Αναδημοσίευση από narnet.gr

Στο πλαίσιο των πολιτικών πρωτοβουλιών την περίοδο αυτή, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έστειλε κείμενο πολιτικής πρότασης σε ένα σύνολο δυνάμεων της Αριστεράς, συμπεριλαμβανομένης της «Λαϊκής Ενότητας-ΛΑ.Ε.» Με βάση αυτή την πολιτική πρόταση έγινε και η σχετική συνάντηση ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΛΑΕ την προηγούμενη Παρασκευή 22/08, όπου έγινε αναλυτική συζήτηση πάνω στα σημεία που τέθηκαν. Την Δευτέρα 24.08 εστάλη από την ΛΑ.Ε το κείμενο των θέσεών της, εκτεταμένα σημεία του οποίου έχουν παρουσιαστεί ήδη στον τύπο και στο διαδίκτυο.

Το παρόν κείμενο αποτελεί μία συντροφική κριτική της κατεύθυνσης και βασικών στόχων του κειμένου αυτού της ΛΑ.Ε.:

«ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΦΙΛΟΛΑΪΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ» Ή ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΑΝΤΙ-ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΑΝΤΙ-ΕΕ ΜΕΤΩΠΟ ΚΑΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ;

Αντώνης Δραγανίγος, μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της Π.Ε. του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

1. Το κριτήριο για να κρίνουμε την πρόταση της ΛΑ.Ε.

Στην ΚΣΕ της ΑΝΑΡΣΥΑ κοινοποιήθηκε την Δευτέρα το βράδυ (24/8) η «τελική» -όπως αναφέρεται- πρόταση της ΛΑ.Ε. για την πολιτική και εκλογική συνεργασία (κείμενο με τίτλο «ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ & ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ «ΟΧΙ»). Κριτήριο για να κρίνουμε την πρόταση αυτή είναι το αντίστοιχο «Ανοιχτό Κάλεσμα πολιτικής συνεργασίας» που δημοσιοποίησε και απεύθυνε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προβάλλοντας την πρόταση συνεργασίας και διαλόγου της στις δυνάμεις της μαχόμενης αριστεράς.

Κεντρικό σημείο στο «κάλεσμα πολιτικής συνεργασίας» της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι αυτό που θεωρεί ως το βασικό συμπέρασμα της περιόδου: «Από την μια ο δρόμος των φρικτών μνημονίων, της ανεργίας, της διαρκούς επιτροπείας. Και από την άλλη ο δρόμος της ρήξης με ΕΕ, ΔΝΤ, με τις πολυεθνικές και τους τραπεζίτες, έξω από ευρώ – ΕΕ, χρέος και μνημόνια. Ο δρόμος της ανατροπής της αντιδραστικής πολιτικής σήμερα, με προοπτική και στρατηγικό στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού… Η ιστορική εμπειρία του προηγούμενου διαστήματος έδειξε καθαρά ότι αυτοί οι δύο δρόμοι είναι ασύμβατοι. Ότι δεν μπορεί να υπάρξει «ενδιάμεση» πρόταση, πρόταση «φιλολαϊκής διαχείρισης» μέσα στα πλαίσια της ευρωζώνης, της ΕΕ και του καπιταλιστικού μονόδρομου.»

Σε αυτό τα πλαίσιο πρότεινε το γνωστό πλαίσιο στόχων η ΑΝΤΑΡΣΥΑ (ολόκληρο το κείμενο εδώ)

2. Γενικός χαρακτήρας του προγράμματος της ΛΑ.Ε.

Ως πολιτικός στόχος του μετώπου που προτείνεται από τη ΛΑ.Ε στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ορίζεται η δημιουργία μιας «ριζοσπαστικής εναλλακτικής λύσης στη Μνημονιακή τραγωδία, προς όφελος των λαϊκών τάξεων, σε βάρος του μεγάλου κεφαλαίου, για την απαλλαγή της Ελλάδας από τη θανάσιμη επικυριαρχία των ιμπεριαλιστικών κέντρων» ή διαφορετικά σε μια «ριζοσπαστική, εναλλακτική λύση στη σημερινή Μνημονιακή πραγματικότητα»

Το μέτωπο που θα προωθήσει αυτή την «εναλλακτική λύση» είναι ένα «ευρύτατο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο ανατροπής των Μνημονίων και της εξοντωτικής λιτότητας, της αντιδημοκρατικής εκτροπής και της μετατροπής της Ελλάδας σε ευρωαποικία με μοχλό το χρέος».

Τόσο από το γενικό του προσανατολισμό, όσο και στους επιμέρους στόχους του προτεινόμενου κοινού προγράμματος, πέρα από κάποιες φραστικές αναφορές, θεωρούμε πως πρόκειται για πρόγραμμα φιλολαϊκής διαχείρισης εντός του καπιταλισμού και της ΕΕ, «ανάπτυξης της χώρας σε όφελος του λαού, κλπ» και όχι ένα πρόγραμμα ρήξης με το κεφάλαιο και την ΕΕ.

Στην ουσία περιγράφεται μια τέτοιου είδους «εναλλακτική λύση στα μνημόνια» και ένα «αντιμνημονιακό μέτωπο που θα την εφαρμόσει».

3. Ποιος και γιατί φέρνει τα μνημόνια;

Στην πρόταση της ΛΑΕ τα μνημόνια είναι πλήρως αποσυνδεμένα από τον καπιταλισμό και την κρίση του. Από τους ταξικούς και πολιτικούς στόχους που υπηρετούν. Τα μνημόνια δεν αποτελούν την δύναμη κρούσης στην επίθεση του επιχειρηματικών ομίλων και του κεφαλαίου, για το βάθεμα της εκμετάλλευσης και το ξεπέρασμα της κρίσης του, αλλά εξυπηρετούν τα συμφέροντα των «δανειστών» και των «τραπεζιτών». Όπως αναφέρει η πρόταση-πρόγραμμα της ΛΑ.Ε. «Εργαζόμενοι, αγρότες, νέοι, επαγγελματίες και μικροί επιχειρηματίες καταστρέφονται μόνο και μόνο για να εξασφαλισθούν οι δόσεις της δανειακής «βοήθειας», οι οποίες, πηγαίνουν την ίδια στιγμή, κατά το 99%, είτε στους δανειστές, είτε στους τραπεζίτες». Συνακόλουθα, το πρόβλημα είναι η «πραγματική οικονομία»: «Σταγόνα δεν πέφτει στην πραγματική οικονομία και τους πολίτες που βρίσκονται στο χείλος του οικονομικού αφανισμού». (θέση 2)

Αυτός ο ορισμός του προβλήματος αποτελεί την βάση όχι για μια πολιτική ρήξης με τα συμφέροντα της αστικής τάξης, αλλά, -σε τελική ανάλυση- ταξικής συνεργασίας, όχι μεταβατικού προγράμματος για την υπέρβαση του καπιταλισμού, αλλά προγράμματος για την «σωτηρία της χώρας».

Σε αντίθεση με αυτό, στο σύντομο πολιτικό κάλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των 4 άλλων οργανώσεων, περιγράφεται έτσι: «Λίγες μέρες μετά η κυβέρνηση ψήφισε το τρίτο επαχθές μνημόνιο, με το οποία κλιμακώνεται η επίθεση του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΔΝΤ με στόχο το ξεπέρασμα της κρίσης του καπιταλισμού σε βάρος των εργαζόμενων και του λαού».

Μέχρι και στην ιδρυτική διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι του 2013 χαρακτηριζόταν η κρίση σαν «παγκόσμια δομική κρίση του καπιταλισμού, μετά από δεκαετίες συσσώρευσης κερδών και μια τεράστια αναδιανομή πλούτου και εξουσιών υπέρ του κεφαλαίου» και τα μνημόνια συνδέονταν- αναγκαία αν και όχι άμεσα- με αυτή. Τώρα, μετά την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ σε ολόκληρη διακήρυξη δεν υπάρχει καν η λέξη καπιταλισμός!!

Σε συνέπεια με αυτή την εκτίμηση, η απάντηση -στο κείμενο Θέσεων της ΛΑ.Ε.- είναι το «αντιμνημονιακό μέτωπο». Το μέτωπο «ανατροπής των Μνημονίων και της εξοντωτικής λιτότητας, της αντιδημοκρατικής εκτροπής και της μετατροπής της Ελλάδας σε ευρωαποικία με μοχλό το χρέος» (Θέση 3). Αφού στην εκτίμηση του προβλήματος δεν υπάρχουν οι δυνάμεις του κεφαλαίου, ούτε ο καθοριστικός ρόλος της ΕΕ (θα δούμε παρακάτω) το μέτωπο που προτείνει η ΛΑ.Ε στρέφεται ενάντια «στην λιτότητα, την αντιδημοκρατική εκτροπή, την ευρωαποικία»

Δεν καλεί τους εργαζόμενους, την άνεργη νεολαία, τους μικρομεσαίους, τους ελευθεροεπαγγελματίες στο δικό τους κοινωνικό και ταξικό μέτωπο ενάντια στις δυνάμεις του μαύρου μετώπου κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ, ενάντια στους εκμεταλλευτές τους, το πολιτικό τους σύστημα και την ΕΕ, που ενώθηκαν σε ενιαίο μέτωπο στην περίοδο του δημοψηφίσματος. Δεν βγάζει καν αυτό το συμπέρασμα. Ένα φτωχό, πίσω από την «ταξική επιλογή» της μεγάλης πλειοψηφίας του δημοψηφίσματος «αντιμνημονιακο μέτωπο». Μια πιο φτωχή επανάληψη του βασικού σχήματος του ΣΥΡΙΖΑ του 2013.

4. Ποια είναι η εναλλακτική λύση που προτείνεται;

«Τα άμεσα μέτρα»

Ο νέος δρόμος δεν ορίζεται κοινωνικοταξικά, παρά με το φτωχό «πάλη ενάντια σε κάποια συμφέροντα»! Η περιγραφή του ξεκινάει μέσα από τον ορισμό των «άμεσων» και των γενικότερων στόχων του προγράμματος.

Στα άμεσα μέτρα του προγράμματος της ΛΑ.Ε. αναφέρονται τέσσερα:

«Η κατάργηση των μνημονίων και των αποικιοκρατικών δανειακών συμβάσεων, η διακοπή πληρωμών του χρέους με στόχο τη συνολική διαγραφή του χρέους ή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους του».. «η εθνικοποίηση των τραπεζών», και η «αναδιανομή του πλούτου».

Αλλά και σε αυτά τα άμεσα πρώτα βήματα η αίσθηση του «ρεαλισμού», ενός ρεαλισμού κυβερνητικού προγράμματος είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Ας πούμε για το τεράστιο ζήτημα της ενίσχυσης της θέσης της εργατικής τάξης και της αλλαγής τη σχέσης μισθών-κερδών γράφει:

«Ο άμεσος τερματισμός της λιτότητας και η εφαρμογή μιας πολιτικής αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου προς όφελος των εργαζόμενων στρωμάτων και σε βάρος των ολιγαρχών. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει για τα πιο χτυπημένα από την κρίση κοινωνικά στρώματα- αύξηση των κατώτατων μισθών, συντάξεων και επιδομάτων ανεργίας, εξασφάλιση ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και βασικών αγαθών (ρεύμα, νερό, θέρμανση) για όλους. Γενικότερα, στήριξη μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δαπανών. Σταδιακή αύξησή τους σε συνδυασμό ιδιαίτερα με τους αναπτυξιακούς ρυθμούς, ώστε να διασφαλίζουν αξιοπρεπή διαβίωση.»

Εδώ ξαναγυρνάμε στην λογική του προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Οι αυξήσεις αφορούν μόνο τους «κατώτατους μισθούς», (πράγμα για το οποίο έγινε ολόκληρη διαπάλη στο εργατικό κίνημα όταν ο ΣΥΡΙΑ ξεπούλαγε στο όνομα του ρεαλισμού τις αυξήσεις στο σύνολο των μισθών ακόμα και την επαναφορά στο 2009) και συνδέεται με τους ρυθμούς μεγέθυνσης του ελληνικού καπιταλισμού (κι όχι την αφαίρεση πλούτου από το κεφάλαιο)

Ακόμα και στο θέμα της μετανάστευσης ο συντάκτης του κειμένου της ΛΑ.Ε. νοιώθει την ανάγκη να επικαλεστεί σε ένα προγραμματικό κείμενο την διεκδίκηση «της στήριξης που οφείλει στη χώρα μας και στις άλλες χώρες «πρώτης γραμμής» η Ε.Ε»!!, λες και δεν είναι η Ε.Ε. που δημιουργεί και αναπαράγει το πρόβλημα.

Σε κάθε περίπτωση, τα όποια «άμεσα μέτρα» που επικαλείται το πρόγραμμα της ΛΑ.Ε. υπήρχαν και στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και ξέρουμε πλέον καθαρά πού σκόνταψαν. Έγιναν στάχτη όταν ήρθε η ώρα τη ρήξης με τις ενωμένες δυνάμεις του κεφαλαίου και της ΕΕ, όταν έγιναν αντικείμενο «διαπραγμάτευσης» με τον Γιουνκέρ τον Ολάντ και τον Σόιμπλε.

«Η παραγωγική ανασυγκρότηση»

Παράλληλα με αυτά τα «άμεσα μέτρα» η θέση της ΛΑ.Ε. είναι να «προωθηθούν ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις για την αλλαγή του χρεοκοπημένου μοντέλου ανάπτυξης και την ανατροπή των κοινωνικών συσχετισμών υπέρ του λαού και σε βάρος των διαπλεκόμενων ολιγαρχών» (Θέση 6).

Αυτό είναι η καρδιά του προγράμματός της. Αυτή η πλευρά ιεραρχείται στο πρόγραμμα, αυτό προβάλλουν πρώτα από όλα τα στελέχη της στον δημόσιο λόγο τους.

Η «παραγωγική ανασυγκρότηση» της ΛΑ.Ε περιγράφεται ως μια λογική για την ανάπτυξη/τακτοποίηση του καπιταλισμού, σε βάρος των «διαπλεκόμενων ολιγαρχών»!! (με εγκόλπωση των παραγωγικών φανταζόμαστε;). Πρόκειται για ένα μοντέλο «μικτής οικονομίας», με σχετικά αναβαθμισμένο ρόλο του κράτους (το πρόγραμμα μιλάει για «Τερματισμό των αρπακτικών ιδιωτικοποιήσεων επιχειρήσεων, δικτύων και υποδομών»… (ό,τι πουλήθηκε έως τώρα, πουλήθηκε, δηλαδή;), «εθνικοποίηση των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων, δικτύων και υποδομών, οι οποίες θα αναλάβουν και το ρόλο της ατμομηχανής…», «ανάπτυξη του τρίτου-κοινωνικού- τομέα», «μετατόπιση του άξονα από την κατανάλωση στην παραγωγή» κλπ

Είναι άλλο πράγμα να θέτεις το ζήτημα της προστασίας των συλλογικών παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνίας –και πρώτα από όλα της εργατικής τάξης που είναι η πρώτη παραγωγική δύναμη-, σαν στόχο αγώνα, ορίζοντας από ποιον θα γίνει (εργατική τάξη –λαϊκά στρώματα) ενάντια σε ποιόν (την λογική του κέρδους, την ΕΕ, τον ανισομερή διεθνή καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας) και είναι άλλο πράγμα να προτείνεις ένα άλλο μοντέλο καπιταλιστικής ανάπτυξης, εν είδη τεχνοκρατικά ορθολογικού, οικολογικού και «κοινωνικά ευαίσθητου σχεδίου», σαν καρδιά του προγράμματός σου. Τα ξέρουν αυτά οι αστοί, καλύτερα από μας.

Πόσες αυταπάτες πρέπει να πληρώσουμε. Πόσες απογοητεύσεις πρέπει να νοιώσουμε για να ξεπεράσουμε την «φιλοδοξία», να σώσουμε το σύστημα, να του βρούμε το «σωστό», «παραγωγικό», «μοντέλο ανάπτυξης», μαζί με τους «υγιείς», «μη διαπλεκόμενους» επιχειρηματίες; Τι διαφορετικό επιτέλους έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ; Το πρόγραμμα και η πρακτική του είναι γεμάτη από τέτοιες αυταπάτες. Αντιγράφουμε από το πρόγραμμά του ΣΥΡΙΖΑ:

«Διαμορφώνουμε τις προϋποθέσεις για την παραγωγική και οικολογική ανασυγκρότηση της χώρας, με άρση του υπερσυγκεντρωτισμού στην Αττική και των ανισοτήτων ανάμεσα στις περιφέρειες και ανάμεσα στα αστικά κέντρα και την ύπαιθρο…. Η παραγωγή,..θα βασιστεί στο δημόσιο τομέα, σε συνεταιριστικά και αυτοδιαχειριστικά σχήματα, εταιρίες λαϊκής βάσης, εγχειρήματα κοινωνικής οικονομίας, σε μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, ιδιαίτερα αυτές με καινοτόμες δράσεις».

Παλιό, πολύ παλιό. Δοκιμασμένο και αποτυχημένο.

5. Τι λέει τελικά το πρόγραμμα της ΛΑ.Ε. για την ευρωζώνη και την ΕΕ;

Και αφού μάθαμε τα «άμεσα μέτρα» και το πρόγραμμα της «παραγωγικής ανασυγκρότησης», φτάνουμε στο ζήτημα της ευρωζώνης και της Ε.Ε. Εκεί που θα έπρεπε να ξεκινήσουμε με βάση την εμπειρία του δημοψηφίσματος.

Το κείμενο διατυπώνει τις θέσεις έτσι:

«Επομένως, το ζήτημα της εξόδου από την ευρωζώνη και της ρήξης με τις νεοφιλελεύθερες επιλογές της Ε.Ε., η οποία ακολουθεί όλο και πιο αντιδραστικούς και ολοκληρωτικούς δρόμους, τίθενται στην ημερήσια διάταξη, όχι με όρους ιδεολογικών εμμονών, αλλά με όρους στοιχειώδους πολιτικού ρεαλισμού». (Θέση 8)

Και αφού μάθαμε ότι τίθεται στην «ημερήσια διάταξη», αμέσως μετά, μέσα από περίτεχνες εκφράσεις υποβαθμίζεται σε «ένα από τα εργαλεία», διότι «δεν αποτελεί αυτοσκοπό» για την «παραγωγική ανασυγκρότηση».

