ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΝΕΑ ΚΥΜΑΤΑ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗΣ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

ΤΕΛΟΣ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ - ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ

Με αφορμή την εγκύκλιο που εξέδωσε το υπουργείο Εργασίας στο πλαίσιο της εφαρμογής του τρίτου μνημονίου, η Λαϊκή Ενότητα εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

" Με την εγκύκλιο του Υπουργείου Εργασίας μειώνονται δραστικά οι κατώτερες συντάξεις, παγώνουν σε αυτά τα επίπεδα μέχρι το 2022, αλλάζει ο υπολογισμός των κύριων συντάξεων προς το χειρότερο και αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης με την κατάργηση του μεγαλύτερου μέρους των θεμελιωμένων και κατοχυρωμένων ασφαλιστικών δικαιωμάτων.  

Πρόκειται για το δεύτερο από τα πολλά κύματα κατεδάφισης των συντάξεων και της κοινωνικής ασφάλισης που προβλέπονται στο τρίτο μνημόνιο, που ψηφίστηκε στη Βουλή από ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ- ΠΑΣΟΚ-ΑΝΕΛ-ΠΟΤΑΜΙ, με στόχο τη μείωση των συντάξεων κατά 2 δις ευρώ τον χρόνο.

Προηγήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου το πρώτο κύμα μειώσεων των κύριων (-2%) και επικουρικών (-6%) συντάξεων και ακολουθεί το επόμενο κύμα με νέες μειώσεις στις επικουρικές συντάξεις, λόγω εφαρμογής της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος, και η σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ. Αργότερα, ακολουθούν και άλλα κύματα ασφαλιστικής κατεδάφισης με στόχο τη μετατροπή της κοινωνικής ασφάλισης από δημόσια, καθολική και αναδιανεμητική σε ατομική-κεφαλαιοποιητική.

Η έκδοση από την κυβέρνηση αυτής της εγκυκλίου λίγες μέρες μετά τις εκλογές αποδεικνύει ότι δεν υπάρχουν άλλα παράλληλα προγράμματα ή κοινωνικά ισοδύναμα και ότι το μόνο πρόγραμμα που έχει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι η εφαρμογή του τρίτου μνημονίου.

Η Λαϊκή Ενότητα καλεί τους εργαζόμενους, τους νέους, τους ανέργους και τους συνταξιούχους σε μαζικούς και ενωτικούς κοινωνικούς αγώνες για την απόκρουση του νέου κοινωνικού αρμαγεδώνα, για την υπεράσπιση της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης και των συντάξεων, για την ακύρωση της λιτότητας και των μνημονίων. "

Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2015

πηγη: iskra.gr

Το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) ιδρύθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου του 1941 στην κατεχόμενη τότε Αθήνα, με πρωτοβουλία του ΚΚΕ στις γραμμές του οποίου συσπειρώθηκε η πλειοψηφία του λαού. Είχε προηγηθεί η ίδρυση άλλων οργανώσεων, όπως η «Ελευθερία» στη Θεσσαλονίκη (15 Μαΐου 1941), η «Εθνική Αλληλεγγύη» στην Αθήνα (28 Μαΐου 1941), το «Πατριωτικό Μέτωπο» στα Γιάννενα (2 Ιουνίου 1941) κ.α.
 Τα κόμματα και οι ομάδες που συμφώνησαν μαζί με το ΚΚΕ να πραγματοποιηθεί η ενότητα για την οργάνωση του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα ήταν: Το Αγροτικό Κόμμα, το νεοσύστατο κόμμα «Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας» και το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας.

Το ΕΑΜ οργάνωσε την πάλη του ελληνικού λαού κατά τη διάρκεια της Κατοχής, μπολιάζοντας τη συλλογική μνήμη των κοινωνικών αγώνων με τις αξίες της ελευθερίας, της εθνικής ανεξαρτησίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ταυτόχρονα, ήταν η αφετηρία ενός μεγάλου κοινωνικού παραδείγματος όχι μόνο εθνικής απελευθέρωσης και πατριωτικού αγώνα, αλλά την ίδια στιγμή ένα φωτεινό παράδειγμα λαϊκής αυτενέργειας, μαζικής πολιτικής χειραφέτησης και κοινωνικής αλληλεγγύης, που το επωμίσθηκαν χιλιάδες καθημερινοί άνθρωποι σε κάθε γωνιά της χώρας.

Οι αξίες του αγώνα, της λαϊκής συμμετοχής, της κοινωνικής αλληλεγγύης και της πολιτικής χειραφέτησης είναι σήμερα το ίδιο πολύτιμες όπως τότε.

«Ο αγώνας αρχίζει από την καθημερινή πάλη για το ψωμί, για τα συσσίτια, τα μεροκάματα, τα φάρμακα, ενάντια στην εξαθλίωση του λαού και τη λιμοκτονία του»

Ο Δ. Γληνός έγραψε τότε μια μπροσούρα “Τι ειναι και τι θέλει το ΕΑΜ”. Παραθέτουμε εδω μερικα αποσπάσματα…

“Ο σημερινός αγώνας του λαού μας στο περιεχόμενό του δεν μπορεί να είναι τίποτ’ άλλο παρά απελευθερωτικός. Πρόκειται να κατακτήσουμε τη λευτεριά μας, να διώξουμε τους ξένους επιδρομείς από τη χώρα μας, να υπερασπίσουμε τα δικαιώματά μας στη ζωή και τον πολιτισμό. Πρόκειται ν’ ανοίξουμε το δρόμο για μιαν ελεύτερη, πολιτισμένη κι ευτυχισμένη Ελλάδα. Αυτός είναι ο πρώτος, ο υπέρτατος, ο μόνος σκοπός που μας προβάλλεται σήμερα επιτακτικά όσο ποτέ.Στη μορφή του, ο σημερινός αγώνας δεν μπορεί παρά να είναι παλλαϊκός, ν’ αγκαλιάσει όλα τα στρώματα του λαού, και τον εργάτη και τον αστό και τον αγρότη και τον διανοούμενο. Και μ’ αυτή την έννοια της παλλαϊκότητας, ο αγώνας αυτός χαρακτηρίζεται σαν αγώνας εθνικός. Ο σημερινός, λοιπόν, αγώνας που βγαίνει από τα πράγματα και την ψυχική διάθεση όλου του λαού, είναι αγώνας εθνικοαπελευθερωτικός, και μόνο αν έτσι κατανοηθεί και οργανωθεί μπορεί να φέρει το ποθητό αποτέλεσμα…”.

”Ορισμένα κόμματα συνειδητοποίησαν καθαρά τα συνθήματα που βγαίνουνε σήμερα και από τις αντικειμενικές συνθήκες και από τη διάθεση του λαού να παλέψει για τη ζωή του και τη σωτηρία του.Και τα κόμματα αυτά συγκροτήσανε πριν από ένα χρόνο το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, σα μια κοινή αφετηρία και κοινό στάδιο δράσης για όλη την πολιτική ηγεσία και καθοδήγηση του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Από τη στιγμή που διαπιστώνεται πως ο εθνικός απελευθερωτικός αγώνας επιβάλλεται αναπόδραστα από τις σημερινές αντικειμενικές συνθήκες της χώρας μας και ανταποκρίνεται στην αγωνιστική διάθεση όλου του λαού, από τη στιγμή που διαπιστώνεται πως ο αγώνας αυτός είναι παλλαϊκός και ομαδικός και δεν μπορεί να πετύχει παρά μόνο με την ενότητα στους σκοπούς, στην οργάνωση και στην καθοδήγησή του, βγαίνει επιτακτικό το χρέος, από τη μια μεριά, για όλο το λαό να ενταχθεί σε μιαν ενιαία εθνική ενότητα, αφήνοντας για την ώρα κατά μέρος κάθε διαφορά πολιτική ή ιδεολογική, που πηγάζει από τα μερικότερα συμφέροντα των κοινωνικών τάξεων, όταν για όλους τους Ελληνες και για όλες τις κοινωνικές τάξεις προβάλλει τώρα το υπέρτατο συμφέρον να σωθούν, να κατακτήσουν και να διατηρήσουν τη λευτεριά τους. Μπροστά σ’ αυτό το υπέρτατο παλλαϊκό συμφέρον, υποχωρούν όλα τ’ άλλα για τούτην τη στιγμή. Αρα, κάθε Ελληνας έχει την υποχρέωση ν’ αφήσει κατά μέρος όλα τα άλλα και να μπει στη γραμμή του αγώνα. Πλάι σ’ όλα τ’ άλλα αδέρφια του, γιατί μόνο η ένωση μπορεί να φέρει τη νίκη.Παράλληλα τώρα μ’ αυτό, από τους ίδιους όρους, βγαίνει, από την άλλη μεριά, και το χρέος για όλα τα πολιτικά κόμματα και για όλους τους πολιτικούς αρχηγούς, όσοι είναι σύμφωνοι για την ανάγκη και τους σκοπούς του εθνικού απελευθερωτικού αγώνα, να συγκροτήσουνε την ενιαία πολιτική και καθοδήγηση του αγώνα μέσα στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο.Ποια κόμματα και ποιοι πολιτικοί αρχηγοί μπορεί να μην είναι σύμφωνοι για την ανάγκη και τους σκοπούς του εθνικού απελευθερωτικού αγώνα; Οι προδότες και οι φασίστες μόνο. Υπάρχουν άλλοι που πιστεύουν πως ο λαός πρέπει να δεχτεί μοιρολατρικά τη σκλαβιά ή να περιμένει να τον σώσουν άλλοι από τη σκλαβιά; Ας το δηλώσουν. Μα, κι αν δεν το δηλώσουν το ίδιο συμπέρασμα θα βγει από τη στάση τους απέναντι στον αγώνα και απέναντι στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο…”.

”Τι πρέπει να κάνεις; Να τι πρέπει να κάνεις. Πρώτα πρώτα, δεν πρέπει ποτέ, για κανένα λόγο, για καμιά περίπτωση να μείνεις μόνος, ξεκομμένος από το σύνολο, άτομο ξεμοναχιασμένο. Ενώσου με τους άλλους. Ενώσου με τους συναδέλφους σου, τους συντρόφους σου, τους συντεχνίτας σου. Εμπα στην οργάνωσή σου, στο σωματείο σου, στο συνεταιρισμό σου, στην ένωσή σου, στο επαγγελματικό σωματείο και γίνε μέλος ενεργητικό. Παίρνε μέρος σ’ όλους τους αγώνες, στις συζητήσεις για τα καθημερινά ζητήματα, προστάτευε τα δικαιώματά σου στη ζωή, για να εξασφαλιστεί η ζωή σου, η συντήρηση η δική σου και των δικών σου.Επειτα αναζήτησε γύρω σου τους φίλους και γνωστούς σου που μπορείτε να καταρτίσετε μια ομάδα του ΕΑΜ, ΕΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΑΜΝ, Εθνικής Αλληλεγγύης κτλ. Οργανωθείτε στην ομάδα αυτή, βγάλτε γραμματέα και συνδεθείτε με την τοπική επιτροπή.Διάβαζε τα δημοσιογραφικά όργανα της οργάνωσής σου και διάδινέ τα γύρω σου. Δίνε ταχτικά τη συνδρομή σου και παίρνε μέρος όσο μπορείς γενικότερα στους εράνους.Σκόρπιζε γύρω σου τα συνθήματα της καθημερινής πάλης και γενικότερα τα συνθήματα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Φρονημάτιζε και δυνάμωνε τους γύρω σου, εμψύχωνε τους δισταχτικούς, τους δειλούς και κοίταξε με κάθε τρόπο να πλατύνεις την οργάνωσή σου. Παίρνε μέρος ενεργητικό στους αγώνες, στις διαδηλώσεις, στις απεργίες, σε κάθε ομαδική εκδήλωση. Δείχνε απόλυτη αλληλεγγύη με όλους τους συναγωνιστές. Ξεσκέπαζε και κυνήγα τους προδότες και τους χαφιέδες. Ξεσκέπαζε όλους τους διασπαστές της απελευθερωτικής πάλης. Προφύλαττε τις γυναίκες από την επαφή με τους ξένους, από τη διαφθορά και την εκπόρνεψη. Σε κάθε στιγμή, κάνε το χρέος σου και μην αφήνεις ποτέ να περάσει μια μέρα χωρίς να ρωτήσεις τον εαυτό σου: Τι έκαμα σήμερα για τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα; Σε τι έβλαψα τους εχθρούς, σε τι βοήθησα το λαό μας να λυτρωθεί;”.

(Πηγή: kar.org.gr)

Ύμνος του ΕΑΜ

Αναδημοσιεύουμε από την Αυγή παλαιότερο άρθρο για το ΕΑΜ του Σταύρου Αβδούλου:

Σε όλους εμάς τους αγωνιστές της Εθνικής ΕΑΜικής Αντίστασης η 27η Σεπτεμβρίου 1941, ημερομηνία ίδρυσης του ΕΑΜ, αυτής της νέας Φιλικής Εταιρείας, είναι ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη μας.

Το ΕΑΜ ήταν η πρώτη αντιστασιακή οργάνωση σε Πανελλαδική κλίμακα που με την ιδρυτική διακήρυξή του για το ξεκίνημα του πατριωτικού αγώνα κατά του κατακτητή και τη δημιουργία μεταπελευθερωτικά μιας κοινωνικά δίκαιης πολιτείας συγκίνησε τον ελληνικό λαό. Γι' αυτό και το αγκάλιασε και σε σύντομο χρονικό διάστημα έγινε ένα μεγάλο παλλαϊκό κίνημα. Έγινε η σπονδυλική στήλη της Εθνικής Αντίστασης και ο δημιουργός του αντιστασιακού Έπους. Και στις μέρες της απελευθέρωσης ασκούσε την κρατική εξουσία σ' ολόκληρη σχεδόν την Ελλάδα.

