Ιωάννης Μπουζαλάς

Ο καρκίνος της ουροδόχου κύστης αποτελεί τη συχνότερη κακοήθεια της ουροποιητικής οδού με κυρίαρχο σύμπτωμα την αιματουρία. Ο Κ. Ιωάννης Μπουζαλάς Ουρολόγος, Διευθυντής Στ΄ Ουρολογικής Κλινικής Metropolitan General αναλύει τη φύση της νόσου και επισημαίνει την αξία της έγκαιρης διάγνωσης και θεραπείας

Ο καρκίνος της ουροδόχου κύστης αποτελεί τη συχνότερη κακοήθεια της ουροποιητικής οδού. Είναι 3 με 4 φορές συχνότερος στους άνδρες σε σχέση με τις γυναίκες και εμφανίζεται συνήθως σε ηλικία μεγαλύτερη των 60 ετών.

Το κάπνισμα είναι ο σημαντικότερος προδιαθεσικός παράγοντας, καθώς οι καπνιστές έχουν τριπλάσιο κίνδυνο ανάπτυξης της νόσου σε σχέση με τους μη καπνιστές. Το κυρίαρχο σύμπτωμα της νόσου είναι η αιματουρία, η παρουσία δηλαδή αίματος στα ούρα του ασθενούς.

Ο καρκίνος της κύστης είναι ένας επιθετικός καρκίνος, που έχει την τάση να υποτροπιάζει ή/και να εξελίσσεται. Υπάρχουν όγκοι χαμηλής επιθετικότητας, low grade (αθώα γατάκια) με πολύ καλή πρόγνωση, υπάρχουν όμως και πολύ επιθετικοί όγκοι, high grade (επικίνδυνες τίγρεις). Για το λόγο αυτό η πρώιμη διάγνωση και η έγκαιρη θεραπεία έχουν αποφασιστική σημασία.

Αποτελεί μια κακοήθεια με απρόβλεπτη βιολογική συμπεριφορά και με τη μεγαλύτερη πιθανότητα υποτροπής σε σχέση με τις υπόλοιπες κακοήθειες του ανθρώπινου σώματος. Το 75% των ασθενών στην αρχική διάγνωση παρουσιάζουν τη νόσο εντοπισμένη στα επιφανειακά τοιχώματα της κύστης (pTa / T1). Η έγκαιρη ανίχνευση σε αρχικό στάδιο (πριν η νόσος γίνει διηθητική ή επεκταθεί εκτός της κύστης) είναι ιδιαίτερα σημαντική. Οι θεραπευτικές επιλογές έχουν επιτυχή αποτελέσματα και το ποσοστό επιβίωσης ξεπερνά το 80%.

* Ο Ιωάννης Μπουζαλάς είναι Ουρολόγος, Διευθυντής Στ΄ Ουρολογικής Κλινικής, Κλινική Ενδοουρολογίας και Ελάχιστα Επεμβατικής Αντιμετώπισης της Ουρολιθίασης του Metropolitan General

ΠΗΓΗ: ygeiamou.gr

Γράφει ο kokkiniotis

[Με την αφορμή της συμπλήρωσης 60 χρόνων από την μεγάλη απεργία – ορόσημο που πραγματοποίησαν οι οικοδόμοι την 1η Δεκέμβρη του 1960, επαναφέρουμε παλαιότερη ανάρτηση.]

Σαν σήμερα, 1 Δεκέμβρη 1960, ένας εργατικός σεισμός συντάραξε το κέντρο της Αθήνας. Η συγκλονιστική απεργία των οικοδόμων και η μαχητική πορεία προς το Υπουργείο Εργασίας, που επιχείρησαν να ανακόψουν ακόμα και με σφαίρες οι δυνάμεις καταστολής.

Τίποτα δεν είναι ίδιο μετά την απεργία της 1ης Δεκέμβρη του 1960, που αποτέλεσε ορόσημο, κόβοντας στα δύο την ιστορία του εργατικού κινήματος της εποχής.

Σειρά ολόκληρη κοινωνικών και πολιτικών παραμέτρων, ερμηνεύει την ανάδυση του κινήματος των οικοδόμων στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, την ιδιαίτερη δυναμική που ανέπτυξε στα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια καθώς και το αυξημένο κοινωνικό και πολιτικό βάρος που απέκτησε στη συνέχεια.

Οι πολιτικοί και κοινωνικοί όροι που επέτρεψαν να γίνει η οικοδομή το αποκούμπι των κατατρεγμένων αριστερών εργατών και οι οικοδόμοι να αποτελέσουν τη ραχοκοκαλιά του εργατικού κινήματος αλλά και ταυτόχρονα την ‘εμπροσθοφυλακή’ της αριστεράς, αναλύονται στο βιβλίο της Δήμητρας Λαμπροπούλου “ΟΙΚΟΔΟΜΟΙ -Οι άνθρωποι που έχτισαν την Αθήνα, 1950-1967”.

Η έντονη ανοικοδόμηση, οι διώξεις της αριστεράς, η εσωτερική μετανάστευση, τα πιστοποιητικά ‘κοινωνικών φρονημάτων’ που, αντίθετα με τους άλλους εργασιακούς χώρους, δεν ήταν απαραίτητα στο χώρο της οικοδομής, η ιδιομορφία του επαγγέλματος του οικοδόμου που έβρισκε δουλειά σε διάσπαρτους εργοδότες, η μαζική παρουσία στο χώρο των οικοδόμων νεολαίας αγροτικής προέλευσης που έφερε μαζί της τα βιώματα από τις διώξεις της υπαίθρου αλλά και τις ιδεολογικές της αποσκευές, δημιούργησαν το έδαφος μιας ευρείας αποδοχής των ιδεών της αριστεράς στο χώρο των οικοδόμων. Η εμβέλειά τους ξεπερνούσε κατά πολύ τις οργανωμένες δυνάμεις που δρούσαν στο χώρο, γεγονός που ερμηνεύει το αυθόρμητο ξέσπασμα στη σύγκρουση της Πέμπτης 1 Δεκέμβρη 1960.

Ένας στους χίλιους οικοδόμους έπαιρνε τότε σύνταξη. Ο ασφαλιστικός νόμος 4104/60 ερχόταν να ανεβάσει τα απαιτούμενα ένσημα για την κατώτερη σύνταξη από 2.050 σε 4.050. Αυτό πρακτικά σήμαινε ακόμα μεγαλύτερο περιορισμό των οικοδόμων που θα έπαιρναν σύνταξη και ταυτόχρονα αύξηση του ορίου ηλικίας στα 65 χρόνια αντί για 60. Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι η σποραδικότητα της απασχόλησης σε διαφορετικούς κάθε φορά περιστασιακούς εργοδότες, περιόριζε τον αριθμό των ενσήμων που συνολικά μπορούσε να εξασφαλίσει ένας οικοδόμος.

Η μεγαλειώδης πανελλαδική πανοικοδομική απεργία και η μαχητική πορεία της 1ης Δεκέμβρη 1960 δεν έπεσε φυσικά από τον ουρανό.

Τα αιτήματα της απεργίας ήταν:

• Όριο συνταξιοδότησης τα 60 αντί τα 65 χρόνια.
• 2500 ημερομίσθια για να θεμελιωθεί συνταξιοδοτικό δικαίωμα αντί για 4050 που απαιτούσε το νομοσχέδιο.
• Διανομή των “υπέρ αγνώστων” ενσήμων στους υπερήλικες οικοδόμους.
• Δώρο Χριστουγέννων και άδεια από το ΙΚΑ.

Η σημασία της απεργίας και της μαχητικής αντίστασης των οικοδόμων

-Πρώτα από όλα, η απεργία έδωσε περηφάνεια στους ίδιους τους οικοδόμους. Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα της ομιλίας που είχε κάνει ο αγωνιστής της αριστεράς και συνδικαλιστής οικοδόμος Δημήτρης Κουτσούνης με αφορμή τα 43 χρόνια από την απεργία της 1ης Δεκέμβρη 1960 (28/1/2004):

«Η μεγαλύτερη κατάκτηση όμως των οικοδόμων ήταν, κατά τη γνώμη μου, ότι τόλμησαν να πουν το επάγγελμά τους, το οποίο απέφευγαν να λένε πριν από τους αγώνες και τις κατακτήσεις. Έγιναν άνθρωποι με αξία κι όχι παρακατιανοί, όπως τους θεωρούσαν μέχρι τις μεγάλες απεργίες.

Τελειώνοντας θέλω να πω δυο λόγια για τους πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής. Δεν ήταν εγγράμματοι, δεν ήταν πλούσιοι, δεν ήταν κακομαθημένοι. Ήταν εργάτες, ήταν ανήσυχοι, έγιναν μαστόροι. Έγιναν άρχοντες μέσα στη φτώχεια. Μαρτύρησαν, έδωσαν το αίμα τους. Δεν κέρδισαν τίποτα πέρα από το σεβασμό και την αγάπη μας. Όμως ήταν και είναι όλοι τους ΩΡΑΙΟΙ»

-Όμως, το αυθόρμητο ξέσπασμα του πιο πρωτοπόρου κομματιού της εργατικής τάξης που ήταν τότε οι οικοδόμοι, έδωσε πνοή σε όλο το εργατικό κίνημα της εποχής που αναγεννήθηκε.

-Ηττήθηκαν για πρώτη φορά οι δυνάμεις καταστολής μπροστά στην αυθόρμητη αντίσταση του εργατικού κινήματος. Έσπασε ο φόβος απέναντι στην αστυνομική βαρβαρότητα. Ακριβέστερα: Ο φόβος άλλαξε στρατόπεδο. Οι εικόνες με τα εγκαταλειμμένα καπέλα των αστυνομικών που, παρά τις σφαίρες, τις πυροσβεστικές αντλίες και τα δακρυγόνα, αναγκάστηκαν σε υποχώρηση μπροστά στη μαχητικότητα των οικοδόμων, ήταν μια συμβολική πρώτη νίκη στο δρόμο, της ηττημένης στο δεύτερο αντάρτικο αριστεράς.

-Κατέρρευσε ο μύθος της ‘’υποκίνησης’’ των εργατικών κινητοποιήσεων. Στο ηχητικό απόσπασμα που παρατίθεται στη συνέχεια, ο αγωνιστής οικοδόμος Μπάμπης Δρακόπουλος καταθέτει κατηγορηματικά, ότι η αγωνιστική εξέλιξη που είχε η απεργία μετά το χτύπημα της αστυνομίας ήταν αυθόρμητη, “κανείς δεν την καθοδήγησε”.

-Υπερκεράστηκε ο εργατοπατερισμός των εγκάθετων της Ομοσπονδίας Οικοδόμων του Λυκιαρδόπουλου.

-Αναδείχθηκε ο πολιτικός ρόλος του εργατικού κινήματος. Αμφισβητήθηκαν τα όρια που έθετε η πολιτική κουλτούρα της εποχής μεταξύ της πολιτικής και της κοινωνικής δράσης. Φάνηκε ότι το όριο ανάμεσα στο ‘νόμιμο’ και το ‘παράνομο’ υπόκειται στην ταξική πάλη. Παράγοντας ένα πρώτου μεγέθους πολιτικό γεγονός, το κίνημα των οικοδόμων κατέκτησε ιδιαίτερο βάρος στις πολιτικές κινητοποιήσεις της επόμενης περιόδου.

Ο πολιτικός ριζοσπαστισμός, η αγωνιστική αποφασιστικότητα και η ‘απειθαρχία’ του κινήματος των οικοδόμων, αποτελούν παράδειγμα πολλές δεκαετίες μετά. Η εργατική – ταξική αλληλεγγύη επίσης:
Παρά την βάρβαρη αστυνομική καταστολή (εκατοντάδες συλλήψεις, δεκάδες τραυματίες -οι 3 από σφαίρες-, δεκάδες δίκες), την επομένη, Παρασκευή 2 Δεκέμβρη, έγινε μεγάλη διαδήλωση δεκάδων χιλιάδων οικοδόμων, πλαισιωμένων και από εργαζόμενους άλλων κλάδων, πολλοί από τους οποίους είχαν κηρύξει απεργία αλληλεγγύης.

Η δυναμική εισβολή του εργατικού κινήματος στο πολιτικό προσκήνιο, αποτέλεσε προανάκρουσμα των Ιουλιανών. (Στις μάχες της 1ης Δεκέμβρη του 60 οι οικοδόμοι ξήλωσαν για πρώτη φορά τις πλάκες των πεζοδρομίων για να βρουν ‘πολεμοφόδια’, κάτι που συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια.) Ταυτόχρονα, αποτέλεσε και ιδρυτική πράξη της πολιτικής υπόστασης του εργατικού κινήματος που τολμά όχι μόνο να διεκδικεί τα αιτήματά του αλλά και να συγκρούεται με την πολιτική εξουσία.

«Έρχονται οι οικοδόμοι!»

Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το βιβλίο του Στέργιου Κατσαρού «Εγώ ο προβοκάτορας, ο τρομοκράτης» (Εκδόσεις Μαύρη Λίστα, σελ. 20-22), σχετικό με την απεργία αυτή:

“Μέχρι το 1960 οι συνθήκες ήταν φοβερά δύσκολες. Οι ελάχιστες και περιορισμένες κινητοποιήσεις είχαν σαν στόχο την αμνηστία. Αργότερα, με αφορμή το Κυπριακό, άρχισαν να κινητοποιούνται μεγαλύτερες μάζες, κυρίως από φοιτητές και μαθητές. Στις κινητοποιήσεις αυτές ο βασικός πυρήνας αποτελούνταν από μέλη της νεολαίας της ΕΔΑ, ενώ η πρωτοβουλία δινόταν σε προσωπικότητες του κεντρώου χώρου. Η αστυνομία δεν αντιμετώπιζε και πολλές δυσκολίες για να τις διαλύσει. Η μοναδική αντίδραση από τη μεριά των διαδηλωτών ήταν να κάθονται κάτω στο δρόμο και να ψάλλουν τον εθνικό ύμνο. Βέβαια υπήρχαν και οι πιο ζωηροί, που πετούσαν στους αστυνομικούς νεράντζια και πέτρες, αυτοί όμως ήταν λίγοι και αντιμετωπίζονταν από’ την αστυνομία.

Το εργατικό κίνημα βρισκόταν σε αδράνεια. Η φυσική του ηγεσία είχε κλειστεί στις φυλακές, είχε εξοριστεί ή είχε εκτελεστεί. Η ΓΣΕΕ, που κυριολεκτικά είχε καταληφθεί με τα όπλα από την αντίδραση, δεν ήταν απλά και μόνο όργανο της κυβερνητικής συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας αλλά κυριολεκτικά όργανο της «εθνικής» Ασφάλειας.

Ο εργάτης βρισκόταν ανυπεράσπιστος στα χέρια της εργοδοσίας και της Ασφάλειας. Φτωχός, αμόρφωτος, κακομοίρης, τη μόνη διέξοδο που διέβλεπε ήταν τα κάτεργα της Γερμανίας ή του Καναδά. Είναι ο εργάτης μετανάστης του Καζαντζίδη που μόνο οίκτο προκαλούσε. Παρ’ όλα όμως τα μέτρα που πήρε η αντίδραση, δεν μπόρεσε να κρατήσει το εργατικό κίνημα σε πλήρη αδράνεια. Το παράδοξο είναι ότι το έναυσμα το έδωσε ο ίδιος ο Μακρής που κυριολεκτικά ήταν πράκτορας της Ασφάλειας. Αφορμή υπήρξε η απόφαση που πήρε ο υπουργός Εργασίας, ο Μάρτης, να καταργήσει ή να περικόψει τους πόρους της Εργατικής Εστίας με τους οποίους τρέφονταν όλα αυτά τα παράσιτα του κυβερνητικού «συνδικαλισμού».

Οι απεργιακοί αυτοί αγώνες ελέγχονταν βέβαια από τον Μακρή, που προσπάθησε να τους ντύσει και με τα πέπλα της εθνικοφροσύνης και του αντικομμουνισμού. Το βασικό όμως ήταν ότι η εργατική τάξη είχε μπει ήδη σε κίνηση. Στην πορεία της αυτή, όχι μόνο έκανε κουρέλια τα πέπλα του αντικομμουνισμού και της εθνικοφροσύνης, αλλά έσπασε και τις αλυσίδες που έβαλαν στο δρόμο της οι ηττοπαθείς σταλινικοί ρεφορμιστές και έδωσε μια γερή γροθιά στη μύτη του χωροφύλακα.

Το Δεκέμβρη του ’60 και το Γενάρη του ’61, όταν μεσουρανούσε η καραμανλική τρομοκρατία, ξέσπασαν οι απεργίες των οικοδόμων. Τα οικοδομικά σωματεία είχαν διαγραφεί από τη ΓΣΕΕ γιατί δεν έδωσαν τους αντικομμουνιστικούς όρκους πίστης που ζητούσε ο Μακρής και βρίσκονταν κάτω από τον έλεγχο της ΕΔΑ.

Υπήρχαν πράγματι καυτά αιτήματα, καθώς οι συνθήκες εργασίας στην οικοδομή ήταν από απάνθρωπες μέχρι βάρβαρες. Όλες σχεδόν οι κινητοποιήσεις των οικοδόμων, ακόμη και η πιο μικρή, έπαιρναν (και εξακολουθούν να παίρνουν) λίγο-πολύ και πολιτικό χαρακτήρα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι διεκδικήσεις των οικοδόμων δεν απευθύνονταν τόσο προς τους πολυάριθμους συγκυριακούς και σκόρπιους εργοδότες όσο προς το κράτος και αφορούσαν θέματα κοινωνικής ασφάλειας, συνθήκες εργασίας και ωράρια.

Αυτός ο χαρακτήρας του οικοδομικού κινήματος ενισχυόταν από το γεγονός ότι η οικοδομή ήταν ένα άσυλο για τον κάθε κατατρεγμένο. Αυτή την ιδιομορφία του οικοδομικού κινήματος θέλησε να εκμεταλλευτεί η ΕΔΑ και να δώσει στο ανερχόμενο εργατικό κίνημα κάποιο πολιτικό χαρακτήρα. Τα πολιτικά αιτήματα που προωθούσε η ΕΔΑ ήταν ο εκδημοκρατισμός των συνδικάτων, η κατάργηση του παρακράτους της δεξιάς και ο «εκδημοκρατισμός του κράτους». Η πρόθεσή τους ήταν να κρατηθούν οι κινητοποιήσεις στο πλαίσιο «του νόμου και της τάξης». Ωστόσο η αγριότητα της αστυνομίας και η αγανάκτηση των οικοδόμων ήταν τέτοιες που μετέτρεψαν τις διαδηλώσεις σε άγριες συγκρούσεις.

Ήταν η πρώτη φορά μετά το 1949 που οι καταπιεσμένες και εκμεταλλευόμενες μάζες αντιμετώπιζαν με βία τη βία των οργάνων κρατικής καταστολής. Δεν ήταν μόνο οι εβδομήντα χωροφύλακες που τραυματίστηκαν σοβαρά στα επεισόδια αυτά, αλλά και πολλοί άλλοι, που μετά τα γεγονότα υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους. Η ταπείνωση του χωροφύλακα, που για χρόνια ήταν απόλυτος κύριος της ζωής και της αξιοπρέπειας εκατομμυρίων ανθρώπων, είχε ένα απελευθερωτικό αποτέλεσμα για το σύνολο των καταπιεσμένων μαζών. Τώρα ο εργάτης δεν ήταν ο κακομοίρης που ζητούσε λύτρωση στα δεσμά της μετανάστευσης. Ήταν ο γίγαντας που «πρωί με τη δροσιά και μέσα στο λιοπύρι έχτιζε για να φτάσει τον ήλιο». Ο ανατολίτικος θρήνος του Καζαντζίδη έδωσε τη θέση του στο αισιόδοξο μαρς του Θεοδωράκη. Όσο για τον οικοδόμο, ξέφυγε από τα τάρταρα της κοινωνικής περιφρόνησης και έγινε ο πρωταγωνιστής της πολιτικής σκηνής, όπου κυριάρχησε για εφτά ολόκληρα χρόνια. Από τότε οι φοιτητές και άλλοι εργαζόμενοι, όταν στις συγκρούσεις τους με την αστυνομία βρίσκονταν σε δυσκολίες, φώναζαν το σύνθημα «έρχονται οι οικοδόμοι».

Σ’ αυτή την ξέφρενη πορεία το εργατικό κίνημα παρέσυρε και άλλα πληβειακά στρώματα και κορυφώθηκε το Μάη του ’63 στην κηδεία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Το αποτέλεσμα ήταν να σαρωθεί η κυβέρνηση Καραμανλή και να κερδίσει τις εκλογές ο Γεώργιος Παπανδρέου με την Ένωση Κέντρου (ΕΚ).”

Ο Μπάμπης Δρακόπουλος, αγωνιστής του μεταπολεμικού κινήματος των οικοδόμων, περιγράφει με λίγα λόγια πώς έζησε τη μεγαλειώδη απεργία των οικοδόμων της 1ης Δεκέμβρη του 1960. Το ηχητικό απόσπασμα που ακούγεται, είναι από την ομιλία που έκανε ο ίδιος το Σάββατο 13/10/2012 στην Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης σε εκδήλωση με τίτλο:
«Κοινωνικοί αγώνες και πολιτική σύγκρουση την πρώτη μεταπολεμική περίοδο: το παράδειγμα του κινήματος των οικοδόμων». Στην ίδια εκδήλωση είχε μιλήσει και η Δήμητρα Λαμπροπούλου, συγγραφέας του βιβλίου: “ΟΙΚΟΔΟΜΟΙ -Οι άνθρωποι που έχτισαν την Αθήνα”.

Ακούστε επίσης ένα χαρακτηριστικό τραγούδι με τη φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη: «Οικοδόμοι Παλικάρια, με περήφανη ψυχή…». Γράφτηκε από τον Στέφανο Βαρτάνη και τον Βάσο Χαλκίδη λίγα χρόνια μετά την μεγάλη απεργία – ορόσημο του 1960 και είναι χαρακτηριστικό της ‘αίγλης’ που έχαιραν οι «ηρωικοί οικοδόμοι», όπως αναφέρονταν μετά την απεργία της 1ης του Δεκέμβρη του 1960.

Αξίζει τέλος να διαβάσετε αναλυτικό σχετικό αφιέρωμα που έχει κάνει το 2011 ο Οικοδόμος.

ΠΗΓΗ:  pandiera.gr

Έκθεση από την ερευνητική ομάδα ‘COVID-19_Regional_Labour’ team* για το πρώτο πανδημικό κύμα στην Ελλάδα (Μάρτιος-Ιούνιος 2020)

Η πανδημία του Covid-19, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης σε υγειονομικό επίπεδο και η επακόλουθη οικονομική κρίση επηρέασαν έντονα την κοινωνικοοικονομική ζωή σε ολόκληρο τον κόσμο. Πολλοί συζητάνε για τις επιπτώσεις στην εργασία και στην οικονομία γενικότερα, ωστόσο λίγοι εστιάζουν στο πως αυτά τα αποτελέσματα διαφοροποιούνται τόσο ανάμεσα στους διαφορετικούς κλάδους μιας καπιταλιστικής οικονομίας, όσο και ανάμεσα στις διαφορετικές περιφέρειες μιας χώρας (βλ. γεωγραφικά).

Στην παρούσα σύντομη έκθεση, και στη βάση μιας πληθώρας πρόσφατα δημοσιευμένων δεδομένων της έρευνας εργατικού δυναμικού (ΕΛΣΤΑΤ) για το πρώτο πανδημικό κύμα στην Ελλάδα (Μάρτιος-Ιούνιος 2020), υπογραμμίζεται πως το ζήτημα της άνισης περιφερειακής ανάπτυξης φαίνεται να επιδεινώνεται σημαντικά στο πλαίσιο της πανδημίας Covid-19. Αυτό συμβαίνει καθώς οι περιφέρειες της χώρας παρουσιάζουν διαφορετικό ποσοστό εξάπλωσης του ιού και ταχύτητα εφαρμογής πολιτικών μετριασμού αυτής. Λαμβάνοντας υπόψη, επιπλέον, ότι οι εν λόγω πολιτικές μετριασμού διαφοροποιήθηκαν dejure ή κυρίως defacto ανάμεσα στους οικονομικούς τομείς, με τις μεγαλύτερες και ειδικά τις μονοπωλιακού χαρακτήρα επιχειρήσεις να κατέχουν σημαντικά στρατηγικά πλεονεκτήματα στο πεδίο αυτό, αναμένονται σημαντικές αλλαγές στην απασχόληση ανά κλάδο στις επιμέρους περιοχές της χώρας αλλά και αύξηση της ανεργίας. Ακόμη χειρότερα, αναμένεται να αυξηθούν πολύ οι μη ενεργοί πολίτες, που δεν καταγράφονται ως άνεργοι καθώς έχουν παραιτηθεί από την αναζήτηση εργασίας.

Τα στοιχεία αποκαλύπτουν πολύ μεγάλες διαφορές στη μεταβολή της απασχόλησης ανά περιοχή και ανά κλάδο οι οποίες δεν είναι εμφανείς αν κανείς εξετάσει την νέα πραγματικότητα στο επίπεδο της χώρας και μόνο. Συνοπτικά, το 2ο τρίμηνο του 2020, οι ελληνικές περιοχές που έχουν πληγεί περισσότερο είναι εκείνες που εξαρτώνται από τον τουρισμό (π.χ. οι τέσσερις νησιωτικές περιφέρειες). Να σημειωθεί ότι οι κατεξοχήν τουριστικές νησιωτικές περιοχές, σε αντίθεση με τη σημερινή εικόνα, είχαν υπάρξει οι πλέον ανθεκτικές της μακράς οικονομικής κρίσης 2009-2015 έχοντας τότε υποστεί σχετικά μικρή μείωση ΑΕΠ και απασχόλησης.

Με βάση τα παραπάνω η ελληνική κυβέρνηση, μοιάζει δικαιολογημένη στην επιλογή της να ρισκάρει το «άνοιγμα» του τουρισμού χωρίς αυστηρούς και εκτεταμένους ελέγχους και κατόπιν πιέσεων διεθνών τουριστικών tour-operators. Στην πράξη όμως, με την επιλογή της αυτή δεν απέφυγε το δεύτερο, περισσότερο οξύ ως προς το πρώτο, πανδημικό κύμα ενώ είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν κατάφερε να περιορίσει τις οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας.

Αναλυτικά αν και κατ’ ανάγκη συνοπτικά, τα στοιχεία, τόσο για το 1ο τρίμηνο, όσο και για το 2ο τρίμηνο του 2020, υπογραμμίζουν την αύξηση της ανεργίας, παρά το σχέδιο οικονομικής ανάκαμψης που υιοθέτησε η ελληνική κυβέρνηση. Χαρακτηριστικά, η Πελοπόννησος (1,8%), η Αττική (1,7%) και η Δυτική Ελλάδα (1,4%) ήταν οι μόνες περιφέρειες που σημείωσαν θετική ετήσια μεταβολή στον αριθμό των απασχολούμενων ατόμων το τρέχων έτος έως το 2ο τρίμηνο του ιδίου. Αντίθετα οι περιφέρειες Ιονίων Νήσων, Κρήτης, Βορείου και Νοτίου Αιγαίου σημείωσαν πτώση της απασχόλησης, τόσο σε ετήσια βάση (Β΄ τρίμηνο 2019 – Β΄ τρίμηνο 2020), όσο και εντός του τρέχοντος έτους (Α΄ τρίμηνο 2020 – Β΄ τρίμηνο 2020).

Η κρίση στον τομέα της υγείας, συνεπάγεται σοβαρές οικονομικές αναταραχές και επιζήμιες επιπτώσεις στην απασχόληση. Ωστόσο, αυτά τα αποτελέσματα έχουν διαφοροποιηθεί γεωγραφικά. Ειδικότερα, η ανάλυση δείχνει σαφώς ότι οι νησιωτικές περιοχές, των οποίων οι οικονομίες εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τον τουρισμό, έχουν σημειώσει τη μεγαλύτερη μείωση του αριθμού των απασχολούμενων ατόμων (Σχήμα 1).

Σχήμα 1. Ετήσια και τριμηνιαία μεταβολή του αριθμού
των απασχολούμενων ανά περιφέρεια, Ελλάδα, 2ο τρίμηνο του 2020

Source: Ελληνική Στατιστική Αρχή

Σε κλαδικό επίπεδο (Σχήμα 2), οι δραστηριότητες καταλυμάτων, ξενοδοχείων και εστίασης σημείωσαν τη μεγαλύτερη ετήσια μείωση του αριθμού των απασχολούμενων ατόμων από το 2ο τρίμηνο του 2019 έως το 2ο τρίμηνο του 2020 (-20,4%), ακολουθούμενες από την παροχή νερού (-17,4%), τις δραστηριότητες των νοικοκυριών ως εργοδότες (16%) και τις κατασκευές (-9,5%). Αντίθετα, η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος (9,1%), άλλες δραστηριότητες παροχής υπηρεσιών (6,9%), οι δραστηριότητες ανθρώπινης υγείας (6,3%) και οι μεταφορές και αποθήκευση (4,6%) ήταν οι κλάδοι που παρουσίασαν τις μεγαλύτερες ετήσιες αυξήσεις στην απασχόληση.

Σχήμα 2. Ετήσια και τριμηνιαία μεταβολή στον αριθμό
των απασχολούμενων ανά κλάδο, Ελλάδα, 2ο τρίμηνο του 2020

Source: Ελληνική Στατιστική Αρχή

Αντίστοιχα, όπως αποτυπώνεται και στον σχετικό Χάρτη οι περιφέρειες που στηρίζονται στο κλάδο του τουρισμού και οι οποίες στην κρίση του 2008 ήταν οι λιγότερο τρωτές, στην παρούσα κατάσταση βρίσκονται στη δεινότερη θέση. Αντίθετα οι μητροπολιτικές περιοχές δείχνουν μία πιο ανθεκτική εικόνα, η οποία όμως ενδέχεται να βασίζεται στην διεύρυνση των μη οικονομικά ενεργών.

Χάρτης: Ποσοστιαία μεταβολή των συνολικά απασχολούμενων
ανά περιφέρεια, 2ο τρίμηνο 2020 – 2ο τρίμηνο 2019

 Τέλος σημαντικές μεταβολές έχουμε και στους νέους που είτε είναι άνεργοι είτε δεν αναζητούν καν εργασία, ενώ ταυτόχρονα δεν παρακολουθούν κάποιο πρόγραμμα εκπαίδευσης ή κατάρτισης, γνωστούς διεθνώς ως NEETs, καθώς παρατηρείται μία σημαντική αν και άνιση άνοδος της σχετικής πληθυσμιακής ομάδας. Το φαινόμενο λαμβάνει εκρηκτικές διαστάσεις στις νησιωτικές περιφέρειες της Κρήτης, του Βορείου και του Νοτίου Αιγαίου. Παράλληλα, στο σύνολο των περιοχών μελέτης παρατηρείται πως η διόγκωση αυτή των απομακρυσμένων από την αγορά εργασίας και από την εκπαίδευση οφείλεται, σε μεγάλο βαθμό, στη διεύρυνση των μη οικονομικά ενεργών νέων.

Πίνακας 3. Ετήσια και τριμηνιαία μεταβολή (%) των ανέργων
και των μη οικονομικά ενεργών NEETs ανά περιφέρεια, Ελλάδα, 2ο τρίμηνο του 2020

Το μείγμα της ανασφάλειας και του φόβου γίνεται εκρηκτικό αν συνυπολογισθεί ότι η Ελλάδα έχει διανύσει ήδη μία δεκαετία σκληρών οικονομικών μέτρων, με μείωση των δαπανών π.χ. στην υγεία, στην εκπαίδευση, στην πρόνοια. Οι δημοσιονομικές επιλογές στα χρόνια των μνημονίων είχαν τραγικά αποτελέσματα, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το κλείσιμο νοσοκομείων και τη μη πρόσληψη νοσηλευτικού προσωπικού. Παράλληλα οι ελλείπεις πόροι στην εκπαίδευση αποτέλεσαν τροχοπέδη στο να πραγματοποιηθεί σήμερα ομαλά η εκπαιδευτική διαδικασία, είτε δια ζώσης (έλλειψη σε εκπαιδευτικούς), είτε εξ αποστάσεως (ελλείψεις σε υλικοτεχνικές υποδομές). Τα παραπάνω θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα «καλό μάθημα» για τους λίγους «ιεροκήρυκες» των συνεχών περικοπών δαπανών για τη δημόσια υγεία και τους λοιπούς υπερασπιστές των πολιτικών των μνημονίων, που τώρα σπεύδουν σχεδόν σύσσωμοι να ζητήσουν την ενίσχυση των κρατικών νοσοκομείων. Οι πολλοί όμως δεν έχουν παρά να υποστούν τις νέες συνέπειες και μάλιστα ευρισκόμενοι σε κατάσταση εξουθένωσης από τις αλλεπάλληλες επιπτώσεις της περιόδου 2009-2015. Τα παραπάνω απαιτούν εγρήγορση και δράση από το λαϊκό και εργατικό κίνημα.

*Η ομάδα “COVID-19_Regional_Labour” συναπαρτίζεται από τους Νίκο Καπιτσίνη, Άκη Κανελλέα, Δημήτρη Ψαρολόγο, Δημήτρη Βούλγαρη, Κώστα Γουρζή,  Άννα Σαρούκου, Δημήτρη Παïταρίδη, Ειρήνη Λιακοπούλου, Γιώργο Συκά.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Μπάμπης Συριόπουλος

Το όργιο αστυνομικής βίας και καταστολής τις μέρες του Πολυτεχνείου, από τη μια άκρη της Ελλάδας ως την άλλη κι από γειτονιά σε γειτονιά, δεν ήταν καθόλου μια στιγμιαία έκρηξη κυβερνητικού αυταρχισμού. Μετά από αναφορά του Φαήλου Κρανιδιώτη της «Νέας Δεξιάς», διατάχθηκε από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών προκαταρκτική έρευνα που θα διεξάγει η Κρατική Ασφάλεια για τους πολιτικούς αρχηγούς των ΚΚΕ, ΜέΡΑ25 και ΣΥΡΙΖΑ. Η έρευνα αφορά τυχόν «αξιόποινες πράξεις» ενάντια στην απαγόρευση των συναθροίσεων άνω των τριών ατόμων τις μέρες του Πολυτεχνείου. Η «έρευνα» αυτή προφανώς στέλνει το μήνυμα. Αν το ΜέΡΑ25 και ο «υπεράνω πάσης υποψίας» για ανυπακοή ΣΥΡΙΖΑ μπαίνουν, υποτίθεται, στο στόχαστρο της Κρατικής Ασφάλειας, μπορεί κανείς να αναρωτηθεί τι αντιμετώπιση θα έχουν το ΚΚΕ, οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, το ταξικό εργατικό κίνημα και η ανυπόταχτη νεολαία.

Τα νέο στοιχείο που επιδιώκει να μονιμοποιήσει η κυβέρνηση είναι ότι οι κινητοποιήσεις όχι μόνο θα διαλύονται πριν καν πάρουν σάρκα και οστά, αλλά θα διώκεται και η προπαγάνδισή τους. Αυτή η κλιμάκωση του δόγματος «νόμος και τάξη» θέτει σε αμφισβήτηση οποιαδήποτε πολιτική ή κινηματική δραστηριότητα, ακόμα και την ελευθερία του λόγου. Έτσι αναδύθηκαν από την αφάνεια τα άρθρα 183 και 184 του ποινικού κώδικα που τιμωρούν όποιον «δημόσια διεγείρει σε απείθεια» και όποιον «προκαλεί ή διεγείρει σε διάπραξη πλημμελήματος ή κακουργήματος» αντίστοιχα. Αυτά τα δύο άρθρα με τις πολλαπλές ερμηνείες τους, εμφανώς αντιδημοκρατικά, υπάρχουν εδώ και δεκαετίες στον ποινικό κώδικα, όλες οι κυβερνήσεις (και αυτή του ΣΥΡΙΖΑ) τα άφησαν στη θέση τους. Παραμένουν στην αποθήκη του νομικού κρατικού οπλοστασίου, παρότι σπάνια συζητιούνται και χρησιμοποιούνται. Η ροπή προς τον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό του σύγχρονου καπιταλισμού τα έφερε στην επιφάνεια.
Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί την πανδημία, που με δική της ευθύνη έχει φουντώσει με τις γνωστές θανατηφόρες επιπτώσεις της, σαν πρόσχημα για να ξεμπερδεύει με την «παθογενή ισορροπία που δημιούργησε άβατα και άσυλα» όπως δήλωσε ο υπουργός ΠΡΟΠΟ Μιχάλης Χρυσοχοΐδης σε συνέντευξή του στα Νέα. Στην ίδια συνέντευξη επιτέθηκε στις «ακραίες μειοψηφίες που παρανομούν» και αναφέρθηκε στην «παρανομία του “θεσμικού” ΚΚΕ», μιλώντας για «αντικοινωνική συμπεριφορά».

Η «προληπτική καταστολή» τέκνο του νέου κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού και όχι εξαίρεση λόγω πανδημίας

Η προληπτική καταστολή «συναθροίσεων» πριν ακόμα γίνουν και οι προσαγωγές ή συλλήψεις για διέγερση σε απείθεια έγιναν καθημερινό φαινόμενο τις μέρες μετά την 17η Νοέμβρη μέχρι την απεργία στις 26 Νοέμβρη. Αγρότες στον Έβρο που σήκωσαν πανό, συνδικαλιστές, μέλη οργανώσεων που μοίραζαν προκηρύξεις, μέλη της «Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας» στο Σύνταγμα, έγιναν στόχος της ΕΛΑΣ. Αυτό το βήμα στην αστυνομική αντιμετώπιση στοχεύει στο στρίμωγμα των λαϊκών διεκδικήσεων σε κοινοβουλευτικά ή συμβολικά πλαίσια. Η κυβέρνηση απαγορεύει ακόμα και τη δημόσια συζήτηση για πραγματικές κινητοποιήσεις. Αν μπορούσε θα απαγόρευε ακόμα και τη σκέψη γι αυτές. Το λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα, η μαχόμενη αριστερά δεν μπορούν παρά να αρνηθούν την πρακτική της συμβολικής φρόνιμης διαμαρτυρίας με την ανοχή των αρχών.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Αντα Ψαρρά

Τι κοινό έχουν άραγε η μεταφορά 2,1 τόνων ηρωίνης με το Noor One, η τραγωδία στο Μάτι και ισχυροί ιδιοκτήτες ΜΜΕ; Τις διάφορες δικαστικές διαδικασίες που απορρέουν από την κάθε υπόθεση και την κάθε μήνυση, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. Ξεχωριστές υποθέσεις, για τις οποίες γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά, που σε καμία περίπτωση όμως δεν συνδέονται μεταξύ τους. Εχουν όμως έτσι τα πράγματα;

Σύμφωνα λοιπόν με μια πρόσφατη εξέλιξη όλα τα παραπάνω συνδέονται με μια αλυσίδα συμπτώσεων που όχι μόνο ανατρέπει σωρεία δικαστικών αποφάσεων, αλλά σε μεγάλο βαθμό επιβεβαιώνει ότι στην Ελλάδα ισχύει το δίκιο του ισχυρού.

Εξηγούμαστε:

Η υπόθεση του πλοίου της ηρωίνης και της εγκληματικής οργάνωσης που με σκοπό το κέρδος προχώρησε στην αγορά και μεταφορά του φορτίου εκδικάζεται σε δεύτερο βαθμό από το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων του Πειραιά. Μέσα στον επόμενο μήνα αναμένεται η ολοκλήρωση της δίκης.

Παράλληλα, λόγω έλλειψης ανακριτών, εκκρεμεί από το 2017 η δεύτερη υπόθεση που σχετίζεται με το Noor One και αφορά τραπεζικά εμβάσματα στο Ντουμπάι, ενώ έχουν ασκηθεί διώξεις σε βαθμό κακουργήματος σε βάρος του Β. Μαρινάκη και τριών συνεργατών του.

Εν μέσω αυτών των δικαστικών διαδικασιών ο νέος αρχηγός του Λιμενικού αποφάσισε να αγνοήσει τις προηγούμενες αποφάσεις αρχειοθέτησης των μηνύσεων (Μ. Γιαννουσάκη, Β. Μαρινάκη και Γ. Κουρτάκη) και να ζητήσει εκ νέου ΕΔΕ σε βάρος των βασικών μαρτύρων, δηλαδή των λιμενικών που εντόπισαν το φορτίο και συνέλαβαν τα μέλη της οργάνωσης με συστηματική έρευνα και σε συνεργασία με αλλοδαπές αρχές.

Από την πρώτη στιγμή οι κατά καιρούς απότομες «αλλαγές» του περιεχομένου των καταθέσεων του βασικού κατηγορούμενου Μ. Γιαννουσάκη δημιουργούσαν ανάλογες αλλαγές στάσης συγκεκριμένων ΜΜΕ που έσπευδαν κάθε φορά να καταδικάζουν, να αγνοούν ή και να ανάγουν τον ισοβίτη Γιαννουσάκη σε αξιόπιστο μάρτυρα με προφανείς πολιτικές και όχι μόνο σκοπιμότητες («Δυο τόνοι... διαπλοκής στα αμπάρια του Noor One», «Εφ.Συν.» 25.6.2017).

Αλλωστε την αξιοπιστία του Μ. Γιαννουσάκη είχε στηλιτεύσει ο ίδιος ο συνήγορος του Γ. Κουρτάκη κ. Αλέξης Κούγιας, ο οποίος μετά την αρχειοθέτηση των μηνύσεων αναφερόμενος στις ευθύνες του πρώην υπουργού Π. Καμμένου δήλωνε ότι «ο κ. Εισαγγελέας Εφετών Πειραιά έκανε εντελώς επιδερμική και όχι σοβαρή, κατά την κρίση μου, διερεύνηση της υποθέσεως, και δεν εξέτασε κανέναν από τους μάρτυρες που πρότεινε ο κ. Κουρτάκης, αλλά ασχολήθηκε κατά ποσοστό 90% με την ευθύνη ή όχι της Αντεισαγγελέα Εφετών κας Τζίβα, την οποία “φρόντισε” να “απαλλάξει” με νεώτερη κατάθεσή του ο μηνυτής της ισοβίτης Γιαννουσάκης, πρόσωπο εντελώς αναξιόπιστο απ’ ό,τι αποδεικνύεται […] ο οποίος απεγνωσμένα προσπαθεί να εκμεταλλευθεί όλες τις καταστάσεις, για να βελτιώσει την ποινική του μεταχείριση» (15.9.2017)

Τα πρόσθετα στοιχεία (από τις τηλεφωνικές συνομιλίες που είχε στην κατοχή της η ΕΥΠ) που πιστοποιούσαν στενές σχέσεις κατηγορουμένων με τον εφοπλιστή Μαρινάκη αλλά και η δικαστική διερεύνηση των επίμαχων τραπεζικών εμβασμάτων οδήγησαν σε μια πρωτοφανή διαδικασία στοχοποίησης εισαγγελέων και λιμενικών από συγκεκριμένα ΜΜΕ.

Ενώ λοιπόν οι δικαστικές διαδικασίες για την υπόθεση του πλοίου της ηρωίνης είναι ανοιχτές κλήθηκαν στο πλαίσιο της νέας ΕΔΕ και κατέθεσαν ως ύποπτοι οι δύο λιμενικοί (ο προανακριτικός υπάλληλος και ο προϊστάμενός του) που συμμετείχαν στην ομάδα που εξάρθρωσε την εγκληματική οργάνωση της ηρωίνης. Η ΕΔΕ έγινε με βάση τις μηνύσεις των Μαρινάκη, Κουρτάκη και Γιαννουσάκη που δύο φορές στο παρελθόν απορρίφθηκαν και μπήκαν στο αρχείο.

Σύμφωνα με τον δικηγόρο Πειραιά κ. Μπακόπουλο, επικεφαλής του Παρατηρητηρίου Διαφάνειας Λιμενικού Συστήματος (πρόκειται για ένωση προσώπων χωρίς νομική προσωπικότητα, με σκοπό την άσκηση δημόσιου, δημοκρατικού, κοινωνικού ελέγχου στο ελληνικό λιμενικό σύστημα), η εντολή δόθηκε παρά το γεγονός ότι η σχέση ποινικής και πειθαρχικής δίκης έχει αποσαφηνιστεί πλήρως από τη νομολογία του ΣτΕ που έκρινε ότι η απαλλαγή κατηγορουμένου για ποινικό αδίκημα συνιστά ταυτόχρονα και λόγο απαλλαγής του από οποιαδήποτε πειθαρχική κατηγορία.

Ειδικά όταν δύο φορές από διαφορετικά όργανα έχει κριθεί ανυπόστατη η ποινική δίωξη αποτελεί πρωτοφανές γεγονός η εκ νέου αναζήτηση πειθαρχικών ευθυνών, υπογραμμίζει ο κ. Μπακόπουλος που απέστειλε αναλυτική επιστολή στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, την οποία και κοινοποίησε σε βουλευτές και ΜΜΕ. Μεταξύ άλλων διερωτάται ποιο είναι το νόημα διενέργειας προκαταρκτικής εξέτασης σε βάρος του λιμενικού εφόσον με βάση τα δεδομένα δεν μπορεί να ασκηθεί ποινική δίωξη.

Επισημαίνει δε ότι μεσούσης της δίκης αλλά και της κύριας ανάκρισης για τη δεύτερη υπόθεση είναι βέβαιο ότι η διαδικασία αυτή θα αποτελέσει υπερασπιστικό ισχυρισμό όσων τελικά κληθούν σε απολογία από τον τακτικό ανακριτή του Πειραιά για την εκκρεμή υπόθεση. Ο ίδιος καλεί τον εισαγγελέα να ερευνήσει αν από όσα γεγονότα παραθέτει προκύπτουν τυχόν καταχρηστικές πράξεις της Εισαγγελίας Ναυτοδικείου Πειραιά, οι οποίες ενδεχομένως να δυσχεραίνουν αντί να διευκολύνουν την ανεύρεση της αλήθειας στην υπόθεση. (https://bit.ly/342jeha)

Το χρονικό των συμπτώσεων

• Ο λιμενικός προανακριτικός υπάλληλος (Π. Χριστοφορίδης) ήταν μέλος της ομάδας του Λιμενικού Σώματος η οποία μετά την έκβαση της υπόθεσης Noor One (2014) παρασημοφορήθηκε το 2015 από τον τότε υπουργό Ναυτιλίας με το Ναυτικό Μετάλλιο Β′ τάξης.

• Τον Ιούνιο του 2017 υποβλήθηκαν (και) εναντίον του λιμενικού μηνυτήριες αναφορές του ισοβίτη Μ. Γιαννουσάκη, του Β. Μαρινάκη και του εκδότη Γ. Κουρτάκη.

• Τον Σεπτέμβριο του 2017 ο λιμενικός εξετάστηκε ενόρκως από πταισματοδίκη, αναφορικά με την ενημέρωση από τον ίδιο της εισαγγελέως Ειρήνης Τζίβα και του τότε προϊσταμένου της Εισαγγελίας Εφετών Πειραιά Ε. Ζαχαρή για ζητήματα σχετικά με την υπόθεση του Noor One.

• Στις 14.9.2017 αρχειοθετήθηκε από την Εισαγγελία Εφετών Πειραιά καταγγελία αναφορικά με τη γενικότερη συμπεριφορά του λιμενικού προανακριτικού υπαλλήλου αλλά και του προϊσταμένου του αντιπλοιάρχου Γ. Κατσούλη (στον οποίο έκανε αναφορά ο Γ. Κουρτάκης στη δική του έγκληση).

• Τον Οκτώβριο ο λιμενικός έδωσε νέα κατάθεση ενώπιον του εισαγγελέα Ναυτοδικείου Πειραιά και στη συνέχεια εξετάστηκε ενόρκως ενώπιον της εισαγγελέως Πρωτοδικών Πειραιά. Τελικά τον Ιανουάριο του 2018 με διάταξη του εισαγγελέα Ναυτοδικείου Πειραιά απορρίφθηκαν οι εγκλήσεις Γιαννουσάκη - Μαρινάκη - Κουρτάκη.

• Ακολούθησε και η διάταξη του εισαγγελέα Αναθεωρητικού Δικαστηρίου με την οποία απορρίφθηκαν και οι προσφυγές επί της προηγούμενης διάταξης.

• Τον Νοέμβριο 2019 ο νέος αρχηγός του Λιμενικού, που διορίστηκε μετά την απότομη αποπομπή του αρχηγού Σ. Ράπτη λίγες μόνο ημέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, υπογράφει εντολή διενέργειας ΕΔΕ, προκειμένου να διαπιστωθεί, εάν όσα περιλαμβάνονταν στις δύο εισαγγελικές διατάξεις αρχειοθέτησης των εγκλήσεων (Γιαννουσάκη, Μαρινάκη, Κουρτάκη) συνιστούν πειθαρχικό ή υπηρεσιακό αδίκημα. Αυτή ήταν μάλιστα μια από τις πρώτες αποφάσεις του νέου αρχηγού.

• Στις 29.6.2020 η Εισαγγελία Ναυτοδικείου Πειραιά παρήγγειλε τελικά τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης κατά του λιμενικού προανακριτικού υπαλλήλου για το ποινικό αδίκημα της ψευδούς κατάθεσης μάρτυρα. Το στοιχείο που επικαλέστηκε ο Β. Μαρινάκης στο αίτημά του να ανασυρθεί η υπόθεση από το αρχείο είναι η μη αξιολόγηση της συνομιλίας του λιμενικού με τον καταδικασμένο κρατούμενο, τον οποίο «εκδήλως καταπίεζε», του υποσχέθηκε ευνοϊκότερη μεταχείριση, απόλυση (!) από τις φυλακές και χρηματικό ποσό αρκεί να κατέθετε ψέματα ότι ο Β. Μαρινάκης ήταν μπλεγμένος στην υπόθεση.

Ο Β. Μαρινάκης υποστηρίζει ότι η προφορική συνομιλία των δύο έπρεπε να ληφθεί υπόψη ακόμα κι αν ήταν παράνομο αποδεικτικό μέσο. Το πώς διενεργείται βέβαια μια ανάκριση προκείμενου να αποσπάσει ο ανακριτής την αλήθεια είναι θέμα που ασφαλώς το γνωρίζουν καλά όσοι διενεργούν ανακρίσεις. Το νέο στοιχείο που επικαλείται ο κ. Μαρινάκης είναι ένα δημοσίευμα της εφημερίδας «Η Αποψη» για την παράνομη συμπεριφορά του ανθυπασπιστή Π. Χριστοφορίδη, ο οποίος σύμφωνα με το δημοσίευμα φέρεται να προμήθευσε με κινητό τηλέφωνο τον κρατούμενο, ενώ τον επισκεπτόταν χωρίς να το γνωρίζει αυτό η τότε προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πειραιά. Στο σημείο αυτό υπενθυμίζεται ότι οι άνδρες του Λιμενικού που διενεργούσαν τότε τις όποιες προανακριτικές πράξεις έδιναν πλήρη αναφορά στον (υπεράνω υποψίας) και τότε προϊστάμενο της Εισαγγελίας Εφετών Πειραιά Ε. Ζαχαρή για όλες τις ενέργειές τους.

Η νέα ΕΔΕ και η τραγωδία στο Μάτι

Εκείνο όμως που δημιουργεί πρόσθετες απορίες (όπως σημειώνει και ο κ. Μπακόπουλος) είναι το πώς από το σύνολο των υψηλόβαθμων αξιωματούχων του Λιμενικού η ΕΔΕ ανατέθηκε στον αξιωματικό που υπηρετούσε ως λιμενάρχης Ραφήνας, το βράδυ της πυρκαγιάς στο Μάτι.

Μάλιστα η επιλογή αυτή έγινε ενώ δεν είχε καν ακόμα ολοκληρωθεί η προκαταρκτική εξέταση της Εισαγγελίας Ναυτοδικείου Πειραιά για πιθανές πράξεις και παραλείψεις των λιμενικών στο Μάτι. Στη συνέχεια βέβαια η πρόταση ήταν απολύτως απαλλακτική για τους λιμενικούς, ενώ οι μηνύσεις εναντίον τους τέθηκαν στο αρχείο στις 14.5.2020.

Τον περασμένο Μάρτιο ο συγκεκριμένος λιμενικός ολοκλήρωσε εν μέσω πανδημίας την έρευνα, εξέτασε τις μηνύσεις των Γιαννουσάκη, Μαρινάκη και Κουρτάκη, έκρινε ότι έπρεπε να ανασυρθούν από το αρχείο και κατέληξε ζητώντας την πειθαρχική δίωξη του λιμενικού.

Ας σημειωθεί εδώ ότι ο ίδιος διενήργησε ελάχιστες ανακριτικές πράξεις και δεν ζήτησε καν καταθέσεις από τους δύο πρώην αρχηγούς του Λιμενικού που υπηρέτησαν από το 2014 μέχρι το 2019. Διαφωνώντας με την επί της ουσίας κρίση τόσο της Εισαγγελίας Ναυτοδικείου Πειραιά όσο και της Εισαγγελίας Αναθεωρητικού Δικαστηρίου ο πρώην λιμενάρχης Ραφήνας διαπίστωσε ενοχή. Συμπτωματικά προφανώς, λίγες ημέρες μετά τη σύνταξη του πορίσματός του στις κρίσεις που μεσολάβησαν προήχθη σε αρχιπλοίαρχο.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

Μάριος Χριστοδούλου

Με πληρωμές-μαρτύριο για τόκους, δάνεια προς το ΔΝΤ και άλλες υποχρεώσεις από το 1ο Μνημόνιο που ξεπερνούν συνολικά τα 11,5 δισ. ευρώ, έρχεται αντιμέτωπος ο προϋπολογισμός τον επόμενο χρόνο. Μάλιστα, σε αυτό τον λογαριασμό των χρεολυσίων δεν περιλαμβάνονται τυχόν έξτρα ανάγκες για μέτρα στήριξης εργαζομένων, νοικοκυριών και επιχειρήσεων από την πανδημική κρίση, που θα υποχρεώσουν την κυβέρνηση να σπάσει ακόμη και τον κουμπαρά των διαθεσίμων.

Ολες οι πρωτοβουλίες για τις εκδόσεις χρέους τον επόμενο χρόνο εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την πορεία της πανδημίας, οπότε η υγειονομική κρίση είναι αυτή που θα καθορίσει τον βαθμό υλοποίησής τους. Για το 2021 στόχος είναι η άντληση 4,8 δισ. ευρώ από τις αγορές μέσω νέων ομολογιακών εκδόσεων, για να μπορέσουν να εξυπηρετηθούν οι αυξημένες δαπάνες στο εσωτερικό της χώρας. Πλέον των τόκων (5 δισ. ευρώ) και των αναγκών για έντοκα (6,2 δισ. ευρώ) το οικονομικό επιτελείο έχει μπροστά του ένα ανοικτό γραμμάτιο προς το ΔΝΤ που φθάνει το 1,9 δισ. ευρώ και η εξόφλησή του θα μειώσει το χρέος της Ελλάδας προς το Ταμείο στα 3,4 δισ. ευρώ.

Εκκρεμούν άλλες τρεις δόσεις από τα λιγότερο ακριβά δάνεια (επιτόκιο 1,9%) που έλαβε η χώρα από τον διεθνή οργανισμό, για τις οποίες εξυφαίνονταν σχέδια πρόωρης αποπληρωμής από το υπουργείο Οικονομικών, όπως συνέβη με τα πολύ ακριβά (5% επιτόκιο). Επισημαίνεται ότι τον Νοέμβριο του 2019 η χώρα κατέβαλε 2,7 δισ. ευρώ στο ΔΝΤ προπληρώνοντας δάνεια που μείωσαν στο αντίστοιχο το ποσό του χρέους προς το Ταμείο.

Κάτι ανάλογο εξεταζόταν να γίνει με δανειακή δόση των 1,857 δισ. ευρώ του 2022 που θεωρείται το τελευταίο ενισχυμένο γραμμάτιο προς τον Διεθνή Οργανισμό. Ηρθε όμως ο κορονοϊός για να ανατρέψει αυτόν τον σχεδιασμό και, αν δεν αλλάξει κάτι στην πορεία, οι υποχρεώσεις θα εξοφληθούν όπως ακριβώς έχουν. Πιο συγκεκριμένα, το 2023 ωριμάζει δόση ύψους 1,3 δισ. ευρώ και άλλα 284 εκατ. ευρώ το 2024, οπότε κλείνει ο ματωμένος από μνημονιακές υποχρεώσεις κύκλος δανείων της Ελλάδας από τον μηχανισμό του ΔΝΤ.

Πέρα από το ΔΝΤ, ο προϋπολογισμός θα πρέπει ακόμη να αποπληρώσει δάνεια ύψους 2,7 δισ. ευρώ από το 1ο Μνημόνιο και ομόλογα χαμηλής όμως αξίας, μόλις 503 εκατ. ευρώ που λήγουν μέσα στο 2021. Η αναχρηματοδότηση θα καταστεί έτι δυσκολότερη τα επόμενα δύο χρόνια, αφού το 2022 οι λήξεις χρέους φθάνουν στα 4,3 δισ. ευρώ και το 2023 στα 4,9 δισ. ευρώ.

Ο προϋπολογισμός έχει και άλλες ανοικτές υποχρεώσεις μέσα στο 2021. Μέσα σε αυτές είναι η κάλυψη δανείων ύψους 375 εκατ. ευρώ προς την αναπτυξιακή τράπεζα CEB και δάνεια 472, 3 εκατ. ευρώ προς την Τράπεζα της Ελλάδας, ενώ ανάλογα ποσά δόσεων προς τις δύο εκκρεμούν για το 2022 και το 2023. Το καλό είναι ότι το 2022 το πρόγραμμα δανειακών υποχρεώσεων είναι χαμηλότερο σε σχέση με το 2021, μόλις 9,8 δισ. ευρώ, που σημαίνει μικρότερο «βαρίδι» για το δημόσιο χρέος της χώρας, το οποίο, λόγω της βαθιάς ύφεσης που σημειώνει η ελληνική οικονομία, κινείται με αστραπιαίες πλέον ταχύτητες.

