Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Η δημοσιοποίηση του «Μνημονίου Κατανόησης επί Θαλάσσιων Δικαιοδοσιών» μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης, που δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα, αναθέρμανε τις συζητήσεις σχετικά με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αλλά και τα τεκταινόμενα στην ανατολική Μεσόγειο.

Η ελληνική κυβέρνηση ανέλαβε τις συνήθεις πρωτοβουλίες σε πιο έντονο ρυθμό αυτή τη φορά, έθεσε δηλαδή το ζήτημα αυτό σε ευρωπαίους παράγοντες και ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ο πρωθυπουργός  το έθεσε σε ομολόγους του και επίσης σε διεθνείς οργανισμούς. Το έθεσε στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Λονδίνο και ετοιμάζεται να κάνει το ίδιο στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλλες 12 και 13 Δεκέμβρη.

Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση της ΝΔ ακολουθεί την πεπατημένη, την ίδια τακτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ αλλά και προηγουμένων κυβερνήσεων, έστω κι αν σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ την εγκαλεί για αυτή την τακτική. Εναποθέτει όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα με την Τουρκία και τις διεκδικήσεις της στην ανατολική Μεσόγειο στους συμμάχους της, στο ΝΑΤΟ και τους Αμερικανούς, στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Θεωρεί -και το επικαλείται συνεχώς- ότι τα προς ανατολάς σύνορα της χώρας είναι και σύνορα της ΕΕ, ότι η περιβόητη αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της ΕΕ είναι ισχυρή και θα βαρύνει στην υπεράσπιση των θέσεων της Ελλάδας, θεωρεί, όπως το έκφρασε ο υπουργός εξωτερικών, ότι «τέτοιες έκνομες ενέργειες σαν αυτές στις οποίες προβαίνει η Άγκυρα δεν μπορούν να ζημιώσουν την Ελλάδα, αντίθετα θα έχουν τις δυσμενείς εκπτώσεις στις σχέσεις της Τουρκίας με την ΕΕ».

Ο υπουργός εξωτερικών της χώρας κατά την πρώτη συμμετοχή του στο συμβούλιο εξωτερικών υποθέσεων της ΕΕ έκανε αναφορά στην «ιδιαίτερη θετική εντύπωση που του έκανε   η ομόθυμη τοποθέτηση όλων των συναδέλφων του στα ζητήματα που αφορούν στην τουρκική προκλητικότητα έναντι των κυριαρχικών δικαιωμάτων της κυπριακής   δημοκρατίας» και δήλωσε βέβαιος ότι η ΕΕ θα κάνει σαφές στην Τουρκία ότι θα έχει συνέπειες για συμπεριφορές που δεν είναι συμβατές με το διεθνές δίκαιο. Είναι γνωστό όμως ότι όλα αυτά δεν αποδείχθηκαν   σε καμία περίπτωση στην πράξη. Όσο αφορά στη στάση των ΗΠΑ, αρκεί να υπενθυμίσει κάνεις το ξεπούλημα των Κούρδων και την έγκριση της εισβολής της Τουρκίας στη Συρία, καθώς και τις τοποθετήσεις του Τραμπ για τη σημασία της Τουρκίας για τα δυτικά συμφέροντα και πόσο ικανός και φίλος του είναι ο Ερντογάν. Τέλος, το ΝΑΤΟ σε όλα αυτά νίπτει τας χείρας του θεωρώντας ότι είναι πρόβλημα των δύο χωρών και αυτές πρέπει να το επιλύσουν. Αυτή είναι με δύο λόγια η στάση των συμμάχων της χώρας.

Αναρωτιέται κανείς αν αδυνατεί η κυβέρνηση και οι αστικές πολιτικές ηγεσίες να βγάλουν ορισμένα συμπεράσματα, να θυμηθούν τις εξελίξεις παλαιότερες και σύγχρονες, να δουν ποια στάση τηρούν η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία και άλλες χώρες πάνω στη συμπεριφορά της Τουρκίας. Είδαν πουθενά μέχρι σήμερα την αλληλεγγύη και τη στήριξη εκ μέρους τους; Δεν θεωρούμε ότι αποτελεί εξήγηση ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπάρχει η πολιτική δύναμη εκείνη που θα διαμορφώσει ενιαία στάση. Ο λόγος είναι σαφέστατα η απόκλιση συμφερόντων μεταξύ των χωρών,  η σύγκρουση συμφερόντων και ο τρόπος μέσω του οποίου θα εξυπηρετηθούν -και εδώ δεν έχει καμία θέση η ηθική και η δικαιοσύνη. Οι πομφόλυγες περί ενωμένης Ευρώπης, αλληλέγγυας Ευρώπης, ευρωπαϊκού κεκτημένου και διεθνούς δικαίου είναι ακριβώς για να συσκοτίζουν και να αποπροσανατολίζουν τον ελληνικό λαό. Είναι οι σοβαρές αντιθέσεις μεταξύ των ηγετικών χωρών της ΕΕ και ο αγώνας τους για την επικράτηση.

