519 εκατ. ευρώ έχουν εισρεύσει στα δημόσια νοσοκομεία στο επτάμηνο, από τα 1,148 δισ. ευρώ που προβλέπονται από τον κρατικό Προϋπολογισμό για το 2019. Το ποσό αυτό αντιστοιχεί σε ποσοστό εκτέλεσης 45,2%, με την απόκλιση να υπολογίζεται σε 150 εκατ. ευρώ.

Πέρσι, μέχρι τον Ιούλιο, είχαν δοθεί στο ΕΣΥ από τον Προϋπολογισμό 730 εκατ. ευρώ, σύμφωνα με τα στοιχεία εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού για την περίοδο Ιανουαρίου – Ιουλίου. Σημειώνεται επίσης πως από τα 519 εκατ. ευρώ, τα 151 αφορούν σε επιχορηγήσεις εφημεριών και υπερωριών.

Η υστέρηση στην κρατική επιχορήγηση έρχεται σε μια περίοδο που τα χρέη των δημόσιων νοσοκομείων ακολουθούν ανοδική τροχιά. Στο εξάμηνο οι ληξιπρόθεσμες οφειλές έφταναν τα 546 εκατ. ευρώ, από 531 εκατ. ευρώ που ήταν το Μάιο και 485 εκατ. στο τετράμηνο, ενώ από το Δεκέμβριο του 2018 έχουν εκτοξευτεί κατά 85% (από τα 294 εκατ.).

Υπενθυμίζεται πως η χρηματοδότηση του ΕΣΥ φέτος είναι κατά 65 εκατ. ευρώ μικρότερη σε σύγκριση με πέρσι, τη στιγμή που αναμένεται αύξηση των δαπανών κατά 242 εκατ. Και το 2018 όμως είχε προγραμματιστεί από τον κρατικό προϋπολογισμό να λάβει 370 εκατ. ευρώ λιγότερα σε σύγκριση με το 2017.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

 του Σάββα Ρομπόλη

Το τελευταίο χρονικό διάστημα συζητείται, μεταξύ των άλλων, στον δημόσιο διάλογο το θέμα των επιπτώσεων στους ασφαλισμένους και συνταξιούχους από την αλλαγή, που προωθεί η κυβέρνηση της ΝΔ στο συνταξιοδοτικό, η οποία θα κινηθεί στο πλαίσιο της συνταγής ΔΝΤ-Πινοσέτ.

Συγκεκριμένα, πρόκειται για τη μετατροπή της επικουρικής ασφάλισης από διανεμητικό σύστημα νοητής κεφαλαιοποίησης σε πλήρως κεφαλαιοποιητικό σύστημα για τους νεοεισερχομένους στην εργασία εργασίας από το 2021 και μετά. Ο Υφυπουργός κοινωνικής ασφάλισης κύριος Μηταράκης, ήδη, ανακοίνωσε δημόσια τη συγκρότηση επιτροπής, που θα επεξεργαστεί και θα εισηγηθεί στην κυβέρνηση σχετικές προτάσεις προς νομοθέτηση στην κυβέρνηση.

Ειδικότερα, από κυβερνητικούς κύκλους υποστηρίζεται, μεταξύ των άλλων, ότι σήμερα στο Ενιαίο επικουρικό ταμείο (ΕΤΕΑΕΠ) η μέση επικουρική σύνταξη ανέρχεται μηνιαια στα 172 ευρώ, ενώ με το νέο πλήρως κεφαλαιοποιητικό σύστημα ένας νέος (από 1/1/2021) ασφαλισμένος θα μπορεί να λάβει σύνταξη έως και 230 ευρώ τον μήνα, καταβάλλοντας 100 ευρώ το μήνα στον ατομικό του λογαριασμό επί 40 συνεχόμενα χρόνια ασφάλισης.

Τα παραδείγματα αυτά, όπως έχουν καταγραφεί στην διεθνή βιβλιογραφία, είναι παρόμοια με αυτά που δημοσίευαν στην Χιλή τη δεκαετία του 70, όταν το εκεί δικτατορικό καθεστώς υποσχόταν στους εργαζόμενους ότι μετά από 35 χρόνια εργασίας θα λάβουν σύνταξη με συντελεστή αναπλήρωσης του μισθού τους στο 70%. Η  πραγματικότητα, όμως, μετά από 30 χρόνια εφαρμογής του κεφαλαιοποιητικού συστήματος ατομικών λογαριασμών σε αυτή τη χώρα απέδειξε ότι τελικά ο μέσος συντελεστής αναπλήρωσης ήταν μόλις 37%.

Αυτό συνέβη, γιατί, όταν η δικτατορία Πινοσέτ, με την παρότρυνση και την τεχνική υποστήριξη του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, επέβαλε στους πολίτες να εισέλθουν στο νέο κεφαλαιοποιητικό συνταξιοδοτικό σύστημα των ατομικών λογαριασμών, προέβαλε παραδείγματα, στα οποία υπερεκτιμούσαν τον χρόνο ασφάλισης των εργαζομένων, την πορεία των μισθών και τις επενδυτικές αποδόσεις και υποεκτιμούσαν την αύξηση του προσδόκιμου ζωής.

Όμως, για να συμβεί αυτό (υψηλός συντελεστής αναπλήρωσης) απαιτείται ο εργαζόμενος να έχει επί 40 συνεχόμενα χρόνια σταθερή εργασία χωρίς μεσοδιαστήματα ανεργίας καθώς και υψηλού επιπέδου μισθό. Αντίθετα, υποστηρίζεται ότι στο σημερινό σύστημα που ισχύει στο ΕΤΕΑΕΠ Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης), η επικουρική σύνταξη θα επιδεινωθεί λόγω των χαμηλών μισθών και της γενίκευσης εφαρμογής των ευέλικτων μορφών απασχόλησης.

Η μεγάλη παγίδα

Η έρευνα, όμως, έχει αποδείξει ότι το κεφαλαιοποιητικό σύστημα ατομικών λογαριασμών επηρεάζεται εξίσου και περισσότερο από το ύψος των μισθών και τις ευέλικτες μορφές απασχόλησης. Αυτό συμβαίνει, γιατί οι ατομικές εισφορές που θα καταβάλλονται στον ατομικό λογαριασμό του ασφαλισμένου είναι ποσοστό του μισθού (6%). Έτσι, για να καταβάλλει κάποιος 100 ευρώ το μήνα εισφορά θα πρέπει να λαμβάνει μισθό 1650 ευρώ μεικτά, όταν ο μέσος σημερινός μισθός είναι 1175 ευρώ μεικτά.

Επομένως, ένας ασφαλισμένος, που θα έχει ενδιάμεσα κενά ανεργίας και θα έχει απασχοληθεί και με ευέλικτες μορφές απασχόλησης όπου ο μέσος μηνιαίος μισθός σήμερα είναι 395 ευρώ μεικτά, τότε στον ατομικό του λογαριασμό θα αποταμιεύσει ένα πολύ μικρό ποσό σε ευρώ. Έτσι, όταν έλθει η στιγμή της συνταξιοδότησης και το ποσό που θα έχει συγκεντρώσει θα μετατραπεί σε σύνταξη με ένα συντελεστή που θα καθορίζεται από το προσδόκιμο ζωής, το οποίο αναμένεται να αυξηθεί κατά 6 έτη μέχρι το 2060, το τελικό ποσό της σύνταξης που θα λάβει θα είναι μικρότερο από 100 ευρώ το μήνα.

Κι, εάν λάβουμε υπόψη και πιθανές απώλειες λόγω των κινδύνων των χρηματιστηρίων και των αμοιβών της διαχείρισης των επενδύσεων, τότε το ποσό της επικουρικής σύνταξης μπορεί να είναι σημαντικά χαμηλότερο από 100 ευρώ το μήνα.

Κατά συνέπεια, στο κεφαλαιοποιητικό σύστημα ατομικών λογαριασμών, μόνο όποιος εργαζόμενος έχει ασφάλεια, πλήρες ωράριο και σταθερή διάρκεια στην εργασία του, υψηλούς μισθούς και όχι απώλειες από τους κινδύνους των χρηματιστηρίων και της διαχείρισης των επενδύσεων, θα μπορούσε να λάβει και υψηλή σύνταξη.

Αντίθετα, η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων, που δεν θα έχουν αυτές τις προϋποθέσεις στον εργασιακό τους βίο, θα λάβουν πολύ χαμηλές συντάξεις, γιατί στο κεφαλαιοποιητικό σύστημα ατομικών λογαριασμών δεν υπάρχουν η αλληλεγγύη των γενεών και η αναδιανεμητικότητα ,που ισχύουν μόνο σ’ ένα δημόσιο διανεμητικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.

Πηγή: Iskra - kommon.gr

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

▸ Ξεκάθαρη η στόχευση για μετατροπή σε πολιτικό φορέα του κέντρου

Με αφορμή την επέτειο της 3ης Σεπτέμβρη για μία ακόμη φορά, αναμένεται να βρεθεί στο προσκήνιο η πολιτική συζήτηση σχετικά με το χώρο της αποκαλούμενης «κεντροαριστεράς». Μετά το αποτέλεσμα των εκλογών της 7ης Ιουλίου, είναι σαφές πως η απάντηση στο ερώτημα του ποιος φορέας θα διεκδικήσει το «χώρο» είναι μία: ο ΣΥΡΙΖΑ.

Στην τελευταία συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας για την οργάνωση των κινήσεων έως το συνέδριο στις αρχές του 2020 ο Αλέξης Τσίπρας ξεκαθάρισε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ως βασικό στόχο να μεταβληθεί σε φορέα της κεντροαριστεράς. Όπως σημείωσε, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να στοχεύσει «στο μετασχηματισμό του σε ένα πλατύ, μαζικό, λαϊκό, δημοκρατικό κόμμα. Στην αναβάθμισή του σε ένα κόμμα που θα συμπυκνώνει, θα εκπροσωπεί και θα εκφράζει την προοδευτική δημοκρατική παράταξη σε ολόκληρη την κοινωνική και ιστορική της βάση». Μάλιστα σε δική του δήλωση ο γραμματέας του κόμματος Πάνος Σκουρλέτης εκτίμησε την προοπτική αυτή ως φυσική συνέχεια των αντιλήψεων που διαχρονικά υπάρχουν στο χώρο της λεγόμενης «ανανεωτικής Αριστεράς». Είπε χαρακτηριστικά σε συνέντευξή του πως «ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ένα κόμμα το οποίο έχανε από την προβληματική του, από τον ορίζοντά του τη μεγάλη εικόνα. Πάντοτε μιλούσε για συμμαχίες, για την ανάγκη διαμόρφωσης ενός πλειοψηφικού μπλοκ κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που θα οδηγούσε και στην ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών». Διευκρίνισε μάλιστα ότι «αυτές είναι πολύ παλιές αλήθειες, εγγεγραμμένες στο DNA της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς».

Στις εξελίξεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, διαφαίνεται σαφώς ότι δεν πρόκειται να υπάρξει καμία ουσιαστική συζήτηση για τον βασικό πυρήνα των πολιτικών του επιλογών. Δηλαδή την επιλογή του ενστερνισμού της λογικής του ευρωμονόδρομου και της αποδοχής των αναγκαιοτήτων μιας «δυτικού τύπου» οικονομίας με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Το συμπέρασμα προκύπτει καταρχήν από το ότι ουδείς θέτει τέτοιον προβληματισμό, αλλά και από τη σαφή προδιάθεση της ηγεσίας του να στρέψει τη συζήτηση από τα πολιτικά στα οργανωτικά ζητήματα. Χαρακτηριστική είναι η άποψη που εξέφρασε στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ ο Αλέξης Τσίπρας κάνοντας λόγο για προσαρμογή στα δεδομένα της «4ης βιομηχανικής επανάστασης»: «Η συζήτηση για το κόμμα είναι πολύπλοκη και συνθέτη. Δεν είναι μόνο το ιδεολογικό σκέλος, αλλά και το μοντέλο οργάνωσης είναι πολύ κρίσιμο». Φυσικά, και σε αυτό που ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αποκαλεί «ιδεολογικό σκέλος» θα υπάρξουν μεταβολές, κυρίως στην κατεύθυνση της πολιτικής διεύρυνσης, η οποία εν πολλοίς συντελέστηκε προεκλογικά.

Το όχημα της «Προοδευτικής Συμμαχίας» δεν πρόκειται να αποτελέσει –όπως όλα δείχνουν– απλώς ένα μετωπικού χαρακτήρα σχήμα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα γίνει το όχημα για την ολοκλήρωση της μετατροπής του σε έναν πάγιο πόλο αστικής διαχείρισης, δίχως προσχήματα ή ακόμη και συνεδριακές αποφάσεις που θα έχουν αναφορές σε οποιοδήποτε είδος κοινωνικής ανατροπής ακόμη και με τον πλέον θολό τρόπο. Σε αυτό το «τοπίο», είναι λογικό οι κόντρες των μηχανισμών και των ομάδων, οι «αναζητήσεις» για τον τρόπο εκλογής του προέδρου και η σχέση του …διαδικτύου με τις εσωκομματικές και πολιτικές διαδικασίες να κυριαρχούν στον όποιο προβληματισμό.

ΠΗΓΗ:  prin.gr

Η εκτόξευση της Γερμανικής Ακροδεξιάς σε Βραδεμβούργο και Σαξονία χτυπά τον κώδωνα του κινδύνου για όλη την Ευρώπη. Οι ηγεμονικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας της Γερμανίας, που επέβαλε σε όλη την Ε.Ε, δεν βυθίζουν σε μακροχρόνια οικονομική στασιμοανάπτυξη μόνο τις πιο αδύνατες χώρες της Ε.Ε αλλά και την ίδια την Γερμανία, η οποία τα τελευταία τριάντα χρόνια είχε κατά μέσο όρο ανάπτυξη μόνο 1,8%, ενώ την τελευταία δεκαετία της Μέρκελ μόνο 1,45%, σε αντίθεση με την Ανατ. Γερμανία η οποία την τελευταία δεκαετία πριν καταρρεύσει, είχε  κατά μέσο όρο ανάπτυξη 4%!

ΟΙ Γερμανικές νεοφιλελεύθερες μονεταριστικές πολιτικές σκληρής λιτότητας και σιδερένιας δημοσιονομικής πίεσης, τις οποίες εφαρμόζουν όλες οι χώρες της Ε.Ε μέσα σε ένα αποπνικτικά συντηρητικό ολοκληρωτικό κλίμα που πνίγει τη δημοκρατία, τροφοδοτούν μία ευρεία ακροδεξιά μέχρι και νεοφασίζουσα αντεπίθεση, πολύ περισσότερο που οι αριστερές προοδευτικές δυνάμεις δεν βρίσκουν τη δύναμη να επαναθεμελιωθούν, είναι κολλημένες σε παλιά δόγματα ή την ενσωμάτωση και δεν είναι διαθετειμένες να αμφισβητήσουν την ευρωζώνη και την Ε.Ε, οι οποίες αποτελούν φυλακές εθνών και λαών, στερώντας τους την κυριαρχία και την ανεξαρτησία τους και τη δημοκρατία.

Ιδιαίτερα η Γερμανική Αριστερά πληρώνει μία πολιτική και πορεία ενσωμάτωσης στην Γερμανική Ευρωζώνη και την  Γερμανική Ε.Ε, στό όνομα ενός αδιέξοδου “ψευτο-ευρωδιεθνισμού”.

Ν.Ζ

Θεαματική άνοδος των ποσοστών του ακροδεξιού κόμματος Εναλλακτική για την Γερμανία (AfD) και μεγάλη συρρίκνωση των ποσοστών των κομμάτων του ομοσπονδιακού κυβερνητικού συνασπισμού (CDU-SPD)  αλλά και της Αριστεράς καταγράφεται στα exit poll για τις εκλογές στα γερμανικά κρατίδια Βραδεμβούργο και Σαξονία που δημοσιοποίησε το πρώτο κανάλι της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD.

Η ακροδεξιά AfD έφτασε στο σημείο να προσεγγίζει την πρώτη θέση στα δύο κρατίδια, καθώς το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (CDU) στην Σαξονία και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) στο Βραδεμβούργο κατόρθωσαν να διατηρήσουν την πρωτιά, έστω και με σημαντική μείωση της δύναμής τους.

Η πρόγνωση σύμφωνα με το exit poll του ARD:

Βραδεμβούργο

• SPD 27,5% (-4,4)
• AfD 22,5% (+10,3)
• CDU 15,5% (-7,5)
• Αριστερά 11% (-7,6)
• Πράσινοι 10 (+3,8)
• Ενωμένα Κινήματα Πολιτών/Ελεύθεροι Ψηφοφόροι 5 (+2,3)
• FDP 4,8 (+3,3)

Σαξονία

• CDU 32% (-7,4)
• AfD 27,5% (+17,8)
• Αριστερά 10,5 (-8,4)
• Πράσινοι 9% (+3,3)
• SPD 8% (-4,4)
• FDP 4,8% (+1)

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Μείωση του αριθμού των ατυχημάτων στο λιμάνι της Σιγκαπούρης καταγράφουν τα στατιστικά στοιχεία των αρχών του 2ου σημαντικότερου λιμένα παγκοσμίως, κατά τα δέκα τελευταία χρόνια.

Ο αριθμός των σοβαρών ατυχημάτων είναι πλέον μικρότερος των 0,12 ατυχημάτων για κάθε 100.000 πλοία που κινούνται στο λιμάνι, αισθητά μικρότερος με τον αντίστοιχο αριθμό 0,8 για το έτος 2009.

Η ανακοίνωση του θετικού αυτού αποτελέσματος έγινε δια στόματος του Υπουργού Μεταφορών της Σιγκαπούρης Lam Pin Min, κατά τη διάρκεια των εργασιών στην 4η Διεθνή Σύνοδο Safety@Sea που διεξήχθη στη χώρα της ΝΑ Ασίας.

Ο αξιωματούχος της Σιγκαπούρης συνεχάρη την ναυτιλιακή κοινότητα της χώρας του για τη σημαντική βελτίωση που έχει επιτευχθεί στον τομέα της ασφάλειας για το λιμάνι της Σιγκαπούρης. Επιπλέον, ο κ. Lam Pin Min αναφέρθηκε στη χρήση της τεχνολογίας και των ψηφιακών εργαλείων που μπορούν να συνδράμουν περισσότερο στην ασφάλεια της ναυτιλίας, παρέχοντας στους ναυτικούς περισσότερη και καλύτερη πληροφόρηση και προειδοποιήσεις για πιθανά ατυχήματα.

Φωτό: Pixabay

ΠΗΓΗ: naftikachronika.gr

Μήπως ο πόνος που νιώθετε στο χέρι ή στο πόδι σας οφείλεται στην ρευματοειδή αρθρίτιδα; Πώς μπορείτε να το καταλάβετε αυτό; Ποια σημάδια πρέπει να προσέχετε;

Με καθολική συμμετοχή στην σημερινή 24ωρη απεργία οι εργαζόμενοι στην δουλεμπορική εταιρεία TECHNOSTYLE στη ΛΑΡΚΟ δίνουν απάντηση στην απλήρωτη εργασία. Η προσπάθεια της εργολαβικής να στήσει απεργοσπαστικό μηχανισμό, τελικώς, έπεσε στο κενό. Δυστυχώς, όμως, η προσπάθεια της για απεργοσπασία σημαδεύτηκε με εργατικό ατύχημα. Αναλυτικότερα:

Η εταιρεία TECHNOSTYLE για να καλύψει τις ανάγκες του εργοστασίου της ΛΑΡΚΟ στη Λάρυμνα ενόψει απεργίας έψαξε και βρήκε γύρω στους 20 εργαζόμενους για να δημιουργήσει μηχανισμό απεργοσπασίας. Έφερε εργαζόμενους  χωρίς  να έχουν πείρα  των εγκαταστάσεων  στη ΛΑΡΚΟ, με αποτέλεσμα σήμερα γύρω στις 3:00 το πρωί να πραγματοποιηθεί εργατικό ατύχημα, καθώς ένας εκ των συγκεκριμένων εργαζομένων έσπασε το πόδι του.

Το Συνδικάτο Μετάλλου Φθιώτιδας και οι εργαζόμενοι ήρθαν σε επαφή με τους εργαζόμενους που προσπάθησε να χρησιμοποιήσει ως απεργοσπαστικό μηχανισμό η εταιρεία και αφού τους ενημέρωσε για τους λόγους της απεργίας, αποφάσισαν και αυτοί να απεργήσουν.

Όπως δηλώνουν όλοι οι εργαζόμενοι, όλοι, ενωμένοι σαν μια γροθιά, είναι αποφασισμένοι να συνεχίσουν τον αγώνα μέχρι να καταργηθεί το σκλαβοπάζαρο των εργολαβιών και να τους ενσωματώσει η ίδια η ΛΑΡΚΟ με σύμβαση αορίστου χρόνου. «Η σημερινή κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας όπως και η χθεσινή του ΣΥΡΙΖΑ είναι υπεύθυνες για το σκλαβοπάζαρο, τα εργατικά ατυχήματα, την απαξίωση της ΛΑΡΚΟ. Είναι αυτές που με τις πολιτικές τους και τους νόμους τους έφτιαξαν μεγαλοεργολάβους με το αίμα και τον ιδρώτα των εργαζομένων», υπογραμμίζουν

ΠΗΓΗ:  ergasianet.gr

Εκατοντάδες κάτοικοι της Δυτικής Αθήνας και της Δυτικής Αττικής ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του ΔΥΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας, την Πέμπτη 29/8, την ώρα της ορκωμοσίας του νέου Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής. Παρέμβαση φορέων πραγματοποιήθηκε, την Τρίτη 27/8, στη συνεδρίαση του Περ. Συμβουλίου, ενώ αντίστοιχες κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας πραγματοποιούνται την Παρασκευή 30/8, το μεσημέρι στα γραφεία του ΕΔΣΝΑ και το βράδυ στην ορκωμοσία του δημοτικού συμβουλίου Φυλής. Όλες αυτές οι δράσεις στέλνουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα: Να κλείσει τώρα η χωματερή της Φυλής, η μεγαλύτερη της Ευρώπης, που αναγνωρίζεται διεθνώς ως μνημείο περιβαλλοντικής υποβάθμισης!

Το ποτήρι ξεχείλισε με την πραξικοπηματική απόφαση – ντροπή της κ. Δούρου και των δημοτικών αρχόντων του δήμου Φυλής Παππού και Μπουραΐμη, την 1η Αυγούστου, στην ΕΕ του ΕΔΣΝΑ για την επέκταση του ΧΥΤΑ Φυλής και με τη νέα απόπειρα, στη συνεδρίαση της ΕΕ της 30ής Αυγούστου, να δρομολογηθεί η κατασκευή νέων ΧΥΤΑ στη Δυτική Αττική, με προτεραιότητα στο λατομείο Μουσαμά.

Ο κ. Πατούλης που πριν από λίγες ημέρες έλεγε για κάτι ελάχιστους που αντιδρούν και η κυβέρνηση, χτες επιστράτευσαν τα ΜΑΤ με τα χημικά τους για να σταματήσουν τη διαδήλωση, χωρίς να τα καταφέρουν τελικά. Οι συγκεντρωμένοι κατάφεραν να φτάσουν στο Ζάππειο μέγαρο και να ακουστεί δυνατά το αίτημα για το κλείσιμο της χωματερής.

Τώρα θα καταλάβουν πως δεν μπορούν να κοροϊδεύουν για πάντα. Η Δυτική Αθήνα και η Δυτική Αττική δεν είναι ο απόπατος της Αττικής. Δεν μπορούν να εξαπατούν συνέχεια τους κατοίκους με υποσχέσεις για κλείσιμο του ΧΥΤΑ και μετά να κάνουν συνεχείς επεκτάσεις. Δεν μπορούν με τα βρώμικα λεφτά των αντισταθμιστικών να φέρουν πίσω τους ανθρώπους που χάνονται από τον καρκίνο, που θερίζει στην ευρύτερη περιοχή.

Τους έχουμε προειδοποιήσει πως δε θα τους αφήσουμε σε χλωρό κλαρί, μέχρι να κλείσει η χωματερή της Φυλής! Οι συγκεντρώσεις αυτών των ημερών είναι μόνο το προανάκρουσμα των όσων θα ακολουθήσουν, αν δεν ανακληθεί η απόφαση του ΕΔΣΝΑ για επέκταση του ΧΥΤΑ Φυλής και αν δεν εγκαταλειφθεί κάθε σκέψη για νέους ΧΥΤΑ στη Δυτική Αττική.

Περιμένουμε από τον κ. Πατούλη να «ανοίξει τα χαρτιά του» και να καταθέσει, επιτέλους, το δικό του σχέδιο για τη διαχείριση των απορριμμάτων της Αττικής. Κάνει μεγάλο λάθος αν νομίζει ότι δεν έχουμε αντιληφθεί το άθλιο συναινετικό «παιχνίδι» του με την απελθούσα διοίκηση της κ. Δούρου. Κάνει μεγάλο λάθος αν νομίζει ότι έχουμε ξεχάσει την εμφανή του προτίμηση στην επικίνδυνη, αναποτελεσματική και πανάκριβη μέθοδο της καύσης και στην πλήρη ιδιωτικοποίηση της διαχείρισής τους. Περιμένουμε και τον προειδοποιούμε: τη Φυλή να την ξεχάσετε!

Καλούμε τα νέα δημοτικά συμβούλια Δυτικής Αθήνας και Δυτικής Αττικής να πάρουν αποφάσεις ΤΩΡΑ για το κλείσιμο της εγκατάστασης της Φυλής, για την περιβαλλοντική αποκατάσταση της ευρύτερης περιοχής και για την εφαρμογή -σε όλη την Αττική- πολιτικών αποκεντρωμένης διαχείρισης -με έμφαση στην πρόληψη, στην επαναχρησιμοποίηση και στην προδιαλογή των υλικών- και με δίκαιη κατανομή των βαρών μεταξύ όλων των περιοχών.

Καλούμε όλες τις συλλογικότητες, πρωτίστως αυτές της Δυτικής Αθήνας και Δυτικής Αττικής, σε κοινές και μαζικές δράσεις ενημέρωσης και σε κινητοποιήσεις.

Η τοξική βόμβα στη Φυλή έχει, ήδη, εκραγεί!

Δε θα επιτρέψουμε άλλα παιχνίδια με τις ζωές μας!

Η Δυτική Αθήνα και η Δυτική Αττική, τώρα, ξεσηκώνονται!

ΔΥΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ
Συντονισμός φορέων, συλλογικοτήτων και πολιτών Δ. Αττικής – Δ. Αθήνας

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

Συνέντευξη στον Γιώργο Πισίνα

Μόνο με την πολύχρονη ύφεση στα τέλη του 19^ου αιώνα και τη Μεγάλη Ύφεση του μεσοπολέμου μπορεί να συγκριθεί η περίοδος μετά την κρίση του 2008, τονίζει ο βρετανός μαρξιστής Μάικλ Ρόμπερτς (Michael Roberts). Συγγραφέας πολλών βιβλίων και άρθρων για τον σύγχρονο καπιταλισμό και τη διεθνή κρίση, είναι διαχειριστής του δημοφιλούς blog thenextrecession.wordpress.com.

Τα σύγχρονα οικονομικά φαίνεται να έχουν απορρίψει την μαρξιστική οικονομική σκέψη ως ανεπαρκή και να την έχουν εκδιώξει από την ιστορία οικονομικής σκέψης. Τι θα απαντούσατε σε αυτούς τους ισχυρισμούς; Υπάρχει επιστημονικό ενδιαφέρον για τον μαρξισμό σήμερα;

Τα κυρίαρχα οικονομικά και τα περισσότερα πανεπιστήμια στον κόσμο είναι παντελώς αδιάφορα για τα μαρξιστικά οικονομικά. Τώρα, αυτό συμβαίνει επειδή η μαρξιστική πολιτική οικονομία είναι άκυρη ή λάθος; Ο Κέινς, ο οποίος είναι ο πιο σημαντικός οικονομολόγους από τους κυρίαρχους, αλλά και ανάμεσα στους διάφορους ετερόδοξους (την πιο αριστερή πτέρυγα των οικονομικών), έγραψε κάποτε ότι τα μαρξιστικά οικονομικά «είναι επιστημονικά καταστροφικά, ξεπερασμένα» και παντελώς άσχετα με τις σύγχρονες οικονομίες. Θεωρούσε πως το Κεφάλαιο ήταν ένα «πομπώδες σκουπίδι». Αυτή είναι η γενικότερη στάση των κυρίαρχων οικονομολόγων.

Αυτό δεν συμβαίνει επειδή καταλαβαίνουν τη μαρξιστική θεωρία ή μπορούν να παρουσιάσουν επιχειρήματα απέναντι στον μαρξιστικό νόμο της αξίας και τη θεωρία των κρίσεων. Βασικά, πρόκειται για μια ιδεολογική τοποθέτηση, καθώς αν αποδεχθείς τα μαρξιστικά οικονομικά ουσιαστικά υποστηρίζεις ότι η καπιταλιστική οικονομία είναι αναμφισβήτητα ελαττωματική, ότι έχει αντιφάσεις που δεν μπορούν να επιλυθούν παρά με την αντικατάσταση της καπιταλιστικής οικονομίας με κάτι το οποίο θα είναι στον έλεγχο των ανθρώπων, αντί της αγοράς. Αυτό είναι κάτι το οποίο είναι αδύνατο για την κυρίαρχη τάξη και τη σύγχρονη καπιταλιστική οικονομικά να επιτρέψουν, να αποδεχθούν. Γι’ αυτό λοιπόν και τα μαρξιστικά οικονομικά δεν εμφανίζονται στα πανεπιστημιακά προγράμματα.

Ίσως όμως η μαρξιστική πολιτική οικονομία να είναι πιο σημαντική εντός του κινήματος, των οργανώσεων της εργατικής τάξης, των συνδικάτων, διαφόρων πολιτικών κομμάτων που θέλουν να εκπροσωπούν την εργατική τάξη. Δυστυχώς, όμως, οι ηγεσίες αυτών των οργανώσεων δεν αναζητούν στα μαρξιστικά οικονομικά μια εναλλακτική στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τα κυρίαρχα οικονομικά, επειδή και αυτές τρομάζουν από αυτά. Αντ’ αυτού εξετάζουν τα κεϊνσιανά οικονομικά, τα οποία υποστηρίζουν ότι ο καπιταλισμός έχει αδυναμίες, αλλά μπορούν να διορθωθούν.

Σύμφωνα με την κεϊνσιανή οπτική πρέπει να διαχειριστούμε το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τη χρηματική οργάνωση της οικονομίας. Αν αυτοί οι τομείς διορθωθούν τότε ο καπιταλισμός θα «δουλεύει». Αυτή είναι η πλειοψηφική άποψη και εντός αυτού του εργατικού κινήματος και αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα. Έτσι, τα μαρξιστικά οικονομικά παραγκωνίζονται, τόσο από τις κυρίαρχες σχολές, όσο και από τις διάφορες ετερόδοξες. Και από τις δυο γίνεται αντιληπτό πως ο μαρξισμός απειλεί ολόκληρη την βάση του υπάρχοντος καπιταλιστικού συστήματος.

Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για τη μαρξιστική πολιτική οικονομία. Πρόσφατα είχα πάει σε ένα συνέδριο στη Βρετανία για τον «πλουραλισμό στα οικονομικά», το οποίο προέκυψε από ένα διεθνές κίνημα μεταξύ των φοιτητών οικονομικών διαφόρων πανεπιστημίων. Εκεί για πρώτη φορά επέτρεψαν στα μαρξιστικά οικονομικά να συζητηθούν εντός του συνεδρίου. Στο συνέδριο υποστήριξα πως τα μαρξιστικά οικονομικά διαφέρουν από τις υπόλοιπες κυρίαρχες και ετερόδοξες σχολές, καθώς η θεωρία τους απειλεί τον καπιταλισμό. Στη συνέχεια διάφοροι αριστεροί ετερόδοξοι οικονομολόγοι, με ρωτούσαν: «Όντως θεωρείς τον μαρξισμό ως κάτι διαφορετικό από τα ετερόδοξα; Όντως δεν είναι μέρος των κεϊνσιανών, των μετα-κεϊνσιανών και άλλων θεωριών; Δεν είμαστε όλοι στην ίδια ομάδα;». Τους απάντησα πως «θα το ήθελα, αλλά βασικά όλα αυτά που υποστηρίζουν οι διάφορες ετερόδοξες θεωρίες αποτελούν αντιρρήσεις στα βασικά επιχειρήματα του Μαρξ για τον νόμο της αξίας και την θεωρία των κρίσεων». Συνεπώς, η μαρξιστική πολιτική οικονομία είναι κάτι διαφορετικό. Και πάλι, έτσι εξηγείται γιατί δεν υπάρχουν μαρξιστές οικονομολόγοι με θέσεις σε ακαδημαϊκούς κύκλους, και κανείς σε εμπορικούς ή κυβερνητικούς κύκλους.

Μετά την κρίση του 2008 υπάρχει μια μεγάλη συζήτηση για τις κρίσεις, ειδικά στην Ελλάδα. Τι πιστεύετε ότι δημιούργησε την τελευταία κατάρρευση; Ήταν κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί;

Για να καταλάβουμε την αιτία των κρίσεων, πρέπει να ξεκινήσουμε με τον νόμο του Μαρξ για την κερδοφορία. Ο νόμος υποστηρίζει ότι υπάρχει μια ισχυρή τάση του ποσοστού κέρδους να πέφτει, καθώς ο καπιταλισμός αναπτύσσεται. Αυτό δημιουργεί επαναλαμβανόμενες περιοδικές κρίσεις, συνήθως κάθε δέκα περίπου χρόνια. Αυτός είναι ο λόγος που οι κρίσεις επανέρχονται, δεν εξαφανίζονται. Όντως, ήταν αναπόφευκτο ότι θα υπήρχε άλλη μια κρίση.

Η κατάρρευση του 2008-9, όμως, ήταν ιδιαίτερα σοβαρή. Υποστηρίζω ότι ο λόγος που έγινε αυτό ήταν ότι οι παραγωγικοί κλάδοι της οικονομίας είχαν αδυνατήσει λόγω της χαμηλής κερδοφορίας. Έτσι, υπήρχε μια στροφή από τους καπιταλιστές στην κερδοσκοπία και τα χρηματοοικονομικά, δηλαδή τις αγοραπωλησίες μετοχών και ομολόγων για να αποζημιωθούν τα σχετικά χαμηλά επίπεδα κερδοφορίας στους παραγωγικούς τομείς.

Επίσης, υπήρξε μια τεράστια προσπάθεια από την πλευρά των στρατηγικών επιτελείων του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων να υποστηρίξουν τις αποδυναμωμένες οικονομίες, δημιουργώντας τεράστια επίπεδα χρέους. Όταν η κερδοφορία στους παραγωγικούς κλάδους έπεσε, ξεκίνησε η κρίση με ένα τεράστιο κραχ στο επίπεδο της πίστωσης, το οποίο οδήγησε σε πτώσεις στα χρηματιστήριο και συγκεκριμένα στις ΗΠΑ και την αγορά ακινήτων. H μεγάλη επέκταση σε κάθε είδους εξωτικά εργαλεία πίστωσης, που οι καπιταλιστές αγόραζαν και πουλούσαν μεταξύ τους για να βγάλουν κέρδη, έκαναν την κρίση ιδιαίτερα βαριά. Ο Γουόρεν Μπάφετ, από τους πιο διάσημους δισεκατομμυριούχους, ονόμαζε αυτά τα νέα πιστωτικά εργαλεία «χρηματοοικονομικά όπλα μαζικής καταστροφής». Συνεπώς, αυτή η φούσκα χρέους και το γενικά μειούμενο ποσοστό κέρδους οδήγησαν στην κατάρρευση του 2008-9.

Φυσικά, η εξήγηση που δίνω δεν είναι η κυρίαρχη αφήγηση. Η επικρατούσα οικονομική σκέψη θεωρεί ότι δεν υπάρχει εξήγηση, αυτό που συνέβη ήταν μια στο εκατομμύριο, όπως είπε τότε ο γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ. Απλώς δεν έχουν εξήγηση για το κραχ. Υπήρχαν και κάποια πιο ριζοσπαστικά στοιχεία των κυρίαρχων οικονομικών που θεωρούσαν ότι υπήρχε υπερβολικό χρέος ή υπερβολική ανισότητα που αδυνάτιζε την αγοραστική δύναμη των καταναλωτών, αλλά κανείς δεν αποδέχονταν ότι σχετιζόταν με την κερδοφορία του κεφαλαίου. Και σε αυτό το θέμα είναι που η αριστερή ριζοσπαστική πτέρυγα των οικονομικών και το κίνημα υποστηρίζουν ότι βρίσκεται η αιτία των κρίσεων.

Το πιο σημαντικό είναι να θυμόμαστε πως ακόμα και το ελάχιστο που χρειάζονται οι εργαζόμενοι, ο καπιταλισμός σήμερα δεν μπορεί να το προσφέρει, στο σύνολό του.

Σε τι φάση βρίσκεται η παγκόσμια οικονομία μετά την κρίση του 2008;

Οι υφέσεις περνούν καθώς συμβαίνει μια ικανή απαξίωση της αξίας του υπάρχοντος κεφαλαίου. Αυτό συνήθως απαιτεί επιχειρήσεις που κλείνουν, που συγχωνεύονται, ή παλιές βιομηχανίες που ρευστοποιούνται ή μειώνονται, ενώ η ανειδίκευτη εργασία περικόπτεται. Αυτό δημιουργεί τις συνθήκες για τους εναπομείναντες τομείς του κεφαλαίου, με νέες τεχνολογίες και πολύ φθηνή εργασία να ανακάμψουν. Έτσι, οι κρίσεις τείνουν να παίρνουν την μορφή του γράμματος V, κατερχόμενες και ανερχόμενες. Σε αυτήν την κρίση, όμως, τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά, είχαμε μια τεράστια πτώση από την μια πλευρά του V, και μετά μια κάπως ασθενή επαναφορά στην άλλη πλευρά, και από τότε προχωρούμε σε μια επίπεδη γραμμή αρκετά χαμηλότερα από ότι τα προηγούμενα επίπεδα. Αυτό είναι που ονομάζω μια Μακρά Ύφεση (Long Depression). Όπως υποστηρίζω στο ομώνυμο βιβλίο μου, είμαστε σε κάτι διαφορετικό από τις προηγούμενες υφέσεις. Σήμερα βρισκόμαστε σε μια μακρά ύφεση.

Υπάρχουν ιστορικά προηγούμενα;

Κατά την γνώμη μου, στην ιστορία του μοντέρνου καπιταλισμού είχαμε μόνο άλλες δύο τέτοιες υφέσεις. Καταρχάς, στα τέλη του 19ου αιώνα είχαμε μια μακρά ύφεση, η οποία έφτασε στο βαθύτερο σημείο της την ίδια περίοδο που πέθανε ο Μαρξ στα μέσα της δεκαετίας του 1880. Μετά είχαμε αυτό που σήμερα ονομάζουμε Μεγάλη Ύφεση την δεκαετία του 1930, η οποία επιλύθηκε με τον Παγκόσμιο Πόλεμο. Σήμερα βρισκόμαστε σε μια αντίστοιχη περίοδο.

Που αποτυπώνεται αυτό;

Καταρχάς, οι ρυθμοί μεγέθυνσης που είχαμε πριν την κρίση ήταν κατά μέσο όρο περίπου 3% στον ανεπτυγμένο κόσμο και 4-5% στις οικονομίες που οι καπιταλιστές ονομάζουν ως «αναπτυσσόμενες οικονομίες» (στην Κίνα ακόμα περισσότερο). Όμως, από την κρίση και μετά οι ανεπτυγμένες οικονομίες μεγεθύνονται με ρυθμούς περίπου στο 2% ή χαμηλότερα για την Ευρώπη, και ακόμα πιο κάτω για τη Νότια Ευρώπη. Οι περισσότεροι οικονομολόγοι αποδέχονται ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε ύφεση, προσωπικά, συγκρίνοντας με τις παλαιότερες τάσεις, θα υποστήριζα ότι όλος ο κόσμος βρίσκεται σε ύφεση.

Έτσι, η μεγέθυνση είναι χαμηλή, η επένδυση είναι χαμηλή. Ο λόγος γι αυτό είναι ότι η κερδοφορία δεν έχει ανακάμψει. Αυτό δεν συμβαίνει συνήθως στις κρίσεις, και ο λόγος είναι ότι, αυτή την φορά, μεγάλο μέρος από τα παλιά αδύναμα κεφάλαια δεν έχουν αφαιρεθεί. Πασχίζουν να επιβιώσουν, με τα χαμηλά επιτόκια, ίσα ίσα να χρηματοδοτούν τα χρέη τους. Τις ονομάζουν «εταιρίες ζόμπι», οι ζωντανοί-νεκροί. Έχουν «πεθάνει», αλλά επιβιώνουν ακόμα, δεν έχουν ρευστοποιηθεί ή αποκαθαρθεί. Αυτό είναι που πρέπει να γίνει για να αποκατασταθεί η κερδοφορία και να μεγεθυνθεί ο καπιταλισμός.

Μέχρι να συμβεί αυτό η ύφεση μπορεί να συνεχίζει για μια μεγάλη περίοδο. Η ύφεση του 19ου αιώνα διήρκησε μέχρι και 20 χρόνια, ανάλογα με τη χώρα. Σήμερα, φαίνεται να έχουμε μια ταυτόχρονη παγκόσμια ύφεση με μόνο μια ή δυο εξαιρέσεις. Σε πολλές χώρες η τεράστια πτώση που συνέβη με την κρίση (η Ελλάδα π.χ. που είχε την χειρότερη, γύρω στο 38%) δεν έχει αποκατασταθεί. Ακόμα και οι Γερμανοί εργαζόμενοι δεν έχουν δει καμία αύξηση στους μισθούς τους. Στο Ηνωμένο Βασίλειο η μεγέθυνση των πραγματικών μισθών τα τελευταία δέκα χρόνια είναι η πιο αργή που έχει σημειωθεί τα τελευταία 166 έτη. Αυτά είναι τα γεγονότα τα οποία πιστεύω ότι μπορούν να δείξουν ότι βρισκόμαστε μεσούσης μιας ύφεσης που δεν έχει ακόμα επιλυθεί.

Σε αυτό το περιβάλλον μπορεί το σύστημα να κινηθεί πέρα από τον νεοφιλελευθερισμό ή να επιστρέψει στον ρυθμιζόμενο καπιταλισμό;

Δεν το νομίζω. Όταν βλέπεις για παράδειγμα τα πρωτοσέλιδα διαβάζεις για τα τεράστια κέρδη των μεγάλων εταιριών όπως η Apple, η Microsoft, η Alphabet (Google), η Facebook και άλλες μεγάλες τεχνολογικές εταιρίες στις ΗΠΑ ή σε άλλους τεχνολογικούς τομείς που έχουν μεγάλα κέρδη, τεράστια αποθέματα. Αλλά αυτή είναι μόνο μια μειοψηφία των εταιριών στις βασικές οικονομίες. Οι περισσότερες εταιρίες στις μεγάλες οικονομίες δεν έχουν βελτιώσει την κερδοφορία τους και πολύ. Ίσως τα κέρδη να έχουν ανέλθει, αλλά τα κέρδη και η κερδοφορία δεν είναι το ίδιο πράγμα, όσο και αν συχνά τα μπερδεύουμε. Έτσι, η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη για τις κυβερνήσεις ώστε να βγουν και να πουν: «οι εργαζόμενοι πρέπει να έχουν πιο πολλά λεφτά, οι μισθοί να ανέβουν, οι δημόσιες υπηρεσίες να αποκατασταθούν» καθώς η κερδοφορία του καπιταλισμού δεν το επιτρέπει.

Υπήρχε μόνο μια περίοδος στον 20ο αιώνα που αυτό μπορούσε να γίνει, αμέσως μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε, ο πόλεμος και η ύφεση είχαν δημιουργήσει τεράστια κερδοφορία για τους καπιταλιστές, και συνεπώς κάτω από την πίεση της ταξικής πάλης των εργαζομένων έγιναν παραχωρήσεις. Έτσι εισήχθηκε αυτό που σήμερα ονομάζουμε κοινωνικό κράτος, οι δημόσιες υπηρεσίες βελτιώθηκαν, οι πραγματικοί μισθοί ανέβηκαν, αλλά αυτό ήταν μια σύντομη περίοδος 15-20 ετών το πολύ. Στη συνέχεια μπήκαμε σε μια περίοδο συνεχούς και έντονης ταξικής σύγκρουσης για το επίπεδο των μισθών και των κερδών, με την ένταση να καθορίζεται από το επίπεδο κερδοφορίας και πάλι, και την εισαγωγή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Σήμερα, μόλις τα τελευταία ένα-δύο χρόνια, παρακολουθούμε σημάδια ανάμεσα στα στρατηγικά επιτελεία του κεφαλαίου, όπως το ΔΝΤ κλπ, να μιλούν για χαλάρωση της λιτότητας και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, ώστε να δοθεί ώθηση στις οικονομίες. Η λιτότητα δεν δουλεύει, οπότε πρέπει να δοθεί λίγο χώρος για δημοσιονομική επέκταση και υποστηρίζουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν. Είναι όμως αυτό μια πιθανή διέξοδος; Αν δει κανείς τα δεδομένα, δεν φαίνονται σημάδια δημοσιονομικού χώρου στις ανεπτυγμένες οικονομίες. Συνεπώς, η πίεση παραμένει για τη διατήρηση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, να μην επιτρέπονται κεϊνσιανές πολιτικές δημοσίων δαπανών ή άλλων, με εξαίρεση μόνο έναν τομέα• τις στρατιωτικές δαπάνες. Ο Τραμπ έχει αυξήσει σημαντικά τις στρατιωτικές δαπάνες, και από όσο γνωρίζω και στην Ελλάδα οι δαπάνες δεν έχουν μειωθεί παρ’ όλα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία δέκα χρόνια.

Ποιους πολιτικούς στόχους θα προτείνατε στους εργαζόμενους και ποια θα θεωρούσατε μια επιτυχημένη πολιτική στρατηγική για να καλυφθούν οι ανάγκες τους σήμερα;

Το πιο σημαντικό να θυμάται κάποιος στη πολιτική στρατηγική και οικονομική πολιτική είναι ότι ακόμα και το ελάχιστο που χρειάζεται η εργαζόμενη πλειοψηφία και οι οικογένειές τους είναι, στο σύνολό τους, πράγματα που ο καπιταλισμός στο σήμερα δεν μπορεί να προσφέρει. Συνεπώς, αν θέλουμε ένα καθώς πρέπει επίπεδο μισθολογικής διαβίωσης, αν θέλουμε αξιοπρεπείς δημόσιες υπηρεσίες, ελεύθερες υπηρεσίες υγείας και εκπαίδευση μέχρι το τριτοβάθμιο επίπεδο, φθηνές -ή ουσιαστικά δωρεάν- μεταφορές, στέγαση με προσιτά ενοίκια και αξιοπρεπείς συνθήκες -όντως τα ελάχιστα πράγματα που θα θεωρούσαμε απαραίτητα σε μια σύγχρονη οικονομία όπου οι άνθρωποι είναι πολιτισμένοι, δεν πρόκειται να τα πάρουμε εντός των πλαισίων του καπιταλισμού.

Αυτά τα πράγματα είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να επιτευχθούν με μέτρα όπως απλώς η αύξηση της φορολογίας των πλουσίων. Προφανώς, αυτό είναι κάτι με το οποίο δε διαφωνώ, καθώς θα έφερνε έσοδα στην κυβέρνηση. Αλλά η αντίδραση των καπιταλιστικών εταιριών θα είναι να μειώσουν την επένδυση, να φύγουν από τη χώρα, ή να προσπαθήσουν να περιορίσουν τη δυνατότητα της κυβέρνησης να τους φορολογήσει με άλλους τρόπους.

Μια άλλη πολιτική για να επιτευχθούν τα παραπάνω, συμπεριλαμβανομένων πραγμάτων όπως ένα καλύτερο επίπεδο περιβάλλοντος και το σταμάτημα της κλιματικής αλλαγής, είναι η κυβέρνηση απλώς να τυπώσει χρήματα και να τα διανείμει μέσω των κεντρικών τραπεζών ή ακόμα και η ίδια. Ορισμένοι το προτείνουν στις ΗΠΑ. Εκεί το δολάριο έχει περισσότερη αξιοπιστία από το ευρώ. Έτσι κάποιος μπορεί να τυπώσει όσα χρήματα θέλει και να τα ξοδέψει. Και αν ξοδέψεις τα νέα χρήματα σε πράγματα όπως η δημόσια υγεία, πράσινες επενδύσεις όπως το λεγόμενο «green deal» και άλλα, θα έχεις μια αυξημένη μεγέθυνση και παραγωγή.

Αυτό είναι πιθανό, αλλά αναρωτιέμαι, κάτι που ο κάθε ένας πρέπει να αναρωτηθεί: ποιος θα ξοδέψει όλα αυτά τα λεφτά; Θα παραδώσουμε όλα αυτά τα λεφτά σε κάποιους όπως η Alphabet, η Microsoft, η Caterpillar, η Apple, η Boeing, η VW ή η BMW και θα τους ζητήσουμε να μεγαλώσουν την παραγωγή τους και να κάνουν προσλήψεις; Θα τα δώσουμε μήπως στους Έλληνες εφοπλιστές για να φτιάξουν κι άλλα πλοία; Θα πρέπει οι ίδιοι οι επιχειρηματίες να πάρουν αυτές τις κομβικές επενδυτικές αποφάσεις; Θα τους δώσουμε τα λεφτά που τυπώσαμε με την ελπίδα να τα χρησιμοποιήσουν παραγωγικά; Δε θα ήταν καλύτερα να παίρναμε τον έλεγχο όλων αυτών των επιχειρήσεων, αν είναι να τυπώσουμε όλα αυτά τα λεφτά, και τότε να χρησιμοποιήσουμε τους πόρους αυτών των επιχειρήσεων, τις δεξιότητες των υπαλλήλων, τα πάγια κεφάλαια που έχουν σε ένα παραγωγικό πλάνο που θα επιφέρει όντως την αξία αυτών των νέων χρημάτων;

Το επιχείρημα αυτών που υποστηρίζουν την λεγόμενη Σύγχρονη Θεωρία Χρήματος (MMT – Modern Money Theory) είναι ότι λίγο πολύ τυπώνεις τα λεφτά και όλα θα είναι εντάξει. Αλλά, για εμένα, αφήνει αναπάντητο το ερώτημα του ποιος παράγει όντως όλα αυτά τα πράγματα. Έχω ρωτήσει πολλούς υποστηρικτές του ΜΜΤ ποιος θα παράξει τα αγαθά και τις υπηρεσίες από όλα αυτά τα λεφτά τα οποία θα τυπωθούν; Προφανώς, αυτό δεν είναι ένα ζήτημα που τους απασχολεί. Απλά υποθέτουν ότι η κυβέρνηση μπορεί να ελέγξει τα πάντα απλώς τυπώνοντας χρήμα και ξοδεύοντας, οι καπιταλιστές θα έχουν υψηλότερα κέρδη και η οικονομία θα αναπτυχθεί. Όμως αυτό φαίνεται να πέφτει έξω ως προς τη φύση των σύγχρονων οικονομιών. Το βασικό ερώτημα είναι: ποιος ελέγχει την οικονομία, πώς θα εξασφαλίσουμε ότι η παραγωγή των πραγμάτων που χρειαζόμαστε θα συμβεί; Αν το αφήσουμε στα χέρια των μεγάλων εταιριών απλά δεν πρόκειται να συμβεί.

ΠΗΓΗ:  prin.gr