«Η ανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας και η καθιέρωση, με νέους, δημοκρατικούς, κοινωνικούς και αναπτυξιακούς όρους, εθνικού νομίσματος, δεν αποτελούν αυτοσκοπό, αλλά ένα από τα αναγκαία εργαλεία για την πραγματοποίηση των ριζοσπαστικών αλλαγών που περιγράψαμε- και για τις οποίες, βέβαια, τελικός εγγυητής δεν θα είναι το νόμισμα, αλλά ο αγώνας των λαϊκών τάξεων».

Αν ήθελε κανείς να δείξει την σημασία της ευρωζώνης θα έγραφε λόγου χάρη: «η πρόσφατη εμπειρία έδειξε ότι το ζήτημα της εξόδου από την ευρωζώνη αποτελεί άμεση προϋπόθεση για να καταργηθούν τα μνημόνια…». Δεν θα έγραφε ότι κατά βάση «δεν είναι αυτοσκοπός» και είναι «ένα από τα εργαλεία» κλπ. Μέσα από διατυπώσεις, απλά δικαιολογείται η κεντρική φυσιογνωμία της ΛΑ.Ε. που είναι η εξής: Βασικός στόχος μας είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση. Ένα από τα εργαλεία μας είναι το νόμισμα. Αν και εφόσον χρειαστεί είμαστε έτοιμοι να το δούμε. Η αλλιώς, με τα λόγια του Δ. Στρατούλη:

«Το βασικό θέμα δεν είναι ευρώ ή δραχμή. Βασική μας προτεραιότητα είναι να εφαρμοστεί ένα εθνικό σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Αυτό χρειάζεται ο λαός και η πατρίδα. Και η νεολαία μας. Εμείς λέμε ότι για να προταθεί ένα τέτοιο σχέδιο για την ανασυγκρότηση της χώρας χρειάζεται να καταργηθούν όλα τα μνημόνια και το νέο και το παλιό, γιατί με υφεσιακές πολιτικές δεν μπορείς να έχεις ανάπτυξη»

Πολύ περισσότερο οι θέσεις της ΛΑ.Ε. είναι πολύ πίσω στο θέμα της ΕΕ. Το κείμενο είναι γεμάτο από την αναπαραγωγή των αυταπατών για τον ρόλο της ΕΕ. Δεν είναι μόνο το θέμα της εξόδου από αυτήν. Το ότι δεν μπαίνει το θέμα της εξόδου έχει να κάνει με την εκτίμηση για τον χαρακτήρα της και τον ρόλο της. Έτσι βλέπουμε ότι «η πικρά αποκτημένη πείρα των τελευταίων μηνών έδειξε και στους πιο δύσπιστους ότι οι κυρίαρχες δυνάμεις στην ΕΕ δεν είναι «σύμμαχοι» και «εταίροι».» (Θέση 8). Οι κυρίαρχες δυνάμεις. Η Μέρκελ, ο Σοιμπλε. Όχι η ΕΕ σαν συνολικό πολιτικό και θεσμικό τερατούργημα των πολυεθνικών.

Αυτές οι «κυρίαρχες δυνάμεις» είναι που εφαρμόζουν «νεοφιλελεύθερες πολιτικές», οι οποίες «με την έξοδο από την ευρωζώνη και την εφαρμογή ενός ριζοσπαστικού, εναλλακτικού προγράμματος θα έρθουμε σε «σύγκρουση με τις επιλογές της ΕΕ και τα αντιδημοκρατικά, υπερεθνικά όργανά της». Τότε «μπορεί να τεθεί εκ των πραγμάτων το ζήτημα της αποχώρησης της Ελλάδας από την Ε.Ε.» για το οποίο θα αποφασίσει ο λαός με δημοψήφισμα. (Θέση 11)

Τι να πρωτοπεί κανείς για αυτή την θέση.

Πρώτον: Το ζήτημα της «σύγκρουσης με τις επιλογές της ΕΕ» παραπέμπεται στο μακρινό μέλλον, «αφού» βγούμε από την ευρωζώνη και «αφού» προωθήσουμε το «εναλλακτικό πρόγραμμα… κλπ». Εντωμεταξύ την αποφράδα 12η Ιουλίου 2015 είχε οριστεί το eurogroup για τις 5.00 ώρα και η συνοδός κορυφής για τις 7.00 ώρα, με το ερώτημα της «αποπομπής τη Ελλάδας», όπως έλεγαν. Τόση είναι η… διαφορά ΕΕ-ευρωζώνης. Θα το πάρουμε υπόψη μας;

Δεύτερο: το βασικό πεδίο επιβολής των νεοφιλελεύθερων πολιτικών δεν είναι η ευρωζώνη, αλλά η Ε.Ε. Η ΕΕ με την πολιτική και θεσμική της εξέλιξη είναι αυτή που επιβάλλει τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμού, ελέγχει την δημοσιονομική πολιτική ασκεί επιτροπεία σε κάθε πτυχή της οικονομικής και πολιτικής ζωής. Μέσα στην ΕΕ δεν μπορείς να κάνει ούτε την παραγωγική …ανασυγκρότηση της ΛΑ.Ε!!

Τρίτο: Πόσο ακόμα θα καλλιεργούνται αυταπάτες για τον ρόλο και τον χαρακτήρα της Ε.Ε, αυτού του αντιδημοκρατικού τερατουργήματος και θα κρύβουμε ότι πρόκειται για ένα φύσει αντιδραστικό μηχανισμό, (υλοποιημένος νεοφιλελευθερισμός) που δεν μεταρρυθμίζεται; Και ποιο είναι το προγραμματικό προχώρημα από τον ΣΥΡΙΖΑ; («καμιά Θυσία για το Ευρώ και ρήξη με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της ΕΕ» έλεγε το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ).

Συμπέρασμα

Θα μπορούσε κανείς να γράψει και άλλα, όπως σχετικά με τις αναφορές για την μεταρρύθμιση του κράτους, ή την επαναφορά του πυρήνα του αριστερού κυβερνητισμού. Το πρόγραμμα αυτό, όπως προτάθηκε από την ΛΑ.Ε δεν αποτελεί βάση πολιτικής και εκλογικής συνεργασίας. Αποτελεί πρόγραμμα αντιμνημονιακό, αλλά μέσα στα όρια της αυταπάτης μιας φιλολαϊκής διαχείρισης του καπιταλισμού και του πλαισίου της ΕΕ. Δεν κάνει την αναγκαία τομή στον προγραμματικό πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ, που μας οδήγησε ως εδώ. Είναι πολύ πίσω από τα συμπεράσματα που πρέπει να βγουν από την μάχη του δημοψηφίσματος, και σε μεγάλο βαθμό αποκρυσταλλώθηκαν στην λαϊκή συνείδηση και στάση.

Τυχόν υιοθέτησή του από τις δυνάμεις τη αντικαπιταλιστικής αριστεράς θα είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα πίσω στην συνείδηση και στην συγκρότηση των πιο μάχιμων και πρωτοπόρων εργατικών και νεολαιίστικων δυνάμεων. Θα σήμαινε στην πράξη παραχώρηση της ηγεμονίας του ριζοσπαστικού ρεύματος του ΟΧΙ και της εργατικής και ρηξιακής του πλευράς στις «αντιμνημονιακές διαχειριστικές δυνάμεις». Οπισθοχώρηση και όχι προώθηση της συνείδησης. Αποσυγκρότηση και όχι συγκρότηση του αντικαπιταλιστικού και επαναστατικού ρεύματος.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ευρύτερα η αντικαπιταλιστική-αντιιμπεριαλιστική, αντιΕΕ αριστερά πρέπει να απορρίψουν κάθε τακτική υποταγής σε ένα άλλο πολιτικό πρόγραμμα. Να ακολουθήσουν πολιτική πλήρους πολιτικής, ιδεολογικής και οργανωτικής αυτοτέλειας, και παράλληλα πολύμορφης κοινής δράσης (στις «επιτροπές του όχι»), οργανωμένου διαλόγου, συντροφικής κριτικής (και όχι μετώπου εξόντωσης όπως κάνει το ΚΚΕ), καθώς και πολύμορφων πρωτοβουλιών με τις πρωτοπόρες αντικαπιταλιστικές αναζητήσεις, στην κατεύθυνση του πόλου και της ευρύτερης δυνατής ανατρεπτικής πολιτικής συνεργασίας.

Αντώνης Δραγανίγος, μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της Π.Ε. του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

26/8/2015

πηγη: narnet.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Όταν τέθηκε το ερώτημα του δημοψηφίσματος ΝΑΙ ή ΟΧΙ στις προτάσεις των δανειστών και της ευρωζώνης, ούρλιαξαν οι ευρωκράτορες και οι ντόπιοι μνημονιακοί βρυκόλακες, ότι τυχόν ΟΧΙ θα σήμαινε Έξοδο από Ευρωζώνη και ΕΕ.

Με ένα συντριπτικό 61,5% ο ελληνικός λαός απάντησε: ΟΧΙ, έστω και με ΕΞΟΔΟ, με συναίσθηση των κινδύνων, χωρίς  να τους αγνοεί ή να πιστεύει κανείς ότι δεν  τον απασχολούν.

Τρόμαξαν οι πάντες με το αποτέλεσμα. Ίσως περισσότερο οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ που το εισηγήθηκαν, καθώς το είχαν φανταστεί ως παίγνιο διαπραγμάτευσης και χειρισμού των διαθέσεων.

Τι έδειξε αυτό το ΟΧΙ;

Ότι ο κόσμος δε φοβάται τόσο όσο οι ηγεσίες της διαχειριστικής αριστεράς -κυβερνώσας ή μη- «φοβούνται» δήθεν, ότι φοβάται, ψάχνοντας για το δικό τους άλλοθι.

Ειδικά ο κόσμος που είναι χωρίς …ευρώ, δηλαδή ο εργατικός και λαϊκός κόσμος δε φοβάται την έξοδο, παρότι τον φοβερίζει διαρκώς η ίδια η αριστερά! Αντίθετα, συνειδητοποιεί πως είναι όρος για μια ζωή χωρίς μνημόνια, λιτότητα, εργασιακή βαρβαρότητα, γενική εμπορευματοποίηση των πάντων και ακρωτηριασμό της δημοκρατίας. Ή, σε κάθε περίπτωση,  διαπιστώνει ότι ακόμη και σε μια μετριοπαθή προσπάθεια αντίστασης σε  όλα αυτά συναντά απέναντί του το οικοδόμημα της ευρωζώνης και της ΕΕ.

Λέει ο μνημονιακός και με τη βούλα πλέον ΣΥΡΙΖΑ: «Αν φύγουμε από το ευρώ, θα έχουμε μνημόνιο με δραχμή ή πλήρη εξαφάνιση μισθών και συντάξεων.

Συμπληρώνει το ΚΚΕ, με την υποτιθέμενη συνηγορία του διαχρονικού αντι-ΕΕ copyright: «αν φύγουμε τώρα από το ευρώ, όλα θα είναι χειρότερα»

Το βασικό αναγνωριστικό στοιχείο της (πρώην) Αριστερής Πλατφόρμας του ΣΥΡΙΖΑ ως τώρα ήταν η πρόταση για έξοδο από την ευρωζώνη. Φαίνεται ωστόσο ότι το διάδοχο σχήμα Λαϊκή Ενότητα (ΛΑΕ), μετά το χώρισμα των δρόμων με το ΣΥΡΙΖΑ, επιλέγοντας βασικά την κληροδότηση του «ριζοσπαστικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ», σταδιακά επανατοποθετεί το στόχο, με ένα διαφορετικό τρόπο.

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης στην πρώτη συνέντευξη τύπου της ΛΑΕ, απάντησε πως «αν χρειαστεί  για να καταργήσουμε τα μνημόνια  να φύγουμε, θα το κάνουμε» (διαβάστε εδώ και σχετική κριτική από τον Τ. Τσίτσο, μέλος ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ)

Λίγες μέρες μετά ο Δημήτρης Στρατούλης, σε συνέντευξη του στην ΑΥΓΉ,  δήλωνε σχεδόν πανομοιότυπα:

«Εάν για να προωθήσουμε το πρόγραμμά μας απαιτηθεί να συγκρουστούμε με την Ευρωζώνη και να επανέλθουμε στο εθνικό νόμισμα, δεν θα διστάσουμε να το κάνουμε». Με αρκετά μεγάλη αυστηρότητα,  κάποιος σύντροφος έκανε λόγο για ..υποθετική αριστερά!

Συνεπώς δε πρόκειται για φραστικό σαρδάμ, αλλά για σταδιακή διολίσθηση λίγο ως πολύ στη γνωστή συνεδριακή θέση ΣΥΡΙΖΑ για την ευρωζώνη: Πάμε να καταργήσουμε τα μνημόνια κατ’ αρχήν μέσα στην ευρωζώνη… Η διαφορά στην περίπτωση της  ΛΑΕ είναι ότι δέχεται την  έξοδο ως σχέδιο Β.

Η τραγική διάψευση αυτών των οδυνηρών αυταπατών της στρατηγικής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ,  που κατέληξαν στην αθλιότητα του Τρίτου Μνημονίου, πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να μας διδάξει περισσότερα πράγματα.  Ή μήπως απέτυχε λόγω της ανικανότητας, απειρίας ή προδοσίας συγκεκριμένων ανθρώπων, ενώ άλλοι θα τα καταφέρουν στη «διαπραγμάτευση» καλύτερα;

Είναι και κάτι άλλο όμως: Πως δικαιολόγησε ο ΣΥΡΙΖΑ την απόλυτη υποταγή στα αφεντικά της ΕΕ,  όταν σε μια νύχτα μετέτρεψε  το ΟΧΙ σε ΝΑΙ, συνυπογράφοντας ένα πολύ χειρότερο σχέδιο συμφωνίας από αυτό που είχε καταψηφιστεί; «Αναγκαία ίσως η ρήξη, αλλά έτσι απροετοίμαστος που ήταν ο κόσμος,  θα κατέληγε σε οδυνηρή ήττα»

Ο κόσμος όμως ήταν απροετοίμαστος, ακριβώς επειδή υπήρχε μια πολιτική γραμμή που αποκοίμιζε, που παρουσίαζε τους λύκους ως πρόβατα, ως εταίρους ή έστω στην πιο αγαθή περίπτωση είχε πλήρη άγνοια κινδύνου. Όταν ο εχθρός δεν εντοπίζεται, τότε ΠΑΝΤΑ, ο λαός θα είναι απροετοίμαστος και όλα πηγαίνουν στα βράχια.

Ξανά στο ίδιο έργο θεατές λοιπόν; Να δοκιμάσουμε ένα νέο γύρο ΣΥΡΙΖΑ 2 με άλλους πρωταγωνιστές; Θα πρόκειται για εκφυλισμό του λαϊκού ΟΧΙ.

Τι λέει όμως η ΛΑΕ για την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση; Στις ως τώρα επίσημες τοποθετήσεις , δεν υπάρχει  αναφορά.

Η καλύτερη εκδοχή θέσεων, σχετικά με την τοποθέτηση του συνδυασμού Λαϊκή Ενότητα για το ζήτημα της  ΕΕ. σημειώνεται σε  ρεπορτάζ της Εφημερίδας των Συντακτών, όπου  αναφέρεται:

«Το ζήτημα της συμμετοχής ή αποχώρησης της Ελλάδας από την Ε.Ε. μπορεί να τεθεί εκ των πραγμάτων στην ημερήσια διάταξη. Σ’ αυτή την περίπτωση, την απόφαση πρέπει να την πάρει ο ίδιος ο λαός, με δημοψήφισμα».

Το πόσο ακριβείς είναι οι πληροφορίες για το πρόγραμμα δεν το γνωρίζουμε ακόμη. Στη συνάντηση Λαϊκής Ενότητας με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ακόμη και η στοχοθεσία »ρήξη με την ΕΕ», δεν θεωρήθηκε σημείο συμφωνίας από την ΛΑΕ, με το επιχείρημα ότι «είναι η αποδέσμευση με άλλο όνομα» και ότι  από μεριάς της μπορεί να γίνει αποδεκτή μια διατύπωση της μορφής «ρήξη με τις αντιλαϊκές πολιτικές της ΕΕ».

Στο ίδιο πνεύμα σε  απάντηση του Χ. Κασίμη στην κριτική της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε άρθρο του στον ιστότοπο iskra διευκρινίζεται: «η έξοδος από την ευρωζώνη είναι απαραίτητη, ενώ θέση του μετώπου είναι και η ρήξη με τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Η διαφοροποίηση είναι σαφής: Άλλο συνολική ρήξη και στόχος εξόδου από την ΕΕ και άλλο πράγμα η ρήξη με τις πολιτικές της. Όπως είναι και άλλης ποιότητας ο στόχος για ανατροπή μιας κυβέρνησης (ας πούμε της μνημονιακής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ) με το στόχο της ανατροπής των επιμέρους πολιτικών της επιλογών.

Το σχήμα που φαίνονται να επιμένουν με τον ένα ή άλλο τρόπο οι εκπρόσωποι των νεότευκτου σχηματισμού στην καλύτερη περίπτωση είναι »εκτός ευρωζώνης, αλλά δε θέτουμε ζήτημα ΕΕ». Τουλάχιστον προς το παρόν…

Ο προβληματισμός αυτός δεν έρχεται από το πουθενά, αλλά διαθέτει πολυποίκιλο υλικό σε προσπάθεια υποστήριξης, που πρέπει να αξιολογηθεί.

Ο Κώστας Λαπαβίτσας που φέρεται ως ένας εκ των βασικών συντακτών του κειμένου υποστηρίζει προ πολλού αυτή τη θέση.

Στο βιβλίο του «Ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα για την Ελλάδα και την περιφέρεια της Ευρωζώνη» (Λιβάνης, 2014), ο αριστερός οικονομολόγος αναφέρει σχετικά:

«Στόχος η ‘’τριάδα του εφικτού’’: βαθιά διαγραφή χρέους (σ.σ. σε άλλο σημείο την προσδιορίζει στο 60%), αλλαγή οικονομικής πολιτικής και διαπραγμάτευση μιας νέας σχέσης με την ΕΕ και την ΟΝΕ. Μετά την έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, είναι εφικτό να επινοήσει η Ευρώπη ένα σύστημα ελεγχόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών ή ένα σύστημα κοινού νομίσματος για τις διεθνείς συναλλαγές της ΕΕ στο σύνολό της».

Στο βιβλίο  του «Κρίση και αριστερή διέξοδος. Θέσεις για ένα κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο» (Λιβάνης, 2012) που έγραψαν από κοινού με τον Σ. Κουβελάκη, αναφέρεται σχετικά: «αν ο ελληνικός λαός κρίνει ότι πρέπει να αποχωρήσει και από την ΕΕ διότι δε θα μπορεί να κάνει πράξη το πρόγραμμα των αλλαγών που επιθυμεί, τότε θα φύγει και από την ΕΕ. Αλλά η κίνηση πρέπει να εξεταστεί σοβαρά, με τους δικούς της όρους, παίρνοντας υπόψη τους συσχετισμούς δύναμης που θα έχουν διαμορφωθεί μέχρι τότε σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο και όχι απλώς ως αντίδραση σε ό,τι συμβαίνει τώρα».

Η ίδια λοιπόν φιλοσοφία: Επιβεβλημένη ή έξοδος από την ευρωζώνη, ενώ η έξοδος από την ΕΕ, αν τεθεί, θα πρέπει να αποφασίσει ο λαός.

Δεν έχουμε όμως αμφιβολία για τις δημοκρατικές προθέσεις.

Τίθεται όμως  ή όχι ανάγκη εξόδου; Αυτό είναι το ουσιώδες ερώτημα. Διότι, αν τίθεται, (εμείς αυτό πιστεύουμε), χρειάζεται πολιτική προετοιμασία μάχης και συνειδητός σχεδιασμός ενεργειών, αλλιώς πάντα «ο λαός θα είναι απροετοίμαστος».

Ας μας επιτραπεί να ρωτήσουμε και κάτι άλλο:  Για την μεν ΕΕ θα ρωτηθεί ο λαός, για το δε ευρώ, δε θα ρωτηθεί,  αλλά θα υπάρξει απόφαση με …στρατιωτικό νόμο; Ρητορικό προφανώς το ερώτημα για να καταδειχθεί η  αποφυγή τοποθέτησης πάνω στο στόχο της εξόδου από την ΕΕ από αυτό το ρεύμα.

Από τη μεριά του ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου, ακολουθεί μια άλλη συλλογιστική με πολιτικά κριτήρια και στη βάση συγκεκριμένων εκτιμήσεων. Σε προεκλογική εκδήλωση  (στις 6 Φλεβάρη 2015) της Αριστερής Πλατφόρμας για λογαριασμό της καμπάνιας του ΣΥΡΙΖΑ και το στόχο του για «αριστερή κυβέρνηση», δήλωνε απαντώντας στο ερώτημα των προτεραιοτήτων δράσης αυτής της κυβέρνησης: «Δεν νομίζω πως τα πρώτα θέματα που πρέπει να θέσει η κυβέρνηση θα είναι αυτά του ευρώ και της ΕΕ. Το θέμα αυτό είναι το λιγότερο προνομιακό πεδίο για να δώσει τη μάχη. Διασταυρώνονται σε αυτό οι πιο μεγάλες ανασφάλειες» (http://rproject.gr/video/diimero-iskra-rproject-mahome-petros-papakonstantinoy).

Λίγο ως πολύ το ζήτημα αντιμετωπίζεται σε αυτή τη συλλογιστική ως ιδεολογικό ζήτημα που αφορά την αριστερά, ως επιλέξιμο ή όχι για συζήτηση και όχι ως ένα αντικειμενικό δεδομένο που θα τεθεί εκ των πραγμάτων και με το «καλημέρα» από τον αντίπαλο.

Καλό θα ήταν να γίνει απολογισμός για αυτές τις εκτιμήσεις, στο φόντο των δραματικών εξελίξεων που ακολούθησαν και να απαντηθεί αν αυτή συνέβαλε στην προετοιμασία του κόσμου για ρήξη ή έστω κάποιων στο ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτές οι τοποθετήσεις ήταν τότε λαθεμένες  και  στηριζόντουσαν σε εκτιμήσεις που δεν επιβεβαιώθηκαν. Σήμερα όμως  η επαναφορά τους, είναι κάτι παραπάνω από επιζήμια και προβληματική, καθώς αγνοεί όλη την πολιτική πείρα της επτάμηνης  πυκνής περιόδου κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ (που παρεμπιπτόντως  κάθε άλλο αριστερή αποδείχτηκε).

Θα αρκούσε ίσως  η τεκμηρίωση της  ανάγκης του στόχου  για έξοδο από την ΕΕ, και μόνο  λόγω του  γενικού αντιδραστικού χαρακτήρα της ως υπερ-όπλο του ευρωπαϊκού καπιταλισμού ενάντια στις εργατικές τάξεις όλων των χωρών της, αλλά ιδιαίτερα σε ότι αφορά αυτές της περιφέρειας όπως η Ελλάδα.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό: Η ΕΕ είναι το βασικό πεδίο σχεδιασμού και επιβολής της δημοσιονομικής προσαρμογής, δηλαδή των μνημονιακών πολιτικών.

Είναι προτιμότερο να αφήσουμε να ‘’μιλήσει’’ η Εισηγητική Έκθεση του Προϋπολογισμού 2015 της Ελληνικής Δημοκρατίας:
«Σύμφωνα με τη νέα οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), όλες οι οικο­νομίες των κρατών-μελών της ΕΕ, υπόκεινται πλέον σε ενισχυμένη εποπτεία και υποχρεώ­σεις, οι οποίες απορρέουν από την υιοθέτηση του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου, καθώς και τους κανονισμούς (six-pack και two-pack) για την ενίσχυση του Συμφώνου Σταθερότητας και Α­νάπτυξης και το Δημοσιονομικό Σύμφωνο (fiscal pact) που τέθηκε σε ισχύ τον Ιανουάριο του 2013.
Το νέο πλαίσιο δημοσιονομικής πειθαρχίας καθορίζει τις υποχρεώσεις κάθε κράτους-μέλους, οι οποίες περιλαμβάνουν:

• την τήρηση του κανόνα του ισοσκελισμένου προϋπολογισμού (σ.σ. στην περίπτωσή μας η υποχρέωση μεταφράζεται σε απαίτηση πλεονασματικού προϋπολογισμού, με στόχο την αποπληρωμή του χρέους σε ποσό τουλάχιστον σε ποσοστό 5% ετησίως του υπερβάλλοντος χρέους πέρα από το 60% του ΑΕΠ, πράγμα που αντιστοιχεί σε δημοσιονομικά μνημονιακά μέτρα κοντά στα 12 δις, όπως και γίνεται με το Τρίτο Μνημόνιο!),
• την εφαρμογή πολιτικών που οδηγούν σε διατηρήσιμα αποτελέσματα (μεταρρυθμίσεις), (σ.σ. εννοούν όλα τα μόνιμα αντεργατικά μέτρα και τομές, όπως αυτά που θεσπίστηκαν στα κατά καιρούς μνημόνια)
• την πρόβλεψη για μηχανισμό αυτόματης διόρθωσης τυχόν αποκλίσεων από τους δημοσι­ονομικούς στόχους, (σ.σ. πρόκειται για τον περίφημο αυόματο ‘’κόφτη’’ που ψηφίστηκε στη Βουλή ως βασικό προαπαιτούμενο)
• την προληπτική εποπτεία του εθνικού προϋπολογισμού (διαδικασία «ευρωπαϊκού εξαμή­νου»), (σ.σ. βλέπε παρακάτω)
• τον έλεγχο του προϋπολογισμού και των μακροοικονομικών προβλέψεων από ανεξάρτη­τες εθνικές αρχές (Δημοσιονομικό Συμβούλιο), (σ.σ. ενσωματώθηκε στο Τρίτο Μνημόνιο)
• την υπαγωγή σε καθεστώς «ενισχυμένης εποπτείας» και τη σύναψη μνημονίου συνεννό­ησης όταν προσφεύγει στη χρηματοδοτική στήριξη του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήρι­ξης (ΕΜΣ)»

Τι μας λέει το παραπάνω απόσπασμα; Ευρωπαϊκή Ένωση σημαίνει μνημόνια διαρκείας, αλλά και μόνιμη εποπτεία, δηλαδή κατάργηση κάθε έννοιας λαϊκής κυριαρχίας. Αν η  παραμονή στην ευρωζώνη σημαίνει αφαίρεση του όπλου της νομισματικής ανεξαρτησίας, η παραμονή στην ΕΕ σημαίνει κάτι ευρύτερο και βαθύτερο, που είναι η μόνιμη δημοσιονομική προσαρμογή, σε καθεστώς επιτροπείας. Το πρώτο είναι φονικό όπλο του δεύτερου.

Αξίζει να σκαλίσουμε το θέμα λίγο παραπάνω.

Στο εξής ο προϋπολογισμός στην Ελλάδα, στο πλαίσιο των γενικών απαιτήσεων της ΕΕ,  θα αποτελεί επιμέρους στοιχείο της διαδικασίας του ‘’Ευρωπαϊκού Εξαμήνου’’ και εν τέλει θα υπαγορεύεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Αντιγράφουμε από την ιστοσελίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης:
‘’Το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο είναι το πρώτο στάδιο του ετήσιου κύκλου καθοδήγησης και εποπτείας της οικονομικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κάθε Ευρωπαϊκό Εξάμηνο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναλύει τις δημοσιονομικές και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις των πολιτικών κάθε κράτους-μέλους, παρέχει συστάσεις και παρακολουθεί την εφαρμογή τους. Στην δεύτερη φάση του ετήσιου κύκλου, που είναι γνωστή ως Εθνικό Εξάμηνο, τα κράτη μέλη θα εφαρμόσουν τις πολιτικές που έχουν συμφωνηθεί’’.
Θα πει κάποιος, ‘’μα πρόκειται για συστάσεις και σε κάθε περίπτωση εφαρμόζεται μια διαδικασία δημοκρατικής απόφασης’’.
Δεν είναι έτσι, ΟΥΤΕ θεωρητικά και να γιατί:
Οι αποφάσεις για τη διόρθωση και οι συστάσεις για ‘’προγράμματα μεταρρυθμίσεων’’ καταλήγονται με την αρχή της λεγόμενης ‘’αντίστροφης ειδικής πλειοψηφίας’’.
Αντιγράφουμε:
‘’Σύμφωνα με τη διαδικασία της ψηφοφορίας με αντίστροφη ειδική πλειοψηφία, η οποία έχει θεσπιστεί στο πλαίσιο της οικονομικής διακυβέρνησης, μια σύσταση της Επιτροπής θεωρείται ότι έχει εγκριθεί, εκτός αν το Συμβούλιο αποφασίσει με ειδική πλειοψηφία να απορρίψει τη σύσταση εντός συγκεκριμένης προθεσμίας που αρχίζει από τη στιγμή που η Επιτροπή εγκρίνει τη σύστασή της’’.
Με λίγα λόγια: Όποια σύσταση θέτει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ισχύει εξ ορισμού. Είναι σα να λέμε …θεόσταλτη. Για να αναιρεθεί πρέπει να ψηφιστεί μια εναντίον της πρόταση αν:
‘’συγκεντρωθούν υπέρ αυτής τουλάχιστο 255 σταθμισμένες ψήφοι (από σύνολο 345 ψήφων) οι οποίες να αντιπροσωπεύουν τουλάχιστο δύο τρίτα των μελών του Συμβουλίου’’.

Συνεπώς, σύμφωνα με τη νέα «δημοκρατική» γλώσσα της ΕΕ, μια απόφαση είναι κανονική αν απλά ταυτίζεται με μία σύσταση- μνημόνιο από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αλλά χρειάζεται ‘’ειδική πλειοψηφία’’ ή ποσοστό 75% υπέρ της αν διεκδικεί την απόρριψη της σύστασης.

Ο ορισμός της απολυταρχίας του κεφαλαίου!
Το να μιλά κανείς για παρέμβαση και διαπραγμάτευση σε αυτό το πεδίο, ισοδυναμεί όχι μόνο να παίζεις με πειραγμένα ζάρια, αλλά και να το γνωρίζεις και να το αποδέχεσαι.

Πέρα από το ζήτημα της δημοσιονομικής προσαρμογής, πρέπει να λάβει κανείς υπόψη ότι η ΕΕ επιβάλει ασφυκτικό πλαίσιο σε βάρος κάθε έννοιας δημόσιων κοινωνικών αγαθών, επιβάλλοντας τις ιδιωτικοποιήσεις, εφαρμόζει  την αγροτοκτόνα Κοινή Αγροτική Πολιτική, προωθεί όλο το αντιδραστικό οπλοστάσιο των αντεργατικών εργασιακών ρυθμίσεων με την επιβολή της ελαστικής εργασίας κλπ. Τι ταξικό πρόσημο μπορεί επομένως να έχει μια «παραγωγική ανασυγκρότηση» με την παραμονή σε αυτή;

Γενικό συμπέρασμα: Το ζήτημα της ΕΕ, δεν είναι θέμα του αύριο, αλλά του σήμερα, τίθεται ήδη και είναι καιρός να εγκαταλειφθεί η  συμπεριφορά στρουθοκαμήλου από την αριστερά.

Επίσης, δεν είναι θέμα  …ιδεολογικό για πανεπιστημιακά συνέδρια, αλλά σχετίζεται με την αξιοπρεπή ζωή της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας, στην  εποχή της γενικευμένης κρίσης του καθολικού καπιταλισμού και της αντιδραστικής απάντησης σε αυτήν, ειδικά στα φύτρα των καπιταλιστικών ολοκληρώσεων.

Το ζήτημα και οι διαφορές, δεν έγκεινται στο θέμα του χρόνου, της χρονικής συσχέτισης σε σχέση με την έξοδο από την ευρωζώνη και  τις τακτικές, αλλά στην εκτίμηση (ρητά πρέπει να συμφωνήσουμε ότι ανατροπή μνημονίων και αντικαπιταλιστικός δρόμος μέσα στην ΕΕ, δεν μπορεί να υπάρξουν) και στο στόχο (με σαφήνεια πρέπει να συμφωνείται και να επιδιώκεται η προετοιμασία και συσπείρωση του λαού πάνω στο στόχο της εξόδου από την ΕΕ).

Μιλώντας πάντα για τον παροντικό χρόνο. Ούτε για το χθες, ούτε για το αύριο.

πηγη: pandiera.gr

Συλλογικό κείμενο μελών του ΝΑΡ και της νΚΑ *

1) Η αναγγελία των εκλογών για τις 20 του Σεπτέμβρη μας φέρνει μπροστά σε κρίσιμες εξελίξεις και αποφάσεις. Η εκλογική τακτική του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να λάβει υπόψη την εμπειρία του δημοψηφίσματος, το τρίτο μνημόνιο και το νέο τοπίο στην αριστερά. Το δημοψήφισμα συμπύκνωσε μια συγκλονιστική μάχη που έφερε το χνάρι των πιο σκληρών ταξικών και κοινωνικών αναμετρήσεων των τελευταίων χρόνων, του μίσους για το σάπιο πολιτικό σύστημα, του ταξικού ενστίκτου απέναντι στην τρομοκρατία που εξαπολύθηκε στους χώρους δουλειάς, των δομών αλληλεγγύης, της λαϊκής αυτοπεποίθησης που ξεπέρασε πρωτόγνωρους εκβιασμούς. Είναι σίγουρο ότι με όσα μεσολάβησαν τον Ιούλη ανοίγονται σήμερα νέες δυνατότητες και νέες δυσκολίες, αν και η έκφραση αυτή καταντάει κοινοτυπία αν αυτές δεν προσδιοριστούν συγκεκριμένα.

2) Το 62% του ΟΧΙ προφανώς δεν έμεινε ανέπαφο από τη μνημονιακή εξέλιξη, το νέο δόγμα του σοκ και το νέο «δεν υπάρχει εναλλακτική». Καταγράφονται διάφορες τάσεις μέσα σε αυτό το λαϊκό ρεύμα, μέσα στο οποίο ενυπάρχει ένα μαζικό τμήμα που μένει πιστό στο ΌΧΙ μέχρι τέλους και μέσα από την πείρα του Ιούλη εν δυνάμει σηκώνει το γάντι της ρήξης. Δεν πρέπει να υποτιμηθεί ότι σε αυτό επιχειρεί να απευθυνθεί και η εγκληματική συμμορία της Χρυσής Αυγής που επιδιώκει να βγει από το περιθώριο φορώντας δήθεν αντιμνημονιακό προσωπείο και παίζοντας το χαρτί του «όλοι ίδιοι είναι». Απ’ την άλλη η αντιπολιτική ακροδεξιά καθίσταται σοβαρή απειλή μόνο αν η ριζοσπαστική αριστερά αποτύχει να οργανώσει, να πολιτικοποιήσει και να εκπροσωπήσει τη δυναμική του ΌΧΙ μέχρι τέλους.

