Η επίθεση σε δύο εγκαταστάσεις του σαουδαραβικού κρατικού πετρελαϊκού κολοσσού Aramco έχει ως αποτέλεσμα εκτός από την πρωτοφανή για τα τελευταία χρόνια εκτίναξη της τιμής του Brent το πρωί της Δευτέρας (16/9/2019) και την άνοδο των ναύλων για τα δεξαμενόπλοια.

Όπως επεσήμαναν στελέχη διεθνών ναυλομεσιτικών οίκων, η άνοδος των τιμών της ναυλαγοράς θα οφείλεται στη μείωση της παραγωγής πετρελαίου κατά 5 εκατ. βαρέλια ημερησίως, ήτοι το 50% της σαουδαραβικής και το 5% της παγκόσμιας παραγωγής.

«Οι επιθέσεις στις εγκαταστάσεις της Aramco βραχυπρόθεσμα θα μειώσουν την παραγωγή πετρελαίου. Οι χώρες που προμηθεύονται τον μαύρο χρυσό θα φροντίσουν να κάνουν secure- να διασφαλίσουν τα αποθέματά τους για κάθε ενδεχόμενο» επισημαίνουν στελέχη των ναυλομεσιτικών οίκων:

«Οι ναύλοι θα ανέβουν και αυτό γιατί θα πρέπει να προμηθεύονται πετρέλαιο από πιο μακρινές χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Βραζιλία και η Δυτική Αφρική. Για παράδειγμα η Κίνα που είναι η βασική ισαγωγική χώρα crude πετρελαίου αντί από την Σαουδική Αραβία θα πρέπει να προμηθευτεί πετρέλαιο από τις ΗΠΑ-Βραζιλία-Δυτική Αφρική. Οι αποστάσεις είναι σαφώς πολύ μεγαλύτερες άρα θα αυξηθούν τα τονομίλια» και προσθέτουν: «Κερδισμένα θα είναι τα μεγάλης χωρητικότητας δεξαμενόπλοια, τα VLCC, άνω των 300.000 τόνων. Η ναυλαγορά ήταν γύρω στα 30.000 δολάρια την ημέρα και αναμένεται να πάει στα 40.000 με 50.000 δολάρια».

Με βάση τα στατιστικά στοιχεία του διεθνούς ναυλομεσιτικού οίκου Clarksons για το ποιοι Έλληνες έχουν τα περισσότερα VLCC, δηλαδή δεξαμενόπλοια χωρητικότητας άνω των 300.000 τόνων αναφέρονται οι εξής:

– Γιάννης Αγγελικούσης με 42 υπερδεξαμενόπλοια βρίσκεται στην κορυφή.

– η Dynacom του Γιώργου Προκοπίου με 16

– Η Capital του Βαγγέλη Μαρινάκη με 10

– Η EasterMed του Θανάση Μαρτίνου με εννέα

-To Embiricos Group με εννέα της οικογένειας Εμπειρίκου

– Η Alpha tankers της Άννας Αγγελικούση με οκτώ

– Η Thenamaris του Νικόλα Μαρτίνου με επτά

– Ο Γιώργος Οικονόμου με τρία VLCC ,εκ των οποίων δύο ανήκουν στον στόλο της Cardiff και ένα στην εισηγμένη Dryships

– Τρία έχει η Kyklades Maritime του Γιάννη Αλαφούζου

– Ο Όμιλος Τσάκου, των καπετάν Παναγιώτη και του γιου του Νίκου, με δύο υπερδεξαμενόπλοια

– Η Cetrofin του Δημήτρη Προκοπίου με δύο και

– Chandris Group με δύο.

πηγη; iskra.gr

Πολλές έρευνες που έχουν δημοσιευτεί τα τελευταία χρόνια, επιβεβαιώνουν και τη σύνδεση της παχυσαρκίας και ειδικά της αυξημένης περιμέτρου (λίπος στην περιοχή της κοιλιάς) με τον καρκίνο.

Η σχέση της παχυσαρκίας και του καρκίνου δεν είναι απλή ούτε απολύτως κατανοητή. Η απώλεια βάρους δεν συνεπάγεται ότι κάποιος δεν θα νοσήσει από καρκίνο, ούτε ότι όλοι όσοι έχουν περιττά κιλά θα διαγνωστούν με καρκίνο.

Οι ειδικοί υπογραμμίζουν ότι το καλύτερο που μπορεί να κάνει κάποιος, είναι να αποφύγει την περαιτέρω αύξηση του βάρους του, ενώ η απώλεια των περιττών κιλών είναι προς τη θετική κατεύθυνση.

Δείτε στις παρακάτω εικόνες 13 μορφές καρκίνου που σχετίζονται τα περιττά κιλά.

Καρκίνος μαστού: Οι μετεμμηνοπαυσιακές παχύσαρκες γυναίκες έχουν 20-40% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν καρκίνο μαστού συγκριτικά με όσες έχουν υγιές βάρος. Ο λόγος είναι ότι ο λιπώδης ιστός παράγει οιστρογόνα, τα οποία τροφοδοτούν τον καρκίνο του μαστού .

Καρκίνος ορθού: Οι παχύσαρκοι άνδρες και γυναίκες έχουν 30% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν ορθοκολικό καρκίνο.

Καρκίνος ενδομητρίου: Η ασθένεια είναι 2-4 φορές πιθανότερο να εμφανιστεί σε υπέρβαρες και παχύσαρκες γυναίκες λόγω της μετάλλαξης των κυττάρων του ενδομητρίου από την αυξημένη παραγωγή οιστρογόνων.

Καρκίνος οισοφάγου: Τα περιττά κιλά διπλασιάζουν τον κίνδυνο οισοφαγικού αδενοκαρκινώματος.

Καρκίνος χοληδόχου κύστης: Οι υπέρβαροι έχουν 20% περισσότερες πιθανότητες, ενώ οι παχύσαρκοι κινδυνεύουν 60% περισσότερο να αναπτύξουν τη συγκεκριμένη μορφή καρκίνου.

Καρκίνος στα νεφρά: Οι υπέρβαροι και παχύσαρκοι έχουν διπλάσιες πιθανότητες να αναπτύξουν καρκίνο των νεφρικών κυττάρων. Τον κίνδυνο αυξάνει και η αντίσταση στην ινσουλίνη ή προδιαβήτης, μια κατάσταση συνηθέστερη στους ανθρώπους που φέρουν περιττά κιλά.

Καρκίνος ήπατος: Και για αυτή τη μορφή καρκίνου, ο κίνδυνος είναι διπλάσιος για τους υπέρβαρους και παχύσαρκους.

×

Μηνιγγίωμα: Είναι ένας όγκος εγκεφάλου, που προέρχεται από τις μήνιγγες, δηλαδή τα περιβλήματα γύρω από τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό. Ο κίνδυνος είναι 20% υψηλότερος για τους υπέρβαρους και 50% για τους παχύσαρκους.

×

Πολλαπλό μυέλωμα: Είναι τύπος καρκίνου του αίματος, ο οποίος προσβάλλει τα λευκά αιμοσφαίρια στο μυελό των οστών που παράγουν αντισώματα και βοηθούν στην καταπολέμηση των λοιμώξεων. Αυξάνει κατά 10-20% τις πιθανότητες για τους υπέρβαρους και παχύσαρκους.

Καρκίνος ωοθηκών: Οι γυναίκες με περιττά κιλά έχουν 10% περισσότερες πιθανότητες. Όπως στους καρκίνους του μαστού και του ενδομητρίου, αιτία φαίνεται να είναι η αυξημένη παραγωγή οιστρογόνων και δυσλειτουργίες του μεταβολισμού, όπως η αντίσταση στην ινσουλίνη.

Καρκίνος παγκρέατος: Οι παχύσαρκοι έχουν 20-50% περισσότερες πιθανότητες από όσους έχουν φυσιολογικό βάρος, όπως έδειξε ανασκόπηση μελετών του 2012.

Καρκίνος στομάχου: Οι παχύσαρκοι έχουν διπλάσιο κίνδυνο να αναπτύξουν γαστρικό καρκίνο, πιθανώς λόγω αλλοίωσης του μικροβιώματος, δηλαδή της ισορροπίας των καλών και κακών βακτηρίων του εντέρου.

Καρκίνος θυρεοειδούς: Η αύξηση του Δείκτη Μάζας Σώματος κατά πέντε μονάδες συνοδεύεται από 10% αύξηση του κινδύνου για την ανάπτυξη καρκίνου στο θυρεοειδή.

Πηγή: health.com - onmed.gr

Σε κινητοποιήσεις ενάντια στις προωθούμενες με το Αναπτυξιακό Νομοσχέδιο ρυθμίσεις προχωρούν εργαζόμενοι στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, την Τρίτη 24 Σεπτεμβρίου, ημέρα που αναμένεται η σχετική συζήτηση και ψηφοφορία στη Βουλή.

Ειδικότερα, πανδημοσιοϋπαλληλική απεργία προκήρυξε η ΑΔΕΔΥ, με κεντρικό αίτημα την απόσυρση του «αντεργατικού» αναπτυξιακού νομοσχεδίου. Προειδοποιεί, μάλιστα, πως, σε περίπτωση που η κυβέρνηση επιμείνει στην προώθηση και ψήφισή του, οι δημόσιοι υπάλληλοι θα προχωρήσουν σε απεργιακή κλιμάκωση. Η ΑΔΕΔΥ προκήρυξε και πανελλαδικές στάσεις εργασίας, όπου κριθεί αναγκαίο, από τα σωματεία στις 19, 20 και 23 Σεπτεμβρίου, για να πραγματοποιηθούν γενικές συνελεύσεις τους, ώστε να διευκολυνθεί η ενημέρωση, η προετοιμασία και η συμμετοχή των εργαζομένων.

Ενισχύοντας το «απεργιακό» τσουνάμι, τη συμμετοχή τους στην απεργία ανακοίνωσαν και Ομοσπονδίες του Δημοσίου, όπως η ΟΕΝΓΕ, η ΟΛΜΕ, η ΠΟΕ-ΟΤΑ κτλ.

Από πλευράς ιδιωτικού τομέα, απεργία την ίδια ημέρα κήρυξε το Εργατικό Κέντρο Αθήνας και μια σειρά άλλα εργατικά κέντρα της χώρας, όπως τα: Πειραιά, Πάτρας, Λαυρίου, Θεσπρωτίας, Σάμου, Λευκάδας – Βόνιτσας, Λάρισας, Άρτας, Λέσβου, Λαμίας, Εύβοιας, Αγρινίου, Ιωαννίνων, Φωκίδας, Ζακύνθου, Κεφαλονιάς – Ιθάκης και Βορείου Συγκροτήματος Δωδεκανήσου.

Στην πανελλαδική απεργία συμμετέχουν και Ομοσπονδίες του ιδιωτικού τομέα, όπως: Ομοσπονδία Συνδικάτων Μεταφορών Ελλάδας, Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος, Πανελλήνια Ομοσπονδία Οικοδόμων, Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, Συνδικάτο Επισιτισμού Τουρισμού Ξενοδοχείων Αττικής, Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Τηλεπικοινωνιών και Πληροφορικής ν. Αττικής κτλ.

Στην απεργία κατεβαίνουν και τα ναυτεργατικά Σωματεία, όπως η ΠΝΟ, η ΠΕΝΕΝ κτλ.

Και η ανακοινώσεις για τη συμμετοχή του απεργιακού κύματος, από Ομοσπονδίες δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, συνεχίζεται.

