηρίζουμε τον αγώνα της ΒΙΟΜΕ θα βρεθούμε δίπλα τους, για ακόμα μια φορά στα δικαστήρια, με σκοπό να αποτρέψουμε τους πλειστηριασμούς που θα γίνουν στις 19 Σεπτεμβρίου και 24 Οκτωβρίου του 2019.
Καλούμε όλους και όλες εσάς που θεωρείτε δίκαιο τον αγώνα των εργαζομένων, που επιθυμείτε η ΒΙΟΜΕ να παραμείνει σε χέρια εργατικά να παραβρεθείτε την Πέμπτη 19 Σεπτεμβρίου, στις 11.00 στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης και στις 12.00 στο Υπουργείο Εργασίας στην Αθήνα.
Να δηλώσουμε δυναμικά την παρουσία μας πριν δείξουν αυτοί τη δική τους…
Η ΒΙΟΜΕ δεν πωλείται! Να μπλοκάρουμε τον πλειστηριασμό!
ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ απαιτείται μαζική συμμετοχή λόγω εκδήλωσης ενδιαφέροντος για το οικόπεδο!
- Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στη ΒΙΟΜΕ – Θεσσαλονίκης
- Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στη ΒΙΟΜΕ – Αθήνας
- Σωματείο εργαζομένων στη ΒΙΟΜΕ
ΠΗΓΗ: ergasianet.gr
Η απατηλή μελωδία της ευτυχίας
Γιώτα Ιωαννίδου
Στη σημερινή εποχή της πολύπλευρης κρίσης η θεωρία της (ατομικής) ευτυχίας και η θετική στάση εμφανίζονται ως φάρμακο δια πάσα νόσο.
Στην πράξη όμως εσωτερικεύουν την ευθύνη για τα κοινωνικά προβλήματα και οδηγούν στο αδιέξοδο των ατομικών «λύσεων».
Η Πολυάννα και το παιχνίδι της χαράς, το εφηβικό διήγημα της Ελεανόρ Πότερ πρωτοεκδόθηκε το 1913 στην Αμερική και ακολούθως έκανε θραύση και στην Ευρώπη. Η πρωταγωνίστρια, κόρη φτωχού ιεραποστόλου, που ξαφνικά μένει μόνη στη ζωή, κατορθώνει να τα ξεπεράσει όλα, παίζοντας η ίδια και μαθαίνοντας στους γύρω της ένα παιχνίδι που αναζητά τη χαρά και την ευτυχία στις θετικές πτυχές ακόμη και του πιο τραγικού γεγονότος.
Η συζήτηση περί ευτυχίας επανέρχεται πάλι στις ημέρες της «κανονικότητας» της καπιταλιστικής κρίσης. Η συναφής αναζήτηση του νοήματος της ζωής μέσα σε έναν κόσμο ρευστού φόβου και μειωμένων προσδοκιών δεν θα μπορούσε να λείπει. Ήδη από το 2012 ο ΟΗΕ καθιερώνει Εκθέσεις για τον «δείκτη παγκόσμιας ευτυχίας». Ως αντίβαρο στην πλήρη επικράτηση των οικονομικών δεικτών (π.χ. το κατά κεφαλή ΑΕΠ), προστέθηκαν και άλλα κριτήρια, όπως η κοινωνική στήριξη και η φιλανθρωπία, η ελευθερία, το προσδόκιμο υγιούς ζωής και η απουσία διαφθοράς. Στη σειρά κατάταξης τις πρώτες θέσεις καταλαμβάνουν τα πιο πλούσια κράτη, όπως η Φινλανδία, η Νορβηγία, η Ελβετία, ο Καναδάς. Στα πιο δυστυχισμένα κατατάσσονται η Κεντραφρικανική Δημοκρατία, η Ρουάντα, το Αφγανιστάν και η Συρία. Η Ελλάδα βρίσκεται στην 82η θέση το 2019, ενώ το 2016 ήταν η πρώτη χώρα που κατέγραφε τόσο ραγδαία πτώση του δείκτη ευτυχίας την τελευταία δεκαετία. Ο δείκτης ευτυχίας στις ΗΠΑ κινείται καθοδικά σε αντίθεση με τον δείκτη πλουτισμού. Οι μισοί Αμερικάνοι δηλώνουν στρες, ανησυχία και θλίψη.
Πλάι στην επιδίωξη μέτρησης της ευτυχίας, έκαναν την εμφάνισή τους η θετική ψυχολογία και η θεωρία της ευτυχίας, ως προϊόντα αποκλειστικά ατομικής επιλογής. Η ιδεολογία της θετικότητας, όχι σαν δικαίωμα αλλά σαν υποχρέωση, κάνει θραύση ιδίως στη νεολαία, ως θετική εικόνα για την εκδοχή του εαυτού που πρέπει να δημιουργηθεί και να κοινοποιηθεί στους άλλους μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. μαζί με τα παραπάνω, συνεχίζει βέβαια να παραμένει και να αναπτύσσεται η καταφυγή στη θρησκεία και τη μεταφυσική.
Προφανώς, η αναζήτηση της ανθρώπινης ευτυχίας και του νοήματος της ζωής είναι προαιώνια ερωτήματα που απασχόλησαν όλες τις κοινωνίες. Θα ήταν αφύσικο να μην απασχολούν στη σημερινή εποχή καπιταλιστικής και πολύπλευρης κρίσης και αβεβαιότητας. Σε μια εποχή που εντείνονται όλοι οι φόβοι, η ανασφάλεια, η απουσία προσδοκιών και η αγωνία για το μέλλον, ενώ τα απελευθερωτικά εγχειρήματα έχουν ηττηθεί. Όμως η αναζήτηση της λύσης εντός μας, όσο κι αν είναι αναγκαία, όταν μένει μόνη της είναι απατηλή και χειραγωγητική. Πρόκειται για σκόπιμη επιλογή της εξουσίας.
«Η ιδεολογία της θετικότητας αποτελεί συντηρητικό πολιτικό εργαλείο»
«Η ιδεολογία της θετικότητας αποτελεί συντηρητικό πολιτικό εργαλείο», υποστηρίζουν οι ακαδημαϊκοί Έβα Ιλούζ, κοινωνιολόγος και Έντγκαρ Καμπάνας, ψυχολόγος. Μετατοπίζει τις ευθύνες από την κοινωνία στο άτομο, διαμορφώνοντας ταυτόχρονα μια ζώνη απόστασης και εχθρότητας προς τον «άλλο». Ο καθένας είναι υπεύθυνος για την ευτυχία ή τη δυστυχία του. Όσοι είναι άνεργοι, ναρκομανείς ή καταθλιπτικοί είναι γιατί δεν προσπάθησαν αρκετά. Η θεωρία αυτή είναι το αναγκαίο συμπλήρωμα του ανιστορικού ΤΙΝΑ, της αποδοχής ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει κοινωνικά-οικονομικά. «Το πρόβλημα δεν είναι τα χρήματα. Είσαι εσύ», διατείνεται ο πολυεκατομμυριούχος, επιχειρηματίας και ψυχολόγος, Γκάρι Ντάγκλας, που δημιούργησε ολόκληρο κίνημα αυτής της προσέγγισης παγκοσμίως και ειδικά για τις επιχειρήσεις. Υποστηρίζει ότι η εφαρμογή της παραπάνω αρχής στις επιχειρήσεις, ιδίως σε περίοδο ύφεσης, έλλειψης οικονομικών πόρων και αύξησης της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας, παρέχει στους εργαζόμενους εργαλεία βελτίωσης της ανθεκτικότητάς τους.
Η υποχρέωση του ατόμου να αποπέμπει τα αρνητικά συναισθήματα της οργής, της απογοήτευσης ή του μίσους από τη σκέψη του ως καταστροφικά και να αρκείται σε μια τυπική σχέση θετικών κανόνων, απομάκρυνσης ωστόσο από τον «άλλον», αδυνατίζουν τις σχέσεις των ανθρώπων και τη δυνατότητα συλλογικής ματιάς και οικοδόμησης μαζικής διεκδίκησης. Η ευτυχία δεν μπορεί να είναι ατομική υπόθεση σε ένα γοργά υποβαθμιζόμενο οικονομικό, φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον γεμάτο φόβο και πόλεμο. Η αναζήτηση απατηλής ευτυχίας σημαίνει παραίτηση από την απαίτηση της πραγματικής ευτυχίας.
Η αποκάλυψη των αιτιών της δυστυχίας του ανθρώπου και το ξεγύμνωμα των αλυσίδων που κουβαλά στον καπιταλισμό δεν είναι αναγκαία για να τις κουβαλά με μεγαλύτερη απόγνωση, αλλά για να τις σπάσει. Για να γκρεμίσει αυτόν τον «άκαρδο κόσμο» του κέρδους, της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και ιδιώτευσης και να βάλει στη θέση του έναν κόσμο που ο αέρας του θα είναι καθαρός από τους ανθρώπινους φόβους, τις ενοχές, τις απορρίψεις. Γεμάτος από επικοινωνία, διασπορά ιδεών και συναισθημάτων, αυτοεκτίμηση, επικοινωνία, εμπιστοσύνη και ελπίδα.
ΠΗΓΗ: prin.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή