ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε πριν από 11 χρόνια (εδώ: rizospastis.gr/story.do?id=4852278). Δημοσιεύτηκε τρεις ημέρες μετά από την δολοφονία του Αλέξανδρου (Ριζοσπάστης, 9/12/2008). 

Φυσικά από τότε έχουν προστεθεί πολλά ακόμα στοιχεία. Και γεγονότα. Από το προβοκατόρικο έγκλημα στη Μαρφίν μέχρι την δολοφονία στη Γλάδστωνος. Κι από τις “πλάτες” στους φασίστες μέχρι την επί 6ετία ατιμωρησία των δολοφόνων του Φύσσα και την αποφυλάκιση Κορκονέα.

Στοιχεία και γεγονότα που καταδεικνύουν ότι το κράτος που περιγράφεται στο άρθρο,

• αυτό που εσχάτως διώκει καθαρίστριες που δεν έχουν απολυτήριο Δημοτικού αλλά υπουργοποιεί ταγούς με πλαστούς τίτλους σπουδών,
• που κατάσχει λογαριασμούς φτωχών αλλά φτιάχνει Ποινικούς Κώδικες αξιοποιήσιμους όταν πρόκειται για λογαριασμούς της Energa και της Ζήμενς,
• που δίνει ασυλία σε τραπεζίτες την ώρα που “καταδιώκει” ανήλικους σε κινηματογράφους και παρακολουθεί τα ΜΑΤ να ξεγυμνώνουν 20χρονα παιδιά εν μέση οδό,

παραμένει ίδιο

(απλώς κατά καιρούς εμπλουτίζονται τα χρώματα των διαχειριστών του). –

Νίκος Μπογιόπουλος 6/12/2019

Ετών 15…

«Αυτό που συνέβη είναι απίθανο». «Αυτό που συνέβη είναι απίστευτο». «Αυτό που συνέβη είναι πρωτοφανές». Πρόκειται για φράσεις που κατά κόρον επαναλαμβάνονται από το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, όταν γνωστοποιήθηκε η δολοφονία του 15χρονου παιδιού στα Εξάρχεια.

Ευτυχώς, πάντως, τούτη τη φορά δεν ακούσαμε στι κάποιοι «έπεσαν από τα σύννεφα». Ισως, επειδή η απώλεια μιας τόσο νεανικής ζωής θέτει όρια ακόμα και στην επίδειξη υποκρισίας. Ισως, πάλι, γιατί αυτό που συνέβη στην Ελλάδα, στο κέντρο της Αθήνας στις 6 Δεκέμβρη του 2008 – στην πραγματικότητα – ΔΕΝ είναι κάτι το πρωτοφανές. Ακριβώς το ίδιο είχε συμβεί πριν από 23 χρόνια. Και τότε, στις 17 Νοέμβρη του 1985, ένας αστυνομικός πυροβόλησε. Και τότε ένας 15χρονος έπεσε νεκρός. Ηταν ο Καλτεζάς… 

***

Αυτό που συνέβη στις 6 Δεκέμβρη του 2008, δεν είναι ούτε κάτι το «απίστευτο», ούτε κάτι το «απίθανο», με την έννοια ότι πρόκειται για ένα συμβάν που δε θα μπορούσε να προβλεφτεί.

Η εκτέλεση στα Εξάρχεια αποτελεί ένα τραγικό γεγονός που θα έπρεπε να αναμένεται με μαθηματική βεβαιότητα. Είναι το αποτέλεσμα ενός εμπεδωμένου κλίματος αυθαιρεσίας και κατασταλτικής ατιμωρησίας. Είναι η κτηνώδης αποθέωση της δράσης ενός μηχανισμού που εκπαιδεύεται να αντιμετωπίζει τον πολίτη, δηλαδή τον εργαζόμενο, τον αγρότη, τον ναυτεργάτη, τον φοιτητή, τον μαθητή, δηλαδή το λαό, σαν «εχθρό».

Ο στυγερός φόνος του 15χρονου είναι γέννημα της πολιτικής.

• Ενός κράτους που εδώ και 28 χρόνια δεν ενδιαφέρεται καν να αναζητήσει ποιος δολοφόνησε τον Κουμή και την Κανελλοπούλου, το 1980.
• Ενός κράτους που το 1990 αθώωσε τον δολοφόνο του 15χρονου Καλτεζά.
• Ενός κράτους που ουδέποτε ενδιαφέρθηκε να τιμωρήσει τους υπεύθυνους για τους 4 νεκρούς του πυρπολημένου από την Αστυνομία «Κάπα Μαρούση».
• Ενός κράτους που οι πολιτικοί του ταγοί ουδέποτε έκρυψαν τους δεσμούς πολιτικού αίματος που τους ένωναν με το δολοφόνο του Τεμπονέρα.
• Ενός κράτους που ο πρωθυπουργός του το 2000 έκανε υπουργό στην κυβέρνησή του εκείνον που ο ίδιος, το 1990, τον αποκαλούσε από το βήμα της Βουλής «ηθικό αυτουργό» του φόνου του καθηγητή στην Πάτρα.
• Ενός κράτους, που άλλος πρωθυπουργός του απευθυνόταν στους αστυφύλακες με τη γνωστή και ιστορική έκτοτε φράση «εσείς είστε το κράτος».
• Ενός κράτους, που το 2002 έστελνε χαφιέδες της Ασφάλειας εφοδιασμένους ακόμα και με το υπηρεσιακό τους περίστροφο στην Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση της Αθήνας για να προβοκάρει τους διαδηλωτές.
• Ενός κράτους που απαγάγει Πακιστανούς και θέτει την υπόθεση στο αρχείο.
• Ενός κράτους που επιβραβεύει με το βαθμό του διοικητή αστυνομικού τμήματος τον επικεφαλής των θρασύδειλων που τσάκισαν τον Κύπριο φοιτητή στη Θεσσαλονίκη, επικαλούμενοι ότι έπεσε πάνω στη ζαρντινιέρα.
• Ενός κράτους που δίνει την άδεια να πετούν πάνω από τον εναέριο χώρο του και να προσγειώνονται στα αεροδρόμιά του τα αεροπλάνα της CIA που μεταφέρουν απαχθέντες από και προς το Γκουαντανάμο.
• Ενός κράτους που πρώην υπουργός Δημόσιας Τάξης βάφτισε «πραίτορες» της τάξης και της ευνομίας τους ένστολους αλήτες που βιαιοπραγούν κατά πολιτών.
• Ενός κράτους, που έχει στις υπηρεσίες του κτήνη σαν τον «κύριο» που βασάνιζε μετανάστες στο τμήμα Ομονοίας.
• Ενός κράτους, που τα περίστροφά του «εκπυρσοκροτούν» στους σβέρκους Τσιγγανόπουλων ή βρίσκουν κατάστηθα 17χρονα Σερβόπουλα, όπως το 1999 στη Θεσσαλονίκη.
• Ενός κράτους, που έχει στις τάξεις της Αστυνομίας του αυτούς που έστηναν χουντογλέντια το 1997 και βιντεοσκοπούσαν τους κυκλικούς χορούς τους, καθώς ζητωκραύγαζαν υπέρ Παττακού και Μακαρέζου.
• Ενός κράτους, που πριν ο ειδικός φρουρός πυροβολήσει κατά του 15χρονου στα Εξάρχεια είχε αποδώσει τιμές σε άλλον ειδικό φρουρό, όταν είχε πυροβολήσει κατά τη διάρκεια φοιτητικής διαδήλωσης έξω από το υπουργείο Αιγαίου.

Ο αναγνώστης διαπιστώνει από τον παραπάνω κατάλογο – που δεν είναι ολοκληρωμένος, είναι απλώς ενδεικτικός – ότι δεν αναφέρουμε ποιος κυβερνούσε στη μια ή στην άλλη περίπτωση, η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ. Δεν το κάνουμε τυχαία. Πιστεύουμε ότι έχει ελάχιστη σημασία. Αυτούς τους συμψηφισμούς τους αφήνουμε στους άθλιους εκπροσώπους των δύο κομμάτων που διαγκωνίζονται στα τηλεπαράθυρα για το ποιος είναι περισσότερο ή λιγότερο αθώος του αίματος. Σε ό,τι μας αφορά, εμμένουμε σε μια βασική διαπίστωση: Το κράτος στο οποίο αναφερθήκαμε παραπάνω δεν είναι ούτε «γαλάζιο» ούτε «πράσινο». Είναι «γαλαζοπράσινο».

Πηγή: Ριζοσπάστης, 9/12/2008

πηγη: imerodromos.gr

Σε κραυγαλέο βαθμό έχει αυξηθεί η ταξική ανισότητα στη Βρετανία, όπου οι πέντε πλουσιότερες οικογένειες κατέχουν μεγαλύτερη περιουσία σε σχέση με 13,2 εκατομμύρια πολίτες, σύμφωνα με έρευνα της βρετανικής φιλανθρωπικής οργάνωσης Equality Trust. Οι πέντε οικογένειες, συνολικά οχτώ άτομα, έχουν περιουσία 39,4 δισ. στερλινών.

Πρώτοι στη λίστα των πλουσιότερων Βρετανών είναι τα τέσσερα αδέλφια Hinduja με συνολική περιουσία 12,8 δισ. στερλινών, που δραστηριοποιούνται στην πετρελαϊκή αγορά, στον χρηματοπιστωτικό κλάδο και σε πολλούς ακόμα τομείς. Ακολουθεί ο Τζιμ Ράτκλιφ, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας χημικών Ineos, με περιουσία 9,4 δισ. στερλινών και επόμενος στη λίστα είναι ο Μάικλ Πλατ με περιουσία 6,1 δισ. στερλινών, συνιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος ενός από τα μεγαλύτερα hedge funds παγκοσμίως, του BlueCrest Capital. Τέλος, στη λίστα βρίσκονται (ως ξεχωριστές οικογένειες) οι αδελφοί Ρόιμπεν, επιχειρηματίες ανάπτυξης γης, με περιουσία 5,7 δισ. στερλίνες έκαστος.

Από το 2010 και μέσα στην καπιταλιστική κρίση, ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων στη Βρετανία έχει σχεδόν διπλασιαστεί, αγγίζοντας τους 54 το 2019 από 29 το 2010, σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας από την Equality Trust. Στην ίδια περίοδο, η περιουσία των δισεκατομμυριούχων έχει υπερδιπλασιαστεί, καθώς αυξήθηκε από 58,1 δισ. στερλίνες το 2010 στις 123 δισ. στερλίνες το 2019.

Χρησιμοποιώντας στατιστικά της Credit Suisse, στην ίδια έρευνα αναφέρεται ότι το 1% των πλουσιότερων Βρετανών έχει περιουσία περίπου ίση με το φτωχότερο 80% των Βρετανών, δηλαδή με τη συνολική περιουσία 53,2 εκατομμυρίων ανθρώπων. Η Equality Trust συμπεραίνει επίσης ότι περίπου 14 εκατομμύρια Βρετανοί ζουν σε ένδεια, ανεξαρτήτως από το εάν εργάζονται ή όχι. Από αυτούς τα τέσσερα εκατομμύρια βρίσκονται 50% κάτω από το όριο της φτώχειας και το 1,5 εκατομμύριο ζει σε άθλιες συνθήκες, μην μπορώντας να αγοράσει τα βασικά αγαθά.

«Αυτή η έκθεση θα έπρεπε να καταπλήξει οποιονδήποτε ενδιαφέρεται για τη Βρετανία σήμερα», σημειώνει η δρ Βάντα Βαϊπόρσκα, εκτελεστική διευθύντρια στο Equality Trust. Ενα τόσο τεράστιο χάσμα μεταξύ των πολύ πλουσίων και της συντριπτικής πλειονότητας των Βρετανών είναι επικίνδυνο. «Τόσο πολύς πλούτος στα χέρια τόσο λίγων ανθρώπων αναδεικνύει πόσο κατακερματισμένο είναι το οικονομικό σύστημα», συμπλήρωσε η Βαϊπόρσκα.

Στην έκθεση του Equality Trust υπογραμμίζεται επίσης ότι στις χώρες με μεγάλη ανισότητα εμφανίζονται συχνότερα περιστατικά ψυχικών και σωματικών παθήσεων, περισσότερη εγκληματικότητα, εθισμοί σε ναρκωτικά και στο αλκοόλ, ενώ σημειώνονται χαμηλότερα ποσοστά ακαδημαϊκής επιτυχίας και μικρότερη κοινωνική κινητικότητα.

Πηγή: Εφημερίδα «Καθημερινή»

πηγη: imerodromos.gr

Τα μηδενικά επιτόκια «ροκανίζουν» τα τραπεζικά κέρδη. Οι τράπεζες αντιδρούν με μειώσεις χιλιάδων θέσεων εργασίας, αρνητικά επιτόκια και μεταρρυθμίσεις. Μήπως ο αριθμός των γερμανικών τραπεζών είναι υπερβολικά υψηλός;

Αρνητικά επιτόκια από το πρώτο ευρώ, αύξηση του κόστους τραπεζικών λογαριασμών. Όλο και περισσότεροι Γερμανοί καταθέτες βρίσκονται αντιμέτωποι με τις επιπτώσεις των σχεδόν μηδενικών επιτοκίων. Από την πλευρά τους οι τράπεζες αντιδρούν σχεδιάζοντας μείωση χιλιάδων θέσεων εργασίας και κλείνοντας υποκαταστήματα. Καταστρέφουν τα χαμηλά επιτόκια το χρηματοπιστωτικό σύστημα όπως φοβάται ο επικεφαλής της Deutsche Bank Κρίστιαν Σέβινγκ; Ή μήπως η νομισματική πολιτική της ΕΚΤ δρομολογεί εν τέλει μια ανανέωση του γερμανικού τραπεζικού συστήματος; Γεγονός είναι ότι η αναδιάρθρωση των τραπεζών θα συνεχιστεί και το 2020.

Δεν είναι όμως μόνο τα μηδενικά επιτόκια που φέρνουν σε δεινή θέση τις γερμανικές τράπεζες. Ο ανταγωνισμός από τις Apple και η Google που διαθέτουν τις δικές τους εφαρμογές πληρωμής ή από νεοφυείς επιχειρήσεις με χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες προκαλούν πονοκέφαλο στις παραδοσιακές τράπεζες. Και σαν μην έφθαναν αυτά τα δεινά υπάρχουν παρατηρητές, οι οποίοι εκτιμούν ότι στη Γερμανία, οι εν δυνάμει πελάτες είναι λίγοι και οι τράπεζες πολλές.

Για «λουκέτα» ανησυχούν πολλοί τραπεζίτες

Η Ισαμπέλ Σνάμπελ, μια από τους αποκαλούμενους σοφούς της γερμανικής οικονομίας, θεωρεί ότι «κατά τη διάρκεια της κρίσης διασώθηκε υπερβολικός αριθμός τραπεζών». Τέλη του 2018 υπήρχαν στη Γερμανία σύμφωνα με την Ομοσπονδιακή Τράπεζα 1.783 χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Ο αριθμός τους φθίνει εδώ και χρόνια. Μήπως η Γερμανία χρειάζεται λιγότερες και μεγαλύτερες τράπεζες; Προς το παρόν δεν φαίνεται να είναι εφικτές νέες συγχωνεύσεις. Ο «γάμος» Deutsche Bank και Commerzbank που διακαώς επιθυμούσαν υψηλόβαθμοι Γερμανοί πολιτικοί, όπως ο υπουργός Οικονομικών Όλαφ Σολτς, ναυάγησε μετά από διαπραγματεύσεις εβδομάδων. Την ώρα που οι αμερικανικές τράπεζες επιστρέφουν δυναμικά στην κερδοφορία, οι γερμανικές ασχολούνται, δέκα χρόνια μετά την οικονομική κρίση, ακόμα με τα εσωτερικά τους προβλήματα.

Το ερώτημα που κυριαρχεί στον γερμανικό τραπεζικό τομέα είναι πώς θα επιβιώσουν οι τράπεζες με τη συνεχιζόμενη πολιτική των χαμηλών επιτοκίων. Ακόμα και ο Ράιμουντ Ρέσελερ, εκτελεστικός διευθυντής της γερμανικής αρχής τραπεζικής εποπτείας Bafin έκανε πρόσφατα λόγο για την «καταστροφική επίδραση» των μηδενικών επιτοκίων, προειδοποιώντας ότι «σύντομα οι τράπεζες θα ζουν μόνο από τα περιουσιακά τους στοιχεία και αργά ή γρήγορα θα απειληθούν με λουκέτο». Ακόμα πιο απαισιόδοξα βλέπει την κατάσταση τραπεζίτης στη Φρανκφούρτη, εκτιμώντας ότι «αν δεν τελειώσει η πολιτική των χαμηλών επιτοκίων σε πέντε χρόνια θα καταρρεύσουμε». Το αργότερο στο επόμενο τεστ αντοχής τραπεζών από την ΕΚΤ και την Ευρωπαϊκή Αρχής Τραπεζών EBA το καλοκαίρι θα αποκτήσουμε πλήρη εικόνα για την πραγματική κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι τράπεζες στην ευρωζώνη.

Γερν Μπέντερ (dpa)

Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

πηγη: iskra.gr