Μας συγκινεί ιδιαίτερα αυτή η ημερομηνία γιατί σηματοδοτεί και το ξεκίνημα της μεγάλης αλλαγής στη ζωή μας. ΕΑΜ, τα τρία αυτά λαμπερά γράμματα γίνηκαν φάρος - οδηγός στην κατοπινή πορεία μας. Το ΕΑΜ μας δίδαξε αγάπη για την πατρίδα και ότι ο αγώνας για τη λευτεριά και την κοινωνική δικαιοσύνη είναι χρέος του κάθε Έλληνα πατριώτη. Μας δίδαξε ακόμη, ανθρωπιά και συντροφικότητα. Και τα φλογερά νιάτα της πατρίδας μας που διψάγανε για λευτεριά γιατί είχανε ζήσει το ανελεύθερο καθεστώς της φασιστικής δικτατορίας Γλύξμπουργκ - Μεταξά και ζούσανε τώρα σε μια άλλη, ακόμη χειρότερη σκλαβιά, ανταποκριθήκανε στο κάλεσμά του και με τον νεανικό ενθουσιασμό τους μπήκανε στον αγώνα. Η επιθυμία τους να συμμετάσχουν στον αντιστασιακό αγώνα κατά ενός ανελέητου κατακτητή που με βαρβαρότητα αντιμετώπιζε τον αγώνα μας και η βάρβαρη συμπεριφορά του ήταν καθημερινό φαινόμενο που το ζούσε ο λαός οδήγησε τις οικογένειες που είχαν παιδιά, για να τα προφυλάξουν, σε μια συντηρητική αναδίπλωση και τότε τα νιάτα ήλθαν σε σύγκρουση με το οικογενειακό κατεστημένο, όχι τόσο τα αγόρια, που είχανε μια σχετική ελευθερία, αλλά τα κορίτσια, που είχανε πολύ αυστηρούς οικογενειακούς περιορισμούς.

Αγνοήσανε την απαγόρευσή τους και μπήκανε ορμητικά στον αγώνα. Το σπάσιμο των δεσμών της οικογενειοκρατίας ήταν μια επανάσταση που κάνανε τα νιάτα ενάντια στο κατεστημένο. Η ισότητα των δύο φύλων που αργότερα κατοχυρώθηκε και νομικά με μια ιστορική διακήρυξη του Εθνική Συμβουλίου στους Κορυσχάδες αποτελεί μια μεγάλη ΕΑΜική κατάκτηση.

Στη διάρκεια του αντιστασιακού αγώνα κατά του πιο βάρβαρου κατακτητή σε μας τους αγωνιστές γινότανε σιγά - σιγά μια αλλαγή. Έγινε μια μετάλλαξη μέσα μας. Αντιμετωπίζαμε με διαφορετική νοοτροπία τους συνεχείς κινδύνους στον αγώνα. Καθημερινό φαινόμενο για τον κάθε αγωνιστή ο κίνδυνος ακόμη και για τη ζωή του. Αυτή η μετάλλαξη γίνηκε φανερή σε πανελλαδική έκταση στις θυελλώδεις και ιστορικές λαϊκές κινητοποιήσεις που προγραμμάτισε και πραγματοποίησε το ΕΑΜ σε όλες τις μεγάλες πόλεις στις 24.3.1943 και στις 21.7.1943. Η πρώτη για τη ματαίωση της πολιτικής επιστράτευσης των Ελλήνων για να σταλούν εργάτες στη Γερμανία και η δεύτερη για τη ματαίωση της καθόδου των Βουλγάρων προς την υπόλοιπη Μακεδονία. Οι πιο συγκλονιστικές διαδηλώσεις γίνηκαν στην Αθήνα. Πολλά ήτανε τα θύματα που θρηνήσαμε. Όμως παρά την άγρια τρομοκρατία ο λαός αψήφισε τον κίνδυνο και η λαϊκή συμμετοχή πρωτοφανής. Κάτι που δεν είχε γίνει σε καμιά χώρα της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης. Αυτός ο πρωτοφανής λαϊκός ξεσηκωμός τρόμαξε τους κατακτητές και την κατοχική κυβέρνηση, υποχρεώθηκαν σε αναδίπλωση και ματαίωση των σχεδίων. Ήταν από τις μεγαλύτερες ΕΑΜικές επιτυχίες. Γι' αυτήν την αλλαγή της νοοτροπίας του κόσμου της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης, εκτιμώντας το τι έγινε σ' αυτές τις ιστορικές διαδηλώσεις, στις οποίες έδωσα κι εγώ το παρών, έγραψα στο βιβλίο μου "Γιατί χάθηκε η νίκη". Για να γίνει αντιληπτό και από τους αναγνώστες του άρθρου μου αυτό που αναφέρω, μιας και δεν ζήσανε αυτή την πρωτόγνωρη πατριωτική έξαρση, θα μεταφέρω εδώ αυτά που γράφω στο ειδικό κεφάλαιο για τον λαϊκό αγωνιστή:

Ο λαϊκός αγωνιστής

Και ο πιο καλόπιστος αναγνώστης μπορεί να διερωτηθεί, διαβάζοντας γι' αυτές τις πρωτοφανείς σε όγκο και σε παλμό αλλά και τρομερά επικίνδυνες διαδηλώσεις του άμαχου πληθυσμού στη φωλιά του άγριου θεριού, όπως ήταν οι Γερμανοί, πώς οι άνθρωποι αυτοί, οι εκατοντάδες χιλιάδες, αποφάσιζαν και λάμβαναν μέρος σ' αυτές τις διαδηλώσεις; Δεν βλέπανε τον άμεσο κίνδυνο που διατρέχανε; Δεν γνωρίζανε ότι οι Γερμανοί ήταν αδίστακτοι και ότι στρέφανε με ευκολία τα φονικά τους όπλα κατά των άοπλων διαδηλωτών; Δεν τους τρόμαξε η κτηνώδης συμπεριφορά των κατακτητών, όταν στην πλατεία Συντάγματος ένα τανκ κινήθηκε κατά των διαδηλωτών και συνέθλιψε δύο νέους;

Η απάντησή μου θα δοθεί σε πρώτο πρόσωπο, γιατί βρισκόμουνα κι εγώ ανάμεσά τους. Όλα τα βλέπαμε, τα ζούσαμε και γνωρίζαμε πολύ καλά τους αδίστακτους κατακτητές. Όμως μας είχε συνεπάρει το εθνικό μας χρέος προς τη σκλαβωμένη πατρίδα μας και τον λαό μας, που δεινοπαθούσε. Διαισθανόμασταν τι σήμαινε να σταλούν οι Έλληνες εργάτες στη Γερμανία. Έκλεινε η πόρτα της επιστροφής. Ξέραμε τι περίμενε τον λαό της βόρειας Ελλάδας με την επέκταση της βουλγαρικής κατοχής. Όμως η αλληλεγγύη μας ήταν απεριόριστη.

Όλοι ξέραμε καλά τον μεγάλο κίνδυνο που διατρέχαμε. Ήταν ορατός. Τον ζούσαμε καθημερινά, γιατί είχε γίνει αχώριστη συντροφιά μας. Ήτανε καθημερινά τα μηνύματα που παίρναμε ότι κάποιος σύντροφός μας δεν ξαναγύρισε στο σπίτι του. Και τότε κάποιος άλλος από εμάς τον αντικαθιστούσε στο πόστο που είχε στην οργάνωση. Ο αγώνας συνεχιζόταν... Όποιος όμως, χρησιμοποιήσει τα σημερινά κριτήρια για να εκτιμήσει αυτές τις λαϊκές εξάρσεις της εποχής εκείνης, σίγουρα θα λαθέψει.

Η ψυχοσύνθεση των αγωνιστών ήταν πολύ διαφορετική. Ζούσαμε όλοι μας με την προσμονή ενός καλύτερου κόσμου, μιας κοινωνίας ελεύθερης, απαλλαγμένης από τη βία και τις αδικίες. Κοινωνία όχι των λίγων προνομιούχων, αλλά των πολλών απλών ανθρώπων. Για να γίνει πράξη το όραμα αυτό, αγωνιζόμασταν όλοι μας. Ο συνδυασμός του αγώνα μας με το όραμα και η πίστη μας ότι αυτό μπορούμε να το πετύχουμε, μας δημιούργησαν μια άλλη ψυχοσύνθεση: Να βλέπουμε τον κίνδυνο, αλλά να μην δειλιάζουμε. Να δαμάζουμε τον φόβο μας και να έχουμε συμβιβαστεί με τη σκέψη ότι στον αγώνα μας αυτό τα πάντα μπορούν να μας συμβούν. Οι ηρωικές πράξεις των απλών ανθρώπων ήταν το πιο συνηθισμένο φαινόμενο. Σήμερα, αν συμβεί κάτι παρόμοιο, θα το θεωρήσουμε καταπληκτικό. Τότε ήταν για μας τρόπος ζωής. Ήταν η καθημερινότητα. Το θεωρούσαμε κάτι το πολύ φυσικό.

Για να δώσω μια παραστατική εικόνα της εποχής εκείνης, που δείχνει όλο το μεγαλείο της λαϊκής έξαρσης και το πνεύμα αυτοθυσίας και αυταπάρνησης των αγωνιστών, θα αναφερθώ σε δύο περιστατικά που τα έχω ζήσει και έχουν χαραχτεί στη μνήμη μου. Συνέβησαν τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 1944, τότε που ήμουν κρατούμενος των Γερμανών στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Στο άντρο τον Ες-Ες, στην οδό Μέρλιν, εκεί που βασάνιζαν απάνθρωπα τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και μετά τους οδηγούσαν στο Χαϊδάρι, βασάνισαν απάνθρωπα και τον λογοτέχνη και αγωνιστή Γιώργη Λαμπρινό. Στο Χαϊδάρι τον κουβάλησαν σε φορείο και τον άφησαν σε έναν χώρο που κατ' ευφημισμό τον έλεγαν αναρρωτήριο. Εκεί πρόσφεραν ιατρικές υπηρεσίες μερικοί γιατροί - κρατούμενοι και κάνανε ό,τι τους ήταν μπορετό για να απαλύνουν τον δυσβάσταχτο πόνο των βασανιζόμενων αγωνιστών.

Πρώτος ανάμεσα στους γιατρούς ένας υπέροχος άνθρωπος και αγωνιστής, με σπάνιο ήθος και ανθρωπιά, ώστε όσοι τον γνώρισαν να το θεωρούν τιμούν τους και να κολακεύονται: Ήταν ο Αντώνης ο Φλούτζης, που τα περισσότερα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στις φυλακές και τις εξορίες. Όταν διαπίστωσε ότι η ζωή του Λαμπρινού διέτρεχε άμεσο κίνδυνο, γιατί όχι μόνο ο πυρετός δεν υποχωρούσε, αλλά άρχισαν να πυορροούν και οι πληγές του και δεν είχε τα απαραίτητα φάρμακα, τότε έστειλε σήμα κινδύνου και ζήτησε να βρεθούν όσο το δυνατόν συντομότερα.

Η ειδοποίηση έφτασε εκεί που έπρεπε, στην αθέατη ηγεσία των κρατουμένων. Από εκεί διοχετεύτηκε σε ορισμένους κρατούμενους απόλυτης εμπιστοσύνης που συμμετείχαν στις εξωτερικές αγγαρείες, σ' αυτές που παίρνανε καθημερινά διάφορες γερμανικές υπηρεσίες για δουλειές έξω από το στρατόπεδο. Παίρνανε τους κρατούμενους το πρωί και τους γύριζαν το βράδυ. Στον τόπο εργασίας υπήρχε δυνατότητα επικοινωνίας με τους δικούς μας, γιατί οι επιτηρητές στρατιώτες δεν ήταν καθαρόαιμοι Γερμανοί αλλά βίαια επιστρατευμένοι αλλοεθνείς, που μας συμπονούσαν και μας φέρονταν πολύ καλά. Με λίγα τσιγάρα που τους δίναμε, είχαμε άνετη επικοινωνία με τους δικούς μας. Δώσαμε παραγγελία και 'κείνοι, χωρίς αργοπορία, βρήκαν και φέρανε τα φάρμακα. Αυτό ήταν πολύ εύκολο. Το δύσκολο και επικίνδυνο ήταν να μπούμε μέσα.

Οι δεσμοφύλακες του Χαϊδαρίου, άνθρωποι των Ες-Ες, ήταν αμείλικτοι, όταν διαπιστώνανε ότι ο κρατούμενος ήρθε σε επαφή με κάποιον. Και το να βρεθεί πάνω του φάρμακο ή κάτι άλλο σήμαινε επικοινωνία. Τι συνέπειες θα είχε για τον κρατούμενο, αν σε ενδεχόμενο έλεγχο -γίνονταν εξονυχιστικοί έλεγχοι σε ακανόνιστα χρονικά διαστήματα κατά την ώρα της επιστροφής- του βρίσκανε αποδείξεις επικοινωνίας; Θάνατος. Τον στέλνανε στην απομόνωση, στο Νο 15, και στην πρώτη εκτέλεση ήταν μέσα. Είχε συμβεί κάτι παρόμοιο κι αυτό το γνωρίζαμε πολύ καλά. Όμως, παρ' όλα αυτά, τα φάρμακα τα μεταφέραμε στο στρατόπεδο και τα παραδώσαμε στον Αντώνη τον Φλουτζή. Αψηφήσαμε τον τρομερό κίνδυνο. Ο Λαμπρινός σώθηκε και επέζησε. Δυστυχώς όμως όχι για πολύ. Σκοτώθηκε στη διάρκεια του εμφυλίου και έτσι έχασε η χώρα μας έναν ταλαντούχο λογοτέχνη.

Το δεύτερο περιστατικό συνέβηκε το τρίτο δεκαήμερο του Ιουλίου. Πήραν από κοντά μας πενήντα πέντε συγκρατούμενούς μας, που οι περισσότεροί τους ήταν ΕΠΟΝίτες από το Κερατσίνι. Τους έπιασε, μετά από προδοσία ελληνόφωνων χαφιέδων, η Ειδική Ασφάλεια και τους παρέδωσε στους Γερμανούς. Κι εκείνοι από το Χαϊδάρι, που ήταν το στρατόπεδο των αδίκαστων θανατοποινιτών, γιατί από 'κεί παίρνανε τους αγωνιστές για τις ομαδικές εκτελέσεις, τους πήραν κι αυτούς μια μέρα και τους κρεμάσανε στο Χαρβάτι, το σημερινό Πικέρμι.

Περιττό να αναφέρω ότι απ' αυτούς τους προδότες όχι μόνο δεν δικάστηκε κανένας, αλλά έγιναν και οι στυλοβάτες του μεταδεκεμβριανού κράτους. Και το χειρότερο που έκαναν είναι ότι οι ίδιοι αυτοί καταδότες και υπεύθυνοι της σφαγής των ΕΠΟΝιτών κυνήγησαν μετά τα Δεκεμβριανά και τους συγγενείς των θυμάτων.

Την ώρα που ξεκινούσαν τα φορτηγά αυτοκίνητα με τους μελλοθάνατους, για να τους μεταφέρουν στον τόπο της εκτέλεσης, τα παιδιά αυτά όρθια τραγούδαγαν τον Εθνικό Ύμνο, ενώ οι Γερμανοί συνοδοί τα χτυπούσαν, και δίνανε κουράγιο σε μας, που με βουρκωμένα μάτια στεκόμασταν σαν απολιθωμένοι στις θέσεις μας. Και πριν βγουν έξω τα αυτοκίνητα να τους φωνάζουν "καλή λευτεριά", ενώ αυτά τα παιδιά τα οδηγούσαν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Με ποια ανθρώπινα μέτρα να αποτολμήσεις να περιγράψεις τις συγκλονιστικές αυτές στιγμές, τον άφταστο αυτόν ηρωισμό τους; Πώς, με ποιο τρόπο και με ποια λόγια να μιλήσεις γι' αυτό το μεγαλείο τους; Όχι, με τίποτε δεν περιγράφονται τέτοιες στιγμές. Το μεγαλείο τους στέκει πολύ πιο πάνω από τα ανθρώπινα.

Η ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση έθρεψε στα σπλάχνα της, γέννησε, γαλούχησε και ανέδειξε μυριάδες αγωνιστές, που δεν συναντιούνται εύκολα. Την ηρωική εκείνη εποχή τα πάντα ήταν πάνω από τα συνηθισμένα. Ξεπερνούσαν τα καθιερωμένα. Οι άφταστοι ηρωισμοί των απλών ανώνυμων αγωνιστών ήταν καθημερινό φαινόμενο. Γι' αυτό και αποτολμώ να υποστηρίξω ότι όποιος δεν ευτύχησε να βρεθεί ανάμεσα σ' αυτόν τον κόσμο, όποιος δεν αγωνίστηκε μαζί του και δεν έζησε τον ίδιο κίνδυνο, θα σταθεί ανήμπορος να καταλάβει τα όσα προανέφερα.

Πηγή: archive.avgi.gr

πηγη: ertopen.com

Η πρόσφατη παύση της παγκόσμιας υπερθέρμανσης δε συνέβη ποτέ, και τα αποδεικτικά στοιχεία για αυτή τη θεωρία δεν έχουν σοβαρή στατιστική υποστήριξη, σύμφωνα με Αμερικανούς επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.

Η φαινομενική παύση στην αύξηση της θερμοκρασίας τα τελευταία 15 χρόνια, που έγινε δεκτή από πολλούς επιστημονικούς κύκλους, είναι μία λανθασμένη εκτίμηση που προκύπτει από τη χρήση ελαττωματικών και ακατάλληλων στατιστικών μεθόδων, δήλωσαν οι επιστήμονες του Στάνφορντ.

«Εξετάσαμε τους διάφορους επιστημονικούς ισχυρισμούς που έχουν γίνει σχετικά με την προσωρινή παύση και δοκιμάσαμε αν αντέχουν σε αυστηρό στατιστικό έλεγχο», δήλωσε ο επικεφαλής της μελέτης Μπάλα Ρατζαρατνάμ.

Οι αρνητές της κλιματικής αλλαγής και οι υπόλοιποι υποστηρικτές της θεωρίας υποστηρίζουν πως ο ρυθμός της υπερθέρμανσης έχει επιβραδυνθεί και κάποιες φορές σταματήσει τελείως τα τελευταία 15 χρόνια.

Οι ερευνητές του Στάνφορντ ανέλυσαν δεδομένα θερμοκρασίας από τα τελευταία 15 χρόνια σε σύγκριση με τις προηγούμενες δεκαετίες και εξέτασαν τα στατιστικά εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν για την αρχική ανάλυση. Κατά αυτόν τον τρόπο ανακάλυψαν πως ο αριθμός των σημείων δεδομένων για την υποτιθέμενη παύση ήταν πολύ μικρότερος από ό,τι απαιτούν τα περισσότερα στατιστικά εργαλεία ώστε να προκύψουν αξιόπιστα αποτελέσματα.

Επιπλέον, πολλές από τις στατιστικές τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν δεν ήταν κατάλληλες για την αποτύπωση γεωφυσικών διεργασιών όπως η παγκόσμια διακύμανση της θερμοκρασίας.

Όταν οι ερευνητές ανέπτυξαν ένα νέο στατιστικό πλαίσιο ειδικά για την απόδοση των σχετικών γεωφυσικών φαινομένων, διαπίστωσαν ότι η υποτιθέμενη παύση στατιστικά εξαφανίστηκε.

«Τα αποτελέσματά μας δείχνουν σαφώς ότι, όσον αφορά τα στατιστικά στοιχεία των μακροπρόθεσμων δεδομένων θερμοκρασίας του πλανήτη, δεν υπήρξε ποτέ μια παύση ή επιβράδυνση της υπερθέρμανσης του πλανήτη», δήλωσε ο Νόα Ντίφενμπο, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Εξάλλου τα ευρήματα υποστηρίζουν μια άλλη πρόσφατη μελέτη, η οποία διαπίστωσε ότι οι σημαδούρες στον ωκεανό που χρησιμοποιούνται για την καταγραφή της θερμοκρασίας της επιφάνειας της θάλασσας σημείωναν χαμηλότερες μετρήσεις σε σχέση με αυτές των πλοίων στις ίδιες περιοχές.

Όταν διορθώθηκαν οι μετρήσεις από τις σημαδούρες, τα δεδομένα δεν υποστήριζαν πλέον τη θεωρία της παύσης.

πηγη: zougla.gr

Για το ΚΚΕ ήταν κεντρική στην πολιτική του επιχειρηματολογία, τα τελευταία κρίσιμα χρόνια των αγώνων ενάντια στη λιτότητα και τα μνημόνια, η έννοια του «αναχώματος». Ήταν κεντρική γιατί ήταν απαραίτητη και αναντικατάστατη: χωρίς αυτήν δεν μπορούσε να ερμηνευτεί και να αιτιολογηθεί η γραμμή της «ουδετερότητας» αν όχι της αποχής, σε σχέση με τις μεγάλης κλίμακας πολιτικές διεργασίες της περιόδου.

Από τη στιγ­μή που το ΚΚΕ απο­ποιού­νταν την πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη να ηγη­θεί ενός με­τώ­που πο­λι­τι­κής ανα­τρο­πής, από τη στιγ­μή που με αυτή του τη στάση άφηνε ένα τε­ρά­στιο πο­λι­τι­κό κενό στ’ αρι­στε­ρά, από τη στιγ­μή που αυτό το πο­λι­τι­κό κενό το κά­λυ­ψαν ανα­πό­φευ­κτα άλλοι (συ­γκε­κρι­μέ­να ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ), δεν υπήρ­χε άλλη υπε­ρα­σπι­στι­κή γραμ­μή από τη θε­ω­ρία του «ανα­χώ­μα­τος»: ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σαν «πο­λι­τι­κό φαι­νό­με­νο» δεν ήταν παρά ένα «ανά­χω­μα» του συ­στή­μα­τος.  
Η θε­ω­ρία του «ανα­χώ­μα­τος» συ­νε­χί­στη­κε με τη διά­σπα­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και τη συ­γκρό­τη­ση της ΛΑΕ. «Ανά­χω­μα» και η ΛΑΕ, όπως και ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πριν απ’ αυτήν. 
Ωστό­σο, οι εκλο­γές της 20ής Σε­πτεμ­βρί­ου απο­τε­λούν ένα πο­λι­τι­κό ορό­ση­μο που βάζει σε έσχα­τη δο­κι­μα­σία τη θε­ω­ρία του «ανα­χώ­μα­τος». Το ΚΚΕ, τη στιγ­μή ακρι­βώς που υπο­τί­θε­ται ότι «έλαμ­ψε η αλή­θεια του», δη­λα­δή τη στιγ­μή που «επι­βε­βαιώ­θη­κε» η θε­ω­ρία του για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σαν «ανά­χω­μα», όχι μόνο δεν επι­βρα­βεύ­τη­κε αλλά η πο­λι­τι­κή του επιρ­ροή έμει­νε στά­σι­μη. 

Τέλος επο­χής
Ύστε­ρα από τις εκλο­γές, δεν υπάρ­χει μέλ­λον για τη θε­ω­ρία του «ανα­χώ­μα­τος». Η στα­σι­μό­τη­τα του ΚΚΕ και η ήττα της ΛΑΕ έχουν κοινό πα­ρο­νο­μα­στή: ότι η δυ­να­μι­κή τής έκ­φρα­σης της λαϊ­κής δυ­σα­ρέ­σκειας προς τα αρι­στε­ρά φαί­νε­ται να ανα­κό­πτε­ται. Υπό το φως αυτής της εξέ­λι­ξης, η ηγε­σία του ΚΚΕ είναι πο­λι­τι­κά έκ­θε­τη για το γε­γο­νός ότι δεν ανα­με­τρή­θη­κε κυ­ρί­αρ­χα με τον «δεξιό άνεμο», αλλά στο­χο­ποί­η­σε τη ΛΑΕ πε­ρισ­σό­τε­ρο κι απ’ τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.    
Τώρα το ΚΚΕ (όπως και η ΛΑΕ και η ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ και όλοι μας) θα κλη­θεί να απα­ντή­σει στο κε­ντρι­κό πο­λι­τι­κό ερώ­τη­μα: με ποιες πρω­το­βου­λί­ες, με ποια τα­κτι­κή, με ποιες συμ­μα­χί­ες θα κα­τα­φέ­ρου­με να μην αλ­λά­ξει κα­τεύ­θυν­ση, προς τα δεξιά, η πο­λι­τι­κή έκ­φρα­ση της λαϊ­κής δυ­σα­ρέ­σκειας ή να μην εκ­φυ­λι­στεί σε πα­ρακ­μια­κές πο­λι­τι­κές εκ­φρά­σεις; Πώς, ποιοι και με ποιους θα επα­να­φέ­ρου­με την κα­τεύ­θυν­ση των μα­ζι­κών πο­λι­τι­κών διερ­γα­σιών σε αρι­στε­ρή ρότα; Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έπαψε να είναι πια «ανά­χω­μα» και έγινε «κα­νο­νι­κός» μνη­μο­νια­κός δια­χει­ρι­στής. Ότι η ΛΑΕ είναι ανά­χω­μα για τις μα­ζι­κές αρι­στε­ρές δια­θέ­σεις είναι πλέον μια ιδέα στα όρια του πο­λι­τι­κού ανέκ­δο­του. Αντί­θε­τα, ο «ελέ­φα­ντας στο δω­μά­τιο», η με­γά­λη απει­λή, είναι ο κίν­δυ­νος απο­γο­ή­τευ­σης, απο­συ­σπεί­ρω­σης και απο­θάρ­ρυν­σης, πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­σης όλων των εκ­φρά­σε­ων της Αρι­στε­ράς, «ιτα­λο­ποί­η­σης» της ελ­λη­νι­κής Αρι­στε­ράς και του ελ­λη­νι­κού κι­νή­μα­τος. Η ενό­τη­τα της Αρι­στε­ράς στη δράση, στους κοι­νω­νι­κούς χώ­ρους και στα κι­νή­μα­τα αντί­στα­σης, αλλά και μορ­φές πο­λι­τι­κού ενιαί­ου με­τώ­που με­τα­ξύ των ορ­γα­νώ­σε­ων και κομ­μά­των της Αρι­στε­ράς, είναι πλέον ζω­τι­κής ση­μα­σί­ας όρος για να αντι­με­τω­πί­σου­με αυτή την απει­λή.     
Η θε­ω­ρία του ανα­χώ­μα­τος είναι πλέον χωρίς αντι­κεί­με­νο, αντί­θε­τα ανα­δει­κνύ­ε­ται σε πραγ­μα­τι­κό «αντι­κεί­με­νο» και ζη­τού­με­νο η τα­κτι­κή του ενιαί­ου με­τώ­που.  
 

