ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓ. ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΟ INDICATOR.GR

Ολόκληρη η συνέντευξη του Παναγ. Λαφαζάνη, επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας, στο Indicator.gr έχει ως εξής:

Ερωτ: Καταρχάς, θα θέλαμε να μας πείτε ποια είναι η γνώμη σας για τα αποτελέσματα των εκλογών.  

Απαντ: Το εκλογικό αποτέλεσμα είναι συνέπεια των εκλογών-εξπρές,οι οποίες έγιναν σχεδόν Αυγουστιάτικα μόνο και μόνο για να αιφνιδιάσουν και να υφαρπάξουν την ψήφο του ελληνικού λαού με έναν εκβιαστικό τρόπο.Ο κόσμος προσήλθε στις κάλπες-όσοι προσήλθαν τουλάχιστον,γιατί είχαμε μια μεγάλη αποχή-χωρίς να γνωρίζει ακριβώς τις συνέπειες του τρίτου μνημονίου που συνομολόγησε η κυβέρνηση και ψήφισε από κοινού με την Νέα Δημοκρατία,το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι στη Βουλή.  

Αν ο κόσμος ήξερε τι συνέπειες θα έχει το τρίτο μνημόνιο,όπως αρχίζει και καταλαβαίνει τώρα, το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ διαφορετικό.Ταυτόχρονα οι εκλογές επισπεύθηκαν έχοντας σαν βασικό στόχο το «Όχι» που ελέχθη από πολλούς βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κατά του μνημονίου.Στόχος ήταν να μη προλάβει να συγκροτηθεί αυτό το «Όχι»,όπως κάναμε στη Λαϊκή Ενότητα,και να μη προλάβει να δώσει με σχετική επάρκεια τη μάχη των εκλογών.  

Βασική επιδίωξη ήταν η Λαϊκή ενότητα να μην μπορέσει να προετοιμαστεί,ώστε να τεθεί εκτός κοινοβουλίου.Να εκκαθαριστεί δηλαδή η Βουλή, από τη φωνή του «Όχι» στο μνημόνιο.Τη φωνή που έχει μια συγκροτημένη εναλλακτική πρόταση απέναντι στην μνημονιακή λεηλασία της χώρας.  

Ερωτ: Ποίοι θεωρείτε ότι είναι οι βασικοί λόγοι που έθεσαν τη Λαϊκή Ενότητα εκτός Βουλής;  

Απαντ: Είναι βέβαιο ότι ο περιορισμένος προεκλογικός χρόνος λειτούργησε εναντίον της Λαϊκής Ενότητας.Η Λαϊκή Ενότητα δεν είχε το χρόνο να οργανωθεί,να έχει παρουσία,πολύ περισσότερο όταν δεν είχε οικονομικά μέσα και Μέσα επικοινωνίας να την στηρίξουν.Αντίθετα, αντιμετώπιζε πόλεμο από παντού.  

Επομένως,οι εκλογές-εξπρές είχαν στόχο να θέσουν την Λαϊκή Ενότητα εκτός Βουλής.Άλλωστε,αυτό ήταν κάτι που επιθυμούσε διακαώς το  ευρωπαϊκό και εγχώριο κατεστημένο.Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν το μακρύ χέρι αυτού του σχεδίου,ενάντια στην αντιμνημονιακή παρουσία στη Βουλή.Ενάντια στο «Όχι» στο μνημόνιο που εκπροσωπούσε η Λαϊκή Ενότητα.Η Λαϊκή Ενότητα ήταν απειλή για το σύστημα,δεν υπήρχε άλλη ουσιαστική απειλή γι’αυτό.  

Γι’αυτό έπρεπε η Λαϊκή Ενότητα να εξοντωθεί,να τεθεί εκτός του κοινοβουλευτικού προσκηνίου.Αυτό δυστυχώς επετεύχθη.Βεβαίως πρέπει να πούμε ότι η εναλλακτική πρόταση της Λαϊκής Ενότητας,που συνέδεε το ριζοσπαστικό της πρόγραμμα με την έξοδο από την Ευρωζώνη,ήταν ένα δύσκολο εγχείρημα για να το καταλάβει ο ελληνικός λαός.Πολύ περισσότερο μάλιστα,όταν υπήρχε μια απίστευτα γενικευμένη τρομοκρατία για το εθνικό νόμισμα.  

Όπως είπα και πριν,μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα και κάτω από την επίδραση της τρομοκρατίας για το εθνικό νόμισμα ήταν πολύ δύσκολο για εμάς να εξηγήσουμε την τοποθέτησή μας. Δεχτήκαμε άγρια επίθεση και το δίλημμα Τσίπρας-Μειμαράκης ήταν τελικά αυτό που επικράτησε.Βεβαίως,είχαμε κι εμείς αδυναμίες,είχαμε ελλείψεις στην πολιτική μας,ήταν άλλωστε δύσκολο να συγκροτήσουμε μια ενιαία πολιτική μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα,όσο κι αν προηγουμένως είχαμε μια προετοιμασία,αλλά η προετοιμασία δεν ήταν για εκλογές.  

Ερωτ: Πέραν των όποιων πιθανών πολιτικών σκοπιμοτήτων,σε κοινωνικό επίπεδο τι πιστεύετε ότι συνετέλεσε στη διαμόρφωση του συγκεκριμένου εκλογικού αποτελέσματος;  

Απαντ: Νομίζω,ότι πολύς κόσμος δεν είχε καταλάβει τις συνέπειες του τρίτου μνημονίου. Ακόμα λειτουργούσαν οι αντιμνημονιακές διακηρύξεις του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ.Και οι εκλογές-εξπρές εξυπηρετούσαν ακριβώς αυτόν τον σκοπό.  

Από την άλλη,ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού,και της νεολαίας ιδιαίτερα,απογοητεύτηκε πάρα πολύ από αυτήν την κωλοτούμπα του Αλέξη Τσίπρα, όπου το «Όχι» του δημοψηφίσματος μετατράπηκε σε «Ναι» .Η απογοήτευση αυτή στράφηκε προς όλες τις κατευθύνσεις.Δεν μιλάμε για ιδιαίτερα πολιτικοποιημένο κόσμο,αλλά για έναν κόσμο που αυθόρμητα,από ένα ταξικό ένστικτο, τασσόταν κατά του μνημονίου,αλλά μόλις είδε αυτήν την μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα, πίστεψε ότι τον κοροϊδεύουν όλοι.  

Η αποχή σε μεγάλο βαθμό οφείλεται σε αυτήν την απογοήτευση.Ωστόσο, αυτή η αποχή βοήθησε δυστυχώς τα μνημονιακά κόμματα και ιδιαίτερα την επικράτηση του Αλέξη Τσίπρα,ενώ ταυτόχρονα λειτούργησε αρνητικά για την Λαϊκή Ενότητα.

Το σίγουρο είναι ότι μπαίνουμε σε μια νέα περίοδο. Η κυβέρνηση έχει ανοίξει τα χαρτιά της. Το πρόγραμμά της είναι το τρίτο μνημόνιο και οι προγραμματικές δηλώσεις της και οι πρώτες κινήσεις της το απέδειξαν.  

Τώρα βρισκόμαστε μπροστά στο πολυνομοσχέδιο, με βάση το μνημόνιο. Ένα νομοσχέδιο με διατάξεις κουρελού,που αφορούν όλους τους τομείς,κάτι που παραβιάζει τον Κανονισμό της Βουλής και το Σύνταγμα.Ακυρώνεται η δημοκρατία με τέτοιου είδους νομοθετικές λειτουργίες.  

Μπαίνουμε σε μια περίοδο όπου ο κόσμος αρχίζει και προβληματίζεται για την ψήφο που έδωσε,είτε στον ΣΥΡΙΖΑ,είτε στα υπόλοιπα μνημονιακά κόμματα.Πλέον έχουμε μια μνημονιακή Βουλή στη μεγάλη της πλειοψηφία,η οποία, παρά τους διαξιφισμούς, μοιάζει με μια μεγάλη,συναινετική μνημονιακή παρέα.  

Ερωτ: Η Λαϊκή Ενότητα δηλώνει ότι δεν θέτει σαν αυτοσκοπό το εθνικό νόμισμα,αλλά το χρησιμοποιεί ως εργαλείο.Εφόσον λοιπόν το εθνικό νόμισμα είναι το μέσο,ποιος είναι ο σκοπός;Καθώς, όπως γνωρίζετε,σας ταυτίζουν πολλοί με αυτό που λέτε ότι χρησιμοποιείται εργαλειακά,αποκαλώντας τη ΛΑΕ «κόμμα της δραχμής».  

Απαντ: Εμείς δεν είμαστε κόμμα ενός νομίσματος ή όπως το λένε κάποιοι,κάπως υποτιμητικά,το «κόμμα της δραχμής».Εμείς είμαστε ένα ριζοσπαστικό, αριστερό, πατριωτικό και δημοκρατικό μέτωπο.Γιατί η Λαϊκή Ενότητα δεν είναι κόμμα, είναι Μέτωπο.Μέτωπο δυνάμεων που αναδεικνύουν ένα ριζοσπαστικό,προοδευτικό πρόγραμμα αλλαγών στη χώρα μας.  

Εμείς επιδιώκουμε να τελειώσουμε με τα μνημόνια και τη λιτότητα.Θέλουμε να βάλουμε τέρμα στη φορολεηλασία των μικρομεσαίων στρωμάτων,η οποία είναι αδιέξοδη και υφεσιακή. Όσους περισσότερους φόρους βάζεις στους αδύνατους και στα μεσαία εισοδήματα,τόσο λιγότερα έσοδα έχεις.Διότι αυτοί οι φόροι επιτείνουν την ύφεση στην οικονομία.  

Εμείς έχουμε ένα πρόγραμμα που είναι εναντίον της εκποίησης του εθνικού μας πλούτου και ιδιαίτερα ενάντια στο ξεπούλημα των δημόσιων στρατηγικών επιχειρήσεων.Είμαστε ένα κόμμα που έχει στη σημαία του τη δημοκρατία,η οποία έχει ακυρωθεί κάτω από την μνημονιακή χούντα που στην ουσία κυβερνά αυτήν τη χώρα.Επίσης,είμαστε ένα κόμμα που στη σημαία του έχει την εθνική ανεξαρτησία,ενάντια στην εθνική υποτέλεια η οποία δεσπόζει και κυριαρχεί σήμερα.  Είμαστε ένα κόμμα που επιθυμεί την εθνικοποίηση και την κοινωνικοποίηση των τραπεζών,την δημόσια ιδιοκτησία και τον δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο των μεγάλων στρατηγικών επιχειρήσεων.Ένα κόμμα το ποίο επιδιώκει την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Θεωρούμε ως βασικό μοχλό για να μπορέσουμε να επανεκκινήσουμε την οικονομία, το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων,που χρειάζεται τουλάχιστον να διπλασιαστεί και να γίνει πιο παραγωγικό.  

Είμαστε ένα κόμμα που στηρίζει την μικρομεσαία επιχείρηση και θέλει ένα ευνοϊκό πλαίσιο για να μπορέσει η μικρομεσαία επιχείρηση να σταθεί στα πόδια της και να δώσει αυτά που μπορεί να δώσει για να αναζωογονηθεί η οικονομία.  

Όλα αυτά όμως δεν μπορούν να επιτευχθούν στο πλαίσιο της ευρωζώνης και του ευρώ.Η ευρωζώνη είναι μια γερμανική οικονομική και νομισματική φυλακή η οποία είναι διαμορφωμένη στα πρότυπα των ισχυρών χωρών και κατά κύριο λόγο της Γερμανίας.Δεν αφήνει περιθώρια νομισματικής ευελιξίας για τις πιο αδύναμες χώρες και φυσικά δεν αφήνει περιθώρια αυτές οι χώρες να έχουν την απαραίτητη ρευστότητα που θα δώσει ανάσα στις οικονομίες τους.  

Επομένως,το πρόγραμμά μας δεν μπορεί να εφαρμοστεί εντός της ευρωζώνης και του ευρώ.Αν μπορούσε,εμείς δεν θα είχαμε αντίρρηση να είμαστε στην ευρωζώνη και το ευρώ.  

Ένα ευρώ,φυσικά, που πρέπει να εξηγήσουμε ότι είναι μεταμφιεσμένο μάρκο,δεν είναι ένα νόμισμα που ανταποκρίνεται στις ανάγκες όλων των χωρών.Το ευρώ δεν είναι ενιαίο νόμισμα,όπως λέγεται. Υπάρχουν τόσα ευρώ όσα και οι χώρες της ευρωζώνης.Και είναι ακριβώς κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της Γερμανίας.  

Για παράδειγμα,στην Ελλάδα αν μια μεσαία επιχείρηση προσπαθήσει να δανειστεί,πράγμα δύσκολο σήμερα, το επιτόκιο θα έχει διψήφιο αριθμό.Σε αντίθεση με τη Γερμανία,που υποτίθεται ότι έχουμε το ίδιο νόμισμα, όπου το επιτόκιο είναι σχεδόν μηδενικό και η δανειοδότηση πανεύκολη.  Επίσης,το ελληνικό δημόσιο δεν μπορεί να δανειστεί από τις αγορές,ενώ από την άλλη το γερμανικό δημόσιο δανείζεται με αρνητικό επιτόκιο.Πληρώνεις,δηλαδή,για να το δανείσεις.

Πώς έχουμε λοιπόν ενιαίο νόμισμα; Αυτό είναι μια μεγάλη κοροϊδία,δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.Το μόνο νόμισμα που υπάρχει είναι αυτό που είναι κομμένο στα μέτρα της Γερμανίας,το οποίο και επιβάλλεται εξουθενωτικά στις υπόλοιπες χώρες και ιδιαίτερα εις βάρος των χωρών του νότου.  

Γι’αυτό λέμε ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να ανασάνει μέσα στην ευρωζώνη και προκειμένου να ανακάμψει και να βρει διέξοδο,πρέπει να επιλέξει το εθνικό νόμισμα.Συνεπώς,το εθνικό νόμισμα για εμάς είναι μέσο,ένα αναγκαίο εργαλείο ώστε να βγούμε απ’την κρίση και να εφαρμόσουμε ένα καινούργιο ριζοσπαστικό,προοδευτικό πρόγραμμα.  

Ερωτ: Τελικά,θεωρείτε ότι ο Αλέξης Τσίπρας είχε εναλλακτική λύση κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων;  

Απαντ: Καταρχάς,έκπληξη προκαλεί το να ισχυρίζεται ο Α.Τσίπρας ότι αναγκάστηκε να υπογράψει το τρίτο μνημόνιο μη έχοντας εναλλακτική λύση.Πότε το ανακάλυψε;Το ανακάλυψε στις 12 Ιουλίου;Γιατί εμείς επί χρόνια,όπως και ο Τσίπρας,λέγαμε ότι θα ακυρώσουμε τα μνημόνια.  

Άρα όταν έλεγε ότι θα καταργήσει τα μνημόνια,ήξερε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση;Δεν υπήρχε εναλλακτική λύση όταν έκανε δημοψήφισμα;Γιατί,αυτός το εισηγήθηκε.  

Εκτός κι αν ο Αλέξης Τσίπρας μας πει ότι επί τόσα χρόνια έλεγε ψέματα,κορόιδευε κι ενέπαιζε τον ελληνικό λαό.  

Εμείς,όπως γνωρίζετε,όλα αυτά τα χρόνια είχαμε μια διαφορετική αντίληψη στον ΣΥΡΙΖΑ-και όταν λέω «εμείς», εννοώ και εμένα προσωπικά και το αριστερό ρεύμα και γενικότερα την αριστερή πλατφόρμα-υποστηρίζαμε ότι έπρεπε να υπάρχει και να προβάλλεται δημόσια μια εναλλακτική πρόταση,που θα έχει αρχή,μέση και τέλος απέναντι στους πιστωτές.  

Αυτή η εναλλακτική λύση για να μπορούσε να είναι έγκυρη και αποτελεσματική,θα έπρεπε να προβλέπει και την έξοδο από την ευρωζώνη. Αυτή ήταν η θεμελιώδης διαφορά μας στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ. Πιστεύαμε ότι δεν μπορείς να διαπραγματευτείς με τους Γερμανούς χωρίς να έχεις εναλλακτικό σχέδιο που να περιλαμβάνει και την έξοδο απο την ευρωζώνη.  

Η άλλη πλευρά δεν ήθελε να ακούσει κουβέντα για την έξοδο από την ευρωζώνη,θεωρούσε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό για τη χώρα.Στην ουσία,αυτή η συζήτηση άνοιγε μόνο απο εμάς στα όργανα,ενώ η πλευρά της πλειοψηφίας την έκλεινε.  

Ερωτ: Δηλαδή ισχυρίζεστε ότι ουδέποτε είχε γίνει συζήτηση για κάποιο εναλλακτικό σχέδιο.  

Απαντ: Αυτή η συζήτηση δεν είχε ανοίξει καθόλου δημόσια,όποτε προσπαθούσε κάποιος να αναφερθεί σε αυτό το θέμα έπεφτε «μαύρο».Μας κατηγορούσαν λέγοντας:«Είναι καταστροφή,είναι κόλαση,τι είναι αυτά που λέτε.Είστε τρομοκράτες και πάτε να καταστρέψετε τη χώρα».  Λες και τα μνημόνια είναι ευλογία για τον τόπο.

H συζήτηση εσωκομματικά άνοιγε μόνο από την δική μας πλευρά,η άλλη πλευρά δεν δεχόταν να συνομιλήσει με επιχειρήματα για το ζήτημα της εξόδου από την ευρωζώνη με ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα.  

Αυτή ήταν η εικόνα στο εσωτερικό του κόμματος.Γι’αυτό κι εμείς,κι εγώ προσωπικά,είχα ζωηρές επιφυλάξεις για το κατά πόσο ο Αλέξης Τσίπρας θα ακολουθούσε μέχρι τέλους μια αντιμνημονιακή γραμμή.Όμως δίναμε την μάχη τόσο στο πλαίσιο του κόμματος,όσο και στο πλαίσιο της κυβέρνησης.Ήταν μια σκληρή μάχη για να μη συνομολογηθεί μνημόνιο,μια προσπάθεια να ακολουθήσει η χώρα μια διαφορετική πορεία.  

Ελπίζαμε ότι στο τέλος, στο δίλημμα που είχε τεθεί, μνημόνιο ή σύγκρουση με την ευρωζώνη, θα επικρατούσε η σύγκρουση με την ευρωζώνη και η ακύρωση του μνημονίου..Η κατάργηση και η ακύρωση των μνημονίων ήταν η ουσία της ύπαρξης του ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν αυτό που μας συνένωνε όλους.Δυστυχώς, μπήκαν τα συμφέροντα της ευρωζώνης πάνω από τα συμφέροντα του ελληνικού λαού.  

Ερωτ: Ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει λόγο για ένα παράλληλο πρόγραμμα το οποίο στόχο έχει να λειάνει τις δυσκολίες που απορρέουν από την υλοποίηση της συμφωνίας με τους πιστωτές.Ποια είναι η γνώμη σας γι’αυτό;  

Απαντ: Παράλληλο πρόγραμμα απέναντι σε ένα ολιστικό πρόγραμμα,όπως είναι αυτό του τρίτου μνημονίου,δεν μπορεί να υπάρξει.Δεν υπάρχει περιθώριο να υπάρξει. Διότι το τρίτο μνημόνιο εστιάζει στο να περικόψει δαπάνες του δημοσίου,αλλά και να αυξήσει τα έσοδα.Για να γίνουν αυτά απαιτούνται σκληρά μέτρα, κάτι άλλωστε που προβλέπεται στο τρίτο μνημόνιο.  

Ένα παράλληλο πρόγραμμα θα απαιτούσε πόρους.Από πού θα βρεθούν οι πόροι για να στηριχτεί ένα παράλληλο πρόγραμμα;Όταν την ίδια στιγμή η λιτότητα στις δαπάνες και η αύξηση των εσόδων με νέα φορολογικά μέτρα είναι η κεντρική κατεύθυνση του τρίτου μνημονίου.Επομένως,περιθώρια για παράλληλο πρόγραμμα δεν υπάρχουν και αυτοί που το λένε ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν ή κάνουν σκόπιμα προπαγάνδα.  

Όπως προπαγάνδα είναι και η λογική των ισοδύναμων μέτρων.Αυτό μου μοιάζει σαν να σου λέει κάποιος:«Πάμε να σου κόψουμε το δεξί πόδι».Εσύ διαμαρτύρεσαι λέγοντας «τι πάτε να κάνετε,και μάλιστα στο καλό μου πόδι», και σου απαντάνε,«εντάξει μη κάνεις έτσι, θα σου κόψουμε το αριστερό τότε».  

Ουσιαστικά,τα ισοδύναμα μέτρα τα πληρώνει πάλι ο ελληνικός λαός.Δεν θα τα πληρώσουν οι μεν, θα τα πληρώσουν οι δε. Όμως αυτό δεν βγάζει πουθενά,δεν δίνει καμία διέξοδο.Γι’αυτό προσπαθούν να κρύψουν με διάφορους τρόπους ότι αυτό είναι ένα μνημονιακό πρόγραμμα,επιβεβλημένο από τους πιστωτές, οι οποίοι το ελέγχουν και το επιτηρούν μέχρι τελευταίας λέξης.  

Η πραγματικότητα είναι ότι οι πιστωτές κυβερνούν και οι κυβερνήσεις είναι πολιτικοί υπάλληλοι της μνημονιακής χούντας.Αυτό προσπαθούν να κρύψουν,δείχνοντας ότι έχουν λόγο ύπαρξης οι κυβερνήσεις και μπορούν να κάνουν κάποιες αλλαγές από τον έναν τομέα στον άλλον.  

Ερωτ: Βάσει του νέου πολιτικού χάρτη στη Βουλή,θεωρείτε ότι τώρα υπάρχει κάποια πολιτική δύναμη που θα μπορούσε να αρθρώσει ουσιαστικό πολιτικό αντίλογο;Γνωρίζοντας τις απόψεις σας,γιατί θεωρείτε ότι το ΚΚΕ δεν αποτελεί μια αντιμνημονιακή φωνή στο κοινοβούλιο;  

Απαντ: Το ΚΚΕ δεν είναι αντιμνημονιακή δύναμη.Το ΚΚΕ πετάει την μπάλα στην εξέδρα.Θεωρεί,μάλιστα,ότι το δίλημμα μνημόνιο-αντιμνημόνιο είναι πλαστό.Ισχυρίζεται ότι το πραγματικό δίλημμα είναι καπιταλισμός ή σοσιαλισμός,όπως φυσικά εννοεί το ΚΚΕ τον σοσιαλισμό.Περίπου δηλαδή,όπως τον υπαρκτό σοσιαλισμό που κατέρρευσε.  

Το ΚΚΕ πιστεύει ότι το να βάλουμε ως στόχο την ακύρωση των μνημονίων,είναι κάτι αποπροσανατολιστικό.Δυστυχώς λέει επίσης, ότι η έξοδος της Ελλάδας απο την ευρωζώνη θα είναι καταστροφή και θα επιφέρει μεγάλα δεινά στη χώρα.Και σ’αυτό εξ αντικειμένου,τουλάχιστον, συμπλέει με τις δυνάμεις του κατεστημένου.  

Εμείς βεβαίως επιδιώκουμε τη σοσιαλιστική προοπτική για τη χώρα.Έναν σοσιαλισμό του 21ου αιώνα,με δημοκρατία και συμμετοχή των εργαζομένων.Αλλά,αυτή την ώρα δεν είναι αυτό το επίκαιρο διακύβευμα.Το επίκαιρο και άμεσο που έχουμε μπροστά μας,και που ενδιαφέρει ζωτικά τον ελληνικό λαό,είναι να ακυρώσουμε τα μνημόνια και την λιτότητα.Είναι να στηρίξουμε μισθούς και συντάξεις,είναι να ακολουθήσουμε ένα προοδευτικό πρόγραμμα που θα δώσει ανάσα στην οικονομία και την κοινωνία.Μέσα από αυτή τη μεταβατική διαδικασία, μπορεί να οδηγηθούμε τελικά σε αλλαγές σοσιαλιστικού χαρακτήρα.  

Επομένως,το ΚΚΕ δεν μπορεί να θεωρηθεί δύναμη που προτείνει μια εναλλακτική λύση στο σήμερα. Αυτό άλλωστε επαληθεύεται από το γεγονός ότι σε αυτές τις εκλογές είχε θέσει σαν κύριο στόχο την Λαϊκή Ενότητα.Αυτή ήταν ο αντίπαλός του,δεν είχε αντίπαλο τα μνημόνια.Όλη σχεδόν η προεκλογική του προσπάθεια στρεφόταν εναντίον μας και συχνά μάλιστα με υβριστικούς και απαξιωτικούς προσωπικούς χαρακτηρισμούς.Μια εικόνα που δεν συνάδει με την γενικότερη αντίληψη της αριστεράς.  

Δεν συζητάμε βεβαίως καθόλου για την Χρυσή Αυγή, η οποία δεν θέτει καν το θέμα εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη. Αυτό που επιδιώκει η Χρυσή Αυγή δεν είναι να προσφέρει μια εναλλακτική λύση στη χώρα μας.Αυτό που ενδιαφέρει τη Χρυσή Αυγή,πρωτίστως, είναι η φασιστική αναδιαμόρφωση της ελληνικής κοινωνίας.Δυστυχώς,όμως,αυτό θα είναι τραγωδία, αν συμβεί.Θα πρόκειται για το τέλος οποιασδήποτε προοπτικής μας.  

Σκεφτείτε μια Ελλάδα κάτω από την κυριαρχία της Χρυσής Αυγής.Θα είναι μια Ελλάδα του κνούτου και του ακραίου αυταρχισμού.Αλίμονο αν αυτή είναι η μελλοντική εικόνα της χώρας.Εντυπωσιακό δε,είναι το πώς ένα κόμμα που ανέλαβε την πολιτική ευθύνη μιας δολοφονίας,αναδεικνύεται τρίτη πολιτική δύναμη στις εκλογές.  

Ερωτ: Θα μπορούσατε να κάνετε μια πρόβλεψη για το πολιτικό και οικονομικό μέλλον της χώρας;  

Απαντ: Το πρόγραμμα δεν θα μπορέσει να εφαρμοστεί και αυτή η κυβέρνηση δεν θα έχει διάρκεια.Θα κάνει τη βρώμικη δουλειά ψηφίζοντας τα μνημονιακά μέτρα και μετά θα μετράει μήνες επιβίωσης.  

Ακόμα όμως κι αν υποθέσουμε ότι θα μπορούσε να εφαρμοστεί αυτό το πρόγραμμα θα οδηγούσε τη χώρα σε ακόμα χειρότερη θέση και θα χρειαζόταν ακόμα ένα μνημόνιο να ακολουθήσει. Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος που έχει εισέλθει η Ελλάδα.  

Ερωτ: Υπάρχει η άποψη που λέει ότι μέσα από μια σκληρή και επώδυνη προσπάθεια υπάρχει η δυνατότητα η χώρα να βγει από τα μνημόνια,φέρνοντας σαν παράδειγμα την Πορτογαλία ή την Ισπανία που βγήκαν από αυτά.  

Απαντ: Αυτή η άποψη διαστρεβλώνει την πραγματικότητα,καθώς αυτές οι χώρες βγήκαν τυπικά από το μνημόνιο,αλλά στην ουσία εξακολουθούν να εφαρμόζουν εξουθενωτικές πολιτικές λιτότητας,υπαγορευμένες και συμφωνημένες στο πλαίσιο της ευρωζώνης.  

Η Πορτογαλία του δεξιού Κοέλιο εφαρμόζει ένα σκληρό πρόγραμμα λιτότητας που έχει τεράστιες κοινωνικές αντιδράσεις.Άρα η Πορτογαλία,η Ισπανία,η Ιρλανδία που μας εμφανίζονται ως πρότυπα για εμάς,είναι σε προγράμματα λιτότητας. Εμείς, προφανώς, μέσα στο πλαίσιο των πολιτικών βαρβαρότητας που ακολουθούνται στην ευρωζώνη, εκ των πραγμάτων,είμαστε στη χειρότερη θέση.  

Δεν μπορεί, όμως, κανείς να δείχνει αυτόν που βρίσκεται στη χειρότερη θέση, προκειμένου να ισχυρίζεται πόσο καλύτερα είναι οι άλλοι οι οποίοι εφαρμόζουν εξουθενωτικά προγράμματα, απλά σε μικρότερη ένταση.Βεβαίως, στην ευρωζώνη δεν είναι όλοι στην ίδια τροχιά δυσκολιών και σκληρών μέτρων. Ωστόσο όλη η ευρωζώνη δοκιμάζεται,όλοι οι λαοί της ευρωζώνης υποφέρουν και ιδιαίτερα οι λαοί και οι εργαζόμενοι των πιο αδύναμων χωρών.Και φυσικά στη χειρότερη θέση απ’όλους βρίσκεται η Ελλάδα.  

Γι’αυτό άλλωστε εμείς έχουμε κάθε λόγο να αντιδράσουμε πιο έντονα και να ανοίξουμε εναλλακτικούς δρόμους για να βγούμε απ’αυτήν την κρίση.  

Ερωτ: Ποια είναι η γνώμη σας για τα αποτελέσματα των εκλογών στην Πορτογαλία;  

Απαντ: Ειδικότερα για τις εκλογές στη Πορτογαλία,είναι προφανές ότι η δεξιά μπορεί να απέσπασε τη σχετική πλειοψηφία,αλλά έχει χάσει τη δυναμική της. Δεν έχει αυτοδυναμία και θα πρέπει να κάνει κυβέρνηση συνεργασίας.  

Από την άλλη, η αριστερά και το κομμμουνιστικό κόμμα της Πορτογαλίας σημείωσαν άνοδο στις εκλογές και ιδιαίτερα το Μπλόκο της Αριστεράς είχε μια ανοδική δυναμική,διπλασιάζοντας το ποσοστό του.Επομένως, δεν βλέπω τις δυνάμεις της λιτότητας στην Πορτογαλία να έχουν κερδίσει έδαφος σ’αυτές τις εκλογές.  

Ερωτ: Πώς σκοπεύει να πορευτεί το επόμενο διάστημα η Λαϊκή Ενότητα;  

Απαντ: Εμείς ως Λαϊκή Ενότητα χάσαμε απλά μια μάχη, όχι τον πόλεμο.Συνεχίζουμε,είμαστε όρθιοι και προχωράμε σε αντεπίθεση. Είμαστε αισιόδοξοι. Πιστεύουμε ότι το μέτωπο της Λαϊκής Ενότητας έχει δυνατότητες και προοπτικές.  

Πιστεύουμε, ότι πολύ γρήγορα θα αλλάξει ο κοινωνικός και πολιτικός συσχετισμός. Ήδη τα πρώτα σημάδια είναι θετικά για τη Λαϊκή Ενότητα.Ο κόσμος καταλαβαίνει ότι έχει μπει σ” ένα στημένο παιχνίδι κι ότι αυτή η Βουλή είναι μια Βουλή σκληρής λιτότητας.

Θα επιχειρήσουμε μια μεγάλη πολιτική αντεπίθεση το επόμενο διάστημα,κυρίως στο κοινωνικό πεδίο γιατί πιστεύουμε ότι εκεί είναι το επίκεντρο των πολιτικών διεργασιών.Οι διεργασίες δεν γίνονται στα κλειστά σώματα,πόσο μάλλον στη Βουλή η οποία έχει τα χαρακτηριστικά μια μεγάλης μνημονιακής παρέας.  

Η κοινωνία είναι ο χώρος στο οποίο θα διαμορφωθούν οι πολιτικές εξελίξεις. Θα ρίξουμε ιδιαίτερα το βάρος μας στους κοινωνικούς αγώνες,στα κοινωνικά κινήματα και στα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα.  

Όλα αυτά, στη βάση ενός προγράμματος που συνεχώς βελτιώνουμε και σε συνδυασμό με μια πρόταση για την μετάβαση από το ευρώ στο εθνικό νόμισμα,την οποία και θα επιχειρήσουμε να την κάνουμε πιο απλή,πιο κατανοητή στο λαό και πιο ουσιαστική για την εναλλακτική πορεία της χώρας.  

Πιστεύουμε ότι έχουμε προοπτικές και μεγάλες δυνατότητες. Κάνουμε μια μεγάλη έκκληση για την συσπείρωση και συμπαράταξη όλων των αριστερών,προοδευτικών,αντιμνημονιακών και πατριωτικών δυνάμεων.Αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουμε για να σπάσουμε το μνημονιακό τοίχος και να ανοίξουμε νέες διαδικασίες διεξόδου και ανασυγκρότητσης για τη χώρα.

Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2015

πηγη: iskra.gr

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ*  

ΘΕΣΜΙΚΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ  

Κανείς δεν έπεσε από τα σύννεφα με την ποινική δίωξη και την κλήση σε απολογία από την Εισαγγελία για απιστία σε βαθμό κακουργήματος της γενικής γραμματέα Δημοσίων Εσόδων Κατερίνα Σαββαΐδου. Ειδικότερα, η Κατερίνα Σαββαΐδου κατηγορείται αρχικά ότι στις 12 Ιανουαρίου 2015, δηλαδή λίγες μέρες πριν τις εκλογές έδωσε με δική της απόφαση περιθώριο ένα έτος αντί για ένα μήνα στους τηλεοπτικούς σταθμούς να αποδώσουν στο δημόσιο το 20% που εισπράττουν για λογαριασμό του επί της αξίας των διαφημίσεων. Τεράστιο πλήγμα στα δημόσια έσοδα, τεράστια πάσα στους καναλάρχες!      

Ακόμη πιο ηχηρό πλήγμα σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος εκ μέρους της γενικής γραμματείας δημοσίων εσόδων ήταν η απόφαση της Κ. Σαββαΐδου να ζητήσει επανέλεγχο του προστίμου ύψους 78 εκ. ευρώ και της εταιρείας τηλεπικοινωνιών και πληροφορικής Gennet στην οποία επιβλήθηκε, που κατηγορούταν για τοκογλυφία, με αποτέλεσμα να καθυστερήσει η είσπραξη του προστίμου.  

Η καθυστερημένη αντίδραση του πρωθυπουργού να ζητήσει την παραίτηση της Κ. Σαββαΐδου δεν έσωσε καν τα προσχήματα γιατί από το καλοκαίρι ακόμη οι εκδιωχθέντες Γ. Βαρουφάκης και Ν. Βαλαβάνη τόνιζαν ότι οι υπερεξουσίες που συγκέντρωνε στα χέρια της η γενική γραμματεία δημοσίων εσόδων (ΓΓΔΕ), κατ’ απαίτηση των πιστωτών, είναι σε βάρος των δημοσίων εσόδων. Παρόλα αυτά και στο πλαίσιο της μνημονιακής δέσμευσης για μεταφορά αρμοδιοτήτων του ΣΔΟΕ στη ΓΓΔΕ 3.500 υποθέσεις φοροδιαφυγής και 500 από τους 750 ελεγκτές μεταφέρθηκαν στην γραμματεία που προΐστατο η Κ. Σαββαΐδου, η οποία στο παρελθόν εργαζόταν στην ιδιωτική λογιστικοελεγκτική εταιρεία PriceWaterhouseCoopers, με αποτέλεσμα να προκύπτει μια προκλητική σύγκρουση συμφέροντος καθώς η συγκεκριμένη εταιρεία είχε στο πελατολόγιο της χιλιάδες μεγάλες εταιρείες. Πώς θα διασφαλίζονταν ότι η ΓΓΔΕ θα συνέχιζε να υπηρετεί τα συμφέροντα του δημόσιου, επιδεικνύοντας τη δέουσα αυστηρότητα και αμεροληψία, ανεξαρτήτως των σχέσεων που μπορεί να είχε η PWC με εταιρείες που τώρα έπρεπε να ελεγχθούν; Να αναφερθεί επίσης ότι η εταιρεία που εργαζόταν στο παρελθόν η Κ. Σαββαϊδου βρίσκεται πίσω και από το σκάνδαλο των Luxleaks, που είχε μετατρέψει το Λουξεμβούργο επί πρωθυπουργίας Γιουνκέρ σε φορολογικό παράδεισο για χιλιάδες πολυεθνικούς κολοσσούς όλου του κόσμου.  

Παρόλα αυτά και το πακέτο προαπαιτουμένων που ψηφίστηκε το βράδυ της Παρασκευής 16 Οκτωβρίου στη Βουλή σε δύο άρθρα του παραχωρεί επιπλέον αρμοδιότητες στη εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γενική γραμματεία: «Εάν με βάση την οριστική πράξη διορθωτικού προσδιορισμού φόρου, συντρέχει περίπτωση τέλεσης ή απόπειρας τέλεσης εγκλήματος φοροδιαφυγής, όπως ορίζεται στο άρθρο 68, υποβάλλεται αμελλητί μηνυτήρια αναφορά από τον γενικό γραμματέα δημοσίων εσόδων» (άρθρο 55α). Επίσης, «εάν συντρέχει περίπτωση τέλεσης ή απόπειρας τέλεσης εγκλήματος του παρόντος νόμου υποβάλλεται αμέσως αναφορά από τον γενικό γραμματέα δημοσίων εσόδων» (άρθρο 68). Εν ολίγοις, έβαλαν το λύκο να φυλάει τα πρόβατα…  

Κατάργηση της κατώτατης σύνταξης, επιβολή Ενιαίου Φόρου Ακινήτων από το πρώτο ευρώ, αύξηση του επιτοκίου για όσους εντάχθηκαν στη ρύθμιση των 100 δόσεων και απώλειά της σε περίπτωση μη εμπρόθεσμης καταβολής τρεχουσών οφειλών, αύξηση της τιμής των εισιτηρίων στα λεωφορεία και κατάργηση των φοροαπαλλαγών των αγροτών είναι μερικά μόνο από τα μέτρα που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.  

Το σκάνδαλο με τη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων δείχνει πόσο βαθιά ταξικό είναι το πολυνομοσχέδιο με τα πρώτα προαπαιτούμενα που ψηφίστηκε στη Βουλή, προκαλώντας και την πρώτη απώλεια για το στρατόπεδο της συμπολίτευσης καθώς ο ακροδεξιός Ν. Νικολόπουλος καταψήφισε πέντε άρθρα του. Το πολυνομοσχέδιο όσο προκλητικά ανοιχτά αφήνει τα παράθυρα της φοροαποφυγής και φοροδιαφυγής για το κεφάλαιο, τόσο άτεγκτο αποδεικνύεται εναντίον των εργαζομένων, των νυν και μελλοντικών συνταξιούχων καθώς και εναντίον εκατοντάδων χιλιάδων αυτοαπασχολουμένων και μικρομεσαίων που είναι τα θύματά του. Δύο είναι κυρίως τα θέματα που ανοίγει: το φορολογικό και το ασφαλιστικό, ενώ ιδιαίτερο βάρος έχουν κι άλλα άρθρα, όπως αυτό που αφορά για παράδειγμα την ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ, που (καθόλου τυχαία) συμπίπτει με την πρόταση της διοίκησης της ρωσικής εταιρείας σιδηροδρόμων προς τη Μόσχα για απόσυρση του ενδιαφέροντός τους από το σχέδιο εξαγοράς των ελληνικών σιδηροδρόμων. Προφανώς οι ΣΥΡΙΖΑίοι κάπου τον έταξαν τον ΟΣΕ (με το αζημίωτο εννοείται) κι οι Ρώσοι τους πήραν χαμπάρι…  

Στο συνταξιοδοτικό προβλέπεται αρχικά αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης: «Τα ισχύοντα κατά περίπτωση μέχρι και την 18.8.2015 όρια ηλικίας καταβολής της σύνταξης αυξάνονται σταδιακά από την επομένη της ημερομηνίας αυτής έως και την 1.1.2022», αναφέρει ο νόμος. ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ ψήφισαν επίσης ακόμη και την περαιτέρω μείωση της σύνταξης για όσους συνταξιοδοτούνται πριν τα 67 τους χρόνια: «Το κατώτατο όριο σύνταξης… δεν έχει εφαρμογή για όσους έχουν αποχωρήσει ή αποχωρούν από την υπηρεσία από 1.7.2015 και μετά και δεν έχουν συμπληρώσει το 67ο έτος της ηλικίας τους». Επιπλέον: «Εάν η σύνταξη καταβάλλεται μειωμένη… το ποσό της μειωμένης σύνταξης μειώνεται περαιτέρω κατά 10% μέχρι τη συμπλήρωση του κατά τα ανωτέρω προβλεπομένου ορίου ηλικίας». Σε άλλο άρθρο αναφέρεται πως «το ισχύον κατά την 19.8.2015 ποσό του κατώτατου ορίου σύνταξης παραμένει αμετάβλητο μέχρι την 31.12.2021», που σημαίνει ότι μετά οι συντάξεις θα μειωθούν στα 300 ευρώ! Ο ΣΥΡΙΖΑ έτσι που είχε υποσχεθεί την επιστροφή της 13ης σύνταξης κι ότι δεν πρόκειται να πειράξει τις συντάξεις κάτω των 700 ευρώ μειώνει τις συντάξεις, ψηφίζοντας την ολική επαναφορά των χειρότερων αντι-ασφαλιστικών νόμων του πρώτου και δεύτερου μνημονίου. Το είπε καθαρά στη Βουλή ο ίδιος ο Ε. Τσακαλώτος, που έχει μετατραπεί σε χαζοχαρούμενο όργανο των πιστωτών: «Αν δεν κάνω λάθος ούτε το 2010 ούτε το 2012 είχαμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό θα περίμενα από την αντιπολίτευση αν όχι μία ταπεινότητα, αλλά τουλάχιστον να είναι φειδωλοί στην κριτική», τόνισε απευθυνόμενος στα έδρανα της αντιπολίτευσης και δείχνοντας έτσι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας όποια βρόμικη δουλειά άφησαν στη μέση οι κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά. Να σημειωθεί δε, ότι αυτός ο νόμος είναι μόνο η αρχή, καθώς το Νοέμβριο αναμένεται ο νέος νόμος που θα αλλάξει άρδην το χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος από αναδιανεμητικό σε κεφαλαιοποιητικό. Δε θα αφορά δηλαδή παραμετρικές αλλαγές όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα με όλες τις αντι-ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις.  

ΣΕ ΠΑΓΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΩΝ 100 ΔΟΣΕΩΝ

Καθοριστική για τη ζωή εκατοντάδων χιλιάδων ασφαλισμένων κι ειδικότερα μηχανικών, γιατρών, δικηγόρων, λογιστών κι άλλων ελεύθερων επαγγελματιών θα αποδειχθεί η κατάργηση της δυνατότητας που παραχωρήθηκε στους «νέους» ασφαλισμένους του ΕΤΑΑ (μετά την 1/1/1993) να υπαχθούν σε κατώτερη ασφαλιστική κατηγορία. Τα συγκεκριμένα άρθρα (38 και 39 του Ν. 4331/2015 που ψηφίστηκε λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα) βοήθησαν χιλιάδες νέους επαγγελματίες να επανενταχθούν στο ασφαλιστικό σύστημα, αυξάνοντας σημαντικά τα έσοδά του. Σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε ο πρόεδρος του ΤΕΕ στις 15 Οκτωβρίου, μαζί με τους προέδρους του Δικηγορικού και του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, τόνισε ότι χάρη σε αυτή τη ρύθμιση τα έσοδα του ΕΤΑΑ/ΤΣΜΕΔΕ αυξήθηκαν φέτος κατά 14%. Παρόλα αυτά πάνω από το 50% των μηχανικών όλης της χώρας δεν καταβάλει εισφορές, ενώ περίπου 4.000 μηχανικοί κάθε χρόνο διαγράφονται από το ΤΕΕ. Η κατάσταση αυτή που ως χαμένους έχει τους πιο φτωχούς νέους επιστήμονες και αυτοαπασχολούμενους θα οξυνθεί από δω και πέρα, οδηγώντας χιλιάδες εργαζομένους στην ανασφάλιστη εργασία και την μαύρη οικονομία.  

Μεταξύ άλλων ρυθμίσεων που είχαν ψηφιστεί το προηγούμενο εξάμηνο και καταργούνται περιλαμβάνεται η δυνατότητα συνταξιοδότησης επαγγελματιών με χρέη στα ταμεία ως 25.000 ευρώ και η επαναχορήγηση σύνταξης του ΟΓΑ (360 ευρώ) σε ανασφάλιστους υπερήλικες. Όταν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ θέλουν να πάνε τη σύνταξη όλων των κατοίκων στα 360 ευρώ σιγά που θα συνεχίσουν να δίνουν αυτό το ποσό στους ανασφάλιστους…  

Πολύ πιο σαρωτικές είναι οι αλλαγές που έρχονται στη φορολογία. Το πολυνομοσχέδιο επιφέρει τουλάχιστον πέντε μεταρρυθμίσεις που όλες, μα όλες είναι σε αντιδραστική, αντιλαϊκή κατεύθυνση.  

Πρώτο, ξεκινάει την αποκαθήλωση του νόμου για τη ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων οφειλών έως και 100 δόσεις, παρότι αποδείχθηκε εξόχως αποτελεσματική: όχι μόνο για το 1 εκ. φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις που υπάχθηκαν στο νόμο και ανακουφίστηκαν (με την κοινωνική τους θέση να εξαντλείται στα χαμηλότερα στρώματα), αλλά και για το δημόσιο καθώς από τα 7,5 δισ. που είχε να λαβαίνει το δημόσιο μόνο μέχρι το καλοκαίρι εισέπραξε το 1 δισ. ευρώ. Πλέον, θα αυξάνεται το επιτόκιο κατά βούληση (με όσους εντάχθηκαν στις προβλέψεις της να έχουν παγιδευτεί και να είναι ανήμποροι να αντιδράσουν), οι φορολογικές αρχές θα συνεκτιμούν την περιουσιακή κατάσταση του φορολογούμενου για να αποφασίσουν αν θα συνεχίσει να απολαμβάνει των σχετικών ευνοιών, ενώ τυχόν φορολογική ασυνέπεια θα σημαίνει την αυτόματη απώλεια της ρύθμισης. Το αστείο είναι πως οι πολιτικές απατεώνες του ΣΥΡΙΖΑ ενώ από το καλοκαίρι με το τρίτο μνημόνιο είχαν ψηφίσει το ξήλωμα της ρύθμισης, κατ’ επιταγή των πιστωτών, σε όλη την προεκλογική περίοδο την πρόβαλαν ως επιτυχία τους παρότι ήξεραν ότι η κατάργησή της ήταν θέμα χρόνου.  

Δεύτερο, το πολυνομοσχέδιο αυξάνει τη φορολογία στα ενοίκια. Πλέον εισόδημα από ακίνητη περιουσία έως 12.000 ευρώ θα φορολογείται με 15% (από 11%), ενώ μεγαλύτερα των 12.000 εισοδήματα με συντελεστή 35% (από 33%). Δεν περνάει απαρατήρητο εδώ πως η αύξηση που θα πληρώσουν όσοι έχουν μικρά εισοδήματα από ενοίκια (+4%) είναι μεγαλύτερη από αυτή που θα πληρώσουν όσοι έχουν μεγαλύτερα εισοδήματα (+2%).  

Τρίτο, το άρθρο 13 του πολυνομοσχεδίου με τίτλο «Μέτρα για την Εφαρμογή της Συμφωνίας Δημοσιονομικών Στόχων και Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων», απαλλάσσει από την υποχρέωση καταβολής ανταποδοτικών τελών ακίνητα που έχουν παραχωρηθεί στο ΤΑΙΠΕΔ κι οδεύουν προς ιδιωτικοποίηση. Πρόκειται για σκανδαλώδη εύνοια προς τους ιδιώτες, η οποία θα σημάνει την απώλεια εκατομμυρίων ευρώ εκ μέρους των ΟΤΑ ή και του δημοσίου μιας κι αυτοί θα συνεχίσουν να παρέχουν τις υπηρεσίες τους, χωρίς ωστόσο να πληρώνονται ή θα τις παρέχουν με τα χρήματα που πληρώνουν οι υπόλοιποι φορολογούμενοι. Οι ψεκασμένοι αριστεροί και δεξιοί των ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ με αυτό τον τρόπο κάνουν πάσα στους ιδιώτες που θα αρπάξουν τη δημόσια περιουσία, μειώνοντας το κόστος λειτουργίας και διαχείρισής της.  

Τέταρτο, το πολυνομοσχέδιο καταργεί από 1/1/2015 τη δυνατότητα εκχώρησης ανείσπρακτων ενοικίων από τους ιδιοκτήτες στο ελληνικό δημόσιο. Αυτό το μέτρο, παρότι συχνά εκδικητικό σε βάρος των ενοικιαστών, τους απάλλασσε από την υποχρέωση πληρωμής των αναλογούντων φόρων στο δημόσιο, καθώς οι ίδιοι παραιτούνταν κι έδιναν στο δημόσιο το δικαίωμα της είσπραξης των σχετικών οφειλών, στην περίπτωση που δεν είχαν πληρωθεί τα σχετικά ενοίκια. Αν και για τον ενοικιαστή ήταν το ίδιο, για τον ιδιοκτήτη ή εκμισθωτή απάλειφε σημαντικές φορολογικές επιβαρύνσεις επί ανύπαρκτων εισοδημάτων. Το αποτέλεσμα αυτού του μέτρου θα είναι υπερφορολόγηση κι αύξηση των εξώσεων καθώς θα τελειώσει κι η ανοχή των ιδιοκτητών απέναντι σε όσους δεν καταβάλλουν τα ενοίκια.  

Πέμπτο, το πολυνομοσχέδιο καταργεί τις απαλλαγές που ίσχυαν στον Ενιαίο Φόρο Ακινήτων. Το εξοργιστικό μάλιστα είναι πως ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Τρύφων Αλεξιάδης, σε συνέντευξή του δε δίστασε να δηλώσει πως παραμένει πρόθεση της κυβέρνησης η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, μετά την ολοκλήρωση του περιουσιολόγιου…  

ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ ψήφισαν επίσης τη δημιουργία ενός ενιαίου λογαριασμού όπου θα υπαχθούν όλα τα ταμειακά διαθέσιμα των φορέων της κεντρικής κυβέρνησης. Η συγκεντρωτική διαχείριση των ταμειακών διαθεσίμων αποτελούσε πάγιο αίτημα των πιστωτών, καθώς στο τέλος αυτής της διαδρομής η διαχείριση των διαθεσίμων θα γίνεται από μια «ανεξάρτητη αρχή», όπως η Τράπεζα Ελλάδας, ή η γενική γραμματεία δημοσίων εσόδων που υπάγεται απ’ ευθείας στους πιστωτές. Έτσι, σε περίπτωση κρίσης, όπως στο πρώτο εξάμηνο του 2015, οι πιστωτές να μπορούν να τραβούν τις δόσεις τους, χωρίς ούτε καν να ρωτούν τους έλληνες πολιτικούς.  

ΑΝΤΙΘΕΤΕΣ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΟ  

Ελάχιστες φορές η νομική υπηρεσία της Βουλής έχει εκφράσει τόσες πολλές διαφωνίες με ένα νόμο, όσο τώρα. Με την διακριτικότητα που ταιριάζει σε αυτές τις περιπτώσεις η επιστημονική υπηρεσία της Βουλής εκφράζει τις επιφυλάξεις της για τα σημαντικότερα μέτρα που ψήφισε η Βουλή.  

Αναφέρει χαρακτηριστικά: «συμφώνως προς τη διάταξη της παρ. 2 εδ. Β’ του άρθρου 73 του συντάγματος “τα νομοσχέδια για συντάξεις πρέπει να είναι ειδικά, δεν επιτρέπεται, με ποινή την ακυρότητα, να αναγράφονται διατάξεις για συντάξεις σε νόμους που αποσκοπούν στη ρύθμιση άλλων θεμάτων”». Για το ίδιο θέμα, το συνταξιοδοτικό, αναφέρει επίσης: «στο μέτρο που με την προτεινόμενη ρύθμιση, αυξάνονται τα όρια ηλικίας υπαλλήλων οι οποίοι, με προγενέστερες ρυθμίσεις, είχαν εξαιρεθεί από την αύξηση αυτή – με επίκληση του “θεμελιωμένου” ασφαλιστικού δικαιώματος και της “ώριμης προσδοκίας” – εγείρεται προβληματισμός ως προς το εάν η προτεινόμενη ρύθμιση ανταποκρίνεται στην αρχή της προστασίας του κεκτημένου ασφαλιστικού δικαιώματος».  

Αποστάσεις κρατάει η επιστημονική επιτροπή της Βουλής και για τη νομιμότητα της κατάργησης του μέτρου της εκχώρησης ανείσπρακτων ενοικίων. «Πρέπει να παρασχεθεί δυνατότητα έκπτωσης από το φορολογητέο εισόδημα της αξίας των εισπράξιμων ή επισφαλών απαιτήσεων από μισθώματα, άλλως σε βάθος χρόνου, κατ’ αποτέλεσμα, φορολογείται πλασματικό εισόδημα, κατά παράβαση του άρθρου 4 παρ. 5 του συντάγματος που επιτάσσει τη φορολόγηση με βάση τη φοροδοτική ικανότητα».  

Η νομική υπηρεσία της Βουλής ασκεί κριτική και στο μέτρο της κατάσχεσης του περιεχομένου των θυρίδων. Αναφέρει χαρακτηριστικά: «προβληματισμός δημιουργείται ως προς το αν η δέσμευση “του μη χρηματικού περιεχομένου των θυρίδων και των μη χρηματικών παρακαταθηκών“, δηλαδή πραγμάτων που κατά τεκμήριο δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την καταβολή των ως άνω φορολογικών οφειλών, είναι μέτρο πρόσφορο για την επίτευξη του ανωτέρου σκοπού».  

ΠΛΗΓΜΑ ΣΤΟ ΛΑΟ    

ΤΣΙΠΡΑΣ ΟΠΩΣ ΓΑΠ, ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ, ΣΑΜΑΡΑΣ  

Όλα τα παραπάνω μέτρα και πολλά ακόμη που συμπεριλαμβάνονται στο πολυνομοσχέδιο ή αναμένεται να επιβληθούν με υπουργικές αποφάσεις όπως η φορολόγηση των αγροτών, η αύξηση της τιμής του εισιτηρίου στα αστικά λεωφορεία κατά 10% (λόγω αύξησης του ΦΠΑ από 13% σε 23%), η κατάργηση των περιπτέρων, κ.α. δημιουργούν ένα ανεπανόρθωτο ρήγμα στις σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με την κοινωνία. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κοινωνικό στρώμα που να μη θίγεται: ασφαλισμένοι και ανασφάλιστοι, νέοι της εργασιακής περιπλάνησης και συνταξιούχοι, εργαζόμενοι και άνεργοι, κάτοικοι των πόλεων και του χωριού, ακόμη κι όσοι πήγαν στην ύπαιθρο για να ξεφύγουν από την εξαθλίωση της ανεργίας των πόλεων. Η αυξανόμενη απόσταση που τηρεί πλέον η κυβέρνηση από την κοινωνία αποτυπώθηκε στα λόγια του υπουργού Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Χρ. Σπίρτζη, ο οποίος σε ραδιοφωνική του συνέντευξη καυτηρίαζε την μείωση των τιμών στα λεωφορεία της Αθήνας επί ΝΔ, επικαλούμενος το έλλειμμα ύψους 50 εκ. ευρώ που προκάλεσε αυτό το μέτρο μαζί με την δωρεάν μετακίνηση των κατοίκων τις πρώτες ημέρες που ανακοινώθηκαν τα όρια στις τραπεζικές αναλήψεις, ή τα κάπιταλ κοντρόλ όπως λέγονται στα ελληνικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ εγκαλεί τη ΝΔ για δημιουργία ελλειμμάτων στον προϋπολογισμό, λόγω άσκησης φιλολαϊκής πολιτικής! Τα ύστερα του κόσμου…  

Αξίζει βέβαια να πούμε ότι η άλλη άκρη του φάσματος συνεχίζει να απολαμβάνει την ίδια προκλητική ασυλία. Το λαθρεμπόριο πετρελαίου πχ, που καταργεί τις ενδοαστικές αντιθέσεις προσφέροντας σε όλη την αστική τάξη ζεστό χρήμα, συνεχίζεται ανενόχλητο. Κανείς δεν τολμάει να τους θίξει, ούτε καν αναφορά γίνεται στους πρωταγωνιστές του, από τους ΣΥΡΙΖΑίους που έχουν επιλέξει να συμβιώσουν με λαθρέμπορους και καναλάρχες… Επιλογή που προφανώς δε σχετίζεται με υλικά συμφέροντα ή απολαβές…  

Τα παραπάνω μέτρα, που θα επιτρέψουν την έγκριση της υποδόσης των 2 δισ. ευρώ, είναι μόνο η αρχή. Σε λιγότερο από ένα μήνα, στις αρχές Νοεμβρίου, με αφορμή την συνεδρίαση της Ευρωομάδας στις 9 Νοεμβρίου, έρχεται κι άλλο πακέτο προαπαιτουμένων, ενώ ο προϋπολογισμός που θα αρχίσει να συζητιέται στη Βουλή τις επόμενες μέρες, θα επιβάλλει δρακόντεια μέτρα λιτότητας για όλο το 2016.  

Με αφορμή τη φορολεηλασία που έρχεται και την επιτάχυνση των αναδιαρθρώσεων που υλοποιεί ο ΣΥΡΙΖΑ, ακολουθώντας κατά γράμμα την αντιλαϊκή πολιτική ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αποκαλύπτεται σε όλο της το μεγαλείο η πολιτική απάτη του Τσίπρα και της παρέας του (Δραγασάκης, Σταθάκης, Σαγιάς, κ.α.). Το Σεπτέμβριο υφάρπαξαν με ψέματα την ψήφο του λαού αποκρύπτοντας το πρόγραμμα, που γνώριζαν σε κάθε του λεπτομέρεια, επειδή το είχαν υπογράψει. Έστω κι αν τους το έδωσαν έτοιμο. Έτσι ο Τσίπρας εντάσσεται στην ίδια κατηγορία των αδίστακτων πολιτικών τύπου Παπανδρέου και Παπαδήμου, που το μοναδικό το οποίος τους ενδιέφερε ήταν να επιβιώσουν πολιτικά κάνοντας «σέρβις» στους πιστωτές και την εγχώρια διαπλοκή. Γι’ αυτό κι ο Τσίπρας θα έχει το ίδιο ατιμωτικό τέλος που είχαν κι όλοι οι άλλοι μνημονιακοί πρωθυπουργοί.

*Πηγή: leonidasvatikiotis.wordpress.com

Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2015

Του Βασίλη Μηνακάκη

Νεοφιλελεύθερη σάλτσα για να περάσουν οι περικοπές

Το περιεχόμενο του Πορίσματος δεν αποτελείται από άγνωστες προτάσεις που έπεσαν ξαφνικά σε «άγραφο χάρτη». Πρόκειται για νεοφιλελεύθερες προτάσεις που έχουν πίσω τους τα αντιασφαλιστικά νομοθετήματα Λοβέρδου-Κουτρουμάνη της πρώτης μνημονιακής περιόδου -αλλά και τα προμνημονιακά του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ-, ενσωματώνουν τις δεσμεύσεις του τρίτου μνημονίου και προλειαίνουν το έδαφος για τον νέο ασφαλιστικό νόμο που έχει δεσμευτεί ότι θα ψηφίσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μέσα στον Δεκέμβρη. Για την ακρίβεια, ο κύριος σκοπός του είναι να στήσει το «επιστημονικό» υπόβαθρο πάνω στο οποίο θα πατήσει ο νόμος αυτός, το δικαιολογητικό πλαίσιο που θα τον κάνει αποδεκτό σε όσο το δυνατόν ευρύτερα στρώματα εργαζομένων, συνταξιούχων και νέων.

Η κατεύθυνση της ριζικής αναμόρφωσης που προτείνεται γίνεται ορατή από τις «παθογένειες» που εντοπίζουν οι «Σοφοί» στο υπάρχον ασφαλιστικό μοντέλο. Από την πρώτη κιόλας σελίδα μάς λένε ότι «δεν είναι βιώσιμο», χωρίς ωστόσο να μιλούν για τα 70 δις που λεηλάτησε τα προμνημονιακά χρόνια από τα ταμεία η «τριάδα των ληστών» (κράτος, τράπεζες, εργοδότες), για τα 15 δις που εξανεμίστηκαν με το κούρεμα του PSI, για ό,τι χάθηκε με τα σκάνδαλα τύπου ΤΕΑΔΥ. Αντιθέτως, αποδίδουν τη μη βιωσιμότητά του στην πίεση των συνδικαλιστικών-επαγγελματικών οργανώσεων, στον κατακερματισμό του συστήματος και τις διαφοροποιήσεις μεταξύ των ταμείων, στο πελατειακό σύστημα που οδηγούσε σε «επίμονη τάση διόγκωσης των δαπανών», στην έλλειψη ισότητας μεταξύ των γενεών και εντός της ίδιας γενεάς, στη σύγχυση μεταξύ ασφάλισης και αλληλεγγύης-πρόνοιας κ.λπ.

Με οδηγό αυτήν την άποψη, το πόρισμα προτείνει «επαναδιαπραγμάτευση των θεμελιακών κοινωνικών επιλογών» και ένα «μεγάλο εθνικό σχέδιο για την κοινωνική ασφάλιση», που «θα αποτελέσει το επιστέγασμα των διαχρονικών (και ανεπιτυχών) παραμετρικών μεταρρυθμίσεων» καθώς, όπως αναφέρει, οι νόμοι Λοβέρδου-Κουτρουμάνη του 2010 «δεν ήταν μια ικανοποιητική απάντηση στο πρόβλημα», ήταν μια «ημιτελής μεταρρύθμιση» που «δεν προσάρμοσε τη βασική λογική του συστήματος στα νέα δεδομένα».

Η προτεινόμενη τομή ντύνεται, βέβαια, με φληναφήματα για ένα νέο κοινωνικό ή συνταξιοδοτικό συμβόλαιο μεταξύ των γενεών, για ισότητα, γενναιόδωρη κοινωνική σύνταξη, εγγύηση ενός μέσου επιπέδου ευημερίας κ.λπ. Όλα αυτά καταρρέουν εν ριπή οφθαλμού στις ίδιες τις σελίδες του Πορίσματος, που ισχυρίζεται ότι οι συντάξεις για άτομα με πλήρη επαγγελματική διαδρομή δεν είναι ιδιαίτερα χαμηλές (!) και ξεκαθαρίζει ότι οι πληρωμές συντάξεων (δηλαδή οι λαϊκές ανάγκες) βρίσκονται σε ανταγωνισμό με τις ανάγκες εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους.

Ας δούμε όμως τα κεντρικά στοιχεία του Πορίσματος.

Πρώτα απ’ όλα συγκεκριμενοποιείται η πρόβλεψη του νόμου Λοβέρδου-Κουτρουμάνη για χωρισμό της σύνταξης σε δύο μέρη: την εγγυημένη από το κράτος εθνική ή κοινωνική σύνταξη, η οποία στόχο έχει να προστατεύσει κυρίως τα άτομα που ζουν κάτω από το ανεκτό όριο διαβίωσης (τους χαμηλόμισθους), και την αναλογική ή ανταποδοτική, που βασίζεται σε ένα σύστημα εικονικών ατομικών λογαριασμών.

Η εθνική σύνταξη -όπως προβλέπει το μνημόνιο- θα δίνεται μόνο σε όποιον έχει συμπληρώσει τα 67 χρόνια. Το δε ύψος της -που αρχικά υπολογιζόταν στα 360 ευρώ- δεν θα είναι σταθερό. Θα μειώνεται όσο αυξάνεται η αναλογική σύνταξη είτε το ατομικό ή οικογενειακό εισόδημα του δικαιούχου. Επιπλέον, θα μειώνεται όταν δεν εκπληρώνονται οι δημοσιονομικές δεσμεύσεις των μνημονίων (οπότε θα επιπίπτει η λαιμητόμος των «αυτόματων οικονομικών σταθεροποιητών») ή όταν δεν είναι ισοσκελισμένοι οι ασφαλιστικοί προϋπολογισμοί (οπότε η εθνική σύνταξη θα μπαίνει στην προκρούστεια κλίνη της «ρήτρας μηδενικού ελλείμματος»). Η εθνική σύνταξη θα χρηματοδοτείται εξ ολοκλήρου από τον προϋπολογισμό – στην ουσία από τη φορολογία των λαϊκών στρωμάτων που εισφέρουν το μεγαλύτερο μέρος των κρατικών εσόδων.

Η αναλογική-ανταποδοτική σύνταξη, από την άλλη, στηρίζεται στη σύνδεση εισφορών-παροχών και μπορεί να την πάρει κάποιος όποτε επιθυμεί. Στη χρηματοδότησή της δεν συμμετέχει η πολιτεία, ενώ δεν προσδιορίζεται συγκεκριμένα ούτε το ποσοστό συμμετοχής των εργοδοτών. Το ύψος της στηρίζεται στις εισφορές όλου του ασφαλιστικού βίου και όχι των τελευταίων χρόνων δουλειάς – γεγονός που οδηγεί σε μείωση της σύνταξης. Επιπλέον, δεν καθορίζεται συγκεκριμένα τι ποσοστό επί των αποδοχών θα είναι η σύνταξη (ποσοστό αναπλήρωσης).

Η αναλογική σύνταξη θα διαμορφώνεται από τις εισφορές που θα καταβάλλει ο εργαζόμενος καθ’ όλη την εργασιακή του ζωή. Οι εισφορές αυτές θα συσσωρεύονται σε έναν ατομικό λογαριασμό, ο οποίος όμως θα είναι εικονικός, μιας και από τα χρήματα αυτά θα παρέχονται οι συντάξεις στους τωρινούς συνταξιούχους.

Σύνταξη αναλόγως το χρέος και το έλλειμμα

Η αναλογική σύνταξη προβάλλεται ως η μεγάλη καινοτομία της «Επιτροπής Σοφών». Μερικές… λεπτομέρειές της, όμως, είναι αποκαλυπτικές.

Το ύψος της δεν είναι σταθερό. Εξαρτάται από το κεφάλαιο που έχει συσσωρευτεί στο λογαριασμό του εργαζόμενου τη στιγμή της αποχώρησής του από την εργασία. Με τη σειρά του, το ύψος του κεφαλαίου αυτού εξαρτάται από το εικονικό επιτόκιο με το οποίο τοκίζονται οι εισφορές του. Αν αυτό, όπως λέγεται, κινείται παράλληλα με τη μεταβολή του ΑΕΠ, είναι φανερό ότι σε περιόδους ύφεσης και αρνητικών ρυθμών ανάπτυξης το κεφάλαιο του ασφαλιζόμενου θα μειώνεται. Επιπλέον, αν τα αποθεματικά που θα δημιουργηθούν «αξιοποιηθούν» σε διάφορα χρηματοπιστωτικά προϊόντα -όπως σαφέστατα προτείνει το Πόρισμα-, υπάρχει εμφανής κίνδυνος περαιτέρω μείωσης της σύνταξης αν αυτή η επένδυση αποβεί ζημιογόνα. Γι’ αυτό πολύ… σοφά οι «Σοφοί» δεν υπόσχονται ένα εγγυημένο από το κράτος ύψος αναλογικής σύνταξης, αλλά μιλούν απλώς για εγγύηση της λειτουργίας ενός τέτοιου συστήματος από το κράτος.

Δεν προχωρούν σε τέτοια υπόσχεση και για δύο ακόμη λόγους που τους αναφέρουν ευθαρσώς. Ο πρώτος είναι οι «αρνητικές δημογραφικές και οικονομικές εξελίξεις», οι οποίες θα ενεργοποιήσουν τους ενσωματωμένους στο νέο σύστημα αυτόματους σταθεροποιητές (= αυτόματοι κόφτες που θα μειώνουν τις συντάξεις). Ο δεύτερος έχει να κάνει με το πού θα συγκεντρώνονται αυτοί οι λογαριασμοί. Στόχος, αναφέρει το Πόρισμα, δεν είναι η συγκέντρωσή τους σε έναν ασφαλιστικό κουμπαρά, αλλά η «πλήρης ενσωμάτωση των εσόδων των ασφαλιστικών οργανισμών στη φορολογική διοίκηση». Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Σκεφτείτε μόνο τι έγινε το πρώτο εξάμηνο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όταν «σκουπίστηκαν» στην κυριολεξία τα λιγοστά εναπομείναντα αποθεματικά των ταμείων για να αποπληρωθούν ληξιπρόθεσμες δόσεις προς το ΔΝΤ. Αν αυτή η αφαίμαξη έγινε σε συνθήκες που ο ασφαλιστικός και ο φορολογικός κουμπαράς δεν ταυτίζονται, φανταστείτε τι μπορεί να γίνει όταν θα αποτελούν «κοινό ταμείο» σε συνθήκες δημοσιονομικής πειθαρχίας και τι μπορεί να σημαίνει αυτό για το ύψος της αναλογικής σύνταξης.

Ενοποίηση προς τα κάτω

Η ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων αποτελεί κεντρικό ζήτημα στο Πόρισμα της «Επιτροπής Σοφών» – όπως, άλλωστε, και στο τρίτο μνημόνιο και στη φιλολογία των κρατούντων το τελευταίο διάσημα. Προβάλλεται μάλιστα με λογικοφανή επιχειρήματα: ως λύση που θα εξασφαλίσει τη δικαιοσύνη, την ισότιμη μεταχείριση μεταξύ των γενεών και εντός της ίδιας γενεάς, την αντιμετώπιση του κατακερματισμού, τη μείωση των λειτουργικών δαπανών, την «ανοσία» (sic!) απέναντι σε πιέσεις επαγγελματικών ομάδων για εξαιρέσεις και ειδικά καθεστώτα.

Ποιος, ωστόσο, μπορεί να πιστέψει ότι αυτός είναι ο πραγματικός τους στόχος; Χωρίς αμφιβολία κανείς. Ο πραγματικός τους στόχος -η ενοποίηση προς τα κάτω της ασφαλιστικής «προστασίας» και προς τα πάνω της ασφαλιστικής επιβάρυνσης των εργαζομένων- αποκαλύπτεται, μεταξύ άλλων, από τα εξής στοιχεία: από το γεγονός ότι τα προτεινόμενα ενιαία ποσοστά εισφορών οδηγούν από τη μια σε τριπλασιασμό της εισφοράς ορισμένων κατηγοριών (π.χ. αγρότες) και, από την άλλη, όπως αρκετές φορές αναφέρεται στο Πόρισμα, σε «ανακαθορισμό» -στα απλά ελληνικά, μείωση- των συντάξεων των ήδη συνταξιούχων στη βάση των νέων κανόνων του συστήματος.

Υποζύγια

Βασικός κανόνας του νέου συστήματος είναι ότι το μεγαλύτερο αν όχι όλο το βάρος της ασφαλιστικής προστασίας πρέπει να φορτωθεί στους ίδιους τους εργαζόμενους, έμμεσα ή άμεσα.

Αυτοί θα πληρώνουν για την εθνική σύνταξη, μέσω της φορολογίας.

Αυτοί θα συνεισφέρουν στη δημιουργία του αποθεματικού κεφαλαίου που θα καλύπτει τα ελλείμματα του συστήματος, είτε με εισφορά στους υψηλά αμειβόμενους (όσους παίρνουν πάνω από 1.000 ευρώ, αν κρίνουμε από το τι θεωρείται υψηλή σύνταξη) είτε με τραπεζικό φόρο.

Αυτοί θα επιφορτίζονται το συντριπτικά μεγαλύτερο -αν όχι όλο- μέρος των εισφορών που θα τροφοδοτήσουν την αναλογική σύνταξη.

Τέλος αυτοί θα εισφέρουν με το παραπάνω τον οβολό τους -αν και όταν έχουν- στα ταμεία επαγγελματικής ασφάλισης. Πρόκειται για ταμεία που είναι προαιρετικά (αποτελούν, δηλαδή, φορείς συμπληρωματικής ασφάλισης, ωστόσο έχουν «γενναία φορολογική ενθάρρυνση» και ενδέχεται να αποτελούν μια διέξοδο για ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων οι οποίες έχουν τη δυνατότητα να αναζητήσουν συνταξιοδοτικά κάτι καλύτερο από αυτό που τους παρέχει το άθροισμα εθνικής και αναλογικής σύνταξης.

Δημοσιεύτηκε στο Πριν στις 18 Οκτώβρη 2015

του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

Η αστική πολιτική είναι δεδομένο ότι ηγεμονεύει

Εν όψει της προδιαγραφόμενης ανάληψης της διακυβέρνησης απ’ το ΣΥΡΙΖΑ εύλογα το ερώτημα που αιωρούνταν στην ελληνική κοινωνία αφορούσε το χαρακτήρα της πολιτικής που θα εφάρμοζε ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνοντας τα ηνία της διακυβέρνησης. Η συζήτηση αυτή, όπως είναι φυσικό, διέτρεχε και τις γραμμές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΝΑΡ.

Έπειτα από αναλυτική και δημιουργική συζήτηση και συλλογική διαδικασία το ΝΑΡ κατέληξε σ’ έναν επιστημονικά προσδιορισμένο και χρηστικό πολιτικά ορισμό του χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ στην τότε συγκυρία. Ορίσαμε τον ΣΥΡΙΖΑ ως μικροαστικό κόμμα που ηγεμονεύεται απ’ την αστική πολιτική. Στο καθοριστικό για το χαρακτήρα ενός κόμματος ζήτημα της ταξικής πολιτικής που ακολουθεί δώσαμε την απάντηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθετεί και συνακόλουθα θα εφαρμόσει μιαν εκδοχή αστικής πολιτικής. Δεν τον χαρακτηρίσαμε τυπικά αστικό κόμμα λόγω της ύπαρξης δευτερευουσών αντιθέσεων ως προς την κυρίαρχη αστική ουσία του, οι οποίες εκφράζονταν κυρίως στην ύπαρξη ισχυρής αριστερής πτέρυγας, που κάλυπτε το ένα τρίτο, περίπου, των οργανωμένων δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό, καταλήξαμε στο συνθετικό ορισμό για τον ΣΥΡΙΖΑ: «μικροαστικό κόμμα με ηγεμονία της αστικής πολιτικής».

Αναγνωρίζαμε έτσι υπαρκτές και ενδιαφέρουσες για το κίνημα τάσεις στον ΣΥΡΙΖΑ με σαφέστατη όμως δεσπόζουσα την αστική οντότητά του. Ταυτόχρονα αναιρούσαμε την άποψη που εκφραζόταν κυρίως στην ΑΡΑΝ και ΑΡΑΣ, αλλά και εν μέρει στο ΝΑΡ, για το μικροαστικό απλώς χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ, που διακυβευόταν από σχεδόν ισοδύναμες και απ’ τη μικροαστική «φύση» του αέναα ανταγωνιζόμενες τάσεις (αστική – εργατική λαϊκή). Το πολιτικό διά ταύτα αυτής της ανάλυσης απέβλεπε στη συμπαράταξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλων αριστερών δυνάμεων σ’ ένα αριστερό (όχι όμως και αντικαπιταλιστικό) μέτωπο με το ΣΥΡΙΖΑ με τη βεβαιότητα ότι σ’ αυτό το μέτωπο θα εξασφαλιζόταν η ηγεμονία της εργατικής λαϊκής άποψης. Η ίδια προσδοκία καλλιεργήθηκε και στην περίπτωση της εκλογικής συμμαχίας με τη ΛΑΕ (που ασφαλώς δεν την ταυτίζουμε με τον ΣΥΡΙΖΑ) όπου η προφανής απουσία όρων για τη σύμπηξη αντικαπιταλιστικής εκλογικής συνεργασίας μ’ αυτήν (κατά το πρότυπο ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΜΑΡΣ) αντισταθμιζόταν απ’ τη βεβαιότητα της ηγεμονίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο μέτωπο που θα σχηματιζόταν. Η ηγεμονιστική στάση της ΛΑΕ απέναντι σε ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, plan B κατέρριψε αυτή τη βεβαιότητα…

Στα ασφυκτικά οικονομικά και πολιτικά πλαίσια του ολοκληρωτικού καπιταλισμού ακόμη και αριστερά σοσιαλιστικά κόμματα που πρότειναν ένα εναλλακτικό πρόγραμμα, τελικά δεν υπερέβησαν το όριο της προοδευτικής διαχείρισης του καπιταλισμού και μεταλλάχτηκαν σε συστημικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα.

Πώς και γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ μεταλλάσσεται σε σοσιαλδημοκρατία

Ο ορισμός του ΝΑΡ για το ΣΥΡΙΖΑ εκτός απ’ τη «στατική» (για το παρόν» είχε και μια δυναμική (για το μέλλον, και μάλιστα το άμεσο) πλευρά. Πρόβλεπε ότι, αν ο ΣΥΡΙΖΑ επέμενε στην πολιτική διαχείρισης που είχε συνομολογήσει με κεφάλαιο – ΕΕ, αναπόδραστα και γρήγορα θα μεταλλασσόταν σε αστικό (σοσιαλδημοκρατικό – σοσιαλφιλελεύθερο) κόμμα. Αυτή η πρόβλεψη εδραζόταν όταν στην πραγματικότητα του υπεραντιδραστικού ολοκληρωτικού καπιταλισμού, που με προγράμματα «μεταρρυθμίσεων» αποβλέπει στην απόσπαση υπεραξίας μεγαλύτερης κλίμακας και εξ ορισμού αποκλείει τη δυνατότητα έστω ανώδυνης φιλολαϊκής πολιτικής στα πλαίσιά του. Η «χρυσή» εποχή» του 1945-75, όταν η καπιταλιστική ανάπτυξη συνδυάστηκε με ορισμένες μεταρρυθμίσεις υπέρ των υποτελών τάξεων, αποτέλεσε ιστορική εξαίρεση. Η νεοφιλελεύθερη διαχείριση δαιμονοποίησε όχι μόνον το σοσιαλισμό, αλλά και τον κεϊνσιανισμό χρεώνοντάς τον με τον κρατισμό, την ύφεση και τον πληθωρισμό. Η αδυνατότητα εφαρμογής μιας στοιχειωδώς φιλολαϊκής πολιτικής δημιούργησε κρίση ταυτότητας στα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, που είχαν ταυτιστεί με το κράτος πρόνοιας. Παρ’ όλα αυτά, αποδείχτηκαν ιδιαιτέρως χρήσιμα για το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό. Η φιλολαϊκή ταυτότητά τους τα κατέστησε καταλληλότερα απ’ τα συντηρητικά κόμματα στο να προωθήσουν ιδίως στη μεταβατική περίοδο τις νεοφιλελεύθερες «αντιμεταρρυθμίσεις» χωρίς ανατρεπτικές κοινωνικές εκρήξεις απ’ τις πληττόμενες τάξεις.

Η έλλειψη όμως ουσιαστικά ειδοποιού διαφοράς απ’ τα συντηρητικά κόμματα δημιούργησε κρίση ταυτότητας και αντιδημοφιλίας στη σοσιαλδημοκρατία και οδήγησε στη θεαματική συχνά μείωση της επιρροής της στο εκλογικό σώμα και στην άνοδο της ακροδεξιάς. Η άνοδος της οποίας όμως οφείλεται γενικότερα στην κρίση αντιπροσώπευσης των αστικών κομμάτων, αλλά και στην αποδυνάμωση των κομμουνιστικών και γενικότερα της ριζοσπαστικής αριστεράς. Η διαφοροποίηση των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων απ’ τα συντηρητικά περιορίζεται πλέον στη σχετική, ιδεολογική ιδιαιτερότητα της σοσιαλδημοκρατίας που αντιμετωπίζει κριτικά ή και «αρνητικά» τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία και στην επίδειξη μεγαλύτερης ευαισθησίας στα θέματα βιοτικού επιπέδου και δημοκρατίας.

Στα ασφυκτικά οικονομικά και πολιτικά πλαίσια του ολοκληρωτικού καπιταλισμού ακόμη και αριστερά σοσιαλιστικά κόμματα που πρότειναν ένα εναλλακτικό πρόγραμμα, τελικά δεν υπερέβησαν το όριο της προοδευτικής διαχείρισης του καπιταλισμού και μεταλλάχτηκαν σε συστημικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που υπηρετούν την καπιταλιστική αναδιάρθρωση. Αυτό συνέβη με το αριστερόστροφο εργατικό κόμμα Αγγλίας υπό την ηγεσία του Τόνι Μπλερ και με θεωρητικό μέντορα τον Α. Γκίντενς που με τη θεωρία του νέου «τρίτου δρόμου» (μεταξύ κεϊνσιανής σοσιαλδημοκρατίας και καθαρού νεοφιλελευθερισμού) πρόσφερε στην πραγματικότητα τη θεωρητική πλατφόρμα για τη νεοφιλελεύθερη μεταβολή του Εργατικού Κόμματος. Το ίδιο συνέβη με το Δημοκρατικό Κόμμα Ιταλίας (μετάλλαξη του ιστορικού ΚΚ), το Γαλλικό, το Ισπανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα κ.ά. Την ίδια πορεία ακολούθησε στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ εσ., που μεταλλάχτηκε στην ΕΑΡ και στον εκσυγχρονιστικό ΣΥΝ, ο ΣΥΡΙΖΑ που από αντιμνημονιακό και αντινεοφιλελεύθερο κόμμα προσγειώθηκε στο βάλτο του τρίτου και επαχθέστερου μνημονίου. Τον ίδιο κίνδυνο στις Συμπληγάδες του σύγχρονου καπιταλισμού διατρέχει και η ΛΑΕ, αν δεν απογαλακτισθεί απ’ το σύμπλεγμα του «συνεπούς» ΣΥΡΙΖΑ, για να χαράξει μια πορεία αποφασιστικής ρήξης με το σύστημα. Το σπέρμα του σοσιαλδημοκρατισμού ενυπήρχε εκ γενετής στον ΣΥΡΙΖΑ με κύρια έκφραση την ισχυρή δεξιά πτέρυγα του ΣΥΝ, τμήμα της οποίας διασπάστηκε και συγκρότησε την κατ’ εξοχήν σοσιαλδημοκρατική ΔΗΜΑΡ.

Ωστόσο, η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς τη σοσιαλδημοκρατικοποίηση δεν υπήρξε μια «φυσική» προδιαγεγραμμένη πορεία. Στην ισχυρή αριστερή τάση του ΣΥΝ το 2000 προστέθηκαν αριστερές ριζοσπαστικές δυνάμεις που συναποτέλεσαν τον ΣΥΡΙΖΑ. Η αριστερή μάλιστα φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ φάνηκε να αποκτά αδιαμφισβήτητη ηγεμονία μετά την αποχώρηση της σοσιαλδημοκρατικής τάσης (ΔΗΜΑΡ). Ο αρχικός ριζοσπαστισμός του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν απλώς ένα «περιτύλιγμα» του ρεφορμιστικού χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ. Η ύπαρξη ισχυρής αριστερής τάσης με αντιφάσεις και αυταπάτες, βέβαια, ήταν διακριτή στον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι και τη διάσπασή της απ’ αυτόν. Το ερώτημα γενικότερου ενδιαφέροντος, είναι γιατί η κυρίαρχη στην αρχή αλλά μέχρι τέλους ισχυρή αριστερή πτέρυγα δεν μπόρεσε να αποτρέψει την προϊούσα σοσιαλδημοκρατικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ. Η δεξιά και η αριστερή όμως πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ συνέπιπταν σε κορυφαίους στόχους που οδήγησαν στην ενσωμάτωση και τελικά στη σοσιαλδημοκρατικοποίησή του: στην αντίληψη δηλαδή για τις δυνατότητες της αριστερής κυβέρνησης της διαπραγμάτευσης με την ΕΕ και της συμμαχίας κατά του γερμανικού κέντρου, του εξανθρωπισμού και της εξυγίανσης του καπιταλισμού. Η δεξιά τάση είχε ως κίνητρο την εξουσιομανία, ενώ η αριστερή τάση τις ιδεοληψίες της, αν και τα όρια είναι σχετικά.

Αυτή η αστική πολιτική οδήγησε στην ακραία έκφανσή της, στο μνημόνιο που άνοιξε το δρόμο για τη σοσιαλδημοκρατική μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτο, γιατί το αντιδραστικότατο μνημόνιο είναι ασύμβατο με την εικόνα ενός αριστερού εναλλακτικού κόμματος. Δεύτερο, λόγω της αποχώρησης της αριστερής πλατφόρμας που είχε ήδη αποβεί ξένο σώμα στον ΣΥΡΙΖΑ. Τρίτο, γιατί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει την αναδιοργάνωση της κομματικής βάσης σε αντιστοιχία με την πολιτική και ιδεολογία που υιοθετεί πλέον, ώστε να αποφεύγονται οι εντάσεις λόγω αναντιστοιχίας. Τέταρτο, για να συνάψει συμμαχίες με τις σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις, απομονώνοντας τη ΝΔ. Πέμπτο, για να προσεγγίσει την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, που επιδιώκει να ανανεώσει και να εξωραΐσει τη χαρακτήρα της με δυνάμεις όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Podemos.

Δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ στις 18 Οκτώβρη 2015

Την οριστική κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης και την μετατροπή του χαρακτήρα της σε ατομικό-κεφαλαιοποιητικό, σχεδιάζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σε αγαστή συνεργασία με τα επιτελεία των «θεσμών».

Η στε­νό­τε­ρη σύν­δε­ση ει­σφο­ρών-πα­ρο­χών και ο νέος τρό­πος υπο­λο­γι­σμού των συ­ντά­ξε­ων, οι ενο­ποι­ή­σεις τα­μεί­ων, οι ατο­μι­κοί λο­γα­ρια­σμοί των ασφα­λι­σμέ­νων, η κα­τα­βο­λή μόνο μιας ελά­χι­στης «εθνι­κής κοι­νω­νι­κής σύ­ντα­ξης» με ει­σο­δη­μα­τι­κά κρι­τή­ρια και όσα προ­βλέ­πο­νται στο πό­ρι­σμα της «Επι­τρο­πής Σοφών» που δό­θη­κε σή­με­ρα (15/10) στη δη­μο­σιό­τη­τα, έρ­χο­νται να προ­στε­θούν σε μια σειρά αντι­δρα­στι­κές ρυθ­μί­σεις που ήδη πλήτ­τουν-με απί­στευ­το κυ­νι­σμό-τα δι­καιώ­μα­τα ερ­γα­ζο­μέ­νων και συ­ντα­ξιού­χων.

Οι αντερ­γα­τι­κές «σο­φί­ες», μετά τη δια­δι­κα­σία της δια­βού­λευ­σης, ανα­μέ­νε­ται να με­τα­σχη­μα­τι­στούν σε νο­μο­σχέ­διο που θα έρθει στη βουλή τον Νο­έμ­βρη, ώστε να ολο­κλη­ρω­θεί η αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­ση του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος, όπως ορί­ζει το Μνη­μό­νιο 3.

«Φι­λο­λαϊ­κά ισο­δύ­να­μα», για να απο­φευ­χθεί η ισο­πέ­δω­ση των συ­ντά­ξε­ων, προ­φα­νώς και δε βρέ­θη­καν, γιατί απλού­στα­τα δεν υπάρ­χουν μέσα στο ασφυ­κτι­κό πλαί­σιο της «δη­μο­σιο­νο­μι­κής επι­τή­ρη­σης», της προ­σχώ­ρη­σης στη λο­γι­κή υλο­ποί­η­σης των προ­γραμ­μά­των άγριας λι­τό­τη­τας και της μη αμ­φι­σβή­τη­σης του πα­ρα­μι­κρού προ­νο­μί­ου των οι­κο­νο­μι­κών ελίτ.

Ει­δι­κό­τε­ρα, ο Κα­τρού­γκα­λος και η 12με­λής παρέα των τε­χνο­κρα­τών του, στις 31 σε­λί­δες του «πο­νή­μα­τός» τους, που στόχο έχει την «εκλο­γί­κευ­ση» (sic!) στη συ­ντα­ξιο­δο­τι­κή δα­πά­νη, με­τα­ξύ άλλων, προ­τεί­νουν:

-Το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ με­τε­ξε­λίσ­σε­ται σε Εθνι­κό Φορέα Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης. Στο νέο υπερ­Τα­μείο θα εντα­χθούν όλοι οι φο­ρείς κύ­ριας, επι­κου­ρι­κής ασφά­λι­σης και εφά­παξ πα­ρο­χών. Δεύ­τε­ρη άποψη που κα­τα­τέ­θη­κε προ­βλέ­πει τρία Τα­μεία (μι­σθω­τών, αυ­το­α­πα­σχο­λου­μέ­νων και αγρο­τών) και τη δια­τή­ρη­ση της αυ­το­τέ­λειας των επι­κου­ρι­κών. Πρό­κει­ται για ου­σια­στι­κή ενο­ποί­η­ση των όρων και προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων ασφά­λι­σης, λήψης σύ­ντα­ξης και των πα­ρο­χών, προ­φα­νώς «προς τα κάτω». 

-Νέος τρό­πος υπο­λο­γι­σμού συ­ντά­ξε­ων, με ενιαί­ους κα­νό­νες για πα­λιούς και νέους ασφα­λι­σμέ­νους, που θα επι­φέ­ρει και­νούρ­γιες πε­ρι­κο­πές στις συ­ντά­ξεις. Προ­τεί­νε­ται να επε­κτα­θεί και στους πα­λαιούς ασφα­λι­σμέ­νους-που δια­τη­ρούν υψη­λό­τε­ρα του 70% πο­σο­στά ανα­πλή­ρω­σης για τον υπο­λο­γι­σμό της σύ­ντα­ξης- το πο­σο­στό το οποίο ισχύ­ει για τους νέους ασφα­λι­σμέ­νους (από την 1/1/93). Δη­λα­δή από 70% που είναι το πο­σο­στό ανα­πλή­ρω­σης στην 35ε­τία να συρ­ρι­κνω­θεί στο 55% ή χα­μη­λό­τε­ρα. Ο ίδιος τρό­πος υπο­λο­γι­σμού θα ισχύ­σει και για τις επι­κου­ρι­κές, που κιν­δυ­νεύ­ουν με πλήρη εξα­φά­νι­ση, σε συν­δυα­σμό με τη ρήτρα μη­δε­νι­κού ελ­λείμ­μα­τος. 

-Η βα­σι­κό­τε­ρη ανα­τρο­πή αφορά το νέο συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό μο­ντέ­λο, που ου­σια­στι­κά πε­ρι­γρά­φει ένα ζο­φε­ρό μέλ­λον για τους ση­με­ρι­νούς ερ­γα­ζό­με­νους/ανέρ­γους. Η βα­σι­κή σύ­ντα­ξη των «360 ευρώ» (υπο­λο­γι­σμός του 2010) δεν είναι ούτε αυτή εξα­σφα­λι­σμέ­νη. Ακόμα και όταν κά­ποιος συ­μπλη­ρώ­σει το 67ο έτος, δεν θα του δί­νε­ται αυ­τό­μα­τα η σύ­ντα­ξη που αντι­στοι­χεί στα κα­τώ­τε­ρα όρια, αλλά θα εξε­τά­ζε­ται σε συ­νάρ­τη­ση με ει­σο­δη­μα­τι­κά και πε­ριου­σια­κά στοι­χεία και θα προ­στί­θε­ται στο ύψος της ανα­λο­γι­κής σύ­ντα­ξης! Η τε­λευ­ταία θα βα­σί­ζε­ται σε ατο­μι­κούς λο­γα­ρια­σμούς «νοη­τής κε­φα­λαιο­ποί­η­σης» (οι ει­σφο­ρές που κα­τα­βά­λει ο ασφα­λι­σμέ­νος κατά τη διάρ­κεια του ερ­γα­σια­κού βίου) που θα «το­κί­ζο­νται με ένα ει­κο­νι­κό επι­τό­κιο» (πο­σο­στιαία με­τα­βο­λή των απο­δο­χών των ασφα­λι­σμέ­νων ή πο­σο­στιαία με­τα­βο­λή του ΑΕΠ) και θα σχη­μα­τί­ζουν το συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό κε­φά­λαιο, με βάση και το προσ­δό­κι­μο ζωής της γε­νιάς του ασφα­λι­σμέ­νου. Το νέο σύ­στη­μα θα ισχύ­σει για όσους ερ­γα­στούν πρώτη φορά μετά την 1-1-2016. Μι­λά­με με άλλα λόγια για εξα­το­μι­κευ­μέ­νες συ­ντά­ξεις και για ένα «χαρ­τζι­λί­κι» προς τους φτω­χούς συ­ντα­ξιού­χους. Η από­συρ­ση του κρά­τους από τη συ­ντα­ξιο­δο­τι­κή δα­πά­νη. 

Οι ανα­τρο­πές αυτές, έρ­χο­νται τη στιγ­μή που η μνη­μο­νια­κή νο­μο­θε­τι­κή μη­χα­νή «πυ­ρο­βο­λεί» με συ­νε­χείς αντια­σφα­λι­στι­κές πα­ρεμ­βά­σεις, σφα­γιά­ζο­ντας δι­καιώ­μα­τα ετών, παρά το γε­γο­νός ότι το Ασφα­λι­στι­κό βρί­σκε­ται στα πρό­θυ­ρα κα­τάρ­ρευ­σης (300.000 εκ­κρε­μείς αι­τή­σεις που είναι στην ανα­μο­νή για από­φα­ση απο­νο­μής σύ­ντα­ξης): μεί­ω­ση της συ­ντα­ξιο­δο­τι­κής δα­πά­νης κατά 0,25% (2015) και 1% (2016) του ΑΕΠ αντί­στοι­χα, αύ­ξη­ση ει­σφο­ράς στον κλάδο υγεί­ας, αύ­ξη­ση των ορίων ηλι­κί­ας συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης σε ιδιω­τι­κό και δη­μό­σιο τομέα, πά­γω­μα της κα­τώ­τα­της σύ­ντα­ξης στη ση­με­ρι­νή ονο­μα­στι­κή της αξία έως το 2021, κα­τάρ­γη­ση όλων των φόρων υπέρ τρί­των, κα­τάρ­γη­ση του ΕΚΑΣ, κα­τάρ­γη­ση των δια­τά­ξε­ων που προ­έ­βλε­παν την επα­να­χο­ρή­γη­ση σύ­ντα­ξης στους ανα­σφά­λι­στους υπε­ρή­λι­κες, τη δυ­να­τό­τη­τα μη­χα­νι­κών, νο­μι­κών κ.α. να επι­λέ­γουν την υπα­γω­γή τους σε έως και τρεις χα­μη­λό­τε­ρες ασφα­λι­στι­κές κλά­σεις, μέχρι και τον Δε­κέμ­βριο του 2016 κλπ.

Το μέ­γε­θος της κυ­βερ­νη­τι­κής πρό­κλη­σης, δεν μπο­ρεί να μεί­νει ανα­πά­ντη­το. Είναι ολο­φά­νε­ρη η επι­δί­ω­ξη του δρα­στι­κού πε­ριο­ρι­σμού του δη­μό­σιου-κοι­νω­νι­κού χα­ρα­κτή­ρα του συ­στή­μα­τος κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης και η με­τα­τρο­πή του σε ιδιω­τι­κό-κε­φα­λαιο­ποι­η­τι­κό,  ώστε τα κενά στο κρά­τος πρό­νοιας να κα­λύ­πτο­νται από τις ιδιω­τι­κές ασφα­λι­στι­κές εται­ρεί­ες, όπως ορί­ζει η νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη ιδε­ο­λη­ψία. Και είναι το λι­γό­τε­ρο «ανα­τρι­χια­στι­κό», όταν μια τέ­τοια πο­λι­τι­κή προ­τεί­νε­ται από μια κυ­βέρ­νη­ση που πο­ρεύ­ε­ται «στο όνομα της Αρι­στε­ράς».

Τα Τα­μεία που έχα­σαν 13 δισ. ευρώ με το πε­ρί­φη­μο PSI, που χά­νουν δε­κά­δες δισ. το χρόνο από τα πο­σο­στά ανερ­γί­ας, από την αδή­λω­τη και ευ­έ­λι­κτη ερ­γα­σία, από την ει­σφο­ρο­δια­φυ­γή και την ει­σφο­ρο­κλο­πή, επι­χει­ρεί­ται να πρι­μο­δο­τη­θούν, για άλλη μια φορά, από το «αίμα» των συ­ντα­ξιού­χων και των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Για μια πραγ­μα­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς, μο­νό­δρο­μος θα ήταν μια σειρά ρι­ζο­σπα­στι­κών μέ­τρων, στο πλαί­σιο μιας γε­νι­κό­τε­ρης πο­λι­τι­κής αντι­στρο­φής των πληγ­μά­των που έχουν δε­χτεί τα Τα­μεία από τη δια­χρο­νι­κή τους λη­στεία: Μέ­τρα-ερ­γα­λεία άντλη­σης πόρων για τη χρη­μα­το­δό­τη­ση του συ­στή­μα­τος κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης, που δεν μπο­ρούν παρά να πλήτ­τουν τον τα­ξι­κό αντί­πα­λο (επα­να­φο­ρά των ερ­γο­δο­τι­κών ει­σφο­ρών, έκτα­κτη φο­ρο­λό­γη­ση σε κά­ποιας μορ­φής δρα­στη­ριό­τη­τα του κε­φα­λαί­ου) και να προ­στα­τεύ­ουν τον κόσμο της ερ­γα­σί­ας (καμία μεί­ω­ση στις κύ­ριες και επι­κου­ρι­κές συ­ντά­ξεις, μεί­ω­ση των προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης στα πριν από την κρίση επί­πε­δα: 35ε­τία στα 60 ή 37ε­τία χωρίς όριο ηλι­κί­ας), ενι­σχύ­ο­ντας έτσι τον υπο­χρε­ω­τι­κό, κα­θο­λι­κό και ανα­δια­νε­μη­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα της κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης.

Γι’ αυτή την προ­ο­πτι­κή έχου­με άμεσο κα­θή­κον να πα­λέ­ψου­με, ξε­κι­νώ­ντας από την απο­τρο­πή ψή­φι­σης και εφαρ­μο­γής του «νέου ασφα­λι­στι­κού οδο­στρω­τή­ρα». Και αυτή η επεί­γου­σα μάχη ξε­κι­νά­ει από τη μα­ζι­κή συμ­με­το­χή στις κι­νη­το­ποι­ή­σεις για την ψή­φι­ση του πο­λυ­νο­μο­σχε­δί­ου. Από πλα­τιές πρω­το­βου­λί­ες ενη­μέ­ρω­σης για το πε­ριε­χό­με­νο του πε­ρί­φη­μου «πο­ρί­σμα­τος Σοφών», από μα­ζι­κές-ενω­τι­κές, δυ­να­μι­κές και συ­ντο­νι­σμέ­νες δρά­σεις των συν­δι­κά­των και της Αρι­στε­ράς, με στόχο την από­κρου­ση της αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­σης του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος. Σε αντί­θε­τη πε­ρί­πτω­ση, οι οπα­δοί της «ΤΙΝΑ», θα έχουν πε­τύ­χει μια στρα­τη­γι­κή νίκη. 

πηγη: rproject.gr

Την οριστική κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης και την μετατροπή του χαρακτήρα της σε ατομικό-κεφαλαιοποιητικό, σχεδιάζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σε αγαστή συνεργασία με τα επιτελεία των «θεσμών».

Η στε­νό­τε­ρη σύν­δε­ση ει­σφο­ρών-πα­ρο­χών και ο νέος τρό­πος υπο­λο­γι­σμού των συ­ντά­ξε­ων, οι ενο­ποι­ή­σεις τα­μεί­ων, οι ατο­μι­κοί λο­γα­ρια­σμοί των ασφα­λι­σμέ­νων, η κα­τα­βο­λή μόνο μιας ελά­χι­στης «εθνι­κής κοι­νω­νι­κής σύ­ντα­ξης» με ει­σο­δη­μα­τι­κά κρι­τή­ρια και όσα προ­βλέ­πο­νται στο πό­ρι­σμα της «Επι­τρο­πής Σοφών» που δό­θη­κε σή­με­ρα (15/10) στη δη­μο­σιό­τη­τα, έρ­χο­νται να προ­στε­θούν σε μια σειρά αντι­δρα­στι­κές ρυθ­μί­σεις που ήδη πλήτ­τουν-με απί­στευ­το κυ­νι­σμό-τα δι­καιώ­μα­τα ερ­γα­ζο­μέ­νων και συ­ντα­ξιού­χων.

Οι αντερ­γα­τι­κές «σο­φί­ες», μετά τη δια­δι­κα­σία της δια­βού­λευ­σης, ανα­μέ­νε­ται να με­τα­σχη­μα­τι­στούν σε νο­μο­σχέ­διο που θα έρθει στη βουλή τον Νο­έμ­βρη, ώστε να ολο­κλη­ρω­θεί η αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­ση του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος, όπως ορί­ζει το Μνη­μό­νιο 3.

«Φι­λο­λαϊ­κά ισο­δύ­να­μα», για να απο­φευ­χθεί η ισο­πέ­δω­ση των συ­ντά­ξε­ων, προ­φα­νώς και δε βρέ­θη­καν, γιατί απλού­στα­τα δεν υπάρ­χουν μέσα στο ασφυ­κτι­κό πλαί­σιο της «δη­μο­σιο­νο­μι­κής επι­τή­ρη­σης», της προ­σχώ­ρη­σης στη λο­γι­κή υλο­ποί­η­σης των προ­γραμ­μά­των άγριας λι­τό­τη­τας και της μη αμ­φι­σβή­τη­σης του πα­ρα­μι­κρού προ­νο­μί­ου των οι­κο­νο­μι­κών ελίτ.

Ει­δι­κό­τε­ρα, ο Κα­τρού­γκα­λος και η 12με­λής παρέα των τε­χνο­κρα­τών του, στις 31 σε­λί­δες του «πο­νή­μα­τός» τους, που στόχο έχει την «εκλο­γί­κευ­ση» (sic!) στη συ­ντα­ξιο­δο­τι­κή δα­πά­νη, με­τα­ξύ άλλων, προ­τεί­νουν:

-Το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ με­τε­ξε­λίσ­σε­ται σε Εθνι­κό Φορέα Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης. Στο νέο υπερ­Τα­μείο θα εντα­χθούν όλοι οι φο­ρείς κύ­ριας, επι­κου­ρι­κής ασφά­λι­σης και εφά­παξ πα­ρο­χών. Δεύ­τε­ρη άποψη που κα­τα­τέ­θη­κε προ­βλέ­πει τρία Τα­μεία (μι­σθω­τών, αυ­το­α­πα­σχο­λου­μέ­νων και αγρο­τών) και τη δια­τή­ρη­ση της αυ­το­τέ­λειας των επι­κου­ρι­κών. Πρό­κει­ται για ου­σια­στι­κή ενο­ποί­η­ση των όρων και προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων ασφά­λι­σης, λήψης σύ­ντα­ξης και των πα­ρο­χών, προ­φα­νώς «προς τα κάτω». 

-Νέος τρό­πος υπο­λο­γι­σμού συ­ντά­ξε­ων, με ενιαί­ους κα­νό­νες για πα­λιούς και νέους ασφα­λι­σμέ­νους, που θα επι­φέ­ρει και­νούρ­γιες πε­ρι­κο­πές στις συ­ντά­ξεις. Προ­τεί­νε­ται να επε­κτα­θεί και στους πα­λαιούς ασφα­λι­σμέ­νους-που δια­τη­ρούν υψη­λό­τε­ρα του 70% πο­σο­στά ανα­πλή­ρω­σης για τον υπο­λο­γι­σμό της σύ­ντα­ξης- το πο­σο­στό το οποίο ισχύ­ει για τους νέους ασφα­λι­σμέ­νους (από την 1/1/93). Δη­λα­δή από 70% που είναι το πο­σο­στό ανα­πλή­ρω­σης στην 35ε­τία να συρ­ρι­κνω­θεί στο 55% ή χα­μη­λό­τε­ρα. Ο ίδιος τρό­πος υπο­λο­γι­σμού θα ισχύ­σει και για τις επι­κου­ρι­κές, που κιν­δυ­νεύ­ουν με πλήρη εξα­φά­νι­ση, σε συν­δυα­σμό με τη ρήτρα μη­δε­νι­κού ελ­λείμ­μα­τος. 

-Η βα­σι­κό­τε­ρη ανα­τρο­πή αφορά το νέο συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό μο­ντέ­λο, που ου­σια­στι­κά πε­ρι­γρά­φει ένα ζο­φε­ρό μέλ­λον για τους ση­με­ρι­νούς ερ­γα­ζό­με­νους/ανέρ­γους. Η βα­σι­κή σύ­ντα­ξη των «360 ευρώ» (υπο­λο­γι­σμός του 2010) δεν είναι ούτε αυτή εξα­σφα­λι­σμέ­νη. Ακόμα και όταν κά­ποιος συ­μπλη­ρώ­σει το 67ο έτος, δεν θα του δί­νε­ται αυ­τό­μα­τα η σύ­ντα­ξη που αντι­στοι­χεί στα κα­τώ­τε­ρα όρια, αλλά θα εξε­τά­ζε­ται σε συ­νάρ­τη­ση με ει­σο­δη­μα­τι­κά και πε­ριου­σια­κά στοι­χεία και θα προ­στί­θε­ται στο ύψος της ανα­λο­γι­κής σύ­ντα­ξης! Η τε­λευ­ταία θα βα­σί­ζε­ται σε ατο­μι­κούς λο­γα­ρια­σμούς «νοη­τής κε­φα­λαιο­ποί­η­σης» (οι ει­σφο­ρές που κα­τα­βά­λει ο ασφα­λι­σμέ­νος κατά τη διάρ­κεια του ερ­γα­σια­κού βίου) που θα «το­κί­ζο­νται με ένα ει­κο­νι­κό επι­τό­κιο» (πο­σο­στιαία με­τα­βο­λή των απο­δο­χών των ασφα­λι­σμέ­νων ή πο­σο­στιαία με­τα­βο­λή του ΑΕΠ) και θα σχη­μα­τί­ζουν το συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό κε­φά­λαιο, με βάση και το προσ­δό­κι­μο ζωής της γε­νιάς του ασφα­λι­σμέ­νου. Το νέο σύ­στη­μα θα ισχύ­σει για όσους ερ­γα­στούν πρώτη φορά μετά την 1-1-2016. Μι­λά­με με άλλα λόγια για εξα­το­μι­κευ­μέ­νες συ­ντά­ξεις και για ένα «χαρ­τζι­λί­κι» προς τους φτω­χούς συ­ντα­ξιού­χους. Η από­συρ­ση του κρά­τους από τη συ­ντα­ξιο­δο­τι­κή δα­πά­νη. 

Οι ανα­τρο­πές αυτές, έρ­χο­νται τη στιγ­μή που η μνη­μο­νια­κή νο­μο­θε­τι­κή μη­χα­νή «πυ­ρο­βο­λεί» με συ­νε­χείς αντια­σφα­λι­στι­κές πα­ρεμ­βά­σεις, σφα­γιά­ζο­ντας δι­καιώ­μα­τα ετών, παρά το γε­γο­νός ότι το Ασφα­λι­στι­κό βρί­σκε­ται στα πρό­θυ­ρα κα­τάρ­ρευ­σης (300.000 εκ­κρε­μείς αι­τή­σεις που είναι στην ανα­μο­νή για από­φα­ση απο­νο­μής σύ­ντα­ξης): μεί­ω­ση της συ­ντα­ξιο­δο­τι­κής δα­πά­νης κατά 0,25% (2015) και 1% (2016) του ΑΕΠ αντί­στοι­χα, αύ­ξη­ση ει­σφο­ράς στον κλάδο υγεί­ας, αύ­ξη­ση των ορίων ηλι­κί­ας συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης σε ιδιω­τι­κό και δη­μό­σιο τομέα, πά­γω­μα της κα­τώ­τα­της σύ­ντα­ξης στη ση­με­ρι­νή ονο­μα­στι­κή της αξία έως το 2021, κα­τάρ­γη­ση όλων των φόρων υπέρ τρί­των, κα­τάρ­γη­ση του ΕΚΑΣ, κα­τάρ­γη­ση των δια­τά­ξε­ων που προ­έ­βλε­παν την επα­να­χο­ρή­γη­ση σύ­ντα­ξης στους ανα­σφά­λι­στους υπε­ρή­λι­κες, τη δυ­να­τό­τη­τα μη­χα­νι­κών, νο­μι­κών κ.α. να επι­λέ­γουν την υπα­γω­γή τους σε έως και τρεις χα­μη­λό­τε­ρες ασφα­λι­στι­κές κλά­σεις, μέχρι και τον Δε­κέμ­βριο του 2016 κλπ.

Το μέ­γε­θος της κυ­βερ­νη­τι­κής πρό­κλη­σης, δεν μπο­ρεί να μεί­νει ανα­πά­ντη­το. Είναι ολο­φά­νε­ρη η επι­δί­ω­ξη του δρα­στι­κού πε­ριο­ρι­σμού του δη­μό­σιου-κοι­νω­νι­κού χα­ρα­κτή­ρα του συ­στή­μα­τος κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης και η με­τα­τρο­πή του σε ιδιω­τι­κό-κε­φα­λαιο­ποι­η­τι­κό,  ώστε τα κενά στο κρά­τος πρό­νοιας να κα­λύ­πτο­νται από τις ιδιω­τι­κές ασφα­λι­στι­κές εται­ρεί­ες, όπως ορί­ζει η νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη ιδε­ο­λη­ψία. Και είναι το λι­γό­τε­ρο «ανα­τρι­χια­στι­κό», όταν μια τέ­τοια πο­λι­τι­κή προ­τεί­νε­ται από μια κυ­βέρ­νη­ση που πο­ρεύ­ε­ται «στο όνομα της Αρι­στε­ράς».

Τα Τα­μεία που έχα­σαν 13 δισ. ευρώ με το πε­ρί­φη­μο PSI, που χά­νουν δε­κά­δες δισ. το χρόνο από τα πο­σο­στά ανερ­γί­ας, από την αδή­λω­τη και ευ­έ­λι­κτη ερ­γα­σία, από την ει­σφο­ρο­δια­φυ­γή και την ει­σφο­ρο­κλο­πή, επι­χει­ρεί­ται να πρι­μο­δο­τη­θούν, για άλλη μια φορά, από το «αίμα» των συ­ντα­ξιού­χων και των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Για μια πραγ­μα­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς, μο­νό­δρο­μος θα ήταν μια σειρά ρι­ζο­σπα­στι­κών μέ­τρων, στο πλαί­σιο μιας γε­νι­κό­τε­ρης πο­λι­τι­κής αντι­στρο­φής των πληγ­μά­των που έχουν δε­χτεί τα Τα­μεία από τη δια­χρο­νι­κή τους λη­στεία: Μέ­τρα-ερ­γα­λεία άντλη­σης πόρων για τη χρη­μα­το­δό­τη­ση του συ­στή­μα­τος κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης, που δεν μπο­ρούν παρά να πλήτ­τουν τον τα­ξι­κό αντί­πα­λο (επα­να­φο­ρά των ερ­γο­δο­τι­κών ει­σφο­ρών, έκτα­κτη φο­ρο­λό­γη­ση σε κά­ποιας μορ­φής δρα­στη­ριό­τη­τα του κε­φα­λαί­ου) και να προ­στα­τεύ­ουν τον κόσμο της ερ­γα­σί­ας (καμία μεί­ω­ση στις κύ­ριες και επι­κου­ρι­κές συ­ντά­ξεις, μεί­ω­ση των προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης στα πριν από την κρίση επί­πε­δα: 35ε­τία στα 60 ή 37ε­τία χωρίς όριο ηλι­κί­ας), ενι­σχύ­ο­ντας έτσι τον υπο­χρε­ω­τι­κό, κα­θο­λι­κό και ανα­δια­νε­μη­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα της κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης.

Γι’ αυτή την προ­ο­πτι­κή έχου­με άμεσο κα­θή­κον να πα­λέ­ψου­με, ξε­κι­νώ­ντας από την απο­τρο­πή ψή­φι­σης και εφαρ­μο­γής του «νέου ασφα­λι­στι­κού οδο­στρω­τή­ρα». Και αυτή η επεί­γου­σα μάχη ξε­κι­νά­ει από τη μα­ζι­κή συμ­με­το­χή στις κι­νη­το­ποι­ή­σεις για την ψή­φι­ση του πο­λυ­νο­μο­σχε­δί­ου. Από πλα­τιές πρω­το­βου­λί­ες ενη­μέ­ρω­σης για το πε­ριε­χό­με­νο του πε­ρί­φη­μου «πο­ρί­σμα­τος Σοφών», από μα­ζι­κές-ενω­τι­κές, δυ­να­μι­κές και συ­ντο­νι­σμέ­νες δρά­σεις των συν­δι­κά­των και της Αρι­στε­ράς, με στόχο την από­κρου­ση της αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­σης του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος. Σε αντί­θε­τη πε­ρί­πτω­ση, οι οπα­δοί της «ΤΙΝΑ», θα έχουν πε­τύ­χει μια στρα­τη­γι­κή νίκη. 

πηγη: rproject.gr

Ηλίας Ιωακείμογλου*

Η παρούσα ιστορική στιγμή απαιτεί, νομίζω, να απαντήσουμε σε δύο κρίσιμα ερωτήματα. Το πρώτο ερώτημα είναι αν υπάρχει λόγος να συνεχίσουμε, ακόμη και εάν η ήττα που υποστήκαμε είναι συντριπτική. Το δεύτερο ερώτημα είναι με ποιον τρόπο να συνεχίσουμε.

1. Η κρίση του κα­πι­τα­λι­σμού και της αστι­κής ηγε­μο­νί­ας συ­νε­χί­ζε­ται

Σε ό,τι αφορά το πρώτο ερώ­τη­μα, θα ήθελα να θυ­μί­σω από πού ξε­κι­νή­σα­με. Η συ­γκυ­ρία που απε­τέ­λε­σε την αφε­τη­ρία της ανό­δου της Αρι­στε­ράς στην Ελ­λά­δα πε­ριε­λάμ­βα­νε πολλά στοι­χεία, αλλά το κυ­ριό­τε­ρο ήταν ότι σε ολό­κλη­ρη την Ευ­ρώ­πη, σε όλες τις χώρες του ανα­πτυγ­μέ­νου κα­πι­τα­λι­σμού, το σύ­στη­μα βρί­σκε­ται σε κρίση πο­λι­τι­κής ηγε­μο­νί­ας. Πο­λι­τι­κή ηγε­μο­νία δεν ση­μαί­νει ότι κυ­βερ­νά­ει αυτός που έχει το πάνω χέρι: πο­λι­τι­κή ηγε­μο­νία ση­μαί­νει ότι κυ­βερ­νά­ει αυτός ο οποί­ος πα­ρου­σιά­ζει ένα πο­λι­τι­κό σχέ­διο το οποίο εξυ­πη­ρε­τεί μεν το ιδιο­τε­λές συμ­φέ­ρον μιας κοι­νω­νι­κής τάξης, αλλά ταυ­τό­χρο­να έχει τη δυ­να­τό­τη­τα να πα­ρου­σιά­ζει το σχέ­διο αυτό ως σχέ­διο που εξυ­πη­ρε­τεί το γε­νι­κό συμ­φέ­ρον. Η πο­λι­τι­κή δύ­να­μη της αστι­κής τάξης βα­σί­ζε­ται γε­νι­κά σε αυτήν την ικα­νό­τη­τα, να εμ­φα­νί­ζει ως γε­νι­κό συμ­φέ­ρον το δικό της, τα­ξι­κό, ιδιο­τε­λές συμ­φέ­ρον. Εδώ και αρ­κε­τά χρό­νια όμως, μετά την έναρ­ξη της κρί­σης, αυτή είναι μια συν­θή­κη που η αστι­κή τάξη δεν μπο­ρεί πια να δια­σφα­λί­σει.

Πιο ανα­λυ­τι­κά, η κρίση πο­λι­τι­κής ηγε­μο­νί­ας εξη­γεί­ται ως εξής: η αστι­κή τάξη έχει συσ­σω­ρεύ­σει υπερ­βο­λι­κά πολύ κε­φά­λαιο σε σχέση με τον προ­ϊ­όν που πραγ­μα­το­ποιεί­ται με αυτό το κε­φά­λαιο. Έχει δη­λα­δή θε­με­λιώ­σει μια υπερ­βο­λι­κά με­γά­λη απαί­τη­ση επί του προ­ϊ­ό­ντος, τόσο με­γά­λη, ώστε είναι αμ­φί­βο­λη η δυ­να­τό­τη­τα να ικα­νο­ποι­η­θεί. Αυτή η κρίση υπερ­συσ­σώ­ρευ­σης κε­φα­λαί­ου θα μπο­ρού­σε να λυθεί με δύο τρό­πους: ο πρώ­τος θα ήταν να απα­ξιω­θεί μια με­γά­λη με­ρί­δα του κε­φα­λαί­ου, και ο δεύ­τε­ρος θα ήταν να αυ­ξη­θεί θε­α­μα­τι­κά το πραγ­μα­τι­κό προ­ϊ­όν. Το πραγ­μα­τι­κό προ­ϊ­όν, όμως, αυ­ξά­νε­ται πλέον μόνον ορια­κά και οι κε­φα­λαιο­κρα­τι­κές τά­ξεις της Ευ­ρώ­πης και των άλλων ανα­πτυγ­μέ­νων χωρών αρ­νού­νται πει­σμα­τι­κά να απα­ξιώ­σουν την υπέ­ρο­γκη απαί­τη­σή τους επί του προ­ϊ­ό­ντος. Η προ­σπά­θεια της τάξης και της εξου­σί­ας των κε­φα­λαιο­κρα­τών να λύ­σουν την κρίση συ­νί­στα­ται βα­σι­κά στην ανα­δια­νο­μή του προ­ϊ­ό­ντος, δη­λα­δή ασκούν μια πο­λι­τι­κή που απο­σκο­πεί να δε­σμεύ­ει όσο πε­ρισ­σό­τε­ρο μπο­ρούν το δικό μας ει­σό­δη­μα, τη δική μας ερ­γα­σία, την πα­ρού­σα και τη μελ­λο­ντι­κή, μέσω της λι­τό­τη­τας, της απαί­τη­σης να πλη­ρω­θεί στο ακέ­ραιο το σύ­νο­λο των δα­νεί­ων που χο­ρή­γη­σαν οι τρά­πε­ζες στις ερ­γα­ζό­με­νες τά­ξεις, της φο­ρο­λο­γί­ας κ.λπ., αλλά και την πα­ρελ­θού­σα ερ­γα­σία μας, με την ιδιο­ποί­η­ση των πε­ριου­σια­κών μας στοι­χεί­ων. Αυτή όμως η με­γά­λη ανα­δια­νο­μή σε βάρος της ερ­γα­σί­ας οδη­γεί σε μεί­ω­ση της ζή­τη­σης και συ­να­κό­λου­θα του προ­ϊ­ό­ντος, ενώ ταυ­το­χρό­νως διο­γκώ­νει ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο το υπερ­συσ­σω­ρευ­μέ­νο κε­φά­λαιο, και η κρίση συ­νε­χί­ζε­ται.

Έχου­με λοι­πόν μια δια­χεί­ρι­ση της κρί­σης που απαλ­λο­τριώ­νει το πα­ρελ­θόν, το παρόν και το μέλ­λον μας. Και είναι αδύ­να­το η εξου­σία, δη­λα­δή οι αστι­κές τά­ξεις της Ευ­ρώ­πης, να εμ­φα­νί­σουν στις ερ­γα­ζό­με­νες τά­ξεις της Ευ­ρώ­πης αυτήν την πο­λι­τι­κή ως πο­λι­τι­κή που προ­ά­γει το γε­νι­κό συμ­φέ­ρον. Αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία ανα­πτύσ­σε­ται η διά­βρω­ση της πο­λι­τι­κής ηγε­μο­νί­ας στην Ευ­ρώ­πη και ιδιαί­τε­ρα στην Ευ­ρω­ζώ­νη, όπου η δια­χεί­ρι­ση της ανα­δια­νο­μής του ει­σο­δή­μα­τος και της απαλ­λο­τρί­ω­σης είναι πιο σκλη­ρή.

Επο­μέ­νως, η βα­σι­κή συν­θή­κη που έφερε τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ τόσο ψηλά τον Ια­νουά­ριο του 2015, δη­λα­δή ότι σε συν­θή­κες κρί­σης η αστι­κή τάξη στην Ελ­λά­δα (και στην υπό­λοι­πη Ευ­ρώ­πη) ασκεί πο­λι­τι­κή ανα­δια­νο­μής και απαλ­λο­τρί­ω­σης την οποία δεν μπο­ρεί να εμ­φα­νί­σει ως γε­νι­κό συμ­φέ­ρον, ισχύ­ει και σή­με­ρα, και κατά τα φαι­νό­με­να θα ισχύ­ει για πολύ καιρό ακόμα. Στη δε­κα­ε­τία του 1930 και στη δε­κα­ε­τία του 1970, που υπήρ­χαν και πάλι διαρ­θρω­τι­κές κρί­σεις του κα­πι­τα­λι­σμού, πολύ γρή­γο­ρα εμ­φα­νί­στη­καν οι εναλ­λα­κτι­κές λύ­σεις. Μετά το 1975 εμ­φα­νί­στη­κε η εναλ­λα­κτι­κή του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, και με την επι­κρά­τη­ση της Θά­τσερ και του Ρέι­γκαν, υπο­χω­ρεί η επί­θε­ση των υπο­τε­λών κοι­νω­νι­κών τά­ξε­ων και εγκα­θί­στα­ται ένα νέο κα­θε­στώς συσ­σώ­ρευ­σης κε­φα­λαί­ου. Αλλά και στην πε­ρί­πτω­ση της δε­κα­ε­τί­ας του 1930, με τον Πό­λε­μο, τον κεϊν­σια­νι­σμό και τη Σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία, ο κα­πι­τα­λι­σμός πέ­ρα­σε από ένα κα­θε­στώς συσ­σώ­ρευ­σης κε­φα­λαί­ου σε ένα άλλο, λύ­νο­ντας έτσι και την ηγε­μο­νι­κή του κρίση. Σή­με­ρα δεν υπάρ­χει καμία τέ­τοια εναλ­λα­κτι­κή λύση στον ορί­ζο­ντα του κα­πι­τα­λι­σμού, και επι­πλέ­ον, δεν υπάρ­χει και καμία διά­θε­ση από την πλευ­ρά των κυ­ρί­αρ­χων αστι­κών τά­ξε­ων να ασκή­σουν μια πο­λι­τι­κή απα­ξί­ω­σης του υπερ­συσ­σω­ρευ­μέ­νου κε­φα­λαί­ου: η απαί­τη­ση που έχει σή­με­ρα το κε­φά­λαιο πα­γκο­σμί­ως πάνω στην πα­ρα­γω­γή, πάνω δη­λα­δή στη δική μας ερ­γα­σία, είναι με­γα­λύ­τε­ρη από ό,τι το 2008 ή το 2010.

2. Η κα­τά­στα­ση των αντι­μνη­μο­νια­κών δυ­νά­με­ων

Σ' ένα τέ­τοιο πλαί­σιο αντι­κει­με­νι­κών συν­θη­κών, αυτό που μπο­ρού­σε να μας κι­νη­το­ποι­ή­σει το 2008 και μετά είναι ακόμα παρόν. Εν τω με­τα­ξύ επήλ­θε αυτή η τρο­μα­κτι­κή ήττα που άλ­λα­ξε τις υπο­κει­με­νι­κές συν­θή­κες, τις δια­θε­σι­μό­τη­τες, τον τρόπο με τον οποίο εμείς και ο υπό­λοι­πος κό­σμος αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε την ικα­νό­τη­τά μας να ανα­τρέ­ψου­με τη μνη­μο­νια­κή πο­λι­τι­κή.

Δεν είναι ορθή η άποψη ότι η ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία ψή­φι­σε τον με­ταλ­λαγ­μέ­νο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ επει­δή υπο­τά­χθη­κε στην ιδέα ότι τα μνη­μό­νια είναι αήτ­τη­τα ή επει­δή ο Αλέ­ξης Τσί­πρας έδωσε στις υπο­τε­λείς κοι­νω­νι­κές τά­ξεις ένα βαθύ αί­σθη­μα αξιο­πρέ­πειας. Στο δη­μο­ψή­φι­σμα του Ιου­λί­ου εί­δα­με να δια­μορ­φώ­νε­ται ένα μπλοκ κοι­νω­νι­κών δυ­νά­με­ων του ΟΧΙ, απο­τε­λού­με­νο από υπο­τε­λείς κοι­νω­νι­κές τά­ξεις, και να αντι­πα­ρα­τί­θε­ται συ­γκρο­τη­μέ­νο στο κοι­νω­νι­κό μπλοκ που έχει την εξου­σία και που εμ­φα­νί­στη­κε με τη μορφή του «Μέ­νου­με Ευ­ρώ­πη». Η συ­γκρό­τη­ση του μπλοκ κοι­νω­νι­κών δυ­νά­με­ων του ΟΧΙ δεν έγινε μέσα σε δέκα μέρες ή σε δέκα μήνες, αλλά ήταν το τε­λι­κό απο­τέ­λε­σμα μιας ολό­κλη­ρης πο­ρεί­ας που ξε­κί­νη­σε το 2010 και χρειά­στη­κε πέντε χρό­νια για να απο­δώ­σει τα απο­τε­λέ­σμα­τά της. Οι ρυθ­μοί, λοι­πόν, με τους οποί­ους αλ­λά­ζουν τα πράγ­μα­τα στην κοι­νω­νία είναι βρα­δείς. Ένα μπλοκ κοι­νω­νι­κών δυ­νά­με­ων σχη­μα­τί­ζε­ται στην αρ­γό­συρ­τη διάρ­κεια και δεν δια­λύ­ε­ται μέσα σε ένα μήνα. Κατά τα άλλα, αυτές οι ερ­μη­νεί­ες που προ­α­νέ­φε­ρα (υπο­τα­γή στο μνη­μό­νιο, αλ­λα­γή της συ­νεί­δη­σης των μαζών, ψήφος αξιο­πρέ­πειας κ.λπ.) είναι χον­δροει­δείς και υπο­τι­μη­τι­κές για τη νοη­μο­σύ­νη των υπο­τε­λών κοι­νω­νι­κών τά­ξε­ων, διότι θα έπρε­πε αυτές να είχαν παι­δι­κή νοη­μο­σύ­νη για να αλ­λά­ξουν αντί­λη­ψη και διά­θε­ση μέσα σε μία μέρα σχε­τι­κά με τη φύση της και το ανα­πό­φευ­κτο της μνη­μο­νια­κής πο­λι­τι­κής ή για να ακο­λου­θή­σουν σαν πρό­βα­τα τον αρ­χη­γό - πα­τέ­ρα - προ­στά­τη.

Το μπλοκ κοι­νω­νι­κών δυ­νά­με­ων του ΟΧΙ δεν έχει λοι­πόν δια­λυ­θεί, απλώς στε­ρεί­ται σή­με­ρα πο­λι­τι­κής εκ­προ­σώ­πη­σης, με δε­δο­μέ­νη και την εκλο­γι­κή απο­τυ­χία της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας.

Πρέ­πει να συ­νυ­πο­λο­γί­σου­με στις υπο­κει­με­νι­κές συν­θή­κες ότι ένας από τους λό­γους για τους οποί­ους η Ελ­λά­δα εμ­φα­νί­στη­κε ως ο αδύ­να­μος κρί­κος της Ευ­ρω­ζώ­νης είναι και το γε­γο­νός ότι το επί­πε­δο της Αρι­στε­ράς σε εμάς, ιδιαί­τε­ρα δε της ορ­γα­νω­μέ­νης Αρι­στε­ράς, ήταν ση­μα­ντι­κά υψη­λό­τε­ρα από ό,τι σε άλλες ευ­ρω­παϊ­κές χώρες. Όταν ξε­κί­νη­σε η κρίση, το 2008, ο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός στις άλλες χώρες της Ευ­ρω­ζώ­νης είχε ήδη σα­ρώ­σει την πο­λι­τι­κο­ποί­η­ση των προη­γού­με­νων δε­κα­ε­τιών, είχε οδη­γή­σει στη συ­γκρό­τη­ση ενός νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου πλή­θους με­μο­νω­μέ­νων ατό­μων που επι­διώ­κουν το κα­θέ­να το ιδιω­τι­κό του συμ­φέ­ρον. Αυτό έγινε επει­δή ο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός εγκα­τα­στά­θη­κε νω­ρί­τε­ρα στις άλλες χώρες της Ευ­ρώ­πης, από τα πρώτα χρό­νια της δε­κα­ε­τί­ας του 1980 ενώ σε εμάς το αί­σθη­μα της απο­ξέ­νω­σης από την πο­λι­τι­κή σε μα­ζι­κό επί­πε­δο χρο­νο­λο­γεί­ται πολύ αρ­γό­τε­ρα, από τη ση­μι­τι­κή πε­ρί­ο­δο. Δια­τη­ρή­θη­κε έτσι στην Ελ­λά­δα ένα πολύ πιο αξιό­μα­χο στε­λε­χι­κό δυ­να­μι­κό της Αρι­στε­ράς. Εκτι­μώ ότι αυτό δεν έχει συ­ντρι­βεί εξαι­τί­ας της με­τάλ­λα­ξης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αλλά ότι επι­πλέ­ον, σή­με­ρα, μετά από πέντε χρό­νια αντι­μνη­μο­νια­κών αγώ­νων, το δυ­να­μι­κό αυτό είναι ακόμη πιο αξιό­μα­χο σε σχέση με το 2008. Η πρώτη πε­ρί­ο­δος της κρί­σης τε­λεί­ω­σε, αρ­χί­ζου­με το ίδιο παι­χνί­δι από την αρχή, αλλά δεν εί­μα­στε οι ίδιοι. Έχου­με συσ­σω­ρεύ­σει πολ­λές ικα­νό­τη­τες, γνώ­σεις και δε­ξιό­τη­τες. Δεν ανα­φέ­ρο­μαι μόνο σε όσους ασχο­λή­θη­καν με την πο­λι­τι­κή και κομ­μα­τι­κή ζωή στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αλλά και στις ερ­γα­ζό­με­νες τά­ξεις και τους ανέρ­γους, που χωρίς να είναι ορ­γα­νω­μέ­νοι, επί­σης συσ­σώ­ρευ­σαν γνώ­σεις και ικα­νό­τη­τες μέσα από τις δυ­σκο­λί­ες που αντι­με­τώ­πι­σαν και τους αγώ­νες που έδω­σαν ενα­ντί­ον των δύο πρώ­των μνη­μο­νί­ων στο διά­στη­μα 2010-2015.
Υπάρ­χουν επο­μέ­νως οι αντι­κει­με­νι­κές συν­θή­κες, υπάρ­χει ένα εν δυ­νά­μει μπλοκ κοι­νω­νι­κής εξου­σί­ας το οποίο εκ­φρά­στη­κε στο δη­μο­ψή­φι­σμα και υπάρ­χει και ένα έμπει­ρο και αξιό­μα­χο δυ­να­μι­κό της Αρι­στε­ράς. Υπάρ­χουν λοι­πόν οι όροι για να συ­νε­χί­σου­με, παρ’ όλη την ήττα που δε­χθή­κα­με από τη με­τάλ­λα­ξη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

3. Οι αυ­τα­πά­τες με τις οποί­ες χρειά­ζε­ται να λο­γα­ρια­στού­με

Αν οι λόγοι για να συ­νε­χί­σου­με είναι ισχυ­ροί, τότε θα πρέ­πει να ανα­ρω­τη­θού­με με ποιον τρόπο να συ­νε­χί­σου­με. Επει­δή έπει­τα από αυτά που συ­νέ­βη­σαν εί­μα­στε στο επί­πε­δο μηδέν, ας εκ­με­ταλ­λευ­τού­με του­λά­χι­στον τα καλά της πε­ρί­στα­σης. Είναι μια ευ­και­ρία να λο­γα­ρια­στού­με με τις αυ­τα­πά­τες μας, τις οποί­ες νο­μί­ζω ότι θα μπο­ρού­σα­με να ομα­δο­ποι­ή­σου­με σε τρεις ενό­τη­τες.

Υπάρ­χουν κα­ταρ­χάς οι αυ­τα­πά­τες που μας έρ­χο­νται απευ­θεί­ας από το πο­λι­τι­κό και το ιδε­ο­λο­γι­κό φορ­τίο του πα­λιού Συ­να­σπι­σμού, και αν πη­γαί­να­με πιο πριν, από τον Λε­ω­νί­δα Κύρκο και τους συ­ντρό­φους του: Όπως στον Συ­να­σπι­σμό, έτσι και στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ιδίως σε επί­πε­δο ηγε­σί­ας, ο τα­ξι­κός αντί­πα­λος δεν προσ­διο­ρι­ζό­ταν ποτέ με το όνομά του. Δεν μι­λού­σε κα­νείς για την αστι­κή τάξη και τους συμ­μά­χους της, για το κοι­νω­νι­κό μπλοκ εξου­σί­ας, διότι περί αυτών πρό­κει­ται. Υπήρ­χαν όμως ψευ­δώ­νυ­μα: το με­γά­λο κε­φά­λαιο, η ολι­γαρ­χία, ο κό­σμος του πλού­του κ.ο.κ. Αυτό δια­τή­ρη­σε ένα πέπλο μυ­στη­ρί­ου γύρω από αυτή την ύπαρ­ξη που μας εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται, μας κα­τα­πιέ­ζει και μας κυ­βερ­νά­ει, γι' αυτό και με­τα­ξύ μας υπάρ­χουν ζη­τή­μα­τα ή από­ψεις που ποτέ δεν έχουν συ­ζη­τη­θεί. Πα­ρα­δείγ­μα­τος χάρη, για κά­ποιους το μπλοκ εξου­σί­ας είναι μια δράκα ολι­γαρ­χών που κρα­τά­ει τον πλού­το και όλοι οι υπό­λοι­ποι ανή­κου­με στο λαό. Για άλ­λους πάλι είναι κάτι ευ­ρύ­τε­ρο, αλλά θα πρέ­πει να εξαι­ρέ­σου­με τις μι­κρές επι­χει­ρή­σεις, το μικρό κε­φά­λαιο, το οποίο είναι (αντι­κει­με­νι­κά) σύμ­μα­χος των ερ­γα­ζο­μέ­νων. Αν ρω­τή­σε­τε πάλι άλ­λους, θα σας έλε­γαν ότι ούτε αυτοί είναι σύμ­μα­χοί μας. Αυτή η ποι­κι­λία από­ψε­ων για ένα τόσο κρί­σι­μο θέμα, να προσ­διο­ρί­σεις το τα­ξι­κό τοπίο και τον κύριο αντί­πα­λό σου, έχει να κάνει με το γε­γο­νός ότι ποτέ, ούτε ο Συ­να­σπι­σμός ούτε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, δεν ανέ­λυαν την κοι­νω­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα με όρους κοι­νω­νι­κών τά­ξε­ων. Ήταν και αυτή η ασά­φεια μια προ­ϋ­πό­θε­ση για την αλ­λα­γή τα­ξι­κού στρα­το­πέ­δου που πραγ­μα­το­ποί­η­σαν ο Αλέ­ξης Τσί­πρας και η παρέα του στις 13 Ιου­λί­ου 2015. Με αυτά, εμείς πρέ­πει να λο­γα­ρια­στού­με.

Πρέ­πει επί­σης να λο­γα­ρια­στού­με με τον αρι­στε­ρό ευ­ρω­παϊ­σμό, που μας ήρθε και αυτός κα­τευ­θεί­αν από τον παλιό Συ­να­σπι­σμό. Εννοώ με αυτό την άποψη που επι­κρα­τού­σε στο Συ­να­σπι­σμό, με­τα­φέρ­θη­κε στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και δο­κι­μά­στη­κε στη δια­πραγ­μά­τευ­ση, ότι η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση και η Ευ­ρω­ζώ­νη είναι ένα με­γά­λο βήμα της αν­θρω­πό­τη­τας προς τα μπρος, που αφή­νει πίσω μας το φα­σι­σμό, το ρα­τσι­σμό, την πα­ρα­βί­α­ση των πο­λι­τι­κών και κοι­νω­νι­κών δι­καιω­μά­των κ.λπ. Θα πρέ­πει να σκε­φτού­με τη φύση της Ευ­ρω­ζώ­νης και τη δική μας στάση απέ­να­ντί της με όρους κοι­νω­νι­κών τά­ξε­ων. Θα πρέ­πει δη­λα­δή να σκε­φτού­με ποιων τά­ξε­ων τα συμ­φέ­ρο­ντα εκ­προ­σω­πεί η Ευ­ρω­ζώ­νη, που είναι το εύ­κο­λο, και κυ­ρί­ως με ποιον τρόπο τα εκ­προ­σω­πεί: το σχέ­διο που προ­τεί­νει, τι τα­ξι­κό πε­ριε­χό­με­νο έχει, πώς ανα­πτύσ­σε­ται στις λε­πτο­μέ­ρειές του. Πρό­κει­ται γι’ αυτό που δεν έκα­ναν ποτέ ούτε ο Γιά­νης Βα­ρου­φά­κης ούτε ο Αλέ­ξης Τσί­πρας ούτε και οι υπό­λοι­ποι που συμ­με­τεί­χαν στη δια­πραγ­μά­τευ­ση.

Μια δεύ­τε­ρη ομάδα αυ­τα­πα­τών μάς έρ­χε­ται από τη διε­θνή σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία, και στη θε­ω­ρία, από τον κεϊν­σια­νι­σμό. Ένα πα­ρά­δειγ­μα: όταν μι­λά­ει για την ανερ­γία, η δική μας Αρι­στε­ρά εί­θι­σται να κα­τα­φεύ­γει στην πα­ρα­δο­σια­κή πια πρό­τα­ση να αυ­ξη­θούν οι επεν­δύ­σεις, που πα­ρου­σιά­ζο­νται πε­ρί­που σαν το μα­γι­κό ραβδί. Αυτή η πρό­τα­ση λέει στη ουσία ότι πρέ­πει να επι­τα­χύ­νου­με τη συσ­σώ­ρευ­ση κε­φα­λαί­ου, ώστε με πε­ρισ­σό­τε­ρο κε­φά­λαιο να ερ­γά­ζο­νται πε­ρισ­σό­τε­ρα άτομα. Είναι όμως μια λαν­θα­σμέ­νη ιδέα, που μας έρ­χε­ται από τον Κέινς. Μπο­ρεί να απο­δί­δει με­σο­πρό­θε­σμα, σε βάθος δη­λα­δή πε­ντα­ε­τί­ας, μα­κρο­πρό­θε­σμα όμως δεν λύνει το πρό­βλη­μα διότι ο κα­πι­τα­λι­σμός πάντα συσ­σω­ρεύ­ει κε­φά­λαιο, άλ­λο­τε πιο γρή­γο­ρα και άλ­λο­τε πιο αργά, και με τόσο πολύ κε­φά­λαιο που έχει συσ­σω­ρεύ­σει στη διάρ­κεια των δια­κο­σί­ων τε­λευ­ταί­ων ετών, θα έπρε­πε να ερ­γά­ζο­νται όσοι ανα­ζη­τούν ερ­γα­σία. Σή­με­ρα που η συσ­σώ­ρευ­ση κε­φα­λαί­ου έχει φτά­σει σε υψη­λό­τε­ρο επί­πε­δο από ποτέ, έχου­με και τα υψη­λό­τε­ρα πο­σο­στά ανερ­γί­ας από τον Β' Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο. Αυτό που συμ­βαί­νει στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, όπως μας λέει η μαρ­ξι­στι­κή θε­ω­ρη­τι­κή πα­ρά­δο­ση (που είχε υπο­κα­τα­στα­θεί μέσα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ από την θε­ω­ρία του ιστο­ρι­κού συμ­βι­βα­σμού), είναι ότι η ανερ­γία υπάρ­χει επει­δή οι ιδιο­κτή­τες των μέσων πα­ρα­γω­γής έχουν πολύ υψηλή απαί­τη­ση κερ­δο­φο­ρί­ας, πολύ με­γά­λες απαι­τή­σεις επί του προ­ϊ­ό­ντος. Σή­με­ρα η επι­διω­κό­με­νη κερ­δο­φο­ρία είναι σε ιστο­ρι­κά υψηλά επί­πε­δα, πράγ­μα που ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας, τα στε­λέ­χη που τον υπη­ρε­τούν και οι αστι­κές πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις το θε­ω­ρούν φυ­σι­κό και δί­καιο: γι' αυ­τούς είναι μια κα­νο­νι­κό­τη­τα ακρι­βώς όπως η δική μας κα­νο­νι­κό­τη­τα είναι ότι δεν μπο­ρείς να έχεις μισθό κάτω από 800 ευρώ. Κατά τη δική τους αντί­λη­ψη είναι αντι­κα­νο­νι­κό μια επι­χεί­ρη­ση να κερ­δί­ζει λι­γό­τε­ρο απ' όσο κέρ­δι­ζε πριν από την κρίση (όταν είχε ιδιαί­τε­ρα υψη­λές απο­δό­σεις ο χρη­μα­το­πι­στω­τι­κός το­μέ­ας) και για αυτόν τον λόγο δεν δέ­χο­νται να απα­σχο­λή­σουν τους άνερ­γους παρά μόνο αν αυτοί πε­ριο­ρί­σουν την απαί­τη­σή τους πάνω στο προ­ϊ­όν τόσο πολύ ώστε αυτό που θα πε­ρισ­σεύ­ει να ικα­νο­ποιεί τις απαι­τή­σεις του κε­φα­λαί­ου. Το κε­φά­λαιο δεν δέ­χε­ται να απα­σχο­λή­σει επι­πλέ­ον ερ­γα­ζό­με­νους με τους όρους και τους μι­σθούς που ισχύ­ουν σή­με­ρα: θέλει αυτοί να επι­δει­νω­θούν ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο. Πρέ­πει να λο­γα­ρια­στού­με, λοι­πόν, και με αυτές τις αυ­τα­πά­τες που μας έρ­χο­νται από τη σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία και τον κεϊν­σια­νι­σμό.

Ένα ακόμη πα­ρά­δειγ­μα: Μια ακόμα ιδέα που έρ­χε­ται από τον κεϊν­σια­νι­σμό, αφορά την κρίση, η οποία εμ­φα­νί­ζε­ται σαν φαι­νό­με­νο που μπο­ρεί να διαρ­κεί για όσο καιρό υπάρ­χει ένα έλ­λειμ­μα ζή­τη­σης. Ωστό­σο, το έλ­λειμ­μα ζή­τη­σης είναι ένας πα­ρά­γο­ντας συ­ντή­ρη­σης της κρί­σης ο οποί­ος έχει με­γά­λη ισχύ μέ­χρις ενός χρο­νι­κού ση­μεί­ου, δρα δη­λα­δή στη με­σο­πρό­θε­σμη διάρ­κεια. Στη μα­κρο­χρό­νια διάρ­κεια, αυτό που γί­νε­ται κα­θο­ρι­στι­κό είναι η εκ­κα­θά­ρι­ση των ασθε­νέ­στε­ρων κε­φα­λαί­ων μέσω μιας δια­δι­κα­σί­ας κοι­νω­νι­κού δαρ­βι­νι­σμού κατά την οποία οι ισχυ­ρό­τε­ροι κε­φα­λαιο­κρά­τες κα­νι­βα­λί­ζουν τους ασθε­νέ­στε­ρους. Αυτό ισχύ­ει και για την Ελ­λά­δα: όσες επι­χει­ρή­σεις επέ­ζη­σαν, έχουν κα­νι­βα­λί­σει τους αντα­γω­νι­στές τους, και η πε­λα­τεία των επι­χει­ρή­σε­ων που εξα­φα­νί­στη­καν, με­τα­φέρ­θη­κε στις επι­χει­ρή­σεις που επέ­ζη­σαν. Έτσι, αντι­με­τω­πί­ζε­ται στα­δια­κά το έλ­λειμ­μα ζή­τη­σης, η κερ­δο­φο­ρία μπο­ρεί να ανε­βαί­νει, και έτσι μπο­ρεί να ξε­κι­νή­σει ένας νέος κύ­κλος ανά­πτυ­ξης μετά από μια κρίση. Στη ση­με­ρι­νή κρίση, όλες οι εκτι­μή­σεις είναι ότι στην Ελ­λά­δα θα υπάρ­ξει κατά τα επό­με­να έτη μια αναι­μι­κή ανά­καμ­ψη της τάξης του 2%, όταν πε­ρά­σουν και οι δυ­σμε­νείς επι­πτώ­σεις του μνη­μο­νί­ου Τσί­πρα-Τσα­κα­λώ­του. Θα υπάρ­χει δη­λα­δή ένας ρυθ­μός ανά­πτυ­ξης που οι οι­κο­νο­μο­λό­γοι θε­ω­ρούν στα­σι­μό­τη­τα (με εξαί­ρε­ση τα δύο-τρία πρώτα χρό­νια για τα οποία προ­βλέ­πε­ται υψη­λό­τε­ρος ρυθ­μός ανά­πτυ­ξης επει­δή η οι­κο­νο­μία θα ξε­κι­νή­σει από πολύ χα­μη­λό επί­πε­δο). Με το ρυθμό αυτό, η ανερ­γία δεν θα μπο­ρεί να μειω­θεί: ίσως αυτό συμ­βεί τα πρώτα χρό­νια, για να ισορ­ρο­πή­σει ωστό­σο στη συ­νέ­χεια σε ένα πολύ υψηλό ση­μείο. Αυτό ση­μαί­νει ότι οι μι­σθοί θα πα­ρα­μεί­νουν χα­μη­λοί, γιατί θα πιέ­ζο­νται από την ανερ­γία, σε αντί­θε­ση με τα κέρδη, που θα πα­ρα­μεί­νουν ψηλά. Αυτά συ­γκρο­τούν ένα νέο «μο­ντέ­λο ανά­πτυ­ξης», ένα και­νού­ριο κα­θε­στώς συσ­σώ­ρευ­σης: ανά­πτυ­ξη με ανερ­γία και πολύ κακές συν­θή­κες για τις υπο­τε­λείς κοι­νω­νι­κές τά­ξεις. Ότι ο ελ­λη­νι­κός κα­πι­τα­λι­σμός θα φύγει κά­ποια στιγ­μή από την ύφεση πρέ­πει να μας είναι γνω­στό, και θα χρεια­στεί να απαλ­λα­γού­με από τη νο­ο­τρο­πία που επι­κρά­τη­σε στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ότι αφού ο κα­πι­τα­λι­σμός είναι σε κρίση, τώρα μπο­ρού­με να κά­νου­με πο­λι­τι­κή και να ενι­σχύ­σου­με τις δυ­νά­μεις μας, ενώ εάν αρ­χί­σει η ανά­καμ­ψη της πα­ρα­γω­γής θα απο­δυ­να­μω­θούν οι πο­λι­τι­κές, ιδε­ο­λο­γι­κές και θε­ω­ρη­τι­κές μας βά­σεις. Το κρι­τή­ριο για εμάς δεν μπο­ρεί να είναι το δί­πο­λο κρίση/ανά­πτυ­ξη, αλλά η θέση των ερ­γα­ζό­με­νων τά­ξε­ων στη δια­νο­μή του προ­ϊ­ό­ντος, στην πα­ρα­γω­γή και στις σχέ­σεις πο­λι­τι­κής ισχύ­ος. Θα είναι μια δυ­σά­ρε­στη έκ­πλη­ξη για όσους δια­τη­ρούν το κρι­τή­ριο κρίση/ανά­πτυ­ξη να δουν τον Τσί­πρα να θριαμ­βο­λο­γεί ότι έβγα­λε την οι­κο­νο­μία από την ύφεση - τη στιγ­μή που για τους μι­σθούς, την ανερ­γία, τις συ­ντά­ξεις και το κοι­νω­νι­κό κρά­τος, η έξο­δος αυτή δεν θα ση­μαί­νει τί­πο­τα ή σχε­δόν τί­πο­τα.

Η τρίτη ομάδα αυ­τα­πα­τών με τις οποί­ες πρέ­πει να λο­γα­ρια­στού­με είναι αυτές που μας έρ­χο­νται από την Τρίτη Διε­θνή, από την κομ­μου­νι­στι­κή μας πα­ρά­δο­ση. Πα­ρα­δείγ­μα­τος χάρη, η ιδέα ότι η αστι­κή τάξη έχει πε­ριο­ρι­στεί σε μια χού­φτα πά­μπλου­των κα­πι­τα­λι­στών - ολι­γαρ­χών μας έρ­χε­ται από την Τρίτη Διε­θνή μετά το θά­να­το του Λένιν. Ει­δι­κό­τε­ρα σε εμάς, στην Ελ­λά­δα, η ιδέα αυτή έρ­χε­ται από την εα­μι­κή πα­ρά­δο­ση, σύμ­φω­να με την οποία ο λαός, η με­γά­λη κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία, απο­τε­λεί το κοι­νω­νι­κό υπο­κεί­με­νο της προ­ό­δου, της δη­μο­κρα­τί­ας, του πα­τριω­τι­σμού, ενώ στο αντί­πα­λο στρα­τό­πε­δο βρί­σκε­ται μια μειο­νό­τη­τα πλου­το­κρα­τί­ας, ολι­γαρ­χί­ας (αρ­γό­τε­ρα μο­νο­πω­λί­ων ή εται­ρι­κών ομί­λων) που συμ­μα­χεί με τον ιμπε­ρια­λι­σμό και ευ­θύ­νε­ται για την εθνι­κή υπο­τέ­λεια και την εξάρ­τη­ση. Χρειά­ζε­ται να ξα­να­δού­με, τώρα, ποιος είναι ο κύ­ριος αντί­πα­λός μας, με ποιους κά­νου­με συμ­μα­χί­ες κ.ο.κ. Η αστι­κή τάξη και οι σύμ­μα­χοί της δεν είναι μια χού­φτα αν­θρώ­πων. Είναι ένα ολό­κλη­ρο «Μέ­νου­με Ευ­ρώ­πη» απέ­να­ντι στο κοι­νω­νι­κό μπλοκ του ΟΧΙ, στις υπο­τε­λείς κοι­νω­νι­κές τά­ξεις, στους μι­σθω­τούς του δη­μό­σιου και ιδιω­τι­κού τομέα, τους άνερ­γους, τους πρε­κά­ριους, τους φτω­χούς.

Την ίδια προ­έ­λευ­ση έχουν και οι αντι­λή­ψεις περί πα­ρα­γω­γι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης, η άποψη ότι πρέ­πει να ανα­πτύ­ξου­με την πα­ρα­γω­γή, τις πα­ρα­γω­γι­κές δυ­νά­μεις, να χρη­σι­μο­ποι­ή­σου­με την επι­στη­μο­νι­κο-τε­χνι­κή πρό­ο­δο. Η άποψη αυτή επι­κρά­τη­σε στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και μά­λι­στα δια­πέ­ρα­σε ορι­ζό­ντια όλες τις συ­νι­στώ­σες. Το ση­μα­ντι­κό, όμως, στην πα­ρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση είναι οι πα­ρα­γω­γι­κές σχέ­σεις: οι σχέ­σεις που έχουν με­τα­ξύ τους και με τα ερ­γα­λεία της δου­λειάς τους οι πα­ρα­γω­γοί όταν ερ­γά­ζο­νται, οι σχέ­σεις που έχουν με το προ­ϊ­όν τους και με τη διά­θε­σή του, τη δια­νο­μή του με­τα­ξύ επι­χεί­ρη­σης και ερ­γα­ζο­μέ­νων κ.λπ. Αν πά­ρου­με στα σο­βα­ρά τη μαρ­ξι­στι­κή μας πα­ρά­δο­ση, στο ζή­τη­μα της πα­ρα­γω­γι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης θα έπρε­πε να λά­βου­με υπόψη μας και όλες τις κοι­νω­νι­κές ρυθ­μί­σεις που χρεια­ζό­μα­στε: το νό­μι­σμα, τον τρα­πε­ζι­κό τομέα, τις ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις, τις μορ­φές της ιδιο­κτη­σί­ας κ.λπ. Ποιος θα διοι­κεί; Θα ανα­θέ­σου­με στους κα­πι­τα­λι­στές που ξέ­ρουν, υπο­τί­θε­ται, τη δου­λειά κα­λύ­τε­ρα; Θα ανα­θέ­σου­με στο κρά­τος και σε κά­ποιους γρα­φειο­κρά­τες που γνω­ρί­ζουν πώς να διοι­κούν; Θα υπάρ­χουν μορ­φές αυ­το­δια­χεί­ρι­σης; Ποιος θα δια­χει­ρί­ζε­ται το χρήμα; Θα είναι οι τρά­πε­ζες κρα­τι­κές; Αυτοί είναι με­ρι­κοί από τους πολ­λούς λό­γους που το πα­ρα­γω­γι­κό σύ­στη­μα δεν μπο­ρεί να απο­μο­νω­θεί από ένα σύ­νο­λο κοι­νω­νι­κών σχέ­σε­ων οι οποί­ες θα πρέ­πει να θε­ω­ρού­με στο εξής ότι απο­τε­λούν συ­στα­τι­κά, δο­μι­κά στοι­χεία της πα­ρα­γω­γι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης.

Πρέ­πει να λο­γα­ρια­στού­με με όλα αυτά, με­τα­ξύ μας, με τον εαυτό μας και το πα­ρελ­θόν μας. Όχι για να δια­χω­ρι­στού­με, αλλά για να χτυ­πά­με μαζί, βα­δί­ζο­ντας όμως χω­ρι­στά.

4. Ένα αντι­μνη­μο­νια­κό μέ­τω­πο της Αρι­στε­ράς: να χτυ­πά­με μαζί και ας βα­δί­ζου­με χω­ρι­στά

Φαί­νε­ται αδύ­να­το να μπο­ρεί να συ­γκρο­τη­θεί σή­με­ρα πο­λι­τι­κή ορ­γά­νω­ση ή κόμμα του οποί­ου τα μέλη του θα είχαν ενιαία αντί­λη­ψη για όλα αυτά. Η μη­χα­νι­κή συ­γκόλ­λη­ση πο­λι­τι­κών ρευ­μά­των που δεν έχουν συ­ζη­τή­σει με­τα­ξύ τους τις δια­φο­ρές τους ούτε καν στα βα­σι­κά στρα­τη­γι­κά ζη­τή­μα­τα, θα μας οδη­γού­σε στο απο­τυ­χη­μέ­νο σχήμα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, που ενώ ήταν μέ­τω­πο πα­ρί­στα­νε το κόμμα, και με την ασά­φεια αυτή διευ­κό­λυ­νε την αυ­το­νό­μη­ση της ηγε­τι­κής του ομά­δας. Στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ υπήρ­χαν τρία, αν όχι τέσ­σε­ρα κόμ­μα­τα, με δια­φο­ρε­τι­κή στρα­τη­γι­κή αντί­λη­ψη το κα­θέ­να, και στο τέλος έκανε ό,τι ήθελε η ηγε­τι­κή ομάδα.

Υπάρ­χουν πράγ­μα­τα που συ­ντί­θε­νται και πράγ­μα­τα που δεν συ­ντί­θε­νται. Γι' αυτό νο­μί­ζω ότι αυτό που χρεια­ζό­μα­στε στην πα­ρού­σα συ­γκυ­ρία είναι η μορφή του με­τώ­που, με τη συμ­με­το­χή όλων των πο­λι­τι­κών κομ­μά­των, ορ­γα­νώ­σε­ων και μορ­φω­μά­των, του κα­θε­νός με τη δική του αντί­λη­ψη. Σε ένα μέ­τω­πο, σε ένα αρι­στε­ρό αντι­μνη­μο­νια­κό μέ­τω­πο, δεν θα χρεια­στεί να λύ­σου­με τα με­γά­λα ζη­τή­μα­τα της στρα­τη­γι­κής. Ούτε πε­ρι­μέ­νει από εμάς ο κό­σμος να εξη­γή­σου­με κυ­ρί­ως τι εί­δους απο­τε­λέ­σμα­τα θα έφερ­νε μια εν­δε­χό­με­νη με­τά­βα­ση σε εθνι­κό νό­μι­σμα (πα­ρό­λο που εμείς πρέ­πει να το εξη­γή­σου­με). Αυτό που χρειά­ζε­ται να κά­νου­με, αντί­θε­τα, ως Αρι­στε­ρά που αντι­πο­λι­τεύ­ε­ται την κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, είναι να απα­ντή­σου­με σε ερω­τή­μα­τα με τα οποία ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν κα­τα­πιά­στη­κε καν στο πα­ρελ­θόν, διότι ακο­λου­θού­σε την τα­κτι­κή της ανά­θε­σης. Να εξη­γή­σου­με, για πα­ρά­δειγ­μα, σή­με­ρα στις υπο­τε­λείς κοι­νω­νι­κές τά­ξεις με ποιο τρόπο θα υπε­ρα­σπι­στού­με το σπίτι του που κιν­δυ­νεύ­ει με κα­τά­σχε­ση ή πώς θα μπο­ρέ­σου­με να πα­ρέμ­βου­με στις δομές αλ­λη­λεγ­γύ­ης και στα κι­νή­μα­τα. Όχι ανα­θέ­το­ντας στο μέλ­λον τη λύση των προ­βλη­μά­των, με την κα­τά­κτη­ση της εξου­σί­ας από το κόμμα. Αλλά εδώ και τώρα, πα­ράλ­λη­λα με ένα με­τα­βα­τι­κό κυ­βερ­νη­τι­κό πρό­γραμ­μα υπέρ­βα­σης του κα­πι­τα­λι­σμού.

* Κεί­με­νο με βάση την ομι­λία στην εκ­δή­λω­ση της Δι­κτύ­ω­σης Ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς με τίτλο «Η ζωή μετά: το τρίτο Μνη­μό­νιο, τις εκλο­γές, τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ», που έγινε τη Δευ­τέ­ρα 5 Οκτω­βρί­ου 2015 στην αί­θου­σα της ΕΔΟΘ, στη Θεσ­σα­λο­νί­κη.

πηγη:  rproject.gr

Ο διάλογος εντός της Αριστεράς, ακόμη και όταν διεξάγεται με τρόπο καλόπιστο και διάθεση αληθινά συντροφική -πράγμα έτσι κι αλλιώς ασυνήθιστο-, χαρακτηρίζεται από μια μόνιμη τάση να διολισθαίνει σε εύκολες, ανέξοδες, όσο και αδιέξοδες δραματοποιήσεις. Τα πολιτικά επίδικα παύουν να αντιμετωπίζονται ως τέτοια, προσλαμβάνοντας για τους εμπλεκόμενους χαρακτήρα σχεδόν «υπαρξιακό». Από το σημείο αυτό και μετά, στο επίκεντρο τίθεται η αγωνιώδης προσπάθεια για τη δικαίωση της ιστορικής διαδρομής και των ιδεολογικών προϋποθέσεων ενός εκάστου, εις βάρος της έμφασης που πρέπει να δίνεται στη συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης.

Η συ­ζή­τη­ση για το νό­μι­σμα εντός της Αρι­στε­ράς -μια συ­ζή­τη­ση που επί μα­κρόν είχε κα­τα­στα­λεί και που είναι απο­λύ­τως απα­ραί­τη­το να γί­νει- κιν­δυ­νεύ­ει να πέσει θύμα αυτής ακρι­βώς της «υπαρ­ξια­κής» τρο­πής, προ­τού καν ξε­κι­νή­σει. Μια τέ­τοια εξέ­λι­ξη, εάν την αφή­σου­με να πα­γιω­θεί, θα αδι­κού­σε τόσο τη συ­ζή­τη­ση, όσο και εμάς τους ίδιους. Σε όποιο ρεύμα κι αν ανή­κου­με, η βα­σι­λι­κή οδός για τη δι­καί­ω­ση της ιδε­ο­λο­γι­κής μας σκευ­ής και της ιστο­ρι­κής μας πα­ρα­κα­τα­θή­κης δεν είναι άλλη από τη συ­γκε­κρι­μέ­νη ανά­λυ­ση της συ­γκε­κρι­μέ­νης κα­τά­στα­σης. Άλ­λω­στε, από την τριβή με τη συ­γκε­κρι­μέ­νη ανά­λυ­ση κα­νέ­να εν­νοιο­λο­γι­κό ερ­γα­λείο δε βγαί­νει αλώ­βη­το και κα­νέ­νας στρα­τη­γός δε βγαί­νει νι­κη­τής αν επι­μέ­νει να χρη­σι­μο­ποιεί απα­ράλ­λα­χτα τα όπλα και τις τα­κτι­κές του προη­γού­με­νου πο­λέ­μου.

Το θέμα του νο­μί­σμα­τος δε δια­χω­ρί­ζει τους «διε­θνι­στές» από τη μια μεριά και τους «πα­τριώ­τες» από την άλλη. Αν βλέ­που­με να ενερ­γο­ποιού­νται «υπαρ­ξια­κά» αντα­να­κλα­στι­κά στη συ­ζή­τη­ση αυτή, τις δια­χω­ρι­στι­κές γραμ­μές θα πρέ­πει μάλ­λον αλλού να τις ανα­ζη­τή­σου­με. Την ίδια τη συ­ζή­τη­ση για το νό­μι­σμα, ως τέ­τοια, μπο­ρού­με πλέον να τη διε­ξά­γου­με αρ­κε­τά ψύ­χραι­μα, έχο­ντας ήδη κα­τα­κτή­σει ένα διευ­ρυ­μέ­νο πλαί­σιο κοι­νών τόπων και πα­ρα­δο­χών, μετά και την επτά­μη­νη εμπει­ρία της πρώ­της δια­κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα.

Πρώτα απ’ όλα, οι αντι­λή­ψεις ότι μέσα στο πλαί­σιο της Ευ­ρω­ζώ­νης είναι εφι­κτή η ανα­τρο­πή των πο­λι­τι­κών της λι­τό­τη­τας δεν ηχούν κα­θό­λου πει­στι­κές πλέον. Την ίδια στιγ­μή, αντι­λή­ψεις που ισχυ­ρί­ζο­νται ότι η έξο­δος από την Ευ­ρω­ζώ­νη απο­τε­λεί όχι μόνο την ανα­γκαία, αλλά και την ικανή συν­θή­κη για την ανα­τρο­πή των πο­λι­τι­κών της λι­τό­τη­τας είναι από­ψεις που, χωρίς να απου­σιά­ζουν εντε­λώς, σπα­νί­ζουν εντός της Αρι­στε­ράς – και ακόμα σπα­νιό­τε­ρα δια­τυ­πώ­νο­νται ευ­θέ­ως.

Το Σχέ­διο Β για την Ευ­ρώ­πη

Μια τε­λευ­ταία, ανα­θε­ω­ρη­μέ­νη και επί το ασθε­νέ­στε­ρον ανα­δια­τυ­πω­μέ­νη εκ­δο­χή της πρώ­της αντί­λη­ψης (ότι δη­λα­δή η Ευ­ρω­ζώ­νη θα ήταν δυ­να­τόν να επα­να­σχε­δια­στεί ρι­ζι­κά εκ των έσω, μέσα από την αλ­λα­γή των πο­λι­τι­κών συ­σχε­τι­σμών σε ευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο) μπο­ρεί κα­νείς να βρει στο κεί­με­νο που επι­γρά­φε­ται «Σχέ­διο Β για την Ευ­ρώ­πη» και φέρει τις υπο­γρα­φές των Γ. Βα­ρου­φά­κη, Ζ. Κων­στα­ντο­πού­λου, Ο. Λα­φο­ντέν, Ζ.-Λ. Με­λαν­σόν και Στ. Φα­σί­να. Μο­λο­νό­τι οι συ­ντά­κτες του κει­μέ­νου χα­ρα­κτη­ρί­ζουν το σχέ­διό τους ως διε­θνι­στι­κό και ξορ­κί­ζουν το φάσμα της εθνι­κής ανα­δί­πλω­σης, προ­τεί­νο­ντας μια πα­νευ­ρω­παϊ­κή διά­σκε­ψη, είναι φα­νε­ρό ότι (α) δε δι­στά­ζουν να πε­ρι­γρά­ψουν και πι­θα­νές διε­ξό­δους που απαι­τούν τη χρήση νο­μι­σμα­τι­κών ερ­γα­λεί­ων και τε­χνι­κών, που βρί­σκο­νται εξ ορι­σμού στα χέρια του εθνι­κού κρά­τους, και (β) στρέ­φουν το βλέμ­μα στις εσω­τε­ρι­κές εξε­λί­ξεις συ­γκε­κρι­μέ­νων εθνι­κών κρα­τών, τα οποία θα μπο­ρού­σαν να παί­ξουν το ρόλο του «αδύ­να­μου κρί­κου» για το ξή­λω­μα της υπαρ­κτής Ευ­ρω­ζώ­νης.

Πρό­κει­ται λοι­πόν για μια πρω­το­βου­λία που σί­γου­ρα τεί­νει να υπερ­βεί τα μέχρι χτες εσκαμ­μέ­να του αρι­στε­ρού ευ­ρω­παϊ­σμού, μο­λο­νό­τι βε­βαί­ως δεν ξε­φεύ­γει ακόμα από τις επί­μο­νες αυ­τα­πά­τες του συ­γκε­κρι­μέ­νου ρεύ­μα­τος. Επι­πλέ­ον, αν κρί­νου­με από την έμ­φα­ση που δί­νε­ται στην ανα­μο­νή των εξε­λί­ξε­ων στη Γαλ­λία, το κεί­με­νο της πρω­το­βου­λί­ας μοιά­ζει να δυ­σπι­στεί για τις δυ­να­τό­τη­τες των μι­κρό­τε­ρων χωρών της Ευ­ρω­ζώ­νης να λει­τουρ­γή­σουν σαν «αδύ­να­μος κρί­κος». Πέρα από το ότι είναι δύ­σκο­λο να φα­ντα­στού­με ποιες θα μπο­ρού­σαν να είναι οι θε­τι­κές εξε­λί­ξεις στη Γαλ­λία (γιατί σί­γου­ρα η προ­σμο­νή δεν αφορά την πι­θα­νή νίκη του Εθνι­κού Με­τώ­που), μια τέ­τοια αντί­λη­ψη -έστω  κι αν δεν το συ­νει­δη­το­ποιεί- στην ουσία υπο­βι­βά­ζει την ευ­ρω­παϊ­κή πε­ρι­φέ­ρεια στο ρόλο της «αποι­κί­ας», που δε μπο­ρεί να πε­ρι­μέ­νει την απε­λευ­θέ­ρω­σή της παρά μόνο από τις εξε­λί­ξεις στο αποι­κια­κό κέ­ντρο. Πρό­κει­ται για μια αντί­λη­ψη που δια­τρέ­χει και τα πα­λιό­τε­ρα γρα­πτά του Γ. Βα­ρου­φά­κη, η οποία ωστό­σο έχει το προ­φα­νές μειο­νέ­κτη­μα να αφαι­ρεί κάθε νόημα από την πάλη στις χώρες της πε­ρι­φέ­ρειας, αφή­νο­ντας πα­ράλ­λη­λα ανε­ξή­γη­τη την προ­σω­πι­κή εμπλο­κή του ίδιου -προ­σω­ρι­νή έστω- στην πο­λι­τι­κή σκηνή μιας πε­ρι­φε­ρεια­κής χώρας.

Το Σχέ­διο Κ. Λα­πα­βί­τσα και Χ. Φλά­σμπεκ

Αφή­νο­ντας το στρα­τό­πε­δο των «ευ­ρω­κε­ντρι­κών», ας πε­ρά­σου­με στο στρα­τό­πε­δο των θε­ω­ρού­με­νων ως «εθνο­κε­ντρι­κών».  Τον ίδιο πε­ρί­που καιρό με  το «Σχέ­διο Β για την Ευ­ρώ­πη», δό­θη­κε στη δη­μο­σιό­τη­τα το από μα­κρόν ανα­με­νό­με­νο «Σχέ­διο Κοι­νω­νι­κής Αλ­λα­γής και Εθνι­κής Ανα­συ­γκρό­τη­σης για την Ελ­λά­δα» των Κ. Λα­πα­βί­τσα και Χ. Φλά­σμπεκ. Πρό­κει­ται για την εκλαϊ­κευ­μέ­νη πα­ρου­σί­α­ση ενός «οδι­κού χάρτη» για τη με­τά­βα­ση σε εθνι­κό νό­μι­σμα, υπό την απα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση -ας μην το υπο­βαθ­μί­ζου­με- της παύ­σης εξυ­πη­ρέ­τη­σης του χρέ­ους. Πα­ρό­τι εξε­τά­ζε­ται επί τρο­χά­δην το εν­δε­χό­με­νο μιας συ­ναι­νε­τι­κής εξό­δου από την Ευ­ρω­ζώ­νη, το οποίο σωστά πε­ρι­γρά­φε­ται ως απί­θα­νο, οι συγ­γρα­φείς δι­καιο­λο­γη­μέ­να επι­κε­ντρώ­νουν το εν­δια­φέ­ρον τους στο σε­νά­ριο μιας συ­γκρου­σια­κής εξό­δου.

Είναι προ­φα­νές ότι, προς με­γά­λη απο­γο­ή­τευ­ση του φι­λο­θε­ά­μο­νος κοι­νού, Κ. Λα­πα­βί­τσας και Χ. Φλά­σμπεκ αντι­με­τω­πί­ζουν το εθνι­κό νό­μι­σμα ως μέσο και όχι ως αυ­το­σκο­πό. Ως μέσο για ποιο ακρι­βώς πράγ­μα όμως; Για την ανα­πτυ­ξια­κή πο­ρεία της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας («Εθνι­κή Ανα­συ­γκρό­τη­ση»), ή για την αύ­ξη­ση του με­ρι­δί­ου της ερ­γα­σί­ας στον πα­ρα­γό­με­νο κοι­νω­νι­κό πλού­το («Κοι­νω­νι­κή Αλ­λα­γή»); Η απά­ντη­ση δεν είναι πά­ντο­τε σαφής. Φυ­σι­κά, το ένα δεν απο­κλεί­ει κατ’ ανά­γκην το άλλο. Ο κα­λό­πι­στος ανα­γνώ­στης ωστό­σο απο­κο­μί­ζει την εντύ­πω­ση ότι οι συγ­γρα­φείς, έστω κι αν δε χά­νουν από το οπτι­κό τους πεδίο τη στό­χευ­ση της «Κοι­νω­νι­κής Αλ­λα­γής», στο επί­κε­ντρο βά­ζουν τη στό­χευ­ση της «Εθνι­κής Ανα­συ­γκρό­τη­σης», στην οποία φαί­νε­ται να απο­δί­δουν τη λο­γι­κή, αν όχι και τη χρο­νο­λο­γι­κή, προ­τε­ραιό­τη­τα.

Ο κίν­δυ­νος εδώ είναι σαφής: Αν ως προ­ϋ­πό­θε­ση για την αύ­ξη­ση του με­ρι­δί­ου της ερ­γα­σί­ας στον κοι­νω­νι­κά πα­ρα­γό­με­νο πλού­το θέ­του­με -έστω και υπόρ­ρη­τα- την «αύ­ξη­ση της πίτας», διο­λι­σθαί­νου­με ασυ­ναί­σθη­τα στο έδα­φος της κυ­ρί­αρ­χης ιδε­ο­λο­γί­ας και μπαί­νου­με στον πει­ρα­σμό ν’ απο­δε­χτού­με «το 70% των Μνη­μο­νί­ων» ως απα­ραί­τη­το για την πε­ρι­βό­η­τη «ανά­κτη­ση της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας», ενώ πα­ράλ­λη­λα βρι­σκό­μα­στε υπο­χρε­ω­μέ­νοι να εξη­γή­σου­με πώς ακρι­βώς θα επι­τύ­χου­με το θαύμα μιας εθνι­κής οι­κο­νο­μι­κής ανά­πτυ­ξης μέσα σε συν­θή­κες πα­γκό­σμιας οι­κο­νο­μι­κής ύφε­σης, η οποία δε δεί­χνει να είναι πα­ρο­δι­κή.

Αν, από την άλλη μεριά, θέ­σου­με την ανα­κα­τα­νο­μή του κοι­νω­νι­κού πλού­του προς όφε­λος της ερ­γα­σί­ας και εις βάρος του κε­φα­λαί­ου ως αυ­το­σκο­πό -αλλά και ως λο­γι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση για την «αύ­ξη­ση της πίτας», στο βαθμό που κάτι τέ­τοιο μας εν­δια­φέ­ρει-, τότε η έξο­δος από την Ευ­ρω­ζώ­νη δε θα είναι συ­γκρου­σια­κή μόνο απέ­να­ντι στο ευ­ρω­σύ­στη­μα, αλλά κυ­ρί­ως απέ­να­ντι στην ελ­λη­νι­κή αστι­κή τάξη και στο αστι­κό μπλοκ εξου­σί­ας του ελ­λη­νι­κού εθνι­κού κρά­τους. Και, ας μη γε­λιό­μα­στε: Όποιος το πάρει από­φα­ση να συ­γκρου­στεί με την αστι­κή τάξη και το συ­νο­λι­κό αστι­κό μπλοκ εξου­σί­ας στη χώρα του, δε θα το κάνει ούτε για το νό­μι­σμα ούτε για την «ανά­πτυ­ξη».

Και κάτι τε­λευ­ταίο: Σε αντί­θε­ση με την κα­ρι­κα­τού­ρα του συρ­μού, διε­θνι­σμός δεν είναι η πα­ρα­γνώ­ρι­ση του εθνι­κού πλαι­σί­ου, ως του βα­σι­κού και κα­τε­ξο­χήν πε­δί­ου της τα­ξι­κής πάλης. Το πρώτο και πλέον θε­με­λιώ­δες διε­θνι­στι­κό κα­θή­κον είναι η πάλη απέ­να­ντι στη «δική μας» αστι­κή τάξη. Όλα τα άλλα έπο­νται.

πηγη: rproject.gr

Γράφει ο Στωικός

Η αρνητική εμπειρία της περιόδου 2010-2012

Το ερώτημα που δημιουργήθηκε μετά το 2010 και με πιεστικό τρόπο αναζητά απαντήσεις, είναι, αν είναι ωφέλιμο για το λαϊκό κίνημα, να καταθέσει άμεσο πρόγραμμα πάλης, να παλεύει για προοδευτικές μεταρρυθμίσεις μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού, μεταρρυθμίσεις και στόχους πάλης διαλεκτικά δεμένα με τον στρατηγικό του στόχο, ή αν οι άμεσες αυτές διεκδικήσεις και τα προγράμματα πάλης, οδηγούν στον οπορτουνισμό και στην ενσωμάτωση.

Εμείς, ως Εργατικός Αγώνας, από την πρώτη στιγμή υποστηρίξαμε ότι το λαϊκό κίνημα, αν θέλει να βρίσκεται στο προσκήνιο των εξελίξεων και να παίρνει ενεργά μέρος στην ταξική πάλη, θα πρέπει να οπλιστεί με άμεσο πρόγραμμα διεκδικήσεων (τακτικοί στόχοι), να παλεύει για προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, ενώ αν οι αντιθέσεις οξυνθούν –όπως συμβαίνει σήμερα στην περίοδο της κρίσης και τις πολιτικές των μνημονίων– θα πρέπει να προβάλει ακόμα και προωθημένους στόχους πάλης, με σκοπό να κερδίσει την πλειοψηφία του λαού με το μέρος του.

Στο ερώτημα «τι θα την κάνει αυτή τη πλειοψηφία, όταν έχουν ωριμάσει οι προϋποθέσεις για βαθιές ριζοσπαστικές αλλαγές στην κοινωνία και την οικονομία (όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα), αλλά δεν είναι ακόμα έτοιμες οι συνθήκες για σοσιαλιστική εξουσία;» την απάντηση έχει δώσει η ίδια η ζωή.

Το λαϊκό κίνημα, αν υπάρχουν ομαλές πολιτικές εξελίξεις και δεν επιχειρήσει η αστική αντίδραση βίαιη ανατροπή της λαϊκής θέλησης, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, μπορεί να στηρίξει κυβέρνηση των αντιμονοπωλιακών, αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων, η οποία, σε ένα σύντομο σχετικά χρονικό διάστημα, θα κληθεί να υλοποιήσει ένα μεταβατικό πρόγραμμα προωθημένων ριζοσπαστικών αλλαγών, που όσο υλοποιείται, θα προβάλει στο προσκήνιο η αναγκαιότητα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, η αναγκαιότητα της επίλυσης του προβλήματος της πολιτικής εξουσίας.

Αν, αντίθετα, επιχειρηθεί αντιδημοκρατική εκτροπή από την αστική αντίδραση και κυρίως από τον ιμπεριαλιστικό παράγοντα, κάτι που, αν λάβουμε υπόψη τη διεθνή εμπειρία, είναι και το πιθανότερο, το εργατικό και λαϊκό κίνημα, θα πρέπει να απαντήσει στην ένοπλη βία της αντίδρασης, με τα ίδια μέσα. Ένοπλα. Τα παραδείγματα των Δεκεμβριανών στην Ελλάδα το 1944, της Ισπανίας το 1936 και της Χιλής το 1973, μας δείχνουν, ότι αν δεν θέλουμε, για μια ακόμη φορά, να οδηγηθούμε σαν πρόβατα επί σφαγή, θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για όλα τα ενδεχόμενα και για όλες τις πιθανές εξελίξεις.

Τι πραγματικά θα συμβεί, αυτό εξαρτάται από το συσχετισμό της δύναμης των τάξεων τη συγκεκριμένη περίοδο, τις πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες που θα είναι σε θέση να δημιουργήσουν η εργατική και η αστική τάξη εν όψει της επικείμενης σύγκρουσης, η βέβαιη παρέμβαση του ιμπεριαλιστικού παράγοντα, η διεθνιστική αλληλεγγύη κλπ.

Αυτή είναι η μαρξιστική–λενινιστική προσέγγιση ενός δύσκολου και περίπλοκου θέματος, όπως οι θέσεις αρχής ενός επαναστατικού κόμματος, σε συνθήκες απότομης ανόδου της ταξικής πάλης σε περιβάλλον βαθιάς οικονομικής κρίσης και εφαρμογής σκληρών πολιτικών λιτότητας από την αστική τάξη και το διεθνή ιμπεριαλισμό.

Αντίθετα, οι θέσεις που προβάλει το σημερινό ΚΚΕ, συμπυκνώνονται στις δηλώσεις που έκανε στις 9/5/2011 η Α Παπαρήγα στην κρατική τηλεόραση, ότι «δεν υπάρχει φιλολαϊκή διέξοδος από την καπιταλιστική κρίση».

Οι θέσεις αυτές, οι οποίες παραπέμπουν την επίλυση όλων των προβλημάτων, στην ανατροπή του καπιταλισμού, είναι καταστροφικές για το επαναστατικό κίνημα, καθώς το καταδικάζουν να παρακολουθεί απλώς τις εξελίξεις, τη στιγμή που η δύναμη του βρίσκεται στην καθημερινή δράση. Δράση, ενταγμένη σε ένα ρεαλιστικό «μίνιμουμ» πρόγραμμα που θα αντανακλά τον συσχετισμό δύναμης των τάξεων και των ενδιάμεσων στρωμάτων τη συγκεκριμένη περίοδο αναφοράς.

Αν η θέση αυτή είναι επιζήμια και καταστροφική σε περίοδο σταθερότητας του καπιταλιστικού συστήματος, είναι πολλαπλά επιζήμια και καταστροφική στις συνθήκες της τριπλής κρίσης (οικονομική, κοινωνική, πολιτική) με την οποία βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη η αστική τάξη της χώρας. Γιατί, όταν το αστικό σύστημα εξουσίας παρουσιάζει ρωγμές, απαιτείται η μέγιστη δυνατή παρέμβαση του εργατικού και λαϊκού κινήματος, είναι η ώρα της εγρήγορσης και της πιο αποφασιστικής δράσης, ώστε τα ρήγματα αυτά να διευρυνθούν όσο το δυνατό περισσότερο, αντί να παρακολουθείς τον καπιταλισμό να τα κλείσει, περιμένοντας το σοσιαλισμό…

Αν έχεις τη θέση, ότι, είτε σε συνθήκες ομαλότητας και σταθερότητας βρίσκεται ο καπιταλισμός, είτε σε συνθήκες κρίσης, δεν γίνεται τίποτα, και καλείς τον κόσμο να περιμένει την ώρα του… άγιου σοσιαλισμού, τότε είναι σίγουρο α), ότι δεν πρόκειται ποτέ να δεις το σοσιαλισμό β) προσφέρεις τις μέγιστες υπηρεσίες στο εκμεταλλευτικό σύστημα, καθώς, σε συνθήκες απορρύθμισης και αποσύνθεσης των συστατικών του μερών, κρατάς τις λαϊκές δυνάμεις σε αδράνεια και επί της ουσίας τις οδηγείς σε αποστράτευση.

Πώς θα είχε γραφεί η ιστορία σήμερα, αν μετά την αστικοδημοκρατική επανάσταση το Φλεβάρη του 1917 στη Ρωσία, το μπολσεβίκικο κόμμα και ο Λένιν, υποστήριζαν τη θέση, ότι σε συνθήκες του καπιταλισμού δεν υπάρχει καμία δυνατότητα φιλολαϊκής εξόδου και έριχναν το σύνθημα του σοσιαλισμού, που, κάποια στιγμή, θα έλθει στο μέλλον; Αντίθετα ο Λένιν (Γράμματα από μακριά) χαρακτήρισε την αστικοδημοκρατική επανάσταση του Φλεβάρη σαν «το πρώτο στάδιο της σοσιαλιστικής επανάστασης» και φυσικά δικαιώθηκε.

Η δυναμική του άμεσου πολιτικού προγράμματος πάλης

Στην αντιπαράθεση που έχουμε με την ηγεσία του σημερινού ΚΚΕ, συνήθως προσφεύγουμε στην εμπειρία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και στο μαρξιστικό–λενινιστικό έργο, το οποίο, σε θεωρητικό επίπεδο έχει ενσωματώσει το παγκόσμιο επαναστατικό γίγνεσθαι.

Και κάνουμε πολύ καλά, γιατί πως αλλιώς θα αντιμετωπίσει κανείς, αντεπαναστατικές, μικροαστικές, αριστερίστικες αντιλήψεις –οι οποίες σημειωτέον, εμφανίστηκαν μαζί με το εργατικό κίνημα  αν δεν αντλήσει επιχειρήματα από την πολύ πλούσια και περιεκτική μαρξιστική–λενινιστική φιλολογία.

Αν και πάντα πρέπει να έχουμε κατά νου, ότι με την αρθρογραφία μας, δεν προσπαθούμε να πείσουμε τη σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, αλλά τον κόσμο που την ακολουθεί. Γιατί το οπορτουνιστικό ολίσθημα της ηγεσίας, δεν μπορεί να εξηγηθεί με το επιχείρημα ότι δεν γνωρίζει τον μαρξισμό–λενινισμό. Το ζήτημα είναι βαθύτερο. Ο Καούτσκι, είχε μελετήσει, ίσως βαθύτερα από κάθε άλλο στην εποχή του, τα έργα του Μαρξ και του Ένγκελς. Αυτό όμως, δεν τον απέτρεψε να διαστρεβλώσει τις θέσεις των δύο μεγάλων επαναστατών για το ζήτημα του κράτους, ενώ έφτασε στο σημείο να αποκρύψει τους τρεις τελευταίους τόμους του Κεφαλαίου (θεωρίες της υπεραξίας), στην προσπάθεια του να συγκαλύψει την οπορτουνιστική στροφή του γερμανικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, στην ηγεσία του οποίου ηγούταν.

Στο συγκεκριμένο άρθρο, θα επιχειρήσουμε να καταδείξουμε την αναγκαιότητα του άμεσου πολιτικού προγράμματος πάλης, στηριζόμενοι στην πρόσφατη ελληνική εμπειρία. Αυτή της περιόδου 2010–2012, η οποία θα πρέπει να μελετηθεί καλύτερα από τις ζωντανές δυνάμεις του εργατικού κινήματος, γιατί μέσα στα δύο αυτά χρόνια της θύελλας, δημιουργήθηκαν –βάσιμα– μεγάλες προσδοκίες, οι οποίες όμως έδωσαν τη θέση τους στην απογοήτευση και στη διάψευση των ελπίδων.

Για τη μεταστροφή όμως από την ελπίδα στην απογοήτευση, θα πρέπει να δοθούν απαντήσεις. Πολιτικές απαντήσεις.

Η περίοδος 2010–2012, είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες της μεταπολιτευτικής περιόδου, γιατί

α) ξεκίνησε η εφαρμογή των λαοκτόνων μνημονίων, σαν αποτέλεσμα της βαθιάς κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού και της ωμής επέμβασης του ιμπεριαλιστικού παράγοντα.

β) βγήκαν στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες λαού, οι οποίοι, για δεκαετίες ολόκληρες είχαν βυθιστεί στην αδράνεια και την πολιτική αδιαφορία.

γ) ξεκίνησε η αποδόμηση του δικομματικού συστήματος. Στις εκλογές του Μάη του 2012, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μαζί έχασαν 2,5 εκατομμύρια ψήφους. Το ΠΑΣΟΚ έχει υποβιβαστεί σήμερα σε ένα μικρό, περιθωριακό κόμμα, χωρίς προοπτική επανάκαμψης, ενώ σε κρίση βρίσκεται και η ΝΔ. Παρά τις μικρότερες απώλειες που είχε σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ σε πολιτικό και συνδικαλιστικό επίπεδο, τα όσα ευτράπελα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες με τα στελέχη που διεκδικούν την ηγεσία του κόμματος, δεν θα πρέπει να αποδοθούν σε προσωπικές ιδιαιτερότητες, αλλά στην πολυσχιδή κρίση που ταλανίζει το κόμμα αυτό της αστικής τάξης ε) την περίοδο αυτή σημειώθηκε η μετάλλαξη της οικονομικής κρίσης σε πολιτική και κοινωνική. Η τριπλή αυτή κρίση είναι παρούσα και σήμερα και το γενεσιουργό αίτιο της αστάθειας που διατρέχει το σύνολο του αστικού πολιτικού συστήματος, αλλά –για άλλους λόγους– και το σημερινό ΚΚΕ.

Την περίοδο 2010–2012, υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις να εκδηλωθεί γενικευμένη λαϊκή αντεπίθεση, που θα έθιγε βασικές πλευρές της αναπαραγωγής του εκμεταλλευτικού συστήματος και θα άνοιγε το δρόμο της σοσιαλιστικής προοπτικής της ελληνικής κοινωνίας.

Οι «πάνω» σε βαθιά πολιτική και οικονομική κρίση, είχαν χάσει την ικανότητα χειραγώγησης του λαϊκού παράγοντα, ο οποίος αναζητούσε διεξόδους απεγκλωβισμού από το αστικό σύστημα εξουσίας.

Οι «κάτω» σε αναβρασμό. Στους δρόμους της Αθήνας και των άλλων πόλεων της χώρας, ξεχείλιζε η λαϊκή οργή, δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες λαού, έδιναν καθημερινά μάχες με τις δυνάμεις καταστολής. Τρομοκρατημένοι οι μηχανισμοί του κράτους και του παρακράτους, προσέφυγαν σε δολοφονικές προβοκάτσιες (εμπρησμός της Μαρφίν στις 5 Μάη του 2010, δολοφονική επίθεση «αναρχικών» στις δυνάμεις του ΠΑΜΕ στις 19 Νοέμβρη του 2011). Το αγωνιστικό όμως φρόνιμα του λαού δεν μπόρεσαν να το κάμψουν.

Είχε σημάνει η ώρα των μεγάλων ανατροπών, μέσα από τη συγκρότηση του κοινωνικό–πολιτικού μετώπου πάλης. Είχε σημάνει η ώρα της προώθησης των μεγάλων ριζοσπαστικών αντιμονοπωλιακών, αντιιμπεριαλιστικών, δημοκρατικών αλλαγών. Οι οποίες όμως για να πάρουν σάρκα και οστά, θα έπρεπε, μέσα από ένα αντίστοιχο πρόγραμμα εργατικών συμφερόντων, να γίνουν σημαία της λαϊκής πάλης. Στην κρίσιμη αυτή ώρα θα έπρεπε να καταδειχτεί με την μεγαλύτερη σαφήνεια, ότι η διέξοδος από την βαθιά καπιταλιστική κρίση και τις αδυσώπητες πολιτικές των μνημονίων, ήταν ακριβώς ένα πρόγραμμα βαθιών ριζοσπαστικών αλλαγών, που θα έφερνε τον λαϊκό παράγοντα στο προσκήνιο των εξελίξεων, θα έβαζε φραγμό στη δράση του μονοπωλιακού κεφαλαίου, και θα υπονόμευε τα θεμέλια του καθεστώτος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης.

Ένα τέτοιο εργατικό πρόγραμμα δεν κατατέθηκε ποτέ. Στο ΚΚΕ από τα μέσα της δεκαετίας του 90 , είχαν αρχίσει να πνέουν οι άνεμοι της αντεπανάστασης (του αριστερισμού  και της επανάστασης στα λόγια) Στην κρίσιμη αυτή περίοδο για το εργατικό κίνημα, κυριάρχησαν οι απόψεις του τύπου «δεν υπάρχει φιλολαϊκή διέξοδος από την καπιταλιστική κρίση».

Αποτέλεσμα; Το εργατικό και το λαϊκό κίνημα, σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και κρίσιμες στιγμές της ταξικής πάλης, βρέθηκε χωρίς πρόγραμμα οικονομικών και πολιτικών διεκδικήσεων, τη στιγμή που ο κόσμος στους δρόμους αναζητούσε τη διέξοδο από τη ζοφερή πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης και των σκληρών μνημονιακών πολιτικών.

Ποιος ωφελήθηκε από μια τέτοια στάση; Αναμφίβολα η αστική τάξη και το σύστημα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Όταν έχεις ένα λαό εξεγερμένο και, δεν του δείχνεις, ως όφειλες, το δρόμο που θα πρέπει να ακολουθήσει για να απαλλαγεί από τους εφιάλτες της καπιταλιστικής κρίσης και των μνημονίων που τον έχουν ζώσει, τότε, αντικειμενικά, στηρίξεις το σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Όταν, ακόμα χειρότερα, του λες, ότι είναι μάταιοι και αναποτελεσματικοί οι σημερινοί αγώνες, τότε τον οδηγείς στην αποστράτευση και στην ηττοπάθεια.

Και ερχόμαστε τώρα στο κεντρικό θέμα του άρθρου. Στη τεράστια δυναμική που περικλείει μια πρόταση διεξόδου από μια πιεστική κατάσταση, όταν ο λαός έχει συνειδητοποιήσει την ανάγκη αλλαγών και ανατροπών από ένα πολιτικό και κοινωνικοοικονομικό περιβάλλον, που εξόφθαλμα έρχεται σε αντίθεση και συγκρούεται με τις πιο στοιχειώδεις ανάγκες του και τα συμφέροντα του.

Αφού ο πολιτικός φορέας του εργατικού κινήματος, δεν κατέθεσε πρόταση διεξόδου από την κρίση, αυτή ήρθε από αλλού, από το χώρο των μικροαστών. Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για κατάργηση των μνημονίων και της λιτότητας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απηχούσε τις μεσοβέζικες και ταλαντευόμενες θέσεις των μικροαστικών στρωμάτων για την αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης και των εφαρμοζόμενων πολιτικών λιτότητας.

Οι μικροαστοί, οι αποκαλούμενοι και «μεσαία τάξη», είχαν χτυπηθεί και ίδιοι από τις πολιτικές του 1^ου μνημονίου, οι οποίες είχαν καθαρά φιλομονοπωλιακό προσανατολισμό. Διαπίστωναν και οι ίδιοι ότι ο συνδυασμός άγρια φορολογία και βίαιη περικοπή κοινωνικών δαπανών που είχε ως συνέπεια τη συρρίκνωση του εισοδήματος των εργαζομένων, έπληττε και τους ίδιους, αφού οι πελάτες–εργαζόμενοι, λόγο οικονομικής αδυναμίας, σταμάτησαν να περνάνε το κατώφλι των καταστημάτων τους. Ο περιορισμός της ζήτησης, είχε δραματικές συνέπειες για τα μικρά και μεσαία εμπορικά καταστήματα και τις βιοτεχνίες, καθώς έκλειναν το ένα μετά το άλλο. Η καταστροφή κεφαλαίου που συνοδεύει τις οικονομικές κρίσεις και τα σκληρά προγράμματα λιτότητας, έπληξε πρώτα και κύρια τα μικρά αυτά εμπορικά καταστήματα και τις βιοτεχνίες. Είχαν, επομένως, κάθε λόγο να στηρίξουν μια πολιτική πρόταση που επαγγέλλονταν ότι θα σταματήσει τις πολιτικές λιτότητας και ότι θα καταργήσει τα επαχθή μνημόνια.

Από την άλλη, ο ριζοσπαστισμός των μικροαστικών στρωμάτων έχει όρια. Και στη προκειμένη περίπτωση τα όρια αυτά ήταν η μη αμφισβήτηση της θέσης της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ. Γιατί, αν από τη μία πλευρά, τα μικροαστικά στρώματα αισθάνονται την καυτή ανάσα του μονοπωλιακού κεφαλαίου που απειλεί να τους καταπιεί, από την άλλη φοβούνται τις εξελίξεις που θα φέρουν στο προσκήνιο το εργατικό κίνημα. Το αίτημα του προλεταριάτου για μια κοινωνία χωρίς ταξική εκμετάλλευση, δεν τους βρίσκει σύμφωνους, γιατί, σε τελική ανάλυση και οι ίδιοι δεν είναι παρά μικροί καπιταλιστές οι οποίοι ζουν από την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης. Μόνο που στο μοίρασμα της υπεραξίας έχουν οικτρά παράπονα, γιατί το συντριπτικά μεγάλο μέρος της καταλήγει στα ταμεία του μονοπωλιακού κεφαλαίου, ενώ σε αυτούς αφήνουν ψίχουλα.

Και όμως η μεσοβέζικη και ταλαντευόμενη πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, έμελλε να ταράξει τα νερά. Και αυτό φάνηκε καθαρά στη διπλή εκλογική αναμέτρηση το Μάη και τον Ιούνη του 2012, όπου σημειώθηκε πλήρης ανατροπή του πολιτικού σκηνικού. Ένα μικρό οπορτουνιστικό κόμμα, που μέχρι τότε κινούνταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, εκτινάχθηκε από το 4% στο 17% και στο 27%. Ο παλαιός δικομματισμός υπέστη δεινή ήττα, κυριολεκτικά συνετρίβη, καθώς ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μαζί, έχασαν περί τα 2,5 εκατομμύρια ψήφους. Το άλλοτε κραταιό ΠΑΣΟΚ προσγειώθηκε ανώμαλα στο 16% το Μάη και στο 13% τον Ιούνη, για να ακολουθήσει στη συνέχεια συνεχή υποχώρηση, η οποία το έφερε στην κατηγορία του «μικρού» κόμματος. Η ΝΔ το Μάη βυθίστηκε στο 19%, για να ανακάμψει τον Ιούνη στο 29%, όταν η ηγετική της ομάδα έριξε το πολωτικό σύνθημα της διασφάλισης της παραμονής της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ, το οποίο ενεργοποίησε τα συντηρητικά ανακλαστικά των συντηρητικών στρωμάτων της κοινωνίας.

Ο ακροδεξιός εταίρος της κυβέρνησης Παπαδήμου, το ΛΑΟΣ έμεινε εκτός Βουλής, ενώ ένα νεοπαγές φιλοαστικό κόμμα, η ΔΗΜΑΡ, η οποία προήλθε από τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ –ως δεξιά τάση– μέσα στη γενικότερη σύγχυση και θολούρα είδε τα ποσοστά της να ξεπερνούν το 7% για να εξαφανιστεί στη συνέχεια από τον πολιτικό χάρτη, αφού ο λαός δεν της συγχώρεσε τη συμμετοχή στη τρικομματική κυβέρνηση που φτιάχτηκε μετά τις εκλογές του Ιούνη.

Ενδιαφέρον έχει να παρακολουθήσουμε την συμπεριφορά των εργατικών στρωμάτων στη διπλή αυτή πολιτική αναμέτρηση. Σε πλήρη σύγχυση και με προφανή αμηχανία τα εργατικά στρώματα –αφού ο πολιτικός φορέας της εργατικής τάξης, επικαλούμενος τον κίνδυνο του οπορτουνισμού, εγκατέλειψε την πολιτική μάχη, πετώντας την μπάλα στην εξέδρα– παρασύρθηκαν από το μικροαστικό ρεύμα, το οποίο κατέκλισε τις εργατικές συνοικίες της Αθήνας και των άλλων μεγάλων πόλεων της Ελλάδας όπου συγκεντρώνεται το εργατικό στοιχείο. Ο ΣΥΡΙΖΑ με υψηλά ποσοστά, αναδείχτηκε πρώτο κόμμα στις δυτικές συνοικίες της Αθήνας και με ακόμα υψηλότερα στις εργατογειτονιές της Β΄ Πειραιά.

Όσο για το ΚΚΕ; Αυτό πλήρωσε το τίμημα των –πώς αλλιώς να το πεις;– τυχοδιωκτικών του επιλογών και από το 8,4% το Μάη, βυθίστηκε στο ταπεινωτικό 4,5% τον Ιούνη. Μυαλό όμως δεν έβαλαν. Ακολουθώντας την ίδια τυχοδιωκτική πολιτική, στις πρόσφατες εκλογές του Σεπτέμβρη, και παρά το γεγονός ότι το πολιτικό περιβάλλον ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκό –αστικό πολιτικό σύστημα σε κρίση, με τον ΣΥΡΙΖΑ να έχει μόλις ψηφίσει το 3^ο μνημόνιο- σε σχέση με τις εκλογές του Γενάρη του 2015, απώλεσε περί τους 36.000 ψήφους εκ των οποίων οι 25.000 στα αστικά κέντρα, όπου οι συνέπειες της κρίσης και των εφαρμοζόμενων πολιτικών λιτότητας είναι ιδιαίτερα οδυνηρές για τα εργατικά–λαϊκά στρώματα.

Το συμπέρασμα είναι, ότι όταν γυρίζεις την πλάτη στην πολιτική, την γνήσια εργατική, επαναστατική πολιτική, αυτή εκδικείται, καθώς, με στοιχείο νομοτέλειας, σε οδηγεί στο περιθώριο των εξελίξεων.   

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Γράφει ο Π. Μωραΐτης

Η κεντρική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ συζήτησε το περασμένο σαββατοκύριακο τη διαδικασία ανασυγκρότησης του κόμματος μετά τη νίκη στις εκλογές και τη διάσπαση του. Η διαδικασία αυτή θα ολοκληρωθεί με συνέδριο το πρώτο τρίμηνο του 2016 και ήταν εντελώς αναγκαία όχι τόσο για να συμπληρωθούν τα όργανα του που αποδεκατίστηκαν μετά την αποχώρηση της Αριστερής Πλατφόρμας αλλά πιο πολύ για να αλλάξει βαθιά ο χαρακτήρας του, να διαμορφωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ που θα υπηρετήσει να νέα κυβερνητικά καθήκοντα και το ρόλο που έχει να επιτελέσει στην κοινωνία, μετά το πέρασμα του στην πλευρά του μνημονίου και της αστικής πολιτικής.

Η ηγεσία του επιδιώκει να διαμορφώσει ένα άλλο ΣΥΡΙΖΑ πολύ διαφορετικό, εναρμονισμένο με τις σημερινές ανάγκες και τα καθήκοντα που θα αναλάβει. Από τη στιγμή που το κόμμα αυτό και κάθε κόμμα είναι μεν σημαντικό στοιχείο της πολιτικής ζωής, αλλά δεν είναι παρά το μέσον, πρέπει τα κάθε φορά χαρακτηριστικά του και οι ιδιότητες του να υπηρετούν τις πολιτικές ανάγκες που η πολιτική την οποία θα υπηρετήσει θέτει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ γύρισε σελίδα και εξ αντικειμένου έχει μπροστά του ριζικά διαφορετικά καθήκοντα. Από αντιπολίτευση που επεδίωκε να αξιοποιήσει τη λαϊκή αντίθεση στα μνημόνια και τη λιτότητα, έγινε κυβέρνηση που μετά το πρώτο επτάμηνο έκανε στροφή 180 μοιρών, συμβιβάστηκε ολοκληρωτικά με την αστική τάξη, συμφώνησε και εφαρμόζει το μνημόνιο, δηλαδή το πολιτικό σχέδιο της.

Η πρώτη φάση της πορείας αυτής έκανε αναγκαίο ένα κόμμα πιο ανοιχτό στον λαό και τις ριζοσπαστικές ιδέες, με ανοχή στις εσωκομματικές τάσεις, ένα κόμμα που έπρεπε να μπορεί να πείσει και να συσπειρώσει τους δυσαρεστημένους από την κυβερνητική πολιτική. Σήμερα απαιτείται ένα κόμμα που αποφασιστικά θα στηρίξει την κυβερνητική πορεία, δεν θα επηρεάζεται εύκολα από τους εργαζόμενους που πλήττονται και τις διεκδικήσεις τους, ένα κόμμα με δύο λόγια πιο συντηρητικό κεντροαριστερό μνημονιακό, που υπηρετεί πολυεθνικά συμφέροντα, διεκδικεί ρόλο στην πολιτική της ΕΕ και χτυπά την πόρτα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.

Ενδεικτικά για το χάσμα που χωρίζει τα πριν από τα σημερινά καθήκοντά του και την απόσταση του ενός ΣΥΡΙΖΑ από τον άλλο θα θυμίσουμε τα εξής:

Στις προγραμματικές δηλώσεις της η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το Φλεβάρη του 2015 έθετε για έγκριση από τη βουλή ορισμένες πλευρές και μέτρα του προγράμματος της Θεσσαλονίκης: Θα καταργήσουμε τον ΕΝΦΙΑ, το 2015 δεν θα πληρωθεί ΕΝΦΙΑ, θεσπίζουμε αφορολόγητο 12.000 €, δεν θα μειωθούν οι κύριες ούτε οι επικουρικές συντάξεις, για τους συνταξιούχους κάτω των 700 € θα χορηγηθεί δέκατη τρίτη σύνταξη ως δώρο των Χριστουγέννων, ο κατώτερος μισθός θα αυξηθεί στα 751 € ως το 2016 κ.λπ..

Στις πρόσφατες προγραμματικές δηλώσεις του ο κ. Τσίπρας απέφυγε εντελώς κάθε συγκεκριμένη αναφορά και δέσμευση σε μέτρα και παροχές, θέτοντας τις τρεις βασικές προτεραιότητες της κυβέρνησής του: Τους επόμενους κρίσιμους είκοσι μήνες έχουμε μπροστά μας μετά την ταχύτατη και επιτυχή ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης τρεις άμεσες προτεραιότητες: Την απομείωση του χρέους, την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και τη δημιουργία ευνοϊκού περιβάλλοντος για να προσελκύσουμε ξένες ιδιωτικές επενδύσεις.

Τις δύο τοποθετήσεις εμφανώς τις χωρίζει χάος. Σήμερα προσπαθεί να δημιουργήσει ένα κόμμα που θα υπηρετήσει τη δεύτερη πολιτική, στην οποία προτεραιότητα έχουν οι τράπεζες και όχι οι εργαζόμενοι, προτεραιότητα έχει η ισοπέδωση των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων για να προσελκυστούν επενδύσεις και όχι η στήριξη των εργαζομένων και η βελτίωση της ζωής τους, προτεραιότητα δεν έχει η διαφύλαξη των δημόσιων αγαθών, αλλά το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

Επιπροσθέτως και στο πολιτικό επίπεδο φαίνεται ότι τροποποιούνται βαθιά οι πολιτικοί στόχοι του. Τότε επεδίωκε να υπογραμμίσει ορισμένα φιλολαϊκά χαρακτηριστικά, σήμερα προσεγγίζει την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία που φθάνει ως και την ένταξη του ΣΥΡΙΖΑ στη Σοσιαλιστική Διεθνή και επιπλέον να ηγεμονεύσει στον κεντροαριστερό, αντινεοφιλελεύθερο χώρο στο εσωτερικό της χώρας και να ελέγξει την πολιτική ζωή για αρκετά χρόνια, να γίνει απόλυτος κυρίαρχος. Είναι ενδεικτική η προσπάθεια του, τουλάχιστον στα λόγια, για σύμπηξη αντινεοφιλελεύθερου μετώπου, το οποίο θα περιλαμβάνει εκτός του ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, ακόμη και την Ένωση Κεντρώων, θέλοντας αφενός μεν να προσδώσει μεγαλύτερο εύρος στις πολιτικές επιλογές του και αφετέρου αν οι ηγεσίες των κομμάτων αυτών αρνηθούν, που έτσι φαίνεται να γίνεται, να τις εκθέσει διαμορφώνοντας δεσμούς και γέφυρες με τους ψηφοφόρους και τους βουλευτές τους.

Για την υλοποίηση αυτών των στόχων απαιτείται ένα κόμμα καταρχήν πειθαρχημένο στο οποίο δεν θα υπάρχει θέση για ομάδες και ρεύματα, τουλάχιστον με προοδευτική και ριζοσπαστική κατεύθυνση, ένα κόμμα πραγματικά αρχηγικό, κατά το δυνατόν απρόσβλητο από τις λαϊκές διεκδικήσεις και τα αιτήματα, στο οποίο θα υπάρχουν μηχανισμοί συμβιβασμού ανάμεσα σε ομάδες, φιλοδοξίες και συμφέροντα. Ένα κόμμα «εναρμονισμένο με την κοινωνία στο οποίο θα συμμετέχουν όλοι όσοι το ψήφισαν και το στήριξαν ανεξάρτητα αν παλιότερα ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ αρκεί να συμφωνούν με τη σημερινή πολιτική του», όπως ο ίδιος ο κ. Τσίπρας ανέφερε στην ομιλία του. Με δύο λόγια ένα κόμμα που θα συμμετέχουν όσοι πολιτικά δέχονται ή συμβιβάζονται με τη δεξιά στροφή του σε όλα τα επίπεδα.

Η επίκληση του Γκράμσι για «κόμμα γνήσιο εκφραστή και οργανωτική των λαϊκών τάξεων που παίζει το ρόλο του συλλογικού διανοούμενου» δεν είναι παρά ιεροσυλία. Να ταυτίζει ο κ. Τσίπρας τις προθέσεις και τις επιδιώξεις του με αυτές μιας από τις πιο φωτεινές και ηρωικές προσωπικότητες του κομμουνιστικού κινήματος τον 20ο αιώνα.

Το σχέδιο είναι φιλόδοξο, ενδεχομένως η συγκυρία να ευνοεί την προώθηση του, ας περιμένουμε να δούμε τα αποτελέσματα. Σε κάθε περίπτωση όμως η στάση της κομμουνιστικής και ριζοσπαστικής αριστεράς και των πιο συνειδητών εργαζομένων θα βαρύνει στις εξελίξεις.

πηγη; ergatikosagwnas.gr