«Ο λαός μας το έχει εμπεδώσει πια και νομίζω ότι πρέπει να το εμπεδώσετε και εσείς: Το μνημόνιο δεν είναι κάτι από το οποίο μπορεί κανείς να μπαινοβγαίνει. Όποιος το υπηρετήσει, δεν βρίσκει εύκολα την πόρτα της εξόδου. Το μνημόνιο είναι καθεστώς, είναι το πλαίσιο νόμων που ρυθμίζουν το σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας από την αγορά εργασίας μέχρι την κατάρτιση του προϋπολογισμού, και αυτό το καθεστώς του μνημονίου το φέρατε για να μείνει. Η έξοδος απαιτεί ξήλωμα των μέτρων του καθεστώτος που διαμορφώνουν (…)». Από την ομιλία στη Βουλή του Αλέξη Τσίπρα για τον προϋπολογισμό του 2015, 8 Δεκεμβρίου του 2014

Η εκ­φώ­νη­ση από τον Αλέξη Τσί­πρα των προ­γραμ­μα­τι­κών δη­λώ­σε­ων της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ - ΑΝΕΛ, τη Δευ­τέ­ρα 5 Δε­κεμ­βρί­ου, ήταν μια εντυ­πω­σια­κή πα­ρά­στα­ση πο­λι­τι­κής με­τα­μόρ­φω­σης του ίδιου και του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σε διά­κο­νους του μνη­μο­νί­ου. Συ­γκρί­νο­ντας αυτή την ομι­λία με την ομι­λία του στις 8 Δε­κεμ­βρί­ου 2014 με αντι­κεί­με­νο τότε τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό του 2015 που είχε κα­τα­θέ­σει η κυ­βέρ­νη­ση Σα­μα­ρά - Βε­νι­ζέ­λου, βρί­σκε­ται κα­νείς μπρο­στά σε ένα εντυ­πω­σια­κό φαι­νό­με­νο ολι­κής πο­λι­τι­κής με­τάλ­λα­ξης. Ο Τσί­πρας του Δε­κέμ­βρη του 2014 αντι­πο­λι­τεύ­ε­ται με… προ­φη­τι­κά λόγια όχι μόνο τους Σα­μα­ρά - Βε­νι­ζέ­λο, αλλά και τον Τσί­πρα του Οκτω­βρί­ου του 2015!    

Αν ωστό­σο μπο­ρού­με να μι­λή­σου­με για μια ολική πο­λι­τι­κή με­τάλ­λα­ξη του Αλέξη Τσί­πρα και του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, δεν μπο­ρού­με βέ­βαια αν μι­λή­σου­με για αντι­στρο­φή ρόλων. Οι πα­λιοί και πρώ­τοι δι­δά­ξα­ντες μνη­μο­νια­κοί της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Πο­τα­μιού κα­λω­σο­ρί­ζουν θερμά τον κ. Τσί­πρα στο δρόμο της «μνη­μο­νια­κής αρε­τής» και έχουν να του προ­σά­ψουν μόνο ότι οι μα­νού­βρες της με­τά­πτω­σής του από αντι­μνη­μο­νια­κού σε μνη­μο­νια­κό κό­στι­σαν με­ρι­κά δις. ευρώ πα­ρα­πά­νω μέτρα πε­ρι­κο­πών και νέων φόρων. Αφού ψή­φι­σαν μαζί του το νέο μνη­μό­νιο και το πρώτο «πα­κέ­το» των εφαρ­μο­στι­κών νόμων, τώρα έχουν την άνεση να κα­τα­ψη­φί­σουν τις προ­γραμ­μα­τι­κές δη­λώ­σεις και να συ­νο­δεύ­σουν την κα­τα­ψή­φι­ση με ανέ­ξο­δη κρι­τι­κή για το «κακό μνη­μό­νιο» που έφερε η κυ­βέρ­νη­ση… Όσο για τον αντι­μνη­μο­νια­κό λόγο, αυτός λεί­πει από τη Βουλή, αφού η μόνη πα­ρού­σα αρι­στε­ρή δύ­να­μη, το ΚΚΕ, ρί­χνει το βάρος της στο να πεί­σει τα μνη­μό­νια είναι τέκνα του κα­πι­τα­λι­σμού και άρα η πάλη ενά­ντιά τους είναι αδιέ­ξο­δη αν δεν ανα­τρέ­ψου­με τον ίδιο τον κα­πι­τα­λι­σμό που τα γεννά…    

Ύφεση, ανερ­γία, τα­ξι­κή σκλη­ρό­τη­τα

Το Προ­σχέ­διο του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού του 2016 που η κυ­βέρ­νη­ση κα­τέ­θε­σε στη Βουλή τη Δευ­τέ­ρα έχει όλη την πα­ρα­δο­σια­κή συ­ντα­γο­γρα­φία των μνη­μο­νί­ων. Οι βα­σι­κές του συ­ντε­ταγ­μέ­νες: ξανά με­γά­λου ύψους πε­ρι­κο­πές, ξανά ορυ­μα­γδός νέων φόρων, ξανά αύ­ξη­ση της ανερ­γί­ας, πα­ρά­τα­ση της ύφε­σης και την επό­με­νη διε­τία. Ένα Προ­σχέ­διο μνη­μο­νια­κό, που συ­νε­χί­ζει τις πο­λι­τι­κές τα­ξι­κής σκλη­ρό­τη­τας τις οποί­ες έχου­με συ­νη­θί­σει να χα­ρα­κτη­ρί­ζου­με με την έκ­φρα­ση «εσω­τε­ρι­κή υπο­τί­μη­ση». 

 

Οι «πα­ρα­δο­χές» του Προ­σχε­δί­ου, όπως προ­κύ­πτουν από το βα­σι­κό πί­να­κα προ­βλέ­ψε­ων για τα θε­με­λιώ­δη με­γέ­θη της οι­κο­νο­μί­ας, αλλά και από τις προ­βλέ­ψεις για τα έσοδα και τις δα­πά­νες, είναι πράγ­μα­τι εντυ­πω­σια­κές:

• Προ­βλέ­πε­ται ότι η ύφεση θα πα­ρα­τα­θεί μέχρι και τα τέλος του 2016. Προ­στι­θέ­με­νη στην ύφεση των 7 συ­νε­χό­με­νων ετών από το 2008 έως και το 2014, ση­μαί­νει μια σω­ρευ­τι­κή απώ­λεια του ΑΕΠ που φτά­νει πλέον το 30%! Το φαι­νό­με­νο (9 συ­νε­χό­με­να χρό­νια ύφε­σης και μεί­ω­ση ΑΕΠ 30%) είναι μο­να­δι­κό στα πα­γκό­σμια χρο­νι­κά σε καιρό ει­ρή­νης! Ο Αλέ­ξης Τσί­πρας στην ομι­λία του στις 8 Δε­κεμ­βρί­ου του 2014 είχε χα­ρα­κτη­ρί­σει πρω­το­φα­νή σε καιρό ει­ρή­νης την επί επτά συ­νε­χό­με­να χρό­νια ύφεση της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας. Τώρα, υπο­γρά­φει ο ίδιος την πα­ρά­τα­σή της για μία ακόμη διε­τία…
• Για να πα­ρα­μεί­νουν τα έσοδα του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού στα ίδια επί­πε­δα με πέ­ρυ­σι, προ­στί­θε­νται 2,4 δισ. ευρώ πε­ρι­κο­πές στις δη­μό­σιες δα­πά­νες (το 1,7 δισ. ευρώ αφορά τις συ­ντά­ξεις) και 4 δισ. ευρώ νέοι φόροι! Όπως θα έλεγε και ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πριν τη μνη­μο­νια­κή του με­τάλ­λα­ξη, «σπι­ράλ θα­νά­του»: η ύφεση μειώ­νει τα κρα­τι­κά έσοδα, νέα μέτρα πε­ρι­κο­πών και φόρων έρ­χο­νται για να ανα­πλη­ρώ­σουν τις απώ­λειες των κρα­τι­κών εσό­δων, που με τη σειρά τους πα­ρα­τεί­νουν την ύφεση…  
• Η ανερ­γία προ­βλέ­πε­ται ότι θα αυ­ξη­θεί ξανά, ύστε­ρα από μια ορια­κή μεί­ω­ση τον τε­λευ­ταίο χρόνο, κατά 1,2 μο­νά­δα μέχρι και το τέλος του 2016 – και μι­λά­με μόνο για προ­βλέ­ψεις που αφο­ρούν την επί­ση­μα κα­τα­γε­γραμ­μέ­νη ανερ­γία. Όσο για τη φτώ­χεια, δεν υπάρ­χουν (όπως πάντα…) προ­βλέ­ψεις στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, αλλά με ύφεση και αύ­ξη­ση της ανερ­γί­ας θα αυ­ξη­θεί με μα­θη­μα­τι­κή βε­βαιό­τη­τα.
• Η δη­μό­σια αλλά και η ιδιω­τι­κή κα­τα­νά­λω­ση προ­βλέ­πε­ται (εντε­λώς ανα­με­νό­με­να με αυτό τον ορυ­μα­γδό μέ­τρων) ότι θα μειω­θούν τόσο το 2015 όσο και το 2016.
• Εντυ­πω­σια­κή είναι η πρό­βλε­ψη για τη μεί­ω­ση στον ακα­θά­ρι­στο σχη­μα­τι­σμό πα­γί­ου κε­φα­λαί­ου για φέτος (-16,5%!) και μάλ­λον μη ανα­με­νό­με­νη η αύ­ξη­σή της (4,5%) το 2016 παρά τη συ­νε­χι­ζό­με­νη ύφεση.
• Οι εξα­γω­γές μειώ­νο­νται, και την κα­τά­στα­ση στο ισο­ζύ­γιο «σώζει» η μεί­ω­ση και των ει­σα­γω­γών (-3,6% το 2015), όχι όμως για καλό λόγο αλλά εξαι­τί­ας της μεί­ω­σης της ζή­τη­σης.
• Οι εκτι­μή­σεις για τον απο­πλη­θω­ρι­στή του ΑΕΠ φαί­νο­νται μάλ­λον αι­σιό­δο­ξες (απο­πλη­θω­ρι­σμός -2,6% το 2014, αλλά μόλις -0,7% το 2015 και θε­τι­κός 1,1% το 2016, παρά την ύφεση και τη μεί­ω­ση της κα­τα­νά­λω­σης). Ση­μειώ­νε­ται ότι ο απο­πλη­θω­ρι­στής του ΑΕΠ προ­στί­θε­ται στους ρυθ­μούς ανά­πτυ­ξης, οπότε τους μειώ­νει αν είναι αρ­νη­τι­κός ή τους αυ­ξά­νει αν είναι θε­τι­κός…

ΠΗΓΗ: rproject.gr

ΟΙ ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΗΣ ΚΑΤΑΝΟΜΗΣ ΒΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΤΗΣ ΑΝΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ*

«Ακόμη κι αν δεν υπήρχε το μνημόνιο θα έπρεπε να το εφεύρουμε». Η φράση έχει πολλούς «πατέρες», αλλά επικρατέστερος είναι ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας, που έτσι περίπου απάντησε στα ερωτήματα της επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ερευνούσε στις αρχές του 2014 τη νομιμότητα των μνημονίων. Οσονούπω, η ίδια φράση θα γνωρίσει κι άλλους διεκδικητές ανάμεσα στα στελέχη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ. Σε κάθε περίπτωση, ήδη το προσχέδιο προϋπολογισμού 2016 που κατατέθηκε τη Δευτέρα στη Βουλή αποτελεί ένα δημοσιονομικό-λογιστικό εγκώμιο στο τρίτο μνημόνιο. Άλλωστε, δεν αποτελεί παρά ακριβή αποτύπωση των βασικών του εντολών, διανθισμένος με μια ατυχέστατη προσπάθεια εξωραϊσμού τους.

