Του ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ*

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Ο πραγματικός νικητής των πρόσφατων εκλογών ήταν η αποχή. Το επιβεβαιώνει μια γρήγορη ματιά στον παρακάτω πίνακα, που δείχνει τον αριθμό όσων ψήφισαν, καθώς και το ποσοστό τους στους εγγεγραμμένους στα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας:    

Με δεδομένη την αποχή, τα ποσοστιαία αποτελέσματα των εκλογών είναι παραπλανητικά. Δεν υφίσταται «θρίαμβος» του ΣΥΡΙΖΑ, παρά την κυριαρχία του στο Κοινοβούλιο. Στην πράξη, όλα τα κόμματα που συμμετείχαν και στις δύο εκλογές του 2015 σημείωσαν απώλειες, και ο ΣΥΡΙΖΑ τις μεγαλύτερες.  

Το σημαντικότερο ποιοτικό στοιχείο της αποχής, όμως, ήταν η μεγάλη της αύξηση σε εκλογικές περιφέρειες με έντονο λαϊκό χαρακτήρα. Οι χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις ήταν οι Β’ Αθηνών και Πειραιώς, όπου η αύξηση της αποχής ήταν σαφώς μεγαλύτερη από ότι στις αντίστοιχες Α’. Εντυπωσιακή ήταν η αύξηση της αποχής και στο Υπόλοιπο Αττικής.  

Το λαϊκό στοιχείο του Λεκανοπεδίου έδειξε μεγάλη απροθυμία να ψηφίσει. Η αποχή του σφράγισε την υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ, τη στασιμότητα του ΚΚΕ και την αδυναμία της ΛΑΕ να μπει στη Βουλή.

H EΠΙΜΟΝΗ ΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΧΗΣ

Η μεγάλη αποχή δεν ήταν μεμονωμένο και περιστασιακό γεγονός. Υπάρχει επίμονη τάση αποχής ήδη από το 2009, όπως φαίνεται στο σχεδιάγραμμα

Κατά τη διάρκεια της κρίσης οι ψηφοφόροι έχουν φανεί βαθιά απογοητευμένοι με το πολιτικό σύστημα. Η υποχώρηση της αποχής τον Ιανουάριο του 2015 ήταν η εξαίρεση που οφειλόταν στον τότε ενθουσιασμό για τον ΣΥΡΙΖΑ. Επέστρεψε δριμύτερη όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε ανακόλουθος και μέρος του συστήματος.

Το ελληνικό εκλογικό σώμα έχει γίνει ακόμη πιο απογοητευμένο και απορριπτικό προς τα υπάρχοντα κόμματα. Η αδυναμία ουσιαστικής εκπροσώπησης συμβαδίζει με τη γενικότερη υποχώρηση των κοινωνικών αγώνων και φυσικά με την εκτίναξη της ανεργίας που λειτουργεί ως φόβητρο. Η απλή καθημερινή παρατήρηση δείχνει ότι η απομάκρυνση από την πολιτική ζωή είναι εντονότερη στο λαϊκό στοιχείο και ιδιαίτερα στη νεολαία.    

Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ

Καθοριστικό στοιχείο των εκλογών ήταν επίσης η αδυναμία της Λαϊκής Ενότητας να μπει στη Βουλή. Πριν την αναλύσουμε, ας δούμε τα αποτελέσματα με μεγαλύτερη λεπτομέρεια:

  Χειρότερες επιδόσεις ΛΑΕ (κάτω από 2%)  

Πηγή: Στοιχεία Υπουργείου Εσωτερικών  

Τα χειρότερα αποτελέσματα (όπως Ροδόπη, Γρεβενά και Ξάνθη), αλλά και τα καλύτερα (όπως Κέρκυρα, Βοιωτία και Χανιά), παρατηρήθηκαν σε επαρχιακές περιφέρειες. Αυτό σημαίνει ότι έπαιξε μεγάλο ρόλο η περιορισμένη αναγνωρισιμότητα της ΛΑΕ, η έλλειψη χρημάτων, οι οργανωτικές αδυναμίες και η δυσκολία να σχηματιστούν ψηφοδέλτια σε ολόκληρη την επικράτεια. Όπου οι υποψήφιοι ήταν ήδη βουλευτές με εντοπιότητα, προβολή και ιστορία αγώνων στην τοπική κοινωνία, οι αρνητικοί παράγοντες περιορίστηκαν σημαντικά.  

Η βαθύτερη πραγματικότητα της αποτυχίας της ΛΑΕ διαφαίνεται όμως στο αποτέλεσμα του Λεκανοπεδίου, όπου οι επιδόσεις ήταν μεν από τις καλύτερες του κόμματος/μετώπου, αλλά τελείως αναντίστοιχες με το χαρακτήρα της περιοχής. Το λαϊκό στοιχείο του Λεκανοπεδίου προτίμησε να στραφεί προς την αποχή.    

Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ 

Η κύρια αιτία της αποτυχίας της ΛΑΕ ήταν η απουσία συνεκτικών προγραμματικών προτάσεων. Παρουσιάστηκε ως συνεχιστής του Όχι του δημοψηφίσματος και αυθεντικός εκφραστής της αντιμνημονιακής πάλης, χωρίς όμως να θέτει στην κρίση του λαού ένα πρόγραμμα οικονομικής ανάταξης και κοινωνικής αλλαγής. Ένα τέτοιο πρόγραμμα αναγκαστικά θα απαιτούσε και έξοδο από τη νομισματική ένωση. Η ΛΑΕ μίλησε υπέρ της εξόδου, αλλά δεν εξήγησε ποτέ επαρκώς τα απαιτούμενα βήματα πιστεύοντας ότι έτσι θα καταλαγιάσει τις ανησυχίες των ψηφοφόρων. Το σφάλμα αποδείχθηκε ολέθριο.  

Όταν ξέσπασε ο αναμενόμενος «πόλεμος της δραχμής» από πλευράς του ελληνικού κατεστημένου, αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ, γρήγορα κόλλησε η ρετσινιά των «δραχμιστών», που μάλιστα δεν είχαν ούτε καν σχέδιο για το πώς θα γίνει η μετάβαση στο νέο νόμισμα. Στη βάση αυτή ήταν αδύνατον να αποκτήσει αξιοπιστία η ΛΑΕ.  

Η έλλειψη αξιοπιστίας έγινε ακόμη χειρότερη καθώς το δημόσιο πρόσωπο της ΛΑΕ δεν απέπνεε φρεσκάδα και σιγουριά. Στο θέμα του προγράμματος μάλιστα ήταν χαρακτηριστική η έλλειψη βεβαιότητας και η τάση στρογγυλέματος. Σταδιακά επανεμφανίστηκε ακόμη και η ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσε να υπάρξει αντιμνημονιακή πορεία για την Ελλάδα μέσω απλής «σύγκρουσης» με την ΟΝΕ, ή γενικώς με περισσότερη «δημοκρατία». Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό γιατί φυσικά τα λαϊκά στρώματα έχουν πάρει πλήρως το μάθημα μετά τη μεταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ. Ή θα ειπωθούν καθαρές κουβέντες, ή η λαϊκή ψήφος θα μείνει στο σπίτι της.    

ΚΑΙ ΤΩΡΑ;

Μετά τις εκλογές οι οιωνοί για την ελληνική οικονομία και κοινωνία είναι δυστυχώς κακοί. Το τρίτο Μνημόνιο θα φέρει βαρύτατους φόρους, μείωση των συντάξεων και ιδιωτικοποιήσεις με όρους εθνικής υποτέλειας. Η συρρίκνωση της ζήτησης θα οδηγήσει σε ύφεση το 2015-16, αυξάνοντας την ανεργία και συμπιέζοντας τους μισθούς. Όσο για το χρέος, αν υπάρξει κάποια αναδιάρθρωση, αυτή θα πάρει τη μορφή επιμήκυνσης και ίσως μείωσης των επιτοκίων με πολύ περιορισμένα αποτελέσματα.  

Στο πλαίσιο αυτό, η κοινωνική πραγματικότητα θα σκληρύνει κι άλλο, με επιδείνωση της φτώχειας και εντονότερη μετανάστευση της νεολαίας. Όσοι όμως φαντάζονται μια επανάληψη της μανιακής πίεσης προς την κοινωνία, όπως αυτής του 2011-13, πέφτουν έξω. Η μεγάλη προσαρμογή της ελληνικής οικονομίας στις βάρβαρες συνθήκες του ευρώ έχει ήδη συντελεστεί, κυρίως με την κατάρρευση των μισθών. Η δημοσιονομική πορεία είναι βέβαια επισφαλής, αλλά τα ελλείμματα δεν έχουν καμία σχέση με τις ακραίες καταστάσεις του 2009-10. Οι εξωτερικές συναλλαγές, επίσης, παρά τη συστηματική αδυναμία των εξαγωγών, έχουν περιέλθει σε σχετική ισορροπία λόγω την συντριβής των εισαγωγών.  

Ο ελληνικός αστισμός, μετά από μια κατά μέτωπο επίθεση στα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα, έχει δημιουργήσει συνθήκες όπου μπορεί να υπάρξει κάποια κεφαλαιακή συσσώρευση εντός της ΟΝΕ, αρκεί φυσικά να μη συμβεί νέα παγκόσμια κρίση. Αυτό δεν σημαίνει ότι η παραμονή της Ελλάδας στην ΟΝΕ είναι πλέον εγγυημένη. Η ανάπτυξη μετά το 2016 θα είναι χαμηλή και ασταθής, η ανεργία θα παραμείνει εξαιρετικά υψηλή, το Κοινωνικό Κράτος θα συνεχίσει να είναι ερείπιο, ο κρατικός μηχανισμός θα γίνει ακόμη πιο αναποτελεσματικός και διεφθαρμένος. Αλλά κάπως θα κινηθεί η οικονομία, ενώ είναι πιθανόν να ανακάμψει και η κερδοφορία. Για μια ιστορικά αποτυχημένη κοινωνική τάξη, χωρίς κανένα όραμα για τη χώρα της και έτοιμη να αποδεχθεί οποιαδήποτε απαίτηση των ισχυρών της ΕΕ, αυτά είναι επιτυχίες…  

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα διαχειριστεί την κοινωνική και εθνική σήψη για όσο του το επιτρέψει η αποδιάρθρωση της Νέας Δημοκρατίας και η ακόρεστη δίψα της δικής του ηγετικής ομάδας για εξουσία. Αλλά το πολιτικό σύστημα θα απομακρυνθεί ακόμη περισσότερο από τα λαϊκά στρώματα. Η Βουλή, της οποίας το επίπεδο έχει γίνει ακόμη χαμηλότερο, καθώς πλέον περιλαμβάνει και φαιδρά κόμματα, θα απομακρυνθεί κι άλλο από την πραγματικότητα της κοινωνίας.  

Ουσιαστική αντιπολίτευση μπορεί να υπάρξει μόνο εκτός Βουλής, πράγμα που απαιτεί την επαναθεμελίωση της ελληνικής Αριστεράς. Χρειάζεται ολοκληρωμένη πρόταση προς την ελληνική κοινωνία, αξιόπιστο πολιτικό προσωπικό, δημοκρατική πρακτική και νέες οργανωτικές μορφές. Το αίτημα της οικονομικής και κοινωνικής αλλαγής παραμένει ζωντανό. Ας ανοίξει λοιπόν η συζήτηση.

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ

Ο εσπευσμένος τρόπος δημιουργίας της «Λαϊκής Ενότητας» δεν έδωσε τον αναγκαίο χρόνο για όσμωση απόψεων μεταξύ διαφόρων συλλογικοτήτων στο χώρο των αντιμνημονιακών δυνάμεων για τη δημιουργία ενός πολιτικού φορέα που θα μπορούσε εν δυνάμει να «στεγάσει» όλες τις αντιμνημονιακές (αριστερές, ριζοσπαστικές, πατριωτικές, δημοκρατικές) δυνάμεις. Ωστόσο κάτω από τη πίεση του χρόνου έγινε ένα μεγάλο βήμα με τη δημιουργία της «Λαϊκής Ενότητας», στην οποία ήδη συμμετέχουν πολλές συλλογικότητες ευρέως φάσματος, ενώ συγκροτήθηκαν ήδη προσωρινά όργανα (Πολιτικό Συμβούλιο και Γραμματεία), καθώς και εκατοντάδες τοπικές και κλαδικές επιτροπές ΛΑΕ σε όλη τη χώρα.

Ήλθε λοιπόν η στιγμή και ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των εκλογών, τα οποία ασφαλώς δημιουργούν πρόσθετες δυσκολίες, να προχωρήσουμε τόσο σε αναλυτική διατύπωση των προγραμματικών θέσεων της ΛΑΕ, όσο και στην αποσαφήνιση του οργανωτικού πλαισίου συγκρότησης και λειτουργίας της. Παρ' ότι στην «Ιδρυτική Διακήρυξη» είναι σαφές ότι πρόκειται για «μετωπικό» σχήμα, απουσιάζει η αναλυτική αναφορά για τον τρόπο εσωτερικής οργάνωσης και λειτουργίας. Ασφαλώς η κεκτημένη αριστερή «κουλτούρα» των συλλογικοτήτων που συμμετέχουν στην ΛΑΕ, διευκόλυνε να λυθούν επείγοντα οργανωτικά ζητήματα της εκλογικής μάχης. Ωστόσο είναι καιρός να προσδιορίσουμε το οργανωτικό πλαίσιο της συνεργασίας, ώστε να ενισχυθεί η δυναμική του εγχειρήματος, τόσο σε οργανωτικό, όσο κυρίως σε πολιτικό και κινηματικό επίπεδο.

Ειδικότερα εκτός από τον πολυπληθή αριθμό «συλλογικοτήτων» (πολιτικών οργανώσεων) που συμμετέχουν στο εγχείρημα, χρειάζεται να λάβουμε υπ' όψιν, ότι στις επιτροπές βάσης της ΛΑΕ έχει ενταχθεί σημαντικός αριθμός μελών που δεν είναι ενταγμένοι σε καμιά από τις «συλλογικότητες» την ΛΑΕ. Επίσης υπάρχει άμεση ανάγκη ανάδειξης οργάνων με δημοκρατικές διαδικασίες σε όλα τα επίπεδα (από κάτω προς τα πάνω), καθώς και σε βοηθητικές επιτροπές (τμήματα). Όλα αυτά απαιτούν τη διατύπωση οργανωτικών αρχών στα πλαίσιο ενός κανονισμού ή καταστατικού της ΕΛΕ.

Το κρίσιμο ζήτημα που προκύπτει είναι πως θα συναρθρωθούν οι αυτοτελείς οργανώσεις (συλλογικότητες), με τους ανένταχτους/τες πολίτες-μέλη, καθώς την εφαρμογή δημοκρατικών διαδικασιών ανάδειξης οργάνων, σε συνδυασμό με τις απαιτήσεις της κινηματικής δράσης. Δηλαδή χρειάζεται να βρούμε τη «χρυσή τομή» ανάμεσα στη «δημοκρατική λειτουργία» του νέου πολιτικού φορέα και στην «αποτελεσματικότητα δράσης». Ωστόσο υπάρχει μια ακόμα παράμετρος που αφορά το στρατηγικό στόχο της ΛΑΕ ο οποίος επηρεάζει το οργανωτικό σχήμα. Η μορφή συγκρότησης της θα πρέπει να διευκολύνει τη συσπείρωση ευρέως κοινωνικού φάσματος δυνάμεων που έχουν ζωτικό συμφέρον από την επίλυση της «κυρίαρχης αντίθεσης» («μνημονιακών» και «αντιμνημονιακών» δυνάμεων), ενώ για την επίλυση της «βασικής αντίθεσης» (εργασίας και κεφαλαίου), είναι ζήτημα που αφορά πρωτίστως την εργατική τάξη η οποία παρ' ότι είναι πολυπληθέστερη είναι πολιτικά διασπασμένη. Η επίλυση της «κυρίαρχης αντίθεσης» ανοίγει αντικειμενικά το δρόμο για την επίλυση και της «βασικής». Κατά συνέπεια οι εναλλακτικές επιλογές συγκρότησης της ΛΑΕ είναι δύο: είτε ως «πολυκομματικός» φορέας, είτε ως «πολυτασικό» κόμμα.

Πριν αξιολογήσουμε την πρόσφατη εμπειρία μετεξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ από πολυκομματικό φορέα των «συνιστωσών», σε ενιαίο «πολυτασικό» κόμμα, θα ήταν χρήσιμο να δούμε έστω και συνοπτικά, συγκεκριμένες ιστορικές εμπειρίες του αριστερού κινήματος στην Ελλάδα, στη συγκρότηση και λειτουργία «μετωπικών» σχημάτων και την αξιοποίηση των διδαγμάτων διαλεκτικά και όχι μεταφυσικά, στις σημερινές συνθήκες.

Ιστορικές εμπειρίες συγκρότησης «Μετώπου» αριστερών, ριζοσπαστικών, πατριωτικών, προοδευτικών δυνάμεων

Α. Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΕΑΜ 

Η συγκρότηση του «Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου» (ΕΑΜ) το 1941, έγινε ως γνωστόν με πρωτοβουλία του ΚΚΕ και τη συμμετοχή του «Σοσιαλιστικού Κόμματος», της «Ένωσης Λαϊκής Δημοκρατίας» και του «Αγροτικού Κόμματος». Βασικός κορμός των δυνάμεων του ΕΑΜ και των «θυγατρικών» του οργανώσεων (ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, Εθνική Αλληλεγγύη, Εργατικό-ΕΑΜ και ΟΠΛΑ) ήταν το ΚΚΕ, το οποίο διατηρώντας την αυτοτελή οργανωτική του συγκρότηση και λειτουργία, περνούσε την εξωστρεφή πολιτική του δράση κυρίως μέσω του ΕΑΜ, έχοντας κομματικούς «πυρήνες» σε όλα τα επίπεδα και εξασφαλίζοντας την ενιαιομετωπική δράση και την οργανωτική συνοχή του «Μετώπου». Στην ΚΕ του ΕΑΜ και στα διάφορα σώματα (πανελλαδικές και περιφερειακές συνδιασκέψεις) συμμετείχαν εκπρόσωποι όλων των ΕΑΜικών κομμάτων, ενώ από τις χιλιάδες απλά μέλη του ΕΑΜ, μόνο ένα μέρος ήταν μέλη του ΚΚΕ (στην απελευθέρωση το ΕΑΜ είχε γύρω στα 2 εκατ. μέλη από τα οποία 450.000 ήταν και μέλη του ΚΚΕ). Στις συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες, υπό τον ηγεμονικό (πολιτικό και οργανωτικό) ρόλο του ΚΚΕ, το συγκεκριμένο «Μέτωπο» λειτούργησε αποτελεσματικά, ανεξάρτητα από τις μετέπειτα πολιτικές εξελίξεις.

Β. Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΕΔΑ 

Η συγκρότηση της ΕΔΑ (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά) έγινε το 1951 με πρωτοβουλία του ΚΚΕ και τη συμμετοχή του «Σοσιαλιστικού Κόμματος» (Γιαν.Πασαλίδης), του «Αγροτικού Κόμματος» (Κ.Γαβριηλίδης), του «Ριζοσπαστικού Κόμματος» (Μ.Κύρκος), καθώς ανένταχτες προσωπικότητες της αριστεράς (Στ.Σαράφης, Μ.Αυγερόπουλος, κά). Το ΚΚΕ μετά τον εμφύλιο σημαντικό μέρος των ηγετικών του στελεχών ήταν σε φυλακές και εξορίες και μέρος στις Ανατ. Χώρες, ενώ διατηρούσε παράλληλα παράνομες οργανώσεις στην Ελλάδα. Με τη δημιουργία της ΕΔΑ τα μέλη του ΚΚΕ εντάχτηκαν στις γραμμές της και με μορφή «κομματικών πυρήνων» συμμετείχαν σε όλα τα όργανα, ενώ περνούσαν την εξωστρεφή πολιτική του δράση κυρίως μέσα από την ΕΔΑ. Το 1956 αποφασίστηκε η μετατροπή της ΕΔΑ σε ενιαίο κόμμα, ενώ το 1958, μετά τη μεγάλη εκλογική νίκη της ΕΔΑ (24,6%), το ΚΚΕ αποφάσισε τη διάλυση των παράνομων οργανώσεων και τη διάχυση των μελών του μέσα στην ΕΔΑ. Αυτή η επιλογή εκτιμήθηκε μεταγενέστερα από την ηγεσία του ΚΚΕ ως σοβαρό λάθος, διότι οδήγησε σε ουσιαστική αυτοδιάλυση του, με σοβαρές πολιτικές και ιδεολογικές παρενέργειες, οι οποίες έγιναν ιδιαίτερα εμφανείς με την επιβολή της δικτατορίας του '67.

Γ. Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΟΔΟΥ 

Στα τέλη της δεκαετίας '80, στην προσπάθεια υπέρβασης της διάσπασης των αριστερών δυνάμεων στη χώρα, ξεκίνησαν προσπάθειες συγκρότησης ενός νέου «μετωπικού» αριστερού σχήματος. Με πρωτοβουλία του ΚΚΕ (Χ.Φλωράκη) έγινε συνάντηση με την ΕΑΡ (Λ.Κύρκο) για δημιουργία «μετωπικού» φορέα της Αριστεράς. Στην πρωτοβουλία προσχώρησαν η ΕΔΑ (Α.Λεντάκης), η «Νέα Πορεία» (Ν.Κωνσταντόπουλος), η ΕΣΠΕ (Στ.Παναγούλης), το ΚΟΔΗΣΟ (Χ.Πρωτόπαπας), το «Αγροτικό Κόμμα» (ένα μέρος), καθώς και ανένταχτες προσωπικότητες της ευρύτερης αριστεράς (Μ.Δρετάκης, Απ.Λάζαρης, Στ.Γιώτας, Ρ.Κακλαμανάκη, κά).

Στις εκλογές Ιουνίου '89, ο «Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου» έλαβε 13,2% και άνοιξε ο δρόμος για ουσιαστική παρέμβαση της Αριστεράς στην πολιτική ζωή της χώρας. Ωστόσο η κρίση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και εν συνεχεία η εσωτερική κρίση στο ΚΚΕ, οδήγησαν σε αποχώρηση του ΚΚΕ από το ΣΥΝ (1991), με παραμονή ωστόσο μεγάλου μέρους των στελεχών και μελών του στο ΣΥΝ, οι οποίοι ίδρυσαν την πολιτική «Κίνηση Νέας Αριστεράς». Ο ΣΥΝ προχώρησε σε πανελλαδικό σώμα και στην εκλογή ΚΠΕ με πολυκομματική εκπροσώπηση. Ωστόσο στο συνέδριο του 1992 αποφασίστηκε η μετατροπή του ΣΥΝ σε ενιαίο πολυτασικό κόμμα. Μια επιλογή που αργότερα αξιολογήθηκε ως βεβιασμένη διότι δεν είχαν αποσαφηνισθεί θεμελιώδεις στρατηγικοί προσανατολισμοί, οι οποίοι διαφάνηκαν με αφορμή τη Συμφωνία του Μαάστριχτ, ενώ υπήρχαν και μεγάλες ασάφειες στο ρόλο και στη λειτουργία των τάσεων. Στις εκλογές Σεπτέμβρη '93, ο ΣΥΝ δεν μπήκε στη Βουλή. Ωστόσο με την αλλαγή ηγεσίας επέστρεψε το 1995, χωρίς ωστόσο να ξεφύγει λόγω της αμφίσημης πολιτικής του φυσιογνωμίας, από τα όρια της κοινοβουλευτικής πολιτικής επιβίωσης, ως τις αρχές της δεκαετίας του 2000.

Δ. Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Στις αρχές δεκαετίας 2000 με πρωτοβουλία του ΣΥΝ, δημιουργήθηκε ο «Χώρος Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς», με πρώτο άτυπο βήμα, τη διεύρυνση των ψηφοδελτίων του ΣΥΝ στις εκλογές 2000. Η συνεργασία πήρε επίσημο χαρακτήρα στις εθνικές εκλογές και ευρωεκλογές του 2004, με δημιουργία «μετωπικού» σχήματος «Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ). Τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα οδήγησαν στην επίσημη συγκρότηση πολυκομματικού φορέα, ο οποίος στις εκλογές 2007 πέτυχε ενίσχυση των δυνάμεων του, ενώ έκανε αισθητή την παρουσία του στο κοινωνικό πεδίο. Στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπούνταν όλες οι «συνιστώσες» (συλλογικότητες), οι αποφάσεις παίρνονταν με βάση την αρχή της μέγιστης δυνατής «συναίνεση», ενώ οι τοπικές επιτροπές είχαν πολυκομματική σύνθεση.

Ωστόσο με το ξέσπασμα της κρίσης και την αντιμνημονιακή στάση και αγωνιστική παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ, πέτυχε στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2012 να γίνει εκτίναξη της πολιτικής του επιρροής στο 26%. Ταυτόχρονα υπήρξε έντονη πίεση από τη βάση (μεγάλος αριθμός ανένταχτων) αλλά και αναστοχασμοί στην ηγεσία, για υπέρβαση του ΣΥΡΙΖΑ των «συνιστωσών» και τη δημιουργία ενιαίου πολυτασικού ΣΥΡΙΖΑ. Στην πανελλαδική συνδιάσκεψη (Δεκέμβρης '12) συγκροτήθηκε σε ενιαίο κόμμα, ενώ στο πρώτο ιδρυτικό συνέδριο (2013) ολοκληρώθηκε η διαδικασία μετεξέλιξης από πολυκομματικό σε πολυτασικό φορέα, με αποκλίνουσες ωστόσο στρατηγικές στοχεύσεις μεταξύ πλειοψηφίας και μειοψηφίας, κυρίως στο θέμα τα συμμετοχής της χώρας στην ευρωζώνη.

Από την άλλη το υφιστάμενο «δημοκρατικό έλλειμμα» (απουσία ουσιαστικού ρόλου της κομματικής βάσης στις επιλογές της ηγεσίας), με τη μετατροπή του σε κόμμα αντί να κλείσει διευρύνθηκε. Ο προεδρο-κεντρικός χαρακτήρας του νέου κόμματος και η συμπεριφορά της ηγετικής ομάδας να αγνοεί συστηματικά τα θεσμικά όργανα του ΣΥΡΙΖΑ (ΚΕ και ΠΓ), οδήγησαν ιδιαίτερα μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας το Γενάρη '15, σε ουσιαστική αποξένωση της ηγεσίας από το κομματικό σώμα, με αποκορύφωμα τη συμφωνία με τους «θεσμούς» και την υπογραφή του Γ' Μνημονίου. Στις κρίσιμες επιλογές, ούτε η ΚΕ, ούτε η ΠΓ, ούτε τα στελέχη, ούτε και μέλη του κόμματος ρωτήθηκαν ποτέ, κατά παράβαση των αποφάσεων του Συνεδρίου και του Καταστατικού, για ΣΥΡΙΖΑ «κόμμα των μελών» του.!

Προκύπτουν κατά συνέπεια κρίσιμα ερωτήματα; Α) πως και με ποιες ασφαλιστικές δικλείδες, θα αποτρέπεται η παραχάραξη της βούλησης των μελών και των αντιπροσωπευτικών οργάνων; Β) κάτω από ποιες προϋποθέσεις ένας «μετωπικός» φορέας μπορεί να μετεξελίσσεται σε ενιαίο πολιτικό κόμμα (πολυτασικό ή μη); Ασφαλώς το ζήτημα δεν είναι απλά οργανωτικό αλλά πρωτίστως πολιτικό, διότι τα οργανωτικά σχήματα ως πολιτικά υποκείμενα, εξυπηρετούν κατά προτεραιότητα πολιτικούς στόχους. Τα συγκεκριμένα ερωτήματα, όσο και οι ιστορικές εμπειρίες από τη δημιουργία αριστερών «μετωπικών» σχημάτων στην Ελλάδα, αποκτούν με αφορμή τη δημιουργία της «Λαϊκής Ενότητας» μια επικαιρότητα. Από τη σωστή απάντηση των ερωτημάτων στις σημερινές συνθήκες, θα εξαρτηθεί «εν πολλοίς» και η μελλοντική πορεία της ΛΑΕ.

Ε. Η ''ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ'',  ''ΜΕΤΩΠΟ'' Ή ΚΟΜΜΑ 

Η «Λαϊκή Ενότητα» δημιουργήθηκε ως «Μέτωπο» αντιμνημονιακών (αριστερών, ριζοσπαστικών, πατριωτικών, δημοκρατικών) δυνάμεων και ως τέτοιο θα πρέπει να προχωρήσει τουλάχιστον στο εγγύς μέλλον. Πρώτον, διότι οι «συλλογικότητες» που συμμετέχουν επιθυμούν κατά κανόνα τη διατήρηση της οργανωτικής, πολιτικής και ιδεολογικής τους αυτοτέλειας. Δεύτερον, το «μετωπικό» σχήμα διευκολύνει ένταξη νέων «συλλογικοτήτων» στο εγχείρημα και τρίτον, διότι ο «στρατηγικός στόχος» για επίλυση της «κυρίαρχης αντίθεσης» αντί της βασικής, ενδιαφέρει όλες τις συλλογικότητες του «μετώπου». Κατά συνέπεια ο «κοινός τόπος» σε πολιτικό επίπεδο είναι η «Προγραμματική Διακήρυξη» και οι προγραμματικές θέσεις προϊόν συλλογικών αποφάσεων. Σε οργανωτικό επίπεδο η ΛΑΕ ως «μετωπικός» (πολυκομματικός) φορέας θα πρέπει να εξασφαλίζει την αντιπροσωπευτική και αναλογική εκπροσώπηση στα κεντρικά όργανα (Πολιτικό Συμβούλιο και Γραμματεία), ενώ οι αποφάσεις πρέπει να παίρνονται με βάση την αρχή της ομοφωνίας ή τουλάχιστον της μέγιστης δυνατής συναίνεσης. Επίσης πρέπει να διασφαλίζεται η συλλογικότητα και ο σεβασμός των αποφάσεων και να καταπολεμούνται φαινόμενα παραγοντισμού, αρχηγισμού και γραφειοκρατικού συγκεντρωτισμού.

Η «Λαϊκή Ενότητα» πρέπει να είναι ανοικτή στην ένταξη και άλλων αντιμνημονιακών «συλλογικοτήτων», με βάση ορισμένα κριτήρια (πολιτικής αξιοπιστίας και κινηματικής παρουσίας) και όχι μόνο φραστικών αντιμνημονιακών διακηρύξεων. Η στελέχωση των οργάνων σε όλα τα επίπεδα, πρέπει να γίνεται με δημοκρατικές διαδικασίες και αξιοκρατικά κριτήρια. Ο κανόνας της περιορισμένης σταυροδοσίας στη διαδικασία εκλογής των οργάνων, μπορεί να διασφαλίσει την πλουραλιστική εκπροσώπηση των «συνιστωσών» (συλλογικοτήτων). Για μεγαλύτερη διασφάλιση της πλουραλιστικής εκπροσώπησης θα πρέπει να προηγούνται διαδικασίες διαβούλευσης και συναίνεσης, ώστε να λαμβάνονται υπόψη οι διαθεσιμότητες και η δυνατότητα αποτελεσματικής προσφοράς. Αναλυτικότερες ρυθμίσεις μπορούν να γίνουν στα πλαίσια ειδικού κανονισμού ή του καταστατικού.

ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ 

Η διαφορά με όλες τις άλλες «συλλογικότητες» που συμμετέχουν στη ΛΑΕ, είναι ότι το «Αριστερό Ρεύμα» (ΑΡ), είχε ως τώρα χαρακτήρα «τάσης», αρχικά στο ΣΥΝ και αργότερα στο ΣΥΡΙΖΑ. Στις νέες συνθήκες, με τη «μετωπική» συγκρότηση της ΛΑΕ, θα πρέπει να συγκροτηθεί σε αυτοτελή πολιτικό οργανισμό και συγκεκριμένα σε πολιτικό κόμμα. Μια τέτοια εξέλιξη θα έχει θετικά αποτελέσματα τόσο για τη ΛΑΕ, όσο και για τις στρατηγικές στοχεύσεις που επιδιώκει ως συλλογικότητα. Η συγκρότηση του ΑΡ σε κόμμα, με οργανωτική, πολιτική και ιδεολογική αυτοτέλεια, με καταστατικό, μέλη, εσωτερική κομματική ζωή, εκλεγμένα όργανα, συλλογική λειτουργία και έχοντας ως στρατηγική επιδίωξη το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας, θα ενισχύσει αντικειμενικά (αριθμητικά και πολιτικά) τη ΛΑΕ και την αποτελεσματική της δράσης. Είναι προφανές ότι η εξωστρεφής του παρέμβαση, θα περνάει βασικά μέσα από τη ΛΑΕ, χωρίς να αποκλείεται σε εδικές περιπτώσεις, η αυτοτελής παρουσία του ως πολιτικού κόμματος.

Ασφαλώς οι παράλληλες διαδικασίες «κόμματος» και «μετώπου», θα «φορτώνουν» σε πρόσωπα και όργανα πρόσθετα καθήκοντα και συνεδριάσεις, που συνεπάγονται πρόσθετο κόπο και απώλεια χρόνου. Ωστόσο οι συγκεκριμένες διαδικασίες θα είναι εξ' αντικειμένου περιορισμένες (σε κρίσιμα ζητήματα) αφού η πλατιά πολιτική δράση θα περνάει από τη ΛΑΕ. Από την άλλη το αποτέλεσμα της «θυσίας» χρόνου θα προσμετράται θετικα από πλευράς συνοχής και αποτελεσματικής δράσης της ΛΑΕ. Σε κάθε περίπτωση, όπως έχει δείξει και η ιστορική εμπειρία των «μετωπικών» σχημάτων, το κρισιμότερο ζήτημα δεν είναι «αυτό καθ' εαυτό» το οργανωτικό, αλλά οι πολιτικές επιλογές και η επιτυχής ενεργοποίηση των κοινωνικών δυνάμεων που το «μέτωπο» εκφράζει για την υπεράσπιση και την προαγωγή των ζωτικών τους συμφερόντων. Η δημιουργία από τις δυνάμεις του «Αριστερού Ρεύματος», ενός κόμματος «πυλώνα» στα πλαίσια της ΛΑΕ, θα συμβάλλει αποφασιστικά στην προώθηση των επιδιώξεων της, ενώ θα αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη για τη σοσιαλιστική προοπτική και για ένα ελπιδοφόρο μέλλον της ελληνικής κοινωνίας.

Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2015

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΑΠΟΥΝΑ*

1. Οι εκλογές της 20ης Σεπτέμβρη 2015 πέρασαν στην Ιστορία ως ένα ορόσημο που κλείνει έναν πολιτικό κύκλο και ανοίγει έναν καινούργιο. Επισφράγισαν την μνημονιακή μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και την «επιτυχία» του να εγκλωβίσει εκλογικά την κοινωνία εντός του «μνημονιακού κάδρου». Νίκησε η «μνημονιακή Αριστερά» την «μνημονιακή Δεξιά» σε μια προεκλογική περίοδο όπου η πολιτική συζήτηση αφορούσε σε οτιδήποτε εκτός του ....μνημονίου.

Οι εκλο­γές της 20ης Απρί­λη 2015 πέ­ρα­σαν στην Ιστο­ρία ως ένα ορό­ση­μο που κλεί­νει έναν πο­λι­τι­κό κύκλο και ανοί­γει έναν και­νούρ­γιο. Επι­σφρά­γι­σαν την μνη­μο­νια­κή με­τάλ­λα­ξη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αλλά και την «επι­τυ­χία» του να εγκλω­βί­σει εκλο­γι­κά την κοι­νω­νία εντός του «μνη­μο­νια­κού κά­δρου». Νί­κη­σε η «μνη­μο­νια­κή Αρι­στε­ρά» την «μνη­μο­νια­κή Δεξιά» σε μια προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο όπου η πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση αφο­ρού­σε σε οτι­δή­πο­τε εκτός του ....μνη­μο­νί­ου. Αυτή εξάλ­λου ήταν η σκο­πι­μό­τη­τα του Α. Τσί­πρα όταν έκανε την επι­λο­γή για εκλο­γές αμέ­σως μετά τη ψή­φι­ση του 3ου μνη­μο­νί­ου ανα­τρέ­πο­ντας την κοι­νω­νι­κή δυ­να­μι­κή του ΟΧΙ, ανα­σταί­νο­ντας το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα, επι­βε­βαιώ­νο­ντας το νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο «μο­νό­δρο­μο», βυ­θί­ζο­ντας τη κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία σε αμη­χα­νία και σοκ. Απ' αυτή την άποψη ο Α. Τσί­πρας (και όσοι/ες απ' τα στε­λέ­χη του πα­λιού ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έμει­ναν μαζί του) θριάμ­βευ­σε εκλο­γι­κά την ώρα που συ­ντρί­φτη­κε πο­λι­τι­κά και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο ιδε­ο­λο­γι­κά.

2. Το συ­μπέ­ρα­σμα ότι η κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία ενέ­κρι­νε την εφαρ­μο­γή του μνη­μο­νί­ου και της λι­τό­τη­τας είναι αυ­θαί­ρε­τη και επι­φα­νεια­κή. Το απο­τέ­λε­σμα των εκλο­γών έδωσε με­γά­λη μνη­μο­νια­κή πλειο­ψη­φία στην Βουλή με ταυ­τό­χρο­νη δια­τή­ρη­ση της δύ­να­μης των φα­σι­στών και πε­ριο­ρι­σμό της αρι­στε­ράς και είναι ένα απο­τέ­λε­σμα που αναμ­φι­σβή­τη­τα παί­ζει αρ­νη­τι­κό ρόλο στην εξέ­λι­ξη της τα­ξι­κής και πο­λι­τι­κής πάλης. Ωστό­σο η σπου­δή για την ανα­κή­ρυ­ξη της κοι­νω­νι­κής συν­θη­κο­λό­γη­σης με τη συ­νε­χι­ζό­με­νη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη στρα­τη­γι­κή υπο­τί­μη­σης της ερ­γα­σί­ας και τα­ξι­κής λι­τό­τη­τας, απο­τε­λεί συ­στη­μι­κή προσ­δο­κία και μένει να απο­δει­χτεί στο επό­με­νο διά­στη­μα, όταν το 3ο μνη­μό­νιο θα αρ­χί­σει να παίρ­νει «σάρκα και οστά».

Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο δεν μπο­ρεί να προ­ε­ξο­φλεί­ται η κοι­νω­νι­κή ήττα (αλ­λα­γή πε­ριό­δου) από στε­λέ­χη της Αρι­στε­ράς θε­ω­ρώ­ντας την ήττα της Αρι­στε­ράς αυ­τό­μα­τα ως ήττα του κι­νή­μα­τος και πτώση της τα­ξι­κής πάλης. Αυτή η αντί­λη­ψη που συ­νά­γει τα συ­μπε­ρά­σμα­τα για την κοι­νω­νία άμεσα και απο­κλει­στι­κά από τις επι­δό­σεις της πο­λι­τι­κής Αρι­στε­ράς έχει οδη­γή­σει σε άστο­χα συ­μπε­ρά­σμα­τα πολ­λές φορές ιστο­ρι­κά καθώς δεν κα­τα­νο­εί και υπο­τι­μά την κοι­νω­νι­κή κί­νη­ση. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πρό­σφα­το πα­ρά­δειγ­μα αυτής της αντί­λη­ψης υπήρ­ξε η υπο­τί­μη­ση της ση­μα­σί­ας του φαι­νο­μέ­νου της «αρα­βι­κής Άνοι­ξης» και η αδυ­να­μία της αξιο­λό­γη­σής του επει­δή η απου­σία ή η αδυ­να­μία του πο­λι­τι­κού υπο­κει­με­νι­κού πα­ρά­γο­ντα της Αρι­στε­ράς οδή­γη­σε στην τρέ­χου­σα κα­τά­στα­ση. Πα­ρα­βλέ­πο­ντας έτσι την λει­τουρ­γία του κοι­νω­νι­κού φαι­νο­μέ­νου ως έμπνευ­ση για το κί­νη­μα των πλα­τειών στην Ευ­ρώ­πη και το κί­νη­μα occupy Wall street στις ΗΠΑ.

Μπρο­στά μας ανοί­γε­ται ένα διά­στη­μα άμε­σης εφαρ­μο­γής των νέων μνη­μο­νια­κών μέ­τρων, με σφο­δρό­τη­τα μά­λι­στα ως τον Δε­κέμ­βρη, όπου και μόνο μία ση­μα­ντι­κή κοι­νω­νι­κή αντί­στα­ση σε οποιο­δή­πο­τε από τα πολλά μέ­τω­πα που ανοί­γουν αρκεί για να ανα­ζω­πυ­ρώ­σει την κοι­νω­νι­κή διά­θε­ση και να ανα­δεί­ξει τις δυ­να­τό­τη­τες. Η Αρι­στε­ρά οφεί­λει να προ­ε­τοι­μα­στεί και μά­λι­στα τα­χύ­τα­τα. Πε­ρί­ο­δος «πέν­θους» και πε­ρι­συλ­λο­γής, όσο κι αν δι­καιο­λο­γεί­ται, δεν πρό­κει­ται να έχει παρά μόνο αρ­νη­τι­κές συ­νέ­πειες.

3. Η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα – Κα­μέ­νου απο­τε­λεί συ­νύ­παρ­ξη της «Αρι­στε­ράς» με την λαϊ­κι­στι­κή ακρο­δε­ξιά, μια πραγ­μα­τι­κή επι­το­μή της «με­τα­μο­ντέρ­νας πο­λι­τι­κής» και δεν εξα­σφα­λί­ζει την στα­θε­ρο­ποί­η­ση του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος δη­λα­δή την οι­κο­δό­μη­ση εκ νέου μη­χα­νι­σμών συ­ναί­νε­σης. Η οι­κο­νο­μι­κή κρίση είναι σε πλήρη εξέ­λι­ξη και το 3ο μνη­μό­νιο θα συ­νε­χί­σει να τρο­φο­δο­τεί την απο­δό­μη­ση της «ομα­λό­τη­τας».

Για την φυ­σιο­γνω­μία του με­ταλ­λαγ­μέ­νου ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, δεν υπάρ­χει πε­ρι­θώ­ριο να θε­ω­ρη­θεί ως ανα­γέν­νη­ση του ρε­φορ­μι­σμού, παρά την «φω­το­γρα­φία στιγ­μής» των εκλο­γών, καθώς η επι­κυ­ριαρ­χία της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης στρα­τη­γι­κής κα­θο­ρί­ζει τον σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρο χα­ρα­κτή­ρα της με­τάλ­λα­ξης και οδη­γεί τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ όχι μόνο να μην έλκει τις αυ­θόρ­μη­τες ρε­φορ­μι­στι­κές αυ­τα­πά­τες του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας και της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας αλλά αντί­θε­τα να βρε­θεί σε πλήρη αντι­πα­ρά­θε­ση με τα συμ­φέ­ρο­ντα αυτού του κό­σμου άμεσα, με την υλο­ποί­η­ση των μέ­τρων της συ­νε­χι­ζό­με­νης λι­τό­τη­τας. Ωστό­σο επει­δή το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος των ψη­φο­φό­ρων του στις πρό­σφα­τες εκλο­γές τον επέ­λε­ξε ακρι­βώς ως δια­κρι­τή επι­λο­γή από τη ΝΔ, μέσα στο δί­πο­λο Αρι­στε­ρά – Δεξιά, τον επέ­λε­ξε δη­λα­δή ως αρι­στε­ρή, ρε­φορ­μι­στι­κή δια­χεί­ρι­ση του «ανα­πό­δρα­στου» μνη­μο­νί­ου, σύ­ντο­μα η αντί­φα­ση θα γίνει σαφής και το πο­λι­τι­κό κενό προ­φα­νές. Εν κα­τα­κλεί­δι οφεί­λου­με να συ­μπε­ρά­νου­με ότι η ψήφος στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ήταν, ως προς την πρό­θε­ση ση­μα­ντι­κού κοι­νω­νι­κού τμή­μα­τος, μια αρι­στε­ρό­στρο­φη ψήφος.

4. Η άνο­δος της απο­χής σε επί­πε­δο ιστο­ρι­κά ψηλό για βου­λευ­τι­κές εκλο­γές, απο­τε­λεί ση­μα­ντι­κό πο­λι­τι­κό φαι­νό­με­νο, με ποιο­τι­κά και δο­μι­κά πλέον χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά στο πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα. Μαζί με την «ενερ­γη­τι­κή» της έκ­φρα­ση, την Ένωση Κε­ντρώ­ων, δεν υπο­δη­λώ­νει ρεύμα υπο­τα­γής και απο­δο­χής του «μο­νό­δρο­μου» αλλά προ­φα­νή αδυ­να­μία απά­ντη­σης στο πο­λι­τι­κό αδιέ­ξο­δο. Με­γά­λο μέρος της απο­τε­λεί έκ­φρα­ση της απελ­πι­σί­ας κοι­νω­νι­κού τμή­μα­τος που ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποι­ή­θη­κε στο πρό­σφα­το πα­ρελ­θόν.

5. Για την Αρι­στε­ρά και ιδιαί­τε­ρα για την ΛΑΕ, η συ­ζή­τη­ση οφεί­λει να ξε­κι­νά από την γεν­ναία πα­ρα­δο­χή ότι δεν συ­γκρο­τή­θη­κε εκλο­γι­κό ρεύμα στην βάση της ανα­γνώ­ρι­σης εναλ­λα­κτι­κής πο­λι­τι­κής πρό­τα­σης – στοι­χείο της απα­ραί­τη­της ταυ­τό­τη­τας - ιδιαί­τε­ρα στις συν­θή­κες σύγ­χυ­σης που προ­κλή­θη­κε από την με­τα­στρο­φή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Αυτή η συ­ζή­τη­ση στο εσω­τε­ρι­κό της ΛΑΕ (αλλά και ευ­ρύ­τε­ρα), πρέ­πει να γίνει σε βάθος και με ου­σια­στι­κούς συλ­λο­γι­κούς όρους. Αφορά σε πλή­θος δια­πι­στώ­σε­ων και συ­μπε­ρα­σμά­των που χρειά­ζε­ται να εξα­χθούν, αρ­χί­ζο­ντας από την ανα­γνώ­ρι­ση των αντι­κει­με­νι­κών δυ­σκο­λιών λόγω του ελά­χι­στου δια­θέ­σι­μου χρό­νου που υπήρ­χε για τη συ­γκρό­τη­σή της αλλά και των υπο­κει­με­νι­κών αδυ­να­μιών που αφο­ρούν στην αμη­χα­νία εκτί­μη­σης, στην τα­λά­ντευ­ση επι­λο­γών και εν τέλει στην έλ­λει­ψη προ­ε­τοι­μα­σί­ας για τις εξε­λί­ξεις πριν από την προ­κή­ρυ­ξη των εκλο­γών. Οφεί­λουν να φτά­νουν στην ανα­γνώ­ρι­ση των δια­δι­κα­σιών που συμ­βαί­νουν στο «εσω­τε­ρι­κό» της κοι­νω­νί­ας, στα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά δη­λα­δή των σύγ­χρο­νων όρων της ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κής δια­πά­λης.

6. Η επι­λο­γή του ΟΧΙ στο δη­μο­ψή­φι­σμα ξε­δί­πλω­σε τη κοι­νω­νι­κή δυ­να­μι­κή και μά­λι­στα με έντο­να τα­ξι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, καθώς το μέ­τω­πο του ΝΑΙ ανά­δει­ξε με τον πιο γλα­φυ­ρό τρόπο τη σύ­μπρα­ξη των εγ­χώ­ριων και των ευ­ρω­παϊ­κών και διε­θνών αστι­κών κέ­ντρων υπό τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη στρα­τη­γι­κή της λι­τό­τη­τας, σαν απά­ντη­ση στην κρίση. Ανέ­δει­ξε την μα­ζι­κή κοι­νω­νι­κή δια­θε­σι­μό­τη­τα για μια «μη ρε­α­λι­στι­κή» διεκ­δί­κη­ση και ανα­τρο­πή υπό «το κόμμα και την ηγε­σία της Αρι­στε­ράς». Η υπο­γρα­φή του μνη­μο­νί­ου δη­μιούρ­γη­σε αμη­χα­νία, απο­γο­ή­τευ­ση και σύγ­χυ­ση κυ­ρί­ως ως προς το τι είναι εφι­κτό και τι όχι από την κοι­νω­νι­κή δράση και κυ­ρί­ως από μια «αρι­στε­ρή» κυ­βέρ­νη­ση στις σύγ­χρο­νες συν­θή­κες.

Έχει ση­μα­σία εδώ να πα­ρα­τη­ρή­σου­με ότι το μνη­μό­νιο δεν γί­νε­ται αντι­λη­πτό από την κοι­νω­νία κυ­ρί­ως ή μόνο ως «συν­θή­κη εξαί­ρε­σης» που αφορά απο­κλει­στι­κά στην Ελ­λά­δα, όσο κι αν η συ­στη­μι­κή προ­πα­γάν­δα επι­χει­ρεί να ανα­δεί­ξει ως πρω­τεύ­ου­σες αι­τί­ες τις «πα­θο­γέ­νειες» του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού, την δια­φθο­ρά και την δια­πλο­κή, το «πα­ρα­γω­γι­κό έλ­λει­μα» κ.α. Ταυ­τό­χρο­να το μνη­μό­νιο απο­τε­λεί συ­μπύ­κνω­ση της ευ­ρω­παϊ­κής αν όχι της διε­θνούς εμπει­ρί­ας για την κυ­ρί­αρ­χη κα­πι­τα­λι­στι­κή στρα­τη­γι­κή της τα­ξι­κής λι­τό­τη­τας απέ­να­ντι στη βαθιά κρίση του συ­στή­μα­τος.

7. Απο­κα­λυ­πτι­κή είναι η πρό­σφα­τη ποιο­τι­κή μέ­τρη­ση της κοι­νής γνώ­μης όπου η ανερ­γία (40%) και η (άδικη) φο­ρο­λο­γία (31%) θε­ω­ρού­νται τα πιο ση­μα­ντι­κά προ­βλή­μα­τα ενώ το μνη­μό­νιο (20%) ακο­λου­θεί τρίτο και το με­τα­να­στευ­τι­κό μα­κράν τέ­ταρ­το (7%). Ο «λο­γι­κός» συ­νειρ­μός ότι η ανερ­γία και η φο­ρο­λο­γία δεν αλ­λά­ζουν εάν δεν ανα­τρα­πεί το μνη­μό­νιο με έξοδο από το ευρώ, δεν λει­τουρ­γεί αυ­τό­μα­τα καθώς η ανα­τρο­πή του μνη­μο­νί­ου και η επι­στρο­φή στο εθνι­κό νό­μι­σμα, ως σαφές μή­νυ­μα προς την κοι­νω­νία, δεν έχει συν­δε­θεί άρ­ρη­κτα με την άμεση αντι­με­τώ­πι­ση αυτών των απο­λύ­τως τα­ξι­κών ζη­τη­μά­των.

Η απόρ­ρι­ψη των ιμπε­ρια­λι­στι­κών εκ­βια­σμών και των ασφυ­κτι­κών μνη­μο­νια­κών πλαι­σί­ων της ευ­ρω­ζώ­νης, η απόρ­ρι­ψη του μνη­μο­νί­ου, με προ­τε­ραιό­τη­τα την άμεση ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας και την ανα­δια­νο­μή πλού­του και ισχύ­ος μέσα στην χώρα, δη­λα­δή με άμεση απά­ντη­ση στην ανερ­γία υπό το (αρι­στε­ρό – λαϊκό) κρά­τος – ερ­γο­δό­τη μέσω εθνι­κο­ποι­ή­σε­ων – κοι­νω­νι­κο­ποι­ή­σε­ων και την ανα­στρο­φή του τα­ξι­κού πρό­ση­μου στην φο­ρο­λο­γία ή αντί­θε­τα με προ­τε­ραιό­τη­τα ένα εναλ­λα­κτι­κό σχέ­διο ανά­πτυ­ξης με εθνι­κό νό­μι­σμα, ως έξοδο από την κα­πι­τα­λι­στι­κή κρίση, δη­λα­δή χωρίς άμεση απά­ντη­ση στο πρό­βλη­μα της ανερ­γί­ας και χωρίς επι­θε­τι­κή φο­ρο­λο­γία στα κέρδη των με­γά­λων επι­χει­ρή­σε­ων, απο­τε­λούν δια­φο­ρε­τι­κές στρα­τη­γι­κές.

Η κοι­νω­νία και πρώτα απ' όλους η ερ­γα­τι­κή τάξη, αντι­λαμ­βά­νε­ται και αντι­με­τω­πί­ζει με θάρ­ρος και απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα το «με­γά­λο» δια­κύ­βευ­μα δη­λα­δή τη σύ­γκρου­ση με τους ιμπε­ρια­λι­στές και τη κυ­ρί­αρ­χη στρα­τη­γι­κή μέσα στην κρίση όταν δίνει τη μάχη, όταν εμπλέ­κε­ται άμεσα. Πότε γί­νε­ται ατό; Όταν συ­γκρού­ε­ται στην ίδια της την χώρα. Με τους ερ­γο­δό­τες και τα πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα. Γι αυτό είναι απο­λύ­τως κρί­σι­μο να γνω­ρί­ζει ότι πίσω από κάθε Fraport κρύ­βε­ται ένας Κο­πε­λού­ζος.

8.Η απά­ντη­ση σ' αυτή την αντί­φα­ση δίνει νόημα και πε­ριε­χό­με­νο στην εναλ­λα­κτι­κή πρό­τα­ση και προσ­διο­ρί­ζει τα προ­νο­μια­κά κοι­νω­νι­κά και τα­ξι­κά ακρο­α­τή­ρια. Με­τα­βα­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο όμως, σε πραγ­μα­τι­κή σύν­δε­ση με τον στρα­τη­γι­κό στόχο του σο­σια­λι­σμού, δίνει μόνο η τα­ξι­κή προ­σέγ­γι­ση. Μά­λι­στα χρειά­ζε­ται να επι­ση­μά­νου­με πως η με­τα­βα­τι­κή προ­σέγ­γι­ση δεν απο­τε­λεί επου­δε­νί σχέ­διο «στα­θε­ρο­ποί­η­σης» κα­νε­νός τύπου αλλά αντί­θε­τα είναι η επι­το­μή της κα­πι­τα­λι­στι­κής απο­στα­θε­ρο­ποί­η­σης καθώς απο­τε­λεί κι­νη­τό πλαί­σιο στον δρόμο της συ­νε­χούς αμ­φι­σβή­τη­σης της κα­πι­τα­λι­στι­κής επι­κυ­ριαρ­χί­ας, της ιδιο­κτη­σί­ας στα μέσα πα­ρα­γω­γής και των ρή­ξε­ων στις σχέ­σεις πα­ρα­γω­γής, παρά μια «νέα», έστω δια­κη­ρυγ­μέ­να φι­λο­λαϊ­κή, σύλ­λη­ψη για την κα­πι­τα­λι­στι­κή ανά­πτυ­ξη, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο σε συν­θή­κες βα­θιάς διε­θνούς κρί­σης. Πόσο πει­στι­κή μπο­ρεί να είναι μια πρό­τα­ση δια­χεί­ρι­σης της κρί­σης, όταν το­νί­ζει τις «δυ­να­τό­τη­τες» μιας δια­φο­ρε­τι­κής κα­πι­τα­λι­στι­κής ανά­πτυ­ξης – με πα­ρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση – στα μάτια μιας ολά­κε­ρης κοι­νω­νί­ας που αντι­λαμ­βά­νε­ται, στην εποχή της πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης και της ελεύ­θε­ρης δια­κί­νη­σης της πλη­ρο­φο­ρί­ας, ότι η λι­τό­τη­τα είναι η διε­θνής κα­πι­τα­λι­στι­κή στρα­τη­γι­κή μέσα στην κρίση και το μνη­μό­νιο μέσο πει­θάρ­χη­σης και πα­ρα­γω­γής υπο­δείγ­μα­τος.

9. Απέ­να­ντι στην απόρ­ρι­ψη κάθε με­τα­βα­τι­κής προ­σέγ­γι­σης και κυ­ρί­ως της «κυ­βέρ­νη­σης της Αρι­στε­ράς», θέση που εκ­προ­σω­πεί το ΚΚΕ σή­με­ρα δια­πράτ­το­ντας το λάθος της υπο­τί­μη­σης της κοι­νω­νι­κής κί­νη­σης, δεν δίνει απα­ντή­σεις και πε­ριε­χό­με­νο στην με­τα­βα­τι­κή δυ­να­τό­τη­τα και προ­ο­πτι­κή η ανα­πα­λαί­ω­ση της «λαϊ­κο­με­τω­πι­κής», δια­τα­ξι­κής γραμ­μής της «εθνι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας». Όπως δη­λα­δή υπο­στή­ρι­ζε το ΚΚΕ πα­λιό­τε­ρα και για δε­κα­ε­τί­ες, κα­θο­ρί­ζο­ντας τον βα­σι­κό «αρι­στε­ρό μύθο» στην Ελ­λά­δα και τον οποίο εξέ­φρα­σε στο πα­ρελ­θόν επι­τυ­χη­μέ­να το ΠΑΣΟΚ. Ακόμη όμως κι αν εμ­φα­νί­ζε­ται υπαι­νι­χτι­κά και απο­λύ­τως αντι­φα­τι­κά και ου­το­πι­κά, ως κα­πι­τα­λι­στι­κή ανά­πτυ­ξη «χωρίς τους αστούς»! Σή­με­ρα όλες αυτές τις, όχι και τόσο νέες, ιδέες τις συ­ντρί­βει η «πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση» απε­λευ­θε­ρώ­νο­ντας ωστό­σο ταυ­τό­χρο­να, μετά από πολ­λές δε­κα­ε­τί­ες, εκ νέου την αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή προ­ο­πτι­κή ως απο­τέ­λε­σμα της διεκ­δί­κη­σης των άμε­σων αι­τη­μά­των πλα­τιών κοι­νω­νι­κών στρω­μά­των. Προ­κα­λώ­ντας την Αρι­στε­ρά να ανα­γνω­ρί­σει και να συ­νο­μι­λή­σει με τις εκ­φρά­σεις αυτής της κοι­νω­νι­κής δυ­να­τό­τη­τας και δυ­να­μι­κής που στην εποχή του «τέ­λους της Ιστο­ρί­ας» έχει δώσει ισχυ­ρά δείγ­μα­τα: αντι­πα­γκο­σμιο­ποι­η­τι­κό κί­νη­μα, αρα­βι­κή άνοι­ξη, αγα­να­κτι­σμέ­νοι και occupy Wall street, κι­νη­μα­τι­κή και πο­λι­τι­κή ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­ση στην Ελ­λά­δα των μνη­μο­νί­ων... Κα­θό­λου τυ­χαία ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που έφτα­σε στην κυ­βέρ­νη­ση τον Γε­νά­ρη του 2015, πριν την προ­δο­σία των κοι­νω­νι­κών προσ­δο­κιών από τον Α. Τσί­πρα, υπήρ­ξε γέν­νη­μα – θρέμ­μα αυτής της ιστο­ρι­κής δια­δι­κα­σί­ας.

10. Πα­ρό­μοια τί­θε­ται το ζή­τη­μα από την σκο­πιά της σχέ­σης Ελ­λά­δας – Ευ­ρώ­πης. Την ίδια ώρα που το σύ­νο­λο των ευ­ρω­παϊ­κών κυ­βερ­νή­σε­ων του πλέγ­μα­τος της ευ­ρω­ζώ­νης και ευ­ρύ­τε­ρα της ΕΕ, συ­γκρο­τούν στα μάτια της κοι­νω­νί­ας την ει­κό­να του δυ­νά­στη, εμ­φα­νί­στη­κε μια δια­φο­ρε­τι­κή Ευ­ρώ­πη (και ευ­ρύ­τε­ρα), μέσα από το κί­νη­μα συ­μπα­ρά­στα­σης στις αντι­στά­σεις του ελ­λη­νι­κού λαού, στο ίδιο το δη­μο­ψή­φι­σμα. Ακόμη και στο επί­πε­δο της ευ­ρω­παϊ­κής Αρι­στε­ράς – που για λό­γους ιστο­ρι­κούς «πιέ­ζε­ται» πολύ λι­γό­τε­ρο από τις «εθνι­κο­α­νε­ξαρ­τη­σια­κές» αφη­γή­σεις των ελ­λη­νι­κών πα­ρα­δό­σε­ων – ήδη έχει εμ­φα­νι­στεί ρήγμα απέ­να­ντι στην στρο­φή του Α. Τσί­πρα (τμήμα των Podemos καθώς και του die Linke).

Η ει­κό­να αυτή της «άλλης Ευ­ρώ­πης» κοι­νω­νι­κά και πο­λι­τι­κά δεν συ­νά­δει με την προ­ο­πτι­κή της «ανε­ξαρ­τη­σί­ας» των εθνι­κών κα­πι­τα­λι­σμών αλλά πε­ρισ­σό­τε­ρο και αντι­κει­με­νι­κά (όχι απα­ραί­τη­τα και αυ­τό­μα­τα, υπο­κει­με­νι­κά πο­λι­τι­κά) με την αντι­λι­τό­τη­τα και την αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή προ­ο­πτι­κή, νοη­μα­το­δο­τώ­ντας μ' αυτό τον τρόπο τη σύ­γκρου­ση με τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη ΟΝΕ/ΕΕ.

Έτσι λοι­πόν το σύν­θη­μα «υπάρ­χει ζωή εκτός ευρώ» χρειά­ζε­ται επι­πλέ­ον προσ­διο­ρι­σμό, της τα­ξι­κής προ­τε­ραιό­τη­τας στην συ­γκρό­τη­ση της εναλ­λα­κτι­κής λύσης και στο αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κό της πε­ριε­χό­με­νο, όχι τόσο δια των λε­κτι­κών δια­τυ­πώ­σε­ων (που κι αυτές έχουν ση­μα­σία) όπως η ανα­φο­ρά στην σο­σια­λι­στι­κή προ­ο­πτι­κή, όσο στην επι­λο­γή των προ­γραμ­μα­τι­κών αιχ­μών και συ­να­κό­λου­θα των κοι­νω­νι­κών και τα­ξι­κών ακρο­α­τη­ρί­ων.

11. Η εμπει­ρία των τε­λευ­ταί­ων 15 ετών ανά­δει­ξε στην Ευ­ρώ­πη τα εγ­χει­ρή­μα­τα των «πλα­τιών κομ­μά­των» της Αρι­στε­ράς (broad parties) ως προ­σπά­θεια μα­ζι­κής αρι­στε­ρής πο­λι­τι­κής απέ­να­ντι στο νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο μο­νό­δρο­μο. Τα εγ­χει­ρή­μα­τα αυτά ορί­στη­καν ως συ­νά­ντη­ση δια­φο­ρε­τι­κών ρευ­μά­των και ορ­γα­νώ­σε­ων της Αρι­στε­ράς με στόχο την πάλη ενά­ντια στο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό και όριο την δια­χω­ρι­στι­κή από την (νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη) σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία και την κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ υπήρ­ξε τέκνο αυτής της δια­δι­κα­σί­ας, όπως επί­σης (με­τα­ξύ άλλων) το die Linke στην Γερ­μα­νία αλλά ακόμη και το με­τα­γε­νέ­στε­ρο Podemos στην Ισπα­νία. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα τα κόμ­μα­τα αυτά – των οποί­ων η εξέ­λι­ξη αντι­με­τω­πί­ζει σο­βα­ρή πρό­κλη­ση μετά την απο­τυ­χία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ καθώς ο πήχης πλέον ανε­βαί­νει ως προς την απο­σα­φή­νι­ση της φυ­σιο­γνω­μί­ας της «Αρι­στε­ράς του 21ου αιώνα» - δεν ήταν απο­τέ­λε­σμα κά­ποιας και­νο­φα­νούς θε­ω­ρη­τι­κής προ­σέγ­γι­σης για «το κόμμα της Αρι­στε­ράς» (εξάλ­λου τέ­τοια «θε­ω­ρία» ποτέ δεν υπήρ­ξε), αλλά προ­σπά­θεια δια­λό­γου και αντα­πό­κρι­σης στις κοι­νω­νι­κές εκ­φρά­σεις αντί­στα­σης στο ΤΙΝΑ και πρώτ' απ' όλα του κι­νή­μα­τος κατά της πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης και έκτο­τε (το Podemos από το «κί­νη­μα των πλα­τειών» και η «επι­τά­χυν­ση» του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ από το κί­νη­μα ενά­ντια στο μνη­μό­νιο το 2010 – 2013).

12. Η ανα­φο­ρά στις προ­σεγ­γί­σεις της τρί­της Διε­θνούς και ιδιαί­τε­ρα στο τέ­ταρ­το συ­νέ­δριό της και συ­νο­λι­κό­τε­ρα η μο­ντε­λο­ποί­η­ση του ενιαί­ου με­τώ­που ως σύ­μπρα­ξη επα­να­στα­τών και ρε­φορ­μι­στών «νο­μι­μο­ποιεί» τα εγ­χει­ρή­μα­τα αυτά εντού­τοις όχι πλή­ρως και απο­τε­λε­σμα­τι­κά. Διότι η σύγ­χρο­νη εμπει­ρία αφορά στην συ­νύ­παρ­ξη των ρευ­μά­των σε «ενιαίο» κόμμα – μέ­τω­πο, την ώρα που χρειά­ζε­ται να επα­να­προσ­διο­ρι­στεί, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας κατ' αρχάς τη σύγ­χρο­νη ρευ­στό­τη­τά της, η δια­χω­ρι­στι­κή με­τα­ξύ «επα­να­στα­τών και ρε­φορ­μι­στών» στην κί­νη­ση του «πλα­τιού κόμ­μα­τος» – με­τώ­που, σε σύ­γκρου­ση και αντι­πα­ρά­θε­ση με κάθε μορ­φής κυ­βέρ­νη­ση που υλο­ποιεί τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη στρα­τη­γι­κή της λι­τό­τη­τας και της υπο­τί­μη­σης της ερ­γα­σί­ας.

Η επι­κυ­ριαρ­χία του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού ως η μο­να­δι­κή κα­πι­τα­λι­στι­κή στρα­τη­γι­κή εδώ και δε­κα­ε­τί­ες, υπο­νό­μευ­σε αν όχι ακύ­ρω­σε την «κλασ­σι­κή» έν­νοια του πο­λι­τι­κού ρε­φορ­μι­σμού (ανα­φο­ρά στον στρα­τη­γι­κό στόχο ως μά­ξι­μουμ πρό­γραμ­μα και με­ταρ­ρυθ­μί­σεις ως μί­νι­μουμ, άμεσο) οδη­γώ­ντας την σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία σε ιστο­ρι­κή ήττα. Φυ­σι­κά ο αυ­θόρ­μη­τος ρε­φορ­μι­σμός του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας και των υπο­τε­λών τά­ξε­ων ανα­ζη­τά την πο­λι­τι­κή του έκ­φρα­ση, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο καθώς προ­σπα­θεί να εξέλ­θει του κα­θε­στώ­τος της ήττας και αυτή είναι η ερ­μη­νεία φαι­νο­μέ­νων όπως η ανά­δει­ξη στην ηγε­σία των βρε­τα­νών ερ­γα­τι­κών του Τζέ­ρε­μι Κόρ­μπιν ή η πε­ρί­πτω­ση της υπο­ψη­φιό­τη­τας για το χρί­σμα των αμε­ρι­κά­νων δη­μο­κρα­τι­κών του Μπέρ­νι Σά­ντερς. Εντού­τοις είναι φα­νε­ρό από πλή­θος εμπει­ριών εδώ και δε­κα­ε­τί­ες και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο και ανε­λα­στι­κά μέσα στην κρίση, ότι ρε­φορ­μι­στι­κές στρα­τη­γι­κές «δια­φεύ­γου­σες» από τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη «ορ­θο­δο­ξία» που κα­τα­φέρ­νουν να επι­κοι­νω­νή­σουν μα­ζι­κά με τις κοι­νω­νι­κές ανά­γκες ή οδη­γού­νται στην ατι­μω­τι­κή υπο­τα­γή (Α. Τσί­πρας) ή πρέ­πει να γεί­ρουν απο­φα­σι­στι­κά, μέσα από διαρ­κή ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­ση, σε δρό­μους του­λά­χι­στον «κε­ντρι­στι­κούς» που θα αφή­νουν ανοι­χτή την αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή προ­ο­πτι­κή.

Η εμπει­ρία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έδει­ξε ότι καθώς η αντι­μνη­μο­νια­κή / αντι­νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη στρα­τη­γι­κή έβρι­σκε κοι­νω­νι­κή απή­χη­ση και αντα­πό­κρι­ση η ανά­γκη για εμ­βά­θυν­ση και ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­ση της γραμ­μής διαι­ρού­σε το κόμμα με την μορφή δί­πο­λου πάνω στην αντί­θε­ση «εντός – εκτός συ­στή­μα­τος» ή αλ­λιώς «λι­τό­τη­τα – αντι­λι­τό­τη­τα» που είναι μα­ζι­κά κα­τα­νοη­τή ως η κύρια νοη­μα­το­δό­τη­ση του «μνη­μό­νιο – αντι­μνη­μό­νιο».

Η απο­χώ­ρη­ση της τότε «ανα­νε­ω­τι­κής πτέ­ρυ­γας» του ΣΥΝ και με­τέ­πει­τα ΔΗΜΑΡ οδή­γη­σε στην με­τα­κί­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ προς τ' αρι­στε­ρά αλλά ταυ­τό­χρο­να και στην ανα­πα­ρα­γω­γή του δί­πο­λου εντός του, ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποιώ­ντας πε­ραι­τέ­ρω την αρι­στε­ρή του πτέ­ρυ­γα. Σή­με­ρα βιώ­νου­με το επό­με­νο επει­σό­διο αυτής της δια­δι­κα­σί­ας με την διά­σπα­ση από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ομά­δων και στε­λε­χών που συ­γκρό­τη­σαν μαζί με ρι­ζο­σπα­στι­κές και αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κές ορ­γα­νώ­σεις την ΛΑΕ αλλά και άλλες που δεν εντά­χθη­καν στην ΛΑΕ. Τώρα πλέον η θέση της αντι­μνη­μο­νια­κής Αρι­στε­ράς στο πο­λι­τι­κό διά­νυ­σμα τεί­νει αντι­κει­με­νι­κά προς τον αντι­κα­πι­τα­λι­σμό. Ωστό­σο χρειά­ζε­ται να αυ­το­προσ­διο­ρι­στεί και να συ­γκρο­τη­θεί ως τέ­τοια υπο­κει­με­νι­κά. Οτι­δή­πο­τε λι­γό­τε­ρο, όπως μόνο ή κυ­ρί­ως ο «αντι – ΟΝΕ/ΕΕ» προσ­διο­ρι­σμός, δεν είναι επαρ­κής καθώς δεν ευ­νο­εί, όπως εξάλ­λου έχει φανεί πολ­λές φορές μέχρι σή­με­ρα, την σύν­δε­ση με μα­ζι­κά κοι­νω­νι­κά τμή­μα­τα και μά­λι­στα με τα πλέον χτυ­πη­μέ­να από την κρίση (μι­σθω­τοί, άνερ­γοι, νε­ο­λαία) ακρι­βώς επει­δή δεν ταυ­τί­ζε­ται απα­ραί­τη­τα και ξε­κά­θα­ρα με το «λι­τό­τη­τα – αντι­λι­τό­τη­τα».

Τα συ­μπε­ρά­σμα­τα που πρέ­πει να εξά­γου­με από τις εμπει­ρί­ες μας αφο­ρούν αφε­νός στην ανά­γκη επι­μο­νής στο σχήμα συ­νύ­παρ­ξης δια­φο­ρε­τι­κών ρευ­μά­των και πα­ρα­δό­σε­ων της Αρι­στε­ράς ως απο­τε­λε­σμα­τι­κή μέ­θο­δος συ­γκέ­ντρω­σης δύ­να­μης (στην υπε­ρά­σπι­ση δη­λα­δή της δια­δι­κα­σί­ας ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης της Αρι­στε­ράς δια της «ανα­συν­θε­τι­κής» με­θό­δου του «πλα­τιού κόμ­μα­τος - με­τώ­που», σε διά­λο­γο με την κοι­νω­νι­κή ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­ση) και αφε­τέ­ρου στην ανα­γνώ­ρι­ση του αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κού χα­ρα­κτή­ρα της με­τα­βα­τι­κής προ­σέγ­γι­σης και με­θο­δο­λο­γί­ας ως δυ­να­τό­τη­τα άσκη­σης μα­ζι­κής πο­λι­τι­κής μέσα στην συ­νε­χι­ζό­με­νη οι­κο­νο­μι­κή κρίση και πο­λι­τι­κή αστά­θεια. Απ' αυτή την σκο­πιά χρειά­ζε­ται να «συ­να­ντή­σου­με» την κοι­νω­νι­κή εμπει­ρία του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος ανα­γνω­ρί­ζο­ντας, ρητά και ξε­κά­θα­ρα, το δι­μέ­τω­πο χα­ρα­κτή­ρα της πάλης - ενά­ντια στην εγ­χώ­ρια αστι­κή τάξη και τους υπη­ρέ­τες της και ταυ­τό­χρο­να ενά­ντια στα ευ­ρω­παϊ­κά και διε­θνή διευ­θυ­ντή­ρια – και μά­λι­στα με προ­τε­ραιό­τη­τα στο εγ­χώ­ριο μέ­τω­πο. Κάτι που ση­μαί­νει να υπερ­βού­με εμ­βα­θύ­νο­ντας την γραμ­μή της εξό­δου από την ΟΝΕ/ΕΕ σε γραμ­μή άμε­σων ρή­ξε­ων στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας, στο πεδίο των κα­πι­τα­λι­στι­κών σχέ­σε­ων με άμεσα απο­τε­λέ­σμα­τα τα­ξι­κής μο­νο­μέ­ρειας πολύ πέρα από την «αστι­κή – ρε­φορ­μι­στι­κή» «προ­ϋ­πό­θε­ση» της επα­νό­δου της «ανά­πτυ­ξης», εν προ­κει­μέ­νω με εθνι­κό νό­μι­σμα.

13. Το τε­λευ­ταίο ση­μείο αλλά όχι έσχα­το είναι αυτό που αφορά στο αί­τη­μα για Δη­μο­κρα­τία. Το αί­τη­μα αυτό ανα­φύ­ε­ται σε κάθε εκ­δή­λω­ση της κοι­νω­νι­κής αντί­στα­σης στην αυ­ταρ­χι­κή – μνη­μο­νια­κή με­τάλ­λα­ξη της κοι­νω­νί­ας. Εμ­φα­νί­ζε­ται ως μα­ζι­κό κοι­νω­νι­κό αί­τη­μα με χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά υπε­ρά­σπι­σης της λαϊ­κής κυ­ριαρ­χί­ας απέ­να­ντι στην διαρ­κή πε­ρι­στο­λή των δι­καιω­μά­των στην «αστι­κή δη­μο­κρα­τία». Ανοί­γει ως εκ τού­του την συ­ζή­τη­ση για την ανε­πάρ­κειά της με ορί­ζο­ντα δια­δι­κα­σί­ες διεύ­ρυν­σης της δη­μο­κρα­τί­ας μέσω θε­σμών ερ­γα­τι­κού ελέγ­χου και κοι­νω­νι­κής συμ­με­το­χής σε όλες τις σφαί­ρες της κοι­νω­νι­κής ζωής και πρώτα απ' όλα στην οι­κο­νο­μία.

Εμ­φα­νί­ζε­ται ως αί­τη­μα των κι­νη­μά­των για την υπε­ρά­σπι­ση της ανε­ξαρ­τη­σί­ας τους από την γρα­φειο­κρα­τι­κή στρέ­βλω­ση και την πο­λι­τι­κή εκ­με­τάλ­λευ­ση και χει­ρα­γώ­γη­ση.

Εμ­φα­νί­ζε­ται ως αί­τη­μα των μελών των κομ­μά­των της Αρι­στε­ράς απέ­να­ντι σε κάθε εί­δους γρα­φειο­κρα­τία.

Η Δη­μο­κρα­τία ωστό­σο είναι μια έν­νοια γε­νι­κή και αφη­ρη­μέ­νη που απο­κτά συ­γκε­κρι­μέ­νο νόημα από το εκά­στο­τε πο­λι­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο. Γι αυτό και δεν μπο­ρεί να εκ­πλη­ρω­θεί, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο στις συν­θή­κες της κα­πι­τα­λι­στι­κής κρί­σης, εάν δεν ξε­κι­νά από το πεδίο της οι­κο­νο­μί­ας.

Στην σύγ­χρο­νη, με­τα­μο­ντέρ­να και αποϊ­δε­ο­λο­γι­κο­ποι­η­μέ­νη εποχή το αί­τη­μα των «από κάτω» για Δη­μο­κρα­τία απο­τε­λεί κραυ­γή ανα­ζή­τη­σης του χα­μέ­νου στρα­τη­γι­κού στό­χου. Απο­τε­λεί αί­τη­μα απε­λευ­θέ­ρω­σης. Ακρι­βώς γι' αυτόν τον λόγο δεν μπο­ρεί ούτε να υπο­κα­τα­στή­σει, ούτε πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο να αντα­γω­νι­στεί την ανα­ζή­τη­ση της αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής στρα­τη­γι­κής. Αλλά και αντί­στρο­φα δεν μπο­ρεί να αγνοη­θεί από τις πο­λι­τι­κές ηγε­σί­ες στο όνομα μιας ιδε­ο­λο­γι­κής και πο­λι­τι­κής δια­πά­λης που δεν κα­τα­φέρ­νει να κοι­νω­νι­κο­ποι­η­θεί και να εμπλέ­ξει μα­ζι­κά τα κοι­νω­νι­κά ακρο­α­τή­ρια και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο τα μέλη του κόμ­μα­τος. Απ' αυτή την άποψη στο πεδίο της κομ­μα­τι­κής συ­γκρό­τη­σης το αί­τη­μα για δη­μο­κρα­τι­κή λει­τουρ­γία δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται μόνο σε ρυθ­μί­σεις και ψη­φο­φο­ρί­ες, ούτε μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει δια­χει­ρι­στι­κό τρυκ των «ευαι­σθη­σιών» αλλά αφορά στην ου­σια­στι­κή ιδε­ο­λο­γι­κή και πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση, αντι­πα­ρά­θε­ση και δράση ως μια πραγ­μα­τι­κή δια­δρα­στι­κή δια­δι­κα­σία ανα­ζή­τη­σης της εναλ­λα­κτι­κής πρό­τα­σης και της σο­σια­λι­στι­κής προ­ο­πτι­κής. Η Δη­μο­κρα­τία είναι το ου­σια­στι­κό πε­ριε­χό­με­νο της με­τα­βα­τι­κής προ­σέγ­γι­σης για τον δρόμο της αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής ανα­τρο­πής και της απε­λευ­θέ­ρω­σης.

*Πηγή: rproject.gr

Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2015

Γράφει ο Σπύρος Κοντομάρης

Η Αριστερά για μια ακόμη φορά δεν έπεισε εκλογικά. Παρότι στήριξε τα Κινήματα της προηγούμενης περιόδου, δεν τα εκπροσωπεί. Παρότι δεν ψήφισε το 3ο Μνημόνιο, αυτό δεν επιβραβεύτηκε στην κάλπη. Θα μου πείτε δεν πειράζει, από αύριο όλοι μαζί στο κίνημα. Θα σας απαντήσω ότι η απάντηση αυτή είναι εκτός θέματος και αντιστοιχεί σε κόμματα που δεν κατεβαίνουν στις εκλογές.

Εκτός θέματος είναι και οι αναλύσεις των αποτελεσμάτων που αποδίδουν έμμεσα την εκλογική αποτυχία της Αριστεράς στη νοημοσύνη των ψηφοφόρων. Όλων των ψηφοφόρων εκτός από αυτούς μας ψηφίζουν. Αυτοί είναι κατά κανόνα οι μόνοι έξυπνοι.

Σήμα κατατεθέν η φράση «ανάχωμα εγκλωβισμού ενός μέρους της αγανάκτησης σε ανώδυνα κανάλια». Προεξέχοντος του ΚΚΕ [1], που βλέπει όλα τα άλλα κόμματα ως αντι-ΚΚΕ κόμματα, με μόνο στόχο να παρασύρουν το λαό στο στραβό το δρόμο, στα κακόφημα στενά των «εδώ και τώρα» διεκδικήσεων.

Στο υπερήλικο σύνδρομο εκλογικής καταδίωξης του ΚΚΕ προσχώρησε άρον-άρον και το 28ήμερο «βρέφος» της ΛΕ. «Μας πολέμησαν με επιθέσεις κάτω από τη μέση» [2] (ποιες αλήθεια ;), «πανηγυρίζουν οι Ν.Υ. Times» [3] (άρα ενδεχομένως μας έβγαλε εκτός βουλής η Αμερικάνικη Πρεσβεία;), «με το σύνολο σχεδόν των μέσων ενημέρωσης εχθρικά τοποθετημένα απέναντί μας» [4] (υπήρχε πάνελ από το οποίο να λείψατε;). Εξηγήσεις δηλαδή ακόμα πιο πέρα από το ξερό το κεφάλι του ψηφοφόρου, πέρα από το νουάρ, πέρα και από το φίξιον.

Η ψήφος σε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ χαρακτηρίζεται εγκλωβισμός, πολιτική ομηρία, η ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ εξαπάτηση, αυταπάτη, η ψήφος στη ΧΑ φασιστική, στο Ποτάμι και το Λεβέντη απολίτικη. Ποιος φταίει λοιπόν που η Αριστερά καταψηφίστηκε και τα μνημονιακά κόμματα κατέλαβαν το 95% των εδρών ; Όλοι εκτός από εμάς, φταίει το εκλογικό σύστημα, φταίει η αποχή, φταίει ο Τσίπρας, φταίνε βεβαίως οι ψηφοφόροι.

Φταίνε ιδιαιτέρως οι αριστεροί ψηφοφόροι, που δεν ψήφισαν ΚΚΕ και βγήκε 3ο κόμμα η ΧΑ, που δεν ψήφισαν ΛΕ και η ΛΕ δεν έφτασε στο 3%. Φταίνε που κρατούν καθηλωμένη την ΑΝΤΑΡΣΥΑ κάτω από το 1%.

Στις ίδιες τις μετεκλογικές ανακοινώσεις εκτίθενται άθελα τους και οι αιτίες για τα ποσοστά της Αριστεράς και της αποχής. Προσχηματική αυτοκριτική, διαρκής εμπειρισμός, ιδεολογικό διαζύγιο με τη μαρξιστική θεωρία και λενινιστική μέθοδο. Επικράτηση ενός αντιφατικού πλαισίου πολιτικής, που περιλαμβάνει από αγωνιστικές προσωπικές στάσεις και ατομικό ιδεολογικό ερασιτεχνισμό, μέχρι γραφειοκρατικό αυτισμό και πολιτικές καριέρες.

Και ποιος είσαι εσύ -θα μου πείτε- που ασκείς τέτοια κριτική στο ιστορικό ΚΚΕ και τη ΛΕ, με στόχο να βγάλεις λάδι την ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Θα σας απαντήσω ότι πρώτον, η κριτική δεν είναι δική μου, αλλά κλεμμένη από την τεράστια ιστορική εμπειρία που υπάρχει διαθέσιμη στις χιλιάδες διαφορετικές μαρξιστικές αναγνώσεις και απόπειρες, και δεύτερον, ότι για την δική μας την καμπούρα η κριτική είναι -ως οφείλει- ακόμα πιο αυστηρή.

Εκλογές και Κόμματα

Ας θυμηθούμε λοιπόν αρχικά ότι αστική δημοκρατία σημαίνει εκλογές και εκλογές σημαίνει κόμματα. Τα κόμματα στην αστική δημοκρατία είναι πολύ λιγότερο, κύκλοι θεωρητικής συζήτησης, μεταξύ ρευμάτων προσωπικοτήτων και παραδόσεων, και πολύ περισσότερο, φορείς διαμεσολάβησης και εκπροσώπησης κοινωνικών συμφερόντων. Συμφερόντων, προσδοκιών και επιδιώξεων [5].  Όχι μόνο των θεμελιωδών τάξεων του κυρίαρχου τρόπου παραγωγής, αλλά και των ενδιάμεσων τάξεων αυτού, αλλά και των τάξεων των υπολοίπων τρόπων παραγωγής [6].

Δεν υφίσταται λοιπόν ούτε γι αστείο η διάκριση μεταξύ «συμβιβασμένης ηγεσίας» και «σε επαναστατική ασφυξία βάσης» που χρησιμοποιείται συλλήβδην για τα κόμματα της Αριστεράς. Πρόκειται για αυθαίρετη κατασκευή που ανασύρεται από τους δήθεν ανήξερους και απατημένους. Όταν ο πραγματικός ταξικός προσανατολισμός των κομμάτων αναδύεται μέσα από το σύννεφο του βερμπαλισμού, τότε όλοι πέφτουν από τα σύννεφα.

Η υπογραφή της συμφωνίας της 13ης Ιουλίου από τον Τσίπρα, χαρακτηρίζεται από τους μέχρι πρότινος κομματικούς του συγκάτοικους ως προδοσία, ως κάτι το εντελώς ξένο και διαφορετικό με την ως τότε κυβερνητική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ και τις προεκλογικές του δεσμεύσεις. Μια πορεία που οι πίπτοντες από τα νέφη, υπερασπιζόταν σθεναρά απέναντι σε κάθε αριστερή κριτική, παρά τον σαφέστατο προσανατολισμό της προς την 13η Ιουλίου. Πίπτοντες και ανιστάμενοι.

Δεν υπάρχει πιο υποκριτική δικαιολογία για τα ποσοστά της Αριστεράς από την δήθεν κωλοτούμπα Τσίπρα. Κωλοτούμπα θα υφίστατο εάν Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ, ΣΥΡΙΖΑ και Τσίπρας είχαν μια αμετάκλητη κατεύθυνση, υπέρ των λαϊκών στρωμάτων και της εργατική τάξης. Τέτοιο πράγμα όμως δεν υπήρξε.

Μήπως φταίει ότι βάλαμε πολύ ψηλά τον πήχη, πιο ψηλά από το επίπεδο της «λαϊκής συνείδησης» ;

Το να λέμε λιγότερα από όσα (δήθεν)πιστεύουμε, προκειμένου να μην τρομάξουμε τους ψηφοφόρους ή το να αναφερόμαστε πανκοινωνικά και πανταξικά στο «Λαό, τους εργαζόμενους και τη Χώρα», είναι μια τακτική που ενδείκνυται για σοσιαλφιλελεύθερες απόπειρες καπιταλιστικής ανασυγκρότησης, όχι όμως για αριστερά κόμματα.

Πρώτον, διότι όποτε η Αριστερά αντί να επιδιώξει «ν’ ανεβάσει» το επίπεδο συνείδησης του κόσμου, «κατέβηκε» η ίδια για να πάρει τους ψήφους, ποτέ δεν κέρδισε. Αντιθέτως, παραχώρησε έδαφος στην μετατόπιση του συσχετισμού από την Αριστερά προς το Κέντρο, δηλαδή την συγκαλυμμένη Δεξιά, παρακαλώντας για ένα συμβιβασμό Κεφαλαίου-Εργασίας. Ένα συμβιβασμό δηλαδή μεταξύ αυτού που παράγει και αυτού που του κλέβει την παραγωγή. Μεταξύ κηφήνα και εργάτη. Και μετά φταίει ο εργάτης που δεν την ψηφίζει.

Δεύτερον, γιατί όσο δεν αναφερόμαστε προνομιακά στον φορέα της ιστορικής αλλαγής, την εργατική τάξη, αλλά αναφερόμαστε προς αυτή ισότιμα με τα μεσοστρώματα και τους μικροαστούς, από φόβο μην δεν μας ψηφίσει ο φούρναρης της γειτονιάς μας, δεν θα κερδίζουμε ούτε τα μεσοστρώματα. Καθώς υπάρχουν άλλα κόμματα της αστικής διαχείρισης που γνωρίζουν αυτό το σπορ πολύ καλύτερα από μας. Το σπορ της πρόσδεσης των μεσοστρωμάτων στην ηγεμονία του Κεφαλαίου. Κόμματα που πείθουν τους μικροαστούς ότι το ιδιαίτερο συμφέρον του Κεφαλαίου ταυτίζεται με το κοινό συμφέρον. Αυτά έχουν το ΕΣΠΑ, εμείς όχι.

Πώς όμως να απευθυνθούμε προνομιακά στην εργατική τάξη και στην πολιτική εξουσία της, χωρίς το Κόμμα της, δηλαδή χωρίς τον πολιτικό φορέα του επιστημονικού σοσιαλισμού, τον φορέα που με επιστημονικό τρόπο θα μελετήσει και θα προκαλέσει την ιστορική αλλαγή; Πώς θα απευθυνθούμε στην καθοριστική σύγχρονη εργατική τάξη, χωρίς να συγκροτήσουμε το οργανωμένο πολιτικό υποκείμενο με ακριβώς αυτή την αποστολή ;

Εκτός βέβαια και αν θεωρούμε ότι το αντικαπιταλιστικό μέτωπο συνιστά απογείωση και ότι υπάρχουν περιθώρια να βελτιώσουμε τη ζωή μας μέσα στα πλαίσια του Μνημονίου, της ΕΕ και του €, οπότε καλά θα κάνουμε να ψηφίσουμε Τσίπρα. Αν το Μνημόνιο δύναται να μετασχηματιστεί προς το καλύτερο, τότε οκ έχουμε κάνει λάθος.

Εργολάβοι της κοινωνικής προσδοκίας της εκδίκησης

Σε αντίθεση λοιπόν με τα αριστερά κόμματα, κοιτάχτε πόσο εύκολα παίρνουν ψήφους τα σημερινά μη αριστερά ή συστημικά ή μνημονιακά κόμματα. Με μια λέξη κάνοντας αντιπολίτευση στον εαυτό τους και εκφράζοντας κοινωνικά συμφέροντα και κοινωνικές προσδοκίες, στην εποχή των Μνημονίων.

Το Ποτάμι φερ’ ειπείν και ο Λεβέντης εκφράζουν το τέλος όλου του Δημοσίου, κάνοντας σημαία την απόλυση του Δημοσίου Υπαλλήλου, τον οποίο ο κοσμάκης θεωρεί υπεύθυνο που δεν παίρνει το παιδί του στον παιδικό σταθμό, ενώ παίρνει του γείτονα, που δεν του δίνει την άδεια για την καφετέρια, το σήμα για το ΚΤΕΟ, που τον βλέπει να σχολάει νωρίτερα, που μπήκε με μέσο χωρίς πτυχίο κ.ο.κ. Και ταυτόχρονα κάνοντας σημαία την κατάργηση κάθε δαπάνης υπέρ του Δημοσίου συμφέροντος και του κοινωνικού κράτους, δημόσιες δαπάνες που «συνεπάγονται» κατάχρηση, υπεξαίρεση και μίζες, αφού βρίσκονται στην δικαιοδοσία δημοσίων υπαλλήλων.

Μα υπάρχει κόσμος που δίνει βάση σε τέτοιες λογικές και δεν βλέπει την προφανή σκοπιμότητα της πλήρους ιδιωτικοποίησης; Υπάρχει και θα υπάρχει μέχρι η Αριστερά να πάρει πιο καθαρά θέση απέναντι σε κάθε πολιτική μπίζνα, αντί να σκεπάζει με τον μανδύα της πολιτικής δίωξης, κάθε ανεξαιρέτως, έστω και για λίγα λεπτά, κάποτε μέλος της.

Ένας απ΄ όλους του γιατρούς του Νοσοκομείου να παίρνει φακελάκι, είναι αρκετό για αυτά τα κόμματα να χτίσουν την πολιτική τους δημαγωγία, προσωποποιώντας στον επίορκο τις δικές τους πολιτικές ευθύνες, και μηδενίζοντας όλους τους άλλους γιατρούς που εργάζονται μέχρι λιποθυμίας, σε συνεχόμενες 24ωρες υπερωρίες τις οποίες πληρώνονται πενιχρά μετά από κανένα 18μηνο.

Τον υφέρποντα φασισμό των Ποταμολεβέντηδων (Τζίμερων, Μένουμεευρώπιδων) ξεπερνά επί το λαϊκότερον η ΧΑ του «να ξεβρομίσει ο τόπος», «να φύγουν οι κλέφτες», «να απολυθούν οι τεμπέληδες», εντάσσοντας όμως στις κοινωνικές προσδοκίες που καλλιεργεί, όχι μόνο το τέλος του Δημοσίου, αλλά και το τέλος της Πολιτικής και της Δημοκρατίας, αφού «αυτές μονοπωλούνται από τη γενιά του Πολυτεχνείου», το «Λαλιώτη», τη «Δαμανάκη», τους «αριστερούς με δεξιά τσέπη». Και δώστου αναφορές στον «ανεπάγγελτο» Τσίπρα, τον «εκατομμυριούχο» Υπουργό του, τον τάδε ή τον δείνα πρώην πασόκο και νυν συριζαίο συνδικαλιστή-δήμαρχο-εργολάβο-μεγαλοκαταθέτη, πρώην μέλος της ΚΕ του ΠΑΣΟΚ και νυν τραπεζίτη.

Μπορεί για μας οι ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, ΠΑΣΟΚ να μην είναι αριστερά, αλλά για τη ΧΕ είναι! Είναι η αριστερά που τη βολεύει να υποδεικνύει ως συστημικότερη της ίδιας. Γιατί βεβαίως αυτή η «αριστερά» ποτέ δεν θα αναδείξει τη βιομηχανία επερωτήσεων της ΧΑ υπέρ των εφοπλιστών [7], ίσως γιατί ενίοτε κάνει τα ίδια [8].

Όσο εμετικές και αν είναι όλες αυτές οι φασιστικές γενικεύσεις, και οι γκεμπελισμοί που έφτασαν στο σημείο να ταυτίζουν τον Ρίζο Ρίζο των 7ψήφιων καταθέσεων με την Κούνεβα (αριστερός συνδικαλιστής ο μεν, αριστερή συνδικαλίστρια και η δε) δεν σημαίνει ότι δεν βρίσκουν ευήκοα ώτα. Βρίσκουν όλο και περισσότερα μετά από κάθε χαριεντισμό του Τσίπρα με τη Μέρκελ, τον Κλίντον και τους παπάδες.

Εάν π.χ. δεν μιλήσει η Αριστερά για τον διορισμό του συζύγου της Δούρου σαν πρόεδρο στην ΕΥΔΑΠ, θα το κάνει η ΧΑ, και θα πάρει όχι μόνο ψήφους, αλλά και στήριξη. Γιατί καλλιεργεί την κοινωνική προσδοκία της εκδίκησης σε στρώματα φτωχά και εργατικά, που δεν έχουνε «το μέσον» να κερδίσουν ούτε ένα δεύτερο πιάτο φαί στο συσσίτιο του αρχιφασίστα Μητροπολίτη της περιοχής. Δεν το καταγγέλλεις γιατί ήλπιζες να πας Εσύ πρόεδρος στην ΕΥΔΑΠ ή γιατί το θεωρείς συζήτηση καφενείου ; συγνώμη αλλά έχασες.

Δεν έχει σημασία αν η ΧΑ έχει δίκιο. Άδικο έχει. Αλλά στην πολιτική δεν κερδίζει αυτός που έχει δίκιο, κερδίζει η μια από τις δυο θεμελιώδεις τάξεις που καταφέρνει να διασπάσει την απέναντι της και που καταφέρνει να βάλει τις ενδιάμεσες τάξεις κάτω από την ηγεμονία της.

Και η ΧΑ αυτή τη δουλειά του Κεφαλαίου την διεκπεραιώνει περίφημα. Διασπά την εργατική τάξη κάνοντας τον έλληνα πειραιώτη άνεργο της Ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης να πιστέψει ότι δεν φταίει ο Λάτσης για τους 4 νεκρούς στα ΕΛΠΕ, φταίει ο φτηνός μετανάστης, ο πουλημένος συνδικαλιστής, ο αντιφασίστας τραγουδιστής, ο αριστερός φοιτητής, ο ομοφυλόφιλος. Για να προσεγγίσουμε και ένα συγκεκριμένο εκλογικό αποτέλεσμα, εκεί που Κεφάλαιο και ΧΑ δίνουν τα ρέστα τους είναι στις Σκουριές. Διασπούν την εργατική τάξη με συντριπτικό τρόπο στους μεταλλωρύχους και στο περιβαλλοντικό κίνημα, κατεβάζουν 700 στη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ, εκλέγουν και βουλευτή. Οι εργάτες στα Μεταλλεία θέλουν τις δουλειές τους, οι εργαζόμενοι στον τουρισμό το ίδιο. Για το μαύρο ξεροκόμματο που τους πετά το Κεφάλαιο σκοτώνονται και μεταξύ τους.

Εκεί χτυπά ο σφυγμός του φασισμού, για όσους αναρωτιέστε γιατί δεν εκτοξεύθηκε πανελλαδικά η ΧΑ με την εισροή προσφύγων τον τελευταίο μήνα πριν τις εκλογές, παρότι για 5η συνεχόμενη εκλογή βγαίνει 3η δύναμη.

Αστικά κόμματα και αποχή

Πάμε τώρα σε ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ που λίγο πολύ επιτρέψτε μου να τα τοποθετώ στο ίδιο στρατόπεδο. Αναγνωρίζοντας ότι στο καθεστώς των μνημονίων η «σοσιαλδημοκρατία» είναι η διπλωματία με την οποία το Κεφάλαιο προετοιμάζει τον πόλεμο τον οποίο εντέλει εκτελεί με τη Δεξιά. Θα μου πείτε είναι ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ με τη ΝΔ; Θα σας απαντήσω πως ίδιες δεν είναι ούτε όλες οι μερίδες του Κεφαλαίου, διαφοροποιούνται στον τρόπο και την ένταση της εκμετάλλευσης, παραμένουν όμως Κεφάλαιο.

Τα κόμματα αυτά επιλέγονται από το Κεφάλαιο ως φορείς υλοποίησης της πολιτικής του, αλλά ψηφίζονται καταφανώς και από τα μεσαία στρώματα, που μπορούν επιτέλους να προσλάβουν υπάλληλο με 2 €/ώρα για να μοιράζουν φυλλάδια στα φανάρια (αυτό παρεμπιπτόντως το έκαναν στις τελευταίες εκλογές και αριστερά κόμματα), κάποια τμήματα μισθωτών, αγροτών και συνταξιούχων, που αν και έχουν υποστεί μεγάλες ζημιές, αισθάνονται ότι ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ μπορούν να τους εξασφαλίσουν μια θέση στα όρια της επιβίωσης.

Ψηφίζονται όμως και από ένα τμήμα της εργατικής τάξης που πιστεύει στην χρησιμότητα του να της κλέψουν 99 αντί για 100 ή να τις το κλέψουν δυο μήνες αργότερα. Το ότι ήταν η πρώτη ίσως εκλογική περίοδος χωρίς υποσχέσεις για κάτι που «θα δώσουμε», δεν σημαίνει ότι έλειψαν οι υποσχέσεις για κάτι που «θα το κάνουμε λίγο καλύτερο από όσο κακό το ψηφίσαμε».

Δεν ψηφίζουν όμως όλοι με το μη χείρον βέλτιστον.

Υπάρχει ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας, ειδικά στη νεολαία [9], αποκλεισμένο από κάθε κρατική δομή, το οποίο θεωρεί ότι η ψήφος του δεν έχει αντίκρισμα. Δεν εργάζεται, δεν σπουδάζει, δεν εντάσσεται πουθενά. Είτε λοιπόν δεν αναγνωρίζει σε κάποια πολιτική δύναμη τη δυνατότητα να προχωρήσει σε μια ευρύτερη κοινωνική αλλαγή, είτε δεν αναγνωρίζει γενικώς στην ψήφο καμιά τέτοια δυνατότητα. Τούτη η εκλογική αποχή δεν είναι γενικώς αδιαφορία, είναι απόρριψη στο συγκεκριμένο, αλλιώς επιστρέφουμε στα περί νοημοσύνης των ψηφοφόρων.

Ποιοι και γιατί ψήφισαν Αριστερά

Το ΚΚΕ έχει χτίσει πετραδάκι-πετραδάκι μια εκλογική βάση εντοπισμένη κυρίως στην παραδοσιακή μικροαστική τάξη (αυτοαπασχολούμενοι τεχνίτες, μικροί βιοτέχνες κλπ) τμήμα της εργατικής τάξης, της νεολαίας, των ανέργων, των αγροτών, καθώς και πολιτικά καύσιμα μιας προηγούμενης περιόδου που οφείλονται κυρίως στην μετωπική γραμμή που ανέπτυξε στο 15ο συνέδριο -και ύστερα αναθεώρησε- τότε που την «έπεφτε» στην Πρεσβεία, αντί να κάνει αλυσίδες μπροστά στη Βουλή.

Το παρατεταμένο φράγμα στην εκλογική του επιρροή οφείλεται σε δυο λόγους. Στο ότι συνήθως δεν κάνει μέτωπο πουθενά και με κανέναν. Και στο ότι αντιλαμβάνεται κάθε λαϊκή αντίσταση στην οποία δεν συμμετέχει, ως τυχοδιωκτική και όχι σαν όξυνση της ταξικής πάλης.

Η ΛΕ, στο μικρό διάστημα της πολιτικής της ύπαρξης, δεν πρέπει να κριθεί ως πολιτική συνεργασία (που δεν ήταν), αλλά ως κόμμα του Αρ. Ρεύματος (που ήταν), όπως ακριβώς κατέθεσε το ψηφοδέλτιο της στο Πρωτοδικείο (και μάλιστα με επικεφαλή τον Πρόεδρο [10] της Παναγιώτη Λαφαζάνη). Το κόλπο ήταν πολύ απλό, προϋπέθετε όμως την είσοδο στη Βουλή. Πώς φτιάχτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ; Με οικοδεσπότη το ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ και φιλοξενούμενους τους υπόλοιπους. Πώς φτιάχτηκε η ΛΕ; Με οικοδεσπότη το Αρ. Ρεύμα και φιλοξενούμενους τους υπόλοιπους.

Τη μη είσοδο της ΛΕ στη Βουλή (που προφανώς ενέχει αρνητικό πρόσημο) τη χρεώνονται λοιπόν οι πρώην Υπουργοί, Γενικοί Γραμματείς και Φαρισαίοι του Τσίπρα (έτσι κι αλλιώς αυτοί ήταν σε εκλόγιμες θέσεις). Που δεν έκαναν και ούτε πρόκειται να κάνουν την παραμικρή αυτοκριτική, για το πόσο έκαναν την πάπια στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, πολύ πριν αρχίσει να σκίζει τα Μνημόνια, και για την «δεν τη λες και αριστερή» πάγια στάση τους στο εργατικό κίνημα. Δεν είναι φυσικά όλος ο κόσμος και το δυναμικό της ΛΕ για πέταμα, τουναντίον. Όπως επίσης δεν είναι για πέταμα και όλος ο κόσμος που έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Κυρίως δε, το πιο αληθινό τμήμα της αριστερής διαφωνίας του ΣΥΡΙΖΑ –η Νεολαία- που ελάχιστα προσέγγισε τη ΛΕ ή με μεγάλες επιφυλάξεις [11].

Τέλος δυο λόγια για μας.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αφού παρέλυσε επί ένα χρόνο (και βάλε) στο ζήτημα της συνεργασίας με τη ΜΑΡΣ (που κατά τα 4/5 ήταν ΑΝΤΑΡΣΥΑ) τελικά η ΜΑΡΣ διαλύθηκε όταν το θεωρητικά πιο αριστερό κομμάτι των 4/5 επέλεξε να προσχωρήσει στη ΛΕ, ενώ σύντροφοι από το θεωρητικά λιγότερο αριστερό κομμάτι ανακοίνωσαν στήριξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ [12], και με το Σχέδιο Β [13] εκτός ψηφοδελτίων της ΛΕ, στα οποία τελικά συμμετείχαν μόνο η πλειοψηφία της ΑΡΑΝ και η Παρέμβαση, ούτε καν όλη η ΜΑΡΣ δηλαδή.

Είναι αλήθεια ότι μετά την αποχώρηση των συντρόφων της ΑΡΑΝ, μέρος του δυναμικού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ εμφανίστηκε έντονα προβληματισμένο και μπήκε στην εκλογική μάχη πολύ νωθρά και καθυστερημένα. Ταυτόχρονα όμως η εξέλιξη αυτή ήταν καθοριστική για ένα σημαντικό τμήμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που είχε αποστασιοποιηθεί λόγω της εσωστρέφειας, ώστε να επανέλθει και να υπερβάλλει εαυτόν για να καλύψει τη διαφορά. Και την κάλυψε.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, παρά τα χίλια της κουσούρια, πήρε την ιστορικής σημασίας απόφαση να μην ενσωματωθεί στη ΛΕ και διαμέσου αυτής στο επίσημο πολιτικό σύστημα. Σεβόμενη την κινηματική της αξιοπρέπεια, αποφάσισε ορθώς να μην γίνει η ουρά, της επί τριακονταετίας ουράς του Παναγόπουλου, στο Προεδρείο της ΓΣΕΕ και αυτό εκτιμήθηκε τόσο από κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, είτε πήγε, είτε δεν πήγε στη ΛΕ, όπως και από κόσμο του ΚΚΕ. Κόσμο που ακόμα αναρωτιέται πως στο καλό επιτυγχάνεται η διάσωση της ενότητας του ΜΕΤΑ, ως πολιτική γέφυρα ΣΥΡΙΖΑ-ΛΕ.

Φυσικά μιλάμε για εκτίμηση και όχι για υπερψήφιση, γιατί τη μάχη της ψήφου η ΑΝΤΑΡΣΥΑ την έδωσε κυρίως με τις δυνάμεις αυτού που εγώ διαισθητικά λέω «βαθύ ΕΑΑΚ», δηλαδή του κόσμου της πολιτικοποίησης στην δύσκολη δεκαετία του ’90, χωρίς ατελείωτες ακαδημαϊκές διακοπές, με αποδεδειγμένο πολιτικό τσαγανό και με καλά κατανοημένη τη λογική του «οικοδομώ», αντί να «σερφάρω πολιτικά στο κύμα».

Θα μας πουν βέβαια ορισμένοι, από την άνεση της απόστασης που τους χωρίζει με την πραγματική πολιτική, ότι για μια ακόμη φορά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ φέρθηκε σεχταριστικά. Σεχταριστικά γιατί «το τράβηξε με το Θέμα της ΕΕ και με το θέμα της επιμονής σε εκλογική συνεργασία αντί για προσχώρηση» και άλλα τέτοια νόστιμα, όπως γλαφυρά η προεκλογική ανακοίνωση του Ξεκινήματος -εκ των συναποτελούντων της ΛΕ- αναφέρει : «…η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τη στιγμή που διαλύεται ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να δυναμώσει, περνά νέα κρίση και μαζική διάσπαση..» [14].

Να το επαναλάβουμε λοιπόν στους εκόντες-άκοντες άνευ ακοής, ότι η ΛΕ έβαζε -τουλάχιστον στα λόγια- το θέμα του νομίσματος μπροστά από το θέμα της εξόδου από την ΕΕ, δηλαδή την οικονομία μπροστά από την κοινωνία και τις παραγωγικές δυνάμεις μπροστά από τις παραγωγικές σχέσεις. Και είναι αυτό σοβαρό ; Είναι το πιο σοβαρό. Είναι τόσο σοβαρό, όσο να μην σε πειράζει η 20η Φλεβάρη και τα 47σέλιδα Βαρουφάκη αν πρόκειται να σου κόψει νόμισμα ο Πούτιν. Είναι τόσο σοβαρό ώστε η ΕΕ να δολοφονεί την εργατική τάξη, το Λαό και τα παιδιά της Συρίας και εσύ να σφυρίζεις κλέφτικα.

Μια μη οριστική ήττα

Σε αυτή την ιστορική φάση, η ήττα της Αριστεράς είναι βέβαια καθαρή, όχι μόνο στις εκλογές, αλλά στην κακή κατάσταση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, αλλά προσέξτε δεν είναι μια ήττα πάνω στο καθοριστικό πολιτικό ζήτημα.

Δεν έχουμε δηλαδή την ήττα ενός αριστερού κόμματος που έχει συνδεθεί με την σύγχρονη εργατική τάξη και βαράει μετωπικά το Κεφάλαιο μαζί με άλλες κοινωνικές (νεολαία, μεσοστρώματα, άνεργοι) ή πολιτικές (αριστερή σοσιαλδημοκρατία, ρεφορμιστικά κόμματα) δυνάμεις. Έχουμε την ήττα μιας αριστεράς που είτε παρεμβαίνει θολά, αντιμνημονιακά, διαταξικά και πανκοινωνικά, είτε ακόμα και σαν σχήμα του κοινωνικού χώρου και όχι βέβαια στα πρότυπα της κομμουνιστικής τακτικής ή της μαρξιστικής επιστήμης. Και αφού δεν έχουμε ηττηθεί στο καθοριστικό πολιτικό ζήτημα, δεν έχουμε ηττηθεί ακόμα οριστικά.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αν θέλει να γίνει κάτι περισσότερο από την «πιο τίμια ψήφο» (ας μην την υποτιμάμε καθόλου αυτή τη διάσταση), πρέπει να περάσει από δυο μεγάλους κάβους, ένα κοινωνικό και ένα πολιτικό.

Ο πρώτος κάβος, τα μνημόνια θα εφαρμόζονται, η επίθεση θα κλιμακώνεται, ο κόσμος θα υποφέρει και η Αριστερά θα δυσκολεύεται να συντονιστεί κινηματικά στα στοιχειώδη. Οι μαχόμενες συνδικαλιστικές και κοινωνικές δυνάμεις μέσα στο ΚΚΕ, τη ΛΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα μάχονται για τα πολιτικά αιτήματα του κινήματος και πιο πολύ για το εξής ένα. Τη σχέση της Ελλάδας με τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς. Ανάμεσα στο «πρώτα ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός και μετά έξω από ΕΕ», το «δημοψήφισμα για την ΕΕ» και το «έξω τώρα από την ΕΕ» υπάρχει απόσταση. Όμως αυτή η ουσιαστική πολιτική διαφορά δεν πρέπει να αποτελέσει εμπόδιο και προϋπόθεση για τη μάχη στο κοινωνικό μέτωπο. Υπάρχουν αντικειμενικά οι Δευτερεύουσες αντιθέσεις (μεροκάματα, κοινωνικό κράτος κλπ), που πρέπει και μπορούν να οξυνθούν, χωρίς να υποκαθιστούν, αλλά φέρνοντας μπροστά τις Κυρίαρχες.

Ο δεύτερος κάβος αφορά τη συζήτηση για το πολιτικό μέτωπο, που κινδυνεύει να ευτελιστεί ως ένα ακόμα προξενιό μεταξύ ΛΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, χωρίς κοινωνική αναφορά και με ακροατήριο -στην καλύτερη περίπτωση- τους συνέδρους της 3ης συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το Πολιτικό Μέτωπο δεν είναι πολιτικό deal, έχει κατεύθυνση ηγεμονική και κατεύθυνση ηγεμονευόμενη. Θες η κατεύθυνση σου να ηγεμονεύει, έχε το Κόμμα. Δε θες, μείνε όπως είσαι. Το Κόμμα όχι ως γραφειοκρατικοποίηση της υφιστάμενης κατάστασης. Το Κόμμα ως βαθύτερη συζήτηση, βαθύτερη συμφωνία, βαθύτερη δέσμευση στην πολιτική υλοποίηση, βαθύτερη συντροφικότητα.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ λοιπόν καλείται σε δυο καθήκοντα ταυτόχρονα, που το καθένα από μόνο του είναι τεράστιο. Να συγκροτηθεί σε πολιτικό υποκείμενο. Και να αναλάβει κοινωνικές και κινηματικές πρωτοβουλίες ενάντια στο 3ο μνημόνιο.

Το στοίχημα είναι στις επόμενες Πλατείες και στο επόμενο ΟΧΙ, να είμαστε πιο έτοιμοι. Να έχουμε αφήσει πίσω μας άπαξ δια παντός, τους αυτόκλητους ηγέτες, τους παράγοντες, τις τάσεις και τα εσώψυχα της Αριστεράς. Να καταλήξουμε συλλογικά και οργανωμένα, ποια είναι σήμερα η σύγχρονη εργατική τάξη (με την έννοια της καθοριστικής τάξης στον κυρίαρχο τρόπο παραγωγής), πως είναι δυνατό να συμβάλλουμε στη χειραφέτησή της, με ποια ταχτική και με ποιες συμμαχίες. Να έχουμε γίνει λίγο περισσότερο πολιτικά και πρακτικά χρήσιμοι για τους χιλιάδες ανώνυμους συναγωνιστές μας της κοινωνικής αξιοπρέπειας, της αντίστασης στον κανιβαλισμό.

Αυτούς που ακυρώνουν καθημερινά στην πράξη το Τhere Is No Alternative, αυτούς που ξέρουν ποιος πεινάει στη γειτονιά τους, αυτούς που 9 μήνες μάζευαν τρόφιμα και ρούχα για τα παιδιά των απεργών στη Χαλυβουργία, αυτούς που λειτουργούν τα κοινωνικά ιατρεία και παντοπωλεία, αυτούς που αγκαλιάζουν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, αυτούς που έπλεναν το Σύνταγμα με μπουκαλάκια νερό για να καθαρίσει από τα δακρυγόνα, αυτούς που με τη λεπίδα της ΕΕ στην καρωτίδα ψήφισαν ΟΧΙ, αυτούς που τις Κυριακές κλείνουν τα μαγαζιά στην Ερμού, αυτούς που βάζουν στη θέση του απολυμένου, του άνεργου, του ανασφάλιστου τον εαυτό τους, αυτούς που στέκονται όρθιοι μπροστά στη ΧΑ και τον κοινωνικό φασισμό.

Μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων είμαστε καταδικασμένοι από τους κανόνες των καπιταλιστικών κρίσεων να καταστραφούμε. Την ίδια στιγμή ένα αντικαπιταλιστικό ρεύμα τέκνο της αλληλεγγύης και της κοινωνικής αξιοπρέπειας μπορεί να συγκροτηθεί και να δώσει εκτός από μάχες, ελπίδα και προοπτική. Τίποτα λιγότερο δεν μας αντιστοιχεί.

[1] Ανακοίνωση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών της 20ης Σεπτέμβρη

[2] Δηλώσεις Λαφαζάνη – Κωνσταντοπούλου για το εκλογικό αποτέλεσμα

[3] http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=22176:nyt&catid=81:kivernisi&Itemid=198

[4] Ανακοίνωση του πολιτικού συμβουλίου της Λαϊκής Ενότητας για το εκλογικό αποτέλεσμα και την επόμενη μέρα

[5] Τα κριτήρια της ψήφου στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου 2015

[6] ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΜΕΣΑΙΕΣ ΤΑΞΕΙΣ: ΤΑΞΙΚΗ ΘΕΣΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ

[7]  η Χρυσή Αυγή είχε στήσει βιομηχανία επερωτήσεων υπέρ των εφοπλιστών

[8] Ν. Μπογιόπουλος: Κι αυτό “πρώτη φορά αριστερό”;…

 [9] Δημοψήφισμα 2015: Η ακτινογραφία των ψηφοφόρων του «ΟΧΙ»

[10] http://laiki-enotita.gr/rss/item/447-synantisi-se-ouzeri

[11] Μια γενιά ψάχνει να φτιάξει τη δική της ποίηση

[12] Δήλωση στήριξης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

[13] Τάσος Σταυρόπουλος, Κάποιες σκέψεις για τις εκλογές

[14] Ανακοίνωση «Ξεκινήματος» για τις εκλογές

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Γράφει ο Π. Μωραΐτης

Παρακολουθούμε μια συντονισμένη προσπάθεια από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, των κυρίαρχων μέσων μαζικής ενημέρωσης και ορισμένων ευρωπαϊκών ηγεσιών να δημιουργήσουν στο λαό την αντίληψη πως η κυβέρνηση προωθεί κάτι νέο και πολύ σημαντικό. Το αντιμετωπίσαμε στο ταξίδι του πρωθυπουργού στις Ηνωμένες Πολιτείες, νωρίτερα στην ΕΕ και φαίνεται ότι το επόμενο διάστημα θα το βρίσκουμε συνεχώς μπροστά μας.

Η προσπάθεια αυτή συνίσταται στην προβολή του επιχειρήματος ότι ο Αλέξης Τσίπρας αναδείχθηκε σε «ηγέτη διεθνούς επιπέδου», τουλάχιστο ισότιμου συνομιλητή της ηγεσίας των Ηνωμένων Πολιτειών, των ηγεσιών μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων και πολιτικών ρευμάτων και κυρίως της σοσιαλδημοκρατίας και προωθεί συγκεκριμένο σχέδιο δημοκρατικής αναμόρφωσης της Ευρώπης και γενικότερα.

H «Αυγή της Κυριακής», στο κύριο άρθρο της με τον τίτλο «Η αρπαγή της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας», γράφει ότι ο στόχος του πρωθυπουργού είναι να τερματίσει την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού μέσω της απόσπασης της σοσιαλδημοκρατίας από την συνεργασία με τους χριστιανοδημοκράτες, «να ορθώσει απέναντι στον πόλο της δεξιάς με την σοσιαλδημοκρατία τον πόλο των δυνάμεων της ευρωπαϊκής αριστεράς». Και όλα αυτά θα γίνουν για τον τερματισμό του νεοφιλελευθερισμού, την αλλαγή της διαχείρισης στην Ευρώπη και γενικότερα προς όφελος των λαών. Αυτά όμως θα μπορούν να υλοποιηθούν μόνο αν η κυβέρνηση έχει λυμένα τα χέρια της, δηλαδή αν έχει υλοποιήσει όλες τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το μνημόνιο και μάλιστα αυτό να γίνει ως τις 15 Οκτωβρίου. Μέχρι τότε πρέπει να έχουν νομοθετηθεί οι απαιτούμενες διατάξεις και να έχουν μπει σε εφαρμογή.

Οι συμμαχίες σ’ αυτή την προσπάθεια του κ. Τσίπρα είναι η ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Γάλλος πρόεδρος, ο Ιταλός πρωθυπουργός, ευρύτερα η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Όλοι αυτοί είναι έτοιμοι να δράσουν για το καλό του ελληνικού λαού για να απαλλαγεί από το δημόσιο χρέος, για την αντιμετώπιση των οξύτατων προβλημάτων του και φυσικά υπέρ των ευρωπαίων εργαζομένων. Αναρωτιέται κανείς αν θα πρέπει όλα αυτά να τα πάρει στα σοβαρά.

Ο νεοφιλελευθερισμός, στην κατάσταση στην οποία περιήλθε ο καπιταλισμός στη δεκαετία του ’70 και του ‘80, ήταν αντικειμενική αναγκαιότητα για να αναζωογονηθεί η οικονομία που βρίσκονταν σε χρόνια στασιμότητα και να στηρίξει την πολιτική κυριαρχία του κεφαλαίου. Ο νεοφιλελευθερισμός θα πάει στην άκρη, θα ξεπεραστεί, όχι γιατί ο κ. Τσίπρας και οι σοσιαλδημοκράτες το επιθυμούν, αν το επιθυμούν, αλλά γιατί οι ανάγκες του κεφαλαίου για άλλη διαχείριση και πολιτική το απαιτήσουν.

Και ένα δεύτερο. Είναι δυνατόν μεγάλα ιμπεριαλιστικά κράτη και πολυεθνικά συμφέροντα να συρθούν σε μια νέα πολιτική που ανατρέπει τη νεοφιλελεύθερη διαχείριση, που αναγκαστικά θα επιβάλει ένα άλλο οικονομικό μοντέλο και μια άλλη οργάνωση και δομή της ΕΕ, εξ αντικειμένου θα ανατρέψει την υπάρχουσα ισορροπία δυνάμεων και ισχύος, επειδή αυτό το σχέδιο συνέλαβε ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ; Δεν θα πρέπει κανείς να έχει έναν μέτρο των δυνατοτήτων και των μεγεθών;

Πιστεύουμε ότι τα πράγματα είναι απλά. Το μήνυμα που θέλει να στείλει η κυβέρνηση είναι: «υποχωρήσαμε και υπογράψαμε ένα δυσβάστακτο μνημόνιο που θα γονατίσει ακόμη περισσότερο το λαό, αλλά έχουμε σχέδιο για να αλλάξουμε μια και καλή την Ελλάδα και την ΕΕ και να απαλλάξουμε τους έλληνες εργαζόμενους και τους ευρωπαίους από τη λιτότητα και τον καταστροφικό νεοφιλελευθερισμό. Αρκεί και αυτοί να συναινέσουν, να δεχθούν το μνημόνιο και τα μέτρα που περιέχει, να μην αντιδράσουν και συνολικά να ενισχύσουν την προσπάθεια της κυβέρνησης».

Φαίνεται όμως ότι υπάρχει και μια δεύτερη πλευρά περισσότερο σημαντική η οποία σχετίζεται με τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις που κρύβονται πίσω απ' αυτή την προσπάθεια. Πρόκειται για τις επιδιώξεις κρατών της ΕΕ, των Ηνωμένων Πολιτειών και μεγάλων πολυεθνικών οικονομικών συμφερόντων για ευρύτερες αλλαγές και ιδιαίτερα στην ανατολική Μεσόγειο, είναι μια προσπάθεια για διευθέτηση ανοιχτών προβλημάτων στην ευρύτερη περιοχή, η οποία δεν φαίνεται ότι είναι υπέρ των θέσεων και των συμφερόντων της χώρας και του λαού.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Οι εκλογές της 20^ης Σεπτέμβρη, που προκηρύχθηκαν και διενεργήθηκαν σε λιγότερο από ένα μήνα, είχαν στόχο να παραπλανήσουν και να εγκλωβίσουν το λαό στη λογική του μονόδρομου, να διαμορφώσουν τις προϋποθέσεις υλοποίησης μετεκλογικά της συμφωνίας και περιθωριοποίησης όσο είναι δυνατόν, της εργατικής τάξης και του εργατικού και λαϊκού κινήματος, καθώς επίσης να αντιμετωπίσουν τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ.

Στις συνθήκες αυτές της απογοήτευσης που δημιούργησε η διάψευση των προσδοκιών του λαού και ιδιαίτερα των νεότερων ηλικιών ύστερα από την ανάταση που έδωσε το συντριπτικό OXIτου δημοψηφίσματος, η αποχή αυξήθηκε κατά 764.133 ψήφους ή κατά 7,06% από τις εκλογές του Γενάρη. Το ποσοστό αυτό είναι το ηχηρό καμπανάκι που χτυπά όλο και πιο δυνατά τα τελευταία χρόνια, για την κομμουνιστική Αριστερά και την αριστερά συνολικότερα, για το εργατικό κίνημα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη στήριξη των ισχυρών μέσων μαζικής ενημέρωσης και μηχανισμών εγχώριων και ευρωπαϊκών, επικράτησε με ποσοστό 35,46% της ΝΔ που έλαβε το 28,10% σε μια δικομματική αντιπαράθεση στην οποίαν ούτε κατ' ελάχιστο δεν θίχτηκαν τα πραγματικά προβλήματα του λαού και της χώρας και οι κολοσσιαίες ευθύνες για την υπογραφή και την ψήφιση του τρίτου μνημονίου. Η προτίμηση στο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να σημαίνει απόρριψη των άλλων αστικών δυνάμεων, βασίζεται στην εκτίμηση που κάνει η εγχώρια και ευρωπαϊκή πολιτική οικονομική ολιγαρχία ότι μόνο με κύρια δύναμη το ΣΥΡΙΖΑ και με τη στήριξη του συνόλου των αστικών πολιτικών δυνάμεων και μηχανισμών μπορεί να διαμορφωθεί το μπλοκ εκείνο των δυνάμεων που θα υλοποιήσει το μνημόνιο. Πέρα από τα ποσοστά που έλαβαν και τα δύο κόμματα εμφανίζουν μεγάλη απώλεια ψήφων σχετικά με το Γενάρη του 2015. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε 323.000 ψήφους και η ΝΔ περισσότερο από 192.000.

Η συμπαράταξη ΠΑΣΟΚ- ΔΗΜΑΡ και δυνάμεων του ΚΙΔΗΣΟ συγκέντρωσε ποσοστό 6,28%, εμφανίζοντας όμως απώλεια 130.000 ψήφων συγκρίνοντας αθροιστικά με αυτές που οι τρεις αυτοί σχηματισμοί είχαν λάβει το Γενάρη. Το Ποτάμι με 4,09% απώλεσε το ένα τρίτο της δύναμης του, οι ΑΝΕΛ με 3,69% είχαν απώλειες 92.888 ψήφους. Στη Βουλή εισήλθε η Ένωση Κεντρώων με 3,43% και καθαρή εισροή 76.000 ψήφων. Εκτός βουλής έμεινε η Λαϊκή Ενότητα με ποσοστό 2,86% ενώ η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήρε το 0,85% και 6000 ψήφους επιπλέον.

Η Χρυσή Αυγή με ποσοστό 6,99% σημειώνει ποσοστιαία αύξηση σχεδόν μία μονάδα και μείωση των ψήφων της κατά 8870, παραμένει τρίτο κοινοβουλευτικό κόμμα και σταθεροποιείται στην πολιτική ζωή, διαμορφώνοντας σταθερή εκλογική βάση και επιρροή. Ο αγώνας εναντίον του φασισμού, η αποκάλυψη της δράσης και των αντιλήψεων του, της ιστορικής πείρας από την δράση του φασισμού ολόκληρο τον 20^ο αιώνα πρέπει να είναι μόνιμο στοιχείο στην πολιτική και τη μαζική δραστηριότητα.

Το ΚΚΕ σε μια περίοδο μεγάλης όξυνσης των λαϊκών προβλημάτων και πέρασμα του ΣΥΡΙΖΑ στο αντίπαλο στρατόπεδο και διάσπασης του, πήρε 5,55% από 5,47% στις εκλογές του Γενάρη έχοντας απώλεια 36.523 ψήφων, εκ των οποίων οι 25.000 ήταν στην Αττική και τη Θεσσαλονίκη. Το αποτέλεσμα αυτό δείχνει το μέγεθος των προβλημάτων και των αδιεξόδων του που διαμορφώνει η στρατηγική και η καθημερινή πρακτική δράση του. Η ηγεσία του κόμματος θεωρεί ότι ευθύνονται οι δύσκολες συνθήκες, η δύσκολη συγκυρία και ο αρνητικός συσχετισμός στην Ελλάδα και διεθνώς. Οι αποφάσεις του κόμματος, η δράση του ολόκληρο το προηγούμενο διάστημα, η εκλογική τακτική του επηρέασαν ελάχιστα, ή καθόλου, την εκλογική αναμέτρηση και την συμπεριφορά των ψηφοφόρων υπέρ του. Όλα έγιναν κατά τον καλύτερο τρόπο!

Ο ταξικός συσχετισμός που προέκυψε και οι συνθήκες συνολικά διαμορφώνουν νέες μεγαλύτερες δυσκολίες για την εργατική τάξη και το κίνημα. Ο συσχετισμός στη βουλή είναι πλέον συντριπτικός όσον αφορά τον αριθμό των βουλευτών αλλά και ως ποσοστό ψήφων υπέρ των αστικών μνημονιακών δυνάμεων. Εναντίον του μνημονίου μόνο οι 15 βουλευτές του ΚΚΕ τοποθετούνται. Η θέση του κόμματος για έξοδο από το ευρώ μόνο μετά την επικράτηση της σοσιαλιστικής επανάστασης στην ουσία υπονομεύει τον αγώνα εναντίον του μνημονίου αφού μέσα στο ευρώ είναι αδύνατο να παραμείνει μια χώρα χρεοκοπημένη χωρίς μνημόνια και αντιλαϊκή πολιτική. Πιο δυσχερής είναι ο συσχετισμός και στην κοινωνία. Το πέρασμα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ ανοιχτά στην αστική πλευρά και η υλοποίηση του μνημονίου μετακινεί προς τα δεξιά τον άξονα της πολιτικής ζωής, σπέρνει απογοήτευση και οδηγεί σε πιο συντηρητικές κατευθύνσεις, θα δημιουργήσει νέα εμπόδια στην ανάπτυξη της συνδικαλιστικής και πολιτικής δράσης.

Παρόλα αυτά η κρίση στο πολιτικό σύστημα που σοβεί αρκετά χρόνια δεν ξεπεράστηκε και δεν είναι εύκολο να ξεπεραστεί όσο η οικονομική κρίση συνεχίζεται και εφαρμόζονται μνημόνια. Η αστική τάξη έλυσε αυτή τη στιγμή το πρόβλημα της άνετης ψήφισης των μνημονιακών μέτρων στη βουλή και σ' ένα βαθμό την εφαρμογή του στην κοινωνία. Η αστάθεια όμως παραμένει. Η καταιγίδα των μέτρων που θα επακολουθήσει και οι επιπτώσεις της θα ανεβάσει κατακόρυφα τη δυσαρέσκειά και θα πυροδοτήσει αντιδράσεις και αγώνες, όχι φυσικά με τρόπο άμεσο, αλλά με την ουσιαστική και πρωτοπόρα συμβολή των κομμουνιστών και της αριστεράς στην οργάνωση των αγώνων και στο περιεχόμενό τους.

Οι εκλογές έστειλαν ένα ηχηρό μήνυμα στην Κομμουνιστική Αριστερά και την Αριστερά γενικότερα σχετικά με τις σοβαρές ευθύνες που φέρει για τις εξελίξεις και την κατάσταση στην οποία και η ίδια έχει περιέλθει. Στις δεδομένες συνθήκες η καθήλωση του ΚΚΕ, η πολύ μικρή άνοδος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η αποτυχία της Λαϊκής Ενότητας να εισέλθει στη βουλή είναι προς όλους μια αυστηρή προειδοποίηση. Δεν επιτρέπεται καμιά επανάπαυση ή αυταρέσκεια, ούτε να μπουν για άλλη μια φορά τα προβλήματα κάτω από το χαλί με επιχειρήματα του τύπου «σταθεροποιήσαμε τις δυνάμεις μας», «έχουμε αύξηση», «δεν έγινε και κάτι πολύ αρνητικό, συνεχίζουμε». Η συνέχιση της μέχρι σήμερα πορείας θα είναι καταστροφική για την ίδια την Αριστερά, για την επιβίωση του λαού και τη σοσιαλιστική προοπτική. Ή θα ανταποκριθεί στις απαιτήσεις που η συγκυρία επιβάλλει και η στρατηγική προοπτική της απαιτεί, ή σταδιακά θα οδηγηθεί στο περιθώριο, τουλάχιστον τα υπάρχοντα πολιτικά σχήματα. Η αδυναμία της να επηρεάσει το λαό και τις εξελίξεις δεν οφείλεται κυρίως στην δύσκολη συγκυρία, αλλά στη δική της ανεπάρκεια. Η τακτική και η δράση συνολικά της αριστεράς δεν ορθώνουν εμπόδια, ούτε προβληματίζουν την αστική τάξη και ας μη βαυκαλίζεται κανείς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, χωρίς να αμφισβητούνται οι δυσκολίες, είναι ότι η κομμουνιστική Αριστερά δεν μπόρεσε να ορθώσει ένα συνεκτικό λόγο που θα δίνει πειστικές απαντήσεις στις αγωνίες των εργαζομένων και στα μεγάλα πολιτικά ζητήματα που τίθενται και κυρίως στο ζήτημα της ΕΕ. Η προσπάθεια των αστικών δυνάμεων να δυσφημήσουν και να διασύρουν κάθε σκέψη και φωνή για έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ όχι μόνο δεν αντιμετωπίστηκε αποτελεσματικά, αλλά από το ΚΚΕ συνειδητά ή ασυνείδητα ενισχύθηκε κιόλας.

Δύο βασικά ζητήματα για τους κομμουνιστές ξεχωρίζουν σήμερα.

Πρώτον, Η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος, η αξιοποίηση της επίθεσης του κεφαλαίου για την ανάπτυξη των αγώνων στην κατεύθυνση ανατροπής των μνημονίων και της διεκδίκησης της ικανοποίησης των εργατικών και λαϊκών αναγκών. Η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος θα είναι αποτέλεσμα της συνειδητής σχεδιασμένης δράσης των πολιτικών δυνάμεων της αριστεράς και ιδιαίτερα των κομμουνιστών, δεν θα ξεπηδήσει αυθόρμητα από τους εργαζόμενους, έστω και από τα πιο πρωτοπόρα τμήματα τους. Η από διαμόρφωση από τις δυνάμεις της αριστεράς ενός πλαισίου στόχων, διεκδικήσεων και τακτικής που θα προωθηθεί στα συνδικάτα και την εργατική τάξη και η δράση όλων των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων σε ενιαιομετωπική βάση μπορεί να αναστρέψει το κλίμα και να διαμορφώσει προϋποθέσεις για τη δημιουργία κοινωνικοπολιτικού μετώπου εναντίον του ιμπεριαλισμού και των μονοπωλίων και σε τελική ανάλυση, εναντίον του καπιταλισμού. Σ’ αυτή την προσπάθεια χωρούν όλες οι πέραν του ΣΥΡΙΖΑ αριστερές δυνάμεις, το ΚΚΕ, η Λαϊκή Ενότητα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, άλλες συλλογικότητες και οι δεκάδες χιλιάδες δραστήριοι ανέντακτοι κομμουνιστές και αριστεροί.

Δεύτερο, Με πιο επιτακτικό τρόπο τίθεται πλέον η ανάγκη του κόμματος της εργατικής τάξης, του πρωτοπόρου μαρξιστικού λενινιστικού κόμματος που θα καθοδηγήσει τη δράση και θα διαμορφώσει τις υποκειμενικές προϋποθέσεις της επανάστασης, όπως ακριβώς οι κλασικοί του μαρξισμού και ο Λένιν το συνέλαβαν και τον δημιούργησαν. Ένα Κόμμα που καθοδηγείται από τη θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού, που εμπνέεται από τη δράση και τους αγώνες του κομμουνιστικού κινήματος, που σέβεται την ιστορία του και αντλεί διδάγματα απ’ αυτήν, από τη μεγαλοσύνη αλλά και τα λάθη του. Κόμμα με σύγχρονο πρόγραμμα που στηρίζεται στην πραγματικότητα της χώρας -το επίπεδο κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης της, το μεγάλο θέμα της εξάρτησης της κ.λπ.- και συνδέει τους καθημερινούς αγώνες με το σοσιαλισμό.

Η Κίνηση Κομμουνιστών - Εργατικός Αγώνας έχει, κατ' επανάληψη, τοποθετηθεί ότι επιδιώκει αυτό το κόμμα να φέρει τον τίτλο και το έμβλημα του ΚΚΕ. Να είναι το ΚΚΕ που έχει ανάγκη η εργατική τάξη στις μέρες μας. Αυτό όμως δεν εξαρτάται από μας αλλά από την ηγεσία του ΚΚΕ η οποία με την μέχρι σήμερα στάση της κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Σε κάθε περίπτωση, η ιστορική εξέλιξη δεν πρόκειται να σταματήσει.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Με συγκαταβατικό πνεύμα, ειρωνικά μειδιάματα και πικρόχολα σχόλια συνοδεύτηκε η εικόνα του Τσίπρα στο Ίδρυμα Μπίλ Κλίντον, σύμφωνα με σχόλια των ξένων και ελληνικών μέσων ενημέρωσης.

Ο Αλ. Τσίπρας, μάλλον, αυτογελοιοποιήθηκε, προσπαθώντας άτεχνα και αμήχανα να παρουσιάσει το νέο του πρόσωπο, ως ο κατ' εξοχήν πρωθυπουργός των αμερικανών επενδυτών, που ξέρει καλά τι και πως να το κάνει για να τους προσελκύσει στη χώρα μας.

Φυσικά, ούτε που διανοήθηκε ότι σε μια χώρα στην οποία οι επενδύσεις από το δημόσιο και τους έλληνες ιδιώτες έχουν νεκρώσει, δεν υπάρχει καμμιά περίπτωση να υπάρξει ξένη επένδυση, πλην όσων εξαγοράζουν “μπιρ-παρά”, τον ελληνικό δημόσιο πλούτο.

Αυτό σημαίνει προτεκτοράτο, το οποίο χαρακτηρίζει ανοησία ο Ν. Βούτσης.

Χαιρετίσματα, λοιπόν, στους “πολιτικούς υπαλλήλους” της υπερατλαντικής (πραγματικής) εξουσίας και στην κ. Γιάννα Αγγελοπούλου για τη σωτήρια διαμεσολάβησή της.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΕΡΓΟΣ

Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2015

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Όχι μόνο δεν υποχωρεί, αλλά πλέον σημείωσε και νέα αύξηση η ανεργία στην Ελλάδα. Συγκεκριμένα ανήλθε στο 25,2% τον Ιούνιο του 2015, σε σχέση με το Μάιο (25%), με βάση τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat) που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα.

Σταθερότητα στην υψηλή ανεργία όμως είχαμε και σε επίπεδο ευρωζώνης αλλά και «ΕΕ των 28″ (11% και 9,5% αντιστοίχως) τον Αύγουστο του 2015 σε σχέση με τον Ιούλιο. Ένα χρόνο πριν, τον Αύγουστο του 2014, η ανεργία στην ευρωζώνη ήταν 11,5% και στην ΕΕ 10,1%.

Σε όλη την ΕΕ, καταγράφονται τον Αύγουστο πάνω από 23 εκατομμύρια άνεργοι, τα 17,6 εκατομμύρια εξ αυτών να προέρχονται από τις χώρες της ευρωζώνης.

Τα υψηλότερα επίπεδα ανεργίας στην ΕΕ καταγράφονται στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου που μαστίζονται από μνημόνια και άγριες πολιτικές λιτότητες: στην Ελλάδα (25,2% τον Ιούνιο) και στην Ισπανία (22,2%). Τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας σημειώθηκαν στη Γερμανία (4,5%), στην Τσεχία (5%) και στη Μάλτα (5,1%).

Ειδικότερα στην Ελλάδα, ο αριθμός των ανέργων τον Ιούνιο διαμορφώθηκε στα 1,205 εκατομμύρια. Το ποσοστό ανεργίας στους άνδρες διαμορφώθηκε στο 21,7% και στις γυναίκες στο 29,5%.

Τα ποσοστά ανεργίας των νέων (κάτω των 25 ετών) στην Ελλάδα παρέμειναν στα ύψη, ανα και υποχώρησαν από 51,4% το Μάιο σε 48,3% τον Ιούνιο. Τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας των νέων καταγράφονται στην Ισπανία (48,8%), στην Ελλάδα (48,3%), στην Κροατία (43,5%) και στην Ιταλία (40,7%). Τα χαμηλότερα ποσοστά καταγράφονται στη Γερμανία (7%), στην Αυστρία (10,8%), στην Ολλανδία (11,2%), στη Δανία (11,4%) και στην Εσθονία (11,5%).

Τον Αύγουστο η ανεργία των νέων στην ευρωζώνη διαμορφώθηκε στο 22,3% ( έναντι 22,2% τον Ιούλιο του 2014) και στην ΕΕ παρέμεινε σταθερή στο 20,4%.

Δ.Σ.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΡΑΤΟΥΛΗ*

Η νέα εγκύκλιος του Υπουργείου Εργασίας εφαρμόζει πλήρως το δεύτερο πακέτο μέτρων μείωσης των συντάξεων και αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, όπως προβλέπεται ρητά στο 3^ο μνημόνιο, που ψήφισαν ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΠΟΤΑΜΙ και οι ΑΝΕΛ, με στόχο την αφαίρεση από τα εισοδήματα των συνταξιούχων περίπου 2 δις ευρώ τον χρόνο. Με αυτή την εγκύκλιο προωθούνται:

• Περικοπή του μη ανταποδοτικού (δηλαδή του λεγόμενου προνοιακού) μέρους της κατώτερης σύνταξης καθώς και του ΕΚΑΣσε όλους τους νέους συνταξιούχους ηλικίας κάτω των 67, δηλαδή μειώσεις έως και 41%. Η κατώτερη σύνταξη θα πάει για το ΙΚΑ από 486 ευρώ μηνιαία στα 338 ευρώ και στον ΟΓΑ η σύνταξη των 360 ευρώ θα μειωθεί μέχρι και 66%, ενώ οι αναπηρικές συντάξεις κυριολεκτικά θα σφαγιαστούν.

• Περικοπή της κατώτερης σύνταξης για όλους τους νέους συνταξιούχους πάνω από 67 ετών από 486 ευρώ μηνιαία στα 390 ευρώ, λόγω του νέου τρόπου υπολογισμού της.

• Πάγωμα της μειωμένης σύμφωνα με τα παραπάνω κατώτερης σύνταξης, έως το 2021 (πάγωμα 509.000 συντάξεων του Ι.Κ.Α.).

• Αναδρομική Εφαρμογή από 1-1-2015 των νόμων 3863/2010 και 3865/2010 και των έμμεσων ή άμεσων νέων, που επιφέρει η εφαρμογή του νέου τρόπου υπολογισμού των κύριων συντάξεων(εγγυημένη από το κράτος μόνο η βασική σύνταξη 360 ευρώ μηνιαία και μειωμένη ανταποδοτική σύνταξη λόγω χαμηλότερων ποσοστών αναπλήρωσης).

• Αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, ώστε από το 2022 και μετά η ηλικία που θα μπορεί κανείς να βγει στην πλήρη σύνταξη να είναι τα 67 έτη είτε τα 62 με 40 χρόνια ασφάλισης και τα 62 για μειωμένη, με ποινή πρόωρης συνταξιοδότησης που αυξάνεται από -6% ανά έτος σε -16%. Καταργούνται αναδρομικά μετά την 1-7-2015 όλα τα κατοχυρωμένα ασφαλιστικά δικαιώματα στον ιδιωτικό τομέα, καθώς και μεγάλος αριθμός θεμελιωμένων δικαιωμάτων στο δημόσιο τομέα.

Είχε προηγηθεί από 1η του φετινού Σεπτεμβρίου το πρώτο πακέτο κατεδάφισης των συντάξεων του 3^ου μνημονίου με αύξηση της εισφοράς των συνταξιούχων για τον κλάδο υγείας από 4% σε 6% στις κύριες και από 0% σε 6% στιςεπικουρικές συντάξεις, με αποτέλεσμα την αντίστοιχη μείωση των συντάξεων και τηνεπιβάρυνση των συνταξιούχων κατά 854 εκατ. ευρώ το χρόνο.

Ακολουθούν μέχρι το τέλος του χρόνου και τα υπόλοιπα αντιασφαλιστικά πακέτα του 3^ου μνημονίου, ώστε να ολοκληρωθεί η μετάλλαξη της κοινωνικής ασφάλισης από δημόσια, καθολική και αλληλέγγυα σε ατομική – κεφαλαιοποιητική και οι συντάξεις να μετατραπούν σε απλά φιλοδωρήματα, με μέτρα όπως:

• Εφαρμογή της « ρήτρας μηδενικού ελλείμματος», δηλαδή νέαπερικοπή από 1-1-2015 επικουρικών συντάξεων και εφάπαξ παροχών.

• Σταδιακή μείωση των δικαιούχων του Ε.Κ.Α.Σ. έως την κατάργησή του ως το τέλος του 2019, μέτρο που αφορά 300.000 χαμηλοσυνταξιούχους, που θα ζουν πλέον κάτω από τα όρια της φτώχειας. Κατάργηση από το 2016 του Ε.Κ.Α.Σ. για το 20% των δικαιούχων, που το μηνιαίο εισόδημά τους θα μειωθεί 193 ευρώ κατά μέσο όρο.

• Σταδιακή κατάργηση όλων των εξαιρέσεων χρηματοδότησης ασφαλιστικών ταμείων από τον κρατικό προϋπολογισμόκαι εναρμόνιση των ασφαλιστικών εισφορών αλλά και των παροχών με τις προϋποθέσεις του Ι.Κ.Α. για όλα τα ταμεία. Από τα μέτρα αυτά, θα έχουμε αυξήσεις των εισφορών σε ΟΓΑ (θα τριπλασιαστούν), ΝΑΤ και ΟΑΕΕ, αφού θα επέλθει δραματική περικοπή της κρατικής επιχορήγησης στον ΟΓΑ - σήμερα αγγίζει το 85% των εσόδων του-, στο ΝΑΤ - σχεδόν 90% των εσόδων του- και στον ΟΑΕΕ.

• Κατάργηση όλων των φόρων υπέρ τρίτων (π.χ. αγγελιόσημο).

• Εύρεση ισοδύναμων που θα καλύψουν το κόστος εφαρμογής (2,6-3 δις το χρόνο, ήτοι 1,5% του ΑΕΠ) της απόφασης του Συμβουλίου Επικρατείας περί αντισυνταγματικότητας των περικοπών στις κύριες και επικουρικές συντάξεις κατά την περίοδο 2010-2012.

• Αύξηση επιτοκίου από 3% σε 5% και μείωση του αριθμού των δόσεων με βάση εισοδηματικά κριτήρια σε βάρος των 300.000 οφειλετών, που ρύθμισαν οφειλές τους ύψους 5,66 δις ευρώ στα ασφαλιστικά ταμεία.

• Κατάργηση αντιμνημονιακών συνταξιοδοτικών διατάξεων των ν.4325/2015 και ν.4331/2015, με τις οποίες επανήλθαν οι συντάξεις σε υπερήλικες ανασφάλιστους και ομογενείς, έγινε συμψηφισμός σύνταξης με οφειλές στον ΟΑΕΕ και στο ΕΤΑΑ κλπ.

• Μεγαλύτερη σύνδεση εισφορών –παροχών με στόχο την μετατροπή του ασφαλιστικού συστήματος σε πλήρως κεφαλαιοποιητικό, καθώς και για ορισμένες κατηγορίες ασφαλισμένων, σύνδεση των εισφορών με το εισόδημά τους.

Για μία ακόμα φορά αποδεικνύεται ότι στα μνημόνια δεν χωρούν ούτε κοινωνικά ισοδύναμα ούτε παράλληλα προγράμματα, που υποσχέθηκε προεκλογικά η σημερινή κυβέρνηση. Τα καταστροφικά μνημόνια ή τα εφαρμόζεις πιστά ή τα καταργείς. Ενδιάμεσος δρόμος, λόγω της ταπεινωτικής κηδεμονίας των δανειστών, δεν υπάρχει. Οι λαϊκοί αγώνες είναι σήμερα αναγκαίοι όσο ποτέ για να αποτρέψουν την εφαρμογή αυτών των συνταξιοκτόνων μέτρων και να καταργήσουν τα μνημόνια και τη λιτότητα.

*Ο Δημήτρης Στρατούλης είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου της Λαϊκής Ενότητας και πρώην Αναπληρωτής Υπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης.

Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2015

πηγη: iskra.gr

Γράφει ο Γιώργος Πετρόπουλος

Σοβαρή ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση εκδηλώθηκε ανάμεσα στο ΚΚΕ και στο Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας, με αφορμή άρθρο της ΚΕ του τελευταίου που δημοσιεύτηκε στο 5^ο τεύχος (Γενάρης 2015 στην ελληνική έντυπη έκδοση) του περιοδικού «Διεθνής Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (ΔΚΕ). Στο προαναφερόμενό τεύχος, το οποίο ο αναγνώστης μπορεί να βρει στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.iccr.gr/el/issues/page/ δημοσιεύεται άρθρο που υπογράφεται από την ΚΕ του ΚΕΚΡ και το οποίο φέρει τον τίτλο «Η πάλη των κομμουνιστών ενάντια στον ιμπεριαλισμό ως πηγή πολέμων» (http://www.iccr.gr/el/news/--00109/).

Στο τέλος του έχει προστεθεί κριτικό σημείωμα των εκπροσώπων του ΚΚΕ, από τη σύνταξη του θεωρητικού του περιοδικού «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (ΚΟΜΕΠ), που συμμετέχουν στη Συντακτική Επιτροπή της ΔΚΕ. Το κριτικό αυτό σημείωμα φέρει τον τίτλο «Παρατηρήσεις των εκπροσώπων της «Κομμουνιστικής Επιθεώρησης» (ΚΚΕ) στη Συντακτική Επιτροπή της ΔΚΕ για το άρθρο: ‘‘Η πάλη των κομμουνιστών με τον ιμπεριαλισμό ως πηγή των πολέμων’’, που παρουσίασε το ΚΕΚΡ».

Το ΚΕΚΡ μέσα από την ιστοσελίδα του απάντησε στο κριτικό σημείωμα του ΚΚΕ με ένα εκτενές και αυστηρό κείμενο.

Ολόκληρη η άγνωστη απάντηση του ΚΕΚΡ στο ΚΚΕ- σε μετάφραση από τα ρωσικά του Βασίλη Μακρίδη- έχει ως εξής:

Καλοπροαίρετη απάντηση προς τους φίλους μας – σχολιαστές του άρθρου του ΡΚΕΚ για την πάλη των κομμουνιστών εναντίον του ιμπεριαλισμού

Λόγος γίνεται για τα σχόλια που έγιναν εξ ονόματος του ΚΚΕ για το άρθρο του ΡΚΕΚ «Η πάλη των κομμουνιστών ενάντια στον ιμπεριαλισμό ως πηγή πολέμων», που δημοσιεύτηκε στο № 5 του περιοδικού «Διεθνής Κομμουνιστική Επιθεώρηση».

Θα πρέπει να σημειώσουμε, ότι στα ερωτήματα, τις αμφιβολίες και τις αντιρρήσεις των συντρόφων έχουμε δώσει ήδη αναλυτικές τεκμηριώσεις, τόσο στις συνεδριάσεις της συντακτικής επιτροπής, όσο και στο ίδιο το άρθρο, κάτι για το οποίο ο προσεκτικός αναγνώστης μπορεί εύκολα να πειστεί. Οι σύντροφοι έδειχναν ότι μάλλον δεν είχαν περισσότερες αντιρρήσεις, όμως αμέσως μετά τη δημοσίευση του άρθρου η μη κατανόηση εμφανίστηκε εκ νέου – και πάλι για μία σειρά ζητημάτων που είχαν ήδη εξεταστεί. Από αυτό βγάζουμε το συμπέρασμα, ότι οι σύντροφοι δεν κατανόησαν πλήρως τα γενικά ζητήματα της λενιιστικής θεωρίας του ιμπεριαλισμού, γι’ αυτό και παρακάτω «σκοντάφτουν» σε επιμέρους ζητήματα επιμέρους.

Από αυτού του είδους τις λανθασμένες ερμηνείες των γενικών ζητημάτων στη συζήτηση που διεξάχθηκε θα ξεχωρίσουμε δύο:

- Πρώτη: η υπεραπλουστευμένη, μη πλήρης κατανόηση και εφαρμογή της λενινιστικής θεωρίας του ιμπεριαλισμού·

- Δεύτερη: η μη διαλεκτική κατανόηση και σχέση προς τον ορισμό του φασισμού ως έκφρασης ενός διατηρούμενου μέσα από αλλαγές χαρακτηριστικού αυτού του φαινομένου.

Ως προς το πρώτο ζήτημα, πρώτα απ’ όλα θεωρούμε απαραίτητο να υπενθυμίσουμε, ότι ο Β.Ι. Λένιν μας καλούσε να κατανοήσουμε την οικονομική ουσία του ιμπεριαλισμού: «Θα ήθελα να ελπίζω, ότι η μπροσούρα μου θα βοηθήσει στην κατανόηση του βασικού οικονομικού ζητήματος, χωρίς την μελέτη του οποίου δεν μπορεί κανείς να κατανοήσει τίποτε από την εκτίμηση του σύγχρονου πολέμου και της σύγχρονης πολιτικής, για την ακρίβεια: από το ζήτημα της οικονομικής ουσίας του ιμπεριαλισμού». Τον πυρήνα της λενινιστικής θεωρίας του ιμπεριαλισμού αποτελεί η θέση, ότι μια χούφτα από μεγάλα ιμπεριαλιστικά κράτη, τα οποία πραγματοποίησαν το μοίρασμα του κόσμου και που μάχονται για την ανακατανομή του, σε περίοδο ιμπεριαλισμού ληστεύουν όλα τα υπόλοιπα αστικά κράτη. Ο Λένιν έδειχνε πειστικά, πώς σχηματίζεται «η στέρεα βάση της ιμπεριαλιστικής καταπίεσης και εκμετάλλευσης της πλειοψηφίας των εθνών και των κρατών του κόσμου, του καπιταλιστικού παρασιτισμού μιας χούφτας των πλουσιότερων κρατών!» Στις μέρες μας, η ουσία του ιμπεριαλισμού δεν έχει αλλάξει. Σήμερα αυτή η «χούφτα» έχει ως επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και συμπεριλαμβάνονται σε αυτήν λίγες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης – η Βρετανία, η Γερμανία και η Γαλλία. Όλα τα υπόλοιπα αστικά κράτη αποτελούν αντικείμενο πίεσης και ληστείας. Δυστυχώς, οι αγαπημένοι μας φίλοι αυτή τη σημαντικότατη θέση της λενινιστικής θεωρίας του ιμπεριαλισμού για την ανισομετρία της ανάπτυξης των καπιταλιστικών χωρών και της εκμετάλλευσης από τα ισχυρότερα «αρπακτικά» του υπόλοιπου κόσμου την εφαρμόζουν εσφαλμένα, πιθανόν και να μην την κατανοούν πλήρως, γι’ αυτό και τα σχόλιά τους προς το συγκεκριμένο άρθρο συχνά φέρουν θεωρητικά εσφαλμένο χαρακτήρα.

Για το δεύτερο ζήτημα θα παρατηρήσουμε, ότι οι σύντροφοι εκφράζουν τη διαφωνία τους με τη χρήση από τον ΡΚΕΚ του ορισμού του φασισμού που δόθηκε από την Κομιντέρν το 1935. Ταυτόχρονα όμως οι ίδιοι δεν δίνουν έναν δικό τους ορισμό, αλλά μόνο υπενθυμίζουν, ότι στην Κομιντέρν, τάχα, υπήρχαν και παλιότεροι ορισμοί με την απαρίθμηση διαφόρων χαρακτηριστικών του φασισμού, ενώ αυτός ο τελευταίος δόθηκε πλέον «σε άλλες ιστορικές συνθήκες, σε μια περίοδο όπου τα ιμπεριαλιστικά κράτη σχεδίαζαν την εξαφάνιση του μοναδικού σοσιαλιστικού κράτους στον κόσμο και η ΕΣΣΔ επιδίωκε να προκαλέσει ρήγμα στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο και να εκμεταλλευτεί τις αντιθέσεις του». Εδώ οι σύντροφοι απομακρύνονται από την μαρξιστική μεθοδολογία, αντιπαραθέτοντας προς έναν πιο εξελιγμένο ορισμό, που δόθηκε κατά την περίοδο της ανώτατης ανάπτυξης του συγκεκριμένου φαινομένου (φασισμού), κάποιες περισσότερο πρώιμες και, αντίστοιχα, λιγότερο ώριμες διατυπώσεις, οι οποίες δεν εξέφραζαν το διατηρούμενο εντός των αλλαγών χαρακτηριστικό, αλλά απλώς πλησίαζαν στην αποκάλυψή του και περιορίζονταν στην απαρίθμηση μιας σειράς από συμπληρωματικά χαρακτηριστικά.

Αυτά όμως είναι «επί του γενικού». Η επιστημονική ευσυνειδησία απαιτεί, ωστόσο, να ασχοληθούμε με τα συγκεκριμένα σχόλια επί της ουσίας, απαντώντας σε κάθε επιχείρημα. Τις αντίστοιχες παραγράφους του σχολίου των Ελλήνων συντρόρων τις βάλαμε σε εισαγωγικά, τις αριθμήσαμε, τις ξεχωρίσαμε με διαφορετική γραμματοσειρά και θα τις απαντήσουμε με τη σειρά.

1. Οι σύντροφοι ξεκινούν: «Στην αρχή του άρθρου του ΚΕΚΡ δείχνεται η σχέση του καπιταλισμού με τον πόλεμο, όμως σύντομα το άρθρο αναπτύσσεται γύρω από την θέση του ΚΕΚΡ περί του «εξαγώγιμου φασισμού». «Φασιστικά» αποκαλούνται ορισμένα από τα ισχυρότερα ιμπεριαλιστικά κράτη (ΗΠΑ και ΕΕ). Παρακάτω το άρθρο προσπαθεί να απαντήσει στις σοβαρές αντιρρήσεις που εμφανίστηκαν σε σχέση με αυτή την ανάλυση. Ωστόσο, κατά την άποψή μας παραμένουν μερικές λεπτομέρειες αυτής της θέσης, με τις οποίες δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε».

Λάθος. Ούτε μία χώρα στο άρθρο δεν αποκαλείται φασιστική, αλλά γίνεται λόγος για την ανάλυση του σύγχρονου ιμπεριαλισμού. Ταυτόχρονα καταδεικνύεται, ότι η ΗΠΑ και οι ηγετικές χώρες της ΕΕ, διατηρώντας στο εσωτερικό τους την αστική δημοκρατία, σε σχέση προς μια σειρά άλλων χωρών επιχειρούν να πραγματοποιήσουν μια ανοιχτή τρομοκρατική δικτατορία των πιο αντδραστικών, των πιο σωβινιστικών στοιχείων του δικού τους χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, την καταστροφή των κρατών του Ιράκ και του Λιβάνου, μόνο ένας τυφλός μπορεί να μη βλέπει, ότι αυτές οι ενέργειες εμπίπτουν στον ορισμό του φασισμού, τον οποίο έδωσε το 7^ο Συνέδριο της Κομιντέρν. Και, δεδομένου ότι στο εσωτερικό αυτών των χωρών δεν υπάρχει ανοιχτός φασισμός, αυτό το φαινόμενο είναι δόκιμο να χαρακτηρίζεται ως εξαγώγιμος φασισμός. Και μόνο στη Συρία, στη Ρωσία και στη Νοτιο-Ανατολική Ουκρανία αυτή η πολιτική του εξαγώγιμου φασισμού συνάντησε σοβαρή αντίσταση και αντίδραση. Οι σχολιαστές δεν κατανοούν, ή δεν θέλουν, ή ακόμη φοβούνται να αναγνωρίσουν κατά πρόσωπο εκείνη την απειλή του εξαγώγιμου φασισμού, ο οποίος μπορεί να επιτεθεί και στη δική τους χώρα. Έτσι ή αλλιώς, όμως συμβαίνει οι σύντροφοι εκόντες-άκοντες στην πράξη να φαίνεται σαν να υπερασπίζονται την φασιστική πολιτική των ιμπεριαλιστικών χωρών στη Λιβύη, τη Συρία, την Ουκρανία, λέγοντας: «είναι κακό, αλλά δεν είναι φασισμός».

2. Παρακάτω συνεχίζουν: «Πρώτα απ’ όλα, θεωρούμε ότι ο διαχωρισμός των κρατών του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος να φιλοφασιστικά-φιλοπόλεμα και σε άλλα, αποκρύπτει την αιτία της γέννησης και της ενίσχυσης του φασιστικού κινήματος, η οποία βρίσκεται στον ίδιο τον μονοπωλιακό καπιταλισμό και στο εσωτερικό κάθε χώρας».

Όμως δεν είναι έτσι. Διαχωρίζει τα αστικά κράτη την περίοδο του ιμπεριαλισμού η ανισομετρία της ανάπτυξης των καπιταλιστικών χωρών, κάτι που υπογραμμίζεται από τον Β.Ι.Λένιν στο έργο του «Ο ιμπεριαλισμός ως ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού». Οι σύντροφοι από το ΚΚΕ, όπως ήδη σημειώσαμε, στην πράξη απορρίπτουν το θεμελιώδες θεωρητικό συμπέρασμα του Λένιν, ότι μια χούφτα από τα μεγαλύτερα ιμπεριαλιστικά κράτη ληστεύει όλον τον υπόλοιπο κόσμο. Ο Ιλίτς ακόμη πριν την είσοδο στον 20^ο αιώνα σημείωνε: «Ο κόσμος χωρίστηκε σε μια χούφτα κρατών-τοκογλύφων και στη γιγαντιαία πλειοψηφία των κρατών-οφειλετών». Σήμερα αυτός ο διαχωρισμός εκφράζεται ακόμη περισσότερο αντιθετικά. Όμως οι σύντροφοι αποσπούν την προσοχή (μας) στον καπιταλιστικό κόσμο γενικά – δήθεν, (επειδή) ζει σήμερα ολόκληρος σε συνθήκες ιμπεριαλισμού, δύθεν, (επειδή) στο εσωτερικό κάθε χώρας υπάρχουν μονοπώλια, τα οποία γεννούν το φασισμό. Ο κόσμος πραγματικά ζει σε συνθήκες ιμπεριαλισμού, όμως δεν χρειάζεται να κρύβουμε, να συσκοτίζουμε ή να αγνοούμε την θεμελιώδη διαφορά ανάμεσα στους ιμπεριαλιστικούς ληστές και στα θύματα, ή τα αντικείμενα της ληστείας. Η ανάλυση του συσχετισμού δυνάμεων του σημερινού ιμπεριαλισμού ακριβώς έτσι, όπως και στην εποχή του Λένιν, μιλά για μια εκλεπτυσμένη και με πολλούς διαύλους ληστεία του μεγαλύτερου μέρους του κόσμου από μια χούφτα των πιο ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών. Οι αξιότιμοι σύντροφοι ουσιαστικά αγνοούν την πραγματική πηγή του φασισμού – τα πιο αντιδραστικά στοιχεία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου στα μεγαλύτερα ιμπεριαλιστικά κράτη.

3. Αυτοί (στμ: οι σύντροφοι από το ΚΚΕ) είδαν στο άρθρο ακόμη και κίνδυνο οπορτουνιστικής προδοσίας: «Συνεπώς, δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε με την άποψη που διαχωρίζει τα ιμπεριαλιστικά κράτη σε «κακά» («φασιστικά», «νεοφασιστικά») και σε «καλά» και με τα καλέσματα να δημιουργηθούν αταξικά «αντιφασιστικά μέτωπα» (δηλαδή συμμαχίες βασισμένες όχι σε ταξικά κριτήρια), με όλους «τους προοδευτικούς και τίμιους ανθρώπους». Αυτή η θέση αφοπλίζει το κομμουνιστικό κίνημα και την εργατική τάξη, την οδηγεί στην άρνηση της ιστορικής του αποστολής και στη διαμόρφωση της γραμμής της λεγόμενης «εξυγίανσης» του ιμπεριαλισμού από τις «φασιστικές» δυνάμεις. Αν και σε ορισμένα σημεία γίνεται λόγος για την πάλη εναντίον του οπορτουνισμού και για την αναγκαιότητα της αναγνώρισης της δικτατορίας του προλεταριάτου, το κομμουνιστικό κίνημα καλείται σε συνεργασία με άλλες δυνάμεις, αστικές μεταξύ άλλων, οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με την υπόθεση του σοσιαλισμού. Στην πράξη, στο όνομα της πάλης εναντίον του φασισμού ανοίγεται ο δρόμος για τη συνεργασία με τον οπορτουνισμό, με τη σοσιαλδημοκρατία, με τμήματα της αστικής τάξης. Προτείνεται το να επιλέξουμε ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές. Δηλαδή, σε μία περιφερειακή ή γενική πολεμική σύγκρουση, το κομμουνιστικό κίνημα θα βρεθεί στο πλευρό μερικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, με την πρόφαση ότι οι άλλες είναι «φασιστικές».

Εδώ, κατά την άποψή μας, παρατηρείται όχι μόνο μια εσφαλμένη θέση, εδώ εκδηλώνεται και ελλειπής κατανόηση της ιστορικά δικαιωμένης στρατηγικής της πάλης της Σοβιετικής Ένωσης εναντίον του χιτλερικού φασισμού. Στο άρθρο μας δεν γίνεται λόγος για «κακές» ή «καλές» χώρες. Αυτήείναιμικροαστικήκαιόχιθεωρητικήπροσέγγιση. Αυτή (την προσέγγιση) – ακατανόητο με ποιον στόχο – προσπαθούν να την αποδώσουν σ’ εμάς, αν και από αυτήν «πάσχουν» οι ίδιοι οι κριτές μας. Στο άρθρο γίνεται λόγος για την πάλη εναντίον του φασισμού και για την κινητοποίηση προς αυτήν την πάλη αυτών που είναι ικανοί γι’ αυτήν, μεταξύ άλλων και με σκοπό έστω την υπεράσπιση της αστικής δημοκρατίας. Οι σύντροφοί για κάποιον λόγο δεν επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν τη λενινιστική και τη σταλινική πείρα και μέθοδο, που συνίσταται στο ότι είναι προς το συμφέρον της παγκόσμιας εργατικής τάξης το να χτυπάει κανείς με τα χέρια μιας μερίδας αστών τους υπόλοιπους (αστούς). Ή μήπως οι σύντροφοι κατηγορούν τη Σοβιετική Ένωση για το ότι στην πάλη εναντίον του φασισμού συμμάχησε με τα μεγαλύτερα ιμπεριαλιστικά κράτη, όπως οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία; Έτσι έπραξαν η ΕΣΣΔ και ο σ. Στάλιν. Όμως οι σύντροφοι ουσιαστικά προτείνουν να αγνοήσουμε αυτή την ιστορική πείρα μαζί με την αγνόηση εκείνου του ορισμού του φασισμού που έδωσε η Κομιντέρν. Ή μήπως οι σύντροφοι κατηγορούν τη Σοβιετική Ένωση για οπορτουνισμό και παράδοση των θέσεων της εργατικής τάξης μέσω της νίκης εναντίον του φασισμού;

4. Όμως να, οι σύντροφοι επιτέλους θυμούνται την ανισομετρία της ανάπτυξης των καπιταλιστικών χωρών: «Στο άρθρο χρησιμοποιείται ο όρος «παγκόσμιος ιμπεριαλισμός». Ωστόσο, όταν αυτός ο όρος χρησιμοποιείται χωρίς παραπομπή στις ανισομετρίες της ανάπτυξης, του ανταγωνισμού ανάμεσα στις διάφορες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και κέντρα, τότε ανάγεται σε υπερ-ιμπεριαλισμό. Κατά την άποψή μας μπορούμε να μιλάμε για ένα παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, στο οποίο κάθε καπιταλιστική χώρα συμμετέχει ανάλογα με τη δύναμη της δικής της αστικής τάξης. Στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα έχει θέση (και) ο σκληρός ανταγωνισμός και η συνεργασία της αστικής τάξης διαφόρων χωρών. Αντίθετα, η έννοια «παγκόσμιος ιμπεριαλισμός» όχι μόνο διαγράφει αυτή τη σύνθετη πραγματικότητα, αλλά και την μπερδεύει. Η θέση που υποστηρίζει ότι «ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός άρχισε να δρα περισσότερο αχαλίνωτα, επιθετικά, χωρίς να υπολογίζει τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου», έμμεσα αποδέχεται, ότι ορισμένες άλλες καπιταλιστικές χώρες (πχ οι χώρες των BRICS) τηρούν το Διεθνές Δίκαιο, γι’ αυτό και δεν ανήκουν «στον πυρήνα του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου». Κατά την άποψή μας, μία τέτοια θέση αποτελεί αποκοπή της οικονομίας από την πολιτική, εφόσον σήμερα σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες κυριαρχεί το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, το οποίο αποτελεί τη συγχώνευση του βιομηχανικού και του τραπεζικού κεφαλαίου. Κυριαρχούν τα μονοπώλια, το βασικό γνώρισμα του μονοπωλιακού καπιταλισμού, δηλαδή του ιμπεριαλισμού».

Ο όρος «παγκόσμιος ιμπεριαλισμός» στο άρθρο χρησιμοποείται σε συγκεκριμένο συνδυασμό με την αντιπαλότητά του προς το σοσιαλιστικό στρατόπεδο, πρώτα απ’ όλα στην Ανατολική Ευρώπη με επικεφαλής την ΕΣΣΔ και γίνεται λόγος ακριβώς για τη «δύναμη κρούσης» του στο πρόσωπο του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, αφού αυτοί ακριβώς άρχισαν να δρουν περισσότερο αχαλίνωτα και επιθετικά. Άρα λοιπόν κανείς δε βάζει τίποτε στο ίδιο τσουβάλι του «υπερ-ιμπεριαλισμού και με την κατανόηση της διάταξης των δυνάμεων του ιμπεριαλισμού τα πάμε μια χαρά. Όμως στους συντρόφους μας βγαίνει ότι όλοι στον κόσμο είναι, τάχα, ιμπεριαλιστές – και η Ελλάδα και η Αλβανία και η Συρία και… οι ΗΠΑ, η Γερμανία, το Ισραήλ. Αυτό ακριβώς και σηματοδοτεί τη μη κατανόηση της διαφοράς ανάμεσα σε αυτούς που τους κλέβουν και αυτούς, οι οποίοι κλέβουν. Και τη μη κατανόηση του ότι μπορούμε να μιλάμε από θεωρητικής ή ιστορικής άποψης για μια χώρα ως αυτοκρατορία, μόνο εάν μια ολόκληρη σειρά άλλων χωρών βρίσκεται ουσιαστικά σε εξάρτηση υποτέλειας από αυτήν. Και εκείνο το φαινόμενο, το οποίο παλαιότερα ονομαζόταν «κολονιαλισμός» («αποικιοκρατία»), τώρα ονομάζεται «νεοκολονιαλισμός» («νεοαποικιοκρατία»). Άραγε η Λιβύη ήταν αυτοκρατορία; Άραγε τη Συρία και την Ουκρανία μπορούμε να τις αποκαλέσουμε αυτοκρατορίες; Ναι, σε κάθε χώρα κυριαρχούν μονοπώλια. Όμως στις «αυτοκρατορίες» κυριαρχούν τα δικά τους μονοπώλια, ενώ σε όλες τις υπόλοιπες χώρες κατά κύριο λόγο κάνουν κουμάντο ξένα ή πολυεθνικά (μονοπώλια), που έχουν την έδρα τους στα μεγαλύτερα ιμπεριαλιστικά κράτη. Ναι, μια σειρά από χώρες (όπως για παράδειγμα η Ρωσία) υπόκεινται και σε ληστεία από την πλευρά των πιο ισχυρών ιμπεριαλιστών και, ταυτόχρονα και οι ίδιες προσπαθούν να ανταγωνιστούν μαζί τους και να ληστεύουν τους λιγότερο ισχυρούς. Όμως συνολικά οι διαδικασίες ορίζονται από το γεγονός, ότι κάποιες χώρες εξάγουν κεφάλαια, ενώ κάποιες άλλες χώρες ληστεύονται πρώτες με τη βοήθεια της εξαγωγής κεφαλαίων προς τις πρώτες. Θα θέλαμε να ευχηθούμε στους συντρόφους να διαβάσουν προσεκτικότερα και να σκεφθούν καλά γύρω από το θεμελιώδες έργο του Β.Ι.Λένιν «Ο ιμπεριαλισμός ως ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού». Προς το παρόν οι σύντροφοί μας όχι μόνο δεν χρησιμοποιούν ακριβείς ορισμούς, αλλά και ουσιαστικά αγνοούν τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων, δεδομένου ότι τους εμποδίζει να το κάνουν η εσφαλμένη κατανόηση (της έννοιας) του ιμπεριαλισμού.

5. Παρακάτω οι σύντροφοι προσπαθούν να αποδείξουν κάτι για το οποίο εμείς δεν έχουμε ούτως ή αλλως καμία αντίρρηση: «Το άρθρο περιέχει επίσης ορισμένες αντιφάσεις. Έτσι, για παράδειγμα, ορισμένα ιμπεριαλιστικά κράτη ονομάζονται «φασιστικά» και πηγές του «εξαγώγιμου φασισμού», από τη στιγμή που παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο. Στο άρθρο υπάρχει η εκτίμηση ότι «ο εξαγώγιμος φασισμός είναι μια ανοιχτή και αγνοούσα τους νόμους και τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου τρομοκρατική ιμπεριαλιστική πολιτική βίας και αιματηρής επίλυσης των ζητημάτων της διασφάλισης των συμφερόντων του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, πυρήνας τους οποίου είναι το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο». Ταυτόχρονα, σε άλλο σημείο του άρθρου γίνεται η εκτίμηση, ότι «οι πόλεμοι για τις χώρες και τους λαούς μπορούν να είναι δίκαιοι και τα ζητήματα του Δικαίου της αστικής τάξης δεν έχουν εδώ καμία θέση». Ωστόσο το Διεθνές Δίκαιο αποτελεί επίσης τμήμα του Δικαίου της αστικής τάξης. Όσο υπήρξαν η ΕΣΣΔ και οι υπόλοιπες σοσιαλιστικές χώρες, δημιουργήθηκε ως αποτέλεσμα της ισορροπίας ανάμεσα στις δυνάμεις του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού, η οποία και τότε ήταν αρνητική και λάμβαναν χώρα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα. Μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού το Διεθνές Δίκαιο καθορίζεται αποκλειστικά από την ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη, γίνεται περισσότερο αντιδραστικό και χρησιμοποιείται από αυτά κατά το δοκούν, στα πλαίσια του μεταξύ τους ανταγωνισμού και σε βάρος των λαών».

Δεν αμφιβάλλουμε καθόλου για τον αστικό χαρακτήρα του Διεθνούς Δικαίου. Το ζήτημα είναι αλλού – οι σύντροφοι επίμονα δεν θέλουν να δουν τις διαφορές ανάμεσα στον πόλεμο γενικά ως ένοπλη διαμάχη εθνών, τάξεων ή κρατών και στον πόλεμο ενάντια στο φασισμό, ο οποίος (φασισμός) είναι αντιδραστικός όχι μόνο σε σύγκριση με την προλεταριακή, σοσιαλιστική δημοκρατία, αλλά και σε σύγκριση με την αστική δημοκρατία. Συνεπώς, δεν λαμβάνουν υπόψη και το ότι το ζήτημα των συμμάχων δεν μπορεί να λύνεται χωρίς να συνυπολογίζεται ο συγκεκριμένος χαρακτήρας του πολέμου. Ο πόλεμος στη ΝΑ Ουκρανία γίνεται, πρώτα απ’ όλα, εναντίον του αμερικανικού και δυτικού εξαγώγιμου φασισμού και των Ουκρανών πρωτοπαλίκαρών του. Και το να μη βλέπει κανείς αυτό σήμερα, σημαίνει ότι είναι θεωρητικά και πολιτικά «άοπλος».

6. Πλησιέστερα προς το τέλος οι σύντροφοι προσεγγίζουν ένα πολύ σημαντικό σημείο, για το οποίο σας μιλήσαμε ήδη στην αρχή. Αν και κάπως συγκαλυμμένα, ωστόσο ουσιαστικά αναγνωρίζουν τη διαφωνία τους με τον τελικό ορισμό του φασισμού που έδωσε η Κομιντέρν. «Το άρθρο περιέχει επίσης ορισμένες αντιφατικές απόψεις γύρω από το ζήτημα του διαχωρισμού της εσωτερικής από την εξωτερική πολιτική των αστικών κρατών, όπως και των αιτίων γέννησης του φαινομένου του φασισμού.

Και, παρόλο που το άρθρο προσπαθεί να στηριχθεί στον ορισμό του φασισμού που δόθηκε από την Κομιντέρν το 1935, θεωρούμε ότι οι προαναφερόμενες προσεγγίσεις, στις οποίες επιστήσαμε την προσοχή μας, δεν προκύπτουν από αυτόν τον ορισμό. Εκτός αυτού, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε, ότι πριν από αυτόν τον ορισμό του φασισμού η Κομιντέρν στο Πρόγραμμα του 1928 έδωσε έναν άλλον ορισμό, στον οποίο σημειωνόταν ότι «σε συγκεκριμένες ειδικές ιστορικές συνθήκες, η αστική, ιμπεριαλιστική, αντιδραστική επίθεση λαμβάνει τη μορφή του φασισμού», ενώ τα γνωρίσματα του φασισμού παρουσιάζονται αναλυτικά στην Απόφαση για τη Διεθνή Κατάσταση στο 6^ο Συνέδριο της Κομιντέρν το 1928. Ωστόσο το άρθρο αγνοεί αυτές τις θέσεις και παίρνει ως βάση έναν ορισμό, που δόθηκε σε άλλες ιστορικές συνθήκες, σε μια περίοδο, όπου τα ιμπεριαλιστικά κράτη σχεδίαζαν την εξαφάνιση του μοναδικού σοσιαλιστικού κράτους στον κόσμο και η ΕΣΣΔ επιδίωκε να προκαλέσει ρήγμα στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο και να εκμεταλλευτεί τις αντιθέσεις του».

Σημειώσαμε ήδη, ότι οι σύντροφοι αποκλίνουν εδώ από τη μαρξιστική μεθοδολογία, αντιπαραθέτοντας σε έναν πιο εξελιγμένο ορισμό, δοσμένο κατά την περίοδο της υψηλότερης ανάπτυξης του οριζόμενου φαινομένου, μία πιο πρώιμη και αντίστοιχα λιγότερο «ώριμη» διατύπωση. Το 7^ο Συνέδριο της Κομιντέρν έλαβε υπόψην και συνόψισε όλη τη δουλειά που είχε προηγηθεί και με μαρξιστικό, διαλεκτικό τρόπο εξέτασε το αντίστοιχο φαινόμενο στη συγκεκριμένη ιστορική του εξέλιξη. Γι’ αυτό κι εμείς, καθοδηγούμενοι από την επιστημονική προσέγγιση και τη μεθοδολογία του μαρξισμού, επιμένουμε και αποδεικνύουμε την ορθότητα του ορισμού του φασισμού που δόθηκε από το 7^ο Συνέδριο της Κομιντέρν: «Ο φασισμός είναι η ανοιχτή τρομοκρατική δικτατορία των πιο αντιδραστικών, των πιο σωβινιστικών, των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, μια ιδιαίτερη μορφή ταξικής κυριαρχίας της αστικής τάξης».

7. Στο τέλος οι σύντροφοι καλούν να κάνουμε αυτό, από το οποίο εμείς προτείναμε να ξεκινήσουμε: από τους ορισμούς και την επιστημονικότητα της προσέγγισης. Γράφουν: «Τέλος, θεωρούμε ότι την κρίση του κομμουνιστικού κινήματος (ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική), σε συνθήκες ενίσχυσης του οπορτουνισμού είναι αδύνατο να την αντιμετοπίσουμε κολλώντας «ετικέτες». Είναι απαραίτητη μια σοβαρή, θεμελιωμένη ιδεολογικο-πολιτική αντιπαράθεση, κάτι που επιβάλλει την υποχρέωση ν’ αναπτύξουμε την επαναστατική στρατηγική μας, τις θέσεις και την επιχειρηματολογία των κομμάτων μας, όπως και τις επεξεργασίες μας. Διαφορετικά η πάλη εναντίον του οπορτουνισμού δεν θα είναι πειστική και αποτελεσματική».

Με αυτήν την τελευταία θέση μπορούμε και πρέπει να συμφωνήσουμε απόλυτα, με τη διευκρίνιση – μη αρνούμενοι, εννοείται, τους ακριβείς ορισμούς και έννοιες για το χαρακτηρισμό των εξεταζομένων φαινομένων, μη ξεχνώντας, ότι η αλήθεια είναι η αντιστοιχία της έννοιας προς το αντικείμενο.

Β.Α. Τιούλκιν, Μ.Β. Ποπόβ, Ι.Λ. Φέρμπεροβ, μέλη της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού «Διεθνής Κομμουνιστική Επιθεώρηση» από το περιοδικό της ΚΕ του ΚΕΚΡ «Σοβιετική Ένωση»

Σημείωση: Ολόκληρος ο διάλογος δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του ΚΕΚΡ στα ρωσικά: http://rkrp-rpk.ru/content/view/12701/1/

Σημείωση του Εργατικού Αγώνα: Στην έντυπη έκδοση της ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ (29-9-2015) δημοσιεύεται εκτενές ρεπορτάζ του Γιώργου Πετρόπουλου στο οποίο παρουσιάζεται η αντιπαράθεση ΚΕΚΡ- ΚΚΕ. Το ρεπορτάζ έχει ως εξής:

Οξύτατη ιδεολογική Σύγκρουση ΚΕΚΡ με ΚΚΕ

Σοβαρή ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση εκδηλώθηκε ανάμεσα στο ΚΚΕ και στο Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας, με αφορμή άρθρο της ΚΕ του τελευταίου που δημοσιεύτηκε στο 5^ο τεύχος (Γενάρης 2015 στην ελληνική έντυπη έκδοση) του περιοδικού «Διεθνής Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (ΔΚΕ). Το περιοδικό αυτό, που το εν λόγω τεύχος του πραγματεύεται το θέμα «Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και η στάση των κομμουνιστών», «αποτελεί- σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην ελληνική ιστοσελίδα του- μια μορφή συνεργασίας ανάμεσα σε θεωρητικά και πολιτικά περιοδικά Κομμουνιστικών κι Εργατικών Κομμάτων που δουλεύουν από κοινού πάνω σε μια σειρά θεμελιώδη θεωρητικά και ιδεολογικά ζητήματα, με σκοπό τη συμβολή στην διάδοση και ανάπτυξη της μαρξιστικής λενινιστικής θεωρίας με την ιδεολογική ανάλυση και πολιτική τοποθέτηση στις σύγχρονες εξελίξεις του καπιταλισμού και στα προβλήματα της ταξικής πάλης».

Η διαφωνία

Στο προαναφερόμενό τεύχος, το οποίο ο αναγνώστης μπορεί να βρει στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.iccr.gr/el/issues/page/δημοσιεύεται άρθρο που υπογράφεται από την ΚΕ του ΚΕΚΡ και το οποίο φέρει τον τίτλο «Η πάλη των κομμουνιστών ενάντια στον ιμπεριαλισμό ως πηγή πολέμων» (http://www.iccr.gr/el/news/--00109/).

Το άρθρο αυτό φαίνεται πως δεν άρεσε στην ηγεσία του ΚΚΕ, γι’ αυτό και στο τέλος του έχει προστεθεί κριτικό σημείωμα των εκπροσώπων του, από τη συντάξη του θεωρητικού του περιοδικού «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (ΚΟΜΕΠ), που συμμετέχουν στη Συντακτική Επιτροπή της ΔΚΕ. Το κριτικό αυτό σημείωμα φέρει τον τίτλο «Παρατηρήσεις των εκπροσώπων της «Κομμουνιστικής Επιθεώρησης» (ΚΚΕ) στη Συντακτική Επιτροπή της ΔΚΕ για το άρθρο: ‘‘Η πάλη των κομμουνιστών με τον ιμπεριαλισμό ως πηγή των πολέμων’’, που παρουσίασε το ΚΕΚΡ».

Οι διαφωνίες που εξέφρασε το ΚΚΕ στο κείμενο της ΚΕ του ΚΕΚΡ συνοψίζονται στα παρακάτω:

- Κατηγορεί το ΚΕΚΡ ότι διατυπώνει την άποψη περί «εξαγώγιμου φασισμού» και αποδίδει το χαρακτηρισμό «φασιστικές» σε ορισμένες «από τις από τις ισχυρότερες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (ΗΠΑ, ΕΕ)».

- Κατηγορεί το ΚΕΚΡ ότι διαχωρίζει τα κράτη «του διεθνούς ιμπεριαλιστικού συστήματος σε φιλοφασιστικά- φιλοπόλεμα και μη», τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις «σε ‘‘κακές’’ (‘‘φασιστικές’’, ‘‘νεοφασιστικές’’) και σε ‘‘καλές’’». Και προσθέτει: «Στην πράξη στον όνομα της αντιμετώπισης του φασισμού ανοίγει ο δρόμος για συνεργασία με τον οπορτουνισμό, με τη σοσιαλδημοκρατία, με τμήματα της αστικής τάξης. Ανοίγει ο δρόμος επιλογής ιμπεριαλιστή. Δηλαδή, σε μια περιφερειακή ή γενικευμένη πολεμική σύγκρουση το κομμουνιστικό κίνημα να βρεθεί να στηρίζει συγκεκριμένες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, στο όνομα ότι οι άλλες είναι ‘‘φασιστικές’’». Στην πράξη, εδώ το ΚΚΕ βάλει κατά του ΚΕΚΡ για την πολιτική του στο ζήτημα της κρίσης και του πολέμου στην Ουκρανία.

- Ακόμη το ΚΚΕ κατηγορεί το ΚΕΚΡ ότι χρησιμοποιεί τον όρο «παγκόσμιος ιμπεριαλισμός» που «χωρίς αναφορά στην ανισόμετρη ανάπτυξη, στον ανταγωνισμό ανάμεσα σε διαφορετικές ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και κέντρα, παραπέμπει στον υπερ-ιμπεριαλισμό».

-Τέλος το ΚΚΕ τοποθετείται εναντία στον ορισμό του φασισμού όπως τον διατύπωσε το 7^ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1935, τον οποίο το ΚΕΚΡ αποδέχεται ως επιστημονικό.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι, για τον μη μυημένο στον τρόπο σκέψης και δράσης των κομμουνιστικών κομμάτων τα προαναφερόμενα μπορεί να φανούν ακατανόητα. Είναι όμως κομβικής σημασίας ζητήματα που καθορίζουν την σύγχρονη πολιτική- άμεση και μακροπρόθεσμή- σκέψη και δράση αυτών των κομμάτων.

Η απάντηση

Η σύγκρουση ανάμεσα στα εν λόγω δύο κόμματα έχει μία άγνωστη στο ελληνικό κοινό- που ενδιαφέρεται- συνέχεια. Το ΚΕΚΡ μέσα από την ιστοσελίδα του (http://rkrp-rpk.ru/content/view/12701/1/) απάντησε αναλυτικά στο ΚΚΕ με κείμενο το οποίο υπογράφουν ο πρώτος Γραμματέας της ΚΕ του Β.Α. Τιούλκιν και τα ηγετικά του στελέχη Μ.Β. Ποπόβ, Ι.Λ. Φέρμπεροβ, που συμμετέχουν στην συντακτική επιτροπή της ΔΚΕ. Η απάντηση φέρει τίτλο «Καλοπροαίρετη απάντηση προς τους φίλους μας – σχολιαστές του άρθρου του ΚΕΚΡ για την πάλη των κομμουνιστών εναντίον του ιμπεριαλισμού».

Η απάντηση του ΚΕΚΡ, πολυσέλιδη, αναλυτική και άκρως αιχμηρή, ευθύς εξαρχής αναφέρει: «Θα πρέπει να σημειώσουμε, ότι στα ερωτήματα, τις αμφιβολίες και τις αντιρρήσεις των συντρόφων έχουμε δώσει ήδη αναλυτικές τεκμηριώσεις, τόσο στις συνεδριάσεις της συντακτικής επιτροπής, όσο και στο ίδιο το άρθρο, κάτι για το οποίο ο προσεκτικός αναγνώστης μπορεί εύκολα να πειστεί. Οι σύντροφοι έδειχναν ότι μάλλον δεν είχαν περισσότερες αντιρρήσεις, όμως αμέσως μετά τη δημοσίευση του άρθρου η μη κατανόηση εμφανίστηκε εκ νέου – και πάλι για μία σειρά ζητημάτων που είχαν ήδη εξεταστεί. Από αυτό βγάζουμε το συμπέρασμα, ότι οι σύντροφοι δεν κατανόησαν πλήρως τα γενικά ζητήματα της λενινιστικής θεωρίας του ιμπεριαλισμού, γι’ αυτό και παρακάτω «σκοντάφτουν» σε επιμέρους ζητήματα. Από αυτού του είδους τις λανθασμένες ερμηνείες των γενικών ζητημάτων στη συζήτηση που διεξάχθηκε θα ξεχωρίσουμε δύο: Πρώτη: η υπεραπλουστευμένη, μη πλήρης κατανόηση και εφαρμογή της λενινιστικής θεωρίας του ιμπεριαλισμού· Δεύτερη: η μη διαλεκτική κατανόηση και σχέση προς τον ορισμό του φασισμού ως έκφρασης ενός διατηρούμενου μέσα από αλλαγές χαρακτηριστικού αυτού του φαινομένου».

Ειδικά στο ζήτημα του ορισμού του φασισμού το ΚΕΚΡ κατηγορεί το ΚΚΕ ότι απομακρύνεται από την μαρξιστική μεθοδολογία «αντιπαραθέτοντας προς έναν πιο εξελιγμένο ορισμό, που δόθηκε κατά την περίοδο της ανώτατης ανάπτυξης του συγκεκριμένου φαινομένου (φασισμού), κάποιες περισσότερο πρώιμες και, αντίστοιχα, λιγότερο ώριμες διατυπώσεις, οι οποίες δεν εξέφραζαν το διατηρούμενο εντός των αλλαγών χαρακτηριστικό, αλλά απλώς πλησίαζαν στην αποκάλυψή του και περιορίζονταν στην απαρίθμηση μιας σειράς από συμπληρωματικά χαρακτηριστικά».

Το ΚΕΚΡ σημειώνει ότι στο επίμαχο κείμενό του- το οποίο δέχτηκε την κριτική του ΚΚΕ- «Ούτε μία χώρα στο άρθρο δεν αποκαλείται φασιστική, αλλά γίνεται λόγος για την ανάλυση του σύγχρονου ιμπεριαλισμού» των ΗΠΑ και της ΕΕ που οι ενέργειές τους, στη Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, στον λίβανοι και σε άλλες χώρες, εμπίπτουν στον ορισμό του 7^ου συνεδρίου της ΚΔ για το φασισμό. Το ΚΕΚΡ σημειώνει για την κριτική του ΚΚΕ: «Έτσι ή αλλιώς, όμως συμβαίνει οι σύντροφοι εκόντες-άκοντες στην πράξη να φαίνεται σαν να υπερασπίζονται την φασιστική πολιτική των ιμπεριαλιστικών χωρών στη Λιβύη, τη Συρία, την Ουκρανία, λέγοντας: ‘‘είναι κακό, αλλά δεν είναι φασισμός’’». Ειδικά για την Ουκρανία το ΚΕΚΡ αναφέρει: «Ο πόλεμος στη ΝΑ Ουκρανία γίνεται, πρώτα απ’ όλα, εναντίον του αμερικανικού και δυτικού εξαγώγιμου φασισμού και των Ουκρανών πρωτοπαλίκαρών του. Και το να μη βλέπει κανείς αυτό σήμερα, σημαίνει ότι είναι θεωρητικά και πολιτικά ‘‘άοπλος’’».

Σημείωση της ΕΦ.ΣΥΝ: Οφείλουμε να ευχαριστήσουμε τον Βασίλη Μακρίδη ο οποίος μετέφρασε από τα ρωσικά (από την ιστοσελίδα του ΚΕΚΡ) και παραχώρησε στην εφημερίδα μας το σύνολο των κειμένων που αφορούν στην αντιπαράθεση ΚΚΕ- ΚΕΚΡ. Όπως έχουμε αναφέρει ο αναγνώστης μπορεί να βρει τα δύο αρχικά κείμενα- (άρθρο της ΚΕ του ΚΕΚΡ και απάντηση του ΚΚΕ) στην ελληνική ιστοσελίδα της ΔΚΕ. Την απάντηση του ΚΕΚΡ στην κριτική του ΚΚΕ- σε μετάφραση του Βασίλη Μακρίδη- θα την δημοσιεύσουμε ολόκληρη στην ιστοσελίδα της ΕΦ.ΣΥΝ μαζί με όλους τους σχετικούς συνδέσμου ώστε ο αναγνώστης που ενδιαφέρεται να έχει πρόσβαση σε όλο το υλικό.

Πηγή: ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