Με­τα­βα­τι­κή πο­λι­τι­κή
Στη θε­ώ­ρη­ση του ΚΚΕ, κε­ντρι­κή είναι η θέση ότι το με­τα­βα­τι­κό πρό­γραμ­μα έχει νόημα μόνο όταν η κα­τά­στα­ση είναι άμεσα επα­να­στα­τι­κή. Πρό­κει­ται για ση­μα­ντι­κό ζή­τη­μα της επα­να­στα­τι­κής θε­ω­ρί­ας που δεν μπο­ρού­με να πραγ­μα­τευ­τού­με εδώ. Μπο­ρού­με όμως να υπο­γραμ­μί­σου­με τις προ­φα­νείς πο­λι­τι­κές συ­νέ­πειες αυτής τη θε­ω­ρη­τι­κής θέσης. Αν λοι­πόν με­τα­βα­τι­κό σχέ­διο και πρό­γραμ­μα μπο­ρού­με και πρέ­πει να έχου­με μόνο όταν η κα­τά­στα­ση είναι άμεσα επα­να­στα­τι­κή, και εφό­σον τέ­τοια άμεσα επα­να­στα­τι­κή κα­τά­στα­ση δεν δια­μορ­φώ­θη­κε στην Ελ­λά­δα στα χρό­νια της κρί­σης (από το 2008 και ύστε­ρα) και των μνη­μο­νί­ων (από το 2010 και ύστε­ρα), τότε δεν μπο­ρού­σα­με να έχου­με με­τα­βα­τι­κό πρό­γραμ­μα και σχέ­διο σε αυτή την πε­ρί­ο­δο. Δεν μπο­ρού­σα­με και δεν έπρε­πε, επο­μέ­νως, να έχου­με και πο­λι­τι­κούς στό­χους ανα­τρο­πής – σε μη επα­να­στα­τι­κή κα­τά­στα­ση, θα οδη­γού­σαν ανα­πό­φευ­κτα στη δια­χεί­ρι­ση του συ­στή­μα­τος. Άρα, όποιος πο­λι­τι­κός σχη­μα­τι­σμός της Αρι­στε­ράς έθετε πο­λι­τι­κούς στό­χους ανα­τρο­πής («να πέσει η κυ­βέρ­νη­ση των μνη­μο­νί­ων», «κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς») δεν μπο­ρεί παρά να ήταν ανά­χω­μα που οδη­γεί ανα­πό­φευ­κτα στη δια­χεί­ρι­ση του συ­στή­μα­τος. 
Με αυτή την πο­λι­τι­κή αντί­λη­ψη, ανα­πό­φευ­κτα το ΚΚΕ βρί­σκε­ται διαρ­κώς μπρο­στά σε «ανα­χώ­μα­τα». Διότι κά­ποιοι άλλοι και όχι αυτό γί­νο­νται εκ­φρα­στές των λαϊ­κών δια­θέ­σε­ων για πο­λι­τι­κή ανα­τρο­πή. Διότι όσο αυτές οι δια­θέ­σεις υπάρ­χουν, θα τεί­νουν να απο­κτή­σουν πο­λι­τι­κή έκ­φρα­ση. Και όταν είναι μα­ζι­κές, θα τεί­νουν να απο­κτή­σουν τη δυ­να­μι­κή μα­ζι­κού λαϊ­κού ρεύ­μα­τος. Τεκ­μη­ριώ­νο­ντας θε­ω­ρη­τι­κά την αποχή του από οποια­δή­πο­τε προ­σπά­θεια να εκ­φρά­σει τέ­τοιες μα­ζι­κές λαϊ­κές δια­θέ­σεις, το ΚΚΕ βρί­σκε­ται σε μια συν­θή­κη ιδιό­μορ­φης «αντι­δι­κί­ας» με τον κόσμο που θέλει λύ­σεις πο­λι­τι­κής ανα­τρο­πής τώρα, στη σκλη­ρό σή­με­ρα, κι όχι στο θολό και μα­κρι­νό αύριο της λαϊ­κής εξου­σί­ας. Άλ­λω­στε, το με­τα­βα­τι­κό σχέ­διο και πρό­γραμ­μα έχει ακρι­βώς αυτή τη λει­τουρ­γία: να φτιά­ξει μια «γέ­φυ­ρα» ανά­με­σα σε τέ­τοιες ώρι­μες δια­θέ­σεις και την ερ­γα­τι­κή εξου­σία. 
Θα συμ­φω­νού­σα­με με το ΚΚΕ αν έλεγε ότι αυτή η «γέ­φυ­ρα» δεν έχει νόημα αν δεν υπάρ­χουν τέ­τοιες μα­ζι­κές λαϊ­κές δια­θέ­σεις ή αν δεν υπάρ­χουν σε προ­δρο­μι­κή έστω μορφή τα στοι­χεία μιας πο­λι­τι­κής κρί­σης όπου οι η κυ­ρί­αρ­χη τάξη δεν μπο­ρεί να κυ­βερ­νά όπως πριν και οι κυ­ριαρ­χού­με­νες τά­ξεις δεν θέ­λουν να κυ­βερ­νώ­νται όπως πριν. Όμως, μπο­ρεί να μη γνω­ρί­σα­με στα τε­λευ­ταία 5 χρό­νια στην Ελ­λά­δα μια κα­τά­στα­ση άμεσα επα­να­στα­τι­κή, αλλά η βα­σι­κή αυτή συν­θή­κη υπήρ­ξε. Και άρα η «γέ­φυ­ρα» όχι μόνο είχε νόημα, αλλά ήταν και απα­ραί­τη­τη. Αυτό είναι που εξη­γεί γιατί το ΚΚΕ βρί­σκει συ­νέ­χεια μπρο­στά του «ανα­χώ­μα­τα»: είναι οι συ­νέ­πειες της δικής του απο­χής από τα με­τα­βα­τι­κά πο­λι­τι­κά κα­θή­κο­ντα του σή­με­ρα.

πηγη: rproject.gr

Γράφει ο  Γιώργος Παυλόπουλος

Τα ποσοστά τους μπορεί να ανέβηκαν ή να έμειναν περίπου στάσιμα, αλλά πόσες ψήφους έχασαν τα δύο μεγάλα κόμματα των Μνημονίων; Και τι συνέβη με τους κολαούζους τους; Πού πήγαν όλες αυτές οι ψήφοι αφού και η κοινοβουλευτική Αριστερά δεν κέρδισε; Πόσο ανθεκτική και επικίνδυνη αποδείχθηκε η Χρυσή Αυγή;

Οι δημοσκοπήσεις μπορεί να μην λένε σχεδόν ποτέ την αλήθεια, όμως οι αριθμοί των εκλογών είναι απολύτως πραγματικοί και αμείλικτοι. Και η επαναστατική Αριστερά οφείλει να τους μελετά με προσοχή και να βγάζει συμπεράσματα. Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Η κυβέρνηση και το μνημονιακό μπλοκ

Σε σχέση με τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, στις 20 Σεπτεμβρίου – δηλαδή οκτώ μήνες αργότερα – ψήφισαν 764.000 λιγότεροι. Το αποτέλεσμα ήταν η αποχή να εκτιναχθεί στο υψηλότερο επίπεδο της μεταπολίτευσης, ήτοι στο 43,4% έναντι 36,4% τον Ιανουάριο. Μάλιστα, η αποχή βαίνει διαρκώς αυξανόμενη στα μνημονιακά χρόνια, έχοντας σχεδόν διπλασιαστεί από το 25,9% των εκλογών του 2007.

Αυτό, πρακτικά, σημαίνει ότι η νέα κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, η οποία καλείται να εφαρμόσει το τρίτο και πιο βαρύ μνημόνιο, διαθέτει τη χαμηλότερη εκλογική νομιμοποίηση από το 1990. Κι αυτό διότι έχει ψηφιστεί από μόλις 2.126.300 πολίτες, σε σύνολο σχεδόν 10 εκατομμυρίων εγγεγραμμένων στους καταλόγους – δηλαδή, περίπου από τον ένα στους πέντε.

Από πού προήλθε κυρίως, όμως, αυτή η αποχή; Μια σύγκριση στις ψήφους των κομμάτων αποδεικνύει ότι τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης είδαν τους «πιστούς» τους στην κάλπη να μειώνονται κατά σχεδόν 420.000 – 320.000 ο ΣΥΡΙΖΑ και 95.000 οι ΑΝ.ΕΛ. Άλλες 190.000 ψήφους έχασε η ΝΔ, ενώ οι απώλειες του «ψηφίζω κάθε συμφωνία» Ποταμιού διαμορφώθηκαν στις 150.000 ψήφους.

Όσον αφορά στο σχήμα ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, είναι απάτη ότι δικαιώθηκε και ενισχύθηκε. Διότι μπορεί σε σύγκριση με το άθροισμα των δύο κομμάτων τον Ιανουάριο οι ψήφοι να είναι περισσότερες κατά περίπου 20.000, όμως πρέπει να συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι σε αυτές τις εκλογές δεν κατέβηκε ούτε το ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. του Γιωργάκη Παπανδρέου, που είχε πάρει 150.000 ούτε και η «Τελεία» του Γκλέτσου με 110.000. Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι οι οπαδοί αυτών των δύο κατευθύνθηκαν προς τη «Δημοκρατική Συμπαράταξη» σε αναλογία μόλις ένα προς τέσσερα, αυτό μεταφράζεται σε σχεδόν 65.000 ψήφους. Έτσι, έστω κι αν ο Κουβέλης τράβηξε ορισμένους της ΔΗΜΑΡ προς τον ΣΥΡΙΖΑ, στην πραγματικότητα η Φώφη και ο Λαλιώτης είναι καθαρά ηττημένοι.

Συνολικά, λοιπόν, τα κόμματα που ψήφισαν πρόσφατα στη Βουλή το τρίτο μνημόνιο έχασαν συνολικά περί τις 800.000 ψήφους, σε απόλυτους αριθμούς. Μάλιστα, στην πραγματικότητα μπορούμε εύλογα να ισχυριστούμε ότι οι απώλειες όλων και ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ, σε σύγκριση όσους τον ψήφισαν με ελπίδα τον Ιανουάριο, είναι πολύ μεγαλύτερες και απλώς καλύφθηκαν εν μέρει από την εισροή ψήφων από άλλες «δεξαμενές», όπως το ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. και η «Τελεία» ή ακόμη και ο ΛΑ.Ο.Σ. που είχε πάρει 65.000 ψήφους.

Η Χρυσή Αυγή

Παρά τους φόβους και τις προεκλογικές εκτιμήσεις, παρά το ευνοϊκό κοινωνικά περιβάλλον λόγω της προσφυγικής κρίσης, παρά την έλλειψη άλλης αντιμνημονιακής επιλογής στον χώρο της (ακρο)Δεξιάς, η Χρυσή Αυγή δεν κατάφερε να αναδειχθεί ως ο μεγάλος κερδισμένος αυτής της αναμέτρησης. Μια απλή σύγκριση με τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου δείχνει ότι ναι μεν αύξησε το ποσοστό της (από το 6,28% στο 6,99%), όμως απώλεσε κάπου 9.000 ψήφους πανελλαδικά.

Μια προσεκτικότερη δε μελέτη των αποτελεσμάτων, ανά περιφέρεια και δήμο, δείχνει ότι κατέγραψε σημαντικές απώλειες στο Λεκανοπέδιο της Αττικής, αλλά και στη Θεσσαλονίκη – δηλαδή στα δύο μεγαλύτερα αστικά συμπλέγματα της χώρας, όπου αντικειμενικά χτυπά και η “καρδιά” των πολιτικών εξελίξεων. Χρωστά δε το γεγονός ότι παρέμεινε σταθερή και στην τρίτη θέση στις επιδόσεις που σημείωσε σε περιοχές που βρίσκονται στο επίκεντρο του προσφυγικού.

Πιο συγκεκριμένα, η Χρυσή Αυγή πήρε 16.700 λιγότερες ψήφους στις 5 περιφέρειες της Αττικής (Α και Β Αθήνας-Πειραιά και Υπόλοιπο), χάνοντας έτσι το 13% της δύναμής της έναντι του Ιανουαρίου, αλλά και 3.500 λιγότερες στην Α και Β Θεσσαλονίκης, που μεταφράζονται σε απώλειες της τάξης του 8,5%. Αντιθέτως, στη Λέσβο εκτινάχθηκε από τις 2.800 στις 4.250 ψήφους (+52%), στα Δωδεκάνησα από τις 5.700 στις 7.200 (+26%), στη Σάμο από 1.400 σε 1.800 (+28,5%), αλλά και στα Χανιά από 3.850 σε 4.850 (+26%).

Ωστόσο, αυτή η εικόνα δεν δικαιολογεί εφησυχασμό. Αφενός, επειδή μετά και την παραδοχή της «πολιτικής ευθύνης» για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η νεοναζιστική οργάνωση ενισχύει και βαθαίνει τα ιδεολογικά και εγκληματικά χαρακτηριστικά της. Κι αφετέρου, διότι εξακολουθεί να έχει πολύ μεγαλύτερη διείσδυση στις εργατικές συνοικίες, τους νέους και τους άνεργους σε σύγκριση με τα μεσαία και ανώτερα στρώματα και τις πλούσιες περιοχές.

Για του λόγου το αληθές, η επιρροή της παραμένει υψηλότερη του πανελλαδικού ποσοστού της στο Πέραμα (10,2%), το Κερατσίνι (8%), τη Νίκαια (7,7%), ενώ κινείται γύρω από αυτό στο Περιστέρι, το Αιγάλεω, το Ίλιον και τους Άγιους Ανάργυρους – Καματερό. Επίσης – εδώ βάσει των exit polls – ήρθε πρώτη στους ανέργους με 16,6% (δεύτερη η ΛΑΕ με 15,8%) και τρίτη στις προτιμήσεις των νέων με 11% (έναντι 40% του ΣΥΡΙΖΑ και μόλις 18% της ΝΔ).

Από την άλλη, τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής στις πλούσιες συνοικίες είναι πολύ χαμηλότερα του πανελαδικού μέσου όρου: Αγία Παρασκευή 4,33%, Παπάγου-Χολαργός 4,94%, Παλαιό Φάληρο 4,45%, Λυκόβρυση-Πεύκη 4,43% και Γλυφάδα 5,52%.

Η Αριστερά

Το αποτέλεσμα των εκλογών αποδεικνύει ότι, ειδικά μετά τη σωρευμένη εμπειρία των τελευταίων επτά ετών της κρίσης, οι αγωνιστές και οι Αριστεροί δεν τρώνε πλέον φούμαρα, δεν ξεχνούν, ούτε βεβαίως ζουν για την δευτέρα παρουσία. Γι” αυτό και το ΚΚΕ, που τώρα υπόσχεται ότι θα είναι η μοναδική φωνή της αντιπολίτευσης στη Βουλή, όχι απλώς δεν άντεξε ή δεν ωφελήθηκε όπως ισχυρίζεται, αλλά είδε τις ψήφους του στην κάλπη να έχουν μειωθεί κατά σχεδόν 40.000.

Κάτι ανάλογο ισχύει και με την Λαϊκή Ενότητα, που δεν έπεισε ότι αποτελεί κάτι “φρέσκο” και διαφορετικό, που μπορεί να δώσει προοπτική και ελπίδα. Οι 155.000 ψήφοι που συγκέντρωσε η ΛΑΕ στην πρώτη της εκλογική κάθοδο ασφαλώς δεν είναι αμελητέα ποσότητα και η στράτευσή τους στους αγώνες που έρχονται είναι πολύτιμη. Παρ” όλα αυτά, είναι πολύ λιγότεροι σε σχέση με τις προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί, με την αναλογία των βουλευτών της προηγούμενης κυβέρνησης που αποχώρησαν, με τις δηλώσεις στήριξης από εκατοντάδες στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ από όλη την Ελλάδα.

Αντιθέτως (εξαιρώντας τον Λεβέντη), ως μοναδικοί κερδισμένοι σε επίπεδο ψήφων – περίπου 50.000 συνολικά – εμφανίζονται τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα με αντιμνημονιακή αναφορά και συνεπή, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, παρουσία στους αγώνες, είτε αυτοχαρακτηρίζονται ως επαναστατική Αριστερά είτε όχι.

Συγκεκριμένα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αν και ξεκίνησε “πληγωμένη” πολιτικά και από χαμηλότερη εκλογική “βάση” (λόγω της αποχώρησης ΑΡΑΝ-ΑΡΑΣ και διάλυσης της ΜΑΡΣ), όχι απλώς κατάφερε να διατηρήσει τις δυνάμεις της αλλά και να τις αυξήσει κατά 5.000 – κάτι που δεν μπορεί να αποδοθεί μόνο ή κυρίως στην επιτυχημένη εκλογική συνεργασία με το ΕΕΚ. Επίσης, το Ε.ΠΑ.Μ (δεν είχε κατέβει τον Ιανουάριο), πήρε 41.000 ψήφους, ενώ αύξηση κατέγραψαν η συνεργασία των «μ-λ» (κατά 1.000 ψήφους) και η ΟΚΔΕ (κατά 500).

Φυσικά, παρά το ελπιδοφόρο μήνυμα ότι η αντίσταση παραμένει ζωντανή και ενοχλητική για το σύστημα, δεν χωράει αμφιβολία ότι τα κέρδη αυτού του «στρατοπέδου» είναι μικρά – τόσο σε σύγκριση με τις απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ όσο και, κυρίως, με τις ανάγκες της εποχής. Εξάλλου, σε συνδυασμό και με την αποχή-ρεκόρ, είναι σαφές ότι εκατοντάδες χιλιάδες αριστεροί και αγωνιστές που αισθάνθηκαν αυτή τη φορά προδομένοι από την «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση προτίμησαν να μείνουν σπίτι τους, καθώς δεν πείστηκαν ότι αξίζει η ψήφος και η στράτευση στον αγώνα για μια άλλη προοπτική (και μάλιστα, όχι αναγκαία αντικαπιταλιστική).

Το συμπέρασμα

Εκλογικά, λοιπόν, η κοινωνία μοιάζει να είναι χωρισμένη στα δύο:

•    Οι μεν, που προσήλθαν στην κάλπη, ψήφισαν συντριπτικά υπέρ των μνημονιακών κομμάτων όχι επειδή τα εμπιστεύονται ή θεωρούν πως ανταποκρίνονται στις ανάγκες τους (αν και αυτό είναι γεγονός ότι ισχύει για ένα τμήμα τους), αλλά επειδή οι περισσότεροι έχουν δεχθεί ότι δεν μπορεί να γίνει αλλιώς για να μείνουμε ζωντανοί και να αναπνέουμε, έστω με το σταγονόμετρο, εντός ευρώ και ΕΕ.

•    Οι δε, όσοι απείχαν, συγκροτούν μία κοινωνική και πολιτική Βαβέλ, με καμβά την απογοήτευση και την απαξίωση του συστήματος εξουσίας – είτε επιμέρους πλευρών του (π.χ. των εκλογών που “δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτα” ή των “πουλημένων μίντια”) είτε στο σύνολό του. Αναμφίβολα, ένα μέρος της αποχής έχει αντιδραστικά χαρακτηριστικά – ειδικά όμως στη συγκεκριμένη εκλογική αναμέτρηση, το τμήμα της “αριστερής αποχής” είναι αναμφίβολα πιο ενισχυμένο.

Αρκετοί θα σπεύσουν να χαρακτηρίσουν την εικόνα αυτή ως γρίφο, αλλά στην ουσία πρόκειται για μια μεγάλη πρόκληση.

Η τάση της υποταγής μπορεί να μοιάζει κυρίαρχη και καταθλιπτική, τόσο ως ψήφος όσο και ως αποχή, όμως αυτό συμβαίνει επειδή υπάρχει ένα τεράστιο έλλειμμα προοπτικής και ενός “αφηγήματος” που θα δώσει δημιουργική διέξοδο στην οργή και την απογοήτευση, θα συντρίψει την παραίτηση και τον ατομικισμό και θα ανοίξει διάπλατα τον δρόμο  του αγώνα, της σύγκρουσης – και, τελικά, της συμμετοχής στις εκλογές με μια αντίστοιχη επιλογή.

Ας έχουμε καλά στο νου μας δε ότι το αφήγημα αυτό δεν μπορεί να γραφτεί με παλιά και σκουριασμένα υλικά, με εκκλήσεις περί κενής περιεχομένου ενότητας ή με μικροκομματικούς ηγεμονισμούς. Δεν μπορεί να γραφτεί ούτε με εκλογικές συνεργασίες χωρίς κοινωνική αντιστοίχηση και μαζικούς αγώνες, ούτε όμως με κινηματικές πρωτοβουλίες που δε θα συνοδεύονται από πολιτική προοπτική σύνθεσης και ανατροπής.

Όσο για τους πρωταγωνιστές, οφείλουν να είναι οι ίδιοι σε όλα τα παραπάνω μέτωπα. Άλλο οργάνωση και άλλο πολιτικός και οργανωτικός “τεϊλορισμός”…

πηγη: pandiera.gr

[Το παρακάτω κείμενο αποτελεί εισήγηση μελών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ από την «Ενωτική Πρωτοβουλία Παρέμβασης και Διαλόγου» στην ανοιχτή συζήτηση που καλείται την Παρασκευή 25/9 στα γραφεία της Ταξικής Κίνησης (Σολωμού 13, Εξάρχεια, 4ος όροφος) στις 7μμ.

Κατατίθεται για να συζητηθεί εν όψει της 3ης Συνδιάσκεψης. Προτείνεται στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να συζητηθεί και να υιοθετηθεί –αυτό ή παραλλαγές του- στο πλαίσιο της μετωπικής λογικής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δεν πρόκειται για πρόταση διάλυσης, αλλά μια μεθοδολογία για να χτιστεί το «πλατύ μέτωπο ανατροπής», που προτείνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, εντός του οποίου και η ίδια θα μπορεί να παρεμβαίνει με αναβαθμισμένο ρόλο και μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Πιστεύουμε ότι εντός ενός τέτοιου μετώπου, το αντικαπιταλιστικό μέτωπο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να πρωτοστατήσει και εντός αυτής της διαδικασίας να ενισχυθεί (χωρίς αυτό να έρχεται σε αντιπαράθεση με τη συζήτηση για το μετασχηματισμό της ίδιας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ώστε να ανταποκριθεί στις νέες συνθήκες, στην οποία επίσης θέλουμε να συμβάλλουμε εν όψει της Συνδιάσκεψης).

Επιδιώκουμε τη δημόσια συζήτηση γύρω από μια τέτοια κατεύθυνση πρώτα στις Τοπικές και Κλαδικές Επιτροπές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Επιδιώκουμε όμως και το διάλογο με όλους τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες της αριστεράς και του κινήματος γύρω από μια τέτοια κατεύθυνση. Άλλωστε, η συζήτηση αυτή έχει ανοίξει ήδη και σε αυτήν θα θέλαμε να συμβάλλουμε με τη δημοσιοποίηση αυτού του κειμένου]

Ανοιχτό κάλεσμα σε όλες τις δυνάμεις της αριστεράς, σε κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια

Μετά από πέντε χρόνια μνημονιακής ισοπέδωσης της κοινωνίας, καταπάτησης εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, συρρίκνωσης μισθών και συντάξεων και κατακόρυφης αύξησης της ανεργίας και της μετανάστευσης, η αριστερά (όλων των αποχρώσεων) ακόμα δεν έχει καταφέρει να συγκροτήσει αξιόπιστη πρόταση. Αντίθετα, με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και την τραγική κατάληξη της υπογραφής του τρίτου μνημονίου, και την εφαρμογή του πλέον από τον ΣΥΡΙΖΑ, απειλείται το ηθικό πλεονέκτημα και η εμπιστοσύνη της κοινωνίας στις δυνάμεις της αριστεράς.

Και αναφερόμαστε συγκεκριμένα στις «δυνάμεις της αριστεράς» επειδή ο αγώνας ενάντια στην πολιτική των μνημονίων είναι πάνω από όλα ταξικός, είναι ο αγώνας ενάντια στην προσπάθεια των πλουσίων, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών, των μεγαλοεργολάβων, να ξεπεράσουν την οικονομική κρίση σε βάρος του κόσμου που ζει από την εργασία του. Μόνο οι οργανωμένες δυνάμεις που το κατανοούν αυτό και έχουν ταχθεί συνειδητά με τον κόσμο της εργασίας μπορούν να συμβάλουν στο να έχει αυτός ο αγώνας κατεύθυνση προς κάτι δομικά καλύτερο και να μην ξαναβρούμε απλά μπροστά μας τον παλιό κόσμο μασκαρεμένο. Όμως μέχρι στιγμής σταθήκαμε κατώτεροι των περιστάσεων, των αναγκών και των προσδοκιών της κοινωνίας.

Για όσες και όσους καταλαβαίνουμε τι θα σημαίνει για την κοινωνία η εφαρμογή του τρίτου μνημονίου, είναι η ώρα να σκεφτούμε την πολιτική αλλιώς. Αντί η αριστερά όλων των αποχρώσεων και ρευμάτων να δημιουργεί σχέδια σε κλειστά γραφεία και να τα προτείνει στον λαό, έχει έρθει η ώρα να κατανοήσει τις ανεπάρκειές της και να βοηθήσει να έρθει ο οργανωμένος λαός στο προσκήνιο. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι η πολιτική ως συμφωνίες κορυφής μεταξύ στελεχών, οργανώσεων και τάσεων, δεν εμπνέει πια κανέναν. Αν συμφωνούμε ότι το ερώτημα της επόμενης μέρας των εκλογών είναι το πώς θα ανατραπεί αυτή η πολιτική και θα ανοίξει μια άλλη πορεία για την ελληνική κοινωνία, μέσα από κινηματικές διαδικασίες και μέσα από την οργάνωση του λαού -κι όχι το πώς θα ενισχυθεί ο ένας ή ο άλλος κομματικός ή μετωπικός σχηματισμός- τότε θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα υπάρχοντα σχήματα στο χώρο της Αριστεράς σήμερα δεν είναι επαρκή από μόνα τους για αυτή την κατεύθυνση, αλλά ότι πρέπει να βρούμε τρόπους μετωπικής συμπόρευσής τους, τόσο κινηματικά όσο και πολιτικά, σε μια ανώτερη ποιοτικά ενότητα που θα υπερβαίνει το άθροισμά τους.

Αυτό που χρειαζόμαστε για να αποκτήσει ξανά ο λαός εμπιστοσύνη, όχι τόσο στην αριστερά αλλά κυρίως στην ίδια τη δύναμή του, είναι ένα κίνημα πραγματικής δημοκρατίας, ένα μέτωπο ανατροπής που θα ακυρώσει τα μνημόνια, θα απελευθερώσει τη χώρα από το καθεστώς μόνιμης επιτροπείας και θα οδηγήσει σε ένα νέο σύνταγμα. Με τους δανειστές να εγκρίνουν πλέον κάθε νομοσχέδιο που κατατίθεται, με τη μετα-δημοκρατία που είναι συστατικό πλέον στοιχείο της ΕΕ, τίθεται ζήτημα λαϊκής κυριαρχίας. Χρειαζόμαστε λοιπόν ένα κίνημα που θα χτίσει -με όρους τομής και όχι «συνέχειας του κράτους» και «σταδιακής απεμπλοκής»- μία ριζικά διαφορετική προοπτική. Ένα μέτωπο με σκοπό την κατάργηση της πολιτικής των Μνημονίων, δημοκρατικό και ταξικό. Μέτωπο αντίστασης στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και τους «θεσμούς» που την εκφράζουν. Ένα κοινωνικοπολιτικό μέτωπο – ακόμη πιο σωστά: ένα μεγάλο κοινωνικό μέτωπο που θα επιδιώξει και την πολιτική του εκπροσώπηση. Είναι, ξεκάθαρα, πλέον, ζήτημα επιβίωσης.

Θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι αυτό το μέτωπο δεν θα μετατραπεί σε κόμμα. Μιλάμε για ένα μέτωπο τακτικών στόχων που ορίζοντάς του είναι, μετά την ακύρωση των μνημονίων, ένα νέο σύνταγμα που θα γράψει ο ίδιος ο λαός, για να κατοχυρώσει και να προστατεύσει τα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας. Αυτό το σύνταγμα θα το γράψει με βάση και την εμπειρία του από αυτόν τον αγώνα. Δεν μιλάμε για επιστροφή σε έναν «υγιή καπιταλισμό», που γνωρίζουμε καλά ότι δεν μπορεί να υπάρξει. Αλλά το πού θα καταλήξει αυτός ο αγώνας δεν μπορεί παρά να είναι ένα ανοιχτό διακύβευμα. Ως τώρα η αριστερά ζητούσε την εμπιστοσύνη του λαού. Ίσως ήρθε η ώρα η αριστερά να εμπιστευθεί τον οργανωμένο λαό.

Και γι’ αυτό θεωρούμε ότι σε ένα τέτοιο μέτωπο, που θα χτιστεί από τα κάτω, έχουν θέση όλες οι δυνάμεις της αριστεράς: Με όρους ισοτιμίας και πολιτικής-οργανωτικής αυτοτέλειας. Όχι για να «καπελώσουν» αλλά για να συμμετέχουν και να βοηθήσουν με τις ιδέες τους, τις επεξεργασίες τους, την εμπειρία και την αγωνιστικότητά τους. Χωρίς εχέγγυα για την επικράτηση των προτάσεών τους, αλλά και χωρίς απαίτηση να αυτοδιαλυθούν για χάρη του μετώπου. Γνωρίζουμε καλά ότι υπάρχουν στρατηγικές διαφορές μεταξύ των δυνάμεων της αριστεράς – και αυτή η πολυσυλλεκτικότητα είναι πλούτος, δημοκρατία και παρακαταθήκη. Επίσης όμως πιστεύουμε ακράδαντα ότι μπορούν, σε μία τόσο κρίσιμη στιγμή για τον κόσμο της εργασίας και μετά από τόσες (θετικές και αρνητικές) εμπειρίες, να συστρατευθούν σε κοινούς τακτικούς στόχους, που όμως θα περιγράφουν μια πραγματική διέξοδο. Οι λαμπρότερες σελίδες της ιστορίας της αριστεράς άλλωστε γράφτηκαν όταν κινήθηκε μετωπικά –και ειδικά στην Ελλάδα έχουμε βαριά παρακαταθήκη από το έπος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

Θα πρέπει ρητά ωστόσο να αποκλειστεί η συμμετοχή στο μέτωπο όσων ψήφισαν μνημόνια ή υπηρέτησαν μνημονιακές κυβερνήσεις. Όσοι το έπραξαν και ειλικρινά μετάνιωσαν, θα είναι μάλλον πιο χρήσιμοι στον αγώνα μας κρατώντας αποστάσεις.

1. Το μέτωπο θα πρέπει να συγκροτηθεί πάνω σε κάποιους άξονες, σε κάποιους βασικούς στόχους που μπορούν να συγκροτήσουν πρόγραμμα διεξόδου προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων, με βάση και τις εμπειρίες που αποκομίσαμε όλο το προηγούμενο διάστημα, που κατά τη γνώμη μας είναι:

• Ακύρωση των μνημονίων και όλων των εφαρμοστικών τους νόμων.
• Παύση πληρωμών, μη αναγνώριση και διαγραφή του ληστρικού χρέους.
• Ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων που έγιναν για να εξυπηρετηθεί το χρέος και διεκδίκηση δημόσιων κοινωνικών αγαθών για όλους και όλες
• Εθνικοποίηση των τραπεζών και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας με κοινωνικό έλεγχο, για να είναι δυνατή η εφαρμογή φιλολαϊκής πολιτικής.
• Ανάκτηση της νομισματικής πολιτικής με έξοδο από την ευρωζώνη και υιοθέτηση εθνικού νομίσματος, σε ρήξη με την ΕΕ. Όπως έδειξε η πρόσφατη εμπειρία, αυτό είναι απαραίτητο μέτρο για την αποφυγή εκβιασμών όπως αυτός που είδαμε με τις κλειστές τράπεζες, ενώ και η έξοδος από την ευρωζώνη, για να είναι απαρχή μιας άλλης πορείας, πρέπει να είναι καθαρό ότι πραγματοποιείται σε ρήξη με όλες τις συνθήκες και τις δεσμεύσεις της ΕΕ και όχι σε συνεννόηση με τους «εταίρους».
• Λαϊκή κυριαρχία, εθνική ανεξαρτησία. Μια ανεξάρτητη πολιτική, με τα συμφέροντα των εργαζομένων μπροστά, θα μας φέρει αντικειμενικά σε σύγκρουση με την ΕΕ του νεοφιλελευθερισμού και της μεταδημοκρατίας και θα κάνει μονόδρομο την ρήξη με αυτήν. Το μέτωπο πρέπει να προετοιμάζει τον λαό για αυτή τη ρήξη. Όχι ως επιλογή εθνικής απομόνωσης, αλλά ως διεθνιστικό καθήκον, ως έμπρακτη απόδειξη ότι οι λαοί μπορούν να καθορίζουν τις τύχες τους.
• Υπεράσπιση και διεύρυνση των εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων. Καμία ανοχή σε φασιστικές και ρατσιστικές-σεξιστικές αντιλήψεις. Όχι στις διακρίσεις ανάλογα με το φύλο, την καταγωγή, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την αναπηρία. Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος – άσυλο στους πρόσφυγες, νομιμοποιητικά έγγραφα στους μετανάστες.
• Καμία εμπλοκή σε επιθετικούς πολέμους. Έξοδος από το ΝΑΤΟ, καμία στήριξη στις επεμβάσεις του. Να κλείσουν όλες οι βάσεις του θανάτου.
• Πάλη για την πραγματική δημοκρατία. Νέο σύνταγμα που θα το γράψει ο λαός με βάση τις εμπειρίες του και τους αγώνες του και με γνώμονα την υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας από την εκμετάλλευση.

Ένα τέτοιο μέτωπο θα πρέπει να ξεκαθαρίσει ότι δεν είναι γενικά με την «ανάπτυξη» και τις «επενδύσεις», λέξεις που ακούγονται συχνά τελευταία ως πρόταση για διέξοδο από την κρίση. Είμαστε με τις δημόσιες επενδύσεις, με την ανάπτυξη που δεν καταστρέφει το περιβάλλον και που έχει στόχο να ωφελήσει το σύνολο της κοινωνίας και όχι τις τσέπες κάποιων μεγαλοεργολάβων. Είμαστε με τα συνεταιριστικά εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης, με τους εργαζόμενους που δουλεύουν και αποφασίζουν από κοινού και ισότιμα. Το όραμά μας δεν είναι μία χώρα-«επενδυτικός παράδεισος», που θα είναι πόλος έλξης για το μεγάλο κεφάλαιο λόγω φτηνού εργατικού δυναμικού, ούτε μια χώρα καταναλωτικής ευδαιμονίας, αλλά έναν τόπο με κοινωνική ευημερία, όπου θα υπάρχουν για όλους τα κοινωνικά αγαθά: εργασία, παιδεία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση. Να περιγράψουμε τι θέλουμε: μια κοινωνία και μια οικονομία που θα αντιστοιχεί στις ανάγκες της εργαζόμενης πλειοψηφίας.
Οι παραπάνω άξονες μπορούν να διασαφηνιστούν, να εμπλουτιστούν και να γίνουν ένα πραγματικό πρόγραμμα διεξόδου, μέσα από τις ίδιες διαδικασίες του μετώπου, με την πολύτιμη εμπειρία του ίδιου του κόσμου της εργασίας, των αγροτών και των άμεσων παραγωγών, και με συμβολή από όλες τις πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς που θα συμμετέχουν στο μέτωπο αυτό.

2. Ένα τέτοιο μέτωπο θα πρέπει να οικοδομεί τις δικές του δομές και τις δικές του μορφές οργάνωσης: με τοπικές επιτροπές-λαϊκές συνελεύσεις που θα συζητούν και θα διεκδικούν. Με στέκια που θα είναι ταυτόχρονα εργατικές λέσχες και χώροι κοινωνικής αλληλεγγύης. Που θα οργανώνει την επιβίωση του λαού, ενσωματώνοντας τις καλύτερες εμπειρίες που ήδη υπάρχουν από τις δομές αλληλεγγύης έως τα σωματεία βάσης, οικοδομώντας ένα παράλληλο δίκτυο, ενώ ταυτόχρονα θα διεκδικεί αποφασιστικά το γκρέμισμα των μνημονιακών πολιτικών και την εγκαθίδρυση δημόσιας παιδείας, υγείας, ασφάλισης, κοινωνικής πρόνοιας για όλους. Που θα στήσει κινήματα σε χώρους εργαζομένων και ανέργων, αλλά και την κοινωνική τους στήριξη. Που θα διεκδικεί τις επιχειρήσεις που κλείνουν να τις πάρουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, που θα αποτρέψει τους πλειστηριασμούς, που θα κάνει καταλήψεις στέγης για να στεγάσει τους άστεγους, ως έμπρακτες μορφές αντίστασης ενός κινήματος που θα διεκδικεί ενεργά να γκρεμίσει τις πολιτικές φτωχοποίησης. Με δικές του μορφές αλληλοενημέρωσης, δίκτυα πληροφόρησης, δικά του όργανα, καταμερισμό, δικό του τρόπο αυτοπροστασίας. Αξιοποιώντας τις καλύτερες εμπειρίες από τις πλατείες του 2011, τα εργατικά σχήματα και σωματεία, τις δομές αλληλεγγύης, τις λαϊκές συνελεύσεις, τις εργατικές λέσχες, τις μεγάλες απεργίες, τις επιτροπές του «ΟΧΙ μέχρι το τέλος».

3. Ένα μέτωπο που θα διεκδικεί πραγματική δημοκρατία δεν μπορεί παρά να την κάνει το ίδιο καθημερινή πρακτική. Χρειαζόμαστε ένα μέτωπο που βασικοί του πυρήνες θα είναι οι τοπικές οργανώσεις μελών. Που θα εμπλέκονται συχνά σε κεντρικές αποφάσεις με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Που τα όργανα θα λειτουργούν με βάση τις αρχές της αιρετότητας, της ανακλητότας και της εναλλαγής. Που θα έχει συλλογική ηγεσία και που διαθέσεις αρχηγισμού θα ανακόπτονται. Που δεν θα αποτελέσει μηχανισμό ανάδειξης στελεχών, που οι βουλευτές που ενδεχομένως αργότερα να εκλέξει θα δίνουν τουλάχιστον το 50% της αμοιβής τους για τις ανάγκες του μετώπου. Που για όλα τα οικονομικά θα γίνεται συλλογική διαχείριση και θα υπάρχει διαφάνεια. Που τα όργανα θα συγκροτούνται αναλογικά, με βάση πολιτικές πλατφόρμες, και οι αποφάσεις θα παίρνονται δημοκρατικά, επιδιώκοντας την ευρύτερη δυνατή συναίνεση. Αν στόχος μας είναι να προετοιμάσουμε και να υλοποιήσουμε τέτοιες κοσμογονικές αλλαγές, δηλαδή μια πραγματική σύγκρουση με τους «θεσμούς» της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την Ευρωζώνη, τότε πρέπει να επινοήσουμε, βασισμένοι στις καλύτερες ιστορικές παραδόσεις της αριστεράς και στις πρόσφατες των κινημάτων παγκόσμια, τις οργανωτικές και πολιτικές μορφές που θα εκφράζουν από τώρα τη δημοκρατία του λαού και θα οδηγούν στην κοινωνική χειραφέτηση.

Καλούμε λοιπόν να συγκροτηθεί άμεσα ένα τέτοιο μέτωπο από τα κάτω, με τη συμμετοχή και στήριξη όλων των δυνάμεων της αριστεράς. Μέσα από ανοιχτές διαδικασίες και με βάση αυτούς τους άξονες, θα εξειδικεύσει και θα εμπλουτίζει το πρόγραμμα και τις προτάσεις του. Με επίγνωση όλου του κόσμου της αριστεράς σήμερα ότι πρέπει να αναγνωρίσει τη μερικότητα των παρεμβάσεων του τα 5 μνημονιακά χρόνια και ότι η παρέμβασή του θα είναι νικηφόρα μόνο αν μπορούν να βγουν μπροστά και θαρρετά νέες κοινωνικές δυνάμεις.

Πολλοί και πολλές θα πουν ότι έχουμε ήδη αργήσει για να ξεκινήσουμε μια νέα προσπάθεια και ότι θα πρέπει να περιοριστούμε στο να πλαισιώσουμε κάποιο από τα υπάρχοντα σχήματα. Απαντάμε ότι, αν το μέτωπο αυτή τη φορά δεν γίνει σωστά, ανοιχτά και δημοκρατικά, δεν θα γίνει καθόλου – ή δεν θα είναι αποτελεσματικό. Να ξαναχτίσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης με την κοινωνία, να δημιουργήσουμε τις δομές που θα φέρουν τον οργανωμένο λαό στο προσκήνιο της ιστορίας. Γιατί μόνο αυτός μπορεί να είναι φορέας πραγματικής ελπίδας. Μας ετοιμάζουν δύσκολα χρόνια. Να απαντήσουμε με ενότητα, αντίσταση, ταξική αλληλεγγύη, πίστη στις δυνάμεις μας. Να σαρώσουμε τα μνημόνια, τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και το σύστημα που τις γεννά!

πηγη: pandiera.gr

1. Συνεδρίασε το Πολιτικό Συμβούλιο της Λαϊκής Ενότητας για μια πρώτη εκτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος και για τον προγραμματισμό δράσης μέχρι το τέλος του χρόνου.

Το Πολιτικό Συμβούλιο ευχαριστεί θερμά τους 155.000 πολίτες που υποστήριξαν με την ψήφο τους τη Λαϊκή Ενότητα, απορρίπτοντας τον πολιτικό και συναισθηματικό εκβιασμό, ξεπερνώντας την προσπάθεια τρομοκράτησης του εκλογικού σώματος. Χαιρετίζει τα μέλη και τους φίλους της Λαϊκής Ενότητας, που έδωσαν με αυταπάρνηση και ανιδιοτέλεια τον εκλογικό αγώνα. Αυτή η αγωνιστική προσφορά μας επωμίζει ευθύνες και ενισχύει την αποφασιστικότητά μας να συνεχίσουμε τη μεγάλη προσπάθεια που μόλις ξεκινήσαμε.

2. Το εκλογικό αποτέλεσμα αντικατοπτρίζει την απογοήτευση και τη σύγχυση που προκάλεσε σε μεγάλο μέρος των λαϊκών στρωμάτων η  επιβολή του τρίτου Μνημονίου. Το γεγονός ότι αυτή η σοβαρή ήττα ήρθε αμέσως μετά τη μεγάλη ανάταση του «ΟΧΙ» και συνομολογήθηκε από μια ηγεσία που μιλάει στο όνομα της Αριστεράς, έδωσε ακόμη μεγαλύτερη δύναμη στη λογική του «δεν υπάρχει άλλος δρόμος».

Στην παρούσα Βουλή, κυριαρχούν συντριπτικά οι δυνάμεις που θα υποστηρίξουν την εφαρμογή του τρίτου Μνημονίου και των εφαρμοστικών νόμων. Η εκλογική ποσοστιαία άνοδος της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής αποτελεί ανησυχητική προειδοποίηση. Η δύναμη που αγωνίζεται για μια μάχιμη, ριζοσπαστική, εναλλακτική λύση για το σήμερα, και όχι για το ακαθόριστο μέλλον, η Λαϊκή Ενότητα, έμεινε για πολύ λίγους ψήφους εκτός Βουλής.

3. Το εκλογικό αποτέλεσμα της Λαϊκής Ενότητας υπολείπεται κατά πολύ των προσδοκιών μας. Σε αυτό συνέτειναν προφανείς, αντικειμενικοί παράγοντες. Ένας πολιτικός σχηματισμός που γεννήθηκε μόλις 28 ημέρες πριν από τις εκλογές- εξπρές, χωρίς οικονομικά μέσα, με το σύνολο σχεδόν των μέσων ενημέρωσης εχθρικά τοποθετημένα απέναντί του, ήταν αναπόφευκτο να αντιμετωπίσει τεράστια προβλήματα οργάνωσης και επικοινωνίας.

Στους αντικειμενικούς αυτούς παράγοντες ήρθαν, ωστόσο, να προστεθούν ανεπάρκειες, αδυναμίες και αστοχίες της εκλογικής μας καμπάνιας. Υποτιμήσαμε την απογοήτευση που προκάλεσε σε μεγάλο μέρος του κόσμου του “ΟΧΙ” η συνθηκολόγηση της 13ης Ιουλίου, γεγονός που οδηγούσε μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος και ιδίως της νεολαίας στην αποχή. Δεν αντιληφθήκαμε έγκαιρα την πίεση που ασκούσε σε αριστερούς πολίτες η ψεύτικη, τεχνητή εικόνα “ντέρμπι” μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ, όπως και τον κίνδυνο να μείνουμε εκτός Βουλής. Κρίσιμα κενά υπήρξαν στην ανάδειξη των αντιλαϊκών μέτρων του τρίτου μνημονίου και ιδίως στην επεξεργασία και την επικοινωνιακή προβολή της εναλλακτικής, ριζοσπαστικής μας πρότασης για τον τερματισμό της λιτότητας, την προώθηση ενός νέου προτύπου παραγωγικής και κοινωνικής ανάπτυξης και την αναδιανομή του πλούτου, με ορίζοντα τον σοσιαλισμό. Η πρόταση μας αυτή περιλαμβάνει (ως εργαλείο και όχι ως αυτοσκοπό) την έξοδο από την ευρωζώνη με τη διαμόρφωση εθνικού νομίσματος, μια θέση η οποία ήταν δύσκολο να εξηγηθεί πειστικά εν μέσω προεκλογικής περιόδου και καταστροφολογίας από όλες τις συστημικές δυνάμεις, πράγμα που προκάλεσε σοβαρές δυσχέρειες στην ανάπτυξη της εκλογικής επιρροής μας. Γενικότερα προβλήματα φυσιογνωμίας και ταυτότητας έπαιξαν επίσης το ρόλο τους.

Η συζήτηση στις τοπικές επιτροπές της Λαϊκής Ενότητας θα εμπλουτίσει  τον γόνιμο προβληματισμό με αυτοκριτικό πνεύμα, αλλά και με την πεποίθηση ότι χάσαμε μια μάχη, αλλά όχι τον πόλεμο. Η πολιτική επίδραση και η ηθική ακτινοβολία της Λαϊκής Ενότητας είναι πολύ μεγαλύτερη της πρώτης εκλογικής της καταγραφής. Σε ελάχιστο χρόνο συσπειρώσαμε γύρω μας έναν πολύ αξιόλογο αριθμό έμπειρων αγωνιστών και νέων ανθρώπων, που αποτελούν εγγύηση για το μέλλον της προσπάθειάς μας.

4. Παρά το αρνητικό, για το λαό, αποτέλεσμα των εκλογών, το μνημονιακό καθεστώς δεν έχει σταθεροποιηθεί και δεν είναι εύκολο να σταθεροποιηθεί στο άμεσο μέλλον. Οικονομικά, το τρίτο Μνημόνιο θα αποτύχει, όπως απέτυχαν και τα προηγούμενα, να οδηγήσει σε κάποιου είδους, έστω και αντιδραστική, σταθεροποίηση- ανάπτυξη. Κοινωνικά, θα προκαλέσει νέες καταστροφές και αντιδράσεις, με τα βαρύτατα μέτρα που ήδη βρίσκονται επί θύραις- φορολογική λαίλαπα, ασφαλιστικό, μειώσεις μισθών, εργασιακά, αναίρεση των 100 δόσεων, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας κ.α. Αλλά και πολιτικά, η κατάσταση είναι πολύ πιο ασταθής απ’ ό,τι δείχνει μια επιφανειακή ματιά στους αρνητικούς κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς.

Περισσότεροι από 800.000 πολίτες που είχαν ψηφίσει το Γενάρη δεν κατέβηκαν τώρα στις κάλπες- μια αποχή που απηχεί τάσεις παραίτησης , αλλά σε μεγάλο βαθμό και τάσεις απόρριψης της μνημονιακής συνθηκολόγησης και του αστικού πολιτικού συστήματος, έστω και όχι με τον θετικό τρόπο που θα θέλαμε.

Περισσότερους από 900.000 ψήφους έχασαν τα παλιά και νέα μνημονιακά κόμματα. Πάνω από 550.000 πολίτες εμπιστεύθηκαν αριστερά, αντιμνημονιακά και κομμουνιστικά ψηφοδέλτια. Αλλά και μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων, των μελών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ κάθε άλλο παρά συμφωνεί με τη μνημονιακή, σοσιαλδημοκρατική του μετάλλαξη. Η Λαϊκή Ενότητα θα απευθυνθεί χωρίς προκαταλήψεις σε όλο αυτόν τον κόσμο, επιδιώκοντας την ευρύτερη δυνατή ενότητα δράσης στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες και στο διάλογο για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς.

5. Το Πολιτικό Συμβούλιο της Λαϊκής Ενότητας θα εγκαινιάσει έναν κύκλο ανοιχτών, δημόσιων συζητήσεων. Συγκαλεί πανελλαδική συνάντηση αντιπροσώπων των τοπικών επιτροπών της, για την εκτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος και τον καθορισμό του προγράμματος δράσης, μέσα στον Οκτώβριο. Επιπλέον, το Πολιτικό Συμβούλιο έλαβε μέτρα για την προετοιμασία του πρώτου, ιδρυτικού αντιπροσωπευτικού σώματος της Λαϊκής Ενότητας, που θα πραγματοποιηθεί τους επόμενους μήνες. Τέλος, κατέληξε σε μέτρα για τη γρήγορη στήριξη της οργανωτικής ανάπτυξης, της επικοινωνιακής παρέμβασης και της δράσης της Λαϊκής Ενότητας σε κρίσιμους κοινωνικούς χώρους.

Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2015

πηγη: iskra.gr

Η κάλπη της 20ής Σεπτέμβρη έδωσε στον Αλ. Τσίπρα μια καθαρή πολιτική νίκη. Μια νίκη που ο ίδιος ετοιμάζεται να στρέψει με δριμύτητα ενάντια στα εργατικά και λαϊκά στρώματα.

Ο σχε­δια­σμός του καλ­πα­σμού προς τις εκλο­γές απέ­βλε­πε στην ανα­νέ­ω­ση της κυ­βερ­νη­τι­κής «νο­μι­μο­ποί­η­σης», πριν η κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία απο­κτή­σει –δια της εμπει­ρί­ας– σαφή και πικρή γνώση για το τι είναι το Μνη­μό­νιο 3 που έρ­χε­ται. Όμως, τώρα τα ψέ­μα­τα τε­λεί­ω­σαν. Η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα είναι υπο­χρε­ω­μέ­νη να επι­χει­ρή­σει στην πράξη να επι­βά­λει μια πο­λι­τι­κή όχι απλώς συ­νέ­χειας, αλλά κλι­μά­κω­σης της άγριας λι­τό­τη­τας.

Ένα με­γά­λο τμήμα των ερ­γα­τι­κών και λαϊ­κών στρω­μά­των ψή­φι­σαν τον Τσί­πρα ελ­πί­ζο­ντας σε μια πιο ήπια εφαρ­μο­γή του μνη­μο­νί­ου, σε μια μνη­μο­νια­κή πο­λι­τι­κή «με αν­θρώ­πι­νο πρό­σω­πο». Όμως και αυτή η ελ­πί­δα είναι κα­τα­δι­κα­σμέ­νη να απο­δει­χθεί αυ­τα­πά­τη. Η υπό­σχε­ση για «ισο­δύ­να­μα» ανα­κου­φι­στι­κά μέτρα ήταν προ­ε­κλο­γι­κή δη­μα­γω­γία. Οι ευ­ρω­η­γε­σί­ες ήδη προ­α­ναγ­γέλ­λουν ότι ο Οκτώ­βρης θα είναι μήνας κα­ται­γί­δας μνη­μο­νια­κών μέ­τρων. Και απέ­να­ντι σε χτυ­πή­μα­τα όπως αυτά που ετοι­μά­ζο­νται στο συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό ή στο φο­ρο­λο­γι­κό δεν υπάρ­χει καμία «μαρ­με­λά­δα» που θα μπο­ρεί να γλυ­κά­νει το τε­ρά­στιο κό­στος που θα κλη­θούν να πλη­ρώ­σουν οι ερ­γα­ζό­με­νοι, οι συ­ντα­ξιού­χοι, οι αγρό­τες, οι φτω­χοί…

Απέ­να­ντι σε αυτή την πο­λι­τι­κή μόνη λύση είναι οι αγώ­νες από τα κάτω: οι απερ­γί­ες, οι δια­δη­λώ­σεις, οι κα­τα­λή­ψεις για την υπε­ρά­σπι­ση των βα­σι­κών ερ­γα­τι­κών και κοι­νω­νι­κών δι­καιω­μά­των. Η ανα­σύ­ντα­ξη μετά τη ζημιά που έγινε με την κα­τά­πτυ­στη συμ­φω­νία της 13ης Ιου­λί­ου, και που επι­βε­βαιώ­θη­κε στην κάλπη του Σε­πτέμ­βρη, μπο­ρεί να γίνει πραγ­μα­τι­κό­τη­τα μόνο με μιαν αντε­πί­θε­ση των κοι­νω­νι­κών αγώ­νων.

Αυτοί οι ανα­γκαί­οι αγώ­νες θα χρεια­στούν την Αρι­στε­ρά τους, θα χρεια­στούν τη συ­στη­μα­τι­κή δου­λειά ενός συ­γκρο­τη­μέ­νου τμή­μα­τος αγω­νι­στών-στριών, που θα πα­λέ­ψουν για να ξε­σπά­σουν και να νι­κή­σουν οι αγώ­νες της τάξης μας.

Ένας άλλος στό­χος του πο­λέ­μου τα­χύ­τη­τας που εξα­πέ­λυ­σε ο Αλ. Τσί­πρας ήταν η απο­μό­νω­ση και εξου­δε­τέ­ρω­ση αυτού ακρι­βώς του τμή­μα­τος της Αρι­στε­ράς, που αρ­νιό­ταν την υπο­τα­γή στα μνη­μό­νια και στις ευ­ρω­η­γε­σί­ες. Με την ασύ­στο­λη βο­ή­θεια των ΜΜΕ και τι­νά­ζο­ντας στον αέρα το ίδιο του το κόμμα, ο Τσί­πρας πέ­τυ­χε να κρα­τή­σει τη Λαϊκή Ενό­τη­τα για ελά­χι­στες ψή­φους εκτός κοι­νο­βου­λευ­τι­κής εκ­προ­σώ­πη­σης και τα πο­σο­στά του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ σε επί­πε­δα απλής κα­τα­γρα­φής. Ήταν μια μάχη που χά­θη­κε, αλλά σε έναν πό­λε­μο που τώρα αρ­χί­ζει.

Αυτό το τμήμα της Αρι­στε­ράς οφεί­λει να συ­νε­χί­σει, συν­δέ­ο­ντας τις προ­ο­πτι­κές του με τη δυ­να­μι­κή των κοι­νω­νι­κών αγώ­νων. Ανα­λαμ­βά­νο­ντας την ευ­θύ­νη για την ορ­γά­νω­ση της κοι­νω­νι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης. Αλλά και χτί­ζο­ντας τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να πα­ρου­σια­στεί απέ­να­ντι στο μπλοκ των νέων μνη­μο­νια­κών δυ­νά­με­ων το πο­λι­τι­κό αντί­πα­λο δέος που είναι πιο ανα­γκαίο από ποτέ, αλλά που είναι επί­σης και εφι­κτό.

πηγη: rproject.gr

1. Οι εκλογές της 20^ης Σεπτεμβρίου ανέδειξαν ένα καινούργιο πολιτικό σκηνικό περισσότερο συντηρητικό σε σχέση με το προηγούμενο καθώς σήμερα δεν υπάρχει στη νέα Βουλή πολιτικό κόμμα που να αμφισβητεί την παραμονή της χώρας στο ευρώ ή να αγωνίζεται για άμεση απομάκρυνση από την ευρωζώνη και την ΕΕ. Το σύνολο της νέας Βουλής, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θεωρεί την παρουσία της χώρας στη ζώνη του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος δεδομένη και οποιαδήποτε άλλη επιλογή στην παρούσα φάση καταστροφική για τη χώρα και το λαό της.

Οι διαφορές μεταξύ των κοινοβουλευτικών δυνάμεων αφορούν στη διαχείριση της μνημονιακής πολιτικής καθώς χωρίς μνημόνια και δανειακές συμβάσεις η παραμονή μιας χρεοκοπημένης χώρας στην ευρωζώνη είναι αδύνατη. Η διαφοροποίηση του ΚΚΕ δεν αλλάζει τα προαναφερόμενα καθώς η πολιτική της ηγεσίας του δεν αμφισβητεί το στάτους κβο της χώρας όσο υπάρχει καπιταλισμός εναποθέτοντας τα πάντα στη σοσιαλιστική επανάσταση.

Οι καθαρές μνημονιακές δυνάμεις (πλην ΚΚΕ και Χρυσής Αυγής που καμία μεν σχέση δεν έχουν μεταξύ τους αλλά προσεγγίζονται διαφορετικά από μέρους μας λόγω των ιδιαίτερων ιστορικών και ιδεολογικοπολιτικών τους χαρακτηριστικών) συγκεντρώνουν αθροιστικά στη νέα Βουλή ένα ποσοστό της τάξης του 81,05%, ανάλογο δηλαδή των ποσοστών του κλασικού δικομματισμού στην περίοδο προ της κρίσης.

2. Στις εκλογές της 20^ης Σεπτεμβρίου για λόγους υποκειμενικούς (απογοήτευση από το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων) και αντικειμενικούς (πλήρης οικονομική αδυναμία μετακινήσεων) η αποχή εκτοξεύθηκε στα ύψη. Με βάση τον αριθμό των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους (που σημειωτέον είναι πλασματικοί) εκτοξεύθηκε στο 43,44% του εκλογικού σώματος από 36,38% που ήταν στις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου. Δηλαδή παρουσιάζεται μια ποσοστιαία αύξηση της τάξης του 7,06% σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές που σε απόλυτους αριθμούς σημαίνει ότι στις εκλογές του Σεπτεμβρίου ψήφισαν 764.133 λιγότεροι ψηφοφόροι απ’ ότι τον Ιανουάριο. Πρόκειται για την μεγαλύτερη αποχή σε όλη την ιστορία των μεταπολιτευτικών εθνικών εκλογών. Μόνο στις ευρωεκλογές του 2009 η αποχή ήταν υψηλότερη, φθάνοντας το 47,37% του εκλογικού σώματος.

Η έκρηξη της αποχής επηρέασε και τα Λευκά/άκυρα ψηφοδέλτια που τον Ιανουάριο, αθροιστικά ήταν 149.484 και τον Σεπτέμβριο 134.445.

3. Στις τωρινές εκλογές του Σεπτεμβρίου ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε το 35,46% του εκλογικού σώματος, δηλαδή 0,88% μικρότερο ποσοστό από αυτό του Ιανουαρίου και 293.195 ψήφους λιγότερους από την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση. Φαίνεται δηλαδή ξεκάθαρα ότι η μετάλλαξη του σε μνημονιακή πολιτική δύναμη, η διάσπασή του και η αποχή τον επηρέασαν ανεπαίσθητα, γεγονός που μάλλον ερμηνεύεται από τον τρόπο που διαχειρίστηκε την όλη κατάσταση και από την αδυναμία των λεγόμενων αντιμνημονιακών δυνάμεων να προβάλλουν μια πειστική εναλλακτική πρόταση εξόδου από την κρίση υπέρ του λαού με άξονα και κεντρική επιδίωξη της την έξοδο από την ευρωζώνη και την αποδέσμευση από την ΕΕ. Για τις πλατιές λαϊκές μάζες η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ είναι μια ψήφο ανοχής σε μια δύναμη που έπεισε ότι διαπραγματεύεται με τους εταίρους και δεν είναι έτοιμη να παραδοθεί από την πρώτη στιγμή στους δανειστές. Οι ψηφοφόροι έδωσαν μια δεύτερη ευκαιρία (ψήφο ανοχής) στο κόμμα του Αλ. Τσίπρα να αποδείξει ότι έστω και στο πλαίσιο του μνημονίου δεν είναι το ίδιο με τα κόμματα που στο παρελθόν είχαν κυβερνητικές ευθύνες. Παράλληλα, ο εργαζόμενος λαός δεν έχει νιώσει από την ίδια του την πείρα το βάρος του τρίτου μνημονίου κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ το αξιοποίησε δεόντως προσφεύγοντας στην κάλπη πριν αυτό συμβεί. Είναι απολύτως βέβαιο ότι το επόμενο διάστημα θα δυσκολέψει πολύ για τον ΣΥΡΙΖΑ η διαχείριση της νέας μνημονιακής πολιτικής- όταν τα μνημονιακά μέτρα θα φτάσουν στο λαό. Το αστικό πολιτικό σύστημα, δηλαδή το σύνολο των μνημονιακών δυνάμεων, όσο κι αν είναι- μετά τις εκλογές- ομοιογενοποιημένο σε ζητήματα πολιτικής στρατηγικής θα δυσκολευτεί να διαχειριστεί τη λαϊκή αγανάκτηση. Η δύναμή του είναι ταυτόχρονα και η αχίλλειος πτέρνα του.

4. Η ΝΔ αύξησε ποσοστιαία τη δύναμή της κατά 0,29% σε σχέση με τον Ιανουάριο φτάνοντας το 28,10%. Σε απολυτούς αριθμούς έχασε σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές 192.671 ψήφους. Δηλαδή παραμένει μια σταθερή πολιτική δύναμη, ο δεύτερος πυλώνας του νέου δικομματισμού που είναι υπό διαμόρφωση. Το γεγονός ότι δεν αύξηση τη δύναμη της μετά την μνημονιακή μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει ότι οι ψηφοφόροι δεν την εμπιστεύονται περισσότερο από το κόμμα του Αλ. Τσίπρα ως διαχειριστή της πολιτικής των μνημονίων αλλά και δεν την απορρίπτουν. Η αστική τάξη έχει ανάγκη από το κόμμα της ΝΔ για να κρατάει την εξουσία και οπωσδήποτε θα συμβάλει στον μνημονιακό εκσυγχρονισμό της αποφεύγοντας όμως να ευνοήσει ισχυρούς εσωκομματικούς κραδασμούς.

5. Στο χώρο της παλιάς κεντροαριστεράς το ΠΑΣΟΚ φαίνεται πως έχει τον πρώτο λόγο. Το σχήμα ΠΑΣΟΚ- ΔΗΜΑΡ έλαβε το 6,28% του εκλογικού σώματος αυξημένο κατά 1,12% σε σχέση με το ποσοστό που είχαν λάβει αθροιστικά τα δύο κόμματα τον Ιανουάριο. Σε απόλυτους αριθμούς αυτό μεταφράζεται σε 21.892 περισσότερους ψήφους. Η εξέλιξη αυτή σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το ΠΟΤΑΜΙ του Στ. Θεοδωράκη υποχώρησε στο 4,09% (1,96% λιγότερο από τον Ιανουάριο) και κατά 151.759 λιγότερους ψήφους, καθιστά το κόμμα της κ. Γεννηματά σε πρωταγωνιστή των εξελίξεων στο χώρο της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας. Ο χώρος αυτός αθροιστικά μπορεί να κινηθεί λίγο πάνω από το 10% καθώς η νέα κεντροαριστερά είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν υπάρχουν περιθώρια για κάτι καλύτερο. Εντούτοις οι διεργασίες στο χώρο του παλιού ΠΑΣΟΚ θα συνεχιστούν καθώς αποτελεί χρήσιμη εφεδρεία για το σύστημα και την διαιώνιση της αστικής μνημονιακής πολιτικής.

6. Το κόμμα των ΑΝΕΛ κατάφερε να επιβιώσει για άλλη μια φορά αν και έχασε 1,06% της δύναμής του και 92.888 ψήφους. Χωρίς αμφιβολία αποτελεί χρήσιμο εταίρο του ΣΥΡΙΖΑ στην εποχή της μνημονιακής μετάλλαξης και των δύο.

Η είσοδος στη Βουλή του Κόμματος του Β. Λεβέντη είναι απόδειξη ότι, παρά τις προσπάθειες των ηγεσιών των αστικών δυνάμεων, σ’ αυτές τις εκλογές ισχυρά διλήμματα δεν υπήρξαν. Μοιάζει μάλλον συγκυριακό φαινόμενο που προκύπτει από το γεγονός ότι η απογοήτευση και η απελπισία των μαζών σε συνθήκες κρίσης οδηγεί και σε τέτοιες ψήφους διαμαρτυρίας.

7. Ανησυχητικό είναι το φαινόμενο της σταθεροποίησης της δύναμης της Χρυσής Αυγής. Το ναζιστικό αυτό μόρφωμα παρουσιάζει μια ποσοστιαία αύξηση της τάξης του 0.94% αλλά σε απόλυτους αριθμούς υπολείπεται κατά 8.870 ψήφους της δύναμής του των εκλογών του Ιανουαρίου. Είναι φανερό ότι μόνο ένα ισχυρό εργατικό κίνημα κι ένα πραγματικό εργατικό κόμμα μπορούν να αντιμετωπίσουνε το φασισμό.

8. Το εκλογικό αποτέλεσμα του ΚΚΕ φανέρωσε την κρίση στην οποία βρίσκεται το κόμμα όσο κι αν η ηγεσία του προσπαθούσε να την αποκρύψει. Το ΚΚΕ εμφανίζει μια πλήρη στασιμότητα δυνάμεων. Το 5,55% που έλαβε στις εκλογές (αυξημένο κατά 0,08%) σε απολύτους αριθμούς ισοδυναμεί με 36.523 λιγότερες ψήφους από αυτές που έλαβε τον περασμένο Ιανουάριο. Τότε, δηλαδή μετά τις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου- που η ηγεσία του ΚΚΕ πανηγύριζε- σημειώναμε: «Το ΚΚΕ εμφανίζει μια σταθεροποίηση δυνάμεων γύρω από τον σκληρό πυρήνα της επιρροής του, δηλαδή γύρω από το 4,5% του εκλογικού σώματος. Η μικρή αριθμητική αύξηση των ψήφων του σε σχέση με τον Ιούνιο του ‘12 (60.911 ψήφοι) δεν προκύπτει από πουθενά ότι συνιστά επανασυσπείρωση- έστω και μικρή- παλαιότερων οπαδών του. Το σίγουρο είναι πως το ΚΚΕ έχασε ψηφοφόρους που τον Ιούνη του ’12 το ψήφισαν και κέρδισε άλλους είτε ως ψήφους διαμαρτυρίας είτε ως ψήφους δυσαρέσκειας από την δεξιά στροφή του ΣΥΡΙΖΑ είτε ως ψήφους στήριξης κάτω από το βάρος του φόβου ότι το κόμμα κινδύνευε να συρρικνωθεί επικίνδυνα λόγω του ρεύματος που εμφάνιζε ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε κάθε περίπτωση το ΚΚΕ έχει χάσει την επαφή του με τις ευρύτερες λαϊκές μάζες. Κι αυτό φαίνεται ξεκάθαρα αν ληφθεί υπόψη ότι στις ευρωεκλογές πήρε 11.000 ψήφους περισσότερους απ’ ότι στις εκλογές του Ιανουαρίου παρά το γεγονός ότι τον περασμένο Μάιο ψήφισαν 400.000, σχεδόν, λιγότεροι ψηφοφόροι απ’ ότι τώρα».

Χωρίς αμφιβολία το τωρινό εκλογικό αποτέλεσμα του ΚΚΕ βάζει επί τάπητος το ζήτημα της ανάληψης πρωτοβουλιών για το κόμμα της εργατικής τάξης για ένα πραγματικό μαρξιστικό- λενινιστικό κόμμα που θα τιμά της ιστορία του ΚΚΕ και θα ανταποκρίνεται στις νέες συνθήκες. Η ηγεσία του ΚΚΕ κινείται προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση.

9. Η μη είσοδος της ΛΑΕ στη Βουλή είναι μια αρνητική εξέλιξη παρά τα σοβαρά προβλήματα, τις αδυναμίες, τις παλινωδίες και τους συμβιβασμούς αυτού του σχήματος. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με το αδιέξοδο (όπως φάνηκε και εκλογικά) των άλλων σχημάτων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς βάζει επιτακτικά το καθήκον στους κομμουνιστές, στους μαρξιστές- λενινιστές, όπου κι αν βρίσκονται να συνεννοηθούν και να πρωταγωνιστήσουν τόσο για το κόμμα της εργατικής τάξης όσο και για το μέτωπο που πραγματικά χρειάζεται ο εργαζόμενος λαός.

Η πολιτική κατάσταση παραμένει ρευστή. Η κίνηση των μαζών προς την μία ή την άλλη πολιτική δύναμη έχει ισχυρά συγκυριακά χαρακτηριστικά. Η εφαρμογή του τρίτου μνημονίου θα οδηγήσει σε νέες πολιτικές και κοινωνικές ανακατατάξεις. Η Αριστερά που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κινείται σε αντιιμπεριαλιστική- αντιμονοπωλιακή- δημοκρατική κατεύθυνση έχει μπροστά της μια μοναδική ευκαιρία να ανασυγκροτηθεί, να αναβαπτιστεί μέσα στις μάζες και να αναγεννηθεί. Δεν πρέπει να την χάσει. Οι κομμουνιστές οφείλουν να κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να μην τη χάσει.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Γράφει ο Γιάννης Φασουλάς

Βλέποντας τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών, δύο δρόμους μπορεί να διακρίνει κανείς για το μέλλον.

Ο ένας είναι να παραδεχτούμε ότι το σύστημα είναι τόσο ισχυρό -τουλάχιστον τώρα – που δεν παλεύεται. Ότι τα μίντια είναι τόσο ισχυρά που μπορούν να στείλουν ακόμη και ηθικούς δολοφόνους στη βουλή ή και γραφικούς (για να μην πω μισότρελους) τύπους. Και, αποδεχόμενοι το αποτέλεσμα, να αράξουμε στον καναπέ.

Ο άλλος είναι να μπούμε όσο γίνεται πιο πολύ στη μάχη γι’ αυτό που είναι σήμερα απαραίτητο. Δηλαδή το μέτωπο των αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων. Η μη συγκρότηση του βγάζει μάτι πια. Την αναγκαιότητα του σήμερα, την καταλαβαίνουν και τα μικρά παιδιά.

Η δυσκολία είναι να την καταλάβουν και τα «μεγάλα παιδιά» που παίζουν με τις αγωνίες και τους καημούς του λαού μας. Και εννοώ την σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ αλλά και την ηγεσίες των διάφορων εξωκοινοβουλευτικών αριστερών ή κομμουνιστικής αναφοράς σχημάτων. Το «μαγαζί τους», μικρό ή μικρομέγαλο δεν έχει σημασία, δεν θα σωθεί αν αυτό έχουν ως πρώτη προτεραιότητα που δεν θέλουν το μέτωπο. Αν δεν αφυπνιστούν, τότε αντικειμενικά δουλεύουν για να στείλουν στον καναπέ (ή στον ΣΥΡΙΖΑ) και τα μέλη τους, και όσους θέλουν να αντισταθούν.

Η ζωή όμως δεν περιμένει. Και θα τους ξεπεράσει αν και τώρα εναντιωθούν στην αναγκαιότητα του μετώπου.

Δεν παραβλέπω τις δυσκολίες για να συγκροτηθεί το μέτωπο, ούτε τα εμπόδια που βάζουν εχθροί και «φίλοι». Αν ήταν εύκολο, θα είχε γίνει από καιρό.

Όμως αν ανοίξει κανείς κουβέντα στον περίγυρό του, στη δουλειά του, στο λεωφορείο παντού, θα διαπιστώσει αυτή την αναγκαιότητα.

Είναι καιρός να καλέσουμε όλους μαζί αλλά και έναν – έναν ξεχωριστά τους πρώην και νυν συντρόφους μας να πάρουν θέση. Τα αποτελέσματα των εκλογών (π.χ στασιμότητα ή και συρρίκνωση του ΚΚΕ σε περιβάλλον που αντικειμενικά είναι πολύ ευνοϊκό για να αυξήσει την επιρροή του, η εδραίωση -δυστυχώς- της Χρυσής Αυγής και όχι μόνο) δεν αφήνουν περιθώρια.

Τώρα!

Μπορούμε να τα καταφέρουμε!

πηγη: ergatikosagwnas.gr