Στην εισαγωγή του προσχεδίου που συνυπογράφουν οι κ. Τσακαλώτος και Χουλιαράκης, η επιχείρηση εξωραϊσμού του Μνημονίου κινείται στα όρια της γραφικότητας: «Είναι σημαντικό να διαμορφωθεί ένα νέο πρόγραμμα δράσης για την ανάπτυξη και τις διαρθρωτικές αλλαγές που χρειάζεται η οικονομία, σε συνδυασμό με τους βασικούς κοινωνικούς στόχους, ώστε να αρχίσει η σταδιακή αποκατάσταση των κοινωνικών κυρίως ανισορροπιών. Τα χαρακτηριστικά του νέου προγράμματος είναι προς την κατεύθυνση αυτή. Συγκεκριμένα, το νέο πρόγραμμα δίνει μεγαλύτερη έμφαση στα απαραίτητα διαρθρωτικά μέτρα. Επιπλέον, είναι πιο δίκαιη η κατανομή του δημοσιονομικού βάρους, μέσω της υιοθέτησης μέτρων όπως η αύξηση της εισφοράς αλληλεγγύης στα υψηλά εισοδήματα, οι φόροι πολυτελείας κ.λπ., ώστε να μη σηκώσουν το βάρος και πάλι οι πιο αδύναμοι», αναφέρουν οι συναρμόδιοι υπουργοί.

Στις σελίδες του Προσχεδίου που ακολουθούν την εισαγωγή, αυτές οι σχεδόν διασκεδαστικές διακηρύξεις καταρρέουν σε κάθε επαφή τους με τους αριθμούς του νέου προϋπολογισμού. Οι αριθμοί, βέβαια, δεν λένε πάντα την αλήθεια, και αυτός ο προϋπολογισμός αποκλείεται να αποφύγει την παράδοση της πλήρους αστοχίας. Ωστόσο, αυτοί οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί της ταξικής, υφεσιακής και αντικοινωνικής λειτουργίας του πρώτου «αριστερού» προϋπολογισμού. Σταχυολογούμε τους πιο χαρακτηριστικούς αριθμούς:

ΑΚΟΜΗ ΒΑΘΥΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΥΦΕΣΗ

• Η επικαιροποίηση του προϋπολογισμού του 2015, ο οποίος ενσωματώνει πρόσθετα μέτρα λιτότητας 2,03 δισ. που προκύπτουν από το τρίτο Μνημόνιο, «στριμωγμένα» σε διάστημα μόλις τριών μηνών μέχρι το τέλος του χρόνου, θα προσθέσει ύφεση 2.3% φέτος. Για το 2016 η ύφεση υπολογίζεται στο 1,3% του ΑΕΠ. Αυτή η ύφεση θα προστεθεί στη μείωση του ΑΕΠ κατά 25,7% σε σχέση με το 2009 που έχουν επισωρεύσει τα δύο προηγούμενα μνημόνια. Έτσι, στο τέλος του 2016 θα έχει διαμορφωθεί ένα παγκόσμιο ρεκόρ ύφεσης 30% σε 7 χρόνια, ακριβώς ως αποτέλεσμα εφαρμογής προγραμμάτων «διάσωσης». Σημειωτέον ότι οι προβλέψεις αυτές γίνονται βάσει δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή 1, παρ’ ότι όπως αποκαλύφθηκε από το ίδιο το ΔΝΤ ο πολλαπλασιαστής των δημοσιονομικών μέτρων στην περίπτωση της Ελλάδας έφτασε το 1,5. Άρα, τίποτε δεν αποκλείει χειρότερες επιδόσεις.

• Η ύφεση αναμένεται να τροφοδοτηθεί και από άλλους αρνητικούς δείκτες που καταγράφονται στις προβλέψεις του προσχεδίου προϋπολογισμού. Αναμένεται μείωση της ιδιωτικής κατανάλωσης (1,6% φέτος, 2,4% το 2016), της δημόσιας κατανάλωσης (1,2% και 2,1% αντίστοιχα), των εξαγωγών (1,5% και 1%), των εισαγωγών (3,6% και 0%), της απασχόλησης (1,6% και 1%) και αύξηση της ανεργίας (στο 25,4% φέτος και στο 25,8% του χρόνου). Κατά το ΔΝΤ η ανεργία μπορεί και να ξεπεράσει το 27%.

• Η διάλυση της παραγωγικής βάσης της χώρας από τη συνεχή αποεπένδυση αποτυπώνεται στον «Ακαθάριστο Σχηματισμό Παγίου Κεφαλαίου», που αναμένεται να μειωθεί κατά 16,5% φέτος. Δια μαγείας, όμως, προβλέπεται ότι το 2016 θα αυξηθεί κατά 4,5%. Κατά το προσχέδιο αυτό θα προέλθει από την αύξηση της πιστωτικής ρευστότητας και τους κοινοτικούς πόρους. Ωστόσο, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων παραμένει καθηλωμένο στα 6,7 δισ., αυξημένο μόλις κατά 350 εκατ., από τα οποία 6 δισ. είναι η εθνική συμμετοχή στα προγράμματα του ΕΣΠΑ και μόλις 750 εκατ. σε επενδύσεις αποκλειστικά εθνικής χρηματοδότησης. Επί της ουσίας, μόλις αυτό το δεύτερο, ισχνό ποσό αποτελεί δυνητικά δημόσια επένδυση. Όλα τα υπόλοιπα προορίζονται για το κλαμπ εθνικών- υπερεθνικών εργολάβων και προμηθευτών σε έργα που σέρνονται εδώ και μια δεκαετία, σε ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι εκβιασμών, στάσης πληρωμών και στάσης έργων.

• Όπως προκύπτει από τα παραπάνω, το Προσχέδιο Προϋπολογισμού 2016 δεν συμμερίζεται καθόλου την αγνώστου προελεύσεως αισιοδοξία του πρωθυπουργού, ο οποίος στις προγραμματικές δηλώσεις προέβλεψε επιστροφή της οικονομίας στην ανάπτυξη το πρώτο εξάμηνο του 2016.Η αντίφαση αυτή, την ίδια μέρα και σχεδόν την ίδια ώρα, η ίδια κυβέρνηση να προβάλει δυο αντικρουόμενες εκτιμήσεις επιτείνει τα προβλήματα αξιοπιστίας, αλλά και το vertigo των βουλευτών που πρέπει τις επικυρώσουν.

ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ

• Το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι τα πρόσθετα βάρη (κατ’ ευφημισμόν στο Προσχέδιο «Δημοσιονομικές Παρεμβάσεις») ύψους 6,4 δισ. ευρώ κατανέμονται με κοινωνική δικαιοσύνη καταρρίπτεται με απλή ανάγνωση των αριθμών και μερικές αθροίσεις: από το παραπάνω σύνολο 1,8 δισ. προέρχονται από περικοπές μισθών, συντάξεων και άλλων ασφαλιστικών παροχών, κοινωνικών επιδομάτων (επίδομα θέρμανσης στο μισό) και νοσοκομειακής περίθαλψης. Τα υπόλοιπα είναι έσοδα από αύξηση της φορολογίας, εισφορών και άλλων επιβαρύνσεων, ύψους 3,9 δισ. Αν δούμε την εσωτερική σύνθεση αυτού του ποσού, τα πράγματα γίνονται χειρότερα: 2,1 δισ. προέρχονται από τις αυξήσεις στον ΦΠΑ, δηλαδή τη λαϊκή κατανάλωση, και 600 εκατ. από φορολογικές επιβαρύνσεις λαϊκών εισοδημάτων (εισφορά «αλληλεγγύης», φόρος ασφαλίστρων, αγρότες, κατάργηση ειδικού φόρου στο αγροτικό πετρέλαιο κλπ). Στον αντίποδα, μόλις 960 εκατ. προέρχονται από επιβαρύνσεις των- κατά τεκμήριο- πλουσιότερων στρωμάτων (φόροι πολυτελούς διαβίωσης, αυξήσεις συντελεστών φόρου νομικών προσώπων, προκαταβολές φόρου επιχειρήσεων και ελεύθερων επαγγελματικών, φόρος τηλεοπτικών διαφημίσεων κ.α.). Και πάλι, θα πρέπει κανείς να υπολογίσει ότι μεταξύ των κατά τεκμήριο πλουσίων υπάρχουν πολλοί, ιδιαίτερα μικρομεσαίοι και ελεύθεροι επαγγελματίες, προ πολλού κατεστραμμένοι.

• Η υποτιθέμενη «δίκαιη κατανομή των βαρών» αποδεικνύεται ότι δεν είναι τίποτα παραπάνω από αναδιανομή της φτώχειας μεταξύ των ήδη φτωχών στη σύνθεση των περικοπών στις δαπάνες (Γενικής Κυβέρνησης). Από το σύνολο περικοπών ύψους 2,4 δισ., τα 1,85 δισ. προέρχονται από τις περικοπές στις συντάξεις, το επίδομα θέρμανσης, τις αυξήσεις στις εισφορές υγείας σε κύριες και επικουρικές συντάξεις, την εφαρμογή του νέου ενιαίου μισθολογίου κλπ και μόλις 550 εκατ. (τα 500 αφορούν την Άμυνα) προέρχονται από παρεμβάσεις σε κατά τεκμήριο κοινωνικά «ουδέτερα» πεδία. Κι αυτό μέχρι… ευρέσεως «ισοδυνάμων», καθώς δεν ξέρουμε ποιους θα επιβαρύνει τελικά η πολυδιαφημισμένη κατάργηση του εισιτήριου των 5 ευρώ στα νοσοκομεία.

ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΞΗ

Τα προαναφερθέντα αφορούν μόνο το αποτύπωμα του τρίτου Μνημονίου στον προϋπολογισμό 2016. Στα συνολικά μεγέθη του (άμεσοι και έμμεσοι φόροι, λοιπά έσοδα, δαπάνες) δεν υπάρχουν συγκλονιστικές διαφορές από τους δυο προηγούμενους μνημονιακούς προϋπολογισμούς. Και ο νέος προϋπολογισμός λέει ψέματα ή αποσιωπά με τον ίδιο τρόπο όπως και οι προηγούμενοι το ποιος πληρώνει το μάρμαρο. Από το 2010 και μετά μισθωτοί και συνταξιούχοι πληρώνουν το 55% έως 60% των άμεσων φόρων, ενώ η αναλογία θα ήταν συντριπτικά δυσμενέστερη αν ήταν δυνατό να υπολογιστεί με ακρίβεια το ταξικό ισοζύγιο των έμμεσων φόρων. Σ’ αυτό το πεδίο ο προϋπολογισμός του τρίτου Μνημονίου όχι μόνο δεν αλλάζει τίποτα, αλλά απογειώνει την επίθεση στους φτωχούς μέσα από τη μεταφορά στον υψηλό συντελεστή ΦΠΑ 23% σχεδόν του συνόλου των ειδών λαϊκής κατανάλωσης.

Το χειρότερο ωστόσο δεν είναι ότι κι αυτό το προσχέδιο προϋπολογισμού λέει ψέματα. Αλλά το γεγονός ότι είναι βέβαιο ότι θα αστοχήσει στους βασικούς δημοσιονομικούς στόχους που απορρέουν από το μνημόνιο κι επομένως, πάλι βάσει των δεσμεύσεων του μνημονίου, θα ενεργοποιούνται οι «αυτόματοι σταθεροποιητές». Δηλαδή, πρόσθετα μέτρα - περικοπές και νέοι φόροι- για να εξυπηρετηθεί ο στόχος για πλεόνασμα 0,5% του ΑΕΠ στο τέλος του 2016. Το ποσοστό φαίνεται ασήμαντο, αλλά ο απολογισμός του 2015 είναι διδακτικός: η φιλόδοξη πρόβλεψη της κυβέρνησης Σαμαρά για πλεόνασμα 3% κατάληξε σε έλλειμμα 0,24%. Η απόκλιση κοστίζει στον ελληνικό λαό 5 δισ. ευρώ που έχουν συνυπολογιστεί στον λογαριασμό που εξέδωσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Αν μη τι άλλο, το μνημόνιο εξασφαλίζει τη συνέχεια του κράτους…

Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2015

Η πρόθεση των ευρωηγεσιών είναι να επεκτείνουν και να μονιμοποιήσουν την πολιτική της σκληρής λιτότητας. Παρότι η παράταση και μεγέθυνση της κρίσης, που ξεκίνησε το 2008, αποδεικνύει ότι ο νεοφιλελευθερισμός έχει οδηγήσει σε πλήρες αδιέξοδο, οι κυρίαρχες τάξεις, και οι διεθνείς θεσμοί στην υπηρεσία τους, δεν γνωρίζουν, ούτε αναζητούν άλλες απαντήσεις.

Ο Βάι­ντμαν, επι­κε­φα­λής της Μπού­ντε­σμπανκ, προ­α­ναγ­γέλ­λει, με άρθρο του στη γαλ­λι­κή «Le Monde», μια νέα Συν­θή­κη, για ένα «Μά­α­στριχ plus» που θα ενι­σχύ­σει τη δη­μο­σιο­νο­μι­κή πει­θαρ­χία στην ΕΕ. Τα θέ­μα­τα της οι­κο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής, λέει, δεν θα μπο­ρούν να είναι πλέον ζη­τή­μα­τα που θα κα­θο­ρί­ζο­νται σε επί­πε­δο κρα­τών-με­λών (όπου επι­βιώ­νουν οι πα­λιο­μο­δί­τι­κες συ­νή­θειες της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής δη­μο­κρα­τί­ας), ούτε καν σε επί­πε­δο Κο­μι­σιόν (όπου μπο­ρούν –έστω στρε­βλά– να φτά­νουν οι πιέ­σεις των λαϊ­κών τά­ξε­ων πάνω σε εκλεγ­μέ­νους αξιω­μα­τού­χους): θα πρέ­πει να ανα­τε­θούν σε μια ευ­ρω­παϊ­κή «ανε­ξάρ­τη­τη αρχή» –που θα ορί­ζουν οι τρα­πε­ζί­τες για λο­γα­ρια­σμό του συ­νό­λου των κυ­ρί­αρ­χων τά­ξε­ων– και που θα έχει την εξου­σία να επι­βάλ­λει κυ­ρώ­σεις και μέτρα, ανε­ξάρ­τη­τα από τη γνώμη των κυ­βερ­νή­σε­ων και των λαών. Ο χει­ρι­σμός της «ελ­λη­νι­κής κρί­σης» από τον Σόι­μπλε και τον Ντάι­σελ­μπλουμ γί­νε­ται τώρα «μο­ντέ­λο» και αφορά ολο­φά­νε­ρα τους λαούς όλης της Ηπεί­ρου, ακόμα και με­γά­λων οι­κο­νο­μι­κά δυ­νά­με­ων όπως η Γαλ­λία και η Ιτα­λία.

Η ΕΕ του κε­φα­λαί­ου επι­στρέ­φει στις συ­νή­θειες του «πα­λαιού κα­θε­στώ­τος», στην εποχή πριν τις με­γά­λες δη­μο­κρα­τι­κές επα­να­στά­σεις, στην εποχή όπου οι κυ­ρί­αρ­χες τά­ξεις απαι­τού­σαν να κα­θο­ρί­ζουν τα πάντα, ελέω... της κυ­ριαρ­χί­ας τους.

Κα­θό­λου τυ­χαία, αυτή η αντι­δη­μο­κρα­τι­κή κα­τρα­κύ­λα δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στα ζη­τή­μα­τα της οι­κο­νο­μί­ας. Στον 21ο αιώνα, μπρο­στά στις «πόρ­τες» της Ευ­ρώ­πης χύ­νε­ται μα­ζι­κά το αίμα αθώων αν­θρώ­πων. Η άποψη της Κο­μι­σιόν να συ­νε­χί­ζει την πο­λι­τι­κή «απο­τρο­πής» των με­τα­να­στών, να οχυ­ρώ­νει τα χερ­σαία σύ­νο­ρα και να βομ­βαρ­δί­ζει τα –τάχα– δου­λε­μπο­ρι­κά πλοία που τους με­τα­φέ­ρουν, ωθεί χι­λιά­δες και χι­λιά­δες απελ­πι­σμέ­νους αν­θρώ­πους να επι­χει­ρούν να δια­σχί­σουν τη Με­σό­γειο με λα­στι­χέ­νιες «βάρ­κες» και «σα­πιο­κάι­κα». Ο «μέσος Ευ­ρω­παί­ος» εξοι­κειώ­νε­ται με το γε­γο­νός ότι οι θά­λασ­σες ξε­βρά­ζουν διαρ­κώς πτώ­μα­τα και πνιγ­μέ­να παι­διά. Και είναι συ­γκλο­νι­στι­κό, αλλά η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στην Ελ­λά­δα δεν έχει κα­τορ­θώ­σει, μέσα στους 9 μήνες που βρί­σκε­ται στην εξου­σία, να δώσει ούτε στο θέμα αυτό ένα δια­φο­ρε­τι­κό «δείγ­μα γρα­φής», να κάνει κάτι πα­ρα­πά­νω από ό,τι κάνει ο (σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρος) Ρέν­τσι στην Ιτα­λία ή ο (δε­ξιός) Ραχόι στην Ισπα­νία.

Το σκάν­δα­λο της Volkswagen ήρθε να ολο­κλη­ρώ­σει την ει­κό­να. Οι αρ­χιε­ρείς του γερ­μα­νι­κού, του «ηθι­κού κα­πι­τα­λι­σμού», δεν δί­στα­σαν να εγκλη­μα­τή­σουν για να διευ­ρύ­νουν τα κέρδη τους: τα «πει­ραγ­μέ­να» λο­γι­σμι­κά έκρυ­βαν τα δη­λη­τή­ρια που εξέ­πε­μπαν οι Ντί­ζελ κι­νη­τή­ρες των αυ­το­κι­νή­των που που­λού­σαν σε όλο τον πλα­νή­τη. Και δεν υπάρ­χει καμία αμ­φι­βο­λία ότι το «μάρ­μα­ρο» από την κρίση στην αυ­το­κι­νη­το­βιο­μη­χα­νία, μετά τις απο­κα­λύ­ψεις για την WV, θα κλη­θούν να πλη­ρώ­σουν οι Γερ­μα­νοί, αλλά και οι Τσέ­χοι, οι Ούγ­γροι και οι Ισπα­νοί, ερ­γά­τες σε αυτή...

Η απλη­στία του κε­φα­λαί­ου έχει απλώ­σει μια κυ­ριο­λε­κτι­κά μαύρη νύχτα πάνω στην Ευ­ρώ­πη. Κά­νο­ντας ανα­γκαίο και επί­και­ρο έναν ερ­γα­τι­κό και λαϊκό ξε­ση­κω­μό ηπει­ρω­τι­κής κλί­μα­κας. Που θα συν­δέ­ει την πάλη ενά­ντια στη λι­τό­τη­τα με την πάλη για την ανά­κτη­ση των βα­σι­κών δη­μο­κρα­τι­κών δι­καιω­μά­των και ελευ­θε­ριών.

Η απο­γο­ή­τευ­ση που έσπει­ρε η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, με την άτα­κτη υπο­χώ­ρη­σή της στις 13 Ιούλη, θα είναι προ­σω­ρι­νή. Ο «λαός» της Αρι­στε­ράς και των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των στην Ευ­ρώ­πη θα πιά­σει ξανά το νήμα της ανα­τρο­πής.

πηγη: rproject.gr

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΣΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ         

Του  ΑΡΗ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ*

Η συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης στη Βουλή ήταν πολύ αποκαλυπτική τόσο για τις σκληρές μέρες που περιμένουν τον ελληνικό λαό τις αμέσως επόμενες εβδομάδες και μήνες, όσο και για την προφανή αδυναμία του συνόλου των πολιτικών κομμάτων να δώσουν οποιαδήποτε, έστω θολή ελπίδα- ή επίφαση ελπίδας- στους πολίτες.  

Από τις τοποθετήσεις του πρωθυπουργού και των υπουργών που θα διαχειριστούν τα μεγάλα οικονομικά και κοινωνικά θέματα, αναδύεται με σαφήνεια το σκηνικό της επόμενης περιόδου: ταχύτατη και απαρέγκλιτη εφαρμογή του τρίτου Μνημονίου, με στόχο να πληγούν τώρα μαζί με τα πιο μεγάλα στρώματα και τα τμήματα εκείνα των λαϊκών στρωμάτων που κρατούν ακόμη, με πολύ κόπο, το κεφάλι τους πάνω από το όριο της ακραίας εξαθλίωσης. Αυτοί καλούνται να προσφέρουν τον κύριο όγκο των κονδυλίων που θα πάνε κατ’ ευθείαν στους δανειστές: μισθωτοί με ατομικό εισόδημα πάνω από 12.000 ευρώ, συνταξιούχοι με σύνταξη πάνω από 1.000 ευρώ, οι αγρότες σχεδόν στο σύνολό τους, οι εκπαιδευτικοί που θα δουν τους μισθούς τους να κόβονται και θα υποχρεωθούν να γίνουν εσωτερικοί μετανάστες ή να απολυθούν μέσω της «αξιολόγησης». Αποτελεί λαϊκισμό αντάξιο του Α. Παπανδρέου που μίλαγε για «ρετιρέ» να εμφανίζονται αυτά τα λαϊκά στρώματα ως δήθεν «προνομιούχοι» και η αφαίμαξή τους ως μέτρο «κοινωνικής δικαιοσύνης».  

Παράλληλα με αυτούς, ένα μεγάλο μέρος των πιο χτυπημένων, από την κρίση και τα Μνημόνια, λαϊκών στρωμάτων θα καταβαραθρωθούν ακόμη περισσότερο: συνταξιούχοι που θα πέσουν κάτω και από τα 300 ευρώ, εργαζόμενοι στη ζούγκλα του ιδιωτικού τομέα με μισθούς πείνας και ανασφάλιστη εργασία, άνθρωποι που δεν θα έχουν να πληρώσουν το πετρέλαιο θέρμανσης και πάει λέγοντας.  

Τα όποια μέτρα πρόνοιας για τα πιο εξαθλιωμένα στρώματα, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα εξασφαλίσουν την απλή επιβίωση σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, που παραπέμπουν στα «πτωχοκομεία» προηγούμενων αιώνων. Η προεξοφλούμενη και από την ίδια την κυβέρνηση επιδείνωση της ύφεσης και μεγέθυνση της ανεργίας θα εξοστρακίζουν κάθε μέρα ακόμη περισσότερους ανθρώπους στη ζώνη του κοινωνικού λυκόφωτος.  

Αποκαλυπτική ήταν η συζήτηση στη Βουλή και για το μύθο των «ισοδυνάμων». Το αλαλούμ γύρω από ένα μεμονωμένο μέτρο, όπως ο ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση, μιλάει από μόνο του, με σειρά υπουργών να αναζητούν εναγωνίως «ισοδύναμα» ανάμεσα στα… εισιτήρια των μουσείων και το φόρο στα ακίνητα εξωτερικού! Και με τον Αλέξη Τσίπρα σχεδόν να εκλιπαρεί τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη να του βρει ισοδύναμα, είτε για τα φροντιστήρια, είτε για το απείρως μεγαλύτερο θέμα των συντάξεων.  

Θα ήταν αστείο, αν δεν ήταν τραγικό το θέαμα ενός πρωθυπουργού που προέρχεται από τις τάξεις της Αριστεράς να ζητά σωσίβιο από τον αρχηγό της Δεξιάς. Επί της ουσίας, ο Αλ. Τσίπρας και οι συνεργάτες του αντιλαμβάνονται ότι με τα μέτρα που δρομολογούν θα έρθουν σε μετωπική σύγκρουση με τα πιο δυναμικά τμήματα της κοινωνικής βάσης που εξακολουθεί, έστω με κρύα καρδιά, να τους δίνει ψήφο ανοχής. Οι κοινωνικές και πολιτικές αναταράξεις εγγράφονται στην ημερήσια διάταξη. Γιαυτό ο πρωθυπουργός αναζητά από τώρα εφεδρείες, είτε στο ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ, με τα περί «αντι- νεοφιλελεύθερου μετώπου», είτε και στην ίδια τη Ν.Δ., με τα περί συναίνεσης για το χρέος.  

Στο ίδιο πνιγηρό αδιέξοδο εμφανίζονται εγκλωβισμένες οι ηγεσίες της εκ δεξιών αντιπολίτευσης. Μεϊμαράκης, Γεννηματά και Θεοδωράκης δεν θέλουν μεν να επωμιστούν το βάρος των καταιγιστικών, αντιλαϊκών μέτρων, αλλά και δεν μπορούν να αρθρώσουν πραγματικά αντιπολιτευτικό λόγο, εξ αιτίας των δεσμεύσεων που έχουν οι ίδιες αναλάβει, έναντι των Βρυξελλών και του Βερολίνου, επί τη βάσει του τρίτου Μνημονίου. Από εδώ και η κρίση ηγεσίας, φυσιογνωμίας και ταυτότητας, που διατρέχει και τους τρεις σχηματισμούς, έτσι που ώρες- ώρες να εμφανίζεται ως πιο σοβαρός, κοινός κοινοβουλευτικός τους εκπρόσωπος ο Βασίλης Λεβέντης!  

Δυστυχώς, και η μόνη αριστερή φωνή που ακούγεται σ’ αυτή τη Βουλή, το ΚΚΕ, αδυνατεί να εκφράσει μια μάχιμη, λαϊκή αντιπολίτευση. Για τον Δ. Κουτσούμπα, τόσο η αντίθεση «μνημόνιο- ανατροπή της λιτότητας» όσο και η αντίθεση «ευρώ- έξοδος από τη νομισματική φυλακή της Ε.Ε.» είναι ψευδεπίγραφες. Η μόνη αντίθεση, την οποία οφείλει να αναδεικνύει η Αριστερά, είναι «καπιταλισμός- σοσιαλισμός», αδιαφορώντας για τις άμεσες ανάγκες, αγωνίες και δυνατότητες των λαϊκών στρωμάτων.  

Με αυτά τα δεδομένα, η ελπίδα για μια άλλη πορεία δεν μπορεί να αναζητηθεί μέσα σ’αυτή τη Βουλή, αλλά έξω από αυτήν, και πρωταρχικά στη σφαίρα της λαϊκής αυτενέργειας, αυτοοργάνωσης και κινητοποίησης. Η Λαϊκή Ενότητα και όλες οι μαχόμενες και σκεπτόμενες αριστερές και λαϊκές δυνάμεις οφείλουν να στηρίξουν κάθε σκίρτημα αντίστασης, αγώνα και αλληλεγγύης, με ενιαιομετωπική διάθεση, μακριά από λογικές κομματικής χειραγώγησης και καπηλείας. Οφείλουν παράλληλα να επεξεργαστούν με πιο ουσιαστικό και πειστικό τρόπο την εναλλακτική, ριζοσπαστική πρόταση για την έξοδο από το μνημονιακό, ευρωζωνικό λαβύρινθο, πράγμα που αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για να αποκτήσουν οι λαϊκές αντιστάσεις, που αναπόφευκτα θα αναπτυχθούν, πολιτική προοπτική και ορίζοντα νίκης.

Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2015

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Γράφει η Βάσω Κορδαλή

Στην επιστημονική βιβλιογραφία, αλλά και στην κοινωνική συλλογιστική γίνεται κατά κόρον σύνδεση του φαινομένου της διαφθοράς με οικονομικούς όρους, δηλαδή εμφάνισής του σε περιπτώσεις επίσπευσης υποθέσεων με τον τρόπο που επιθυμούν συγκεκριμένες ομάδες του κοινωνικού συνόλου, οι οποίες χαρακτηρίζονται από ισχυρή οικονομική και κοινωνική δύναμη. ΄Εννοιες που χαρακτηρίζουν αυτό το φαινόμενο είναι ‘μίζες’, ‘ξέπλυμα μαύρου χρήματος’, ‘δωροδοκία’, ‘φακελάκι’, ‘παροχή χρημάτων κάτω από το τραπέζι’. Η οικονομική διαφθορά περιορίζεται σε συγκεκριμένο αριθμό ατόμων. Ωφελείται κατά βάση ο δέκτης των οικονομικών ανταλλαγμάτων. Εδώ εντάσσονται πολιτικοί, ιδιοκτήτες μέσων μαζικής ενημέρωσης και σε δευτερεύοντα βαθμό ανώτερα και μεσαία στελέχη δημόσιων οργανισμών. Η εξέταση της διαφθοράς με οικονομικούς όρους έχει καταντήσει κοινότοπη και τις περισσότερες φορές γίνεται για να εντείνει τη δύναμη των άγριων ενστίκτων ομάδων του πληθυσμού, οι οποίες αδιάκριτα εξομοιώνουν τους οικονομικούς μεγαλοκαρχαρίες που ξεπουλούν το δημόσιο πλούτο για να αποκομίσουν ιδιοτελή συμφέροντα με τα ‘κατώτερα’ στελέχη ενός δημόσιου οργανισμού στα οποία ένας πολίτης προσφέρει ένα δώρο σε είδος και μειωμένης οικονομικής αξίας, προκειμένου να τον ευχαριστήσει, διότι παρά τις συμπληγάδες της ιεραρχικής διάρθρωσης της ‘υπηρεσίας’ κατάφερε να ολοκληρώσει ένα δίκαιο αίτημά του.

Στην παρούσα ανάλυσή μας θα εστιαστούμε στην ηθική και την ανθρώπινη διαφθορά. Η ηθική διαφθορά αναδύεται μέσα από την καθημερινή συμπεριφορά των μελών μιας δημόσιας οργάνωσης. Η κατοχή των αποκαλούμενων θέσεων ευθύνης αποτελεί την κύρια αιτία ανταγωνισμών μεταξύ των προσώπων. Ανταγωνισμοί, οι οποίοι οφείλονται σε τεχνητές διαφοροποιήσεις μεταξύ διαφόρων κατηγοριών εργαζομένων στον ίδιο διοικητικό οργανισμό δημιουργούν μία εχθρική ατμόσφαιρα την οποία ενδυναμώνουν και συντηρούν πρόσωπα που δεν διαθέτουν τα τυπικά προσόντα που διαθέτουν άλλοι. Επομένως, οι άλλοι μετατρέπονται σε εχθρούς που πρέπει να εξοντωθούν και η όλη διαμάχη μεταφέρεται σε επίπεδο διαπροσωπικών σχέσεων και όχι στο πεδίο εφαρμογής του ιεραρχικού μοντέλου οργάνωσης και διοίκησης που αποτελεί τον κανόνα διάρθρωσης των κρατικά οργανωμένων κοινωνιών. Οι συνέπειες της ηθικής διαφθοράς δεν εξαντλούνται στον εσωτερικό χώρο μιας δημόσιας οργάνωσης. Επεκτείνονται στο σύνολο της κοινωνίας. Εδώ, συναφής είναι η έννοια της συλλογικής ευθύνης, η οποία δίνει έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα στην ανθρώπινη διαφθορά. Με τη συλλογική ευθύνη το άτομο μεταθέτει την ατομική του ευθύνη σε άλλα πρόσωπα. Και εάν πρέπει κάποιος να τιμωρηθεί, στα πλαίσια της τιμωρητικής διαδικασίας ο φυσικός και ο ηθικός αυτουργός μπερδεύονται σκόπιμα. Πώς μεταφράζεται αυτό το συμπέρασμα στη σημερινή συγκυρία; Η οικονομική κρίση γίνεται μία έννοια που παραπέμπει στην ηθική κρίση, η οποία είχε επέλθει χρόνια τώρα στην ελληνική κοινωνία, αλλά δεν είχε ακόμη αναδυθεί. Δεν αντιμετωπίζεται ως ένα τεχνητό κατασκεύασμα, στα πλαίσια του παγκόσμιου καπιταλισμού, όπως υλοποιείται μέσω των διεθνών οίκων αξιολόγησης των εθνικών οικονομιών, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Η συλλογική ευθύνη μετατρέπει τους ανθρώπους σε πομπούς και δέκτες ενοχών που στην πραγματικότητα εκπορεύονται από τους πιο πάνω υπερεθνικούς θεσμούς και τους προστάτες τους. Ως αποτέλεσμα, όλοι φταίνε, ο ένας βλέπει τον διπλανό του ως υπαίτιο των δεινών του και χαφιέ σε μία γραμμική και αμφίδρομη σχέση. Από δω διαμορφώνονται και τα στοιχεία-σπέρματα της τιμωρίας. Κατασκευάζεται το μαύρο πρόβατο που είναι ο λαός, το οποίο πρέπει να ‘θυσιαστεί’, προκειμένου να σωθούν οι ‘υγιείς οικονομικές δυνάμεις του τόπου’, μιας που αυτός είναι ο κύριος υπεύθυνος των δεινών που υφίσταται η χώρα. Η κατασκευή του ‘αποδιοπομπαίου τράγου’, που είναι ο λαός χρησιμοποιείται για να ενοποιήσει τα μέλη της κοινωνίας. Τα άτομα που αποτελούν το λαό είναι ταυτόχρονα ίδιοι με τα υπόλοιπα μέλη του κοινωνικού συνόλου, αφού ως φυσικά όντα ζουν και αναπνέουν τον ίδιο αέρα, αλλά και διαφορετικοί. Αυτή η διαφορετικότητα είναι που τους κάνει να υποστούν τις συνέπειες των πράξεών τους. ΄Ενας τίθεται στο περιθώριο, που είναι οι άνεργοι και οι εργαζόμενοι με τους πενιχρούς μισθούς, ενώ οι υπόλοιποι που έχουν προκαλέσει τις αιτίες των ευθυνών βιώνουν την αυτοκάθαρση. ΄Ετσι, το αίτιο αποκρύπτει το αιτιατό. Δηλαδή αφού τόσα χρόνια ήσουνα ο καταναλωτής, ενδιαφερόμενος μόνο για την ατομική σου ευχαρίστηση δικαίως υφίστασαι το αποτέλεσμα των πράξεών σου. ΄Ομως, η κατανάλωση ως οικονομικός όρος δεν προσδιορίζεται στη σημερινή κοινωνία από τις πραγματικές ανάγκες των ατόμων. Ο ατομικιστικός ωφελιμισμός μετατρέπει τα άτομα σε απομονωμένους και διασωληνωμένους δέκτες και αποστολείς έμμεσων μηνυμάτων. Η ανθρωπιά η οποία χάθηκε παίρνει άλλη μορφή, εκείνη της φιλανθρωπίας. Πρόσωπα που έχασαν την ανθρωπιά τους συμμετέχουν εθελοντικά στο στήσιμο και οργάνωση κοινωνικών παντοπωλείων ή σε φιλανθρωπικούς εράνους. Η υποκρισία είναι ακόμη μεγαλύτερη, διότι ενώ όλα τα παραπάνω επικυρώνονται με νομοθετικές διατάξεις που έχουν την πηγή τους σε παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης δίνεται η εντύπωση στην κοινωνία ότι η εθελοντική προσφορά σε φιλανθρωπικά δρώμενα αποτελεί προϊόν ιδίας πρωτοβουλίας και φιλότιμης προσπάθειας. Αναφέρουμε, για παράδειγμα, το νόμο 4071/2012, «Ρυθμίσεις για την τοπική ανάπτυξη, την αυτοδιοίκηση, την αποκεντρωμένη διοίκηση. Ενσωμάτωση Οδηγίας 2009/50/ΕΚ», με βάση τον οποίο τα κοινωνικά παντοπωλεία στηρίζονται σε δωρεές και χορηγίες. Ως συμπέρασμα, η φτώχεια γίνεται διαχειρίσιμη μέσω επιχειρηματικών κύκλων, οι οποίοι απαιτούν και τον ανάλογο σεβασμό. Μ’ αυτό τον τρόπο διαιωνίζεται το ισχύον σύστημα κοινωνικής ενσωμάτωσης.

Ειδική μορφή διαφθοράς αποτελεί η περίπτωση ατόμων στα οποία ταυτίζεται η ιδιότητα του κυβερνητικού συνδικαλιστή και του ιεραρχικώς ‘προϊσταμένου’. Λέμε ειδική, διότι τα άτομα στα οποία αναφερόμαστε διαπλάθουν και εξωτερικεύουν μία εικόνα τους η οποία έρχεται σε αντίθεση με τις συνέπειες του ρόλου που παίζουν. ΄Ετσι, ενώ από τη μία πλευρά εισπράττουν θετικά την ανταγωνιστική διάρθρωση των εργασιακών χώρων, η οποία αποτυπώνεται στη συμπεριφορά τους απέναντι στους εργαζομένους-συναδέλφους, παράλληλα υιοθετούν και μία στάση προστασίας των εργασιακών συμφερόντων. Είναι σοβαρά τα κρούσματα πρώην και νυν συνδικαλιστών που συναινούν στις προβλέψεις του νέου πειθαρχικού δικαίου για έλεγχο της παρουσίας και συμπεριφοράς των εργαζομένων εντός και εκτός υπηρεσίας. Παραδείγματα αυτής της ανήθικης συμπεριφοράς αποτελούν ο έλεγχος των ωρών προσέλευσης και αποχώρησης, η άρνηση υπογραφής αδειών, ακόμη και η άσκηση ελέγχου στο περιεχόμενο των αδειών. Επίσης, η συναίνεση στα ηλεκτρονικά συστήματα παρακολούθησης της τήρησης του ωραρίου. Αυθαίρετες πρακτικές που υλοποιήθηκαν με την εφαρμογή του πρώτου μνημονίου, όπως η επέκταση του ωραρίου, ο περιορισμός των αναρρωτικών αδειών και η κατάργηση της μηχανογραφικής άδειας δεν εντάσσονται στη συνδικαλιστική τους κριτική, προφανώς για να μη δυσαρεστήσουν τα αφεντικά τους. Επομένως, οι πύρινοι, αγωνιστικοί λόγοι σε συνελεύσεις είναι απατηλή εικόνα για το πραγματικό προφίλ τους. Ακόμη και οι ανακοινώσεις που δημοσιοποιούν δηλώνουν ότι αποτελούν μέλη, μάλλον, επιστημονικών συλλόγων παρά συνδικαλιστικών οργάνων. Για παράδειγμα, αναφερόμενοι στο επίμαχο ζήτημα του 2014, το οποίο θα μας απασχολήσει και το επόμενο διάστημα, την αξιολόγηση στο δημόσιο τομέα, οι καθεστωτικοί συνδικαλιστές πρότειναν ένα άλλο σύστημα αξιολόγησης δίκαιο και ισότιμο διότι το παρόν παραβιάζει την αξιοκρατία, την αρχή της αναλογικότητας, γίνεται χωρίς προσδιορισμό περιγραμμάτων θέσεων και καθηκόντων για την κάθε θέση και τελικά υπονομεύει την υπηρεσιακή εξέλιξη. Μιλούν για την ‘αξιοκρατία’ αυτοί οι οποίοι έχουν μετατρέψει την ισότιμη κατανομή των κοινωνικών παροχών προς όλους σε ιδιαίτερες ατομικές παροχές πελατειακού χαρακτήρα, όπου πρόσβαση σε αυτές έχουν μόνο όσοι εγγράφονται στα τοπικά κομματικά όργανα παρακάμπτοντας όλους τους υπόλοιπους. Ποιο θα είναι αυτό το ισότιμο σύστημα αξιολόγησης στο δημόσιο τομέα; Ποια είναι η αιτιολογία για την αξιολόγηση; Για την κυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ φανερός στόχος, ως αποτέλεσμα της υποχρεωτικής ένταξης των εργαζομένων σε ποσοτικές υποκατηγορίες, ήταν οι απολύσεις. Για την κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α-ΑΝ.ΕΛ, η απόδοση της οργανικής μονάδας στην οποία ανήκει ο εργαζόμενος, στα πλαίσια των στόχων της κυβερνητικής πολιτικής, που δεν είναι ακηδεμόνευτη καθώς πρέπει να κινείται εντός των συμφωνιών που υπέγραψε η κυβέρνηση. Το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις κυβερνητικών συνασπισμών είναι το ίδιο. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε σύνδεση της αξιολόγησης με την ανεργία. Στη δεύτερη περίπτωση, σύνδεση της αξιολόγησης με ένα διαρκή μηχανισμό κινητικότητας, επίσης, σύνδεσή της και με το νέο μισθολόγιο, πυρήνας του οποίου θα είναι η πτωτική πορεία του μισθολογικού κόστους σε σχέση με το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν(ΑΕΠ) μέχρι το 2019. Και αν αναλογιστούμε ότι από το 2010 και εντεύθεν το ΑΕΠ σημειώνει μία κλιμακωτή μείωση από χρόνο σε χρόνο, αυτό μεταφράζεται σε συνεχή κατρακύλα των μισθών. Από δω μπορεί να συναχθεί ως λανθάνων στόχος και η απόλυση εργαζομένων, προκειμένου να εξασφαλιστεί το περιβόητο πρωτογενές πλεόνασμα. Κρίνοντας από την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας(έχοντας υπόψη και την ελάχιστη αύξηση που σημειώθηκε στη μείωση του ΑΕΠ το πρώτο τρίμηνο του 2014 σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2013) δεν χρειάζεται να προσθέσουμε ότι μία ενδεχόμενη αύξηση του ΑΕΠ δεν θα αξιοποιηθεί για την ενίσχυση των παροχών προς τις βασικές κοινωνικές δομές, όπως είναι η υγεία και η παιδεία αλλά θα διοχετεύεται ως ένεση για την εξυπηρέτηση του τεχνητού χρέους. Επομένως, οι συνέπειες από την ακολουθητέα πολιτική και των δύο κυβερνητικών συνασπισμών είναι ανταγωνισμοί μεταξύ των εργαζομένων, φοβία για το πού θα βρίσκονται επαγγελματικά την επόμενη ημέρα, παθητική κατηγοριοποίηση και φτωχοποίησή τους. Τίθενται τα ερωτήματα: Είναι χρήσιμη η αξιολόγηση; Γιατί αυτός ο όρος έχει θετική χροιά στην κοινωνία; Απαντούμε: ΄Οσο χρήσιμη και αποτελεσματική είναι η αξιολόγηση των μαθητών άλλο τόσο χρήσιμη είναι η αξιολόγηση των εργαζομένων. Και εξηγούμε: Θετικά θα αξιολογηθεί ο μαθητής που δεν εκφράζει τις απορίες που ενδεχομένως έχει και δεν τις εξωτερικεύει για να μην ενταχθεί στους ‘ανεπαρκείς’ μαθητές, αποστηθίζει το μάθημα και έτσι η πραγματική-ολοκληρωμένη γνώση που στοιχειοθετείται και από την αμφισβήτηση της κυρίαρχης άποψης εξοστρακίζεται, με αποτέλεσμα τη δόμηση πειθήνιων ατόμων για τη διαιώνιση του υπάρχοντος καθεστώτος της ανισότητας, το οποίο καθαγιάζεται μέσα από την κολυμπήθρα του σχολείου. Παράλληλα, όταν ως σκοπός της εργασίας τίθεται η αξιολόγηση και ο εργαζόμενος εποπτεύεται κάθε στιγμή για το ποια είναι η απόδοσή του ποσοτικά και ποιοτικά τότε παύουν να έχουν προτεραιότητα οι πραγματικές κοινωνικές ανάγκες, οι οποίες αναπροσαρμόζονται αναλόγως των αναγκών των εκάστοτε κρατούντων(πολιτικών και επιχειρηματικών κύκλων) και αντικαθίστανται από τις απαιτήσεις των αποικιοκρατών-δανειστών(αρκεί να αναφερθούμε ενδεικτικά στη διαφοροποίηση ανάμεσα στα λειτουργικά κενά των σχολείων και σε εκείνα που καλύπτονται). Επιπροσθέτως, η συνεργασία εξαφανίζεται, αντίθετα εισχωρούν φαινόμενα ανταγωνισμού, ναρκισσισμού και χαφιεδισμού. Τα παραπάνω σχετίζονται και με την απομόνωση του εργαζομένου μέσω του ελέγχου της ατομικής του απόδοσης στα πλαίσια εφαρμογής των όρων της ατομικής στοχοθεσίας, όπως την προτάσσει το νέο σύστημα αξιολόγησης πιστό στα πρότυπα των τεχνικών πρακτικών και οδηγιών του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης(ΟΟΣΑ), των δανειστών και της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης. Οι κλακαδόροι της αξιολόγησης δεν θέτουν το καίριο ερώτημα: Είναι ουδέτερη η αξιολόγηση; Είναι αντικειμενική; Όχι βέβαια. Απλώς, ποσοτικοποιεί τις ικανότητες και δεξιότητες των ατόμων. Εισάγει δείκτες για την καταμέτρηση της ‘αξίας’ των προσώπων: οι κατηγορίες των ‘έξυπνων’, ‘χαζών’, ‘ανώτερων’, ‘κατώτερων’ εξάγονται από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, με βάση κριτήρια που θέτει το ίδιο. Η γνώση και η αξιοκρατία περιορίζονται σε ό,τι επιθυμούν οι εξουσιάζοντες και η περαιτέρω γνώση ή η αμφισβήτηση της κυρίαρχης άποψης για τη γνώση και την αξιοκρατία φιμώνονται, ενώ όποιος συμμετέχει στην κριτική της κυρίαρχης ιδεολογίας εξοστρακίζεται ως ‘άχρηστος’. Προφανώς διαφεύγει από τους σχεδιαστές της ποσοτικής απόδοσης ότι στο δημόσιο δεν μπορεί πρακτικά να ακολουθηθεί η τεϋλοριανή μέθοδος λειτουργίας των κοινωνικών δομών σε αλυσίδα παραγωγής. Είναι σα να ταυτίζουμε τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς στα σχολεία ή το ιατρικό, νοσηλευτικό και διοικητικό προσωπικό στα νοσοκομεία με τυποποιημένα προϊόντα έτοιμα για κατανάλωση, όπως είναι τα παγωτά και τα γιαούρτια.

Το κυρίαρχο διοικητικό σύστημα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στηρίζεται στην ιεραρχική διάρθρωση των θέσεων και την ιεραρχία των προσώπων. Οι ‘ανώτεροι’ υπάρχουν, διότι οι ‘κατώτεροι’ αποδέχονται την κατωτερότητά τους. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Κυριαρχούν τα ιδιοτελή συμφέροντα σε κάθε όψη της κοινωνικής και προσωπικής διαβίωσης των ατόμων. Από δω εκμαιεύεται εύκολα η απάντηση στο ερώτημα γιατί, ενώ οι καταπιεζόμενοι βλέπουν να συνθλίβονται οι αποδοχές τους, να αυξάνονται οι ώρες εργασίας τους, να μην μπορούν να διαχειριστούν τα δάνειά τους, αυτοί σκύβουν όλο και περισσότερο το κεφάλι στις απαιτήσεις κατασκευασμένων ηγετών και εξακολουθούν να στηρίζουν τα συστημικά και αρχηγικά πολιτικά κόμματα.

Αντιθέτως, η μελλοντική κοινωνία των πραγματικών ίσων ευκαιριών θα στηρίζεται στην αλληλοσυμπληρωματική συνύπαρξη των προσώπων και στην εθελοντική συνεισφορά αναλόγως των ενδιαφερόντων του. Δηλαδή όλοι θα είναι χρήσιμοι και απαραίτητοι. Εάν κάποιος δεν ενδιαφέρεται για έναν τομέα θα συνεισφέρει σε έναν άλλον. Και αυτή η συνεισφορά θα είναι προϊόν της θέλησης των ενδιαφερόμενων προσώπων και όχι ένας καταναγκαστικός μηχανισμός, αφού οι εργασιακές συνθήκες θα πάψουν να λειτουργούν αλλοτριωτικά…

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Ανακοίνωση Πενταμελούς Επιτροπής ΕΙΝΑΠ Γ.Ν. Νίκαιας – Πειραιά, 5/10/15

Η διοίκηση της 2ης ΥΠΕ επίμονα τους τελευταίους μήνες έχει στοχοποιήσει τα μεγάλα νοσοκομεία ευθύνης της (Αττικό, Γ.Ν. Νίκαιας, Ασκληπιείο Βούλας και Θριάσειο). Δεν έχει πάρει το παραμικρό μέτρο για την ενίσχυσή τους, και αντίθετα συστηματικά τα αποδυναμώνει. Ρουσφετολογικές αποσπάσεις πολύτιμων νοσηλευτών, τραυματιοφορέων και διοικητικών υπαλλήλων για να ζεσταίνουν καρέκλες στα γραφεία των ΥΠΕ και από την άλλη διά της βίας αναγκαστικές μετακινήσεις γιατρών προς τα νησιά του Αιγαίου. Προφανώς η διοίκηση της 2ης ΥΠΕ θεωρεί «παιδιά ενός κατώτερου θεού» τους κατοίκους του Πειραιά και της Δυτικής Αθήνας και ουδόλως ενδιαφέρεται για την περίθαλψή τους. Αυτή η ΓΑΪΔΟΥΡΙΝΗ συμπεριφορά της πολιτείας εναντίον του πιο ευαίσθητου κοινωνικά και οικονομικά πληθυσμού της χώρας, άλλωστε είναι διαχρονική. Ακριβώς την ίδια εχθρότητα ενάντια στην δημόσια περίθαλψη του Πειραιά, της Δυτικής Αθήνας και της Δυτικής Αττικής που βιώναμε τόσα χρόνια από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, την βιώνουμε και τώρα από τις κυβερνήσεις της «αριστεράς φοράς πρώτης» και «φοράς δεύτερης».

Δυστυχώς, η διοίκηση της 2ης ΥΠΕ με αδίστακτο τρόπο αγνοεί τις εκκλήσεις των επιστημονικών οργάνων αλλά και των ίδιων των διοικήσεων των νοσοκομείων και συνεχίζει να προωθεί το σχέδιο πλήρους διάλυσης της δημόσιας περίθαλψης στην περιοχή ευθύνης της. Το αποκορύφωμα είναι πως σήμερα Δευτέρα 5/10, δίνει «εντολή» για αναγκαστική απομάκρυνση ακόμα δύο αναισθησιολόγων, αυτή τη φορά από το Γ.Ν. Νίκαιας. Κι αυτό ενώ είναι σε γνώση της 2ης ΥΠΕ επίσημες και ενυπόγραφες δηλώσεις από την Συντονίστρια Διευθύντρια του αναισθησιολογικού τμήματος, τον Διευθυντή του χειρουργικού τομέα και τον Διευθυντή ιατρικής υπηρεσίας πως η παραπέρα αποδυνάμωση του αναισθησιολογικού τμήματος αυτόματα θα σημάνει την δραστική μείωση των χειρουργικών δραστηριοτήτων στο νοσοκομείο. Μάλιστα, ο κ. διοικητής της 2ης ΥΠΕ είχε διαμηνύσει ευθαρσώς πως «δεν τον ενδιαφέρει» (!) αυτή η μείωση, γι αυτό προχώρησε σήμερα στην έγγραφη εντολή. Το έγγραφο αυτό είναι ομολογία αμετροέπειας και ανικανότητας τόσο για την ίδια την διοίκηση της 2ης ΥΠΕ, όσο και για την πολιτική ηγεσία του υπ. Υγείας και την κυβέρνηση συνολικά. Χαρακτηριστικά, ως αιτιολογία για την σκοπούμενη διάλυση των νοσοκομείων του Πειραιά προβάλλεται ΕΠΙ ΛΕΞΗ : «Παρά τις προσπάθειές μας, τα επανειλημμένα αιτήματα της 2ης ΥΠΕ προς το Υπουργείο για προσλήψεις μόνιμων και επικουρικών ιατρών (Σ.Σ. εννοεί στα νησιά του Αγαίου) δεν έχουν ικανοποιηθεί. Η κατάσταση επιδεινώθηκε με την αναστολή των προσλήψεων για ένα μήνα, λόγω των πρόσφατων εκλογών». Με άλλα λόγια : επειδή η τρόϊκα (ή τετρόϊκα αν προτιμάτε) θα μας κάνει ντα ντα αν κάνουμε προσλήψεις κι επειδή δεν τολμάμε να φέρουμε αντίρρηση στην υγειονομική γενοκτονία, κι επειδή του Τσίπρα του κατέβηκε να κάνει πρόωρες εκλογές τον Σεπτέμβρη, εμείς διαλύουμε τα νοσοκομεία του Πειραιά για να λέμε πως έχουμε γιατρούς στα νησιά του Αιγαίου.

Είναι σαφέστατο πως οι ενέργειες αυτές τάχαμου «ενίσχυσης» των νησιών είναι μόνο για το «φαίνεσθαι» και δεν έχουν καμία σχέση με την ουσία. Και οι πέτρες ξέρουν πως οι ασθενείς των νησιών αν χρειαστούν νοσηλεία ούτως ή άλλως διακομίζονται στα νοσοκομεία του Πειραιά. Αυτό επίσης ομολογείται ανοιχτά στο ίδιο έγγραφο του κ. διοικητή : «Η ιδιαιτερότητα των νησιών για την κάλυψη αναγκών που πρέπει να αντιμετωπίζονται επιτοπίως και η μετά τη σταθεροποίηση της καταστάσεως των ασθενών με πιθανή διακομιδή, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι διαφέρει ριζικά από την περίθαλψη των ασθενών στην ηπειρωτική Ελλάδα». Δηλαδή μετακινούμε διά της βίας αναισθησιολόγους από τα νοσοκομεία του Πειραιά προς τα νησιά για να προσφέρονται εκεί οι πρώτες βοήθειες και να διακομίζονται οι ασθενείς προς τα νοσοκομεία του Πειραιά, αλλά ουδόλως μας ενδιαφέρει αν μετά στα νοσοκομεία του Πειραιά θα υπάρχουν γιατροί για να τους υποδεχτούν και να τους περιθάλψουν. Άρα σπασμωδικές δημοσιοσχεσίτικες κινήσεις καθαρά για λόγους «βιτρίνας».

Τέλος, υπάρχει φυσικά και η ανθρώπινη πλευρά των ίδιων των γιατρών (αλλά θα πείτε τώρα ποιός τα υπολογίζει αυτά …). Ο κ. διοικητής σίγουρα ΔΕΝ ΤΑ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΙ, αφού διαλέγει δύο συναδέλφισσες από τις οποίες η μία είναι μητέρα παιδιού πέντε ετών και έχει τον σύζυγο στο κρεβάτι με κάταγμα, ενώ η άλλη είναι επίσης μητέρα δύο ανήλικων παιδιών. Κύριε διοικητά και αξιότιμοι κ.κ. υπουργοί, ποιός θα αναλάβει να παίξει τον ρόλο της μάνας για τα παιδιά αυτά για όσο διάστημα οι δύο γιατρίνες θα κάνουν … «τουρισμό» στην Λήμνο και στην Ικαρία ? Εσείς ?

Τα παραπάνω εκτέθηκαν αναλυτικά και επισταμένα σε συνάντηση της ΟΕΝΓΕ με την πολιτική ηγεσία του υπ. Υγείας την περασμένη Παρασκευή, δηλαδή τρεις μέρες ΠΡΙΝ το σημερινό απαράδεκτο έγγραφο του κ. διοικητή της 2ης ΥΠΕ. Μάλιστα, σήμερα ομόφωνα και η διοίκηση του νοσοκομείου εκφράζει την αντίθεσή της στην αποδυνάμωση του αναισθησιολογικού τμήματος επισημαίνοντας πως τίθεται σε άμεσο κίνδυνο η περίθαλψη των κατοίκων της περιοχής ευθύνης του νοσκομείου (στην οποία συμπεριλαμβάνονται και οι διακομιζόμενοι από τα νησιά ασθενείς όπως εξηγήθηκε παραπάνω). Οι κ.κ. Ξανθός και Πολάκης δεν έχουν λοιπόν ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ. Αν δεν ανακαλέσουν ως αύριο το πρωί την «απόφαση» του κ. διοικητή έχουν την πλήρη ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ.

Να σοβαρευτεί άμεσα τόσο η διοίκηση της 2ης ΥΠΕ όσο και το υπουργείο και να καλύψουν την ιατρική στελέχωση των νησιών με προσλήψεις μόνιμου προσωπικού.

Το «μα δεν με αφήνουν η τρόϊκα κι ο Τσίπρας να κάνω προσλήψεις» και γι αυτό επιλέγω να διαλύσω τα νοσοκομεία του λεκανοπεδίου και να κάνω πασαλείμματα για λόγους βιτρίνας, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΗ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ.

Υπάρχει άλλωστε ο έντιμος δρόμος της ανοιχτής διαφοροποίησης και εν ανάγκη και της παραίτησης, ειδικά όταν πρόκειται για ΓΙΑΤΡΟΥΣ και μάλιστα συνδικαλιστές μέχρι πριν λίγα χρόνια. Αλλιώς θα είναι αυτονόητη και η προσωπική (όχι μόνο η πολιτική) ταύτιση με τους Λοβέρδους, τους Λυκουρέντζους, τους Γεωργιάδηδες τους Βορίδηδες κλπ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΑ ΙΔΙΑ.

Η έγγραφη εντολή του διοικητή της 2ης ΥΠΕ με την οποία ζητά τις αποσπάσεις των γιατρών από το νοσοκομείο της Νίκαιας προς Λήμνο και Ικαρία

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

ΚΟΥΡΕΛΟΧΑΡΤΟ Ο ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ!

"Όλα τα προαπαιτούμενα, τα οποία η νέα παραδομένη μνημονιακή κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου συμφώνησε με την "teratoica" για την εκταμίευση της δόσης των 2 δις θα συγκεντρωθούν σε ένα νομοθέτημα, το οποίο θα ψηφιστεί άρον άρον από τη Βουλή ως τις 15 Οκτωβρίου", σύμφωνα με δηλώσεις της Όλγας Γεροβασίλη.

Η διαδικασία αυτή, συνιστά ευθέως αντικοινοβουλευτική εκτροπή και πραξικόπημα, μιας και τα προαπαιτούμενα των 48 και βάλε μέτρων, χώρια οι άλλες πρόσθετες, μνημονιακές ρυθμίσεις αφορούν τους πιο διαφορετικούς τομείς και τα πιο διαφορετικά Υπουργεία. Ο κανονισμός της Βουλής και το Σύνταγμα ρητά και κατηγορηματικά απαγορεύουν την εισαγωγή νομοσχεδίων που περιέχουν εντελώς άσχετες μεταξύ τους διατάξεις και δεν έχουν ενιαίο αντικείμενο.

Η νέα μνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει ,όμως, ακάθεκτη ό,τι ακραία αντιδημοκρατικό και αυθαίρετο έκανε με την ψήφιση του τρίτου μνημονίου τέρατος. Η Βουλή, δυστυχώς, λειτουργεί με ένα και μόνο κανόνα: την θέληση της "teratoika" και το συμφέρον των πιστωτών. Η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει στην πράξη ακυρωθεί και εξευτελιστεί όλο και περισσότερο Έχει μετατραπεί σε ένα φύλο συκής για να συγκαλύπτεται η δικτατορία του Ευρώ, των πιστωτών και του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, πρώτα απ' όλα, στην δικιά μας περίπτωση, του γερμανικού.

Είναι πιθανόν όλα τα προαπαιτούμενα να μην συγκεντρωθούν μόνο σ' ένα νομοσχέδιο αλλά σ' ένα άρθρο, που όλα δείχνουν θα ψηφισθεί με τη μορφή του επείγοντος νομοσχεδίου, αν όχι και του κατεπείγοντος. ΕΕ και κυβέρνηση Τσίπρα αν θα μπορούσαν θα ψήφιζαν αυτές τις διατάξεις, δια περιφοράς, αφού, έτσι και αλλιώς, οι "βουλευτές-υπάλληλοι" δεν προλαβαίνουν ούτε να αναγνώσουν τις ετερόκλητες και πολυάριθμες μνημονιακές διατάξεις που θα ψηφίσουν! Ο διασυρμός του βουλευτή σε όλο του μεγαλείο του, αφού η παραμονή στο βουλευτικό αξίωμα και των υπουργών στην κυβέρνηση γίνεται αυτοσκοπός, ανεξαρτήτως μεθόδων και σκοπών. 

Η ψευδεπίγραφη δικαιολογία-πρόφαση για αυτές τις διάτρητες νομοθετικές λειτουργίες, που συνεχίζουν τις χειρότερες μνημονιακές αντιδημοκρατικές παραδόσεις Γ. Παπανδρέου-Σαμαρά-Βενιζέλου είναι, όπως πάντα, να προλάβουμε τη δόση, συγκεκριμένα τη δόση των 2 δις και τις διαδικασίες ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Και οι δύο αυτές πράξεις θα μπορούσαν άνετα να μετατεθούν χρονικά, πολύ περισσότερο όταν είναι και οι δύο, για διαφορετικούς λόγους η κάθε μία, άκρως επιβαρυντικές για το δημόσιο συμφέρον.

Ενδιαφέρον είναι να δούμε τη στάση του νέου Προέδρου της Βουλής, ο οποίος ειρωνεύετο όσα λέγαμε για "τροϊκανή χούντα" και ακύρωση της δημοκρατίας και τώρα θα πρωτοστατεί και θα προεδρεύει στην κατάλυση της δημοκρατικής λειτουργίας της Βουλής, εκτοξεύοντας, ίσως, ευτελείς, δικαιολογίες.

Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2015

ΠΗΓΗ: ISKRA.GR

ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΔΝΤ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΟ ΒΡΩΜΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΟ GREXIT  

Ύφεση για φέτος αλλά και το 2016 προβλέπει για την Ελλάδα το ΔΝΤ . Το Ταμείο βλέπει αύξηση της ανεργίας στο 27,1%.  

Ανάπτυξη 2,4% προβλέπει το ΔΝΤ για την ελληνική οικονομία το... 2020, επαναλαμβάνοντας τις προβλέψεις που ενσωματώνονται στο μνημόνιο για ύφεση 2,3% φέτος και 1,3% το 2016 (σ.σ. όπως ακριβώς προβλέπεται στο προσχέδιο του προϋπολογισμού και στο μνημόνιο).  

Για το δ΄ τρίμηνο του 2015 προβλέπεται συρρίκνωση του ελληνικού ΑΕΠ κατά 5,4%.  

Στην έκθεση του ΔΝΤ απουσιάζουν οι ενδιάμεσες προβλέψεις για το 2017, 2018 και 2019, ενώ αναφορικά τον πληθωρισμό εκτιμάται ότι μετά από αποπληθωρισμό 0,4% φέτος η ελληνική οικονομία θα πετύχει το 2016 μηδενικό πληθωρισμό.  

Σε ό,τι αφορά την ανεργία προβλέπει αύξηση στο 27,1% το 2016, από 26,8% φέτος.  

Όσον αφορά για το Grexit το ΔΝΤ θεωρεί ότι ο ''κίνδυνος'', όπως τον ονομάζει για Grexit, υποχώρησε.  

Μεγάλη η επιτυχία, λοιπόν. Απεφεύχθη, προς το παρόν, το Grexit με τίμημα ύφεση 5,4% δ' τρίμηνο και νέα αύξηση της εφιαλτικής ανεργίας. Για να εξαφανισθεί τελείως το ο ''κίνδυνος'' του Grexit, καταλαβαίνεται τι πρέπει να γίνει: Να εξοντωθεί στην κυριολεξία ο λαός μας! Σώζουμε το ευρώ, εξαφανίζουμε την Ελλάδα!

Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2015

πηγη: iskra.gr

Του ΣΤΑΘΗ*

Ηταν κάποτε, λέει, αριστερός ο κ. Ρουπακιάς. Δηλαδή τι αριστερός; έριχνε αριστερές κλωτσιές ή πυροβολούσε με το αριστερό χέρι; Πλην όμως, έτσι για την οικονομία της συζήτησης, ας δεχθούμε ότι ο άνθρωπος αυτός υπήρξε αριστερός. Ως αριστερός δεν δολοφόνησε κανέναν, δολοφόνησε όταν έγινεφασίστας.

Και επ’ αυτού, δύο ακόμα παρατηρήσεις: οι φασίστες της Χρυσής Αυγής έχουν τη λεβεντιά του σκώληκος εις ό,τι αφορά την ιδεολογία τους, την απαρνούνται. Ο αγκυλωτός σταυρός στον ώμο του κ. Κασιδιάρη είναι η προσευχή μιας Ουρσουλίνας στον άγιο Μερακλή τον Καβαλάρη.

Αυτός ο υπόκοσμος, που θεωρεί υπανθρώπους όποιους ανθρώπους γουστάρει, έχει σχέση με το «αίμα», αλλά καμιά σχέση με την «τιμή», εκτός κι αν πρόκειται για την «τιμή» του Πακιστανού, που του παίρνει ο φασίστας για προστασία και νταβατζιλίκι το μισό μεροκάματο.

Αλλά, εκτός από άτιμοι είναι και ηλίθιοι, όπως απέδειξε ο κ.Μιχαλολιάκος, όταν ανέλαβε την «πολιτική ευθύνη» για τον φόνο (για να πετάξει «παλικαρίσια» την ποινική ευθύνη πάνω στον κ. Ρουπακιά), χωρίς να καταλαβαίνει ότι έτσι γενίκευε την ευθύνη της Χρυσής Αυγής για το έγκλημα του μέλους της. Προσπαθώντας να γλιτώσει το τομάρι του, ο αρχηγός «έδινε» τον σταυρωτή «κανονικά και με τον νόμο», χωρίς να καταλαβαίνει ότι έτσι νομιμοποιούσε ο ίδιος τον χαρακτηρισμό της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης - με ηθικόν αυτουργό για κάθε πράξη της τον εαυτόν του.

Η δεύτερη παρατήρηση δεν έχει να κάνει με τους φασίστες, αλλά με τους ψηφοφόρους τους. Ποια άγνοια πλέον μπορούν να επικαλεσθούν; Δεν έχουν καταλάβει ακόμα ότι οι Χρυσαυγίτες είναι ανελλλήνιστοι, αγράμματοι, θρασύδειλοι, επίγονοι των προδοτών που συνεργάσθηκαν με τους Ναζί, εκείνων που προσπάθησαν να διαμελίσουν την πατρίδα; Ομως, ερωτήματα όπως τα παραπάνω κι άλλα τέτοια ομοειδή, πλέον παρέλκουν. Αυτοί που ψήφισαν

στις τελευταίες εκλογές Χρυσή Αυγή ήξεραν τι ψήφισαν και ανέλαβαν έτσι κι αυτοί τις πολιτικές τους ευθύνες, δείχνοντας ότι δεν τους ενοχλεί ο φόνος και το αίμα, ο ρατσισμός και η μισανθρωπία, η αγραμματοσύνη και το ρουφιανιλίκι. Αθώοι του αίματος, όταν βλέπεις να χύνει το αίμα ο φονιάς, δεν υπάρχουν. Ούτε η βλακεία (να μη γνωρίζεις, φέρ’ ειπείν, ότι ο εθνικισμός έχει βλάψει πλειστάκις την πατρίδα) απαλλάσσει απ’ την ευθύνη του εκείνον που επικροτεί διά της ψήφου του τον εχθρό του. Διότι εχθρός του είναι ο προβατόσχημος λύκος. Ομοιος ομοίω αεί πελάζει, όταν ψηφίζει

τον αγκυλωτό σταυρό στον ώμο του κ. Κασιδιάρη.

Ομως, ας πάμε στα πιο σοβαρά - τα τζουτζεδιλίκια μας. Εν πρώτοις στο ΔΝΤ. Κι αυτοί σαν χρυσαυγίτες σφάζουν, αλλά ο φασισμός των σαλονιών το φχαριστιέται το σφάξιμο πιο σατανικά, πιο μπουρζουάδικα. Διότι την ίδια ώρα που μας σφάζουν

μας προειδοποιούν ότι το ΑΕΠ της χώρας θα υποχωρήσει κατά το 2016 γύρω στο 2,3% κι όχι στο 1,3% όπως (προ)υπολογίζει η κυβέρνηση Παππά - Φλαμπουράρη! Προσέτι, το ευγενές αυτό ταμείο των Τεράτων προβλέπει ότι η ανεργία στη χώρα μας θα φθάσει στο 26,8% το 2016 και στο 27,1% το 2017! Οχι, για τις αυτοκτονίες δεν κάνει καμία πρόβλεψη το ΔΝΤ, ούτε άλλωστε και η κυβέρνηση· για αυτό το θέμα «λιάζεται», φροντίζει για άλλα να ξεφτιλίζεται,

όπως ο κ. Κατρούγκαλος, όταν έλεγε ότι δεν θα πειραχθούν οι συντάξεις κάτω των 1.500 ευρώ (μεικτά). Μετά το κατέβασε στα 1.000 ευρώ (μεικτά). Μετά κατέβηκε κι άλλο στου κακού τη σκάλα, μιλώντας για «απείραχτες» συντάξεις των 1.000 ευρώ, πλην όμως και με την επικουρική μέσα! Ολο και πιο κάτω ο κ. Κατρούγκαλος,

κι ας τσίτωνε προς τα πάνω τα ποδαράκια του στις αναμνηστικές φωτογραφίες για να φανεί κι αυτός ότι βρίσκεται στο ύψος των περιστάσεων. Ολο και πιο κάτω, στο επίπεδο των κομμένων αναπηρικών συντάξεων - θα

επρόκειτο για τζουτζεδιλίκι αν δεν έκλεβε απ’ τον κ. Κατρούγκαλο τη δόξα ο κ. Μιχελογιαννάκης. Οστις καμάρωνε σαν γύφτικο σκερπάνι λέγοντας ότι ουδείς απ’ τους φόρους που θα πληρώσουμε είναι του ΣΥΡΙΖΑ και ότι αυτό είναι είδηση! Εδώ η επιστήμη

σηκώνει τα χέρια ψηλά και το ενδεχόμενο μια κρύα μέρα να στηρίξει την κυβέρνηση Παππά - Μιχελογιαννάκη ο κ. Λεβέντης προβάλλει εδραίο.

…………………………………………………………

Λυπάμαι, κυρίες και κύριοι, λυπάμαι και για μένα, για τις δικές μου ευθύνες. Και η αυτοκριτική μου δεν είναι αρκετή για να με σώσει από τη δική μου στεναχώρια και τις δικές σας επικρίσεις. Φταίω κι εγώ

όταν ο κ. Τρύφων Αλεξιάδης λέει με τον πιο ανέμελο τρόπο ότι οι φορολογικές αρχές θα μπουκάρουν σε επιχειρήσεις και σε σπίτια (αν ορισμένοι αυτοαπασχολούμενοι, συνήθως φτωχοδιάβολοι, έχουν την έδρα τους στα σπίτια τους), και μάλιστα ότι θα μπουκάρουν όποτε γουστάρουν, μέρα ή νύχτα! Νύχτα, κύριε,

μπούκαραν στα σπίτια τα Ες Ες. Και ίσως για αυτό επικαλεσθήκατε εξίσου ανέμελα το «γερμανικό παράδειγμα». Εκτός του ότι το γερμανικό πρότυπό σας έχει εξαιρέσει από Ζήμενς ως Φολκς Βάγκεν, η αβάσταχτη ελαφρότητα με την οποία δημαγωγείτε για μπουκαρίσματα και νύχτες δεν μπορεί να καλύψει την ανικανότητά σας για ορθολογική διοίκηση και επομένως ικανή να πατάξει τη φοροδιαφυγή. Να μπουκάρουν στο δικό σας σπίτι, κύριε. Κι όχι νααπειλείτε με έπαρση τους πολίτες,

την ίδια ώρα που σας ξεφτιλίζει πατόκορφα ο κάθε Μάαρτεν Φέρβεϊ. Και ιδού πώς: μιλούσε ο κ. Τσίπρας στη Βουλή κι έλεγε ότι θα παγώσει την επιβολή του ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση ως τα μέσα Νοεμβρίου (όχι του 2020, αλλά του τρέχοντος έτους), όταν θα κατατεθεί οριστικοποιημένος ο Προϋπολογισμός (ώσπου να αναθεωρηθεί εκ νέου). Επρόκειτο

για ένα συγκλονιστικό «πάγωμα», έως τη στιγμή που ο κ. Μάαρτεν Φέρβεϊ έβαλε τις φωνές μέσα στο μυαλό του κ. Πρωθυπουργού και -ω του θαύματος- το όριο για να ληφθεί απόφαση επί του θέματος ήρθε πολύ πιο κοντά, ως την επόμενη Παρασκευή.

Οχι «ω του θαύματος», αλλά ω της υποτέλειας! Να κάνει ο κ. Πρωθυπουργός προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή, όσον κενές κι αν ήταν αυτές, κι αμ’ έπος να τον αδειάζει ο Υπερπρωθυπουργός, κ. Μάαρτεν Φέρβεϊ - διά των κλητήρων του...

ΥΓ.: Το γερμανικό παράδειγμα για τα μπουκαρίσματα επικαλέσθηκε ο κ. Τρύφων Αλεξιάδης στη Βουλή, ενώ δεν είπε λέξη για τις Γερμανικές Πολεμικές Αποζημιώσεις ο κ. Τσίπρας. Περίλυπος,

περίλυπος εστίν έως θανάτου η ψυχή πολλών Ελλήνων επ’ εσχάτοις...

*Δημοσιεύθηκε στο enikos.gr την Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2015

Και να τινάξει στον αέρα τον δημοσιονομικό σχεδιασμό του οικονομικού επιτελείου – Πονοκέφαλος στο υπ. Εργασίας η υποχρέωση θέσπισης ισοδύναμων μέτρων για τις επιπτώσεις από τις αντισυνταγματικές περικοπές σε συντάξεις από το 2012 και μετά

Κρυφό έλλειμμα ύψους 8 δισ. ευρώ απειλεί να τινάξει στον αέρα τον δημοσιονομικό σχεδιασμό του οικονομικού επιτελείου και να γκρεμίσει τα ασφαλιστικά ταμεία. Μόνο για τις πάνω από 300.000 συνταξιοδοτικές αιτήσεις που βρίσκονται σε αναμονή, η δαπάνη εκτιμάται σε 4 δισ. ευρώ. 

Σύμφωνα με την «Καθημερινή» ο χρόνος αναμονής κυμαίνεται από 12 έως και 24 μήνες, με ακραίες περιπτώσεις διαδοχικής ασφάλισης να αγγίζουν τα 3 ή ακόμη και τα 4 χρόνια. Πονοκέφαλο προκαλεί στην ηγεσία του υπ. Εργασίας και η υποχρέωση της κυβέρνησης να προσδιορίσει και να θεσπίσει ισοδύναμα μέτρα για την αντιστάθμιση των επιπτώσεων της εφαρμογής των αποφάσεων του ΣτΕ που έκρινε αντισυνταγματικές τις περικοπές σε συντάξεις από το 2012 και μετά, καθώς το κόστος εκτιμάται σε τουλάχιστον 2 δισ. ευρώ. Στελέχη της κοινωνικής ασφάλισης, μάλιστα, εκτιμούν ότι το πραγματικό κόστος για την εφαρμογή της απόφασης μπορεί να αγγίξει και τα 4,2 δισ. ευρώ. Στο υπέρογκο αυτό κρυφό χρέος, που δεν καταγράφεται επίσημα, πρέπει να προστεθούν και οι οφειλές των Ταμείων προς τον ΕΟΠΥΥ, της τάξης του 1,7 δισ. ευρώ, αλλά και προς τους πρώην οργανισμούς Εργατικής Εστίας και Εργατικής Κατοικίας (327,2 εκατ. ευρώ), για εισφορές που πληρώνονται από τους ασφαλισμένους αλλά δεν αποδίδονται στους οργανισμούς.

Τα στοιχεία που παρουσίασαν χθες οι εργαζόμενοι στα ασφαλιστικά ταμεία, κατά την έναρξη του 31ου τακτικού συνεδρίου τους, είναι αφενός τραγικά επίκαιρα, καθώς δημοσιοποιούνται λίγες ημέρες πριν από την παρουσίαση του κυβερνητικού σχεδίου για τη νέα αρχιτεκτονική του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης το οποίο οφείλει να απορροφήσει το σύνολο των ελλειμμάτων αυτών, αφετέρου άκρως αποκαλυπτικά. Η δαπάνη για αποφάσεις συνταξιοδότησης που έχουν κατατεθεί ακόμη και πριν από 3 - 4 χρόνια, και δεν έχουν ακόμη εκδοθεί, εκτιμάται ότι ξεπερνάει τα 4 δισ. ευρώ.

πηγη: protothema.gr