Από Ομάδα ¡H.lV.S!

    Το ζήτημα της διαχείρισης απορριμμάτων στη χώρα μας έχει πάρει πλέον εκρηκτικές διαστάσεις ειδικά μετά και το ψηφιδωτό των αποκαλύψεων του «Ριζοσπάστη» για τα σχέδια λειτουργίας νέας χωματερής στη Φυλή, δίπλα στην υπάρχουσα υγειονομική βόμβα του ΧΥΤΑ και σε απόσταση αναπνοής από τα λαϊκά νοικοκυριά, πείθει και τον πιο δύσπιστο ότι διαιωνίζεται η αφόρητη κατάσταση για το 1,5 εκατομμύριο κατοίκους της Δυτικής Αθήνας. Μπορεί η κυβέρνηση, η περιφερειακή και η δημοτική αρχή να κάνουν λόγο για «μεταβατική φάση», όμως η αλήθεια είναι ότι μιλάμε για νέα παράταση στο θάψιμο των σκουπιδιών σε μια επιβαρυμένη περιοχή, με τη σύμβαση που προκηρύχθηκε να αφορά 4.000.000 κυβικά μέτρα σκουπιδιών, με δυνατότητα διπλασιασμού τους!

Από την άλλη σε ρεπορτάζ της «Καθημερινής» (02.09.2019), «Διαχείριση απορριμμάτων: κάν’ το όπως η Φινλανδία»! παρουσιάζοντας ένα πρότυπο ανακύκλωσης σημειώνεται:
Ο Πάνος Καραμερτζάνης μένει τα τελευταία 10 χρόνια με την οικογένειά του στο Ελσίνκι, εργαζόμενος στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Χημικών. «Μένουμε σε μια μονοκατοικία στο προάστιο Εσπο. Όταν μετακομίσαμε, ξεκινήσαμε όπως όλοι να ενοικιάζουμε έναν κάδο απορριμμάτων από τον δήμο. Κάθε φορά που ο κάδος αυτός γεμίζει και τον αδειάζουν, ο δήμος μάς χρεώνει ένα ποσό, περίπου 7-8 ευρώ. Ο δήμος έρχεται βάσει προγράμματος που ζητείς εσύ – για παράδειγμα, στις διακοπές μπορείς να ζητήσεις να μην συλλέξουν σκουπίδια για δύο-τρεις εβδομάδες ή, αν έχεις κόσμο, να σου τον αδειάζουν κάθε μέρα. Στον κάδο αυτό μπορούν να πεταχτούν τα πάντα, εκτός από χημικά, μπαταρίες και άλλα επικίνδυνα οικιακά απόβλητα. Αν ζητήσεις από τον δήμο να έχεις δικό σου κάδο ανακύκλωσης, μπορείς, αλλά θα πληρώνεις επιπλέον για την αποκομιδή».

Ανακύκλωση σε δρόμο του Ελσίνκι. Οι κάδοι για τα κοινά απορρίμματα βρίσκονται μέσα στα κτίρια ή στις αυλές, ενώ η ανακύκλωση των υπολοίπων γίνεται σε εγκαταστάσεις όπως της φωτογραφίας, σε ειδικά κέντρα ή στα καταστήματα από όπου αγοράστηκε ένα προϊόν.

Τα μπουκάλια, όμως, είναι τα μόνα πλαστικά που ανακυκλώνονται. Τα περισσότερα πηγαίνουν μέσω των κοινών σκουπιδιών για καύση. Όσο για τα υπόλοιπα; «Αν έχεις κάτι που δεν το χρειάζεσαι, μπορείς να το πουλήσεις σε ειδικά σάιτ, οι Φινλανδοί πολύ συχνά αγοράζουν πράγματα από “δεύτερο χέρι”. Ειδάλλως, μπορείς να το χαρίσεις σε ένα κέντρο ανακύκλωσης. Αν όμως το αντικείμενο είναι σπασμένο ή χαλασμένο (λ.χ. ένα έπιπλο), τότε θα πρέπει να πληρώσεις ανάλογα με το βάρος ή τον όγκο του».
Στις πολυκατοικίες, οι κάδοι δεν είναι ατομικοί, αλλά ένας ή δύο για όλο το κτίριο και βρίσκονται σε ειδικό δωμάτιο, το κλειδί (ή τον κωδικό) του οποίου έχουν οι υπάλληλοι καθαριότητας. «Το κόστος της αποκομιδής των απορριμμάτων, που είναι ένα σεβαστό ποσό, συμπεριλαμβάνεται μαζί με τη θέρμανση κλπ στα κοινόχρηστα και καταβάλλεται από τον ιδιοκτήτη του σπιτιού, ο οποίος στη συνέχεια το ενσωματώνει στο ενοίκιο».…καταλήγοντας,
➗ Αυτή λοιπόν είναι η διαχείριση των απορριμμάτων στη Φινλανδία, μέσα από τα μάτια ενός Ελληνα. Το μοντέλο αυτό (όχι μόνο ως προς τη διαλογή και την αποκομιδή των απορριμμάτων, αλλά στον πλήρη κύκλο του) «θα αποτελέσει ένα από τα καλά παραδείγματα για τη χώρα μας» στον τομέα αυτό, σύμφωνα με όσα ανέφερε στις προγραμματικές δηλώσεις του στη Βουλή ο υπουργός Περιβάλλοντος Κωστής Χατζηδάκης.
➗  Το 2017 το ποσοστό των απορριμμάτων που θάβονται σε ΧΥΤΥ έπεσε στο 1%, με το 58% να αποτεφρώνεται και το 41% να ανακτάται. Από το 2010 η χώρα είχε εισάγει το τέλος ταφής για τα απορρίμματα (κάτι που υπήρχε και στη χώρα μας μέχρι πρόσφατα, αλλά… ποτέ δεν εφαρμόστηκε), το οποίο ξεκίνησε από τα 40 ευρώ/τόνο και αυξανόταν κάθε έτος, καθιστώντας ασύμφορη για τους δήμους την ταφή ( ΣΣ |> οι υπογραμμίσεις δικές μας)

➗ Να πάμε λίγο στα καθ’ ημάς και θα επανέλθουμε ?

Ήδη στο αφιέρωμά μας για το περιβάλλον, πριν ένα μήνα, στο τελευταίο (3ο) μέρος |> Μπορεί αυτός που προκαλεί το πρόβλημα να το λύσει;<| αναφερθήκαμε διεξοδικά με το κεφάλαιο «απορρίμματα» / «σκουπίδια» και ειδικά σ’ αυτό που έχει να κάνει με τη διαχείρισή τους.

«Μιλάτε για ανάπτυξη μιλάμε για ζωή να κλείσει τώρα η χωματερή»

Ήδη από το 2012 έτρεξαν οι εξελίξεις στη διαχείριση των απορριμμάτων, με τη μορφή παρεμβάσεων για να δοθεί ζωτικός χώρος στα συσσωρευμένα κεφάλαια των επιχειρηματικών ομίλων για χρυσοφόρες επενδύσεις και κέρδη στο σύνολο των σύμμεικτων απορριμμάτων, σε βάρος του λαϊκού εισοδήματος, με σημαντικές αυξήσεις στα δημοτικά τέλη καθαριότητας.
Ύστερα από μια σειρά από ανεπιτυχείς προσπάθειες που δοκίμασαν όλες οι αστικές κυβερνήσεις όσον αφορά στη διαχείριση των απορριμμάτων στην Αττική, η τότε συγκυβέρνηση, σε συνεργασία με την πλειοψηφία της Τοπικής Διοίκησης, προχώρησε ακάθεκτη στην εκχώρηση στο κεφάλαιο, με τη μέθοδο των ΣΔΙΤ, ολόκληρης της αρμοδιότητας της διαχείρισης των σύμμεικτων απορριμμάτων της Αττικής. Ως μοχλός, χρησιμοποιήθηκε ο νεοσύστατος -τότε φορέας Ενιαίος Διαβαθμιτικός Σύνδεσμος Νομού Αττικής (ΕΔΣΝΑ), με εισήγηση του προέδρου του Γ. Σγουρού
•  Προκρίνεται για πρώτη φορά ανοιχτά η πανάκριβη σήμερα για τα λαϊκά στρώματα και επικίνδυνη για το περιβάλλον και την υγεία «ενεργειακή αξιοποίηση», κοινώς καύση.
•  Η παραπέρα ανακύκλωση, με διαλογή στην πηγή, τόσο των ανακυκλώσιμων ξηρών υλικών (κύρια χαρτιών, χαρτονιών και πλαστικών), όσο και των βιοαποβλήτων (οργανικά και «πράσινα» απορρίμματα), οδηγείται στην …πυρά!
•  Καθιερώνεται η πλήρης ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης των αποβλήτων. Τώρα πια, οι ιδιωτικές επιχειρήσεις αποκτούν αρμοδιότητες, όπως: Η επιλεκτική αναθεώρηση του Περιφερειακού Σχεδιασμού (ΠΕΣΔΑ), με βάση τα συμφέροντά τους, η μελέτη των εγκαταστάσεων, η κατασκευή τους στις θέσεις που έχουν ήδη καθοριστεί και οι οποίες, σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι όλες ακατάλληλες, η λειτουργία τους για διάστημα 25 ετών, η χρηματοδότησή τους με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ από το κράτος.
Το μόνο νέο στοιχείο ήταν τότε το «σπάσιμο» του όλου πακέτου σε τέσσερις διαγωνισμούς, έναν για κάθε Μονάδα Επεξεργασίας Αποβλήτων, (οι δύο μεγαλύτερες, εκ των οποίων θα γίνουν στο ΧΥΤΑ Φυλής στο Θριάσιο, η τρίτη στο Γραμματικό και η τέταρτη στην Κερατέα). Το «σπάσιμο» είχε να κάνει προφανώς με το καλύτερο μοίρασμα της πίτας μεταξύ των ιδιωτικών ομίλων που λυμαίνονται τον κλάδο.
Χρυσοφόρες επενδύσεις για το κεφάλαιο

Η υλοποίηση των συγκεκριμένων επιλογών του πολιτικού προσωπικού της άρχουσας τάξης, σε κεντρικό και πολιτικό επίπεδο, έχουν πολλαπλά δυσμενή αποτελέσματα για τη λαϊκή οικογένεια, στους εργαζόμενους, στην υγεία και το περιβάλλον, αφού:
• Πρώτα – πρώτα, όπως αναφέραμε πρόκειται για παρεμβάσεις με στόχο να δοθεί παραπέρα ζωτικός χώρος στα συσσωρευμένα κεφάλαια των επιχειρηματικών ομίλων για επενδύσεις, σε βάρος του λαϊκού εισοδήματος.
• Διαιωνίστηκε η διοχέτευση του 85% – και αυτό στην καλύτερη περίπτωση – των απορριμμάτων της Αττικής, για άλλα 30 χρόνια στο βεβαρημένο Θριάσιο και τη Δυτική Αθήνα.
• Αντί για Ανακύκλωση επιλέγεται, κάτω από τις ευλογίες της ΕΕ που προωθεί την καύση γενικά και ιδιαίτερα την καύση της «βιομάζας» των απορριμμάτων, ένα μείγμα, δηλαδή, πανάκριβων και αναποτελεσματικών τεχνολογιών, αφού βασίζονται στη μεγιστοποίηση του ρεύματος των σύμμεικτων απορριμμάτων: Ολα αδιακρίτως τα απορρίμματα στην καύση!
• Καμία πρόνοια δε λαμβάνεται για τη χωροθέτηση σε κατάλληλη θέση και την κατασκευή του επόμενου Χώρου Υγειονομικής Ταφής Υπολειμμάτων, αν και ομολογείται ότι η χωρητικότητα που απομένει στον υφιστάμενο ΧΥΤΑ Φυλής, που έπρεπε να έχει κλείσει και να αποκατασταθεί προ πολλού, δεν υπερβαίνει τα δύο με τρία χρόνια.

Το ΚΚΕ και μέσω των εκπροσώπων του της «Λαϊκής Συσπείρωσης», απέναντι σε όλες αυτές τις εξελίξεις προβάλλει ξεκάθαρη θέση. Οσον αφορά στις μεθόδους και τεχνικές επεξεργασίας των αποβλήτων, παίρνοντας υπόψη τόσο το υφιστάμενο σήμερα επίπεδο ανάπτυξης των δόκιμων τεχνολογιών και με κριτήριο πάντα τη συνδυασμένη, ισόρροπη ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών επισημαίνει: Θεωρεί απαραίτητη την κατασκευή και λειτουργία χώρων υγειονομικής ταφής (ΧΥΤΑ). Είναι, αντίθετο, με τους δαπανηρούς, υπερβολικούς στόχους των περισσότερων Περιφερειακών Σχεδίων Διαχείρισης Αποβλήτων (ΠΕΣΔΑ) της χώρας, με πρώτο και χειρότερο αυτό της Αττικής, αφού κατά παγκόσμια πρωτοτυπία προβλέπει να υποβάλλεται σε εργασίες ανάκτησης, κυρίως σε καύση, το 100% των σύμμεικτων αποβλήτων.
✔️  Το ΚΚΕ τάσσεται υπέρ της ευρείας εφαρμογής της διαλογής στην πηγή υλικών, περιλαμβανομένου και του οργανικού κλάσματος. Τονίζει όμως ότι το σύστημα των «μπλε κάδων» πρέπει να επεκταθεί με ευθύνη του δημόσιου φορέα διαχείρισης και όχι όπως σήμερα μέσω της ΕΕΑΑ ΑΕ, που πρέπει να καταργηθεί. Ζητά να γενικευτεί, επίσης, σε όλο το Λεκανοπέδιο το πρόγραμμα διαλογής στην πηγή έντυπου χαρτιού του ΕΣΔΝΑ. Ζητά να προωθηθεί χωρίς άλλη καθυστέρηση η κατασκευή στην Αττική μονάδων βιολογικής αερόβιας επεξεργασίας (κομποστοποίηση) προδιαλεγμένου οργανικού κλάσματος, όλα αυτά βέβαια με χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό.
✔️  Το ΚΚΕ καλεί την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα της Αττικής να διεκδικήσουν αγωνιστικά τη διαμόρφωση ενός κεντρικού σχεδίου ασφαλούς διαχείρισης των αποβλήτων από Κρατικό Φορέα, με βάθρο το δημόσιο κοινωνικό χαρακτήρα της διαχείρισης των αποβλήτων, με κεντρικούς δημόσιους πόρους και με προτεραιότητες:
• Την πρόληψη παραγωγής απορριμμάτων, τη γενναία προώθηση της ανακύκλωσης, με διαλογή στην πηγή, την ορθολογική μεταφορά μέσω σταθμών μεταφόρτωσης, την ασφαλή λειτουργία των ΧΥΤΑ και την πλήρη αποκατάσταση των ανεξέλεγκτων χωματερών, τη μηχανική ανακύκλωση ενός μέρους του υπολειπόμενου ρεύματος των σύμμεικτων απορριμμάτων, την κατάλληλη χωροθέτηση των σχετικών υποδομών με ολοκληρωμένες μελέτες χωρίς «άνωθεν» παρεμβάσεις, όλα αυτά με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες.
• Η ανέγερση των απαραίτητων εγκαταστάσεων θα γίνεται από Ενιαίο Κρατικό Φορέα Κατασκευών, που θα υλοποιεί όλα τα αναγκαία δημόσια έργα υποδομής.
• Για την Αττική, προβάλλεται η ανάγκη για άμεσο κλείσιμο του ΧΥΤΑ Φυλής – Α. Λιοσίων και η απαγόρευση κάθε άλλης νέας εγκατάστασης, καθώς και η αναζήτηση νέων υποψήφιων χώρων σε εκτός Αττικής περιοχές στο πλαίσιο μιας διαπεριφερειακής συνεργασίας.

Στις 27-Μαρτ-19 η ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ διοργάνωσε μαζική εκδήλωση, με θέμα «Διαχείριση των απορριμμάτων προς όφελος του λαού. Η πρόταση του ΚΚΕ». Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο δημαρχείο Φυλής, στην καρδιά δηλαδή μίας από τις πιο επιβαρυμένες περιοχές, που οι κάτοικοί της εδώ και χρόνια δεν μπορούν να ανασάνουν από τη συνεχή επέκταση της χωματερής, στέλνοντας ηχηρό μήνυμα ενίσχυσης της πάλης για να κλείσει άμεσα και οριστικά η χωματερή των Ανω Λιοσίων, για διαχείριση των απορριμμάτων με κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες
Την κεντρική ομιλία έκανε ο Γιάννης Πρωτούλης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ που στάθηκε στα «Έργα και ημέρες» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και της διοίκησης Δούρου στη διαχείριση των απορριμμάτων, στο θέμα «Χωροθετήσεις με ταξικά κριτήρια» και φυσικά στη θέση του ΚΚΕ, με συγκεκριμένες προτάσεις.

✴️  Και μόνο η μεθόδευση που ακολουθήθηκε από την τέως περιφερειακή αρχή Δούρου (ΣΥΡΙΖΑ), ώστε να ολοκληρώσει τη βρώμικη δουλειά και να παραδώσει έτοιμο το έγκλημα στη νέα περιφερειακή αρχή Πατούλη (ΝΔ), αρκεί για να αντιληφθεί κανείς ότι πρόκειται για βαθιά αντιλαϊκό σχεδιασμό. ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ στην Περιφέρεια, που κατά τ’ άλλα …διασταύρωναν τα ξίφη τους προεκλογικά για το ποιος είναι ικανότερος να διαχειριστεί τη «βόμβα» των απορριμμάτων, έστησαν μια προκλητική συμπαιγνία στην πλάτη του λαού και μεθόδευσαν την επέκταση της χωματερής στη Φυλή, με τις ευλογίες της ΕΕ. Επιβεβαιώνεται και μ’ αυτόν τον τρόπο ότι μοιράζονται την ίδια αντιλαϊκή πολιτική και στη διαχείριση των απορριμμάτων, προς όφελος των επιχειρηματικών ομίλων και σε βάρος των λαϊκών αναγκών, που θυσιάζονται στο βωμό του κέρδους από τις μπίζνες του κεφαλαίου με τα σκουπίδια. Ταυτόχρονα, η επέκταση του ΧΥΤΑ Φυλής δεν είναι άσχετη με τον χωροταξικό – αναπτυξιακό σχεδιασμό του κεφαλαίου για την Αττική, στον οποίο συμφωνούν όλα τα κόμματα και οδηγεί σε παραπέρα υποβάθμιση της ζωής των κατοίκων της Δυτικής Αττικής, με την ανάπτυξη βιομηχανικών ζωνών, δικτύων μεταφοράς και κέντρων logistics.

✴️  Σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, η κυβέρνηση και η δημοτική αρχή της Φυλής επιστράτευσαν αστυνομία και μπράβους, γνωστούς για τη δράση τους στην περιοχή, για να καταστείλουν τη λαϊκή κινητοποίηση που οργάνωσαν  σωματεία και φορείς κατά την ορκωμοσία του δημάρχου. Η απρόκλητη κατασταλτική επίθεση στους διαδηλωτές σημαίνει συναγερμό για τους εργαζόμενους και τους κατοίκους της Δυτικής Αθήνας και πρέπει να απαντηθεί με νέες κινητοποιήσεις, με οργάνωση μέσα από σωματεία και μαζικούς φορείς, ώστε να εμποδιστεί το νέο έγκλημα. Οι κινητοποιήσεις σωματείων και μαζικών φορέων με σύνθημα «Τέρμα πια στην υποβάθμιση – Οχι άλλος καρκίνος» αποτελούν συνέχεια μιας πολύμορφης δράσης, που το επόμενο διάστημα πρέπει να κλιμακωθεί, με κεντρικό αίτημα το άμεσο και οριστικό κλείσιμο του ΧΥΤΑ, με απαγόρευση κάθε νέας δραστηριότητας διαχείρισης αποβλήτων στην περιοχή. Με την προβολή αιτημάτων και στόχων πάλης που βάζουν στο στόχαστρο το σχεδιασμό του κεφαλαίου για ανάπτυξη σε βάρος των λαϊκών αναγκών, που στην προκειμένη περίπτωση μεταφράζεται σε ζωή δίπλα στα σκουπίδια και στις καμινάδες των εργοστασίων.

✴️  Το αίτημα να κλείσει ο ΧΥΤΑ στη Φυλή είναι αδιαπραγμάτευτο. Δεν μπορεί εν έτει 2019 να συνεχίζεται το θάψιμο των σκουπιδιών και επιπλέον να νομιμοποιείται η καύση τους από τις βιομηχανίες ως φθηνό καύσιμο, όπως συμβαίνει στον Βόλο και σχεδιάζεται στην Αττική. Απέναντι στον εγκληματικό αυτό σχεδιασμό ΕΕ – κυβερνήσεων – επιχειρηματικών ομίλων – περιφερειακών και δημοτικών αρχών σήμερα πρέπει να οργανωθεί η αντεπίθεση. Η πάλη αυτή πρέπει να συνδεθεί με τον αγώνα ενάντια στην εμπορευματοποίηση της διαχείρισης των απορριμμάτων και σε κάθε μορφή ιδιωτικοποίησης. Ενάντια στη μετατόπιση των βαρών στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων μέσα από τα ανταποδοτικά τέλη και με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, όπως το χαράτσι ταφής και το «πληρώνω όσο πετάω».
Το πλαίσιο πάλης που προβάλλει το ΚΚΕ δίνει επιθετική απάντηση στους διαχρονικούς εκβιασμούς των κυβερνήσεων, στην αξιοποίηση των «αδιεξόδων» που οι ίδιες δημιουργούν για να επιβάλουν στο λαό να ζει με τα θαμμένα σκουπίδια στις αυλές του και να αναπνέει τα καμένα παράγωγά τους. Ενα πλαίσιο πάλης που εστιάζει μεταξύ άλλων: Στον καθορισμό και την ιεράρχηση προτεραιοτήτων, ξεχωρίζοντας την πρόληψη της παραγωγής απορριμμάτων, την προώθηση της ανακύκλωσης με διαλογή στην πηγή. Τον καθορισμό σύγχρονων όρων για την ορθολογική και ασφαλή αποκομιδή, με μόνιμο προσωπικό και σύγχρονο εξοπλισμό καθώς και με τις απαραίτητες υποδομές για τη χωριστή συλλογή των προδιαλεγμένων στην πηγή απορριμμάτων. Τον καθορισμό των κριτηρίων καταλληλότητας εγκαταστάσεων ανά είδος εγκατάστασης, με γνωστά από πριν τα κριτήρια αποκλεισμού των υποψήφιων χώρων. Με την υλοποίηση των έργων επεξεργασίας και τελικής διάθεσης των αποβλήτων να γίνεται από τον ενιαίο κρατικό φορέα, αρμόδιο για τα δημόσια έργα.

    Η θέση του ΚΚΕ αποτελεί τη μόνη φιλολαϊκή λύση, η υλοποίησή της προϋποθέτει όμως σύγκρουση με την καπιταλιστική οικονομία και αστική εξουσία που εκπονεί «χωροταξικούς σχεδιασμούς» με βάση τα «θέλω» των μονοπωλίων.

Η διέξοδος που προτείνει το Κόμμα προϋποθέτει ότι η διαχείριση των απορριμμάτων δεν θα είναι πεδίο για την καπιταλιστική κερδοφορία, προϋποθέτει επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό, ενιαίο κρατικό φορέα κατασκευών, κοινωνική ιδιοκτησία στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, στη γη και τις τεχνικές υποδομές. Προϋποθέτει εξουσία που θα υπερασπίζεται τις κοινωνικές ανάγκες, δηλαδή εργατική – λαϊκή εξουσία και θεσμούς εργατικού – λαϊκού ελέγχου.

Ανακυκλώσιμα οικιακά απορρίμματα. |>1. γυάλινα μπουκάλια, |>2. λεπτό πλαστικό, |>3. παχύ πλαστικό, |>4. χαρτόνι, |>5. μικτά απόβλητα, |>6. κονσέρβες |> 7. χαρτί |> 8. πολυστυρένιο (φελιζόλ) |> 9. γυαλί |>10. μπαταρίες |>11. μέταλλο |>12. “ζουμερά”, |> … |> 15) απόβλητα τουαλέτας.

Το ρεπορτάζ της «Καθημερινής» είναι αποκαλυπτικό σε πολλά, που επιμελώς αποκρύπτει…

    Κάθε φορά που ο κάδος γεμίζει και τον αδειάζουν, ο δήμος χρεώνει ένα ποσό, περίπου 7-8 ευρώ.
    Αν ζητήσεις από τον δήμο να έχεις δικό σου κάδο ανακύκλωσης, μπορείς, αλλά θα πληρώνεις επιπλέον
    Τα μπουκάλια, είναι τα μόνα πλαστικά που ανακυκλώνονται.
    Τα περισσότερα πηγαίνουν μέσω των κοινών σκουπιδιών για καύση.
    «Το κόστος της αποκομιδής των απορριμμάτων, που είναι ένα σεβαστό ποσό, συμπεριλαμβάνεται μαζί με τη θέρμανση κλπ στα κοινόχρηστα και καταβάλλεται από τον ιδιοκτήτη του σπιτιού, ο οποίος στη συνέχεια το ενσωματώνει στο ενοίκιο».
    Το 2017 το ποσοστό των απορριμμάτων που θάβονται σε ΧΥΤΥ έπεσε στο 1% με το 58% να αποτεφρώνεται και το 41% να ανακτάται (ΣΣ |> που βρέθηκαν αυτά τα στοιχεία; και τι σημαίνουν ακριβώς; πως το 99% πάει ανακύκλωση; -προφανώς όχι!).
    Από το 2010 η χώρα είχε εισάγει το τέλος ταφής για τα απορρίμματα – από 40 ευρώ/τόνο και αυξανόταν κάθε έτος κλπ

Που σημαίνει πως –αμφιβάλλοντας και για κάποια νούμερα εντυπωσιασμού

    Η «πρωτοπόρα ανακύκλωση» (αν μπορεί να ονομαστεί έτσι) είναι πανάκριβη για το λαό
    Απ’ ότι φαίνεται η καύση αποτελεί την κύρια αν όχι το μοναδική «επεξεργασία» για ότι δεν ανακυκλώνεται, με ό,τι αυτό σημαίνει για το περιβάλλον

➗ Μεταξύ του 1999 και του 2003, τα φινλανδικά οικιακά απόβλητα συνέχισαν να αυξάνονται, κατά περίπου 10% (Φινλανδικό Ινστιτούτο Περιβάλλοντος, Στατιστική Υπηρεσία Φινλανδίας). Οι Φινλανδοί παράγουν σήμερα σχεδόν 500 κιλά στερεών οικιακών αποβλήτων κάθε χρόνο, ενώ χιλιάδες τόνοι αποβλήτων πετάγονται παράνομα και παρά την απαγόρευση, οι παραλίες σε νησιά και ποτάμια συσσωρεύουν απορρίμματα σκουπιδιών, κυρίως δοχεία μίας χρήσης.

δάσος Korpilahti

δάσος Luhanga

δάσος Luhanga

Η διαλυμένη βάρκα Armas βρίσκεται σε ιδιωτική παραλία μιας προστατευόμενης περιοχής στο Kuhmoinen για περίπου είκοσι χρόνια. Φωτογραφία 2017

…Κάπου στο χιόνι

Ναυάγιο 30 μέτρων στην ακτή ενός φυσικού καταφυγίου στο Päijänne. Φωτογραφία 2014.

[πηγή]

Και ένα τελευταίο: με βάση τα στοιχεία του ΕΕΣΔΑ στη χώρα μας τα λεγόμενα «Ζυμώσιμα» (βασικά υπολείμματα κουζίνας, αποφάγια, υπολείμματα λαχανικών, φλούδες φρούτων κλπ) είναι το 49% κατά ΜΟ και στην Αθήνα (Λεκανοπέδιο) 56%!

ΣΣ |> Το σημείωμα της «Καθημερινής» το αναπαρήγαγαν κατά κόρο ηλεκτρονικά και μη ΜΜΕ και φυσικά το -υποτίθεται «ανεξάρτητο» & στην υπηρεσία των μηχανικών ΤΕΕ (Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας) με τον ίδιο ακριβώς τίτλο.

(Ιούλης 2019) Το ότι το κόστος είναι βασικό κίνητρο της ΕΕ για την αντιμετώπιση του προβλήματος της μόλυνσης του αέρα, καθώς προκαλεί προβλήματα στην υγεία των εργαζομένων και ως εκ τούτου, χαμένες εργατοώρες, κυνικά ομολόγησε η εκπρόσωπος της Φινλανδικής Προεδρίας του Συμβουλίου, Tytti Tuppurainen, στη συζήτηση για τη «Ζώνη καθαρού αέρα σε πόλεις της ΕΕ» στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου στο Στρασβούργο. Στην ίδια κατεύθυνση, η νεοεκλεγείσα πρόεδρος της Επιτροπής Ντε Λάιεν στις προγραμματικές της δηλώσεις στην Ολομέλεια ανακοίνωσε στο πλαίσιο της «πράσινης ανάπτυξης» της οικονομίας τη δημιουργία «Τράπεζας για το Κλίμα» για επενδύσεις ύψους 1 τρισεκατομμυρίου ευρώ κατά την επόμενη δεκαετία, δίνοντας κερδοφόρο διέξοδο στα ευρωπαϊκά μονοπώλια για τη στήριξή τους στο διεθνή ανταγωνισμό τους με άλλα.

Στη συζήτηση παρενέβη ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Κώστας Παπαδάκης, τονίζοντας τα παρακάτω:
? «Ομολογήσατε εδώ ότι ασχολείστε με την ποιότητα του αέρα στις πόλεις, γιατί τα προβλήματα υγείας κοστίζουν δισ. ευρώ σε χαμένες εργατοώρες. Έτσι κυνικά, ταξικά ασχολείστε με τους εργάτες, την υγεία τους και με το περιβάλλον. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι κυβερνήσεις της είναι που βομβαρδίζουν λαούς καταστρέφοντας χώρες, όπως στη Γιουγκοσλαβία, στη Συρία και αλλού, που καίνε σκουπίδια και έχουν στήσει μπίζνες με το εμπόριο ρύπων και την αντιδραστική αντίληψη ότι ο «ρυπαίνων πληρώνει» για να συνεχίζει να ρυπαίνει, που ενοχοποιούν για τη ρύπανση των θαλασσών τον απλό χρήστη πλαστικών φορολογώντας τον, ενώ ο νούμερο ένα παράγοντας θαλάσσιας μόλυνσης, οι εφοπλιστές, φοροαπαλλάσσονται και επιδοτούνται.
?  Με τις πλάτες άλλωστε της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, στο Βόλο, το μονοπώλιο «ΑΓΕΤ Lafarge» καίει σκουπίδια και πετ-κοκ, μετατρέποντας την πόλη σε θάλαμο αερίων, ενάντια στη θέληση των κατοίκων, που με τις μαζικές διαδηλώσεις τους εναντιώνονται στα σχέδιά τους. Μόνο η κοινωνικοποίηση του πλούτου και των μέσων παραγωγής, μια οικονομία και κοινωνία που δεν θα στηρίζεται στο καπιταλιστικό κέρδος, μπορεί να εξασφαλίσει προγραμματισμένη, συμβατή και ισόρροπη αλληλεπίδραση του εργαζόμενου ανθρώπου στη φύση και στο περιβάλλον».

πηγη: atexnos.gr

Από δεξιά: ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, και ο υπουργός Εργασίας & Κοινωνικών Υποθέσεων, Γιάννης Βρούτσής

Η εργοδοσία στον ιδιωτικό τομέα, βάσει των πρόσφατων στοιχείων του πληροφοριακού συστήματος «Εργάνη» για τη ροή της μισθωτής απασχόλησης, έλαβε το σχετικό μήνυμα για έναν νέο γύρο αντεργατικών μεταρρυθμίσεων στην ελληνική αγορά εργασίας, σύμφωνα με σχετικές και επαναλαμβανόμενες δηλώσεις της ηγεσίας του υπουργείου Εργασίας. Από τα στοιχεία του «Εργάνη» προκύπτει ένας… ζοφερός Αύγουστος, με πέντε αρνητικά στοιχεία – sucess story της κυβέρνησης της ΝΔ και του υπουργού Εργασίας, Γιάννη Βρούτση.

Και με το δεδομένο πως η πολιτική της κυβέρνησης είναι προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης του κεφαλαίου και της εργοδοσίας, τότε εύκολα καταλαβαίνει κανείς ποιο είναι το μέλλον μισθωτής εργασίας στην Ελλάδα: δυσοίωνο. Πολλώ δε μάλλον, όταν πληθαίνουν καθημερινά οι εργοδότες που δεν πληρώνουν τους εργαζόμενους και επηρεάζεται άμεσα το ύψος των καταβαλλομένων συντάξεων, αφού το εργασιακό είναι συνάρτηση του ασφαλιστικού συστήματος.

Τα πέντε αρνητικά στοιχεία το δεύτερο μήνα διακυβέρνησης της ΝΔ (Αύγουστος 2019):

• 94.064 λιγότερες προσλήψεις σε σχέση με τον Ιούνιο 2019!

• 54.894 λιγότερες προσλήψεις σε σχέση με τον Ιούλιο 2019!

• 57 στις 100 νέες θέσεις εργασίας με μερική απασχόληση (300 ευρώ): από τις 195.425 νέες προσλήψεις, οι 84.208 ήταν πλήρους απασχόλησης (43,09%), οι 82.367 με καθεστώς μερικής απασχόλησης (42,15%) και οι οι 28.850 εκ περιτροπής εργασία (14,76%)

• Οι μισές νέες θέσεις πλήρους απασχόλησης κάτω των 500 ευρώ

• 3.000 μετατροπές συμβάσεων από πλήρη σε μερική ή εκ περιτροπής απασχόληση: έχουμε 2.348 θέσεις πλήρους απασχόλησης που μετατράπηκαν σε μερική και 724 (658+66) θέσεις πλήρους απασχόλησης που μετατράπηκαν σε εκ περιτροπής (με συναίνεση ή όχι του εργαζομένου.

Από Γιάννης Μακρυγιάννης

Η πρώτη «εκστρατεία» του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Ευρώπη και οι συναντήσεις του με ευρωπαίους ηγέτες έχει τίτλο «ανάκτηση εμπιστοσύνης» ή κάτι τέτοιο. Το κύριο συστατικό είναι σε κάθε περίπτωση η «εμπιστοσύνη»

Σαρωτικές τροποποιήσεις στη νομοθεσία για τον αιγιαλό φέρνει το «αναπτυξιακό» νομοσχέδιο της κυβέρνησης, που αναμένεται να τεθεί σε δημόσια διαβούλευση μέσα στις επόμενες ημέρες.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της Καθημερινής, «οι ρυθμίσεις είναι στην κατεύθυνση της διευκόλυνσης της επιχειρηματικής δραστηριότητας στην ακτογραμμή εις βάρος της κοινοχρησίας της. Μάλιστα, περιλαμβάνει και ρύθμιση με την οποία ο (δημόσιος) παλαιός αιγιαλός θα μπορεί να παραχωρείται σε ιδιώτες και να οικοδομείται».

«Οι ρυθμίσεις για τον αιγιαλό, που αποκαλύπτει σήμερα η «Κ», βρίσκονται στο τέταρτο κεφάλαιο του «αναπτυξιακού» σχεδίου νόμου και αφορούν κυρίως τροποποιήσεις του τελευταίου νόμου (ν. 4607/19). Σύμφωνα με πληροφορίες, οι επίμαχες ρυθμίσεις δεν είναι σίγουρο ότι θα συμπεριληφθούν στο «αναπτυξιακό» νομοσχέδιο, καθώς συνεκτιμώνται πολιτικά και οι αντιδράσεις που πιθανότατα θα συναντήσουν. Οι κυριότερες από αυτές είναι:

• Καταργείται η ρύθμιση με την οποία το ελάχιστο πλάτος μιας παραλίας (πλην εξαιρέσεων) οριζόταν στα 30 μέτρα από τη γραμμή του αιγιαλού.

• Καταργείται ρύθμιση που περιόριζε στο 60% ενός αιγιαλού (μη συνυπολογιζόμενου τυχόν δυσπρόσιτου τμήματός του) τον χώρο που παραχωρείται σε ομπρελοκαθίσματα. Επανέρχεται αντ’ αυτού η ελάχιστη απόσταση των 100 μέτρων ανάμεσα στις διαδοχικές παραχωρήσεις, που μπορούν να καλύψουν την υπόλοιπη παραλία.

• Ο (εξ ορισμού δημόσιος, εκτός αν υπάρχουν ιδιωτικά δικαιώματα) παλαιός αιγιαλός παύει να θεωρείται ανεπίδεκτος χρήσης ιδιωτικών δικαιωμάτων και υποχρεωτικά κοινόχρηστος. Αντιθέτως, χαρακτηρίζεται ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου και δύναται να παραχωρείται και να οικοδομείται.

• Ως προς το μίσθωμα για την απλή χρήση ενός αιγιαλού, προτείνεται να υπολογίζεται όχι η αντικειμενική και μισθωτική αξία του πλησιέστερου ακινήτου, αλλά του πλησιέστερου εκτός σχεδίου ακινήτου. Η ρύθμιση αυτή είναι δεδομένο ότι θα μειώσει τα μισθώματα, άρα τα έσοδα του Δημοσίου.

• Στις περιπτώσεις στρατηγικών επενδύσεων, δίνεται η δυνατότητα απευθείας παραχώρησης στον επενδυτή του αιγιαλού και της παραλίας που βρίσκεται όχι μόνο σε επαφή με το ακίνητο, αλλά και σε παρακείμενο χώρο.

• Δίνεται η δυνατότητα απευθείας παραχώρησης της χρήσης του αιγιαλού σε επιχειρηματικά πάρκα με μέτωπο στη θάλασσα.

• Σήμερα, η παραχώρηση αποκλειστικής χρήσης αιγιαλού και παραλίας (όχθης, πυθμένα κ.λπ.) απαγορεύεται, εκτός αν επιβάλλεται για λόγους υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος, εθνικής άμυνας, δημόσιας τάξης, ασφάλειας, υγείας ή προστασίας αρχαιοτήτων και περιβάλλοντος. Με νέα ρύθμιση, το δικαίωμα αυτό επεκτείνεται και σε περιπτώσεις «ασφάλειας βιομηχανικών ή ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων», μια επιδεχόμενη πολλές ερμηνείες αναφορά.

• Καταργείται ρύθμιση με την οποία δινόταν δυνατότητα ανάκλησης της παραχώρησης ενός αιγιαλού, προς αποκατάσταση του κοινόχρηστου χαρακτήρα του.

• Παρατείνεται αυτοδικαίως η χρήση αιγιαλού όταν αφορά έργα που εξυπηρετούν λατομικές και μεταλλευτικές επιχειρήσεις, όσο χρόνο υφίσταται το σχετικό δικαίωμα.»

Πηγή: Καθημερινή - imerodromos.gr

Γράφει ο Βασίλης Καλαματιανός.

Συμπληρώθηκαν 80 χρόνια από την 1^η Σεπτεμβρίου 1939 που η ναζιστική Γερμανία εισέβαλλε στην Πολωνία και σήμανε την έναρξη του Β΄ παγκόσμιου πολέμου, του πιο αιματηρού στην ιστορία της ανθρωπότητας. Περισσότεροι από 50 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, ανυπολόγιστος είναι ο αριθμός των τραυματιών και των αγνοούμένων, τεράστιες οι υλικές καταστροφές.

Με την κατάληψη του Βερολίνου από τον Κόκκινο Στρατό, στις 9 του Μάη του 1945, και την προέλαση των δυτικών συμμάχων (ΗΠΑ-Αγγλία) πραγματοποιήθηκε η συντριβή του φασιστικού άξονα και έληξε ο πόλεμος.

Η δίκη των ηγετών του φασισμού στη Νυρεμβέργη, η δημιουργία του ΟΗΕ και ορισμένα άρθρα του ενάντια στη βία και την απειλή χρήσης βίας έδιναν πρόσθετες ελπίδες για έναν κόσμο ειρηνικό όπου οι λαοί θα είναι νοικοκύρηδες στον τόπο τους. Αυτό κράτησε πολύ λίγο.

Ο βομβαρδισμός της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι με ατομικές βόμβες από τις ΗΠΑ σήμανε την έναρξη του ανταγωνισμού των εξοπλισμών με ατομικά και πυρηνικά όπλα. Παράλληλα οι ΗΠΑ, αξιοποιώντας τις οικονομικές δυνατότητες που είχαν από το γεγονός ότι δεν είχαν καταστροφές στο έδαφός τους, ξεδίπλωσαν την επεκτατική τους πολιτική με το σχέδιο Μάρσαλ και το δόγμα Τρούμαν. Για να προωθήσουν τα οικονομικά, πολιτικά και στρατηγικά τους συμφέροντα, στήριξαν με κάθε τρόπο τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις σ’ όλο τον κόσμο. Με στρατιωτικές επεμβάσεις όπως στην Ελλάδα, την Κορέα, τον Λίβανο, το Βιετνάμ, την Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ και με πραξικοπήματα που οργάνωσε η CIA σε Ιράν, Γουατεμάλα, Χιλή και αλλού.

Σήμερα οι ΗΠΑ διαθέτουν τρεις χιλιάδες (3000) μικρές και μεγάλες βάσεις σ’ όλο τον κόσμο. Στόχος τους είναι να διατηρήσουν και να διευρύνουν την υπεροχή τους στην οικονομία, την τεχνολογία και τη στρατιωτική ισχύ.

Το τελευταίο διάστημα η διεθνής κατάσταση περιπλέκεται και καθημερινά οξύνεται όλο και περισσότερο. Τα κύρια χαρακτηριστικά αυτής της σύνθετης κατάστασης είναι η λιτότητα για τους εργαζόμενους, γενικότερα για τους λαούς, η αφαίρεση κεκτημένων εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, η απειλή χρήσης βίας αλλά και η βία των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και οργανισμών –κύρια από τις ΗΠΑ- ενάντια σε λαούς και κράτη.

Τα παραπάνω βρίσκουν εφαρμογή με τα διαφόρων τύπων μνημόνια και μέτρα στον τομέα της οικονομίας από το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα, την ΕΕ και τις ΗΠΑ αλλά και το εμπάργκο συναλλαγών ενάντια σε Ρωσία, Ιράν, Βενεζουέλα, Κούβα με απαγορεύσεις συναλλαγών και την αύξηση δασμών σε ορισμένα προϊόντα από τις ΗΠΑ ενάντια στην Κίνα και τα ανάλογα μέτρα από αυτή.

Ο ανταγωνισμός για τον έλεγχο των πηγών και της μεταφοράς ενέργειας, για τις σπάνιες γαίες και το κέρδισμα αγορών οδηγεί σε πολεμικές προετοιμασίες. Δεν αφορά μόνο τους εμπλεκόμενους στις συρράξεις που υπάρχουν στη Συρία, την Υεμένη, τη Λιβύη. Οι κίνδυνοι καθημερινά αυξάνονται στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και την Αφρική, στην Άπω Ανατολή (κορεατική χερσόνησος, κινέζικη θάλασσα) και από σχεδιασμούς ενάντια στην Ρωσία.

Δημιουργείται ένα ερώτημα: Υπάρχει κάποιο κράτος που επιδιώκει παγκόσμιο πόλεμο; Θεωρώ πως ΟΧ, δεν υπάρχει. Υπάρχουν όμως οι ΗΠΑ που θέλουν παγκόσμια κυριαρχία κι αυτό δημιουργεί μεγάλους κινδύνους. Υπάρχουν μικρότερες δυνάμεις, το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία, που θέλουν, μαζί όμως με τις ΗΠΑ, να υποτάξουν όλα τα κράτη της περιοχής, ξεκινώντας πόλεμο στο Ιράν, τη Συρία, τον Λίβανο και την Υεμένη. Υπάρχει το ΝΑΤΟ που διακηρύσσει ότι θα παρεμβαίνει όπου θίγονται τα συμφέροντά του.

Γίνονται βέβαια προσπάθειες αποκλιμάκωσης εντάσεων, αλλά γίνεται και κατάργηση συμφωνιών που μείωναν εντάσεις και εξοπλισμούς όπως αυτή των ΗΠΑ-Σοβιετικής Ένωσης για πυραύλους μέσου βεληνεκούς ή η απόσυρση των ΗΠΑ από τη συμφωνία με το Ιράν για τα πυρηνικά. Συνολικά όμως υπάρχει νέα κούρσα εξοπλισμών με ό,τι αυτό δημιουργεί.

Οι στρατιωτικές δαπάνες παγκοσμίως φτάνουν τα δύο τρισεκατομμύρια δολάρια. Από αυτά το 1/3, γύρω στα 650 δισεκατομμύρια, δαπανούν οι ΗΠΑ, γύρω στα 400 δισεκατομμύρια η Σαουδική Αραβία, 250 δισεκατομμύρια η Κίνα και 200 δισεκατομμύρια η Ρωσία. Δεν έχει σημασία να αναφερθούν τύποι πυραύλων, αεροπλάνων, υποβρυχίων ή αεροπλανοφόρων που αναπτύσσουν κυρίως οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Κίνα. Μεγαλύτερη σημασία έχει πως σ’ αυτό το παγκόσμιο σκηνικό έχει εμπλακεί η χώρα μας.

Η Ελλάδα, μέλος του ΝΑΤΟ, έχει παραχωρήσει σ’ αυτό βάσεις στο Άκτιο, το Κέντρο Ναυτικής Αποτροπής (ΚΕΝΑΠ) στη Σούδα, το στρατηγείο στη Θεσσαλονίκη και άλλες διευκολύνσεις σε αεροδρόμια και λιμάνια. Ξεχωριστά έχουν παραχωρηθεί στις ΗΠΑ από την δεκαετία του 1950. Υποτίθεται ότι ορισμένες βάσεις, όπως στη Νέα Μάκρη, στο Ελληνικό, στις Γούρνες, καταργήθηκαν. Κάθε άλλο. Απλά η χρήση τους μεταφέρθηκε στη Σούδα. Γι αυτή τη βάση η κυβέρνηση της πρώτης περιόδου του ΠΑΣΟΚ διαβεβαίωνε ότι υπέγραψε συμφωνία απομάκρυνσης. Τριάντα χρόνια μετά οι βάσεις όχι απλά υπάρχουν αλλά έχουν διευρυνθεί. Τόσο με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ όσο και με την τωρινή της ΝΔ γίνονται συζητήσεις για νέα συμφωνία με περισσότερες παραχωρήσεις από τη χώρα μας.

Μέχρι το 1990 οι ελληνικές κυβερνήσεις ισχυριζόταν ότι οι βάσεις χρησίμευαν για την αντιμετώπιση του από βορά κινδύνου. Μετά το 1990 τι χρειάζονται στην Ελλάδα; Τώρα όλες οι κυβερνήσεις μιλάνε για κίνδυνο εξ ανατολών (Τουρκία). Πότε όμως οι ΗΠΑ υποστήριξαν τις θέσεις της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας; Μήπως στην Κύπρο το 1974; Στα Ίμια; Τώρα που κάνει γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, κάνει δηλώσεις και παρουσιάζει χάρτες από τον 28^ο μεσημβρινό εξαιρώντας το Καστελόριζο; Αλλά και η λεγόμενη «νέα τριμερής» Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ υπό την ομπρέλα των ΗΠΑ, οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις τι αποτέλεσμα έχουν; Τίποτα θετικό για την Ελλάδα.

Είναι βέβαια γεγονός ότι κανένας αξιωματούχος των ΗΠΑ δεν είπε ότι οι βάσεις ή οι κοινές ασκήσεις αποσκοπούν στην αμυντική θωράκιση έναντι της Τουρκίας. Τέτοιες ερμηνείες κάνουν τα ελληνικά ΜΜΕ, ή λέγονται έμμεσα από πολιτικούς για να καλύψουν την πολιτική της υποτέλειας και της εξάρτησης. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του αμερικανού ναυάρχου Τζέιμς Φόγκο για τη βάση της Σούδας και τι χρειάζεται: «Η Σούδα είναι ένας κόμβος μεγάλης σημασίας. Έχει ένα αεροδρόμιο το οποίο χρησιμοποιούμε συνέχεια, με την ευχέρεια που μας δίνουν οι συμφωνίες μας με την ελληνική κυβέρνηση, την οποία ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτό. Επίσης έχει το πρόσθετο πλεονέκτημα να έχει ναυτικές εγκαταστάσεις παγκόσμιας κλάσης. Και έναν νέο προβλήτα στο Μαράθι όπου μπορεί να δέσει αεροπλανοφόρο. Το έχουμε κάνει αρκετές φορές. Τόσο για την ξεκούραση του πληρώματος, όσο και για λόγους συντήρησης του πλοίου και πρόκειται για ουσιαστικής σημασίας κόμβο στη Μεσόγειο. Επιπρόσθετα, έχω επισκεφθεί το Κέντρο Ναυτικής Αποτροπής (ΚΕΝΑΠ) του ΝΑΤΟ, το οποίο διοικεί το Ελληνικό Ναυτικό με έναν Έλληνα επικεφαλής, αλλά και Τούρκο αξιωματικό. Μίλησα ως Διοικητής του 6ου Στόλου εκεί παλαιότερα, για την ασφάλεια στην ανοιχτή θάλασσα. Εκεί εκπαιδεύουμε πεζοναύτες και το Ναυτικό για το πώς να κάνουμε νηοψίες. Οπότε, έχουμε ένα αεροδρόμιο, ένα λιμάνι, εγκαταστάσεις συντήρησης, αποθήκη όπλων και ένα κέντρο αριστείας για εκπαίδευση σε αμφίβιες επιχειρήσεις στην ανοιχτή Θάλασσα».

Από τις παραπάνω δηλώσεις και γεγονότα δεν προκύπτει ότι οι αμερικάνικες βάσεις σχετίζονται με την άμυνα της χώρας. Σχετίζονται μήπως με την άμυνα των ΗΠΑ; Αλλά, ακόμα κι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, με τα όπλα και την τεχνολογία που διαθέτουν, μπορούν να αποκρούσουν την όποια επίθεση από το έδαφός τους.

Για τις ΗΠΑ, η χρησιμότητα των βάσεων που βρίσκονται στη χώρα μας είναι να αποτελούν ορμητήριο για περιφερειακές επεμβάσεις ή συρράξεις στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και τη βόρεια Αφρική. Ακόμη για να ασκούν πιέσεις στη Ρωσία μέσα από έναν άξονα Ισραήλ-Ελλάδα-Ρουμανία-Πολωνία-Βαλτικές χώρες. Φυσικά, οι ΗΠΑ εξασφαλίζουν ότι στην όποια πολεμική σύρραξη το έδαφός τους, οι πόλεις τους μένουν ανέπαφες από τα πυρά των αντιπάλων τους. Για τη Σούδα, για την Ελλάδα καρφί δεν τους καίγεται.

Ας δούμε τις συμφωνίες που υπάρχουν και τι πρόσθετα επιδιώκουν οι ΗΠΑ:

Επίσημα η συμφωνία έχει τον τίτλο «Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (Mutual Defense Cooperation Agreement- MDCA)». Το νομικό πλαίσιο στο οποίο στηρίζεται καλύπτεται από το νόμο 1893/1990 με το παράρτημα εφαρμογής και τις επιστολές που αντάλλαξαν ο τότε υπουργός εξωτερικών Αντώνης Σαμαράς και ο τότε πρέσβης των ΗΠΑ Μάικλ Σωτήρχος. Φαίνεται ότι στην πορεία του χρόνου έγιναν αρκετές τροποποιήσεις στην αρχική συμφωνία: καταργήθηκαν οι βάσεις σε Νέα Μάκρη, Ελληνικό και Γούρνες, όπως προέβλεπε η συμφωνία, όμως, μέσα από τις λεγόμενες «τεχνικές συμφωνίες» και απόρρητα μνημόνια, η βάση της Σούδας μεγάλωσε, διευρύνθηκε, έχει τις λειτουργίες που αναφέραμε από τις βάσεις που καταργήθηκαν. Ταυτόχρονα, έχει διαμορφωθεί ένα καθεστώς λειτουργίας που δίνει περισσότερες αρμοδιότητες στις ΗΠΑ και βάζει περιορισμούς στα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας.

Στις συναντήσεις αντιπροσώπων μεταξύ των δυο χωρών, οι ΗΠΑ κατέθεσαν το προσχέδιο της επικαιροποιημένης MDCA που προτείνουν ώστε να συζητούν και να λυθούν με τον ερχομό του Πομπέο τον Οκτώβριο. Μεταξύ άλλων, περιλαμβάνονται:

1. Συμφωνία δεκαετούς διάρκειας και συνεχούς ανανέωσης.
2. Απαλοιφή της αναλυτικής καταγραφής δραστηριοτήτων που προέβλεπε η αρχική συμφωνία του 1990 και αντικατάστασή της με γενική αναφορά.
3. Απαιτήσεις για χωρίς περιορισμούς επεκτάσεις εγκαταστάσεων στη Σούδα.
4. Μια σειρά θέματα να περάσουν στο παράρτημα στο οποίο περιλαμβάνεται ο όρος «εκτελεστικοί πράκτορες» οι οποίοι θα μπορούν να συμφωνούν, μετά την υπογραφή, για εγκαταστάσεις και δραστηριότητες πέραν των αναγραφομένων στη συμφωνία.
5. Τρεις νέες βάσεις που οι ΗΠΑ ήδη αξιοποιούν

α) την αεροπορική βάση της Λάρισας

β) το Στρατιωτικό Αεροδρόμιο Στεφανοβικείου στη Μαγνησία (συντομογραφία ICAO: LGSV)

γ) το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης

Υπάρχουν εκτιμήσεις ότι η κυβέρνηση θα επιδιώξει μια χρονική μετάθεση λίγων μηνών, αλλά η ουσία δεν αλλάζει, αλλού είναι το ζήτημα.

Μετά τις εκλογές, η κυβέρνηση της ΝΔ, υπουργοί και κυρίως ο Κ. Μητσοτάκης αναφέρουν ότι έχουν εντολή του ελληνικού λαού να εφαρμόσουν το πρόγραμμά τους. Συνεπαρμένοι ίσως από την κατάκτηση της κυβερνητικής εξουσίας και από τις 158 βουλευτικές έδρες, ξεχνάνε –ή σκόπιμα δε λένε- ότι είναι μειοψηφία. Το 60% του ελληνικού λαού τους καταψήφισε. Αλλά, πέραν αυτού, στο πρόγραμμα και τις ομιλίες δεν έκαναν αναφορές για βάσεις, ανανέωση και νέες παραχωρήσεις. Ο τόσο ευαίσθητος με τις δημοκρατικές διαδικασίες Κ. Μητσοτάκης, που για περισσότερο από ένα χρόνο παραμύθιαζε το λαό για τη συμφωνία των Πρεσπών και ζητούσε δημοψήφισμα για να μιλήσει ο λαός, δεν θεωρεί ότι τα λόγια πρέπει να γίνονται έργα, ότι οφείλει να ζητήσει τη γνώμη του λαού- και μάλιστα για ζήτημα που αφορά τη ζωή του- να κάνει δημοψήφισμα;

Αυταπάτες δεν έχουμε.

Ο λαός, οι μαζικές οργανώσεις πρέπει να απαιτήσουν:

• Καμία ανανέωση!
• Καμία υπογραφή!
• ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ!
• ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΡΑ!

 
ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Υπέρ της απόφασης του Δικαστηρίου της Ε.Ε. για αυξημένο συντελεστή ειδικού φόρου κατανάλωσης στο τσίπουρο και την τσικουδιά τάσσεται η Κομισιόν, εξισώνοντάς τα προς τα ακριβά εισαγόμενα ποτά και επιφέροντας πλήγμα σε παραγωγούς και καταναλωτές. 

Σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου της Ε.Ε., σε τσικουδιά και τσίπουρο αναμένεται να επιβληθεί ειδικός φόρος κατανάλωσης μέχρι και 18 φορές πάνω από τον σημερινό φόρο, εξισώνοντάς τον με τον ΕΦΚ των ακριβών εισαγόμενων ποτών, όπως το ουίσκι. Η Κομισιόν επικροτεί αυτήν την απόφαση για λόγους ανταγωνισμού.

«Η Επιτροπή οφείλει να εξασφαλίζει την ορθή εφαρμογή των ειδικών φόρων κατανάλωσης στην Ε.Ε., ώστε να αποφεύγεται η στρέβλωση του ανταγωνισμού εντός της εσωτερικής αγοράς» αναφέρει σε απάντησή του σε σχετική ερώτηση του ΚΚΕ, ο Επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Πιερ Μοσκοβισί και προσθέτει:

«Η Επιτροπή χαιρετίζει την απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην υπόθεση Επιτροπή κατά Ελλάδας.

Το Δικαστήριο συμφωνεί με την Επιτροπή ότι δεν μπορεί να εφαρμόζεται μειωμένος συντελεστής ειδικού φόρου κατανάλωσης στο τσίπουρο και την τσικουδιά, διότι η οδηγία 92/83/ΕΟΚ και η οδηγία 92/84/ΕΟΚ δεν προβλέπουν τους εν λόγω μειωμένους συντελεστές, και διότι τα κράτη μέλη δεν επιτρέπεται να θεσπίζουν, κατά τη διακριτική τους ευχέρεια, καθεστώτα που παρεκκλίνουν από τα προβλεπόμενα στις προαναφερόμενες οδηγίες.

Όσον αφορά τους μικρούς διήμερους αποσταγματοποιούς, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης διευκρίνισε εκ νέου ότι μια εθνική παράδοση δεν μπορεί από μόνη της να απαλλάξει τα κράτη μέλη από τις υποχρεώσεις που υπέχουν βάσει του ενωσιακού Δικαίου.

Κατά την άποψη της Επιτροπής, η προστασία της κληρονομιάς των κρατών μελών, μεταξύ άλλων, με τη χρήση μέτρων που ευνοούν τους διήμερους αποσταγματοποιούς, θα πρέπει να επιδιώκεται με μέσα που είναι σύμφωνα με το δίκαιο της Ένωσης και αποφεύγουν τις διακρίσεις εις βάρος προϊόντων της αλλοδαπής».

πηγη: iskra.gr

Μια αμφιλεγόμενη ιστορία που δίχασε τους ανθρώπους εκείνη την εποχή σε αυτούς που την πίστεψαν και σε αυτούς που δεν την πίστεψαν.

Μάλιστα η ιστορία αυτή έχει γυριστεί και σε ταινία με τίτλο ABANDONED (το τρέιλερ της ταινίας στο τέλος της ανάρτησης).

Διαβάστε την ιστορία όπως την έγραψε ο SIMON LOUISSON στις 22 Οκτωβρίου 1989
Για το REUTERS AUCKLAND, Νέα Ζηλανδία.

Η επιβίωση των τεσσάρων ναυτικών στη θάλασσα για 118 ημέρες σε ένα αναποδογυρισμένο trimaran κατατάσσεται ως μία από τις μεγαλύτερες ιστορίες επιβίωσης στον κόσμο – ή μια από τις μεγαλύτερες φάρσες του.

Το trimaran Rose-Noelle ανατράπηκε στις 4 Ιουνίου από ένα τεράστιο κύμα σε εν μέσω καταιγίδας με ανέμους έντασης 60 κόμβων ανοικτά της Νέας Ζηλανδίας.

Παρά το γεγονός ότι έχασαν έως και 20 κιλά ο καθένας, οι τρεις Νεοζηλανδοί και ένας Αμερικανός επέζησαν στην ανοικτή θάλασσα και βρέθηκαν σε καλή κατάσταση – τόσο καλή, που κάποιοι αμφισβητούν την ιστορία τους.

Ο ερευνητής της υπόθεσης αρνήθηκε να σχολιάσει την υπόθεση μέχρι να ολοκληρωθεί η έρευνά του. Ο Melvyn Bowen, ο οποίος διεξήγαγε την προκαταρτική έρευνα, είναι πεπεισμένος ότι οι τέσσερις λένε την αλήθεια.

Αφού επισκέφθηκε τα συντρίμμια στο απομονωμένο νησί Great Barrier, βόρεια του Ώκλαντ, όπου το Rose-Noelle έπεσε στην ξηρά, ο Bowen δήλωσε ότι βρήκε πειστικές αποδείξεις. «Προσωπικά δεν αισθάνομαι ότι είναι μια φάρσα», είπε.

Αλλά μερικές ερωτήσεις παραμένουν. Άνθρωποι της τοπικής κοινωνίας που ασχολούνται με την θάλασσα ρωτούν γιατί, μετά από τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα στη θάλασσα, σε άθλιες συνθήκες, οι άνδρες δεν είχαν σημεία πίεσης ή αλάτων, που είναι σχεδόν καθολικά για μακρά παραμονή στη θάλασσα.

Άλλοι ερευνητές που ασχολούνται με την υπόθεση είναι πως δύο ραδιοφωνικά μηνύματα υποτίθεται ότι ελήφθησαν από το Rose-Noelle από άλλο γιοτ αφότου αναποδογύρισε και πως το Rose-Noelle διέσχισε 140 μίλια από την ανατολική ακτή της Νέας Ζηλανδίας γύρω από την κορυφή του νησιού στη δυτική ακτή .

Η κατεύθυνση των ρευμάτων θα έπρεπε να το παράσερνε πιο ανατολικά προς τη Νότια Αμερική.

Έχουν προταθεί εύλογες εξηγήσεις σε αυτά τα μυστήρια και, αν και παραμένει σκεπτικισμός, είναι δύσκολο να φανταστούμε το κίνητρο για μια φάρσα.

Ο κυβερνήτης John Glennie έχει υπογράψει συμβόλαια για την ιστορία του, αλλά οι πληρωμές είναι σχεδόν αδύνατο να αντισταθμίσουν την απώλεια αξίας 145.000 δολαρίων του trimaran του, 40 ποδιών, που σπάστηκε σε κομμάτια στα βράχια.

«Όλοι όσοι πιστεύουν ότι είναι μια φάρσα είναι ηλίθιοι», δήλωσε ο Phillip Hofman. Ερωτηθείς εάν υπήρχαν κάποια αποδεικτικά στοιχεία, είπε: «Ναι, το γεγονός ότι εγώ ξέρω ότι το κάναμε και αλλά και ακόμη τρείς άνθρωποι το έκαναν.»

Η ιστορία, όπως το λένε, είναι αξιοσημείωτη.

Οι 118 μέρες τους είναι ακριβώς ίσες με το χρόνο που ο Maurice και ο Maralyn Bailey της Αγγλίας ξόδεψαν σε μια μικρή σχεδία και βάρκα, αφού το γιοτ τους είχε τρυπηθεί από μια φάλαινα στα νησιά Galapagos το 1973.

Εδώ είναι η ιστορία τους:

Αφότου αναποδογύρισε το σκάφος, πέρασαν την πρώτη τους μέρα παγιδευμένοι στην καμπίνα. Στη συνέχεια, έκαναν μια τρύπα στο κύτος και πέρασαν έναν εφιάλτη τέσσερις μήνες σε ένα χώρο με μέγεθος διπλού στρώματος.

Για τον πρώτο μήνα η ποσότητα του νερού ήταν απελπιστικά μικρή, αυξήθηκε από τα αναψυκτικά και τις πενιχρές τροφές.

Αλλά αφού κατάφεραν να φτιάξουν ένα σύστημα συλλογής βρόχινου νερού, οι συνθήκες βελτιώθηκαν και ήταν σημαντικά καλύτερες, αν και πιο κρύες από αυτές που βίωσαν οι Baileys.

Το σκάφος προσέλκυε όλο και περισσότερα ψάρια ακόμη και μέσα στην καμπίνα.

«Προς το τέλος τρώγαμε καλύτερα από εσάς στο σπίτι», δήλωσε ένας από τους 4 άντρες Rick Hellriegel σε συνέντευξη τύπου μετά την επιστροφή του.

Ο Glennie με βουτιές στην κύρια καμπίνα κατάφερε να ανακτήσει τον περισσότερο εξοπλισμό. Είχαν μια κουζίνα φυσικού αερίου και μάλιστα έκαναν μπάρμπεκιου στις ωραίες μέρες.

Αλλά οι σχέσεις ήταν τεντωμένες. Ο αμερικανός Jim Nalepka δήλωσε ότι ξεσπούσαν εντάσεις μεταξύ των τεσσάρων, που ελάχιστα γνώριζαν ο ένας για τον άλλον πριν από το ταξίδι. Αυτός και ο Hellriegel είπαν ότι ποτέ δεν ήθελαν να δουν ξανά τον Glennie. Ο Glennie είπε ότι τα συναισθήματα είναι αμοιβαία.

Έγιναν μάχες για μισό μπισκότο ή για το ποιος θα μπορούσε να καθίσει στην καλοφωτισμένη πλευρά της αυτοσχέδιας καμπίνας όπου ήταν δυνατή η ανάγνωση.

Παρά την τριβή, οι τέσσερις ήξεραν ότι εξαρτώνται ο ένας από τον άλλο και σταδιακά έπρεπε να γίνουν μια ομάδα. Ο Hellriegel είπε ότι ήταν μεγάλη βοήθεια να έχει την θερμοκρασία του σώματος τεσσάρων ανθρώπων κατά τη διάρκεια του παγωμένου χειμώνα.

Πέντε ή έξι φορές αναγκάστηκαν από τον καιρό να παραμείνουν κάτω για μέρες στο τέλος.

«Ο πυρετός στην καμπίνα, το είπαν. Αυτή είναι μια πραγματική κατάσταση «, δήλωσε ο Nalepka. «Το να μαλώνουμε για μισό μπισκότο φαίνεται ασήμαντο αλλά δεν ήταν, ήταν πολύ σημαντικό. Ήταν κλασικό αυτό που πέρασα. »

πηγη: e-nautilia.gr

«Το ιδιαίτερα θετικό ισοζύγιο ροών μισθωτής απασχόλησης (+3.111) για το μήνα Αύγουστο του 2019 -το καλύτερο από το 2014- συνδυαστικά με την υψηλότερη επίδοση οκταμήνου ταυτίζεται με τον πρώτο μήνα διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και αποτελεί επιβεβαίωση της αλλαγής του πολιτικού και οικονομικού κλίματος που έχει επέλθει», δηλώνει μεταξύ άλλων ο υπουργός Εργασίας, Γιάννης Βρούτσης, με αφορμή τα στοιχεία του πληροφοριακού συστήματος ΕΡΓΑΝΗ γα τη ροή της μισθωτής απασχόλησης το οκτάμηνο Ιανουάριος 2019-Αύγουστος 2019.

Πέραν του ότι τον Αύγουστο συμπληρώθηκαν δύο μήνες διακυβέρνησης της ΝΔ, κι όχι ένας -όπως αναφέρει- ο υπουργός Εργασίας, σε συνέχεια της δήλωσής του και με αναγγελίες τύπου «θα αναπτυχθούν νομοθετικές πρωτοβουλίες και δράσεις», προσπαθεί να χρυσώσει το χάπι της επικυριαρχίας των ελαστικών σχέσεων εργασίας επί υπουργίας του, που το μήνα Αύγουστο έφτασαν στο 56,91% στις νέες συμβάσεις που έγιναν (σ.σ.: εκεί δηλαδή που βλέπει ο υπουργός θετικό ισοζύγιο ροών μισθωτής απασχόλησης).

Αναλυτικότερα:

– Το μήνα Αύγουστο 2019, στις νέες συμβάσεις που υπεγράφησαν οι ελαστικές σχέσεις εργασίας έφτασαν στο 56,91% (μερική απασχόληση 42,15% και εκ περιτροπής εργασία 14,46%).

– Αλλά και το οκτάμηνο Ιανουάριος 2019-Αύγουστος 2019, ήταν σαφής η επικυριαρχία των ελαστικών σχέσεων εργασίας στο σύνολο των νέων συμβάσεων που υπογράφτηκαν, καθώς έφτασαν στο 52,71% (μερική απασχόληση 40,56% και εκ περιτροπής εργασία 12,15%).

ΕΔΩ τα στοιχεία του ΕΡΓΑΝΗ για το το οκτάμηνο Ιανουάριος 2019-Αύγουστος 2019

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr