Του ΣΠΥΡΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ*  

Την οριστική κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης και την μετατροπή του χαρακτήρα της σε ατομικό-κεφαλαιοποιητικό, σχεδιάζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σε αγαστή συνεργασία με τα επιτελεία των «θεσμών».  

Η στε­νό­τε­ρη σύν­δε­ση ει­σφο­ρών-πα­ρο­χών και ο νέος τρό­πος υπο­λο­γι­σμού των συ­ντά­ξε­ων, οι ενο­ποι­ή­σεις τα­μεί­ων, οι ατο­μι­κοί λο­γα­ρια­σμοί των ασφα­λι­σμέ­νων, η κα­τα­βο­λή μόνο μιας ελά­χι­στης «εθνι­κής κοι­νω­νι­κής σύ­ντα­ξης» με ει­σο­δη­μα­τι­κά κρι­τή­ρια και όσα προ­βλέ­πο­νται στο πό­ρι­σμα της «Επι­τρο­πής Σοφών» που δό­θη­κε σή­με­ρα (15/10) στη δη­μο­σιό­τη­τα, έρ­χο­νται να προ­στε­θούν σε μια σειρά αντι­δρα­στι­κές ρυθ­μί­σεις που ήδη πλήτ­τουν-με απί­στευ­το κυ­νι­σμό-τα δι­καιώ­μα­τα ερ­γα­ζο­μέ­νων και συ­ντα­ξιού­χων.

Οι αντερ­γα­τι­κές «σο­φί­ες», μετά τη δια­δι­κα­σία της δια­βού­λευ­σης, ανα­μέ­νε­ται να με­τα­σχη­μα­τι­στούν σε νο­μο­σχέ­διο που θα έρθει στη βουλή τον Νο­έμ­βρη, ώστε να ολο­κλη­ρω­θεί η αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­ση του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος, όπως ορί­ζει το Μνη­μό­νιο 3.  

«Φι­λο­λαϊ­κά ισο­δύ­να­μα», για να απο­φευ­χθεί η ισο­πέ­δω­ση των συ­ντά­ξε­ων, προ­φα­νώς και δε βρέ­θη­καν, γιατί απλού­στα­τα δεν υπάρ­χουν μέσα στο ασφυ­κτι­κό πλαί­σιο της «δη­μο­σιο­νο­μι­κής επι­τή­ρη­σης», της προ­σχώ­ρη­σης στη λο­γι­κή υλο­ποί­η­σης των προ­γραμ­μά­των άγριας λι­τό­τη­τας και της μη αμ­φι­σβή­τη­σης του πα­ρα­μι­κρού προ­νο­μί­ου των οι­κο­νο­μι­κών ελίτ.  

Ει­δι­κό­τε­ρα, ο Κα­τρού­γκα­λος και η 12με­λής παρέα των τε­χνο­κρα­τών του, στις 31 σε­λί­δες του «πο­νή­μα­τός» τους, που στόχο έχει την «εκλο­γί­κευ­ση» (sic!) στη συ­ντα­ξιο­δο­τι­κή δα­πά­νη, με­τα­ξύ άλλων, προ­τεί­νουν:  

-Το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ με­τε­ξε­λίσ­σε­ται σε Εθνι­κό Φορέα Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης. Στο νέο υπερ­Τα­μείο θα εντα­χθούν όλοι οι φο­ρείς κύ­ριας, επι­κου­ρι­κής ασφά­λι­σης και εφά­παξ πα­ρο­χών. Δεύ­τε­ρη άποψη που κα­τα­τέ­θη­κε προ­βλέ­πει τρία Τα­μεία (μι­σθω­τών, αυ­το­α­πα­σχο­λου­μέ­νων και αγρο­τών) και τη δια­τή­ρη­ση της αυ­το­τέ­λειας των επι­κου­ρι­κών. Πρό­κει­ται για ου­σια­στι­κή ενο­ποί­η­ση των όρων και προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων ασφά­λι­σης, λήψης σύ­ντα­ξης και των πα­ρο­χών, προ­φα­νώς «προς τα κάτω».  

-Νέος τρό­πος υπο­λο­γι­σμού συντάξεων, με ενιαί­ους κα­νό­νες για πα­λιούς και νέους ασφα­λι­σμέ­νους, που θα επι­φέ­ρει και­νούρ­γιες πε­ρι­κο­πές στις συ­ντά­ξεις. Προ­τεί­νε­ται να επε­κτα­θεί και στους πα­λαιούς ασφα­λι­σμέ­νους-που δια­τη­ρούν υψη­λό­τε­ρα του 70% πο­σο­στά ανα­πλή­ρω­σης για τον υπο­λο­γι­σμό της σύ­ντα­ξης- το πο­σο­στό το οποίο ισχύ­ει για τους νέους ασφα­λι­σμέ­νους (από την 1/1/93). Δη­λα­δή από 70% που είναι το πο­σο­στό ανα­πλή­ρω­σης στην 35ε­τία να συρ­ρι­κνω­θεί στο 55% ή χα­μη­λό­τε­ρα. Ο ίδιος τρό­πος υπο­λο­γι­σμού θα ισχύ­σει και για τις επι­κου­ρι­κές, που κιν­δυ­νεύ­ουν με πλήρη εξα­φά­νι­ση, σε συν­δυα­σμό με τη ρήτρα μη­δε­νι­κού ελ­λείμ­μα­τος.  

-Η βα­σι­κό­τε­ρη ανα­τρο­πή αφορά το νέο συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό μο­ντέ­λο, που ου­σια­στι­κά πε­ρι­γρά­φει ένα ζο­φε­ρό μέλ­λον για τους ση­με­ρι­νούς ερ­γα­ζό­με­νους/ανέρ­γους. Η βα­σι­κή σύ­ντα­ξη των «360 ευρώ» (υπο­λο­γι­σμός του 2010) δεν είναι ούτε αυτή εξα­σφα­λι­σμέ­νη. Ακόμα και όταν κά­ποιος συ­μπλη­ρώ­σει το 67ο έτος, δεν θα του δί­νε­ται αυ­τό­μα­τα η σύ­ντα­ξη που αντι­στοι­χεί στα κα­τώ­τε­ρα όρια, αλλά θα εξε­τά­ζε­ται σε συ­νάρ­τη­ση με ει­σο­δη­μα­τι­κά και πε­ριου­σια­κά στοι­χεία και θα προ­στί­θε­ται στο ύψος της ανα­λο­γι­κής σύ­ντα­ξης! Η τε­λευ­ταία θα βα­σί­ζε­ται σε ατο­μι­κούς λο­γα­ρια­σμούς «νοη­τής κε­φα­λαιο­ποί­η­σης» (οι ει­σφο­ρές που κα­τα­βά­λει ο ασφα­λι­σμέ­νος κατά τη διάρ­κεια του ερ­γα­σια­κού βίου) που θα «το­κί­ζο­νται με ένα ει­κο­νι­κό επι­τό­κιο» (πο­σο­στιαία με­τα­βο­λή των απο­δο­χών των ασφα­λι­σμέ­νων ή πο­σο­στιαία με­τα­βο­λή του ΑΕΠ) και θα σχη­μα­τί­ζουν το συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό κε­φά­λαιο, με βάση και το προσ­δό­κι­μο ζωής της γε­νιάς του ασφα­λι­σμέ­νου. Το νέο σύ­στη­μα θα ισχύ­σει για όσους ερ­γα­στούν πρώτη φορά μετά την 1-1-2016. Μι­λά­με με άλλα λόγια για εξα­το­μι­κευ­μέ­νες συ­ντά­ξεις και για ένα «χαρ­τζι­λί­κι» προς τους φτω­χούς συ­ντα­ξιού­χους. Η από­συρ­ση του κρά­τους από τη συ­ντα­ξιο­δο­τι­κή δα­πά­νη.  

Οι ανα­τρο­πές αυτές, έρ­χο­νται τη στιγ­μή που η μνη­μο­νια­κή νο­μο­θε­τι­κή μη­χα­νή «πυ­ρο­βο­λεί» με συ­νε­χείς αντια­σφα­λι­στι­κές πα­ρεμ­βά­σεις, σφα­γιά­ζο­ντας δι­καιώ­μα­τα ετών, παρά το γε­γο­νός ότι το Ασφα­λι­στι­κό βρί­σκε­ται στα πρό­θυ­ρα κα­τάρ­ρευ­σης (300.000 εκ­κρε­μείς αι­τή­σεις που είναι στην ανα­μο­νή για από­φα­ση απο­νο­μής σύ­ντα­ξης): μεί­ω­ση της συ­ντα­ξιο­δο­τι­κής δα­πά­νης κατά 0,25% (2015) και 1% (2016) του ΑΕΠ αντί­στοι­χα, αύ­ξη­ση ει­σφο­ράς στον κλάδο υγεί­ας, αύ­ξη­ση των ορίων ηλι­κί­ας συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης σε ιδιω­τι­κό και δη­μό­σιο τομέα, πά­γω­μα της κα­τώ­τα­της σύ­ντα­ξης στη ση­με­ρι­νή ονο­μα­στι­κή της αξία έως το 2021, κα­τάρ­γη­ση όλων των φόρων υπέρ τρί­των, κα­τάρ­γη­ση του ΕΚΑΣ, κα­τάρ­γη­ση των δια­τά­ξε­ων που προ­έ­βλε­παν την επα­να­χο­ρή­γη­ση σύ­ντα­ξης στους ανα­σφά­λι­στους υπε­ρή­λι­κες, τη δυ­να­τό­τη­τα μη­χα­νι­κών, νο­μι­κών κ.α. να επι­λέ­γουν την υπα­γω­γή τους σε έως και τρεις χα­μη­λό­τε­ρες ασφα­λι­στι­κές κλά­σεις, μέχρι και τον Δε­κέμ­βριο του 2016 κλπ.  

Το μέ­γε­θος της κυ­βερ­νη­τι­κής πρό­κλη­σης, δεν μπο­ρεί να μεί­νει ανα­πά­ντη­το. Είναι ολο­φά­νε­ρη η επι­δί­ω­ξη του δρα­στι­κού πε­ριο­ρι­σμού του δη­μό­σιου-κοι­νω­νι­κού χα­ρα­κτή­ρα του συ­στή­μα­τος κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης και η με­τα­τρο­πή του σε ιδιω­τι­κό-κε­φα­λαιο­ποι­η­τι­κό, ώστε τα κενά στο κρά­τος πρό­νοιας να κα­λύ­πτο­νται από τις ιδιω­τι­κές ασφα­λι­στι­κές εται­ρεί­ες, όπως ορί­ζει η νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη ιδε­ο­λη­ψία. Και είναι το λι­γό­τε­ρο «ανα­τρι­χια­στι­κό», όταν μια τέ­τοια πο­λι­τι­κή προ­τεί­νε­ται από μια κυ­βέρ­νη­ση που πο­ρεύ­ε­ται «στο όνομα της Αρι­στε­ράς».  

Τα Τα­μεία που έχα­σαν 13 δισ. ευρώ με το πε­ρί­φη­μο PSI, που χά­νουν δε­κά­δες δισ. το χρόνο από τα πο­σο­στά ανερ­γί­ας, από την αδή­λω­τη και ευ­έ­λι­κτη ερ­γα­σία, από την ει­σφο­ρο­δια­φυ­γή και την ει­σφο­ρο­κλο­πή, επι­χει­ρεί­ται να πρι­μο­δο­τη­θούν, για άλλη μια φορά, από το «αίμα» των συ­ντα­ξιού­χων και των ερ­γα­ζο­μέ­νων.  

Για μια πραγ­μα­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς, μο­νό­δρο­μος θα ήταν μια σειρά ρι­ζο­σπα­στι­κών μέ­τρων, στο πλαί­σιο μιας γε­νι­κό­τε­ρης πο­λι­τι­κής αντι­στρο­φής των πληγ­μά­των που έχουν δε­χτεί τα Τα­μεία από τη δια­χρο­νι­κή τους λη­στεία: Μέ­τρα-ερ­γα­λεία άντλη­σης πόρων για τη χρη­μα­το­δό­τη­ση του συ­στή­μα­τος κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης, που δεν μπο­ρούν παρά να πλήτ­τουν τον τα­ξι­κό αντί­πα­λο (επα­να­φο­ρά των ερ­γο­δο­τι­κών ει­σφο­ρών, έκτα­κτη φο­ρο­λό­γη­ση σε κά­ποιας μορ­φής δρα­στη­ριό­τη­τα του κε­φα­λαί­ου) και να προ­στα­τεύ­ουν τον κόσμο της ερ­γα­σί­ας (καμία μεί­ω­ση στις κύ­ριες και επι­κου­ρι­κές συ­ντά­ξεις, μεί­ω­ση των προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης στα πριν από την κρίση επί­πε­δα: 35ε­τία στα 60 ή 37ε­τία χωρίς όριο ηλι­κί­ας), ενι­σχύ­ο­ντας έτσι τον υπο­χρε­ω­τι­κό, κα­θο­λι­κό και ανα­δια­νε­μη­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα της κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης.  

Γι’ αυτή την προ­ο­πτι­κή έχου­με άμεσο κα­θή­κον να πα­λέ­ψου­με, ξε­κι­νώ­ντας από την απο­τρο­πή ψή­φι­σης και εφαρ­μο­γής του «νέου ασφα­λι­στι­κού οδο­στρω­τή­ρα». Και αυτή η επεί­γου­σα μάχη ξε­κι­νά­ει από τη μα­ζι­κή συμ­με­το­χή στις κι­νη­το­ποι­ή­σεις για την ψή­φι­ση του πο­λυ­νο­μο­σχε­δί­ου. Από πλα­τιές πρω­το­βου­λί­ες ενη­μέ­ρω­σης για το πε­ριε­χό­με­νο του πε­ρί­φη­μου «πο­ρί­σμα­τος Σοφών», από μα­ζι­κές-ενω­τι­κές, δυ­να­μι­κές και συ­ντο­νι­σμέ­νες δρά­σεις των συν­δι­κά­των και της Αρι­στε­ράς, με στόχο την από­κρου­ση της αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­σης του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος. Σε αντί­θε­τη πε­ρί­πτω­ση, οι οπα­δοί της «ΤΙΝΑ», θα έχουν πε­τύ­χει μια στρα­τη­γι­κή νίκη.  

*Πηγή: rproject.gr  

Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2015

του Joris Leverink

Οι Σαββατιάτικες επιθέσεις σε μια φιλειρηνική διαδήλωση στην Άγκυρα, κατά τις οποίες σκοτώθηκαν πάνω από εκατό άτομα και τραυματίστηκαν πολύ περισσότερα, έφεραν για μια ακόμη φορά στην επιφάνεια τις βαθιές ρήξεις που συνεχίζουν να κυριαρχούν στο κοινωνικό και πολιτικό τοπίο της Τουρκίας.

Στις 10.04 π.μ. δύο εκρήξεις, με διαφορά μερικών δευτερολέπτων, συγκλόνισαν το πλήθος των διαδηλωτών που συγκεντρώθηκαν μπροστά από το σιδηροδρομικό σταθμό της πρωτεύουσας στο πλαίσιο της προετοιμασίας του μεγάλου φιλειρηνικού συλλαλητηρίου που ήταν προγραμματισμένο να γίνει αργότερα την ίδια ημέρα. Οι εκρήξεις σκότωσαν ακαριαία δεκάδες ανθρώπους - ο αριθμός των νεκρών, όπως ανακοινώθηκε από το φιλοκουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (HDP)[1] ανέρχεται σε 128 ενώ σχεδόν διακόσοι τραυματίστηκαν.
Καθώς οι επιζώντες περιέθαλπαν τους τραυματισμένους συντρόφους τους, κατέφθασε στην περιοχή η αστυνομία που, όλως περιέργως, ήταν απούσα τη στιγμή της έκρηξης. Αλλά αντί να προσπαθούν να ηρεμήσουν την κατάσταση, οι αστυνομικές δυνάμεις επιτέθηκαν στους πλήθη με δακρυγόνα ενώ απέκλειαν τους δρόμους που οδηγούν στην πλατεία, εμποδίζοντας τις υπηρεσίες πρώτων βοηθειών να φτάσουν στο χώρο της επίθεσης

Ένα βίντεο, που τραβήχτηκε αμέσως μετά τις επιθέσεις, δείχνει ένα πλήθος διαδηλωτών να συγκρούονται με την αστυνομία, στην προσπάθειά τους να ανοίξουν ένα διάδρομο για να περάσουν μέσα τα ασθενοφόρα.
Στον απόηχο των βομβιστικών ενεργειών, χιλιάδες άνθρωποι σε όλη τη χώρα βγήκαν στους δρόμους για να καταδικάσουν τις επιθέσεις, για τις οποίες θεωρούν άμεσα υπεύθυνη την κυβέρνηση. Συνθήματα όπως «Κράτος δολοφόνε, εσύ θα πληρώσεις το λογαριασμό» και «Κλέφτη, δολοφόνε, Ερντογάν!» ακούστηκαν σε πολλές πόλεις, ως έκφραση της βαθιά ριζωμένης λαϊκής οργής απέναντι στην κυβέρνηση της Τουρκίας, οργής που χαρακτηρίζει τις διαφορετικές κοινωνικές και πολιτικές ομάδες της αντιπολίτευσης της χώρας.

Ποιος ωφελείται;

Μέχρι στιγμής, κανείς δεν έχει αναλάβει την ευθύνη για τις επιθέσεις, όμως, η ομοιότητα ανάμεσα στις βομβιστικές ενέργειες στην Άγκυρα κι εκείνες στο Σουρούτς και το Ντιγιαρμπακίρ στις 20 Ιουλίου και στις 5 Ιουνίου αντίστοιχα, κάνει πολλούς να υποψιάζονται ότι το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος (IS) θα μπορούσε να είναι πίσω από αυτές.
Οι επιθέσεις στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του HDP στο Ντιγιαρμπακίρ και σε μια συγκέντρωση ακτιβιστών που σχεδίαζαν να βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση του Κομπανί στο Σουρούτς εκτελέστηκαν και οι δύο από βομβιστές αυτοκτονίας με ύποπτες διασυνδέσεις με το IS. Παρά το γεγονός ότι και στις δύο επιθέσεις το IS δεν ανέλαβε επίσημα την ευθύνη, ελάχιστοι αμφιβάλουν ως προς το ποιος είναι υπεύθυνος γι' αυτές.
Ωστόσο, αυτές τις μέρες, ελάχιστους ανθρώπους στην Τουρκία απασχολεί το ερώτημα αν είναι ή δεν είναι το IS πίσω από την βομβιστική επίθεση στην Άγκυρα. Το πραγματικό ερώτημα είναι σε ποιο βαθμό φτάνει η εμπλοκή του τουρκικού κράτους και των δυνάμεων ασφαλείας κι αν οι επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν με τη γνώση, την υποστήριξη ή ακόμα και τις διαταγές της υπηρεσιακής κυβέρνησης του ΑΚΡ[2].
Η έλλειψη σεβασμού για τις ανθρώπινες ζωές -και ειδικά αυτές των Κούρδων- έχουν γίνει αξίωμα για τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες και τις ένοπλες δυνάμεις ιδιαίτερα από τότε που έκαψαν χωριά, εκτόπισαν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και εξαφάνισαν χιλιάδες σε μια προσπάθεια να σπάσουν την αντίσταση των Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (ΡΚΚ) στη δεκαετία του 1990.
Αυτή ακριβώς η τακτική επανέρχεται στο προσκήνιο τώρα καθώς το κράτος έχει ξαναρχίσει τις επιθέσεις ενάντια στους Κούρδους αντάρτες στην προσπάθεια να αποκλείσει ολόκληρες κουρδικές πόλεις, να τις αποκόψει από τον έξω κόσμο για μέρες κάνοντας παράλληλα τους άμαχους πληθυσμούς στόχους των ελεύθερων σκοπευτών και φαινομενικά «τυχαίων» βομβαρδισμών του πυροβολικού.
Αλλά το αν η κυβέρνηση θα έφτανε τόσο μακριά ώστε να βομβαρδίσει τους ίδιους της τους πολίτες, ή θα επέτρεπε στο IS να το πράξει απλά για να παρατείνει το πολιτικό της πρόγραμμα είναι το βασικό ερώτημα που φτάνει στην καρδιά της σημερινής κρίσης στην Τουρκία. Ο Σαλαετίν Ντερμιτάς, συμπρόεδρος του HDP, ήταν ξεκάθαρος σε μια δημόσια δήλωση του σχετικά με τους βομβαρδισμούς:
«Η Άγκυρα είναι η πρωτεύουσα της Τουρκίας. Ακόμη και αν πετάξει ένα μόνο πουλί πάνω από την πόλη, το κράτος θα το μάθει. Είναι η καλύτερα επιτηρούμενη πόλη της χώρας. Διοργανώσαμε ένα μαζικό συλλαλητήριο με εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, αλλά δεν βρέθηκε καθόλου προσωπικό ασφαλείας στους δρόμους. Δείτε τις δικές τους συγκεντρώσεις: οι έλεγχοι ασφαλείας ξεκινούν αρκετά τετράγωνα πιο μακριά».
Για να ανακαλύψει κανείς τις δυνάμεις που ευθύνονται γι’ αυτή τη βάρβαρη επίθεση, πρέπει να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα: «ποιος ωφελείται;».

Πυροδοτώντας τη σύγκρουση

Οι χρήστες των μέσων ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης που υποστηρίζουν την κυβέρνηση –γνωστοί στην Τουρκία ως AK trolls[3], λόγω της υποστήριξης τους στο ΑΚΡ- δεν έχασαν την ευκαιρία να υποδείξουν το HDP ως το μοναδικό υπεύθυνο για την βομβιστική επίθεση, υποστηρίζοντας ότι (το HDP) εμφανίζεται ως θύμα για να καταφέρει να συγκεντρώσει ψήφους στις επερχόμενες εκλογές.

Τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης γρήγορα υιοθέτησαν αυτή την άποψη και υποστήριξαν ότι επειδή οι επιθέσεις στο Ντιγιαρμπακίρ και το Σουρούτς ενίσχυσαν την δημοτικότητα του HDP, οι υπεύθυνοι για τις επιθέσεις στην Άγκυρα θα πρέπει να αναζητηθούν μέσα από τις τάξεις του φιλοκουρδικού κόμματος. Διακόπτοντας για λίγο τις ευθείς κατηγορίες στο HDP, ο πρωθυπουργός Νταβούτογλου σε ομιλία του υποστήριξε ότι τρεις ομάδες ήταν ικανές να αναλάβουν μια τέτοια επίθεση εκεί: το IS, το PKK και το DHKP-C[4], μια μαχητική αριστερή οργάνωση.
Αν και είναι αλήθεια ότι οι προηγούμενες επιθέσεις αύξησαν την υποστήριξη στο HDP, το να δει κανείς αυτή (την επίθεση) ως «απόδειξη» του απίστευτου ισχυρισμού ότι το HDP θα έφτανε να σκοτώσει τους ίδιους του τους υποστηρικτές μόνο για να συγκεντρώσει μερικές ψήφους είναι απλά εξωφρενικό. Εάν η βομβιστική επίθεση στο Ντιγιαρμπακίρ και το Σουρούτς και ενίσχυσαν την υποστήριξη στο HDP αυτό συνέβη επειδή το κόμμα ισχυρίστηκε ότι έχει γίνει στόχος μιας κρατικά ενορχηστρωμένης εκστρατείας εκφοβισμού.
Αν ψάξει κανείς για ένα κόμμα που δεν εγκαταλείπει την άθλια τακτική να προσπαθεί να επωφεληθεί από μια σφαγή, υπάρχει κι άλλος πολύ πιθανότερος υποψήφιος: το κυβερνών ΑΚΡ. Σε πολλές περιπτώσεις έχει εκτεθεί για την καλυμμένη υποστήριξη που παρέχει στο IS, ιδίως όταν η τρομοκρατική οργάνωση είχε ξεκινήσει την επίθεση εναντίον της Συριακής κουρδικής πόλης Κομπανί, στα σύνορα με την Τουρκία.

Όταν ο έγινε ο βομβαρδισμός του Σουρούτς και όλα έδειχναν προς το IS, πολλοί υποστήριξαν πως το ΑΚΡ ευθύνεται για την επίθεση, και μια μαχητική ομάδα που συνδέεται με το ΡΚΚ εκτέλεσε δύο αστυνομικούς σε μια πράξη εκδίκησης. Για την κυβέρνηση, αυτή ήταν η δικαιολογία που έψαχνε και αντί να αναζητήσει την οργάνωση που ευθύνεται για τους θανάτους 33 άοπλων Τούρκων πολιτών, ξεκίνησε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον του ΡΚΚ, ρίχνοντας εκατοντάδες βόμβες στους Κούρδους αντάρτες σε σύγκριση με μόνο μια χούφτα βόμβες εναντίον του ISτην πρώτη εβδομάδα μετά την επίθεση στο Σουρούτς.
Εκείνη την εποχή, πολλοί συνέδεσαν άμεσα την «αντιτρομοκρατική εκστρατεία» του ΑΚΡ άμεσα με τις φτωχές επιδόσεις του στις εκλογές του Ιουνίου, στις οποίες έχασε την απόλυτη πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο για πρώτη φορά από τότε που ανήλθε στην εξουσία το 2002. Οι ζημίες του ΑΚΡ συνέπεσαν με σημαντικά κέρδη για το HDP, το οποίο κατάφερε να μπει στη Βουλή με 13% των ψήφων – το πρώτο φιλοκουρδικό κόμμα στην ιστορία της Τουρκίας.
Το HDP και οι Κούρδοι που αυτό αντιπροσωπεύει θεωρούνται πλέον ως η μεγαλύτερη απειλή για την εξουσία του ΑΚΡ. Βυθίζοντας τη χώρα στο χάος και βάζοντας τα ελεγχόμενα απ’ αυτόν εθνικά μέσα ενημέρωσης να παρουσιάζουν το HDP ως υπεύθυνο για τη βία, ο Ερντογάν προσπαθεί να φτιάξει κλίμα υπέρ του στις επερχόμενες εκλογές που ανακοινώθηκαν για το Νοέμβρη όταν απέτυχαν οι διαπραγματεύσεις για κυβέρνηση συνασπισμού στα μέσα Αυγούστου.
Τώρα, περιέργως, μετά από τρεις μήνες μαχών μεταξύ των Τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και των ανταρτών του ΡΚΚ στις οποίες υπολογίζεται ότι έχουν σκοτωθεί εκατοντάδες και από τις δύο πλευρές - για να μην μιλήσουμε για τις δεκάδες των απωλειών μεταξύ των αμάχων, ως επί το πλείστον από τα χέρια του Τουρκικού στρατού και της αστυνομίας- η δίδυμη βομβιστική επίθεση στην Άγκυρα, έρχεται σε μια περίοδο όπου το PKK είχε μόλις αποφασίσει μονομερή κατάπαυση του πυρός.
Μη θέλοντας να δώσει στον Ερντογάν μια δικαιολογία που θα του επέτρεπε να αναβάλλει την ψηφοφορία, ή ακόμα και να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης καθιστώντας τον εαυτό του δικτάτορα, το Σάββατο το PKK ανακοίνωσε την παύση όλων των στρατιωτικών ενεργειών του μέχρι να διεξαχθούν οι εκλογές. Η δήλωση της μονομερούς κατάπαυσης του πυρός έγινε μετά τις βομβιστικές επιθέσεις, αλλά ήδη αναμενόταν αρκετές ημέρες πριν.
Στην πραγματικότητα, η σύγκρουση στα νοτιοανατολικά δεν είναι τίποτα λιγότερο από την προεκλογική εκστρατεία του ΑΚΡ και η κατάπαυση του πυρός λίγες μόνο εβδομάδες πριν από τις κατά πάσα πιθανότητα πιο κρίσιμες εκλογές στην ιστορία του κόμματος είναι το τελευταίο πράγμα που ο Ερντογάν και οι σύντροφοί του χρειάζονται τώρα. Το ΑΚΡ διαχέει την εντύπωση ότι αυτό είναι το μόνο κόμμα που θα σώσει τη χώρα από την κατάρρευση, ότι ο Ερντογάν είναι ο ισχυρός ηγέτης που χρειάζεται η χώρα σε περιόδους κρίσης και ότι, συντρίβοντας την Κουρδική αντίσταση, θα εδραιώσει μια για πάντα την ηγεμονία του Τουρκικού κράτους σε όλες τις περιοχές της χώρας. Η κατάπαυση του πυρός θα εκθέσει φυσικά την κενότητα των ισχυρισμών αυτών, αφήνοντας στο ΑΚΡ ελάχιστα να επιδείξει.
Στο πλαίσιο αυτό, η βομβιστική επίθεση στην Άγκυρα θα του χρησιμεύσει για να ακυρώσει την κατάπαυση του πυρός προκαλώντας αντίποινα από το ΡΚΚ και έτσι να συντηρήσει τη σύγκρουση μέχρι τις εκλογές.

Κυβερνητική ευθύνη

Από αυτή τη σκοπιά, μπορεί κανείς ξεκάθαρα να δει πώς το ΑΚΡ θα μπορούσε να επωφεληθεί από τις επιθέσεις του Σαββάτου. Ωστόσο, επειδή επωφελείται αυτό δεν συνεπάγεται την άμεση ευθύνη του, όπως ακριβώς και το HDP δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνο για τις επιθέσεις σε μέλη του, στα γραφεία και στα συλλαλητήρια του επειδή αυτές θα μπορούσαν να «βοηθήσουν» τους ισχυρισμούς του ότι έχει στοχοποιηθεί από το κράτος. Το ερώτημα «ως ποιο βαθμό φτάνει η συμμετοχή του AKP στις προαναφερθείσες επιθέσεις;» πιθανότατα δεν θα απαντηθεί ποτέ ικανοποιητικά.
Αλλά είτε το ΑΚΡ είχε εμπλακεί άμεσα είτε όχι, η απάντηση της κυβέρνησης στο τραγικό συμβάν δείχνει ότι έσπευσε να το εκμεταλλευτεί προς όφελός της. Στην τριαντάλεπτη ομιλία του για τις τρομοκρατικές επιθέσεις, ο πρωθυπουργός Νταβούτογλου ξόδεψε είκοσι λεπτά για να καταγγέλλει το HDP και τον συμπρόεδρό του, τον Ντεμιρτάς. Προσπαθώντας να υπερασπιστεί τη σκληρή στάση της κυβέρνησης απέναντι στην τρομοκρατία, το πήγε ακόμα παραπέρα κάνοντας τον παράλογο ισχυρισμό ότι ο βομβιστής αυτοκτονίας που ευθύνεται για την επίθεση στο Σουρούτς είχε συλληφθεί και παραδοθεί στη δικαστική εξουσία.
Για πολλούς στην Τουρκία η κατάσταση είναι σαφής: η κυβέρνηση του ΑΚΡ φέρει την ευθύνη για τους θανάτους των πολιτών της. Είτε το ΑΚΡ πραγματικά ενορχήστρωσε την επίθεση είτε απλά απέτυχε να παράσχει την απαραίτητη ασφάλεια στους διαδηλωτές, ως κυβέρνηση το κόμμα φέρει την ευθύνη για την ασφάλεια των πολιτών. Η παράλειψή του να το πράξει συνιστά ένα σοβαρό έγκλημα για το οποίο θα έπρεπε να λογοδοτήσει - όχι μόνο στο εσωτερικό της Τουρκίας, αλλά και διεθνώς.
Η κοινωνία της Τουρκίας είναι περισσότερο από ποτέ διαιρεμένη και με τον Ερντογάν να αρνείται να μοιραστεί την εξουσία, ενώ την ίδια στιγμή χάνει την εμπιστοσύνη και την υποστήριξη μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού, το μέλλον φαίνεται πολύ ζοφερό. Οι διαθέσιμες επιλογές για τον Τουρκικό λαό έχουν περιοριστεί στη δημοκρατία από τη μία πλευρά, και στον Ερντογάν από την άλλη. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το αποτέλεσμα των εκλογών του Νοεμβρίου δεν θα είναι διαφορετικό από την ψηφοφορία του Ιουνίου και, αν το ΑΚΡ τότε συνεχίσει να μην παραδέχεται την ήττα και δεν επιτρέψει το σχηματισμό μιας κυβέρνησης συνασπισμού, η βομβιστική επίθεση στην Άγκυρα θα μπορούσε μόνο να είναι ένας προάγγελος του τι μέλλει γενέσθαι στην Τουρκία.

Ο Joris Leverink είναι ανεξάρτητος δημοσιογράφος, με έδρα την Κωνσταντινούπολη, συντάκτης του περιοδικού ROARκαι αρθρογράφος του TeleSUR English

Πηγή: ROAR

Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Ζαβουδάκης

[1] Το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (στα Τουρκικά Halkların Demokratik Partisi - HDP, στα Κουρδικά Partiya Demokratik a Gelan) είναι αριστερό πολιτικό κόμμα της Τουρκίας.

Ιδρύθηκε το 2012 μέσα από τις διεργασίες του «Δημοκρατικού Κογκρέσσου των Λαών», ενός σχηματισμού που συσπείρωνε κυρίως Κούρδους της Τουρκίας αλλά και άλλες μειονότητες (Αλεβίτες κ.α.).Έχει δύο συμπροέδρους, έναν άνδρα και μια γυναίκα, τον Σαλαετίν Ντεμιρτάς και τη Φιγκέν Γιουκσεκντάγκ.

Τα φιλοκουρδικά κόμματα συνήθως λάμβαναν ποσοστά κοντά στο 6-7%, αν και οι Κούρδοι της Τουρκίας είναι πολλοί περισσότεροι, καθώς πολλοί υποστήριζαν το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης εξαιτίας των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων. Μη μπορώντας να ξεπεράσουν το εκλογικό όριο του 10%, τα φιλοκουρδικά κόμματα δε συμμετείχαν στις εκλογές αλλά υποστήριζαν ανεξάρτητους υποψήφιους. Ωστόσο, μετά την επιτυχημένη εκστρατεία του Σαλαετίν Ντεμιρτας για την προεδρία της Τουρκικής Δημοκρατίας το 2014, που απευθύνθηκε πέρα από τους Κούρδους και σε κοσμικούς και φιλελεύθερους Τούρκους, και την πολιορκία του Κομπανί, κατά την οποία μερίδα των Κούρδων αποξενώθηκε από την τουρκική κυβέρνηση, το HDP αποφάσισε να συμμετάσχει στις τουρκικές βουλευτικές εκλογές του 2015. Στο εκλογικό του μανιφέστο το HDP προέβαλε, πέρα από παραδοσιακά κουρδικά αιτήματα, όπως την ειρηνευτική διαδικασία για τον τερματισμό της ένοπλης σύγκρουσης των Κούρδων ανταρτών και του τουρκικού κράτους, αιτήματα για τα δικαιώματα των γυναικών και των μειονοτήτων της Τουρκίας και την αντίθεσή του στα σχέδια του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, να ενισχύσει τις εξουσίες του.

Στις εκλογές το HDP πέρασε το εκλογικό όριο του 10%, κέρδισε το 13% των ψήφων και 80 έδρες στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας.Στις 31 από τις 80 έδρες εξελέγησαν γυναίκες, μία από τις οποίες είναι η Ντιλέκ Οτσαλάν, ανιψιά του φυλακισμένου ηγέτη του PKK Αμπντουλάχ Οτσαλάν.

[2] AKP : Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (στα τουρκικά Adalet ve Kalkınma Partisi).

[3] Στη γλώσσα του διαδικτύου η λέξη τρολ (troll) περιγράφει κάποιον χρήστη του Ίντερνετ «με πονηρά προκλητικές, σκόπιμα ανόητες ή επιτηδευμένα εκτός θέματος θέσεις και απόψεις σε μία online ανοιχτή κοινότητα, όπως ένα φόρουμ συζήτησης, mailing list, chat room ή μπλογκ, με πρωταρχική πρόθεση να προκαλέσει και να ερεθίσει άλλους χρήστες[ ή με κάθε τρόπο να επιφέρει διαταραχή σε μια διαδικτυακή συζήτηση για οποιοδήποτε θέμα και να πετύχει μια αλυσίδα αντιδράσεων από άλλους χρήστες. Η συμπεριφορά αυτή πολλές φορές συνοδεύεται από αμφιλεγόμενη διαμάχη των υπολοίπων περί του σκοπού του».

[4] Το Επαναστατικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Κόμμα-Μέτωπο, στα (τουρκικά Devrimci Halk Kurtuluş Partisi-Cephesi ή DHKP / C) είναι ένα μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα της Τουρκίας που ιδρύθηκε το 1978 ως Επαναστατική Αριστερά (στα τουρκικά Devrimci Sol ή Dev Sol), και μετονομάστηκε σε DHKP / C το 1994. Στην Τουρκία, τις ΗΠΑ και την ΕΕ θεωρείται «τρομοκρατική οργάνωση».

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Διαδηλωτές επιχείρησαν να περικυκλώσουν το κτήριο, όπου διεξάγεται η Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε., αντιδρώντας στη συνθήκη ΤΤΙΡ (Διατλαντική Εταιρική Σχέση Συναλλαγών και Επενδύσεων).

Παρά τη συνεχή βροχόπτωση και τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, οι διαδηλωτές έκλεισαν αρκετούς δρόμους περιμετρικά του κτηρίου, με τους άνδρες της αστυνομίας να προσαγάγουν 104 άτομα. Οι προσαχθέντες μετά από λίγο, αφέθηκαν ελεύθεροι.

Στη διαδήλωση συμμετείχαν άτομα, τα οποία ξεκίνησαν από την Ισπανία, τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ελλάδα, με τελικό σταθμό τις Βρυξέλλες, προκειμένου να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην εμπορική συμφωνία Ε.Ε. – ΗΠΑ.

Πηγή: ΑΜΠΕ, Γαλλικό Πρακτορείο

ΣΥΝΕΝΩΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΑ ΜΠΛΟΚ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ, ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ, ΤΟΥ ΠΑΜΕ, ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΤΟΥ ΕΠΑΜ

Μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας πολλών χιλιάδων πολιτών πραγματοποιήθηκε σήμερα Παρασκευή (16/10) έξω από τη Βουλή, η οποία κατέκλυσε την οδό Αμαλίας στο Σύνταγμα.

Η συγκέντρωση στρεφόταν ενάντια στο μνημονιακό πολυν/διο έκτρωμα που ψηφίζεται σήμερα τα μεσάνυκτα στη Βουλή και ενάντια στην πρόταση των κυβερνητικά εγκάθετων ψευδο-"σοφών", η οποία δίνει τη χαριστική βολή στις συντάξεις και διαλύει κάθε ίχνος από το δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος.

Πολιτικοί παρατηρητές τόνιζαν ότι η συγκέντρωση έξω από το Σύνταγμα είναι η πρώτη αντικυβερνητική συγκέντρωση, η οποία έλαβε χώρα τόσο νωρίς μετά τις εκλογές και από αυτήν την άποψη την χαρακτήριζαν μαζική και πετυχημένη και ιδιαίτερης πολιτικής σημασίας. Οι ίδιοι παρατηρητές τόνιζαν ότι η συγκέντρωση αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί αφετηρία ενός νέου μεγάλου αντιμνημονιακού κινήματος, το οποίο θα έχει τώρα νέα ποιοτικά και αγωνιστικά χαρακτηριστικά συνέπειας, σταθερότητας, προσανατολισμού και αποτελεσματικότητας. Αναλυτές, τέλος σημείωναν ότι αν από τόσο νωρίς σημειώνονται τόσο μαζικές αντιδράσεις κατά της κυβέρνησης, τότε είναι βεβαιον ότι σε πολύ λίγο διάστημα, ίσως μηνών, η κυβέρνηση θα βρεθεί αντιμέτωπη με ένα γιγάντιο μαζικό κίνημα στη βάση μιας πραγματικής ριζοσπαστικής προοοδευτικής εναλλακτικής λύσης.

Στη συγκέντρωση έξω από το Σύνταγμα έδωσε το παρόν η Λαϊκή Ενότητα με ένα ιδιαίτερα ισχυρό μπλοκ και αρκετά πανώ. Η ιδιαίτερη παρουσία της Λαϊκής Ενότητας, η οποία είναι σημαντική σε όλες τις τελευταίες κινητοποιήσεις (ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ στη Δραπετσώνα, πορεία αλληλεγγύης στους Κούρδους κλπ), δείχνει ένα ζωντανό κινηματικό προσανατολισμό της παράταξης και αποτελεί μια ελπιδοφόρα εξέλιξη που μπορεί να αποβεί καθοριστική για το λαϊκό κίνημα και συνολικά την Αριστερά και το νικηφόρο μέλλον της, ενώ μπορεί να προσδώσει στην ίδια τη Λαϊκή Ενότητα ένα νέο πρωτοπόρο και ενωτικό ρόλο στον αριστερό, προοδευτικό, πατριωτικό και δημοκρατικό χώρο και μια ιδιαίτερη δυναμική επιρροής στο λαό και τη νεολαία. 

Στο μπλοκ της Λαϊκής Ενότητας έδινε το παρόν μεγάλη αντιπροσωπεία ηγετικών στελεχών της με επικεφαλής τον Παναγιώτη Λαφαζάνη. Ανάμεσα στα στελέχη που διακρίναμε ήταν ο Δημ. Στρατούλης, ο Στ. Λεουτσάκος, ο Παναγ. Σωτήρης, ο Δημ. Σαραφιανός, η Σόφη Παπαδόγιαννη, ο Νίκος Γαλάνης, η Νάντια Βαλαβάνη, η Μαρία Μπόλαρη, η Αγλαϊα Κυρίτση και πολλοί άλλοι/ες.

Στη διάρκεια της συγκένρωσης ο Παν. Λαφαζάνης έκανε δήλωση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, η οποία, ως συνήθως αποσιωπήθηκε από τα περισσότερα, τα οποία παίζουν ένα βρώμικο καθεστωτικό ρόλο, αναγνωρίζοντας στη Λαϊκή Ενότητα την κύρια, αν όχι και μοναδική στην πράξη, απειλή του συστήματος. Κύκλοι της Λαίκής Ενότητας τόνιζαν ότι θα ανοίξουν σκληρό μέτωπο ενάντια στα συστημικά μέσα το επόμενο διάστημα.

Ο Παναγ. Λαφαζάνης τόνισε μεταξύ άλλων στη δήλωση του ότι "Η πολιτική της κυβέρνησης Τσίπρα συνοψίζεται στη φράση: Γερνάμε πρόωρα με την ανεργία τη νεολαία, στέλνοντας τα καλύτερα μυαλά της στην ξενιτειά, ενώ σκοτώνουμε τα "άλογα" όταν γεράσουν με συντάξεις εξαθλιώσης. Η χώρα με το τρίτο μνημόνιο δεν έχει παρόν και κυρίως δεν έχει μέλλον. Ζούμε την αφετηρία γιγάντιων μαζικών αγώνων, που θα σαρώσουν πραγματικά τα μνημόνια και θα αποδείξουν ότι η χώρα διαθέτει αληθινή ριζοσπαστική εναλλακτική λύση".

Να τονιστεί, επίσης, ότι ιδιαίτερα μαζική ήταν η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια και ογκώδης η πορεία του που κατέληξε στο Σύνταγμα. Στη συγκέντρωση του Συντάγματος μαζικό παρών έδωσαν, επίσης η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΕΠΑΜ, το ΑΚΕΠ και άλλες οργανώσεις και κινήματα.

Αξίζει να σημειωθεί, επίσης, ότι στο Σύνταγμα επί της οδού Αμαλίας, συνενώθηκαν εκ των πραγμάτων όλα τα μπλοκ που συμμετείχαν στη διαμαρτυρία, από αυτά των συνδικάτων, της ΑΔΕΔΥ και της Λαϊκής Ενότητας μέχρι αυτό του ΠΑΜΕ. Το γεγονός αυτό υποδηλώνει ότι μπορεί, χωρίς να "μολυνθεί" καμία πλευρά, να υπάρξει κοινή δράση στην Αριστερά και να προσδώσει νέα αποτελεσματικότητα στους αγώνες.

Τέλος, μαζικές και επιτυχείς συγκεντρώσεις διαμρτυρίας πραγματοπιήθηκαν σε πολλές πόλεις ανά την Ελλάδα, όπως στη Θεσ/κη, το Ηράκλειο Κρήτης, τα Χανιά κ.α.

Να υπογραμμίσουμε, επίσης, τα απαράδεκτα και διαστρεβλωτικά ρεπορτάζ για τις συγκεντρώσεις και πορείες από τις διάφορες συστημικές ιστοσελίδες αλλά και την επιτηδευμένη υποβάθμιση της σημαντικής συμμετοχής της Λαϊκής Ενότητας στις διαμαρτυρίες, κάτι που δεν θα αφήσουμε χωρίς σχολιασμό με αναφορά σε συγκεκριμένα site την επόμενη φορά.

Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2015

πηγη: iskra.gr

Από το Χρήστο Κόνιαρη

Οι πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας στην εφημερίδα το «ΕΘΝΟΣ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ» για το νέο μισθολόγιο που ετοιμάζεται να προωθήσει η κυβέρνηση, αν επιβεβαιωθούν, βάζουν για πολλά χρόνια στο ψυγείο τους μισθούς των εργαζομένων στο Δημόσιο.

Συγκεκριμένα αν το επίπεδο του Βασικού μισθού με βάση το σενάριο του νέου μισθολογίου είναι μικρότερο από το σημερινό μισθό που παίρνει κάποιος εργαζόμενος, τότε ο μισθός του παγώνει για όσα χρόνια απαιτούνται για να φτάσει με βάση το νέο μισθολόγια στο σημερινό επίπεδο βασικών αποδοχών (Βασικό μισθό) που λαμβάνει.

Μιλάμε για σενάριο τρόμου, αφού όπως προκύπτει από τους σχετικούς πίνακες οι μισθοί μπορεί να μείνουν παγωμένοι μέχρι και 20 χρόνια, σενάριο που συνάδει πλήρως με τις μνημονιακές δεσμεύσεις για συνεχείς περικοπές στις δαπάνες, ακόμα και τις μισθολογικές Αν μάλιστα κάποιος αναλογιστεί ότι το μεσοπρόθεσμό του 2014, που θα αναπροσαρμοστεί μέχρι τα τέλη του χρόνου, επί το χείρον, προβλέπει μείωση στη συνολική μισθολογική δαπάνη για τα επόμενα χρόνια το σενάριο αυτό μάλλον βρίσκεται πολύ κοντά στην πραγματικότητα.

Ουσιαστικά οδηγούμαστε με βάση αυτό το σενάριο σε μια πλήρη φτωχοποίηση των εργαζομένων στο Δημόσιο, παρά τις αντιθέτου διακηρύξεις της Κυβέρνησης.

Από την πρώτη επεξεργασία των στοιχείων με βάση το δημοσίευμα του Έθνους αλλά και τους βασικούς μισθούς που ίσχυαν μέχρι σήμερα μπορείτε να δείτε:

1. Στην πρώτη στήλη τα έτη υπηρεσίας σε κάθε κατηγορία (έχουμε επιλέξει να παρουσιάσουμε στοιχεία για τις αποδοχές εργαζομένων στο δημόσιο με 5, 10, 15. 20, 25, 30, 35 και 40 έτη υπηρεσίας)

2. Στην δεύτερη στήλη το επίπεδο των σημερινών αποδοχών κατά κατηγορία με βάση τα αντίστοιχα χρόνια υπηρεσίας, με την προϋπόθεση ότι δεν υπήρχε στασιμότητα λόγω μη εξέλιξης στον επόμενο βαθμό.

3. Στην τρίτη στήλη το επίπεδο των αποδοχών που προβλέπονται στο σενάριο του νέου μισθολογίου με βάση τα χρόνια υπηρεσίας και την κατηγορία.

4. Στην τέταρτη στήλη τα χρόνια που θα παραμείνει παγωμένος ο μισθός του εργαζόμενου.

Από τους πίνακες που ακολουθούν φαίνεται καθαρά ότι με βάση το σενάριο αυτό σε καμία κατηγορία δεν προκύπτει αύξηση βασικών μισθών, αντιθέτα, προκύπτουν μεγάλες μειώσεις.

Δείτε τους σχετικούς πίνακες ανά κατηγορία:

Αυτά αποτελούν μια πρώτη προσέγγιση του ζητήματος και για το θέμα θα επανέλθουμε με πιο αναλυτικές επισημάνσεις και πληροφορίες.

πηγη: ergasianet.gr

Τι προβλέπει η νέα σύμβαση παραχώρησης μεταξύ δημοσίου και ΟΛΠ που προωθεί άρον-άρον το ΤΑΙΠΕΔ – Προκλητικά χαριστικές ρυθμίσεις για τον επενδυτή – Δεν κάλεσαν του υπουργείο Πολιτισμού στη διαβούλευση.

Με ημερομηνία 28 Σεπτεμβρίου και την επισήμανση «Αυστηρά Απόρρητο & Εμπιστευτικό» παραδόθηκε από τη Διοίκηση του ΤΑΙΠΕΔ στο υπ. Ναυτιλίας και στον ΟΛΠ το Προσχέδιο της αναθεωρημένης Σύμβασης Παραχώρησης του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας. Το Προσχέδιο της Σύμβασης όπου περιγράφονται οι όροι λειτουργίας του ΟΛΠ, όπως είναι αυτή τη στιγμή, αλλά και όπως…. θα βολεύει στο μέλλον τον εκάστοτε αγοραστή, βρίσκεται στη διάθεση της εφημερίδας μας.

Στη συνέχεια παρουσιάζουμε τα βασικά του σημεία με τη δέσμευση ότι στο επόμενα φύλλα θα υπάρξει συνέχει της έρευνάς μας συνολικά για τις ιδιωτικοποιήσεις, οι οποίες απειλούν να μετατρέψουν τη χώρα κυριολεκτικά σε κουφάρι.

Όπως πολύ συγκεκριμένα αναφέρεται στο κείμενο (σελ. 12 παρ.4 Αντικείμενο Παραχώρησης) «το Ελληνικό Δημόσιο εκχωρεί στον ΟΛΠ (που σημαίνει και σε όποιον τον αγοράσει) το αποκλειστικό δικαίωμα κατοχής, χρήσης, διαχείρισης, διατήρησης, βελτίωσης και εκμετάλλευσης των Στοιχείων της Παραχώρησης, καθ’ όλη τη Διάρκεια της Παραχώρησης». Και ο πιο ανίδεος αντιλαμβάνεται τι σημαίνει η φράση πως ο διαχειριστής «επιτρέπεται να αποκτήσει τη φυσική κατοχή και να ασκεί πρωταρχικό φυσικό δικαίωμα διάθεσης επί των Στοιχείων Παραχώρησης» (η επισήμανση δική μας), ενώ την ίδια στιγμή σπεύδει να διευκρινίσει ότι δεν υπάρχει δικαίωμα εκμετάλλευσης του χώρου του λιμένα για δραστηριότητες που δεν σχετίζονται άμεσα με λιμενική βιομηχανική ή εμπορική αξιοποίηση, πολιτιστικές δραστηριότητες ή γενικού τουρισμού.

Μάλλον για να τηρήσει τα προσχήματα ή για να «ανακουφίσει» τα ώτα των φορέων που άμεσα πλήττονται, διευκρινίζει σε άλλο σημείο της σύμβασης (σελ. 55 παρ. 21) πως «Το Δημόσιο διατηρεί το δικαίωμα πρόσβασης στα Στοιχεία Παραχώρησης, μετά από την παροχή εύλογης προηγούμενης ειδοποίησης». Αφού, λοιπόν, οι Έλληνες ιθαγενείς οι οποίοι θα καταλήξουν να ζουν σε μια χώρα με ξεπουλημένες υποδομές, ενημερώσουν το νέο ιδιοκτήτη θα έχουν ίσως τη δυνατότητα να παρέμβουν για κάποιες… μικρο-υποθέσεις όπως:

• Ζητήματα εθνικής ασφάλειας και στρατιωτικά ζητήματα (εγκατάσταση ή ανάπτυξη μονάδων των Ενόπλων Δυνάμεων).

• Έλεγχος τελωνείων και επιβολή φόρων(!).

• Αντιμετώπιση περιβαλλοντικών ζητημάτων που έχουν επιφέρει ουσιαστική ρύπανση, που δεν αντιμετωπίζονται επαρκώς.

• Φυσικές καταστροφές και απόκριση σε κρίσεις.

• Εκδήλωση δημόσιων υποχρεώσεων.

• Διάθεση χώρων για κοινωνικούς ή πολιτιστικούς σκοπούς (και με επισήμανση σε άλλο σημείο, για περιορισμένο χρόνο και όσο δεν ενοχλεί την κύρια δραστηριότητα του λιμένα).

Το Δημόσιο θα συνεχίζει να πληρώνει, ο αγοραστής όχι

Και σαν να μην έφτανε αυτό, περιγράφεται πως με ευθύνη του Ελληνικού Δημοσίου «θα συντηρούνται οι πλωτές οδοί που οδηγούν στη θαλάσσια ζώνη λιμένα με τρόπο που να αποφεύγει κάθε παρεμβολή και να στηρίζει τη λειτουργία, χρήση και εκμετάλλευση του Λιμένα Πειραιά και του Δικαιώματος (σ.σ. του εκμεταλλευτή εννοεί)». Αντίστοιχη υποχρέωση προκύπτει για το Δημόσιο, τον Έλληνα φορολογούμενο δηλαδή, για τη συντήρηση της υποδομής εντός της Χερσαίας Ζώνης Λιμένα, εφόσον αυτή δεν είναι απαραίτητη για την κύρια χρήση του, από τον ιδιοκτήτη. Ουσιαστικά, λοιπόν, οι φορολογούμενοι καλούνται να συνεχίσουν να πληρώνουν φόρους για ένα λιμάνι, από το οποίο θα προκύπτει καθαρό και μετρήσιμο οικονομικό όφελος για τον Ιδιώτη. Και δεν φρόντισαν καν αυτό ως δαπάνη να συμπεριληφθεί σε οποιοδήποτε αντισταθμιστικό κονδύλι κ.λπ.

Όσο για τα λοιπά κρυμμένα οφέλη, αν και δεν γίνεται σαφής προσδιορισμός στο κείμενο της Σύμβασης, αποτελεί ακόμη «γκρίζο σημείο» εάν όντως θα υπάρξουν φορο-απαλλαγές για το νέο αγοραστή… Ίσως γιατί, προκειμένου να μη χαρακτηριστεί κραυγαλέα αυτή η Σύμβαση και να αποτραπεί ο κίνδυνος να προσβληθεί από οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο φορέα, η κυβέρνηση φρόντισε να περάσει σε άλλο νόμο την αντίστοιχη πρόθεσή της.

Έτσι, το άρθρο 10 του κεφαλαίου «Διατάξεις αρμοδιότητας υπουργείου Εσωτερικών» του πολυνομοσχεδίου που ψηφίστηκε μόλις την Παρασκευή το βράδυ, ο επίδοξος αγοραστής του ΟΛΠ λαμβάνει δύο σημαντικά «δώρα»: αφενός την απαλλαγή και προστασία από κάθε είδους δημοτικά τέλη και φόρους, αφετέρου τη διαγραφή -λόγω αναδρομικότητας- των χρεών του ΟΛΠ προς τους Δήμους.

Και αυτό την ώρα που τουλάχιστον 6 εκατομμύρια ευρώ των χρεών του ΟΛΠ προς τον Δήμο Κερατσινίου-Δραπετσώνας έχουν τελεσιδικήσει στα ελληνικά δικαστήρια και δεν υπάρχει άλλος τρόπος αποφυγής πληρωμής τους.

Τι παραχωρείται

Ο χάρτης που δημοσιεύεται εδώ αυτούσιος, δείχνει ξεκάθαρα τι εντάσσεται και τι όχι στη Σύμβαση Παραχώρησης, αν και οι «ροζ» ζώνες έχουν αρκετά αδιευκρίνιστα σημεία.

Όπως φαίνεται, ένα από τα σημεία που είχαν δημιουργήσει προστριβές με την ίδια την κοινωνία του Πειραιά, η Ζώνη Λιπασμάτων Δραπετσώνας μέχρι τον όρμο των Σφαγείων, θα επανεξεταστεί.

Εξαιρούνται, επίσης, τα κτίρια Λιμενοφυλάκων και της Πλοηγικής Υπηρεσίας, ενώ για τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, ορίζεται σε ειδικό σημείο της Σύμβασης (Υπο-Παραχωρήσεις) ότι θα πρέπει να υπάρξει αναλυτικό εγκεκριμένο επενδυτικό πρόγραμμα που να την περιλαμβάνει, ενώ αφήνεται ανοιχτό το θέμα η διαχείρισή τους να ελέγχεται από τη Δημόσια Αρχή Λιμένος, που θα δημιουργηθεί και θα «τρέξει» το πρόγραμμα.

Υπάρχουν, ωστόσο, μια σειρά παραβλέψεων που αφορούν σε χαρακτηρισμένους αρχαιολογικούς ζώρους, τους οποίους παρουσιάζουμε αναλυτικά με βάση το έγγραφο (Α.Π.: ΥΠΠΟΑ/ΓΓ/275829/6129) του υπ. Πολιτισμού που ο Δρόμος έχει στη διάθεσή του.

Κάντε κλικ εδώ και διαβάστε τις ενστάσεις του υπουργείου Πολιτισμού

Έτοιμοι οι «μνηστήρες»

Το ΤΑΙΠΕΔ ήδη «διαμήνυσε» τα χρονοδιαγράμματα

Σε σύσκεψη ΤΑΙΠΕΔ-στελεχών των Δημόσιων Οργανισμών δόθηκε deadline για το λιμάνι η ημερομηνία 5/12/2015.

Οι ξένοι και όχι μόνο «μνηστήρες» είναι ήδη έτοιμοι. Οι τρεις της αρχικής διαγωνιστικής διαδικασίας επιβεβαίωσαν το ενδιαφέρον τους. Αυτοί είναι η κινεζική Cosco, τη δανέζικη Maersk και η ICTS από τις Φιλιππίνες.

Στην ίδια σύσκεψη του ΤΑΙΠΕΔ με τους επικεφαλής των Οργανισμών ανακοινώθηκε ότι μέσα στον Οκτώβριο επαναπροκηρύσσεται ο διαγωνισμός της ΓΑΙΟΣΕ για το Θριάσιο Πεδίο. Καταληκτικό χρονοδιάγραμμα ορίστηκε το 1ο εξάμηνο 2016

ΕΕΣΤΥ-ΤΡΑΙΝΟΣΕ: Μέχρι 12/12 ζητήθηκε να έχουν περάσει σε φάση δεσμευτικών προσφορών. Οι τωρινές διοικήσεις «οφείλουν» ένα μήνα πριν να έχουν ξεκαθαρίσει τις διεταιρικές τους συμβάσεις ώστε να μην πληρώσει ο αγοραστής χρέη στο Δημόσιο.

Περιφερειακά αεροδρόμια: Στις 14 Οκτωβρίου ο προτιμητέος επενδυτής Fraport AG – Slentel Ltd και οι αναπληρωματικοί υποψήφιοι CASA (Corporation America S.A.) – METKA Α.Ε. και Vinci Airports SAS – Αktor Παραχωρήσεις Α.Ε. ανανέωσαν τις προσφορές τους. Αν και η Περιφέρεια Ιονίων Νήσων έχει εξαγγείλει ηλεκτρονικό δημοψήφισμα για τα αεροδρόμια που την αφορούν, το ΤΑΙΠΕΔ θεωρεί ότι το θέμα θα έχει λήξει έως τέλος του έτους.

Πηγή: e-dromos.gr

Η ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΗ ΘΕΑΣΗ, ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΖΩΝΗ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΜΝΗΜΕΙΑ

Του ΝΙΚΟΥ ΣΒΕΡΚΟΥ

Η πώληση του μεριδίου του ΟΛΠ στους υποψήφιους ιδιώτες επενδυτές, όπως επανειλημμένα έχει αναδείξει η «Εφ.Συν.», έχει πολλά «θολά» σημεία. Από το ύψος του τιμήματος της παραχώρησης μέχρι τις εκτάσεις-φιλέτα που θα λάβει ως «προίκα» ο αγοραστής, οι ενστάσεις και οι αντιδράσεις είναι πολλές και κάθε μέρα εντείνονται. Παράλληλα όμως, φαίνεται ότι ο σχεδιασμός του ΤΑΙΠΕΔ υπερβαίνει κατά πολύ μια απλή ιδιωτικοποίηση. Ο χάρτης και τα στοιχεία που δίνουμε σήμερα στη δημοσιότητα αποκαλύπτουν το σχέδιο να κατασκευαστεί στην ευρύτερη παραλιακή περιοχή της Β’ Πειραιά ένα έργο «φαραωνικό» με όλη τη σημασία της λέξης, που ενέχει επιπρόσθετους κινδύνους για τον πολιτισμό και την οικονομία.

Στον χάρτη που παρατίθεται (Κάντε κλικ πάνω στην εικόνα για να δείτε ολόκληρο τον χάρτη) έχουν σκιαστεί με διαφορετικά χρώματα οι «επίμαχες» περιοχές. Αφενός με κίτρινο χρώμα έχουν επισημανθεί οι περιοχές του παραλιακού μετώπου που σχεδιάζεται να παραχωρηθούν στον επενδυτή.

Οπως είχαμε αναφέρει στην ιστοσελίδα μας και στο φύλλο της 2/10/2015 («Πανστρατιά για το λιμάνι»), το ΤΑΙΠΕΔ είχε στόχο να πουλήσει συνοδευτικά στους ιδιώτες σχεδόν ολόκληρο το τοπικό παραλιακό μέτωπο. Σύμφωνα με πληροφορίες, προχωρούν πλέον οι συζητήσεις για να δοθεί το παραλιακό τμήμα του «Ορμου Σφαγείων» στους δήμους, ώστε να εξασφαλιστεί μια μικρή δίοδος των παρακείμενων δήμων στη θάλασσα. Οι τελικές αποφάσεις θα έχουν γνωστοποιηθεί την Παρασκευή.

Η περαιτέρω σήμανση στον χάρτη δείχνει όμως ότι ακόμα και αυτή η μικρή δίοδος προς τη θάλασσα πιθανότατα καθίσταται «δώρον άδωρον» αν αναλογιστεί κανείς τι σχεδιάζεται για την ευρύτερη περιοχή. Με ροζ χρώμα έχουν σημανθεί οι μελλοντικές προβλήτες και τα σχετικά έργα και η πρώτη ματιά επιβεβαιώνει ότι το σχέδιο επέκτασης του λιμανιού θα μετατρέψει την περιοχή σε μια απολύτως εντατικοποιημένη ζώνη πλεύσης και κατάπλου.

Αφενός στο νότιο τμήμα σχεδιάζεται η κατασκευή νηοδόχου στα δυτικά της ακτής Θεμιστοκλέους σε δύο φάσεις, με πληροφορίες να μιλούν για επικείμενο ελλιμενισμό κρουαζιερόπλοιων. Αφετέρου στο βόρειο τμήμα σχεδιάζεται ξεχωριστή νηοδόχος, που θα εκτείνεται πέραν της περιοχής των Πρώην Λιπασμάτων, με τις σχετικές πληροφορίες να μιλούν μια ελλιμενισμό των λεγόμενων «mega-yachts». Ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον όμως παρουσιάζουν οι ροζ «λωρίδες» εκατοντάδων μέτρων, που εμφανίζονται είτε αυτόνομα μέσα στη θάλασσα, είτε κατά μήκος της παραλίας στο βόρειο τμήμα, είτε ξεκινώντας από το βόρειο κομμάτι εκτεινόμενο στη θάλασσα.

ΣΧΕΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ

Τα προβλήματα από αυτόν τον σχεδιασμό μπορούν να αναζητηθούν σε σχετική μελέτη που είχε εκπονήσει το Εργαστήριο Λιμενικών Εργων της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου για λογαριασμό του ΟΛΠ τον Ιούλιο του 2011. Η μελέτη ερευνούσε την «κυματική διαταραχή» της ευρύτερης περιοχής και αναζητούσε τη βέλτιστη λύση για τη μείωσή της, ώστε να καταστεί ασφαλής η λειτουργία των σχετικών νηοδόχων.

Οι συντάκτες της μελέτης επισήμαιναν ότι η νότια περιοχή χρειάζεται «περαιτέρω προστασία από τους κυματισμούς, εφόσον πρόκειται να κατασκευαστούν εκεί νέα κρηπιδώματα για πλοία ακτοπλοΐας», εξ ου και «κρίνεται απαραίτητη η κατασκευή του κυματοθραύστη».

Αντίστοιχα, κατέληγε ότι για τη νηοδόχο που θα δεχτεί κρουαζιερόπλοια «από τα πειράματα προέκυψε ότι η αρχικά προταθείσα στάθμη στέψης του προστατευτικού τοίχου στα +4,50m (μέτρα) δεν επαρκεί», συμπληρώνοντας σε άλλο σημείο ότι σύμφωνα με τα δεδομένα «θα απαιτείτο στάθμη στέψης του προστατευτικού τοίχου περίπου στα +9.00m, ώστε να είναι ασφαλές το εσωτερικό τμήμα του προσήνεμου μόλου».

Συνυπολογίζοντας δε τις διάφορες εναλλακτικές λύσεις σημείωνε ότι «η στάθμη στέψεως του προστατευτικού τοίχου του μόλου προτείνεται να είναι στα +7.50m». Αναφορικά δε με το ενδιάμεσο κομμάτι τοίχου στο μέσον της θάλασσας, πρότεινε μικρές αλλαγές, ενώ σχετικά με το βόρειο κομμάτι πρότεινε τα σχετικά τμήματα «να ανασχεδιαστούν είτε με δραστική μείωση του μήκους κρηπιδώσεων είτε με ριζική αλλαγή της διάταξής τους».

Με δεδομένα τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό ότι στη σημερινή μελέτη του ΤΑΙΠΕΔ προβλέπεται η κατασκευή τοίχων και κυματοθραυστών ύψους πολλών μέτρων. Το απλοϊκό ερώτημα που γεννάται είναι τι θα αντικρίζει κανείς σε λίγα χρόνια αν σταθεί στον «Ορμο Σφαγείων». Πιθανότατα κρουαζιερόπλοια από τη μια πλευρά, «mega-yachts» από την άλλη και στην ευθεία τοίχους πολλών μέτρων σε μήκος και ύψος.

Ποιος θα περίμενε ότι η παραχώρηση του ΟΛΠ στους ιδιώτες θα έθετε σε κίνδυνο ακόμα και αρχαία ή νεότερα μνημεία της περιοχής; Κι όμως, το υπουργείο Πολιτισμού απέστειλε στον υπουργό Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής στις 7 Οκτωβρίου επιστολή με την οποία υπογράμμιζε τους κινδύνους που ελλοχεύουν για τουλάχιστον 28 μνημεία από την εν λόγω πώληση. Η συγκεκριμένη επιστολή κοινοποιήθηκε επίσης στον υπουργό Επικρατείας για τον Συντονισμό του Κυβερνητικού Εργου, τον υπουργό Οικονομικών, τον αντιπεριφερειάρχη Πειραιά, τους δημάρχους Πειραιά, Κερατσινίου-Δραπετσώνας και Περάματος, τον ΟΛΠ και το ΤΑΙΠΕΔ.

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΙ ΧΩΡΟΙ ΚΑΙ ΜΝΗΜΕΙΑ

Στο έγγραφο αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι «στην επίμαχη περιοχή βρίσκονται οι κάτωθι αρχαιολογικοί χώροι και αρχαία μνημεία»: ο αρχαιολογικός χώρος της Ηετιώνειας Πύλης, τμήματα του αρχαίου τείχους του Πειραιά, ο αρχαιολογικός χώρος Αμπελακίων και Κυνόσουρας και το φερόμενο ταφικό μνημείο του Θεμιστοκλή. «Εντός της εν λόγω περιοχής, καθώς και σε άμεση γειτνίαση με αυτήν εντοπίζονται νεότερα μνημεία που αποτελούν τοπόσημα για την πόλη» σημείωνε ο συντάκτης του εγγράφου, φέροντας ως παράδειγμα το συγκρότημα της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων ή τα κατάλοιπα του πρώτου φάρου, που οικοδομήθηκε το 1837, ενώ πρόσθετε ότι «εντός της χερσαίας ζώνης του λιμένα του Πειραιά βρίσκεται η ονομαζόμενη Πολιτιστική Ακτή Πειραιά, έκτασης 180.000 τ.μ.».

Ο αρμόδιος κορυφαίος υπηρεσιακός παράγοντας ζητούσε από τα εμπλεκόμενα μέρη «να εξαιρεθούν της όποιας συναλλαγής τα αρχαία μνημεία που βρίσκονται εντός των ορίων της χερσαίας ζώνης του λιμένα», να «εξαιρεθεί της συναλλαγής η περιοχή της Πολιτιστικής Ακτής στο σύνολό της» και οποιαδήποτε δραστηριότητα στην εν λόγω περιοχή «να τύχει της έγκρισης του ΥΠΠΟΑ».

Η πώληση του ΟΛΠ φέρει όμως και έναν πρόσθετο, οικονομικό αυτή τη φορά, κίνδυνο. Πέραν της πρόβλεψης στο πολυνομοσχέδιο που σηματοδοτεί την απαλλαγή του μελλοντικού επενδυτή από δημοτικά τέλη (βλ. το σχετικό ρεπορτάζ), μεθοδεύεται, σύμφωνα με πληροφορίες, και η απαλλαγή του μελλοντικού επενδυτή από το να καταβάλλει μίσθωμα στο Δημόσιο.

Μία από τις κύριες πηγές εσόδων του ελληνικού Δημοσίου ήταν τα προηγούμενα έτη το καταβληθέν ενοίκιο της παραχώρησης των προβλητών, ποσό το οποίο καρπώνεται ο ΟΛΠ. Σύμφωνα με πληροφορίες, το σχετικό ποσό ανερχόταν το 2014 σε 36,4 εκατ. ευρώ, ενώ η πρόβλεψη για το 2018 έφερε το σχετικό ποσό στα 75 εκατ. ευρώ και για το 2021 στα 110 εκατ. ευρώ. Στο σύνολο της 35ετίας το εγγυημένο αντάλλαγμα θα έφτανε τα 4,3 δισ. ευρώ.

Φαίνεται όμως ότι υπάρχει ο κίνδυνος αυτό το ποσό να χαθεί, αφού, αν δεν υπάρξει αλλαγή στη σχετική νομοθεσία, ο νέος ιδιοκτήτης ενδέχεται να λαμβάνει εκείνος το ενοίκιο. Αν μάλιστα κερδίσει τον επικείμενο διαγωνισμό η κινεζική Cosco, τότε είναι πιθανόν να καταβάλλει ενοίκια που θα εισπράττει η ίδια επιχείρηση!

Η όλη στρέβλωση, σύμφωνα με γνωρίζοντες τα του λιμένα, οφείλεται στο ότι το Δημόσιο έχει παραχωρήσει το ενοίκιο στον ΟΛΠ και όχι στον Κρατικό Προϋπολογισμό και αρκείται να λαμβάνει μόνο το 2% επί του ετήσιου τζίρου του ΟΛΠ. Αντί δηλαδή το Δημόσιο για το 2014 να λαμβάνει απευθείας 36,4 εκατ. ευρώ, εισπράττει μόλις 2 εκατ. ευρώ! Αυτό που μπορεί να αναστρέψει την εν λόγω ρύθμιση, που, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, περιλαμβάνεται και στη Σύμβαση Παραχώρησης του ΟΛΠ, είναι να υπάρξει νομοθετική ρύθμιση με την οποία θα εξαιρείται το ενοίκιο από την «προίκα» του προς πώληση Οργανισμού. Το αν θα το πράξει, απομένει να εξακριβωθεί...

*Πηγή: Εφ. Συντ.

Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2015

Παναγιώτης Μαυροειδής

Κατακάθισε λίγο ο κουρνιαχτός για τα εκλογικά αποτελέσματα. Τα γενικά, όσο και τα ειδικότερα της αριστεράς. Όχι δε σταμάτησε η συζήτηση, ούτε έφυγε η ανησυχία. Ίσως όμως σήμερα, σε μια μικρή απόσταση από την ένταση, τη φόρτιση και την κούραση των πρώτων ημερών, να μπορούμε να δούμε καλύτερα τα ζητήματα. Πιο σφαιρικά, πιο νηφάλια, πιο αντικειμενικά, πιο βαθειά.

Το πολιτικό τοπίο όλο και λιγότερο ορίζεται με την απόστασή του από την τελευταία εκλογική αναμέτρηση. Αντίθετα, σκιάζεται και βαραίνει από την πραγματικότητα της επικύρωσης των προγραμματικών δηλώσεων της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δηλαδή την εφαρμογή του Τρίτου Πεντα-κομματικού Μνημονίου και το νέο γεωπολιτικό ρόλο της Ελλάδας σε μια εποχή πολέμων στην περιοχή μας.

Αρνητικοί πολιτικοί συσχετισμοί, που έρχονται από πιο μακριά

Το εκλογικό αποτέλεσμα, φυσικά και δεν ικανοποιεί όσους πάλεψαν για ανατροπή της μνημονιακής αστικής βαρβαρότητας. Μνημονιακή κυριαρχία στη Βουλή, με τρίτο κόμμα τους φασίστες, στάσιμο στο 5,5% το ΚΚΕ, εκτός ορίου του 3% και Βουλής η ΛΑΕ, ενισχυμένη οριακά, αλλά κάτω από το 1% η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Συνήθως, το αίσθημα δυσφορίας για αποτέλεσμα, διαμορφώνεται  με την αντιδιαστολή των εκλογικών ποσοστών της αριστεράς (όχι του ΣΥΡΙΖΑ!), ως προς το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος. Ηττήθηκε λοιπόν το ΟΧΙ, σε ποιο βαθμό και ποιες είναι οι αιτίες για αυτό; Πως πήγαμε από τη ‘’νίκη’’ στην ‘’ήττα’’;

Η ίδια η σκιαγράφηση του ΟΧΙ περίπου ως μιας ενιαίας ρηξιακής πολιτικής συμπεριφοράς, είναι σε  απόσταση από την πραγματικότητα. Η επισήμανση αυτή δε γίνεται για να υποτιμηθεί η μειοψηφική αλλά διακριτή ανατρεπτική στάση μέσα στη γενική εικόνα του ΟΧΙ, αλλά, αντίθετα, για να υπογραμμιστεί ο κίνδυνος να πνιγεί αυτή η τάση, μέσα σε ένα νεφέλωμα υποτίμησης του ρόλου και της ικανότητας πολιτικής ενσωμάτωσης που απέδειξε πως διαθέτει ο ΣΥΡΙΖΑ, φυσικά με άπλετη ευρύτερη συστημική υποστήριξη.

Ωστόσο, το ουσιώδες πρόβλημα με την άποψη που περίπου λέει:

‘’είχαμε μια μεγάλη ήττα, ακριβώς επειδή ηττήθηκε το ΟΧΙ, στο πρόσωπο των δυνάμεων που μίλησαν για την ανάγκη να πάει ως το τέλος’’,

δεν είναι αυτή η μονομερής  ανάγνωση του ΟΧΙ. Το σημαντικότερο είναι ότι υπάρχει αφαίρεση από την ευρύτερη κοινωνική και πολιτική διαδικασία διαμόρφωσης και αποτύπωσης των συσχετισμών.

Κατά τη γνώμη μας η εικόνα πρέπει να ανοίξει. Να δούμε το δίμηνο (δημοψήφισμα, εκλογές), και το οκτάμηνο της ΣΥΡΙΖΙκής «διαπραγμάτευσης», μέσα στον ευρύτερο πολιτικό κύκλο της «αντιμνημονιακής» πάλης (με τα χαρακτηριστικά που είχε) και ειδικότερα την περίοδο 2012-2015, όπου κυριάρχησε η λογική της κοινωνικής κινηματικής αναμονής και της ανάθεσης της προοπτικής της ανατροπής σε μια από τα πάνω ανατροπή μέσω  κυβερνητικής αλλαγής. Είχαμε εμφανή υποχώρηση όχι μόνο των αγώνων, αλλά και της ανατρεπτικής πολιτικής λογικής γενικά, της αντίληψης της ταξικής πάλης, ως του καθοριστικού πεδίου για την πραγματική αλλαγή των ταξικών συσχετισμών και συνακόλουθα και για την αναγέννηση και ενίσχυση της αριστεράς και ειδικά της αντικαπιταλιστικής.

Δυστυχώς, το δίπολο ‘’υποτίμηση της ανατρεπτικής πολιτικής δράσης των κάτω-αποθέωση της κυβερνητικής αλλαγής ως βασικού εφαλτήριου ανατροπής», είτε αγνοήθηκε πλήρως (με παράθεση σημαντικών αλλά μικρής κλίμακας συνδικαλιστικών αγώνων), είτε σχεδόν υμνήθηκε ασυλλόγιστα, ως ο δρόμος της αρετής και της ανώτερης πολιτικοποίησης.

Δυστυχώς, η υστέρηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να κινηθεί θαρραλέα, ειδικά στην κρίσιμη περίοδο 2010-2012, αφενός σε μορφές εργατικής λαϊκής αυτοοργάνωσης και ξεσηκωμού, αντιθετικές προς το αστικό πολιτικό σύστημα ενσωμάτωσης και αφετέρου σε μια λογική συνολικής πολιτικής ανατροπής και απάντησης στο ζήτημα της λαϊκής διακυβέρνησης και εξουσίας, δημιούργησε ένα κενό που αποδείχτηκε εύφορο (ακόμη και εντός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) για τις πλέον κλασσικές αντιλήψεις κυβερνητικής διαχείρισης εντός του συστήματος και με το μαζικό κίνημα σε (δεύτερο) ρόλο υποστήριξης.

Η εκλογική κυριαρχία των κομμάτων που στηρίζουν τα μνημόνια, μαζί με την αδύνατη παρουσία της αριστεράς , αποτυπώνουν αρνητικούς πολιτικούς (και ιδεολογικούς) συσχετισμούς και αυταπάτες μιας ευρύτερης πολιτικής περιόδου. Τα σπέρματα της ήττας για το λαϊκό παράγοντα, αλλά και για την αριστερά, ακόμη και για την αντικαπιταλιστική, κομμουνιστική αριστερά, βρίσκονται στο παραπάνω δίπολο, που έχει κινηματικές, πολιτικές και θεωρητικές πλευρές. Και εδώ χρειάζεται τολμηρή εξέταση και γενναία, ταξική, εργατική, μαχόμενη αυτοκριτική.

Το ερώτημα της ρήξης, των προϋποθέσεων και των συνεπειών της και ο πανικός της αριστεράς

Ο ταξικός και πολιτικός αντίπαλος, με καλύτερη επίγνωση του κοινωνικού, ταξικού αλλά και του πολιτικού, ιδεολογικού συσχετισμού, ήξερε και ξέρει να διαλέγει πεδίο, όπου θα έχει πλεονέκτημα και θα κονταίνει το βραχυπρόθεσμο προβάδισμα των ασταθών αντιπάλων του.

Το πεδίο αυτό, το οριοθετούσε λίγο ως πολύ το ερώτημα:

«Δε σας αρέσει το μνημόνιο… Είστε όμως με την έξοδο από την ΕΕ; Απορρίπτεται συνακόλουθα και αυτό το σχέδιο αναμονής της έλευσης των επενδυτών που θα δώσουν δουλειά και ψωμί; Είστε διατεθειμένοι να φανταστείτε μια άλλη πορεία που όχι μόνο δε θα στηρίζεται αλλά θα έχει ως δηλωμένο εχθρό της τον κόσμο του κεφαλαίου;’’

Πάνω σε αυτό το ερώτημα, η συστημική αντίληψη, σαφώς ευρύτερη, σοβαρότερη και υπέρτερη από την απήχηση των κλασσικών αστικών κομμάτων εξουσίας, πέτυχε πλήρη σχεδόν ηγεμονία. Και μέσα στον κόσμο γενικά, όσο και επί των αριστερών πολιτικών ρευμάτων αμφισβήτησής της.

Ειδικά σε ότι αφορά την αριστερά, το ερώτημα της ρήξης, των προϋποθέσεων και των συνεπειών της, που έθεσε δυνατά ο αντίπαλος, προκάλεσε αν όχι πανικό, τουλάχιστον ψελλίσματα. Συνήθεις απαντήσεις: «Δεν είπαμε αυτό», «δεν το λέμε επ’ ουδενί για τώρα αλλά για αύριο», «μόνο στο βαθμό που χρειαστεί και αν χρειαστεί», «όχι ευκταία, αλλά πιθανά αναγκαστική έσχατη λύση».

Εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε μπάλα. Όχι όμως ως θύμα, όπως οριακά υπήρξε το 2012, αλλά κυρίως ως θύτης. Έφερε (με τη λεγόμενη διαπραγμάτευση) τα πράγματα ως τον γκρεμό, ακριβώς για να τον δείξει και να τρομάξει τον κόσμο:

«Ορίστε λοιπόν, να ‘τος ο γκρεμός: Θέλετε να πηδήξουμε μήπως στο κενό;».

Ας σκεφτούμε με αυτή την οπτική την διαπραγματευτική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ: Που αλλού άραγε θα οδηγούσαν οι πληρωμές χρέους, χωρίς παράλληλη αναχρηματοδότηση, παρά μόνο στο να μπορέσουν όλοι να δουν τον γκρεμό; Ήταν απαραίτητη και σωστή τακτική για όποιον ήθελε να επιτελέσει τον πολιτικό άθλο της μετατροπής της αντιμνημονιακής βούλησης σε μνημονιακή συμμόρφωση.

Όσο για το ΚΚΕ είχε επιλέξει να ηττηθεί εξ αρχής, αρνούμενο να δώσει μάχη στον παρόντα πολιτικό χρόνο. Αυτό το διαχρονικό 5,5%, είναι πραγματικά πολύ φτωχό για ένα ιστορικό κόμμα με δεκάδες χιλιάδες μέλη.

Και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ωστόσο, δεν ανταποκρίθηκε όπως θα όφειλε στην προβολή με συνεκτικό τρόπο του αντικαπιταλιστικού δρόμου και του μεταβατικού προγράμματος, καθώς και στην οργανική σύνδεσή του τόσο με τις άμεσες ζωτικές κοινωνικές διεκδικήσεις, όσο και την ίδια την επαναστατική τομή και την πάλη για την εξουσία.

Κυβέρνηση του Τρίτου Μνημονίου, αλλά και των δύο προηγούμενων

Τι κυβέρνηση έχουμε τώρα; Κυβέρνηση εφαρμογής του Τρίτου Μνημονίου, είναι μια προφανής απάντηση. Και όμως, δεν πρόκειται μόνο για αυτό: Είναι κυβέρνηση υλοποίησης και των κατά βάση ανεκπλήρωτων προβλέψεων και των δύο προηγούμενων Μνημονίων, οι οποίες έχουν ενσωματωθεί ρητά στο νέο Μνημόνιο. Χαρακτηριστικά, αλλά όχι μοναδικά παραδείγματα, το ασφαλιστικό και οι ιδιωτικοποιήσεις.

Άρα; Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, είναι αυτή που θα αναλάβει συνολικό υπερ-έργο προώθησης συνολικών αντεργατικών τομών και καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων ιστορικού χαρακτήρα, με μια σαρωτική τακτική μάλιστα. Εκεί ακριβώς που απέτυχαν τα κλασσικά αστικά κόμματα, ο ευρύτερος αστικός συνασπισμός εξουσίας, βρίσκει ως την καλύτερη λύση μια «κυβέρνηση της αριστεράς»…

Πόσο ήταν προετοιμασμένες οι ζωντανές λαϊκές δυνάμεις για αυτό τον πολιτικό ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ; Πρόκειται για ένα τεράστιο πολιτικό ζήτημα για το οποίο βάρυναν και οι ανεπάρκειες της ευρύτερης αριστεράς, συμπεριλαμβανομένης και της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής αριστεράς.

Ειδικά, μετά τις ευρωεκλογές το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, εκτιμούσε πως:

«ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διαβεί οριστικά τον Ρουβίκωνα της συστημικής πολιτικής και θα κινηθεί όχι απλά στο πλαίσιο της αστικής μα και ειδικότερα της μνημονιακής πολιτικής».

Στον αντίποδα αυτής της εκτίμησης, είχαμε τους διθυράμβους για την «πρώτη φορά αριστερή ανατροπή στην Ευρώπη». Ρητά ή υπόρρητα αναπτύχθηκαν θεωρήσεις που σχεδόν έβλεπαν τον Τσίπρα ως …Αλλιέντε, που θα έπρεπε κριτικά να στηριχτεί ώστε «να μη μείνει στη μέση του ποταμού», με εφαρμογή μιας λογικής συμψηφισμών «στηρίζουμε τα θετικά, αντιπαλεύουμε τα αρνητικά». Ας θυμηθούμε (και εντός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) θεωρίες για «συμπολιτευόμενη κοινωνική αντιπολίτευση».

Ας τολμήσουμε να κάνουμε ειλικρινή απολογισμό: Η αναγκαία και χρήσιμη θεωρητική και πολιτική συζήτηση για το ενιαίο μέτωπο και την εργατική κυβέρνηση, δυστυχώς ηγεμονευόταν από την εκτίμηση ότι «η πολιτική ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ανοιχτό διακύβευμα, δεν έχει κριθεί ο συστημικός χαρακτήρας της’’ και λειτουργούσε ως δικαιολογητική βάση (πάντα κριτικής) υποστήριξής της.

Οι εύκολες κατηγορίες περί αριστερισμού, σεχταρισμού, φοβικότητας κ.λ.π. προς κάθε αντίθετη άποψη, αποτελούσαν το αναγκαίο προπέτασμα καπνού για τα παραπάνω.

Οι θεωρήσεις αυτές διαψεύστηκαν, όχι μόνο ως εκτιμήσεις, αλλά και ως προς τη στόχευσή τους, αν θεωρηθεί ότι στόχος ήταν η αξιοποίηση των υπαρκτών αριστερών διαφοροποιήσεων στο ΣΥΡΙΖΑ: όταν αυτές εκδηλώθηκαν, κυρίως ηγεμονεύτηκαν από την αναζήτηση και τον εγκλωβισμό τους στο υποτιθέμενο «καλό πρόγραμμα» του ΣΥΡΙΖΑ, που «πρόδωσε ο Τσίπρας». Συσπειρώνοντας μάλιστα απολύτως ηγεμονικά σε μια ρεφορμιστική ενδιάμεση γραμμή μισής-ρήξης και πολλούς από αυτούς που θεωρούσαν ότι θα ηγεμόνευαν πάνω τους σε ρηξιακή, αντιΕΕ και αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.

Οι γέφυρες του Αντιμνημονιακού ΠΡΙΝ, με το Μνημονιακό ΤΩΡΑ

Υπάρχει όμως ένα εύλογο ερώτημα: Πως πήγαμε από ένα κόσμο που ψήφιζε για κατάργηση των μνημονίων και ΟΧΙ σε ένα νέο γύρο εργατικής γενοκτονίας, σε ένα κόσμο που έρχεται τελικά στην ψήφιση της κυβέρνησης του 3^ου μνημονίου και με την αριστερά ζωντανή, αλλά καθηλωμένη;

Κάποτε ο Βαρουφάκης μιλούσε για «πρόγραμμα γέφυρα» ανάμεσα στις παλιές μνημονιακές υποχρεώσεις και σε μια «νέα συμφωνία».

Υπάρχουν όμως και πολιτικές γέφυρες, που μακριά από λογικές περί «ανοησίας του κόσμου», πρέπει να εντοπίσουμε τη λειτουργία τους στην πολιτική συμπεριφορά του.

Η πρώτη και κραταιά πολιτική γέφυρα για το ΣΥΡΙΖΑ από το αντιμνημονιακό ΠΡΙΝ στο μνημονιακό ΤΩΡΑ, ήταν η εμπεδωμένη λίγο ως πολύ στον κόσμο του αντίληψη για την ανάγκη (ή το αναγκαστικό) παραμονής στην ευρωζώνη και την ΕΕ. Αν η παραμονή σε αυτήν θεωρείται θέσφατο, τότε «τι να κάνουμε; θα καταπιούμε και ένα και δύο και τρία μνημόνια και απλά θα διαλέξουμε την καλύτερη (ηπιότερη) εφαρμογή τους»

Στην περίπτωση αυτή, βλέπουμε πόσο ασφυκτικά συναρθρώνεται η μαζική κοινωνική απαίτηση «να ζήσουμε με αξιοπρέπεια χωρίς μνημόνια», με την πολιτική προϋπόθεση της εξόδου και πόσο τραγικά λαθεμένη είναι η αντίληψη «ας βάλουμε το κοινωνικό ζήτημα και θα έρθει το πολιτικό». Αυτή η λογική αποτελούσε τον πυρήνα της πολιτικής στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ. Επαναλαμβάνουμε: για μια πολιτική δύναμη που έχει ως απαράβατη αρχή την παραμονή στην ΕΕ, ήταν μια σωστή στρατηγική, διότι έτσι θα έφερνε τα πλοία στα νερά της. Για την κοινωνική πλειοψηφία όμως, αποτελεί το δρόμο της καταστροφής και για την κομμουνιστική αριστερά τη συνταγή της αυτό-αιχμαλωσίας.

Η δεύτερη πανίσχυρη πολιτική γέφυρα, που επέτρεπε να καταπίνεται το Μνημόνιο 3, ήταν και είναι η λογική της «αριστερής» κυβερνητικής διαχείρισης, πάση θυσία και ως αφετηρία των πάντων. Μια εργαλειακή, αταξική, αφελής αντίληψη, που προτάσσει το ζήτημα της κυβερνητικής διαχείρισης σε αποσύνδεση από τη μάχη για την πραγματική εξουσία, τον οργανωμένο λαό και το περιεχόμενο της ασκούμενης πολιτικής.

Ας θυμηθούμε τι δήλωνε ο Γ. Κατρούγκαλος, αμέσως μετά την επαίσχυντη συμφωνία με τους δανειστές: «Δεν υπάρχει καμιά συμφωνία της Βάρκιζας, διότι δεν παραδώσαμε την κυβέρνηση».

Το δίλλημα ‘’αριστερά που ζει για την κυβέρνηση ή κυβέρνηση της αριστερής εργατικής πολιτικής, ως αποτέλεσμα ανατροπής και κλονισμού της αστικής κυριαρχίας’’, δεν είναι θεωρητικό, αλλά διαμορφώνει πολιτικούς συσχετισμούς.

Αν το καθοριστικό ζήτημα είναι η «αριστερή κυβέρνηση», ακόμη και αν εφαρμόζει δεξιά αστική πολιτική, ψηφίζεις ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και αν τον σιχτιρίζεις και θεωρείς ότι δεν τον στηρίζεις…

Διάψευση της θεωρίας του «πολιτικού κενού»

Αν οι δύο αυτές συνδέσεις του ΠΡΙΝ με το ΤΩΡΑ, έδωσαν μια νίκη (κατάφορτη από τη λογική της ήττας)  στο ΣΥΡΙΖΑ, ήταν ακριβώς οι ίδιες που όρισαν το πλαίσιο της ήττας για τη ΛΑΕ (και ας μιλούσε στο όνομα της νίκης του ΟΧΙ). Πώς να καταφέρουν να πείσουν πρώην ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησής του, τα οποία μάλιστα υπεράσπισαν ως ορθή την πολιτική πορεία και κυβερνητική διαδρομή του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι να φύγουν (και χωρίς καμία αυτοκριτική στη συνέχεια), όταν όλο το προηγούμενο διάστημα είτε ισχυροποίησαν αυτές τις συνδέσεις (αριστερή κυβέρνηση), είτε τις υποβάθμισαν (καθοριστικότητα της παραμονής ή εξόδου από ευρωζώνη/ΕΕ);

Η περίπτωση της ΛΑΕ αποτελεί με αυτό τον τρόπο και διάψευση της θεωρίας του «πολιτικού κενού». Υπήρχε η υπόθεση ότι μόλις ο ΣΥΡΙΖΑ θα πήγαινε δεξιά, τότε, αν οι αριστερές τάσεις ήταν εκεί (δικαιολόγηση της συμμετοχής και της ανοχής στη γραμμή του), θα εισέπρατταν αυτόματα την αριστερή δυσαρέσκεια από αυτή τη στροφή. Η πολιτική όμως και η συνείδηση δεν είναι στατική μηχανική, ούτε υπάρχουν ακίνητα σημεία αναφοράς.

Η συν-υπηρέτηση της πολιτικής στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ, ωθούσε σε συντηρητικές αντιλήψεις, θύμα των οποίων θα έπεφταν μοιραία και οι θιασώτες της «πολιτικής επαφής». Πιο τραγική και από την ΛΑΕ,  είναι η περίπτωση της ΚΟΕ, με ένα μεγάλο μέρος των δυνάμεών της και των βουλευτών της (4 από τους 6 βουλευτές που είχαν εκλεγεί διαδοχικά στις αναμετρήσεις 2012-2015 ), να μην την ακολουθούν μόλις αποφάσισε την αριστερή διαφοροποίησή της και να πηγαίνουν στη ΛΑΕ ή ακόμη χειρότερα να μένουν στο ΣΥΡΙΖΑ του Τρίτου Μνημονίου!

«Μένουμε Μνημόνιο και ευρωζώνη», ανήκοντας στο ΝΑΤΟ

Από τις ΗΠΑ ο πρωθυπουργός μας ενημέρωσε πρόσφατα επίσημα ότι «στις διαπραγματεύσεις με την ευρωζώνη, μας συμβούλευε και μας στήριζε η κυβέρνηση των ΗΠΑ». Αν θυμηθούμε και τους χορούς του Υπουργού Εξωτερικών Ν.Κοτζιά στη σύνοδο υπουργών των χωρών μελών του ΝΑΤΟ, τις αγκαλιές με το δικτάτορα της Αιγύπτου Σίσι και τον άξονα θανάτου με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, θα δούμε πόσο τέμνονται οι άξονες των εξελίξεων στο οικονομικό, κοινωνικό, εσωτερικό πεδίο και στο γεω-στρατηγικό.

Συνεπώς το «ανήκουμε στο ΝΑΤΟ και στη δύση» του Τσίπρα από το Τέξας, δεν ήταν απλά ένας ελιγμός, δήθεν «για να εστιάσει στο επείγον της κοινωνικής καταστροφής και να μην ανοίξει πολλά μέτωπα», όπως πολλοί αφελώς υποστήριξαν. Ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας πρέπει να είναι συστατικό στοιχείο του στόχου για την αντικαπιταλιστική ανατροπή και το σοσιαλισμό στην Ελλάδα.

Ποια πολιτική σταθεροποίηση;

Η μνημονιακή κοινοβουλευτική παν-κυριαρχία με κορμό και μαέστρο το ΣΥΡΙΖΑ, δε σημαίνει πολιτική σταθεροποίηση.

Είναι πολλές οι πλευρές της σημερινής πραγματικότητας, μαζί και η διόγκωση της αποχής στις πρόσφατες εκλογές, που φανερώνουν τούτο:

Δεν είναι η αστική πολιτική που πείθει, είναι η εναλλακτική εργατική πολιτική ανατροπής και διεξόδου που δεν συγκροτείται αξιόπιστα και με δύναμη επιβολής στη λογική του άλλου δρόμου.

Τα μέτρα των μνημονίων είναι μπροστά και η πιθανή αντίδραση των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων στη νέα ληστεία, αποτελεί ανοιχτό ενδεχόμενο. Μα και η διευρυνόμενη απόσταση και αν-εμπιστοσύνη στους θεσμούς και το πολιτικό σύστημα, επίσης, υπό προϋποθέσεις φυσικά, μπορεί να αποδειχτεί βραδυφλεγής βόμβα. Έχει σημασία να παρατηρήσουμε ότι το 2004 συμμετείχαν στις βουλευτικές εκλογές περίπου 7,5 εκατομμύρια, ενώ το 2015, μόλις 5,5 εκατομμύρια!

Το ερώτημα μιας άλλης πορείας παραμένει στη ‘’μεριά μας’’. Η απάντηση είναι ακόμη ανοιχτή και οι ευθύνες πολύ μεγάλες.

Αν κάτι «τέλειωσε» σε αυτές τις εκλογές είναι ο ρηχός αντιμνημονιακός ορίζοντας στην πολιτική των ρευμάτων της αριστεράς. Αντίθετα, ήρθαν σε πρώτο πλάνο γυμνά τα ερωτήματα.

Ρήξη και έξοδος ή όχι; Μέσα ή έξω από το καπιταλιστικό πλαίσιο;

(«Σε ποια χώρα γίνονται αυτά ρε φίλε για να καταλάβω τι λες…», μια συνηθισμένη πλέον ερώτηση).

Χρεοκόπησε επίσης  η «λογική του καλσόν» ή της μονοστοχίας, δηλαδή ότι αρκεί να βάζουμε ένα μόνο στόχο και στην πάλη για αυτόν θα γεννηθούν τα ερωτήματα για τα παρακάτω.

Ας θυμηθούμε τη συλλογιστική του ΣΥΡΙΖΑ, που και άλλοι ζήλεψαν:

«Καταργώ τα μνημόνια και αν με ενοχλήσει η ευρωζώνη μαλώνω μαζί της, αν είναι μετά μπροστά η ΕΕ τότε ίσως τα σπάσω μαζί της».

Αποδείχτηκε ότι αυτή την αλληλουχία συλλογισμών ο κόσμος την κάνει από την αρχή. Αν η αριστερά δεν μπορεί να υποστηρίξει θαρραλέα τη ρήξη και απλά βήχει, δεν μπορεί να περιμένει και πολλά. Φυσικά, ούτε και το αντίστροφο. με το τσουβάλιασμα των πάντων είναι σωστό. Η  διαλεκτική σύνδεση είναι το ζητούμενο.

Η απειλή της στρατηγικής ήττας και η ανάγκη ανασυγκρότησης

Με αυτό το γενικό αρνητικό πολιτικό συσχετισμό,

με μια δήθεν αριστερή κυβέρνηση υλοποίησης ενός ακραίου νεοφιλελευθέρου σχεδίου κοινωνικής εξόντωσης και ανασυγκρότησης ενός φονικού ολοκληρωτικού καπιταλισμού σε κρίση,

με την κομμουνιστική και αντικαπιταλιστική αριστερά, όρθια και διακριτή, αλλά αδύνατη και όχι μαζική,

με την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα σε χαμηλό βαθμό οργάνωσης και κινητοποίησης, άρα με αδύνατα τα «υλικά» επιχειρήματα του άλλου δρόμου,

είμαστε μπροστά σε κίνδυνο στρατηγικής ήττας.

Με αυτά τα κριτήρια να ανησυχήσουμε, χωρίς να περιοριστούμε σε μια μίζερη συζήτηση αποκλειστικά για τα εκλογικά αποτελέσματα. Τότε θα είναι που δε θα βλέπουμε, όχι τον ελέφαντα στο δωμάτιο, αλλά τον μετεωρίτη που πλησιάζει.

Η ιδιαιτερότητα της πολιτικής περιόδου, είναι ότι δεν έχουμε την πολυτέλεια να διαχωρίσουμε τα καθήκοντα της λαϊκής αντίστασης και της ανατροπής της αντεργατικής μνημονιακής πολιτικής, με αυτά της στρατηγικής επαναστατικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος και της κομμουνιστικής αριστεράς.

Μακριά από λογικές ταύτισης αυτών των δύο πλευρών, είμαστε αντιμέτωποι με ένα διπλό καθήκον.

Όρος για μια νικηφόρα εργατική λαϊκή αντεπίθεση είναι η γενικότερη ανασυγκρότηση της πρωτοπορίας καθώς τα καύσιμα της προηγούμενης περιόδου εξαντλούνται.

Αλλά, τούτη η ανασυγκρότηση, δε νοείται παρά μέσα στο πεδίο της λαϊκής δράσης, με ανασύσταση όλων των μορφών της και ανακάλυψη νέων. Μερικές σκέψεις πάνω σε αυτό που αφορούν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και την ανάγκη ενός νέου κόμματος κομμουνιστικής απελευθέρωσης, θα αναπτυχθούν σε επόμενο σημείωμα.

πηγη: pandiera.gr

Γράφει ο Δάνης Παπαβασιλείου

Δεν ξέρουμε για πόσο ακόμα θα μπορεί η κυβέρνηση να διαχειριστεί επικοινωνιακά το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα και ο λαός. Παίζουν κυριολεκτικά με τη φωτιά ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί της κυβέρνησης του, επιχειρώντας να δημιουργήσουν έναν ακόμη κύκλο ψευδαισθήσεων.

Μια ματιά γύρω μας είναι αρκετή για να καταλάβουμε ότι φτάσαμε σαν κοινωνία στο όριο της επιβίωσης!

Κάποιες σκόρπιες «φιλανθρωπικές» δραστηριότητες, κάποιες ανάλογου περιεχομένου πρωτοβουλίες της εκκλησίας, κάποιες μεμονωμένες κινήσεις κοινωνικής αλληλεγγύης, σε συνδυασμό με κάποια ατελέσφορα κυβερνητικά μέτρα, «κρύβουν» για λίγο ακόμα το μέγεθος του προβλήματος, που έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις.

Η απόλυτη ένδεια, η πείνα δεν αποτελούν πλέον απειλή. Είναι η σκληρή καθημερινή πραγματικότητα για εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά.

Η κατάσταση όχι μόνο δεν πρόκειται να βελτιωθεί, αντιθέτως αναμένεται να χειροτερέψει το χειμώνα όπου οι ανάγκες πολλαπλασιάζονται.

Δεν χρειάζεται να δούμε εικόνες της Αθήνας του χειμώνα του 1943, ή τον αριθμό των αυτοκτονιών να πολλαπλασιάζεται για να καταλάβουμε ότι για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΡΙΟ!

Στο  χώρο που αφήνει η απογοήτευση, η μοιρολατρία, η παραίτηση, οφείλουμε να βρούμε τις δυνάμεις για να χτίσουμε ένα κίνημα κοινωνικής αλληλεγγύης με πρώτο στόχο την ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ.

Τους επόμενους μήνες, τα επόμενα χρόνια, όλοι θα κριθούμε πρωτίστως για το αν καταφέρουμε να σταθούμε στα πόδια μας σαν λαός, στηριγμένοι στις δικές μας δυνάμεις, κόντρα σε όσους θέλουν να μας μετατρέψουν σε ανδράποδα των συμφερόντων τους. Τόχουμε ξανακάνει, με το ΕΑΜ, κερδίζοντας παγκόσμιο σεβασμό και αναγνώριση.

Στη μάχη αυτή έχουν θέση όλοι. Ο εργαζόμενος, ο άνεργος, ο αγρότης, ο επαγγελματοβιοτέχνης, ο γιατρός, ο εκπαιδευτικός, ο δικηγόρος, ο καλλιτέχνης, ο συνταξιούχος, ο νέος και η νέα.

Εργατικά συνδικάτα, σύλλογοι, επιτροπές σε χώρους δουλειάς και κατοικίας, συνδικαλιστικές οργανώσεις των μικρομεσαίων, επιστημονικοί φορείς, σε συνεργασία με την τοπική αυτοδιοίκηση, που μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο, όπως δείχνει το παράδειγμα του Δήμου της Πάτρας, πρέπει να αποτελέσουν ένα εκτεταμένο δίκτυο, που θα είναι παρόν σε κάθε πόλη, κάθε γειτονιά, κάθε τετράγωνο, με άμεσο στόχο την καταγραφή των προβλημάτων και παράλληλα τη δημιουργία των δομών θα εξασφαλίζουν, σ΄ όσους έχουν ανάγκη, τη σίτιση, τη στέγαση, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τη θέρμανση, το ηλεκτρικό ρεύμα, τη νομική προστασία, τα φροντιστήρια των παιδιών, την ψυχαγωγία.

Ο κατά το δυνατόν μεγαλύτερος συντονισμός αυτού του δικτύου θα το κάνει πιο αποτελεσματικό, αφού θα δίνει τη μεγαλύτερη δυνατότητα της διεκδίκησης περισσότερων πόρων από το κράτος και τους επιχειρηματικούς φορείς, της καλύτερης συγκέντρωσης των πόρων που θα προκύπτουν από την εθελοντική προσφορά, της καλύτερης αξιοποίησης τους.

Στη μάχη αυτή, με το σύνθημα- προειδοποίηση «ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ», θα βρεθούμε, μοιραία, απέναντι σε όσους μας έφεραν σ΄ αυτή τη θέση και η νίκη δεν θα είναι ένα μόνο ένα κομμάτι ψωμί. Θα είναι ο ορίζοντας που ανοίγει για μια άλλη Ελλάδα χωρίς τα δεσμά των πάσης φύσεως δυναστών της, την Ελλάδα της Ειρήνης, της Δουλειάς, της Κοινωνικής Δικαιοσύνης, της Λαϊκής Κυριαρχίας.

Πηγή: imerodromos.gr

Καθαρίστριες, Σκουριές, «κόκκινα δάνεια», Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, διαθέσιμα φορέων του Δημοσίου, πλαίσιο μνημονιακής εποπτείας…

Το κα­ρά­βι σή­κω­σε τις άγκυ­ρες, έλυσε τα σχοι­νιά και αρ­με­νί­ζει πλέον πλη­σί­στιο στις μνη­μο­νια­κές θά­λασ­σες. Ο κα­πε­τά­νιος δεν έχει πλέον λόγο ούτε να κρα­τά­ει τα προ­σχή­μα­τα, ενώ η μνη­μο­νια­κή βου­λι­μία κά­ποιων στη γέ­φυ­ρα του πλοί­ου έχει εξα­κο­ντι­στεί στα ύψη. Η νέα μνη­μο­νια­κή τάξη στο κόμμα ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αλλά κυ­ρί­ως στην κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή επι­βάλ­λο­νται με τα­χύ­τη­τες και με ωμό­τη­τα που ξαφ­νιά­ζουν ακόμη και όσους δεν ήταν εντε­λώς ανυ­πο­ψί­α­στοι. Και το πιο εντυ­πω­σια­κό απ’ όλα: η δια­δι­κα­σία απο­ε­νο­χο­ποί­η­σης όσων έμει­ναν υπο­τί­θε­ται για να δώ­σουν μια μάχη για αρι­στε­ρό συ­σχε­τι­σμό απο­δει­κνύ­ε­ται εξί­σου ρα­γδαία.

Όπως το είχε πει ο Αλέ­ξης Τσί­πρας στην ομι­λία του στη Βουλή για τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, στις 8 Δε­κέμ­βρη του 2014: στα μνη­μό­νια δεν μπαι­νο­βγαί­νεις εύ­κο­λα - αν μπεις, τότε πολύ γρή­γο­ρα χά­νεις ακόμη και του κου­ρά­γιο ή τη θέ­λη­ση να ψά­ξεις την πόρτα της εξό­δου. Ή, με μια έκ­φρα­ση της κα­θο­μι­λου­μέ­νης, «η λο­γι­κή του κα­τή­φο­ρου είναι ο πάτος»…

Σε ένα μόνο 48ωρο ύστε­ρα από την κα­τά­θε­ση στη Βουλή του Πο­λυ­νο­μο­σχε­δί­ου (πρώτο «πα­κέ­το» προ­α­παι­τού­με­νων), τα δείγ­μα­τα γρα­φής αυτού του μνη­μο­νια­κού κα­τή­φο­ρου είναι πραγ­μα­τι­κά εντυ­πω­σια­κά:

• Το Δη­μό­σιο δεν απέ­συ­ρε τε­λι­κά την προ­σφυ­γή του κατά των κα­θα­ρι­στριών, η οποία έτσι εκ­δι­κά­ζε­ται σή­με­ρα 13 Οκτω­βρί­ου στον Άρειο Πάγο. Η προ­σφυ­γή αμ­φι­σβη­τεί το δι­καί­ω­μά τους  σε ανα­δρο­μι­κή απο­ζη­μί­ω­ση για τους μι­σθούς στο διά­στη­μα που πα­ρά­νο­μα ήταν εκτός ερ­γα­σί­ας, με το αι­τιο­λο­γι­κό ότι δεν απο­λύ­θη­καν αλλά «απλώς» τέ­θη­καν σε δια­θε­σι­μό­τη­τα! Σε τυχόν αρ­νη­τι­κή γι’ αυτές από­φα­ση του Αρεί­ου Πάγου, δεν θα χά­σουν μόνο τους μι­σθούς τους, αλλά θα επι­βα­ρυν­θούν με μια τε­λε­σί­δι­κη αρ­νη­τι­κή από­φα­ση, που μπο­ρεί να απο­δει­χτεί κρί­σι­μης ση­μα­σί­ας στο μέλ­λον.

• Ο Γιώρ­γος Στα­θά­κης -εμ­μέ­σως πλην σα­φώς- υπο­σχέ­θη­κε κά­λυ­ψη των θε­σμι­κών κενών που δη­μιουρ­γούν το πρό­βλη­μα με την επέν­δυ­ση χρυ­σού στις Σκου­ριές, σε τό­νους σαφώς φι­λι­κούς προς την επέν­δυ­ση. Για να βγά­λε­τε μόνοι τα συ­μπε­ρά­σμα­τά σας, ιδού οι δη­λώ­σεις του:

«Η έμ­φα­ση δί­νε­ται σε στρα­τη­γι­κές επεν­δύ­σεις υψη­λής προ­στι­θέ­με­νης αξίας, ει δυ­να­τόν με απα­σχό­λη­ση υψη­λού ερ­γα­τι­κού δυ­να­μι­κού, μορ­φω­μέ­νου, δη­λα­δή, προ­σω­πι­κού. Άρα, δη­λα­δή, με μια έμ­φα­ση κατ' ανά­γκη σε υπη­ρε­σί­ες υψη­λής προ­στι­θέ­με­νης αξίας ή προ­ϊ­ό­ντων, οι οποί­ες μπο­ρεί να έχουν υψηλό βαθμό κα­θε­το­ποί­η­σης στην Ελ­λά­δα και να μπο­ρούν να έχουν ισχυ­ρή εξω­στρέ­φεια κ.λπ. (…) Από την άλλη μεριά, το πρό­βλη­μα το πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κό ορι­σμέ­νης κα­τη­γο­ρί­ας στρα­τη­γι­κών επεν­δύ­σε­ων είναι πάρα πολύ ση­μα­ντι­κό θέμα. Το πρό­βλη­μα με τις Σκου­ριές, όπως ξέ­ρε­τε, έχει προ­κύ­ψει εν πολ­λοίς και από το θε­σμι­κό κενό που υπάρ­χει στους πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κούς νό­μους που αφο­ρούν τα ορυ­χεία και την εξο­ρυ­κτι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα στην Ελ­λά­δα" ανέ­φε­ρε σε ό, τι αφορά το ζή­τη­μα που προ­έ­κυ­ψε με τη δρα­στη­ριό­τη­τα της Ελ­λη­νι­κός Χρυ­σός στη Χαλ­κι­δι­κή. (…) Ένα με­γά­λο πρό­βλη­μα θε­σμι­κής υστέ­ρη­σης, το οποίο προ­κά­λε­σε φυ­σι­κά δια­φο­ρε­τι­κές ερ­μη­νεί­ες για ενέρ­γειες συ­γκε­κρι­μέ­νης εται­ρεί­ας και από την πα­ρού­σα κυ­βέρ­νη­ση, αλλά θα τολ­μού­σα να πω και από ερ­μη­νεί­ες οι οποί­ες έχουν δι­χά­σει και την το­πι­κή κοι­νω­νία, και φυ­σι­κά και έχουν με­τα­φερ­θεί σε δι­κα­στι­κούς αγώ­νες" συ­μπλή­ρω­σε ο υπουρ­γός».

• Ο Γ. Στα­θά­κης έβγα­λε και άλλη εί­δη­ση στις χθε­σι­νές του δη­λώ­σεις: Ότι η πώ­λη­ση στε­γα­στι­κών -και όχι μόνο- δα­νεί­ων στους «γύπες των αγο­ρών», τα πε­ρι­βό­η­τα distress funds, που έως χθες επι­σή­μως «απο­κλειό­ταν», τώρα πλέον δεν απο­κλεί­ε­ται, αντί­θε­τα γί­νε­ται το πρώτο βήμα «εξοι­κεί­ω­σης του ευ­ρέ­ος κοι­νού μες την ιδέα». Το ζή­τη­μα έχει εντα­χθείς την ενε εξε­λί­ξει δια­πραγ­μά­τευ­ση με τους δα­νει­στές, δή­λω­σε ο Γ. Στα­θά­κης, Λέ­γο­ντάς μας αυτό που ξέ­ρου­με, μας προ­ε­τοί­μα­σε για τη νέα «κω­λο­τού­μπα». Βε­βαί­ως, το μνη­μό­νιο ανέ­φε­ρε σαφώς ότι η ΤτΕ και το ΤΧΣ δε­σμεύ­ο­νται να εντο­πί­σουν και άρουν όλα τα εμπό­δια του θε­σμι­κού πλαι­σί­ου ώστε να ανα­πτυ­χθεί «μια δυ­να­μι­κή αγορά μη εξυ­πη­ρε­τού­με­νων δα­νεί­ων». Και «αγορά δα­νεί­ων» χωρίς τη δυ­να­τό­τη­τα της πώ­λη­σής τους δεν υφί­στα­ται… Για πρώτη φορά τα δά­νεια στους γύπες των αγο­ρών από την «πρώτη φορά Αρι­στε­ρά»…

• Το τρι­με­λές προ­ε­δρείο της Επι­τρο­πής Θε­σμών και Δια­φά­νειας της Βου­λής απο­τε­λεί­ται από τους Τασία Χρι­στο­δου­λο­πού­λου (πρό­ε­δρο), Γιάν­νη Τρα­γά­κη αντι­πρό­ε­δρο και Ευάγ­γε­λο Βε­νι­ζέ­λο γραμ­μα­τέα. Το να βά­ζεις τον Βε­νι­ζέ­λο, τον άν­θρω­πο που έκανε δύο εκλο­γές με τη λίστα Λα­γκάρντ στο συρ­τά­ρι του υπουρ­γεί­ου του και στα μάτια της κοι­νω­νί­ας είναι συ­νώ­νυ­μο κάθε λέξης που είναι αντί­θε­τη με τις λέ­ξεις «θε­σμοί» και «δια­φά­νεια», το να δη­μιουρ­γείς προ­ε­δρείο με πλειο­ψη­φία των πα­λιών μνη­μο­νια­κών (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) ενώ κέρ­δι­σες τις εκλο­γές με σύν­θη­μα «ξε­μπερ­δεύ­ου­με με το παλιό», είναι σαν να κο­ροϊ­δεύ­εις την κοι­νω­νία και τους ψη­φο­φό­ρους σου. Το να βά­ζεις δε επι­κε­φα­λής στέ­λε­χος των ενα­πο­μει­νά­ντων «53», και αυτό να δέ­χε­ται αυτή την «τιμή», είναι από­δει­ξη ότι ο Τσί­πρας θα τσα­λα­κώ­σει μέχρι πο­λι­τι­κής ατί­μω­σης όσους και όσες δεν έχουν έστω το σθέ­νος να απέ­χουν…    

• Όλα τα δια­θέ­σι­μα των φο­ρέ­ων του Δη­μο­σί­ου θα κα­τα­τί­θε­νται υπο­χρε­ω­τι­κά σε ενιαίο λο­γα­ρια­σμό, με ρύθ­μι­ση που πε­ριέ­χε­ται στο Πο­λυ­νο­μο­σχέ­διο όπως κα­τα­τέ­θη­κε στη Βουλή τη Δευ­τέ­ρα. Ενώ 7 δισ. ευρώ από αυτά τα δια­θέ­σι­μα έκα­ναν φτερά την άνοι­ξη για να πλη­ρώ­νο­νται οι το­κο­γλύ­φοι δα­νει­στές (ΔΝΤ) και κα­νείς δεν εξή­γη­σε ούτε δε­σμεύ­τη­κε αν, πότε και πώς θα επα­νέλ­θουν στα τα­μεία των φο­ρέ­ων, τώρα δη­μιουρ­γεί­ται η «υπο­δο­μή» για νέο πλιά­τσι­κο στο μέλ­λον. Επι­πλέ­ον, ο Υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών κα­θί­στα­ται αρ­μό­διος για την επο­πτεία και το συ­ντο­νι­σμό των οι­κο­νο­μι­κών όλων των φο­ρέ­ων. Προ­βλέ­πε­ται η υπο­χρε­ω­τι­κή σύ­μπρα­ξή του σε κα­νο­νι­στι­κές διοι­κη­τι­κές πρά­ξεις που προ­κα­λούν όχι μόνο δα­πά­νη αλλά και απώ­λεια εσό­δων. Η κα­τεύ­θυν­ση της συ­γκέ­ντρω­σης των δια­θε­σί­μων σε ένα-ενιαίο λο­γα­ρια­σμό θη­σαυ­ρο­φυ­λα­κί­ου στην Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος (ΤτΕ) είχε δοθεί ήδη από την άνοι­ξη, και τότε η τρόι­κα είχε απο­κα­λύ­ψει ότι ήταν δική της πρό­τα­ση. Ήρθε η ώρα, λοι­πόν, να «τα­κτο­ποι­η­θεί» ορι­στι­κά το ζή­τη­μα αυτό σύμ­φω­να με τις απαι­τή­σεις της τρόι­κας.

• Στο σκέ­λος της μνη­μο­νια­κής επο­πτεί­ας, το νέο πλαί­σιο είναι δρα­κό­ντειο. Προ­βλέ­πο­νται  αυ­ξη­μέ­νες κυ­ρώ­σεις για μη συμ­μόρ­φω­ση με τις δη­μο­σιο­νο­μι­κές δια­τά­ξεις, για όλους τους φο­ρείς του Δη­μο­σί­ου (ακόμη και για ει­σηγ­μέ­νες ΔΕΚΟ ενι­σχύ­ο­νται οι νέοι δη­μο­σιο­νο­μι­κοί κα­νό­νες), ενώ ενερ­γο­ποιεί­ται από την 31η Δε­κεμ­βρί­ου το  Δη­μο­σιο­νο­μι­κό Συμ­βού­λιο, πα­νί­σχυ­ρος υπε­ρε­πό­πτης δα­πα­νών που θα μπο­ρεί να ει­ση­γεί­ται «ημιαυ­τό­μα­τες» πα­ρεμ­βά­σεις/πε­ρι­κο­πές δα­πα­νών.

πηγη: rproject.gr