Εν τω μεταξύ, η απομονωμένη ηγεσία της ΓΣΕΕ και γραφειοκράτες που της στηρίζουν σε διάφορες συνδικαλιστικές οργανώσεις, επιχειρούν να διασπάσουν την πανεργατική κινητοποίηση, εξαγγέλλοντας απεργία για τις 25 Σεπτεμβρίου. Αυτό αποφασίστηκε από το Εργατικό Κέντρο Κομοτηνής και προωθείται και σε άλλες οργανώσεις, αν και απέτυχε στην Κρήτη και στην Αθήνα, όπου, επίσης, επιχειρήθηκε να διασπαστεί το ενιαίο μέτωπο των εργαζομένων.

πηγη: iskra.gr

Από Άρις Καζάκος

Σημείωνα στον πρώτο σχολιασμό των μέτρων του αναπτυξιακού νομοσχεδίου της Νέας Δημοκρατίας ότι οι συλλογικές συμβάσεις και η Διαιτησία του ΟΜΕΔ βρίσκονται και πάλι στο στόχαστρο της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, όπως ακριβώς συνέβη και με το παρα-σύνταγμα του δεύτερου Μνημονίου και την ΠΥΣ 6/2012. Δεν πρόκειται απλώς για μια αταβιστική συμπεριφορά, αλλά για κάτι βαθύτερο: για την επιβεβαίωση της ακλόνητης (;) πίστης της Νέας Δημοκρατίας στις μνημονιακές πολιτικές. Τι κι αν αυτές άφησαν ερείπια στην οικονομία και γενικότερα στην κοινωνία…

Ο ΣΕΒ νομοθέτης…

Είναι αξιοσημείωτο ότι ο ΣΕΒ υπαγορεύει ουσιαστικά τα προς νομοθέτηση μέτρα. Δεν υπάρχει κείμενο θέσεων και προτάσεων του ΣΕΒ με το οποίο να μη ζητείται, με εμμονικό τρόπο, η λήψη των μέτρων που φέρνει τώρα η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας για τις συλλογικές συμβάσεις και τη Διαιτησία με το λεγόμενο αναπτυξιακό νομοσχέδιο. Ασφαλώς και δεν πρόκειται για σύμπτωση. Η Νέα Δημοκρατία προχωρά ουσιαστικά σε μια άτυπη, de facto, παρα-συνταγματική παραχώρηση νομοθετικής πρωτοβουλίας στον ΣΕΒ.

Γιατί τα προτεινόμενα μέτρα πλήττουν καίρια την προστατευτική λειτουργία των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων αλλά και της οικονομίας – Μειώσεις μισθών και πάλι

Όπως έχει ζητήσει ο ΣΕΒ:

Α. Θεσπίζονται αλλεπάλληλες ρήτρες και φόρμουλες εξαίρεσης πολλών κατηγοριών επιχειρήσεων από τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας, επιχειρήσεων που υφίστανται ακόμη και σήμερα τις καταστροφικές συνέπειες από τα ομόρροπα με τα επίμαχα μέτρα του δεύτερου Μνημονίου. Η προσωρινή εξαίρεση επιχειρήσεων που αντιμετωπίζουν προβλήματα βιωσιμότητας από το πεδίο εφαρμογής κλαδικών συλλογικών συμβάσεων φαίνεται, και είναι ως ένα βαθμό, εύλογη. Μόνο που στη χώρα μας:

αα. Οι επιχειρήσεις αυτές είναι τόσο πολλές, ώστε η εξαίρεσή τους θα αποδομούσε τη λειτουργία των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων.

ββ. Οι επιχειρήσεις αυτές βρίσκονται αντιμέτωπες με σοβαρά προβλήματα βιωσιμότητας εξαιτίας ακριβώς των μέτρων του δεύτερου Μνημονίου, δηλαδή εξαιτίας της εφαρμογής μέτρων ομόρροπων με αυτά που προτείνει τώρα η κυβέρνηση.

γγ. Οι επιχειρήσεις αυτές «ζουν» στη μεγάλη τους πλειονότητα και στηρίζουν τις προοπτικές ανάκαμψής τους στην ενεργό ζήτηση των εργαζομένων. Η ζήτηση αυτή ενισχύεται μετά τον Αύγουστο του 2018, χωρίς βεβαίως να δημιουργείται πρόβλημα από την αύξηση του λεγόμενου μισθολογικού κόστους στην πράξη. Αντίθετα, η εσωτερική ενεργός ζήτηση, που σημειωτέον παράγει περίπου τα 2/3 του ΑΕΠ, θα πληγεί καίρια με μαζικές μειώσεις των κλαδικών μισθών. Αυτό σημαίνει ότι εξ αυτού του λόγου οι προοπτικές ανάκαμψης των επιχειρήσεων αυτών θα υπονομευτούν, αντί να στηριχτούν, αν το αναπτυξιακό νομοσχέδιο γίνει νόμος του κράτους. Όπως το έχει διατυπώσει επιφανής Αμερικανός επιχειρηματίας, «το πρόβλημα με εμάς τους επιχειρηματίες είναι ότι θέλουμε οι πελάτες μας να είναι πλούσιοι και οι εργαζόμενοί μας φτωχοί». Όλα αυτά «διέφυγαν» από την κυβέρνηση, παρότι είναι νωπή η εμπειρία από τις καταστροφές που σώρευσαν τα ομόρροπα μέτρα του δεύτερου Μνημονίου.

Οταν η λειτουργία της οικονομίας επανέλθει σε μια, κατά προσέγγιση, κανονικότητα, τότε θα μπορούσε να συζητηθεί η εισαγωγή ρήτρας εξαίρεσης από τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις, με εξαιρετική φειδώ πάντως και μόνο για επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν πράγματι προβλήματα βιωσιμότητας, αντί παραχωρήσεων όπως είναι η διασφάλιση των θέσεων εργασίας. Αρκεί την απόφαση εξαίρεσης να την παίρνουν οι μόνοι αρμόδιοι, οι ίδιες οι συμβαλλόμενες με την κλαδική σύμβαση συνδικαλιστικές οργανώσεις, όπως συμβαίνει π.χ. στο γερμανικό Δίκαιο. Οτι δηλαδή δεν θα δοθεί ένα opt-out (εξαίρεση) στις ίδιες τις επιχειρήσεις, ένα είδος εξαίρεσης με self-service που θα ρήμαζε τη συλλογική αυτονομία και τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις.

Β. Η ναρκοθέτηση με το επίμαχο νομοσχέδιο των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων, που αποτελούν το βασικό κλειδί για αποτελεσματική συλλογική διαπραγμάτευση, φτάνει μέχρι και την εξαίρεση επιχειρήσεων από την επέκταση των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων με απόφαση του υπουργού Εργασίας, ακόμη και αν οι επιχειρήσεις αυτές δεν θα έχουν εξαιρεθεί προηγουμένως από τις κλαδικές με τη χρήση των λοιπών εργαλείων του νομοσχεδίου.

Γ. Πλήττεται καίρια με τις ρυθμίσεις του νομοσχεδίου η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης επί συρροής κλαδικών και επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων, που έχει και συνταγματική θεμελίωση. Με τη συρρίκνωση της κλαδικής διαπραγμάτευσης πλήττεται ακόμη στα θεμέλιά της η συλλογική αυτονομία που ομοίως εγγυάται το Σύνταγμα.

Δ. Σε άλλα Δίκαια, π.χ. στο γερμανικό Δίκαιο, σε αντίθεση με τα προς νομοθέτηση μέτρα, την απόφαση για εξαιρέσεις επιχειρήσεων από κλαδικές συμβάσεις παίρνουν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις που τις συνάπτουν. Οι επιμέρους επιχειρήσεις δεν έχουν κανένα δικαίωμα opt-out. Οι κλαδικές οργανώσεις είναι σε θέση, εκτιμώντας όλες τις παραμέτρους, να αποφασίζουν, με μεγάλη φειδώ όπως δείχνει η γερμανική εμπειρία, ποιες επιχειρήσεις πρέπει να εξαιρεθούν. Επομένως αυτό που λέγεται ότι τα επίμαχα μέτρα για τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις απαντώνται και στα Δίκαια αναπτυγμένων χωρών είναι «ψέμα χοντρό και κατασκευασμένο».

Με το επίμαχο νομοσχέδιο δίνεται, κατ’ αρχάς, η δυνατότητα στους συμβαλλόμενους της κλαδικής σύμβασης να αποφασίζουν την εξαίρεση συγκεκριμένων επιχειρήσεων. Αν όμως αυτό δεν συμφωνηθεί από τα μέρη της κλαδικής, και εδώ είναι η ουσιώδης διαφορά από ένα σύστημα που σέβεται τη συλλογική αυτονομία, δίνεται το δικαίωμα αυτό στις ίδιες τις επιχειρήσεις και νομοθετείται η υπερίσχυση επιχειρησιακών και τοπικών κλαδικών συμφωνιών έναντι των εθνικών κλαδικών.

Ε. Με το επίμαχο νομοσχέδιο ακρωτηριάζεται και η Διαιτησία, που βρίσκεται στο στόχαστρο των εργοδοτών από τότε που πρωτονομοθετήθηκε με τον Ν.1876/90.

Η συνταγματικότητα της Διαιτησίας και του δικαιώματος των ενδιαφερομένων να προσφεύγουν μονομερώς σε αυτήν επιβεβαιώθηκε με την ομόφωνη (!) απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου 25/2014. Περαιτέρω, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας με την απόφασή της 2307/2014 έκανε ακόμα ένα βήμα: έκρινε ότι η (μνημονιακή) νομοθετική κατάργηση του δικαιώματος μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία παραβιάζει το Σύνταγμα, αφού το δικαίωμα μονομερούς προσφυγής θεμελιώνεται στο ίδιο το Σύνταγμα (άρθρο 22 παρ. 2).

Με τις δύο αποφάσεις των ανώτατων δικαστηρίων υπερκεράστηκαν και οι παλαιότερες συστάσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας για περιορισμό του ελληνικού συστήματος Διαιτησίας. Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι στη Διαιτησία και στο δικαίωμα μονομερούς προσφυγής σε αυτήν από τους ενδιαφερομένους ανατίθεται ένας σπουδαίος εγγυητικός ρόλος. Ο ρόλος αυτός συνίσταται στη στήριξη της συλλογικής αυτονομίας, η οποία πρέπει να λειτουργεί αποτελεσματικά παρά τις εγγενείς αδυναμίες των συνδικαλιστικών θεσμών στη χώρα μας. Μόνο έτσι επιτυγχάνεται ο τελικός στόχος του Συντάγματος, που είναι η απώθηση των ατομικών συμβάσεων εργασίας, αυτού του εργαλείου υποδούλωσης των εργαζομένων, υπέρ συλλογικών ρυθμίσεων των όρων εργασίας, οι οποίες έχουν υπέρ αυτών τα εχέγγυα μιας κατά προσέγγιση δίκαιης ρύθμισης. Τώρα η μονομερής προσφυγή στη Διαιτησία από κανόνας μετατρέπεται σε ισχνή εξαίρεση, όταν δεν στραγγαλίζεται.

Στο Σχέδιο Γιούνκερ πριν από το δημοψήφισμα του 2015 περιλαμβανόταν ο ιταμός όρος να καταργηθούν με νόμο οι αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας 2287 – 2290/2015 που είχαν κρίνει αντισυνταγματικές τις μειώσεις των συντάξεων του 2011/2012. Αυτό, που δεν έγινε δεκτό τότε, γίνεται τώρα πράξη με το επίμαχο νομοσχέδιο: καταργούνται, εκ του αποτελέσματος, οι αποφάσεις της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου (25/2004) και της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας (2307/2014) για τη Διαιτησία και το δικαίωμα μονομερούς προσφυγής. Ποιος διαφωτισμός, ποια διάκριση των λειτουργιών και ποιο κράτος δικαίου…

*Ο Άρις Καζάκος είναι oμότιμος καθηγητής Εργατικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ

πηγη: iskra.gr