3) Το παραπάνω θα κριθεί καταρχήν μέσα από την αυτοοργάνωση αυτής της δυναμικής σε γειτονιές και χώρους δουλείας, στις επιτροπές του ΌΧΙ μέχρι τέλους που μπορούν να αποτελέσουν πρωτότυπα εργαστήρια πραγματικής δημοκρατίας, λαϊκής αυτενέργειας, συλλογικής ευφυΐας, αλληλεγγύης, αντίστασης, αντιφασιστικής πάλης, μάχης και ανατροπής. Άλλωστε, την κρίσιμη στιγμή της αντιπαράθεσης αν και πάντα δίνεις τη μάχη με όσα όπλα διαθέτεις, έγινε ξεκάθαρα αντιληπτό πόσο λείπουν θεσμοί επιβολής της λαϊκής – εργατικής θέλησης με πυρήνα ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα. Αυτό είναι δίδαγμα της μάχης του δημοψηφίσματος, όπου, παρά τις συγκλονιστικές και ιστορικές συγκεντρώσεις του λαού και το χαστούκι που έριξε στην κάλπη, καταγράφηκε σχετική αδυναμία να τσακιστεί έμπρακτα και να ακυρωθεί μαχητικά με όρους εργατικής – λαϊκής αυτοάμυνας και μαζικού κινήματος η τρομοκρατία των αφεντικών, τα λοκ άουτ, οι απολύσεις κτλ. πριν το δημοψήφισμα, ενώ κατώτερη των περιστάσεων ήταν και η λαϊκή αντίδραση στην πραξικοπηματική ακύρωση του ΌΧΙ από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

4) Η κοινωνική συγκρότηση του ΌΧΙ μέχρι τέλους μπορεί και επιβάλλεται να αλληλοτροφοδοτηθεί με μια πολιτική και εκλογική συνεργασία των δυνάμεων που συμβάλλουν σε μια τέτοια κατεύθυνση. Είναι απολύτως αναγκαία μια πολιτική πρωτοβουλία καλέσματος, συσπείρωσης και συνεργασίας, που θα συμπεριλαμβάνει τις ριζοσπαστικές δυνάμεις που έδωσαν την μάχη για το «όχι της ρήξης» και το «όχι μέχρι το τέλος». Θεωρούμε αδιέξοδη την «αυταπάτη του κοινωνικού» που υποτιμά το πολιτικό πεδίο γενικά και τις πολιτικές και εκλογικές εκπροσωπήσεις ειδικά, σε μια περίοδο μάλιστα που η συνολική πολιτική διέξοδος, η υπέρβαση του κατακερματισμού και του μερικού και η προτεραιότητα μιας ηγεμονικής, ενοποιητικής δυναμικής προβάλλουν ως αμείλικτη ανάγκη. Άλλωστε, η μη (ή μη πετυχημένη) αναμέτρηση με το πεδίο των πολιτικών και εκλογικών εκπροσωπήσεων δεν αφήνει κενό – η πολιτική όπως και η φύση απεχθάνεται πάντα τα κενά – αλλά καλύπτεται από άλλου τύπου εκπροσωπήσεις με συνέπειες στον προσανατολισμό του κινήματος, όπως έδειξε και η εμπειρία της τελευταίας πενταετίας. Απ’ την άλλη, αδιέξοδη είναι και η «αυταπάτη του πολιτικού» που χωρίς σχέδιο και προσανατολισμό στο κίνημα και τη συγκρότηση του κοινωνικοπολιτικού υποκειμένου της ανατροπής, χωρίς με άλλα λόγια οργανωμένο λαό στο προσκήνιο, καταντάει όχι πολιτική διαμεσολάβηση της ταξικής πάλης αλλά αναπαραγωγή του φαύλου κύκλου αυτονόμησης – ανάθεσης – διαχείρισης. Η περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ είναι διδακτική και σ’ αυτό το σημείο. Μια εκλογική συμμαχία με δυνάμεις που βρίσκονταν μέχρι χθες εντός ΣΥΡΙΖΑ προφανώς δε σηματοδοτεί αυτόματα και την επαφή με τα ευρύτερα κοινωνικά μπλοκ που στήριξαν τη μάχη του ΟΧΙ. Ωστόσο, όπως γίνεται πάντοτε, η διάδραση με τις ευρύτερες κοινωνικές δυναμικές που αναπτύσσονται σε κρίσιμες καμπές δε γίνεται μόνο αδιαμεσολάβητα και χωρίς ευρύτερες πολιτικές πρωτοβουλίες, ιδιαίτερα για ένα χώρο σαν το ΝΑΡ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που παρά την κατοχυρωμένη συμβολή και απήχησή σε ευρύτερα ακροατήρια, απέχει πολύ από το να έχει την αναγκαία οργανωτική σχέση με την εργατική τάξη. Το ερώτημα δεν είναι αν είναι προτιμότερες οι εκλογικές συνεργασίες ή η δουλειά στο κίνημα, αλλά το πώς μια ενδεχόμενη επιτυχημένη εκλογική παρέμβαση – και πολύ πιθανά κοινοβουλευτική εκπροσώπηση ενός μπλοκ της ρήξης – μπορεί να τροφοδοτήσει το μαζικό εξωκοινοβουλευτικό αγώνα για το χτίσιμο της αντίστασης στη νέα μνημονιακή λαίλαπα, την εργατική – λαϊκή αντεπίθεση και την ανατροπή κυβέρνησης, ΕΕ, κεφαλαίου. Σε κάθε περίπτωση, σίγουρα δεν τεκμηριώνεται ότι όσα θετικά μετωπικά βήματα έχουν γίνει στο παρελθόν έδρασαν αποτρεπτικά στις κινηματικές αναμετρήσεις ή ότι μια εκλογική περιθωριοποίηση θα φέρει θετικά αποτελέσματα στους εργατικούς αγώνες.

5) Σήμερα, προβάλλει εξαιρετικά αναβαθμισμένα η δυνατότητα πολιτικής και εκλογικής συνεργασίας των δυνάμεων του ΌΧΙ μέχρι τέλους, λόγω, συν τοις άλλοις, της ανταρσίας μελών, στελεχών και τάσεων του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο τρίτο μνημόνιο. Το ρεύμα αυτό δεν περιορίζεται στην Αριστερή Πλατφόρμα, αν και η τελευταία δίνει αυτή τη στιγμή τον τόνο. Ταξικά εκπροσωπεί το λαϊκό κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ και τον πόθο της απαλλαγής από μνημόνια και λιτότητα, γι’ αυτό και βάλλεται συντεταγμένα από τα καθεστωτικά μίντια και τα αστικά κόμματα. Αποτελεί ένα ρεύμα αντιφατικό και ταλαντευόμενο, που φέρει μερίδιο ευθύνης για την πεντάμηνη διακυβέρνηση και τη χρεοκοπημένη στρατηγική του ευρωπαϊσμού, της εθνικής ενότητας και του «ιστορικού συμβιβασμού», την οποία τουλάχιστον ανέχτηκε. Οι όροι διαμόρφωσης αυτού του ρεύματος, αν και φέρουν τα βαρίδια του προηγούμενου διαστήματος, κυρίως θα σφραγιστούν από τις εξελίξεις «από τα κάτω» και «από τα πάνω» του επόμενου διαστήματος. Άλλωστε, η πιο έμπρακτη αυτοκριτική είναι η αλλαγή πολιτικού προσανατολισμού και το κριτήριο της πράξης που κρίνει αμετάκλητα και διαμορφώνει τα πολιτικά ρεύματα. Γνωρίζουμε τα ρίσκα και τους κινδύνους, αλλά ποντάρουμε στη δυνατότητα σφυρηλάτησης μιας νέας ανατρεπτικής λαϊκής ενότητας και όχι στην υπαρκτή πιθανότητα να αναπαραχθούν «μια απ’ τα ίδια». Σε αυτή τη φάση λοιπόν αν και δεν υπάρχουν άμεσα οι δυνατότητες κοινού πολιτικού μετώπου (που είναι κάτι που θα κριθεί και μπορεί να κατακτηθεί σε μια πορεία κοινής δράσης και δημοκρατικού διαλόγου), αποτελεί αναγκαιότητα και πρέπει να ιεραρχηθεί από το ΝΑΡ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ η συνεργασία στις επερχόμενες εκλογές.

6) Το πολιτικό πλαίσιο αυτής της εκλογικής συνεργασίας έχει αναβαθμισμένη σημασία, όχι ως απλή ιδεολογική εμμονή αλλά ως συγκεκριμένη και έμπρακτη πολιτική αναγκαιότητα. Σήμερα, εκκινώντας από την ουσιαστική οριοθέτηση από ό,τι πραγματικά ηττήθηκε με την κατάρρευση της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ, και φτάνοντας ως τη συγκεκριμένη επεξεργασία του άλλου δρόμου και του μεταβατικού προγράμματος, η αντικαπιταλιστική αριστερά πρέπει να σηκώσει το γάντι και όχι να κλείσει τη συζήτηση. Εξάλλου, η λογική ότι οι κοινωνικές και πολιτικές συνεργασίες και συμμαχίες γίνονται στη βάση του ελάχιστου δυνατού έδειξε τα όρια της μαζί με την κατάρρευση της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ. Μαζί με τη χρεωκοπία της στρατηγικής του ευρωπαϊσμού, χρεωκοπεί και η λογική του τακτικισμού, της αναμέτρησης αποκλειστικά με τον αμέσως επόμενο στόχο, της αποσύνδεσης τακτικής-στρατηγικής. Οι συνεργασίες γίνονται προωθητικά και με κουλτούρα ενότητας και πάλης για την ηγεμονία και συμφωνία σε κρίσιμους κόμβους, που κάθε φορά συγκροτούν το αναγκαίο, ώστε να μη βρεθούν πολύ γρήγορα αντιμέτωπες με τα ίδια τους τα όρια. Λογικές “ΣΥΡΙΖΑ του 2012”, απλών αντι-ευρώ αιτημάτων και μετά βλέπουμε, στείρου ενωτισμού χωρίς περιεχόμενο κλπ. όχι απλά δεν λειτουργούν προωθητικά αλλά είναι πολύ μακρυά από τις ανάγκες τις περιόδου και θα έχουν τελικά και τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που διακηρύσσουν ότι επιδιώκουν. Ο στόχος μας είναι η επίτευξη μιας νέας λαίκής αναταρεπικής ενότητας στη βάση του αναγκαίου περιεχομένου και όχι να προβάλλουμε ένα περιεχόμενο με κύριο στόχο τη μη επίτευξη της συνεργασίας. Πάντως, η ίδια η πείρα του τελευταίου διαστήματος αποδεικνύει, ότι η αποδέσμευση από ΕΕ και Ευρώ, η στάση πληρωμών – διαγραφή του χρέους, η εθνικοποίηση των τραπεζών και στρατηγικών τομέων της οικονομίας με εργατικό έλεγχο και η αναδιάταξη του παραγωγικού μοντέλου με ταξικό πρόσημο, αποτελούν τα «όπλα» στη μεγάλη σύγκρουση με το εγχώριο κεφάλαιο, τον ιμπεριαλισμό και την επιτροπεία, για την ανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας, την απόσπαση κατακτήσεων προς όφελος των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και την εφαρμογή μιας φιλολαϊκής πολιτικής. Ιδιαίτερα το ΝΑΡ και ευρύτερες κομμουνιστικές δυνάμεις πρέπει να δώσουν τη μάχη του εργατικού προσανατολισμού, της αξιοπιστίας και των προϋποθέσεων του άλλου δρόμου, αλλά και τη σύνδεση με το στρατηγικό στόχο, το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και την κομμουνιστική απελευθέρωση.

7) Η επιλογή εκλογικής συνεργασίας υπηρετεί μια ευρύτερη στοχοθεσία κοινής δράσης, ενότητας και διαπάλης για την ηγεμονία και το μετασχηματισμό ενός ευρύτερου κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος που τάσσεται με τη ρήξη και την προσεγγίζει με διαφορετικά επίπεδα συνειδητότητας ως προς τις προϋποθέσεις της, το αναγκαίο μεταβατικό πρόγραμμα, το επίπεδο οργάνωσης του λαού, της συλλογικής πολιτικής αποφασιστικότητας και της διεθνούς υποστήριξης που απαιτεί. Η ιεράρχηση της εκλογικής συνεργασίας εκκινεί από τη μεγάλη εικόνα της διεργασίας που λαμβάνει χώρα στους κόλπους του λαού γύρω από το αν υπάρχει εναλλακτική και αν και πως καθίσταται βιώσιμη μια επιλογή ρήξης. Ταυτόχρονα, η συνεργασία αυτή ανοίγει με συγκεκριμένο τρόπο δυνατότητες για την επόμενη μέρα, αν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενταχθεί σε αυτή ενιαία και με καθορισμένο σχέδιο: για τη συγκρότηση επιτροπών του ΟΧΙ παντού, αναβάθμιση της συγκρότησης στο εργατικό κίνημα, άμεσα επεξεργασία και αναβάθμιση του μεταβατικού προγράμματος (ώστε να μπορεί όχι απλά να απευθυνθεί σε μεγαλύτερα ακροατήρια, αλλά και να συμβάλλει στη συγκρότηση του υποκειμένου που είναι το πλέον κρίσιμο) Από την άλλη πλευρά, διπλά και τριπλά κατεβάσματα αριστερής αντιπολίτευσης στο ΣΥΡΙΖΑ που θα μιλάνε στο όνομα της ρήξης και του ΌΧΙ μέχρι τέλους υπονομεύουν τη δυνατότητα να βαθύνει το ρήγμα της 5ης Ιούλη και να μετασχηματιστεί σε κίνημα ανατροπής. Είναι προφανής η δυσκολία να υποστηριχθεί σε πλατιά λαϊκά ακροατήρια ενδεχόμενη αδυναμία συνεργασίας με τα κομμάτια που αποδεσμεύονται από τον ΣΥΡΙΖΑ και ακόμα περισσότερο η υποτίμηση πιθανής κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης των δυνάμεων της ρήξης και του ΌΧΙ μέχρι τέλους.

8) Αυτό δε σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι η μάχη του περιεχομένου υποτιμάται ή ότι δεν υπάρχουν σοβαρά προγραμματικά ζητήματα ή θέματα φυσιογνωμίας του κοινού εκλογικού κατεβάσματος. Γι’ αυτό το λόγο, και με βάση το προγραμματικό κεκτημένο της κοινής μάχης για το ΌΧΙ της ρήξης από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τη ΜΑΡΣ, το κίνημα «Δεν Πληρώνω», το Σύλλογο Γ. Κορδάτος και την κοινή δήλωση – κάλεσμα που συνυπέγραψαν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η ΜΑΡΣ, η Κίνηση Κομμουνιστών “Εργατικός Αγώνας” και το κίνημα “Δεν Πληρώνω”, το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΕΝΙΑΙΑ οφείλουν με ειλικρίνεια, ενωτική διάθεση, συντροφικότητα και συναίσθηση του πολιτικού κατεπείγοντος της περιόδου να απευθυνθούν στην Αριστερή Πλατφόρμα και σε όλες τις διαφοροποιήσεις του ΣΥΡΙΖΑ που συγκρούονται με τη αστική μνημονιακή πολιτική, την κυβέρνηση και το κόμμα που την εφαρμόζει, όλες τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής και κομμουνιστικής αριστεράς, οργανωμένες και μη, για μια κοινή εκλογική κάθοδο. Σε αυτό τη συνεργασία θα είχε, κατά τη γνώμη μας, θέση και το ΚΚΕ, εάν η ηγεσία του δεν είχε τακτική σεχταρισμού, ηττοπάθειας και άρνηση επεξεργασίας πολιτικών στόχων και άμεσης ανατρεπτικής τακτικής. Ωστόσο, είναι κομβική η απεύθυνση σε δυνάμεις προερχόμενες από το ΚΚΕ, οργανώμενες και μη, και σε κόσμο που ασφυκτιά και πήρε θέση στο δρόμο και την κάλπη σε αντίθεση με την ηγεσία στη μάχη του δημοψηφίσματος. Έχουμε τη φιλοδοξία και την αυτοπεποίθηση ότι με μια τέτοια ψυχολογία και με πάλη για τη φυσιογνωμία μπορεί μια τέτοια πρωτοβουλία να αποτελέσει τομή για το «χώρο» και να συμβάλει στην επανεμφάνιση του κινήματος και τη μαχητική αντιπολίτευση.

9) Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με το αντικαπιταλιστικό – αντιιμπεριαλιστικό – αντιφασιστικό, αντιρατσιστικό και διεθνιστικό στίγμα, την αυτοτέλειά της, το μεταβατικό πρόγραμμα, τη στρατηγική αναφορά σε μια σύγχρονη σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική, τη σταθερότητα στις θέσεις, τους κατακτημένους δεσμούς με τον κόσμο των κινημάτων, τη συμβολή στους εργατικούς αγώνες, τα δημοκρατικά δικαιώματα, την αλληλεγγύη σε μετανάστες και πρόσφυγες, τη μάχη για το ΌΧΙ της ρήξης, την πανελλαδικότητά και το νεολαιίστικο δυναμικό της, μπορεί να δώσει τον τόνο στη συνεργασία διασφαλίζοντας και τη συνοχή – ενιαία εκλογική της παρέμβαση μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες. Οφείλουμε να επιμείνουμε μέχρι τέλους στην ανάγκη μιας ενιαίας και προωθητικής στάσης από την πλευρά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Διακριτές κινήσεις, τακτικισμοί, θολές επιμέρους συσπειρώσεις μακρυά από τα κεκτημένα της συζήτησης και της φυσιογνωμίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ όχι απλά δε συνεισφέρουν αλλά μπορούν να αποβούν καταστροφικά. Όλοι και όλες πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους, για την κοινή υπόθεση και μακρυά από μικροπολιτικούς σχεδιασμούς. Η μη εξασφάλιση της συνοχής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τα διαλυτικά φαινόμενα θα αποτελέσουν συνολικό πισωγύρισμα και καταστροφή μιας πολύτιμης πολιτικής κατάκτησης. Προφανώς, η σημερινή κατάσταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί αποτέλεσμα συσσώρευσης υπαρκτών προβλημάτων και αντιφάσεων, που δε δόθηκε χώρος και τρόπος δημοκρατικής επίλυσης. Ο μηδενισμός όμως μόνο κακές υπηρεσίες έχει να προσφέρει απέναντι σε ένα εγχείρημα που υπερβαίνει κατά πολύ το άθροισμα των οργανωμένων συνιστωσών του. Οφείλουμε να σκεφτούμε με όρους διαφορετικούς από το συνηθισμένο. Η κοινή εκλογική έκφραση του μπλοκ του ΟΧΙ μέχρι τέλους, είναι κάτι πολύ πιο βαθύ από μια απλή συμμαχία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την Αριστερή Πλατφόρμα και μια εκλογική διακήρυξη. Μπορεί και πρέπει να τροφοδοτήσει μια τομή αλλαγής συσχετισμών στην Αριστερά συνολικά, που να συσπειρώσει ένα πολύ ευρύτερο δυναμικό γενικών και ειδικών πρωτοποριών, παλαιών και νέων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων. Ο στόχος μας δεν μπορει παρά να είναι η αποστοίχιση και άλλων δυνάμεων από τον ΣΥΡΙΖΑ (που πολλές φορές μπορεί να είναι και πιο ριζοσπαστικές από τη Λαϊκή Ενότητα, όπως π.χ. κομμάτια της νεολαίας, μέλη κοινωνικών κινημάτων κ.α.) και η ευρύτερη δυνατή συσπείρωση δυνάμεων της Αριστεράς και του κινήματος. Με τον τρόπο αυτό ανοίγει διαπλατα μια νέα και σοβαρή δυνατότητα για την Αριστερά της εποχής μας, για νέες ενότητες και διαφοροποιήσεις, που ξεπερνά κατά πολύ τα ίδια (και πολλές φορές φθαρμένα σε αγωνιζόμενο κόσμο) πρόσωπα.

10) Ειδικά για το ΝΑΡ η εκλογική συνεργασία, όπως περιγράφεται, αποτελεί ένα αποφασιστικό βήμα προώθησης αλλά και αναπροσαρμογής της μετωπικής πολιτικής στις νέες συνθήκες. Προκειμένου να δοθεί από καλύτερες θέσεις και η εκλογική μάχη και η ευρύτερη πάλη για την ηγεμονία και το μετασχηματισμό αυτού που ορίσαμε ως ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα που τάσσεται με τη ρήξη και την προσεγγίζει με διαφορετικά επίπεδα συνειδητότητας, το ΝΑΡ πρέπει σε άμεσο πολιτικό χρόνο να λάβει αποφασιστικές πρωτοβουλίες αφενός για τη συσπείρωση ευρύτερων κομμουνιστικών δυνάμεων και αφετέρου για την αναβάθμιση του αντικαπιταλιστικού μετώπου. Σήμερα, γίνεται ακόμα πιο σαφής η έλλειψη και η αναγκαιότητα συγκρότησης ενός κομμουνιστικού φορέα που θα υπερβαίνει τον υπάρχοντα κατακερματισμό αλλά και το προγραμματικό και στρατηγικό έλλειμμα. Η αναβάθμιση του αντικαπιταλιστικού μετώπου περνάει, κατά τη γνώμη μας, από τη θετική υπέρβαση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην κατεύθυνση του αντικαπιταλιστικού πόλου. Ένα τέτοιο σχέδιο είναι το ακριβώς αντίθετο μιας αρνητικής υπέρβασης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δια της διάλυσης εις τα εξ ων συνετέθη και η επιστροφή του ΝΑΡ σε ένα πολύ περιορισμένο εύρος πολιτικών συμμαχιών. Μια τέτοια εξέλιξη που κανείς δε τη θέλει γιατί είναι καταφανώς αναντίστοιχη με τις αναγκαιότητες της περιόδου και την ευρύτερη πολιτική στοχοθεσία μας, θα σηματοδοτήσει αντικειμενικά μια αρνητική πολιτική στροφή οριακή πλέον ακόμη και για τη συνοχή του ίδιου του ΝΑΡ και της νΚΑ. Δεν ευσταθεί μια προσέγγιση που εκτιμά ότι, παρά την ενδεχόμενη αποτυχία εκλογικής και πολιτικής συνεργασίας, οι πρωτοβουλίες του ΝΑΡ για τη συγκρότηση του αντικαπιταλιστικού πόλου και ενός σύγχρονου κομμουνιστικού κόμματος θα προχωρήσουν απρόσκοπτα.

11) Και αν δε θέλει η Αριστερή Πλατφόρμα και οι άλλες πολιτικές δυνάμεις; Τότε θα αναλάβουν τις ευθύνες των επιλογών τους. Σήμερα, η ανασύσταση του ΣΥΡΙΖΑ μιας προηγούμενης περιόδου δεν απαντά στα ερωτήματα και τα διλήμματα που τέθηκαν, απλά αναπαράγει την αντίφαση μιας χρεωκοπημένης στρατηγικής. Άλλωστε, «κανείς δεν μπορεί να μπει στο ίδιο ποτάμι δύο φορές». Σε κάθε περίπτωση, όσο καταστροφική είναι η μη αξιοποίηση της δυναμικής που μπορεί να προσφέρει η συνεργασία, άλλο τόσο δε συμβάλει μια πάση θυσία επιδίωξή της χωρίς αρχές, περιεχόμενο και προοπτική. Προλαβαίνουμε να προχωρήσουμε σε εκλογική συνεργασία σε τόσο λίγες μέρες; Το timing είναι η λυδία λίθος στην πολιτική. Εννοείται ότι το χρονικό πλαίσιο είναι ασφυκτικό. Το έθεσε ο αντίπαλος με τους χειρότερους δυνατούς όρους για την πολιτική εκπροσώπηση του ΌΧΙ μέχρι τέλους. Δε μπορεί όμως το «δεν προλαβαίνουμε» να αποτελέσει δικαιολογία μη συνεργασίας. Οι καιροί ου μενετοί. Η μη επίτευξη της εκλογικής συνεργασίας υπονομεύει τις δυνατότητες πολιτικής συνεργασίας την επόμενη μέρα, και, κυρίως, υπονομεύει τη δυνατότητα μας να επικοινωνήσουμε με το ριζοσπαστικοποιούμενο δυναμικό που απελευθερώνεται. Κι αυτό δε βοηθάει την υπόθεση της αντικαπιταλιστικής ανατροπής. Η ισχύς του αντιπάλου αλλά και οι μέγιστες δυνατότητες ριζοσπαστικών τομών που ανέδειξε η λαϊκή βούληση της 5ης Ιούλη δείχνουν ότι απαιτείται η μέγιστη συσπείρωση κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων σε αυτή την κατεύθυνση. Ο χρόνος έτσι κι αλλιώς σε συνθήκες τρίτου μνημονίου μετράει αντίστροφα. Τώρα πρέπει να δουλέψουμε σε όλα τα επίπεδα με τη ματιά στραμμένη στους σεισμούς που μέλλονται για να ρθουν.

Πάντα στην ιστορία θα υπάρχουν στιγμές που συμπυκνώνουν μια ολόκληρη πορεία και οι εκάστοτε επιλογές θα λειτουργούν προωθητικά – ή αντιστρόφως ως σημαντικά πισωγυρίσματα. Τότε, που καταρρέει κάθε μηχανιστική αντίληψη και γραμμικότητα του χρόνου και απαιτείται και αποφασιστικότητα, η διατάραξη της κανονικότητας θα είναι πάντα επικίνδυνη, αλλά θα είναι η μόνη που εμπεριέχει τη δυνατότητα της ρωγμής σε προωθητική κατεύθυνση. Στις στιγμές αυτές λοιπόν, που πάντα θα έρχονται (και δεν αρκεί μόνο να αποτιμώνται ως τέτοιες εκ των υστέρων), εύκολος δρόμος δε θα υπάρχει. Ούτε θα υπάρξει ποτέ μια στιγμή που θα έχει να επιλέξει η Αριστερά και η εργατική τάξη ανάμεσα σε μια πλήρως εξασφαλισμένη ανατρεπτική επιλογή και σε ένα καταστροφικό δρόμο υποταγής. Αντίθετα, θα συνυπάρχουν οι προσδοκίες για τα μεγάλα άλματα με τις μεγαλύτερες καταστροφές και θα φαίνεται σε οριακές στιγμές να συγκλίνουν. Η δυνατότητα να επιλέξουμε σωστά θα κρίνεται πάντα από την αποφασιστική διάταξη δυνάμεων και το θάρρος να παρθούν τολμηρές αποφάσεις στις πιο πιεστικές καταστάσεις.

 Ανδρίτσος Θάνος
Βουρεκάς Κώστας
Βλαχομήτρου Βάγια
Γαϊτάνου Ειρήνη
Γαλιατσάτου Βασιλική
Γούσης Κώστας
Ζόγκας Δημήτρης
Θεοδοσίου Αποστόλης
Καμμένος Γιάννης
Κατιντσάρος Τάσος
Κοτσαμπάσογλου Αντώνης
Κουτσούκος Αλέξανδρος
Κυριακάκης Γιάννης
Μανουράς Μάνος
Μανουράς Γιώργος
Μαριάς Γιώργος
Μινωτάκης Αλέξανδρος
Μοσχονάς Γιάννης
Παπαθωμάς Κίμων
Παπασπυρίδης Αλέκος
Σιδέρης Δημήτρης
Σουνάπογλου Θωμάς
Στασινού Μαρικαίτη
Φουρίκος Κώστας
Χαλκής Τόλης
Χριστοδουλόπουλος Ζάχος

πηγη: pandiera.gr

Ο Αλέξης Τσίπρας παραίτησε «μονομερώς» την κυβέρνησή του και άνοιξε το δρόμο για τις πρόωρες εκλογές. Το πολιτικό επίδικο αυτής της πρωτοβουλίας έγινε σαφές στο διάγγελμά του: θα τηρηθούν οι «δεσμεύσεις» της συμφωνίας της 13ης Ιουλίου, δηλαδή θα εφαρμοστούν τα μέτρα υπερλιτότητας που απαίτησαν οι δανειστές ως αντίδωρο στο νέο δάνειο-μαμούθ προς τους Έλληνες τραπεζίτες και καπιταλιστές.

Το ζη­τού­με­νο των πρό­ω­ρων εκλο­γών είναι, πλέον, να προ­κύ­ψει μια κυ­βέρ­νη­ση (ή μια νέα κυ­βερ­νη­τι­κή συμ­μα­χία) που θα ανα­λά­βει το φορ­τίο της υλο­ποί­η­σης του Μνη­μο­νί­ου 3. Κα­θη­συ­χά­ζο­ντας τον Προ­κό­πη Παυ­λό­που­λο, που εξέ­φρα­σε φό­βους για επι­πλο­κές στις σχέ­σεις με τους δα­νει­στές λόγω της «αστά­θειας» των εκλο­γών, ο Αλ. Τσί­πρας με τη φράση «μην έχετε καμία ανη­συ­χία» ενέ­τα­ξε την ηγε­τι­κή ομάδα του ση­με­ρι­νού ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στην προ­ο­πτι­κή συ­γκρό­τη­σης μιας νέας, μνη­μο­νια­κής κοι­νο­βου­λευ­τι­κής στα­θε­ρό­τη­τας. 

Ακα­ριαία, οι δα­νει­στές πήραν θέση απέ­να­ντι στην πρω­το­βου­λία του Α. Τσί­πρα, προ­σφέ­ρο­ντας άμεση στή­ρι­ξη. Η φράση της Μέρ­κελ ότι οι έκτα­κτες εκλο­γές στην Ελ­λά­δα θε­ω­ρού­νται από τις ευ­ρω­η­γε­σί­ες ως «μέρος της λύσης, όχι της κρί­σης» ήταν εν­δει­κτι­κή. Με­τα­ξύ άλλων, δια­λύ­ει τις συ­κο­φα­ντί­ες σε βάρος της αρι­στε­ρής πτέ­ρυ­γας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, δια­λύ­ει τις «διαρ­ρο­ές» που μι­λού­σαν για ταύ­τι­ση της Αρι­στε­ρής Πλατ­φόρ­μας με τον... Σόι­μπλε. 

Από κοντά έσπευ­σαν τα κυ­ρί­αρ­χα ΜΜΕ. Που με μια πα­ροι­μιώ­δη κω­λο­τού­μπα –συ­γκρί­σι­μη με εκεί­νη της κυ­βερ­νη­τι­κής ηγε­σί­ας στις 13 Ιούλη– δια­τυ­μπα­νί­ζουν πλέον σε όλους τους τό­νους ότι υπο­στη­ρί­ζουν ευ­θαρ­σώς τον Α. Τσί­πρα ενά­ντια... στο κόμμα του!

Αυτή η εξέ­λι­ξη προ­κα­λεί προ­φα­νώς ακύ­ρω­ση και διά­λυ­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Η απο­χώ­ρη­ση της Αρι­στε­ρής Πλατ­φόρ­μας, η πα­ραί­τη­ση του Τάσου Κο­ρω­νά­κη, οι δη­λώ­σεις από­συρ­σης βου­λευ­τών όπως η Μαρία Κα­νελ­λο­πού­λου και η Ηρώ Διώτη, απο­τε­λούν μόνον την κο­ρυ­φή του πα­γό­βου­νου. Ένα κύμα στε­λε­χών –αν­θρώ­πων που έχτι­σαν και κρά­τη­σαν ζω­ντα­νό τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ– απο­σύ­ρε­ται από το μέχρι χθες ενω­τι­κό εγ­χεί­ρη­μα της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς. Και το κενό αυτό δεν κα­λύ­πτε­ται με τη «βίαιη στε­λε­χο­ποί­η­ση» πρώην σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τών πο­λι­τευ­τών (όπως ο Σα­γιάς, ο Σπίρ­τζης, ο Μάρ­δας κ.ο.κ.) που ήρθαν νύχτα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ούτε και με νέες «διευ­ρύν­σεις» δη­μα­ρο­πα­σο­κι­κής προ­έ­λευ­σης, όσο και αν προ­σπα­θούν προς αυτήν την κα­τεύ­θυν­ση το «Βήμα» και τα «Νέα». 

Από τον κόσμο που απο­χω­ρεί από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ τί­θε­νται ήδη οι βά­σεις για τη συ­νέ­χεια του αγώνα. Η Λαϊκή Ενό­τη­τα που συ­γκρο­τή­θη­κε με πρω­το­βου­λία των βου­λευ­τών της Αρι­στε­ρής Πλατ­φόρ­μας ήδη απευ­θύ­νε­ται σε ένα τμήμα της «άλλης» ρι­ζο­σπα­στι­κής-αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς (όπως δεί­χνει το «μή­νυ­μα» των 13 εκ­προ­σώ­πων ορ­γα­νώ­σε­ων και πρω­το­βου­λιών), ενώ είναι ανα­γκαίο να συν­δε­θεί με τις ευ­ρύ­τε­ρες ρι­ζο­σπα­στι­κές-αρι­στε­ρές φωνές που, μέσα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αντέ­δρα­σαν στο μνη­μο­νια­κό πρα­ξι­κό­πη­μα. 

Τα θε­μέ­λια έχουν τεθεί για τη συ­γκρό­τη­ση ενός νέου πο­λι­τι­κού φορέα που θα ανα­λά­βει να συ­νε­χί­σει στο δρόμο που εγκα­τέ­λει­ψε η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Είναι απα­ραί­τη­το αυτή η προ­σπά­θεια να εκ­φρα­στεί με δύ­να­μη και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα και στην κάλπη των πρό­ω­ρων εκλο­γών. Γιατί μόνο μια ισχυ­ρή τέ­τοια πα­ρου­σία μπο­ρεί να χα­λά­σει τα σχέ­δια των ντό­πιων και διε­θνών κυ­ρί­αρ­χων κύ­κλων για μνη­μο­νια­κή ανα­σύν­θε­ση του πο­λι­τι­κού σκη­νι­κού. 

Επι­μέ­νου­με Αρι­στε­ρά!

πηγη: rproject.gr

Η αλληλεγγύη στους πρόσφυγες πρέπει να απλωθεί παντού, παράλληλα με τις διεκδικήσεις από το κράτος, απέναντι στο ρατσισμό, τις ακροδεξιές αντιλήψεις και την αδιαφορία της πολιτείας

Στη διάρ­κεια του φε­τι­νού κα­λο­και­ριού φά­νη­κε –ακόμα πιο– κα­θα­ρά ότι η Ευ­ρώ­πη-φρού­ριο ως μέ­θο­δος αντι­με­τώ­πι­σης του προ­σφυ­γι­κού ζη­τή­μα­τος δεν μπο­ρεί πια να βοη­θή­σει τις ευ­ρω­παϊ­κές κυ­βερ­νή­σεις να κρύ­βουν τα προ­βλή­μα­τα κάτω από το χαλί. Από τα νησιά του Αι­γαί­ου και τα σύ­νο­ρα της Ελ­λά­δας με τη Μα­κε­δο­νία ως την άλλη άκρη της Ευ­ρώ­πης, το Καλέ στη βό­ρεια Γαλ­λία, τα μη­νύ­μα­τα που έρ­χο­νται είναι σαφή: η απο­τρο­πή δεν δου­λεύ­ει, τα θύ­μα­τα του πο­λέ­μου και των ιμπε­ρια­λι­στι­κών επεμ­βά­σε­ων είναι πια τόσο πολλά και τόσο απελ­πι­σμέ­να που η Ευ­ρώ­πη δεν μπο­ρεί πλέον να κάνει πως δεν βλέ­πει.

Από το Πεδίο του Άρεως στον Ελαιώ­να

Για τους Αφ­γα­νούς πρό­σφυ­γες που κα­τέ­φυ­γαν στο Πεδίο του Άρεως, η αλ­λη­λεγ­γύη του κό­σμου δού­λε­ψε για πάνω από έναν μήνα, δη­μιουρ­γώ­ντας τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις ώστε οι άν­θρω­ποι αυτοί να ζουν υπο­φερ­τά έστω και σε σκη­νές στο πάρκο. Οι ομά­δες που δη­μιουρ­γή­θη­καν –σί­τι­σης, δια­νο­μής, απο­θή­κης, υγεί­ας, κα­θα­ρι­σμού κ.λπ.– συ­ντο­νί­ζο­νταν και λει­τουρ­γού­σαν άψογα, ενώ ο κό­σμος που κα­τευ­θυ­νό­ταν στην Τσα­μα­δού είτε για να φέρει πράγ­μα­τα είτε για να βοη­θή­σει ήταν τόσο πολύς που δεν υπήρ­χε σε γε­νι­κές γραμ­μές έλ­λει­ψη ούτε σε υλικά ούτε σε χέρια. Τα ρούχα ήταν τόσο πολλά που χω­ρί­ζο­νταν, συ­σκευά­ζο­νταν και στέλ­νο­νταν και στα νησιά.

Το εγ­χεί­ρη­μα είχε πολ­λα­πλά θε­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα. Πρώ­τον το προ­φα­νές, ότι στή­ρι­ξε τις οι­κο­γέ­νειες αυτές που βρί­σκο­νταν σε πολύ δύ­σκο­λη κα­τά­στα­ση και που θα αντι­με­τώ­πι­ζαν σο­βα­ρό­τα­τα προ­βλή­μα­τα αν δεν υπήρ­χαν οι αλ­λη­λέγ­γυοι. Δεύ­τε­ρον, μέσα από τέ­τοιου εί­δους εγ­χει­ρή­μα­τα έρ­χε­ται στο προ­σκή­νιο το θέμα των προ­σφύ­γων με θε­τι­κό τρόπο, ως κάτι στο οποίο οι το­πι­κές κοι­νω­νί­ες μπο­ρούν να έχουν συμ­με­το­χή και να συμ­βάλ­λουν ως έναν βαθμό στη λύση του. Τρί­τον, άσκη­σε πίεση στο κρά­τος και στα αρ­μό­δια υπουρ­γεία να βρουν μια λύση άμεσα.

Κάπως έτσι δη­μιουρ­γή­θη­κε το κέ­ντρο φι­λο­ξε­νί­ας στον Ελαιώ­να, όπου με­τα­φέρ­θη­καν 250 από τους πρό­σφυ­γες του Πε­δί­ου του Άρεως (κά­ποιοι δεν θέ­λη­σαν να πάνε). Συ­νο­λι­κά χω­ρά­νε 720 άν­θρω­ποι, αλλά δεν είναι σαφές αν θα με­τα­φερ­θούν άλλοι πρό­σφυ­γες εκεί και με ποια κρι­τή­ρια θα γίνει η επι­λο­γή. Στο χώρο υπάρ­χουν κο­ντέι­νερ με κλι­μα­τι­στι­κά, ια­τρείο, παι­δό­το­πος και τρα­πε­ζα­ρία. Οι δύο τε­λευ­ταί­οι χώροι είναι στε­γα­σμέ­νοι με τέ­ντες, κάτι που προ­δί­δει και το προ­σω­ρι­νό του εγ­χει­ρή­μα­τος. Εξάλ­λου ο δήμος έχει πα­ρα­χω­ρή­σει το χώρο ως τις 31/12, και παρά τις δια­βε­βαιώ­σεις της υπουρ­γού κ. Χρι­στο­δου­λο­πού­λου ότι θα βρε­θεί στο με­τα­ξύ άλλος χώρος, προς το παρόν δεν υπάρ­χει τί­πο­τα χει­ρο­πια­στό. 

Ομο­λο­γου­μέ­νως πρό­κει­ται για ένα πολύ θε­τι­κό βήμα, έστω κι αν πρό­κει­ται για έναν πρό­χει­ρο κα­ταυ­λι­σμό που δεν μπο­ρεί να στε­γά­σει τον κόσμο για πολύ καιρό, και δεν υπάρ­χει ακόμα χρη­μα­το­δό­τη­ση για να υπο­στη­ρι­χθεί –είναι εν­δει­κτι­κό ότι γί­νο­νται εκ­κλή­σεις στον κόσμο να συ­νει­σφέ­ρει πράγ­μα­τα που είναι σε έλ­λει­ψη. Είναι, όμως, ένα βήμα προς τη σωστή κα­τεύ­θυν­ση, όπως τό­νι­σε η κ. Χρι­στο­δου­λο­πού­λου στη συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου που δό­θη­κε μέσα στο χώρο για δη­μο­σιο­γρά­φους στις 19/8, στις πρώ­τες μέρες λει­τουρ­γί­ας του κα­ταυ­λι­σμού. 

Είναι, ωστό­σο, ένα πολύ μικρό βήμα σε σχέση με το μέ­γε­θος του προ­βλή­μα­τος, σε βαθμό που να ξε­νί­ζει ο υπέρ­με­τρος εν­θου­σια­σμός των υπουρ­γών που συμ­με­τεί­χαν στη συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου, από τα υπουρ­γεία που συ­νερ­γά­στη­καν για το εγ­χεί­ρη­μα (Εσω­τε­ρι­κών, Ερ­γα­σί­ας, Υγεί­ας και Προ­στα­σί­ας του Πο­λί­τη). Είναι πράγ­μα­τι καλό που συ­ντο­νί­στη­καν τα υπουρ­γεία, που δού­λε­ψαν απο­τε­λε­σμα­τι­κά και κα­τά­φε­ραν ένα απο­τέ­λε­σμα σε λίγο χρόνο. Από την άλλη, όμως, η κα­τά­στα­ση στα νησιά, στην Αθήνα, στην Ει­δο­μέ­νη, σε κάθε σταθ­μό της μα­κριάς και βα­σα­νι­στι­κής πο­ρεί­ας των προ­σφύ­γων στην ανα­ζή­τη­ση αξιο­πρε­πούς ζωής, δεν επι­τρέ­πει πα­νη­γυ­ρι­σμούς, τη στιγ­μή που εί­μα­στε μίλια μα­κριά από οτι­δή­πο­τε θα μπο­ρού­σε να θε­ω­ρη­θεί επαρ­κής λύση.

Η κα­τά­στα­ση στα νησιά

Σύροι –στη με­γά­λη πλειο­ψη­φία τους– πρό­σφυ­γες κα­τα­φθά­νουν κα­θη­με­ρι­νά στα νησιά του ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου, μέσα σε άθλιες και υπερ­φορ­τω­μέ­νες βάρ­κες, χωρίς να τε­λειώ­νουν τα βά­σα­νά τους από τη στιγ­μή που πιά­νουν στε­ριά ζω­ντα­νοί. Οι συν­θή­κες συ­νή­θως είναι πολύ κακές. Στην Κω οι αρχές έφτα­σαν να τους οδη­γή­σουν σε στά­διο, σε συν­θή­κες καύ­σω­να, ώστε να τους κα­τα­γρά­ψουν και να ελέγ­ξουν τα χαρ­τιά τους, με την αστυ­νο­μία να ασκεί βία για να «επι­βά­λει την τάξη». 

Συ­νή­θως μέ­νουν στα νησιά για ένα απροσ­διό­ρι­στο χρο­νι­κό διά­στη­μα, ώσπου να με­τα­φερ­θούν με κά­ποιο τρόπο στην Αθήνα. Όπως με το «Ελευ­θέ­ριος Βε­νι­ζέ­λος», για πα­ρά­δειγ­μα, που τους ζη­τή­θη­κε ναύ­λος 60€, χωρίς να γνω­ρί­ζουν αν ο προ­ο­ρι­σμός θα είναι η Αθήνα ή η Θεσ­σα­λο­νί­κη. Και όταν φτά­νουν στην Αθήνα, ο προ­ο­ρι­σμός είναι η Βό­ρεια Ελ­λά­δα, για να φύ­γουν στη συ­νέ­χεια προς την Ευ­ρώ­πη, όπου θα αντι­με­τω­πί­σουν πα­ρό­μοιες κα­τα­στά­σεις και προ­βλή­μα­τα, όπως για πα­ρά­δειγ­μα στους πρό­χει­ρους κα­ταυ­λι­σμούς του Καλέ. Κάθε σταθ­μός σε αυτό το τα­ξί­δι είναι μαρ­τυ­ρι­κός, οι προ­σπά­θειές τους απαι­τούν με­γά­λο κόπο αλλά και έξοδα, και η επί­τευ­ξη του τε­λι­κού στό­χου είναι αμ­φί­βο­λη. 

Ει­δο­μέ­νη

Η κα­τά­στα­ση που έχει δη­μιουρ­γη­θεί στα ελ­λη­νο­μα­κε­δο­νι­κά σύ­νο­ρα είναι ένα ακόμα πα­ρά­δειγ­μα των απο­τε­λε­σμά­των της Ευ­ρώ­πης-φρού­ριο. Η Ει­δο­μέ­νη του Κιλ­κίς απο­τε­λεί τον τε­λευ­ταίο σταθ­μό στην Ελ­λά­δα για τους πρό­σφυ­γες, από όπου περ­νούν τα σύ­νο­ρα με τη Μα­κε­δο­νία για να συ­νε­χί­σουν την πο­ρεία τους μέσα από τη Σερ­βία και την Ουγ­γα­ρία προς τη Βό­ρεια Ευ­ρώ­πη. Στην ου­δέ­τε­ρη ζώνη ανά­με­σα στις δύο χώρες έχουν εγκλω­βι­στεί εκα­το­ντά­δες άν­θρω­ποι, ανά­με­σά τους πολλά μικρά παι­διά, όπου σε πραγ­μα­τι­κά άθλιες συν­θή­κες, με ελά­χι­στο φα­γη­τό και νερό και εκτε­θει­μέ­νοι στη ζέστη της ημέ­ρας και στο κρύο της νύ­χτας, πε­ρι­μέ­νουν να τους επι­τρα­πεί να πε­ρά­σουν τα σύ­νο­ρα, με την αστυ­νο­μία της Μα­κε­δο­νί­ας να είναι ιδιαί­τε­ρα βίαιη –όπως η ελ­λη­νι­κή στα σύ­νο­ρα με την Τουρ­κία. Και η πο­ρεία τους ανα­μέ­νε­ται να γίνει ακόμα πιο μαρ­τυ­ρι­κή, με την Ουγ­γα­ρία να ανα­κοι­νώ­νει ότι θα κλεί­σει τα σύ­νο­ρά της για τους πρό­σφυ­γες –εξάλ­λου σε εξέ­λι­ξη βρί­σκε­ται η δη­μιουρ­γία φρά­χτη– ενώ χι­λιά­δες Ούγ­γροι αστυ­νο­μι­κοί με­τα­φέρ­θη­καν στα σύ­νο­ρα με τη Σερ­βία. 

Ανοι­χτά σύ­νο­ρα η μόνη λύση

Όσο κι αν οι ευ­ρω­παϊ­κές κυ­βερ­νή­σεις φρο­ντί­ζουν να κά­νουν όλο και πιο δύ­σκο­λο τον αγώνα των προ­σφύ­γων να κα­τευ­θυν­θούν προς την Ευ­ρώ­πη, οι προ­σπά­θειές τους να μειώ­σουν τις προ­σφυ­γι­κές ροές πέ­φτουν στο κενό. Οι άν­θρω­ποι που ξε­φεύ­γουν από τη φρίκη του πο­λέ­μου δεν έχουν τί­πο­τα να χά­σουν, το να ρι­σκά­ρουν τη ζωή τους για μια πι­θα­νό­τη­τα επι­βί­ω­σης είναι αυ­το­νό­η­το γι’ αυ­τούς που στη χώρα τους κιν­δυ­νεύ­ουν κα­θη­με­ρι­νά. Με ημί­με­τρα δεν γί­νε­ται τί­πο­τα. 

Οι συν­θή­κες τύπου Δου­βλί­νου και το συ­νο­ρια­κό κα­θε­στώς της Ευ­ρώ­πης πρέ­πει να ανα­θε­ω­ρη­θούν άμεσα και να δη­μιουρ­γη­θούν ασφα­λείς δί­ο­δοι για τους πρό­σφυ­γες. Οι δια­δι­κα­σί­ες πα­ρο­χής ασύ­λου πρέ­πει να γί­νουν πιο άμε­σες και να πα­ρέ­χε­ται σε όλους στέγη και τροφή για όσο διά­στη­μα πα­ρα­μέ­νουν στη χώρα πρώ­της υπο­δο­χής. Πα­ράλ­λη­λα, οι χώρες της Ευ­ρώ­πης πρέ­πει να δε­χτούν ανα­λο­γι­κά η κα­θε­μία έναν αριθ­μό προ­σφύ­γων τέ­τοιο που να αντι­στοι­χεί στις τόσο αυ­ξη­μέ­νες ανά­γκες της πε­ριό­δου. 

Και αν αυτά είναι τα αι­τή­μα­τά μας προς την ελ­λη­νι­κή και τις ευ­ρω­παϊ­κές κυ­βερ­νή­σεις, οι κι­νή­σεις αλ­λη­λεγ­γύ­ης που ορ­γα­νώ­νο­νται σε διά­φο­ρες πε­ριο­χές της Ελ­λά­δας είναι ση­μα­ντι­κό μέσο πί­ε­σης προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση. Βοη­θούν ώστε να γίνει ορατό το πρό­βλη­μα, με­τα­τρέ­πουν τους πρό­σφυ­γες στα μάτια με­γά­λου μέ­ρους της κοι­νω­νί­ας από αριθ­μούς σε πρό­σω­πα, και ασκούν πίεση στην πο­λι­τεία να αντι­με­τω­πί­σει το ζή­τη­μα έστω και προς το παρόν απο­σπα­σμα­τι­κά. Η αλ­λη­λεγ­γύη στους πρό­σφυ­γες πρέ­πει να απλω­θεί πα­ντού, πα­ράλ­λη­λα με τις διεκ­δι­κή­σεις από το κρά­τος, απέ­να­ντι στο ρα­τσι­σμό, τις ακρο­δε­ξιές αντι­λή­ψεις και την αδια­φο­ρία της πο­λι­τεί­ας.

πηγη: rproject.gr

ΣΤΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΟΙ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ

Στο κυβερνητικό στόχαστρο οι επικουρικές! Nέα ρήτρα μείωσης 5,2% στις συντάξεις 11 επικουρικών ταμείων που εντάσσονται υποχρεωτικά στο Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης (ΕΤΕΑ) από την 1η Σεπτεμβρίου φέρνει ο νόμος του νέου Μνημονίου (ν. 4336/15). Η πρώτη μείωση των επικουρικών βάσει της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος έγινε τον Ιούλιο του 2014 και ήταν 5,2%.

Ταυτόχρονα, έρχονται αλλαγές και στις εισφορές των ασφαλισμένων καθώς θα καταβάλουν ενιαίο ποσοστό 3% (σ.σ.: που ισχύει για τα περισσότερα από τα 11 Ταμεία), με τη διαφορά όμως ότι η εισφορά θα υπολογίζεται, πλέον, επί του συνόλου των αποδοχών τους, με αποτέλεσμα να φορτώνονται νέα βάρη.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του ημερήσιου τύπου, ανάμεσα στα 11 εντασσόμενα Ταμεία που περνούν στο ΕΤΕΑ από την 1η Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με εγκύκλιο που υπέγραψε ο υφυπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης Παύλος Χαϊκάλης, είναι τα επικουρικά των Σωμάτων Ασφαλείας (ΤΕΑΠΑΣΑ), των Αρτοποιών (ΤΕΑΑ), των Ναυτικών (ΝΑΤ-ΚΕΑΑΝ), των πρατηριούχων, καθώς και άλλοι μικρότεροι φορείς.

Θα ακολουθήσει μετά την ένταξη εγκύκλιος του ΕΤΕΑ καθώς από την 1η Σεπτεμβρίου και μετά οι συνταξιούχοι και οι ασφαλισμένοι των 11 επικουρικών ταμείων θα διέπονται από τη νομοθεσία του και όχι από τη νομοθεσία των φορέων τους. Η νομοθεσία που εφαρμόζει το ΕΤΕΑ είναι αυτή του νόμου 4052/12 και προβλέπει ότι οι καταβαλλόμενες συντάξεις τόσο για τα Ταμεία που ήδη έχουν ενταχθεί όσο και για τα Ταμεία που θα ενταχθούν στο μέλλον αναπροσαρμόζονται κάθε χρόνο με βάση τη λεγόμενη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, δηλαδή οι καταβαλλόμενες (παλιές και νέες) συντάξεις θα μειώνονται με απόφαση του ΕΤΕΑ για να διασφαλιστεί η μείωση του ελλείμματός του.

Η πρώτη αναπροσαρμογή (μείωση) των επικουρικών βάσει της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος έγινε τον Ιούλιο του 2014 και ήταν 5,2%. Το ποσοστό αυτό εφαρμόζεται αυτόματα από το ΕΤΕΑ σε όλες τις καταβαλλόμενες συντάξεις, καθώς όπως αναφέρεται στο άρθρο 42 του νόμου 4052/12 «οι καταβαλλόμενες συντάξεις του ΕΤΕΑ αναπροσαρμόζονται κάθε χρόνο με βάση τη ρήτρα βιωσιμότητας του Ταμείου για τη μείωση των ελλειμμάτων του αποκλειομένης κάθε άμεσης ή έμμεσης κρατικής επιχορήγησης». Στην πράξη οι συνταξιούχοι των 11 επικουρικών ταμείων θα έχουν τη μείωση κατά 5,2% από τη στιγμή που το ΕΤΕΑ θα είναι ο φορέας καταβολής των συντάξεών τους. Το άρθρο 48 του νόμου 4052/12 αναφέρει μάλιστα ότι «οι συνταξιούχοι των εντασσόμενων ταμείων καθίστανται συνταξιούχοι του ΕΤΕΑ, το οποίο βαρύνεται εφεξής με την καταβολή της σύνταξής τους, και διέπονται από τις διατάξεις αυτού και της γενικότερης ασφαλιστικής νομοθεσίας, όπως αυτές ισχύουν».

Τα Ταμεία που εντάσσονται στο ΕΤΕΑ την 1η Σεπτεμβρίου και απειλούνται με τη μείωση 5,2% στις καταβαλλόμενες συντάξεις τους είναι:

α) οι Τομείς του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης του ΤΕΑΠΑΣΑ (Τομέας Επικουρικής Ασφάλισης Υπαλλήλων Αστυνομίας Πόλεων (ΤΕΑΥΑΠ), Τομέας Επικουρικής Ασφάλισης Ελληνικής Χωροφυλακής (ΤΕΑΕΧ) και Τομέας Επικουρικής Ασφάλισης Υπαλλήλων Πυροσβεστικού Σώματος (ΤΕΑΥΠΣ), αρμοδιότητας του Υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης,

β) o Kλάδος Επικουρικής Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών του ΟΑΕΕ,

γ) ο Τoμέας Επικουρικής Ασφάλισης Αρτοποιών (ΤΕΑΑ) του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών του ΟΑΕΕ,

δ) ο Τoμέας Επικουρικής Ασφάλισης Πρατηριούχων Υγρών Καυσίμων (ΤΕΑΠΥΚ) του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών του ΟΑΕΕ,

ε) ο Τομέας Επικουρικής Ασφάλισης Μηχανικών και Εργοληπτών Δημοσίων Εργων του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης του ΕΤΑΑ,

στ) ο Τομέας Ασφάλισης Συμβολαιογράφων (ΤΑΣ) του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης του ΕΤΑΑ,

ζ) ο Τομέας Επικουρικής Ασφάλισης Δικηγόρων (ΤΕΑΔ) του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης του ΕΤΑΑ,

η) ο Τομέας Επικουρικής Ασφάλισης Ιδιοκτητών Συντακτών και Υπαλλήλων Τύπου του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης του ΕΤΑΠ-ΜΜΕ,

θ) ο Τομέας Επικουρικής Ασφάλισης Τεχνικών Τύπου Αθηνών και Θεσσαλονίκης του Κλάδου Επικουρικής Ασφάλισης του ΕΤΑΠ-ΜΜΕ,

ι) ο Κλάδος Επικουρικής Ασφάλισης Ναυτικών (ΚΕΑΝ) του ΝΑΤ και

ια) το Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Προσωπικού Ιδρυμάτων Εμπορικού Ναυτικού (ΤΕΑΠΙΕΝ) αρμοδιότητας του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

Τετάρτη 26 Αυγούστου 2015

πηγή: iskra.gr

Toυ ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Ο κ.Τσίπρας στην προεκλογική του συγκέντρωση στις 23 Γενάρη 2015 είχε απευθυνθεί στο ακροατήριό του βροντοφωνάζοντας:

«Δεν ήμασταν ποτέ σαν τους άλλους και δεν θα γίνουμε ποτέ σαν και αυτούς»…

Μάλιστα. Πάμε τώρα λίγο πιο πίσω. Πάμε στη συνεδρίαση της Βουλής στις 12 Φεβρουαρίου 2012. Ηταν τότε που ψηφίστηκε το δεύτερο Μνημόνιο.

Σε εκείνη τη συνεδρίαση και για να δικαιολογήσει την επιβολή του δεύτερου Μνημονίου, ο Γιώργος Παπανδρέου κατά την διάρκεια της ομιλίας του είχε μεταξύ άλλων αναφέρει:

«Αυτή η συμφωνία είναι ό,τι καλύτερο μπόρεσε να πετύχει η κυβέρνηση (…). Δεν υπάρχει κάτι άλλο, κάτι ιδεατό (…) Δεν μπορούμε να εγκαταλείψουμε τώρα αυτήν την προσπάθεια γιατί αυτό θα σημαίνει ότι χάνουμε κάθε ευκαιρία να μπορέσουμε να επανορθώσουμε αδικίες (…) Να θυσιάσουμε πολλά για να μην χάσουμε τα πάντα από το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας (…) Δίνουμε μάχη σε τρία μέτωπα. Μάχη να κυριαρχήσει η πολιτική έναντι των αγορών, μάχη απέναντι στη συντηρητική Ευρώπη (…)».

Ο Αντώνης Σαμαράς στη δική του ομιλία είχε υποστηρίξει:

«Η ψήφιση του μνημονίου είναι η μοναδική λύση λόγω των δραματικών συνθηκών που έχουν πλέον διαμορφωθεί για τη χώρα (…). Δεν αλλάξαμε στάση ή άποψη για το μνημόνιο, εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι αποτελείλανθασμένη συνταγή (…). Αυτό που άλλαξε και αναγκαζόμαστε να ψηφίσουμε είναι οι συνθήκες (…) η παραμονή μας στο ευρώ αμφισβητείται ευθέως, αυτές οι δραματικές συνθήκες καθιστούν την μη ψήφιση του μνημονίου άλμα στο κενό (…). Η ΝΔ εξακολουθεί να τάσσεται κατά των μνημονιακών συνταγών λιτότητας».

Ο τότε πρωθυπουργόςΛουκάς Παπαδήμος στην τοποθέτησή του είχε ισχυριστεί:

«Είναι πράγματι ιστορικής σημασίας για το μέλλον της χώρας η σημερινή συνεδρίαση (…) οι αποφάσεις που θα ληφθούν θα καθορίσουν εάν (…) περάσουμε στην ανάπτυξη κατοχυρώνοντας τη θέση μας στο ευρώ. Ή εάν αντίθετα από μοιραία πλάνη, λιποψυχία ή λάθος απόφαση θα οδηγήσουμε τη χώρα σε μιακαταστροφική χρεοκοπία (…) και εξώθησης από το ευρώ. Έχω την πεποίθηση ότι οι βουλευτές θα πράξουν το εθνικό καθήκον τους. Έχουμε μπροστά μας ένα (…) οικονομικό πρόγραμμα (…) που διασφαλίζει όσο κανένα άλλο τη θέση μας στο ευρώ. Που αποτρέπει μια καταστροφική χρεοκοπία. Ένα πρόγραμμα σκληρό που συνεπάγεται οδυνηρές θυσίας (…). Είναι όμως ένα πρόγραμμα που θα μας βγάλει σε στέρεο έδαφος (…). Άκουσα με προσοχή την κριτική που ασκείται από πολλές πλευρές. Ρεαλιστικές εναλλακτικές λύσεις δεν άκουσα. Δυστυχώς η μόνη εναλλακτική λύση στη σημερινή συμφωνία είναι μια καταστροφική χρεοκοπία. Το κοινωνικό κόστος που συνεπάγεται το πρόγραμμα αυτό είναι περιορισμένο σε σύγκριση με την οικονομική και κοινωνική καταστροφή που θα ακολουθούσε εάν δεν το υιοθετήσουμε (…).

Αυτά λέγονταν στη Βουλή το 2012.

Ο μεν Παπανδρέου, λοιπόν, ισχυριζόταν ότι το τότε Μνημόνιο ήταν «ό,τι καλύτερο μπόρεσε να πετύχει η κυβέρνηση». Αλήθεια, αυτό δεν θυμίζει κατιτίς από τα «επιχειρήματα» Τσίπρα για το δικό του Μνημόνιο; Φέραμε το Μνημόνιο, αλλά πρέπει να συνεχίσουμε να κυβερνάμε εμείς που φέραμε το Μνημόνιο για να «επανορθώσουμε τις αδικίες» του Μνημονίου που εμείς το φέραμε! Αυτά έλεγε ο κ.Παπανδρέου. Και να που τρία χρόνια μετά ο κ.Παπανδρέου αναδεικνύεται σε πηγή έμπνευσης (!) του κ.Τσίπρα μιας και ο κ.Τσίπρας δεν κάνει τίποτα λιγότερο από το να επαναλαμβάνει τις ίδιες ακριβώς αστειότητες του προκατόχου του. Φέραμε Μνημόνιο, αλλά παλεύουμε (!) ενάντια στις αγορές και στη συντηρητική Ευρώπη, έλεγε τότε ο κ.Παπανδρέου. Αλήθεια σε τι διαφέρουν οι σημερινές αστειότητες Τσίπρα από τις τότε αστειότητες του κ.Παπανδρέου;

Ψηφίζουμε και επιβάλλουμε το Μνημόνιο όχι επειδή το θέλουμε, αλλά λόγω των «δραματικών συνθηκών». Έτσι ισχυριζόταν γεμάτος πόνο ψυχής  ο κ.Σαμαράς. Αλήθεια, τι διαφορετικό επαναλαμβάνει σήμερα ο κ.Τσίπρας για το δικό του Μνημόνιο; Είναι «λανθασμένη συνταγή» το Μνημόνιο αλλά το ψηφίζουμε, έλεγε ο κ.Σαμαράς. Αλήθεια, τι λιγότερο μας λέει σήμερα ο κ.Τσίπρας; Δεν αλλάξαμε εμείς, οι συνθήκες άλλαξαν, έλεγε ο κ.Σαμαράς. Αλήθεια, αυτό δεν επαναλαμβάνει σήμερα και ο κ.Τσίπρας για το δικό του Μνημόνιο;

Όσο για τον κ.Παπαδήμο, ο λόγος που είχε εκφωνήσει τότε, μοιάζει λες και τον έχει  ξεπατικώσει σήμερα ο κ.Τσίπρας για να δικαιολογήσει το τρίτο, το δικό του Μνημόνιο. Ή Μνημόνιο ή χρεοκοπία, εκβίαζε τότε ο κ.Παπαδήμος. Αλήθεια, αυτό δεν ισχυρίζεται σήμερα και ο κ.Τσίπρας; Όσον αφορά μάλιστα το σημείο του λόγου του στο οποίο ο πρωθυπουργός της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ υποστήριζε ότι «δεν υπάρχουν ρεαλιστικές εναλλακτικές λύσεις» απέναντι στο Μνημόνιο – προπαγάνδα που τρία χρόνια αργότερα ο κ.Τσίπρας έχει γίνει ο βασικός της διακινητής - ο κ.Παπαδήμος θα πρέπει μάλλον να ζητήσει πνευματικά δικαιώματα από τον κ.Τσίπρα…

Πού πήγαν, επομένως, εκείνα τα προεκλογικά, τα «δεν ήμασταν ποτέ σαν τους άλλους και δεν θα γίνουμε ποτέ σαν και αυτούς» του κ.Τσίπρα; Κατέληξαν εκεί ακριβώς που πήγαν και τα «θα καταργήσουμε τα Μνημόνια σε ένα νόμο με ένα άρθρο».

Ο κ.Τσίπρας – που δεν γινόταν ποτέ σαν τους άλλους – κατάφερε να πετύχει το «τρία σε ένα»: Μέσα σε εφτά μήνες έγινε Παπανδρέου. Μετεξελίχθηκε αυτομάτως σε Σαμαρά. Για να καταντήσει, στο τέλος, Παπαδήμος…

* Δημοσιεύθηκε στο enikos.gr την Τετάρτη 26 Αυγούστου 2015

Του ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΣΚΛΑΒΟΥΝΟΥ  

Ο Αμερικανός καθηγητής Μάικλ Χάντσον, σε πρόσφατη (19/7/2015) συνέντευξη του στην "Εφημερίδα των Συντακτών", που αναρτήθηκε και στην Iskra, εκτίμησε πως αποτέλεσμα και τελικά στόχος του νέου προγράμματος λιτότητας στην Ελλάδα, είναι να εξαναγκασθεί σχεδόν το ένα πέμπτο του πληθυσμού της να μεταναστεύσει. Έτσι θα ασκηθεί πίεση στους μισθούς στην Γερμανία και τις άλλες χώρες να κατεβούν προς τα κάτω. "Είναι ένας ταξικός πόλεμος ενάντια στους εργαζόμενους της Ευρώπης", πρόσθεσε. "Ένας διευρωπαϊκός πόλεμος", συμπλήρωσε, "είναι η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας που επιβάλλεται στην Ελλάδα και τις άλλες χώρες".  

Αυτό βέβαια δεν είναι το μόνο φαινόμενο μαζικής μετανάστευσης και ταξικών/διευρωπαϊκων πολέμων, ούτε το πρώτο, σε μια ΕΕ που διατείνεται πως ιδρύθηκε ακριβώς για να αποτρέψει τους πολέμους. Ήδη οι χώρες της Ανατ. Ευρώπης έχουν αποδεκατιστεί και έχουν περιορισμένη εθνική κυριαρχία, με άλλου τύπου μνημόνια. Η Βουλγαρία τα τελευταία 25 χρόνια έχει στερηθεί 2 εκατ. παιδιά της, η Ρουμανία 3,5 εκατ. Η Λετονία έχασε το 20% του πληθυσμού της, λέει ο Χάντσον. Και οι μισθοί διατηρούνται χαμηλότατα γιατί δεν γίνονται επενδύσεις, μιας και η εσωτερική ζήτηση είναι χαμηλή. Μ' αυτές τις χώρες θέλει να μας εξομοιώσει η τρόικα, όπως θρασύτατα διακήρυξε ο Τόμσεν, όσον αφορά τους μισθούς αρχικά. Και έπεται συνέχεια.

Οι προβλέψεις για τα επόμενα είκοσι χρόνια, είναι ότι οι χώρες των Βαλκανίων, η Ουγγαρία, η Μολδαβία, η Ουκρανία, οι Βαλτικές χώρες, θα χάσουν από 33% ως 48% του πληθυσμού τους, λόγω μετανάστευσης και υπογεννητικότητας. Η νεοαποικιοκρατία εντός Ευρώπης είναι ιδιόρρυθμη. Δεν αποικίζουν οι μητροπόλεις, αλλά αποικίζονται από τις νεοϋποτελείς χώρες που αναπληρώνουν τα κενά λόγω υπογεννητικότητας και εκεί, με έναν νέο εφεδρικό βιομηχανικό στρατό. Έτσι οι νεοϋποτελείς χώρες χάνουν κάθε ικμάδα για την παραγωγική και εθνική τους ανασυγκρότηση. Κράτη παρίες, χώρες παρίες, έθνη παρίες, αφημένα σε ένα καθοδικό σπιράλ προς την πλήρη εξουθένωση.

Επειδή, όμως, οι δεξαμενές εφεδρικού βιομηχανικού στρατού και απ´ αυτές τις χώρες στερεύουν γρήγορα λόγω υπογεννητικότητας και επειδή η ταξική κυριαρχία και η διεθνής ανταγωνιστικότητα μέσω της μείωσης των μισθών και της κοινωνικής προστασίας πρέπει να ενισχυθούν, πρέπει να ξεπεραστούν και τα εμπόδια για την εισροή εργατικού δυναμικού και από τις χώρες της Ασίας και της Αφρικής.  

Η συνταγή είναι απλή. Σας βομβαρδίζουμε, δημιουργούμε εμφύλιες συρράξεις και θρησκευτικούς πολέμους, και εκτός των άλλων γεωπολιτικών στόχων, γίνεστε απελπισμένοι πρόσφυγες πολέμου, έτσι ώστε ο ανθρωπισμός να επιβληθεί των ρατσιστικών προκαταλήψεων στις χώρες υποδοχής.  

Η ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΗ ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΞ  

Έχουμε λοιπόν εδώ την πρωταρχική συσσώρευση του Μάρξ που επαναλαμβάνεται συνέχεια, με άλλη μορφή, στο βαθμό που ο κλασικός του νόμος του σχετικού υπερπληθυσμού μέσα στην κεφαλαιοκρατική συσσώρευση δεν λειτουργεί στην εντέλεια, λόγω υπογεννητικότητας στις καπιταλιστικές μητροπόλεις.  

"Η λεγόμενη πρωταρχική συσσώρευση", λέει ο Μάρξ, "δεν είναι τίποτε άλλο παρά το ιστορικό προτσές του χωρισμού του παραγωγού από τα μέσα παραγωγής" (Το Κεφάλαιο, τ.Ι, σ.739, εκδ. Σ.Ε.). ´Οπου στα μέσα παραγωγής περιλαμβάνεται βέβαια και η γη, γενικότερα η φύση (νερό, αέρας, θάλασσα), όπως επανειλημμένα τονίζει ο Μαρξ. Το κεφάλαιο, δηλαδή, δεν μπορεί να γεννηθεί και να αναπτυχθεί χωρίς την αποκοπή του ανθρώπου από τη φύση. Αυτό στις χώρες της δυτικής Ευρώπης επιτεύχθηκε με το βίαιο ξερίζωμα των αγροτών από την γη τους, σε χώρες της Ασίας και της Αφρικής σήμερα, με τους βομβαρδισμούς και τους πολέμους, παλαιότερα με την βία της αποικιοκρατίας. Και μαζί με τους αγρότες γίνονται πρόσφυγες για την Δύση και μικροπαραγωγοί, επιστήμονες, εργάτες, άνθρωποι για τους οποίους η Δύση δεν έχει πληρώσει δεκάρα για να φτάσουν σε παραγωγική ηλικία. Τζάμπα μηχανές.  

Στις ευρωπαϊκές χώρες της ανατολής και του νότου, το ξερίζωμα των πληθυσμών επιτυγχάνεται με τους μηχανισμούς της "αγοράς", υποβοηθούμενους από τα προγράμματα λιτότητας και τα μνημόνια. Σ´αυτούς θα προστεθούν και οι ´Ελληνες αγρότες, θύματα του τρέχοντος τσιπρικού μνημονίου. Οι μηχανισμοί της "αγοράς" διορθώνονται και καναλιζάρονται από συνειδητές πολιτικές. Από τέτοιες μπορούν και να ανατραπούν.  

Το πόσο συνειδητές ήταν οι πολιτικές που έφτιαξαν την πρωταρχική συσσώρευση του κεφαλαίου, με τη βία μάλιστα πολλές φορές, μας το λέει εναργέστατα ο Μάρξ: "Τόσοι κόποι χρειάστηκαν για να ξαναγεννηθούν οι "αιώνιοι φυσικοί νόμοι" του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, για να συντελεστεί το προτσές του χωρισμού των εργατών από τους όρους της εργασίας, για να μετατραπούν στον ένα πόλο τα κοινωνικά μέσα παραγωγής και συντήρησης σε κεφάλαιο και στον αντιπόλο η μάζα του λαού σε μισθωτούς εργάτες, σε ελεύθερους "εργαζόμενους φτωχούς", σ' αυτό το ΤΕΧΝΗΤΟ ΔΗΜΙΟΥΓΗΜΑ της νεότερης ιστορίας." (ο.π. σελ. 784). Ένα, όμως, τεχνητό δημιούργημα, μια μεγαμηχανή, όπως θα έλεγε και ο Λιούις Μάμφορντ, χρειάζεται συνέχεια συντήρηση, γρασάρισμα, επισκευή, διορθώσεις, ώστε οι "αιώνιοι φυσικοί νόμοι" του που ειρωνεύεται ο Μάρξ, να εξακολουθήσουν να λειτουργούν.  

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΗΣ  

Σύμφωνα με την κλασική ανάλυση του Μαρξ, "ο εργατικός υπερπληθυσμός" είναι με τη σειρά του, μετά την αρχική συσσώρευση κεφαλαίου και εργατικού δυναμικού, "το αναγκαίο προϊόν της συσσώρευσης πάνω σε κεφαλαιοκρατική βάση ή της συσσώρευσης του πλούτου. Και αντίστροφα ο υπερπληθυσμός αυτός γίνεται με τη σειρά του μοχλός της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης ή κι ακόμα ΟΡΟΣ ΥΠΑΡΞΗΣ του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Ο εργατικός αυτός υπερπληθυσμός αποτελεί έναν διαθέσιμο βιομηχανικό εφεδρικό στρατό, που ανήκει στο κεφάλαιο τόσο απόλυτα, σαν να τον είχε φτιάξει με δικά του έξοδα" (ο.π. σελ. 655). Είναι ο στρατός της ανεργίας, ακόμα πιο διαχειρίσιμος αν είναι Ασιάτες, χωρίς δικαιώματα πολίτη, χωρίς αρχικά έξοδα παραγωγής για το κεφαλαιοκρατικό κράτος. Έτσι εξηγείται και γιατί το τελευταίο δεν παίρνει κανένα ουσιαστικά μέτρο για την αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας.  

Οι μισθοί συμπιέζονται στις μητροπόλεις."Σε χοντρές γραμμές οι γενικές κινήσεις του μισθού της εργασίας, ρυθμίζονται αποκλειστικά από τη διαστολή και τη συστολή του βιομηχανικού εφεδρικού στρατού, που αντιστοιχούν στην εναλλαγή των περιόδων του βιομηχανικού κύκλου". (ο.π. σελ. 660). Όταν, όμως, η ανάκαμψη δεν φαίνεται στον ορίζοντα, όπως σήμερα, οι μισθοί συμπιέζονται συνέχεια και σ´αυτό βοηθάει το καπιταλιστικό κράτος και στις δυό κατευθύνσεις: της παρατεταμένης ύφεσης και της συμπίεσης των μισθών.  

Ο σχετικός υπερπληθυσμός, λέει ο Μαρξ, παρουσιάζεται με τρεις μορφές, ρευστή, λανθάνουσα και στάσιμη (σ.664). Εδώ μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα η λανθάνουσα μορφή που προέρχεται κυρίως από την αγροτιά, την παγκόσμια αγροτιά σήμερα. "Γι' αυτό περιορίζουν στο ελάχιστο όριο το μεροκάματο του εργάτη γης, έτσι που να βρίσκεται πάντα με το ένα πόδι στο βάλτο της εξαθλίωσης" (σ.666). Επανέρχεται, λοιπόν, πάλι και πάλι η συνειδητή πολιτική της πρωταρχικής συσσώρευσης. Στις χώρες της περιφέρειας, επί πλέον, τον βομβαρδίζουν κι αυτόν και τον μικροϊδιοκτήτη, για να εγκαταλείψει τη γη του.  

Εξάλλου ο Μαρξ πιο πριν, στο κεφάλαιο 22, υποδεικνύει για λόγους καθαρότητας της ανάλυσης, "να δούμε ολόκληρο τον εμπορικό κόσμο σαν ένα έθνος", με κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής, μια "παγκοσμιοποίηση" δηλαδή.  

Σ' αυτό το πλαίσιο μπορούμε να καταλάβουμε και τον "ΑΠΟΛΥΤΟ, ΓΕΝΙΚΟ νόμο της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης" του Μαρξ, που στην ουσία είναι ο νόμος της δημιουργίας και αύξηςης της ανεργίας, του "σχετικού υπερπληθυσμού", ως"όρου ύπαρξης" της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής. "Έτσι,η αύξηση των μέσων παραγωγής και της παραγωγικότητας της εργασίας πιο γρήγορα από την αύξηση του παραγωγικού πληθυσμού, εκφράζεται από κεφαλαιοκρατική άποψη με αντίστροφη μορφή, με το ότι ο εργατικός πληθυσμός αυξάνει πάντα πιο γρήγορα από τις ανάγκες αξιοποίησης του κεφαλαίου".(σ.668). Ο παγκόσμιος εργατικός πληθυσμός, εννοείται, μεταφέρεται με διάφορους τρόπους όπου χρειαστεί. "Και το αποτέλεσμα είναι,στο μέτρο που συσσωρεύεται το κεφάλαιο,να χειροτερεύει η κατάσταση του εργάτη, ΑΔΙΑΦΟΡΟ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΗ Ή ΚΑΚΗ Η ΠΛΗΡΩΜΗ ΤΟΥ".  

Αυξάνεται, δηλαδή, το χάσμα ανάμεσα στον εργάτη και τον κεφαλαιοκράτη, όπως τονίζει και στην σελ. 539. Ο εργάτης εδώ, βέβαια, είναι ο κάθε μισθωτός εργαζόμενος με μικρή ή μεσαία αμοιβή και αντίστοιχη ιεραρχική θέση. Ο δε βιομηχανικός εφεδρικός στρατός είναι το σύνολο των ανέργων. Με αυτά τα δεδομένα της ανεργίας ως όρο ύπαρξης της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής και της διεύρυνσης του κοινωνικού χάσματος, ο κεϋνσιανισμός, με την επιδίωξη του επίτευξης της πλήρους απασχόλησης, φαντάζει σαν ευτυχής παρένθεση στον καπιταλισμό. Αν και στην πραγματικότητα ποτέ δεν επιτεύχθηκε η πλήρης απασχόληση, πάντοτε επιδιωκόταν η μεταφορά στις καπιταλιστικές μητροπόλεις εργατικού δυναμικού από τις αγροτικές περιοχές του ευρωπαϊκού, του αμερικανικού και του παγκόσμιου νότου. Τον κεϋνσιανισμό, όμως, τον σάρωσε η παγκοσμιοποίηση, τα αδηφάγα συμφέροντα των πολυεθνικών μονοπωλίων και της χρηματιστικής ολιγαρχίας, με εργαλείο πολιτικής τον νεοφιλελευθερισμό. Μας άφησε την οικολογική κρίση πίσω του.  

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ  

Την παγκοσμιοποίηση την διείδε ο Μαρξ εδώ και 140 κιόλας χρόνια. Στην γαλλική μετάφραση του Κεφαλαίου το 1873, στην διαπίστωση του ότι μόνιμη τάση του κεφαλαίου είναι να κατεβάσει τους μισθούς ως το "μηδενιστικό επίπεδο" των μισθών Γαλλίας και Ολλανδίας, συμπλήρωνε: "Σήμερα έχουμε προχωρήσει πολύ πιο πέρα χάρη στο συναγωνισμό που γίνεται στην παγκόσμια αγορά, στον οποίο η ανάπτυξη της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής έριξε τους εργάτες όλου του κόσμου."Αν η Κίνα -λέει ένας βουλευτής- γίνει μεγάλη βιομηχανική χώρα, δε βλέπω πώς ο εργατικός πληθυσμός της Ευρώπης θ´αντέξει στον αγώνα, χωρίς να κατέβει ίσαμε το επίπεδο των ανταγωνιστών του " (622). Και γι' αυτό επιπλέον απαιτείται η μεταφορά Κινέζων, Αφγανών, Αράβων εργατών στην Ευρώπη ή Λατινοαμερικάνων στη Β. Αμερική.

Τι πρέπει να κάνουν οι υπάρχοντες μισθωτοί; Ό,τι πάντα έκανε το εργατικό κίνημα, μακριά από κάθε ρατσιστική προκατάληψη. Αγώνας για τήρηση και βελτίωση της εργατικής νομοθεσίας, για νόμιμη και μόνιμη απασχόληση, για ίση αμοιβή προς ίση εργασία, για μισθολογικές αυξήσεις, για πολιτικοποίηση του κινήματος τους, ώστε όχι μόνο να ηττηθεί ο νεοφιλελευθερισμός με σκοπό την πλήρη απασχόληση αλλά και να ανατραπεί όλο το ιμπεριαλιστικό σύστημα της χρηματιστικής ολιγαρχίας και της εθνικής καταπίεσης. Για να πάψουν δηλαδή οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και οι υποθαλπώμενοι πόλεμοι που δημιουργούν στρατιές προσφύγων, για να αποτραπεί επίσης η επιδείνωση της οικολογικής κρίσης που αναμένεται να προκαλέσει 200 εκατ. περιβαλλοντικούς πρόσφυγες τα επόμενα είκοσι χρόνια. Είναι ένας πόλεμος κατά της φύσης και των ανθρώπων που με συνέπεια και πείσμα διεξάγει το κεφάλαιο.

Δύο είναι οι μείζονες κρίσεις που αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή η ανθρωπότητα σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης, η οικονομική και η οικολογική, διαπλεκόμενες με την πολιτιστική και την γενικότερη κρίση αξιών. Η οικονομική κρίση, όπως έχουμε υποστηρίξει παλαιότερα, είναι σε μεγάλο βαθμό τεχνητή, όπως είναι τεχνητός και ο καπιταλισμός. Η οικολογική κρίση είναι τεχνική -άρα και τεχνητή- είναι αποτέλεσμα της συγκεκριμένης χρήσης της τεχνολογίας από το κεφάλαιο με σκοπό το κέρδος. Τα τεχνητά δημιουργήματα, όμως, ανατρέπονται ή εξουδετερώνονται, "τεχνηέντως", πάλι από τον άνθρωπο που δρα συλλογικά. Η ανισόμετρη ανάπτυξη του καπιταλισμού δεν μπορεί και δεν πρέπει να οδηγήσει σε πολεμικές συγκρούσεις μεγάλης κλίμακας, όπως την εποχή του Λένιν, λόγω ακριβώς του τρομακτικού ενδεχόμενου ενός πυρηνικού Αρμαγεδώνα. Αν και ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ. Κάποιοι παρανοϊκοί ετοιμάζουν ήδη σχέδια μετοίκησης στον Άρη!  

Εν πάση περιπτώσει οι άνθρωποι, οι λαοί δεν έχουν χάσει το ισχυρότερο ένστικτο, αυτό της επιβίωσης, σ´αυτή εδώ την γη. Φαίνεται ότι προλαβαίνουμε με τον σοσιαλισμό να αποτρέψουμε την βαρβαρότητα ή την ολοσχερή καταστροφή.  

Τετάρτη 26 Αυγούστου 2015

πηγη: iskra.gr

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ  NICK DEARDEN* ΣΤΗ MORNING STAR (UK)

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΝΙΚΟΣ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

Λιμάνια, αεροδρόμια, αγωγοί φυσικού αερίου, ύδρευση ... 50 δισ ευρώ ελληνικών περιουσιακών στοιχείων είναι έτοιμα για τις δαγκάνες των ιδιωτικών εταιρειών. Και είναι οι Έλληνες που θα χάσουν, γράφει o Nick Dearden.

Μόλις έλαβα γνώση του τελευταίου σχεδίου ιδιωτικοποίησης για την Ελλάδα. Έχει εκδοθεί από κάτι που ονομάζεται Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας της Ελληνικής Δημοκρατίας, έναν φορέα που εποπτεύεται από ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και που έχει επιφορτιστεί με το ξεπούλημα ενός συγκλονιστικού ποσού 50 δις ευρώ “πολύτιμων περιουσιακών στοιχείων” της Ελλάδας

Το Ταμείο ήταν ένα πραγματικό σημείο τριβής, διότι τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα ήθελαν να το εγκαταστήσουν στο Λουξεμβούργο, όπου θα μπορούσαν να το ελέγχουν καλύτερα. Εν πάση περιπτώσει, βρίσκεται στην Αθήνα, και το εν λόγω έγγραφο, με ημερομηνία 30 Ιουλίου, αναφέρει λεπτομερώς τα καλούδια που δίνονται προς  πώληση σε διεθνείς επενδυτές που θα τους άρεσε να  αγοράσουν ένα κομμάτι της χώρας.  

Δεκατέσσερα περιφερειακά αεροδρόμια, σε κορυφαίους τουριστικούς κόμβους, έχουν ήδη περάσει σε μια γερμανική εταιρεία, αλλά μην πανικοβάλλεστε καθώς υπάρχει ακόμη αποθέμα απο το αεροδρόμιο της Αθήνας επάνω στο τραπέζι, καθώς επίσης και το παλιό αεροδρόμιο της Αθήνας, το οποίο είναι προορίζεται για μια 99ετή μίσθωση προς αναμόρφωση σε τουριστικό και επιχειρηματικό κέντρο.

Τα λιμάνια Πειραιά και Θεσσαλονίκης είναι επίσης προς πώληση – με την πρώτη περίπτωση να έχει προκαλέσει την παραίτηση του διευθύνοντος συμβούλου και ξέσπασμα εργατικών κινητοποιήσεων.  

Το σύστημα μεταφοράς φυσικού αερίου φαίνεται πιθανό να πωληθεί στην κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν, αλλά υπάρχει ακόμα στην λίστα η εταιρεία ηλεκτρικής ενέργειας, η ταχυδρομική υπηρεσία, μια εταιρία λειτουργίας και εκμετάλλευσης όλων των μεταφορών, η κύρια εταιρεία τηλεπικοινωνιών της χώρας, ένας αυτοκινητόδρομος 648 χιλιομέτρων και μια σημαντική συμμετοχή στην κορυφαία εταιρεία διύλισης πετρελαίου, η οποία καλύπτει περίπου τα δύο τρίτα της ικανότητας διύλισης ολόκληρης της χώρας.    

Οι εταιρίες υδάτων σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα είναι επίσης προς πώληση - αν και έντονες λαϊκές κινητοποιήσεις έχουν εξασφαλίσει ότι το 50% συν μία μετοχή παραμένει στα χέρια του κράτους. Παρ 'όλα αυτά, η πώληση θα σημαίνει ότι η λογική της αγοράς θα υπαγορεύει το μέλλον αυτών των μονοπωλίων ύδρευσης και αποχέτευσης.

Τέλος, υπάρχουν κομμάτια γης, συμπεριλαμβανομένων τουριστικών και αθλητικών έργων, σε όλη την Ελλάδα.  

Ένα δεύτερο έγγραφο περιγράφει λεπτομερώς το βραχυπρόθεσμο πρόγραμμα εργασίας για διάφορους υπουργούς της κυβέρνησης, που αναγράφει λεπτομερώς τις ενέργειες που πρέπει να κάνουν για να προσθέσουν αξία σε αυτά τα περιουσιακά στοιχεία.    

Αυτές κυμαίνονται από την εισαγωγή διοδίων στους δρόμους, ως την αδειοδότηση για καζίνο και τις κηρύξεις αρχαιολογικών χώρων.  

Το έγγραφο θέτει το ερώτημα για ποιο λόγο οι υπουργοί της κυβέρνησης, είναι τελικά αναγκαίοι. Σίγουρα θα ήταν πιο εύκολο να τους βγάλουν από την εξίσωση εντελώς και να αφήσουν τα θεσμικά όργανα της ΕΕ να κυβερνούν κατευθείαν τη χώρα.

Γιατί είναι σημαντικό αυτό; Πρώτον γιατί δεν έχει κανένα νόημα να πουλάς πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία στη μέση της χειρότερης ύφεσης που πέρασε η Ευρώπη τα τελευταία 70 χρόνια. Οι εν λόγω επιχειρήσεις θα μπορούσαν να δημιουργήσουν έσοδα για να βοηθήσουν την ελληνική κυβέρνηση στην ανοικοδόμηση της οικονομίας.  

Στην πραγματικότητα, η συντριπτική πλειοψηφία των αντληθέντων κεφαλαίων θα γυρίσει πίσω στους πιστωτές για την αποπληρωμή του χρέους και για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών.  

Έτσι, οι ιδιωτικοποιήσεις δεν έχουν να κάνουν με την βοήθεια προς την Ελλάδα. Οι δικαιούχοι είναι εταιρείες από όλο τον κόσμο, αν και προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση ο αριθμός των ευρωπαϊκών εταιρειών - από την γερμανική εταιρία εκμετάλλευσης αερολιμένων και τις εταιρείες τηλεφωνίας, έως τους γαλλικούς σιδηροδρόμους - που παίρνουν στα χέρια τους την οικονομία της Ελλάδας.

Για να μην αναφέρουμε τις ευρωπαϊκές επενδυτικές τράπεζες και τα δικηγορικά γραφεία που βγάζουν γρήγορα λεφτά στην πορεία. Η ιδιοτέλεια των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων που εξαναγκάζουν σε αυτές τις πολιτικές την Ελλάδα αφήνει μια ιδιαίτερα δυσάρεστη γεύση. Το πιο σημαντικό είναι ότι η ανισότητα αυτή θα εδραιωθεί στην ελληνική κοινωνία για τις επόμενες δεκαετίες.    

Φυσικά, το γεγονός ότι το κράτος κατέχει σήμερα αυτά τα περιουσιακά στοιχεία δεν αποτελεί εγγύηση δημοκρατίας. Οι πελατειακές σχέσεις είναι διαδεδομένες στην Ελλάδα. Αλλά η απάντηση είναι η διαφάνεια και η δημοκρατία, όπως ακριβώς οι Γερμανοί πολίτες σήμερα προσπαθούν να πάρουν πίσω τις εταιρείες ενέργειας στη συλλογική ιδιοκτησία, επειδή θεωρούν ότι αυτό αποτελεί προϋπόθεση για τη δίκαιη τιμολόγηση και την υποστήριξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.  

Αυτό που δεν θα βοηθήσει είναι το ξεπούλημα των μονοπωλίων σε ιδιωτικές εταιρείες που δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για τον ελληνικό λαό. Εργαζόμενοι θα απολυθούν και οι όροι επιβίωσης τους θα γίνονται χειρότεροι, ενώ η ελίτ της Ευρώπης θα βγάζει κέρδη.    

Η ελληνική κυβέρνηση θα έχει χάσει την ικανότητα να κάνει την λειτουργία της κοινωνίας να κινηθεί προς το συμφέρον των απλών ανθρώπων.

Από την άλλη όμως, υποψιάζομαι ότι αυτός είναι ο σκοπός.    

*Ο Nick Dearden είναι Αναλυτής και Διευθυντής του Global Justice Now.  

Πηγή: http://www.morningstaronline.co.uk  

Επιμέλεια - Μετάφραση: Νίκος Μιχαλόπουλος  

πηγη: iskra.gr

Τρίτη 25 Αυγούστου 2015

ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΣΠΙΛΩΣΗΣ ΤΗΣ «ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ»

Η «ΑΥΓΗ» ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙ ΟΤΙ Η «ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ»… ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ !

Τρίβουν τα μάτια τους και δεν πιστεύουν αυτά που βλέπουν εσχάτως οι αριστεροί και προοδευτικοί άνθρωποι αυτού του τόπου. Το εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσόν συγκρότημα Λαμπράκη, που μέχρι χθες πρωτοστατούσε στην αποδόμηση του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά του Αλέξη Τσίπρα, φέρεται ωσάν να έχει αναλάβει εργολαβικά την «υπεράσπιση» της κυβέρνησης και τη «βρώμικη δουλειά» για τη σπίλωση της «Λαϊκής Ενότητας».

Πρόσφατα, η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ είχε το θράσος να μιλήσει για «Αριστερή Αποστασία» στο κύριο άρθρο της, με αφορμή τη συγκρότηση της «Λαϊκής Ενότητας». Χθες, η ίδια εφημερίδα μιλάει, με το πρωτοσέλιδο, οκτάστηλο τίτλο της, για… «Καρφιά και λάσπη μεταξύ πρώην συντρόφων», υποστηρίζοντας ότι η «Λαϊκή Ενότητα» έχει επιλέξει ως κύριο, αν όχι και μοναδικό αντίπαλο την ηγεσία της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ. Προχωρά μάλιστα στο δημοσιογραφικό ατόπημα να βάζει στο στόμα ανώνυμων «στελεχών της Λαϊκής Ενότητας» εκφράσεις και χαρακτηρισμούς, χωρίς να επικαλείται ούτε μία δημόσια τοποθέτηση.

Η προσπάθεια αυτή θα γίνει μπούμπερανγκ για τους εμπνευστές της. Η «Λαϊκή Ενότητα» δεν έχει άλλο λόγο ύπαρξης από την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων και της εθνικής ανεξαρτησίας. Εχθροί της είναι τα Μνημόνια, οι κρατικοδίαιτοι ολιγάρχες που χαντάκωσαν τη χώρα, οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι και οι ξένοι συνεταίροι τους.

Εύλογα ερωτήματα προκύπτουν, ωστόσο, για την ηγεσία της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ. Αισθάνονται άνετα με την απλόχερη υποστήριξη που τους παρέχουν εσχάτως οι διαπλεκόμενοι ολιγάρχες; Δεν έχουν τίποτα να πουν γι αυτή την εκστρατεία σπίλωσης μιας αριστερής, προοδευτικής δύναμης, η οποία, μάλιστα, γίνεται στο όνομα της υπεράσπισής τους; Επιχαίρουν άραγε για το ρεπορτάζ που δημοσιεύεται στην ίδια εφημερίδα σήμερα και αναφέρει ότι οι Ευρωπαίοι «εταίροι» χειροκροτούν τη «βίαιη ωρίμανση» του ΣΥΡΙΖΑ, που επέβαλε την «αποχώρηση των ακραίων φωνών της δραχμής» και άνοιξε το δρόμο για πιο «αξιόπιστη» εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών; Και πως θα πείσουν τον ελληνικό λαό ότι εννοούν να βάλουν χέρι στη διαπλεκόμενη μιντιοκρατία, όταν συνεχίζεται αυτή η «ανίερη συμμαχία» με κορυφαίους εκπροσώπους της;

Στο φως της προκλητικής στήριξης του Αλέξη Τσίπρα από κέντρα της διαπλοκής, αποτελεί ακραία παραδοξότητα το σημερινό, πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της εφημερίδας «Η ΑΥΓΗ», που προσπαθεί να τσουβαλιάσει τη «Λαϊκή Ενότητα» με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, υποστηρίζοντας ότι «τρέμει τις εκλογές». Κυριακή, κοντή γιορτή…

Τετάρτη 26 Αυγούστου 2015

πηγη: iskra.gr