 Αυτό η αστική τάξη και τα κόμματά της το γνωρίζουν πολύ καλά, είναι όμως τα ταξικά συμφέροντα της που της επιβάλλουν αυτή τη στάση. Η δράση της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή δεν βλάπτει καθόλου τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αντίθετα από πολλές απόψεις τα εξυπηρετεί. Αμερικανοί και ευρωπαίοι δεν φοβούνται ότι μπορεί να διαρρηχθεί η ενότητα του ΝΑΤΟ με την αποχώρηση της Τουρκίας, ούτε να περάσει αυτή ανοιχτά στην πλευρά της Ρωσίας. Ο Ερντογάν το δηλώνει με σαφήνεια ότι η Τουρκία είναι ο πιο πιστός σύμμαχος στο ΝΑΤΟ και ο Τραμπ επίσης. Ενδεχομένως να προτιμούσαν ένα πιο πειθαρχικό σύμμαχο αλλά και έτσι μία χαρά εξυπηρετούνται. Η στάση της Τουρκίας σε σημαντικό βαθμό οδήγησε χώρες στην ανατολική Μεσόγειο να πάρουν πιο ενεργά μέρος στους  σχεδιασμούς των ΗΠΑ, να συμπήξουν άξονες και να συμβάλουν ουσιαστικά στην πλήρη κυριαρχία των αμερικανών στην ανατολική Μεσόγειο.

Από ό,τι φαίνεται, ο σχεδιασμός της Τουρκίας και κυρίως Αμερικανών και ευρωπαίων είναι μέσα από τις εξελίξεις που προωθούν μέσα από απειλές και προκλήσεις να οδηγήσουν τις εξελίξεις σε ένα συνολικό συμβιβασμό που θα περιλαμβάνει την νατοϊκή λύση του κυπριακού, διευθετήσεις στις θαλάσσιες ζώνες της ανατολικής Μεσογείου για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων και ενδεχομένως ρυθμίσεις στο Αιγαίο. Στο συμβιβασμό αυτό θα αποτυπώνονται με πλήρη τρόπο κυρίως τα συμφέροντα των αμερικανικών και ευρωπαϊκών πολυεθνικών της ενέργειας και ο στρατηγικός ρόλος των Αμερικανών ενώ στην μοιρασιά θα μπει και η Τουρκία με ένα τρόπο που θα την αφήνει ικανοποιημένη. Μια τέτοια λύση είναι έτοιμες να δεχτούν η ελληνική και η κυπριακή κυβέρνηση, ιδιαιτέρα αν τηρηθούν ορισμένα προσχήματα. Άλλωστε το δήλωσε καθαρά ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Έλληνα πρωθυπουργού και φυσικά με την έγκριση του Κ. Μητσοτάκη.

Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας, για ευνόητους λόγους, θα επιδιώξουν μία ευρύτερη συναίνεση πάνω σε μία τέτοια λύση με το επιχείρημα των κινδύνων για πολεμικά επεισόδια, ακόμη και των κινδύνων για την ακεραιότητα της χώρας. Φοβούνται τη λαϊκή δυσαρέσκεια που θα προκληθεί ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες που δεν έχει ακόμα ξεπεραστεί η δυσαρέσκεια λόγω των μνημονίων και της λιτότητας και σε κάθε περίπτωση η ρευστότητα στην πολιτική ζωή.

Την επιδίωξη αυτή της άρχουσας τάξης τη δίνει σαφέστατα η εφημερίδα “Βήμα της Κυριακής”: «Η Τουρκία και ο Ερντογάν», αναφέρει, «έχουν στρατηγική και θέλουν να την επιβάλουν... Το ερώτημα που τίθεται ευθέως είναι αν εμείς έχουμε στρατηγική κι αν ναι πώς την υπηρετούμε. Η συνεχής επίκληση του διεθνούς δικαίου προφανώς δεν αρκεί. Η Ελλάδα είτε θα επιμείνει στα δίκαια της και θα διαθέσει τους απαιτούμενους πόρους και τις δυνάμεις να τα υπερασπιστεί, αναλαμβάνοντας και το όποιο ρίσκο μιας ευρύτερης σύγκρουσης, είτε θα επιχειρήσει να συγκροτήσει ισχυρό συμμαχικό μέτωπο, με ότι αυτό συνεπάγεται. Είτε θα κατευθυνθεί σε απευθείας διαπραγματεύσεις με τη γείτονα αποδεχόμενη όρους συνεκμετάλλευσης, είτε θα πάει μονομερώς στα διεθνή δικαστήρια προκειμένου να κατοχυρώσει τα δίκαια της. Κάθε επιλογή έχει το κόστος, τα ρίσκα και τους περιορισμούς της. Και για αυτό απαιτεί πολιτικές αποφάσεις εθνικού επιπέδου. Όσο δεν χαράσσεται Εθνική στρατηγική η χώρα θα σύρεται πίσω από τις πρωτοβουλίες της Τουρκίας». Με δυο λόγια, “ελληνοτουρκική και ενδεχομένως γενικότερη σύρραξη ή επώδυνος συμβιβασμός”, “όλες οι επιλογές είναι δύσκολες έχουν κόστος”, “μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα”, κατά την εφημερίδα, και όλες οι δυνάμεις από κοινού καλούνται να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις.

Η ενότητα αυτή, όπως σαφέστατα γίνεται αντιληπτό, θα γίνει πάνω στη βάση που διαμορφώνουν οι αμερικανονατοϊκοί σχεδιασμοί και παράλληλα οι επιδιώξεις της αστικής τάξης της χώρας. Μία εξέλιξη εντελώς απαράδεκτη από κάθε άποψη για κάθε δύναμη της ελληνικής αριστεράς και ιδιαίτερα της κομμουνιστικής. Η υποχώρηση στην πίεση για εθνική στρατηγική πάνω στις ταξικές επιδιώξεις των αντίπαλων έχει τεράστιες συνέπειες και θεωρούμε ότι οι δυνάμεις της αριστεράς δεν είναι απολύτως προφυλαγμένες από ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Η ορθή, από ταξική άποψη, απόφαση προϋποθέτει την ολοκληρωμένη ανάλυση των συνθηκών που επικρατούν στην περιοχή, των αντιθέσεων, των συμφερόντων και των συμπεριφορών με ένα ολοκληρωμένο τρόπο. Κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να υπάρχει. Υπολογίζεται η επιθετικότητα της Τουρκίας και οι προκλητικές ενέργειες της, όπως αυτή του μνημονίου με την Λιβύη, ο ρόλος των Αμερικανών και των ευρωπαίων, κυρίως ως ασυνεπών συμμάχων, ενώ συσκοτίζεται ο ρόλος της Ελλάδας αν δεν περιορίζεται σε πολλές περιπτώσεις στο ρόλο του θύματος. Η Ελλάδα όμως μετέχει ενεργά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, έχει ιδιαίτερα ενεργητικό ρόλο στη δημιουργία τον αμερικανόπνευστων αξόνων με την Κύπρο, το Ισραήλ και την Αίγυπτο, ευελπιστεί και αυτή σε ορισμένα ψίχουλα που θα περισσέψουν από το πλούσιο τραπέζι των πολυεθνικών και μαζί ένα ρόλο στην ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια. Ακριβώς αυτό το στοιχείο πρέπει να συνυπολογιστεί και κάτι τέτοιο δεν γίνεται τουλάχιστον σε ικανοποιητικό βαθμό. Έτσι ο δρόμος προς μία εθνική στρατηγική υπό την αιγίδα των αστικών δυνάμεων παραμένει ανοιχτός.

Οι εξελίξεις αυτές πέρα από τις δυσκολίες που προσθέτουν στη δράση της αριστεράς εμπεριέχουν και σημαντικές δυνατότητες, κυρίως το γεγονός ότι ευρύτερα λαϊκά τμήματα προβληματίζονται ιδιαίτερα. Ξεκαθαρίζει στα μάτια τους ο ρόλος του ΝΑΤΟ και των νατοϊκών συμμάχων και οι κίνδυνοι που διαμορφώνει η δράση τους. Στην παραίτηση και την ιδιώτευση μεγάλου τμήματος των Ελλήνων εργαζομένων, λόγω των μνημονίων και της λιτότητας και συνολικά των εξελίξεων την περασμένη δεκαετία, δυναμώνει η αίσθηση ότι η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η συμμαχία με τις ΗΠΑ δεν είναι προς το συμφέρον του λαού και της χώρας, αντίθετα χρησιμοποιούν τη χώρα για τα σχέδια και τις επιδιώξεις τους και αυτό εμπεριέχει μεγάλους κινδύνους.

Σταδιακά διαμορφώνονται και στο μέλλον με εντονότερους ρυθμούς οι προϋποθέσεις για ένα μαζικό κίνημα αμφισβήτησης της συμμετοχής στο ΝΑΤΟ, προϋποθέσεις να τεθεί με αγωνιστικούς όρους το αίτημα της αποχώρησης και επιπλέον ένα κίνημα αμφισβήτησης της συμμετοχής της χώρας στην ΕΕ και το ευρώ. Πρόσφατες δημοσκοπήσεις έδειξαν πως το 50% του ελληνικού λαού θεωρεί ότι η ΕΕ δεν έχει μέλλον, παρόλο που η «σωτηρία» της χώρας από τη χρεοκοπία προς χάριν των ευρωπαϊκών τραπεζών και η κατάρρευση της χώρας για γενιές ολόκληρες βαρύνει στο μυαλό του ελληνικού λαού. Σε συνδυασμό, τώρα, με τα αδιέξοδα της ΕΕ και με την κατάλληλη δράση μπορεί να διαμορφωθεί ένα αντιΕΕ πλειοψηφικό κίνημα με ταξικά ανατρεπτικά χαρακτηριστικά. Κατά παρόμοιο τρόπο και η πλήρης ένταξη στις επιδιώξεις και τα σχέδια των ΗΠΑ.

Το πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβούν από μόνα τους, απαιτούν την παρουσία και τη δράση της αριστεράς και κυρίως των κομμουνιστών στη βάση ενός σαφέστατου σχεδίου σύγκρουσης και ανατροπής.

Μέχρι σήμερα αυτό παραμένει ζητούμενο.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Τις σχέσεις Ελλάδας – Λιβύης στα άκρα ωθεί η Τρίπολη με φόντο τη συμφωνία με την Τουρκία για οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών στη Μεσόγειο, καθώς έθεσε σε ισχύ το μνημόνιο συνεργασίας των δύο χωρών.

Όπως αναφέρουν τουρκικά ΜΜΕ, τα οποία με έκτακτη ενημέρωση ενημερώνουν για την εξέλιξη της υπόθεσης, η συμφωνία που υπεγράφη μεταξύ της Λιβύης και της Τουρκίας για τις θαλάσσιες ζώνες, καθώς και η συμφωνία για στρατιωτική συνεργασία και ασφάλεια εγκρίθηκαν από την λιβυκή κυβέρνηση.

Πληροφορίες από πηγές του υπουργείου Δικαιοσύνης της λιβυκής κυβέρνησης του Αλ Σάρατζ αναφέρουν ότι ζητήθηκε από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Συμβουλίου Προεδρίας να θέσουν σε ισχύ άμεσα τη συμφωνία.

Κατά τις ίδιες πληροφορίες, η συμφωνία θα δημοσιευθεί στην Επίσημη Εφημερίδα στη Λιβύη στις αρχές του επόμενου χρόνου.

Ο χάρτης που δημοσιεύουν τα τουρκικά ΜΜΕ:

Σημειώνεται πως το πράσινο «φως» στη συμφωνία που συνυπέγραψαν στις 27 Νοεμβρίου η τουρκική κυβέρνηση με τον Αλ Σάρατζ έδωσε τις προηγούμενες ημέρες η Βουλή της Τουρκίας.

Ακάρ: Η συμφωνία δεν αποτελεί απειλή για καμία χώρα

Σχολιάζοντας τη συμφωνία ο τούρκος υπουργός Αμυνας, Χουλουσί Ακάρ, δήλωσε πως «δεν αποτελεί απειλή για καμία χώρα, ούτε παρενοχλεί τα δικαιώματα και το δίκαιο των άλλων χωρών».

Ο τούρκος υπουργός Άμυνας πρόσθεσε ότι είναι μία συμφωνία που υπογράφηκε με βάση το διεθνές δίκαιο από δύο κυρίαρχες χώρες.

Ο Ακάρ δήλωσε, επίσης, ότι «τo πιο εύκολο πράγμα στο Αιγαίο και την Ανατ. Μεσόγειο είναι η ακριβοδίκαιη και σύμφωνα με το δίκαιο κατανομή κάθε είδους πηγής ενέργειας και πλούτου. Εφόσον δεν γίνεται κάτι τέτοιο, εμείς δεν είναι δυνατόν να επιτρέψουμε καμία διαφορετική απόφαση» είπε ο Χουλουσί Ακάρ, που επανέλαβε ότι χωρίς την Τουρκία δεν έχει καμία τύχη καμία άλλη απόφαση και όλοι θα πρέπει να το γνωρίζουν.

Το μνημόνιο Τουρκίας – Λιβύης, με το οποίο η Άγκυρα επιχειρεί την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών σε βάρος της Ελλάδας, δόθηκε την Πέμπτη στη δημοσιότητα, με την Αθήνα να έχει να εξετάζει διεξοδικά κάθε του σημείο.

Από την πρώτη στιγμή η ελληνική πλευρά τόνισε ότι το περιεχόμενο του εν λόγω μνημονίου/συμφωνίας Τουρκίας-Λιβύης παραβιάζει κατάφωρα το διεθνές δίκαιο της θάλασσας και δεν παράγει έννομα αποτελέσματα. Επιπλέον, σημειώνουν διπλωματικές πηγές, προβλέπει ότι για να τεθεί σε ισχύ, πρέπει να ολοκληρωθούν οι εσωτερικές διαδικασίες που προβλέπονται στα συμβαλλόμενα μέρη.

Στην περίπτωση της Λιβύης όμως, προσέθεταν οι ίδιες πηγές, αυτό δεν μπορεί να συμβεί καθώς το διεθνώς αναγνωρισμένο Κοινοβούλιο της χώρας έχει επικρίνει σφοδρότατα την υπογραφή του κειμένου από την κυβέρνηση του Φαγές Αλ Σάρατζ.

Την ίδια ώρα, οι πληροφορίες αναφέρουν πως οι νομικές υπηρεσίες του υπουργείου Εξωτερικών βρίσκονται στη διαδικασία σύνταξης επιστολής προς τον ΟΗΕ, η οποία θα αποδομεί το σύνολο της επιχειρηματολογίας ως προς την ΑΟΖ Τουρκίας – Λιβύης.

Είναι σαφές πως το Μαξίμου επιχειρεί να αποκτήσει ερείσματα στην κυβέρνηση του Χαλίφα Χαφτάρ που ελέγχει τη δυτική Λιβύη και τον εθνικό στρατό της χώρας. Για αυτό το λόγο, σύμφωνα με πληροφορίες, αναμένεται να προσκληθεί στην Αθήνα ο αναπληρωτής πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας, ενώ έχει ήδη προσκληθεί ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου της Λιβύης, Αγκίλα Σάλεχ Ίσα Γκουαϊντέρ, να βρεθεί στην Αθήνα την ερχόμενη Πέμπτη.

Μάλιστα, την ερχόμενη Πέμπτη και Παρασκευή ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναμένεται να θέσει το ζήτημα της συμφωνίας στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις Βρυξέλλες, ενώ ο Νίκος Δένδιας έχει προγραμματίσει σειρά επαφών με ομολόγους του από σημαντικές χώρες της περιοχής του Κόλπου για να συζητήσει όλες τις εξελίξεις.

Το κείμενο του μνημονίου Τουρκίας-Λιβύης σχετικά με τις θαλάσσιες ζώνες περιήλθε την περασμένη Πέμπτη σε γνώση της ελληνικής πλευράς.

Σε αυτό αναφέρονται τα εξής:

«Η Τουρκία και η Λιβύη, επιβεβαιώνοντας τη δέσμευσή τους στους σκοπούς και τις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, έχοντας αποφασίσει να ορίσουν μια ακριβή και δίκαιη οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών τους στη Μεσόγειο στις οποίες οι δύο πλευρές ασκούν κυριαρχία, κυριαρχικά δικαιώματα και/ή δικαιοδοσία σε συμφωνία με τους ισχύοντες κανόνες διεθνούς δικαίου και λαμβάνοντας υπόψη όλες τις σχετικές καταστάσεις αλλά και την προθυμία όλων των μερών να επιτύχουν δίκαιες και αμοιβαία αποδεκτές λύσεις στα παραπάνω θέματα μέσω εποικοδομητικών διαπραγματεύσεων και σε πνεύμα φιλικών σχέσεων, ούσες πεπεισμένες ότι αυτό το μνημόνιο κατανόησης θα συνεισφέρει στην ενδυνάμωση των σχέσεων και θα ενθαρρύνει περαιτέρω τη συνεργασία μεταξύ των μερών προς το συμφέρον των δύο αδελφών-κρατών, συμφώνησαν τα ακόλουθα:

Στο άρθρο 1 περιγράφονται οι συντεταγμένες που καθορίζουν τα όρια της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ.

Σε ό,τι αφορά τη διευθέτηση διαφορών τονίζεται ότι «οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ των δύο πλευρών που προκύπτει από την ερμηνεία και την εφαρμογή αυτού του μνημονίου κατανόησης θα πρέπει να διευθετηθεί μέσω διπλωματικών διαύλων σε πνεύμα αμοιβαίας κατανόησης και συνεργασίας και σε συμφωνία με το άρθρο 33 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.  Σε περίπτωση που υπάρχουν φυσικοί πόροι που εκτείνονται από την ΑΟΖ της μιας πλευράς στην ΑΟΖ της άλλης, οι δύο πλευρές θα μπορούσαν να συνεργαστούν προκειμένου να συμφωνήσουν στις λεπτομέρειες της αξιοποίησης των πόρων αυτών. Αν κάποιο από τα δύο μέρη (δηλαδή Τουρκία ή Λιβύη) έχει εμπλακεί σε διαπραγματεύσεις που στοχεύουν στην οριοθέτηση της ΑΟΖ με κάποιο άλλο κράτος, αυτό το μέρος πριν καταλήξει σε οριστική συμφωνία με το κράτος αυτό θα πρέπει να ειδοποιήσει και να συμβουλευτεί το άλλο μέρος».

Στο κεφάλαιο που αναφέρεται σε τροποποιήσεις ή επανεξέταση του μνημονίου αυτού επισημαίνεται ότι οποιαδήποτε πλευρά μπορεί να προτείνει τροποποίηση ή επανεξέτασή του μέσω διπλωματικών διαύλων, εάν κριθεί αναγκαίο, με εξαίρεση τα άρθρα 1 και 2. Οι τροποποιήσεις απαιτούν τη συγκατάθεση και των δύο πλευρών.

Το μνημόνιο, όπως αναφέρεται, θα τεθεί σε ισχύ την ημερομηνία που θα ληφθεί η τελευταία γραπτή ειδοποίηση με την οποία τα δύο μέρη ειδοποιούν το ένα το άλλο μέσω διπλωματικών διαύλων για την ολοκλήρωση των εσωτερικών νομικών διαδικασιών που απαιτούνται προκειμένου αυτό εφαρμοστεί. 

Πηγή: in.gr

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Τροπολογία-πρόκληση που προβλέπει σκανδαλώδεις φορολογικές ρυθμίσεις υπέρ ΠΑΕ, ΚΑΕ και γενικά αθλητικές ανώνυμες εταιρείες φέρνει τροπολογία του υπουργείου Οικονομικών στο νομοσχέδιο «Φορολογική μεταρρύθμιση με αναπτυξιακή διάσταση για την Ελλάδα του αύριο», που θα ψηφιστεί σήμερα.

Συγκεκριμένα η ρύθμιση, που θα τεθεί σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 2020, προβλέπει μείωση του φορολογικού συντελεστή από το 45% στο 22% για ποσά μεγαλύτερα των 40.000 ευρώ.

Για τις αμοιβές που είναι μικρότερες των 40.000 ευρώ, οι  φορολογικοί συντελεστές που θα ισχύσουν από 1.1.2020 είναι 9%, 22%, 28% και 36%. Ο φόρος που προκύπτει με την αυτοτελή φορολόγηση για τα ποσά που υπερβαίνουν τις 40.000 ευρώ παρακρατείται κατά την πληρωμή και δεν συμψηφίζεται με άλλους φόρους.

Στην περίπτωση που το εισόδημα καταβάλλεται ελεύθερο φόρου, ο φόρος υπολογίζεται μετά την αναγωγή του ποσού σε μικτό με την προσθήκη του αναλογούντος φόρου.

Το υπουργείο δικαιολογεί αυτές τις σκανδαλώδεις ρυθμίσεις με την επιδίωξη μείωσης της φοροδιαφυγής, ενώ δεν παραλείπει να αναφερθεί και στη δυνατότητα των αθλητικών εταιρειών να εξασφαλίζουν… ακριβούς παίκτες, σε βάρος των δημοσίων εσόδων!

Η τροπολογία:

«Με την προτεινόμενη διάταξη ορίζεται η αυτοτελής φορολόγηση των ποσών, που καταβάλλονται από αθλητικές ανώνυμες εταιρείες σε αθλητές (όπως ποδοσφαιριστές, καλαθοσφαιριστές κά) για την υπογραφή συμβολαίου μετεγγραφής ή την ανανέωση ή λύση συμβολαίου συνεργασίας, εφόσον τα ποσά αυτά υπερβαίνουν τις σαράντα χιλιάδες ευρώ (40.000 €).

Η αυτοτελής φορολόγηση επιτρέπεται μετά την εφαρμογή του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος (ν.4172/2013) από 1.1.2014, μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις που δικαιολογούνται εξαιτίας συγκεκριμένων περιστάσεων.

Στην περίπτωση των αμειβομένων αθλητών με συμβόλαια διαπιστώθηκαν σημαντικά διαχειριστικά προβλήματα στις αθλητικές εταιρείες και σωματεία, ιδίως στις περιπτώσεις πρόωρης διακοπής των οικείων συμβολαίων, ενώ από τα υφιστάμενα στοιχεία της Φορολογικής Διοίκησης προκύπτει ότι οι αποδοθέντες φόροι ήταν μικρότεροι για τον ίδιο όγκο συμβολαίων.

Η θεσμοθέτηση του συστήματος της αυτοτελούς φορολόγησης για τις αμοιβές αυτές εκτιμάται ότι θα συμβάλλει στη δήλωση του συνόλου των σχετικών ποσών από τους φορολογούμενους. Η διάταξη καταλαμβάνει πληρωμές άνω των 40.000 ευρώ που πραγματοποιούνται από την 1.1.2020 ανεξαρτήτως του χρόνου σύναψης, ανανέωσης ή λύσης του συμβολαίου.

Επισημαίνεται ότι για τις αμοιβές που είναι μικρότερες των 40.000 ευρώ είναι ευνοϊκότερη η υπαγωγή στους φορολογικούς συντελεστές που θα ισχύσουν από 1.1.2020 και είναι 9%, 22%, 28% και 36% αντίστοιχα με βάση την κλίμακα της παραγράφου 1, δεδομένης της εφαρμογής και των μειώσεων φόρου.

Ο φόρος που προκύπτει με την αυτοτελή φορολόγηση για τα ποσά που υπερβαίνουν τις 40.000 ευρώ παρακρατείται κατά την πληρωμή και δεν συμψηφίζεται με άλλους φόρους. Η απόδοση του παρακρατούμενου φόρου διενεργείται σύμφωνα με τις διατάξεις της παραγράφου 5 του άρθρου 60 του ν.4172/2013. Στην περίπτωση που το εισόδημα καταβάλλεται ελεύθερο φόρου, ο φόρος υπολογίζεται μετά την αναγωγή του ποσού σε μικτό με την προσθήκη του αναλογούντος φόρου».

πηγη: iskra.gr

Παρά τη δέσμευση το 2010 των μεσογειακών χωρών, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, ότι θα προστατέψουν το 10% της Μεσογείου θεσπίζοντας ένα αποτελεσματικό και λειτουργικό σύστημα Θαλάσσιων Προστατευόμενων Περιοχών (ΘΠΠ), μόλις το 1,27% της συνολικής έκτασης της Μεσογείου προστατεύεται αποτελεσματικά, μέσω της ορθής και ολοκληρωμένης εφαρμογής σχεδίων διαχείρισης.

Οπως προκύπτει από νέα έρευνα της Θαλάσσιας Μεσογειακής Πρωτοβουλίας του WWF που δημοσιεύθηκε την Παρασκευή, το μεγαλύτερο μέρος της θαλάσσιας περιοχής της Μεσογείου παραμένει εκτεθειμένο, χωρίς καμία θωράκιση ή πρόβλεψη για προστασία, απέναντι σε απειλές που εντείνονται όλο και περισσότερο.

Αν και αποτελεί μόλις το 0,8% των παγκόσμιων θαλασσών σε όγκο, η Μεσόγειος φιλοξενεί εντυπωσιακό αριθμό ειδών και θεωρείται μία από τις 25 πιο σημαντικές περιοχές συγκέντρωσης βιοποικιλότητας παγκοσμίως. Ωστόσο, ο θαλάσσιος πλούτος της βρίσκεται κυριολεκτικά στα όρια της κατάρρευσης, εξαιτίας μιας σειράς ασφυκτικών και μακροχρόνιων ανθρωπογενών πιέσεων, όπως οι μη βιώσιμες αλιευτικές πρακτικές, η πλαστική και χημική ρύπανση και η κλιματική κρίση, που απειλούν το μέλλον του θαλάσσιου οικοσυστήματος της Μεσογείου με υποβάθμιση.

Ολα τα παραπάνω κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου όχι μόνο για τον μοναδικό θαλάσσιο φυσικό πλούτο της Μεσογείου, αλλά και για τη ζωή και την ευημερία εκατομμυρίων ανθρώπων και τοπικών κοινωνιών της περιοχής.

Αν και το 9,68% της Μεσογείου έχει θεσμοθετηθεί ως ΘΠΠ, μόνο το 2,48% διαθέτει επαρκή σχέδια διαχείρισης. Σε ολόκληρη τη Μεσόγειο δε, μόλις το 0,03% απολαμβάνει καθεστώς απόλυτης προστασίας. Ως Θαλάσσια Προστατευόμενη Περιοχή ορίζεται μια περιοχή χαρακτηρισμένη και αποτελεσματικά αντιμετωπιζόμενη ώστε να προστατεύει τα θαλάσσια οικοσυστήματα, τις διεργασίες και λειτουργίες τους, τα είδη και τους οικοτόπους.

Μεγάλη πρόοδο προς την επίτευξη του στόχου της προστασίας του 10% της Μεσογείου οφείλεται στη Γαλλία και την Ισπανία. Χώρες όπως η Κροατία, η Ιταλία, η Ελλάδα και η Σλοβενία, παρ’ όλο που στα χαρτιά προστατεύουν ένα σημαντικό κομμάτι των υδάτων τους, στην πραγματικότητα δεν εφαρμόζουν αποτελεσματικά μέτρα προστασίας και διαχείρισης των θαλάσσιων ειδών και οικοτόπων.

Αλλες χώρες, όπως η Αλβανία, το Μαρόκο και το Ισραήλ, έχουν θεσπίσει πολύ λίγες ΘΠΠ, χώρες όπως η Αίγυπτος και η Τυνησία δεν έχουν κανένα σχέδιο διαχείρισης ή παρακολούθησης των μέτρων προστασίας στις περιοχές που έχουν θεσπίσει ως προστατευόμενες, ενώ πολύ μικρές επιφάνειες έχουν οριστεί ως ΘΠΠ από την Ιταλία, τη Σλοβενία και την Τουρκία.

Δεδομένης αυτής της κατάστασης, το WWF απευθύνει έκκληση στις κυβερνήσεις να θέσουν άμεσα πιο φιλόδοξους στόχους προστασίας του παράκτιου και θαλάσσιου χώρου προωθώντας τη θέσπιση ενός μεσογειακού και συνεκτικού δικτύου ΘΠΠ.

Στην Ελλάδα

Η χώρα μας έχει εντάξει το 20,1% των θαλασσών της στο Δίκτυο Natura 2000, με σκοπό να προστατέψει μοναδικά είδη που απειλούνται με εξαφάνιση (π.χ. Μεσογειακή φώκια, φυσητήρας), αλλά και οικοτόπους που συμβάλλουν στην οικολογική ισορροπία (π.χ. λιβάδια Ποσειδωνίας). Ωστόσο, στην πραγματικότητα, μόλις το 3% των ελληνικών ΘΠΠ διαθέτει συγκεκριμένα και νομικά δεσμευτικά μέτρα που ρυθμίζουν ανθρώπινες δραστηριότητες οι οποίες αναπτύσσονται στις θάλασσες, όπως η αλιεία, η θαλάσσια κυκλοφορία και ο τουρισμός.

«Σε καμία ελληνική Θαλάσσια Προστατευόμενη Περιοχή δεν εφαρμόζονται επαρκή και αποτελεσματικά μέτρα διαχείρισης, με συγκεκριμένους στόχους προστασίας και σχέδια δράσης, ώστε να μπορεί κανείς να εκτιμήσει την αποτελεσματικότητά τους ως προς την προστασία του θαλάσσιου πλούτου. Με άλλα λόγια, είναι αντιφατικό να καμαρώνουμε ότι ένα μεγάλο ποσοστό των ελληνικών θαλασσών έχει ενταχθεί στο Δίκτυο Natura 2000, τη στιγμή που έχουμε αφήσει τις συγκεκριμένες θαλάσσιες περιοχές εκτεθειμένες σε κάθε είδους απειλή», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Κωνσταντίνος Λιαρίκος, επικεφαλής του περιβαλλοντικού προγράμματος του WWF Ελλάς.

Το 2020 είναι μια χρονιά-ορόσημο, καθώς όλες οι χώρες του κόσμου θα κληθούν να λάβουν σημαντικές αποφάσεις για τη διατήρηση και αποκατάσταση της βιοποικιλότητας και την ενίσχυση των οικοσυστημικών υπηρεσιών για έναν υγιή πλανήτη με οφέλη για όλους τους ανθρώπους.

Το WWF Ελλάς επισημαίνει ότι αν η χώρα μας δεν θέλει να μείνει ουραγός στη διεθνή προσπάθεια που καταβάλλεται για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος, θα πρέπει άμεσα να δημιουργήσει ένα συνεκτικό δίκτυο ΘΠΠ, να σχεδιάσει και να εφαρμόσει ολοκληρωμένα σχέδια διαχείρισης βασισμένα στην οικοσυστημική προσέγγιση και τη συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων φορέων.

Πρωτοπορία στη Γυάρο

Αξίζει να σημειωθεί ότι από το 2013 με μια σειρά εταίρους και φορείς το WWF Ελλάς δουλεύει στην περιοχή της Γυάρου, με στόχο να δημιουργήσει μια πρότυπη ΘΠΠ με σεβασμό στις ανθρώπινες δραστηριότητες της περιοχής και στο περιβάλλον. Η Γυάρος αποτελεί μέρος του Δικτύου Natura 2000, αφού φιλοξενεί το 12% του παγκόσμιου πληθυσμού της Μεσογειακής φώκιας, καθώς και μοναδικούς θαλάσσιους οικοτόπους όπως ποσειδωνίες και τραγάνες.

Για πρώτη φορά στη χώρα μας, τα διαχειριστικά μέτρα σχεδιάστηκαν από κοινού με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς (αλιείς, Τοπική Αυτοδιοίκηση, πολιτεία, ερευνητικά ινστιτούτα, αναπτυξιακοί φορείς, Πανεπιστήμια και ΜΚΟ), βάσει των αρχών της οικοσυστημικής προσέγγισης και της θαλάσσιας χωροταξίας, αποτελώντας ένα θετικό παράδειγμα για άλλες σημαντικές θαλάσσιες περιοχές στην Ελλάδα και τη Μεσόγειο.

Ως αποτέλεσμα, τον Ιούλιο του 2019 η Γυάρος θεσμοθετήθηκε κι επίσημα από το ελληνικό κράτος ως Θαλάσσια Προστατευόμενη Περιοχή.

πηγη: efsyn.gr