πηγη: efsyn.gr

Στα 534 ευρώ, αντί για 800 ευρώ, υπολογίζεται το ύψος του επιδόματος για τις αναστολές του Δεκεμβρίου, όπως επιβεβαιώνει με ανακοίνωσή του το υπουργείο Εργασίας.

“Προς ενημέρωση των εργαζομένων και των εργοδοτών, σας κάνουμε γνωστό ότι από την 1.12.2020 έως και την 7.12.2020, για τις αναστολές συμβάσεων εργασίας για το μήνα Δεκέμβριο 2020, συνεχίζουν να ισχύουν τα οριζόμενα στην ΚΥΑ με ΦΕΚ Β΄5246/26.11.2020 ανά ΚΑΔ, όπως αυτά καθορίζονται από το Υπουργείο Οικονομικών, και ίσχυαν για το μήνα Νοέμβριο, με επιμέτρηση της αποζημίωσης ειδικού σκοπούστο ποσό των 534 ευρώ . Οι δηλώσεις στο ΠΣ ΕΡΓΑΝΗ για το μήνα Δεκέμβριο αρχίζουν στις 8/12/2020″ αναφέρει το υπουργείο Εργασίας.

Πηγή: enikonomia.gr - iskra.gr

Με άρθρο του στην εφημερίδα «Τα Νέα» ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης υπερασπίζεται την έκθεση Πισσαρίδη για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας και αναλύει διεξοδικά τα σημαντικά σημεία της. Όπως έγραψε, μεταξύ άλλων, ο Κ. Σημίτης: Το «Σχέδιο» ακολουθεί και εκφράζει τις γενικότερα αποδεκτές και ευρύτερα εφαρμοζόμενες στις χώρες της Ένωσης αρχές οικονομικής πολιτικής. Σε κείμενο που δημοσιεύτηκε φέτος το καλοκαίρι θεωρήθηκε ότι η Έκθεση «είναι εκτός τόπου και χρόνου» διότι διαπνέεται από «νεοφιλελεύθερες ιδεολογίες». Όμως η Ελλάδα ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνδεδεμένη οικονομικά και πολιτικά με τις χώρες της Ένωσης που εφαρμόζουν την οικονομία της αγοράς δεν έχει το περιθώριο να εφαρμόσει ένα δικό της οικονομικό πρότυπο που θα στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην κυριαρχία του κράτους.

Με άρθρο του στην εφημερίδα «Τα Νέα» ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης υπερασπίζεται την έκθεση Πισσαρίδη για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας και αναλύει διεξοδικά τα σημαντικά σημεία της.

«Η Έκθεση Πισσαρίδη είναι αυτή που δίνει την πληρέστερη εικόνα της ελληνικής οικονομίας, των προβλημάτων της και των προσπαθειών που θα πρέπει να καταβληθούν για ν’ αποκτήσει η Ελλάδα την αναπτυξιακή δυναμική για την υπέρβαση των προβλημάτων της και να επιτύχει την ομαλή εξέλιξή της στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

«Ως κεντρικό στόχο ορίζει τη συστηματική αύξηση του κατά κεφαλήν πραγματικού εισοδήματος, ώστε να συγκλίνει σταδιακά με τον μέσο ευρωπαϊκό όρο. Ως επιμέρους στόχοι ορίζονται κυρίως η αύξηση των συνολικών πάγιων επενδύσεων, των ιδιωτικών και δημοσίων δαπανών σε έρευνα και ανάπτυξη, η σταδιακή αύξηση των εξαγωγών, ο πολλαπλασιασμός των μεσαίων και μεγάλων επιχειρήσεων, ώστε να ενισχυθούν η παραγωγικότητα και οι εξαγωγές και, τέλος, η μεγαλύτερη συμμετοχή στην αγορά εργασίας των νέων και των γυναικών».

Το άρθρο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η «Έκθεση αποτελεί ένα σημαντικό βήμα για τη διαμόρφωση μιας συστηματικής προσπάθειας της χώρας. Η χώρα πολλές φορές στο παρελθόν δεν είχε πρόγραμμα και κατευθύνσεις για την ανάπτυξη. Η οικονομική πολιτική ήταν μόνο μέσο εκμετάλλευσης για πολιτικούς στόχους. Δεν έχουμε παρά να θυμηθούμε την καταστροφική εξέλιξη που άρχισε το 2005 και οδήγησε σε ελάχιστο χρόνο το 2010 στην καθολική αδυναμία της να παρακολουθήσει τις εξελίξεις της διεθνούς οικονομίας. Το Σχέδιο Πισσαρίδη παρά τις δυνατόν διαφορετικές αξιολογήσεις των προτάσεών του, την ανάδειξη και άλλων σημαντικών θεμάτων, που οφείλουμε να προσέξουμε, είναι μια αξιόλογη βάση για μια συστηματική προσπάθεια εξόδου από την κρίση».

Αναλυτικά το άρθρο του Κώστα Σημίτη στα «ΝΕΑ»:

Ο Πρωθυπουργός παρουσίασε την περασμένη Δευτέρα την Έκθεση Πισσαρίδη για την ελληνική οικονομία και αναφέρθηκε λεπτομερειακά στις προτάσεις της για να επιτευχθεί η ταχύτερη ανάπτυξη της χώρας. Η Έκθεση Πισσαρίδη είναι αυτή που δίνει την πληρέστερη εικόνα της ελληνικής οικονομίας, των προβλημάτων της και των προσπαθειών που θα πρέπει να καταβληθούν για ν’ αποκτήσει η Ελλάδα την αναπτυξιακή δυναμική για την υπέρβαση των προβλημάτων της και να επιτύχει την ομαλή εξέλιξή της στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ως κεντρικό στόχο ορίζει τη συστηματική αύξηση του κατά κεφαλήν πραγματικού εισοδήματος, ώστε να συγκλίνει σταδιακά με τον μέσο ευρωπαϊκό όρο. Ως επιμέρους στόχοι ορίζονται κυρίως η αύξηση των συνολικών πάγιων επενδύσεων, των ιδιωτικών και δημοσίων δαπανών σε έρευνα και ανάπτυξη, η σταδιακή αύξηση των εξαγωγών, ο πολλαπλασιασμός των μεσαίων και μεγάλων επιχειρήσεων, ώστε να ενισχυθούν η παραγωγικότητα και οι εξαγωγές και, τέλος, η μεγαλύτερη συμμετοχή στην αγορά εργασίας των νέων και των γυναικών.

Οι παραπάνω στόχοι δεν σημαίνουν μόνο ότι η Ελλάδα δεν έχει παρά να προσαρμοστεί στα πρότυπα της Ένωσης και να ακολουθήσει τις εξελίξεις της. Συνεπάγονται και κάτι πολύ διαφορετικό. Οι πολίτες της χώρας οφείλουν να καταβάλουν κάθε προσπάθεια να αξιοποιήσουν τις υπάρχουσες δυναμικές για να πετύχουν ταχύτερους ρυθμούς ανάπτυξης και ευρύτερη κοινωνική δικαιοσύνη.

Το «Σχέδιο» ακολουθεί και εκφράζει τις γενικότερα αποδεκτές και ευρύτερα εφαρμοζόμενες στις χώρες της Ένωσης αρχές οικονομικής πολιτικής. Σε κείμενο που δημοσιεύτηκε φέτος το καλοκαίρι θεωρήθηκε ότι η Έκθεση «είναι εκτός τόπου και χρόνου» διότι διαπνέεται από «νεοφιλελεύθερες ιδεολογίες». Όμως η Ελλάδα ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνδεδεμένη οικονομικά και πολιτικά με τις χώρες της Ένωσης που εφαρμόζουν την οικονομία της αγοράς δεν έχει το περιθώριο να εφαρμόσει ένα δικό της οικονομικό πρότυπο που θα στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην κυριαρχία του κράτους. Πρέπει να αναπτυχθεί στις συνθήκες του χώρου στον οποίο ανήκει τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά. Άλλωστε και ιστορικά συνδέεται με τον χώρο αυτό.

Εκείνο το οποίο οφείλει να επιδιώξει είναι η όποια οργάνωση της οικονομίας να συνεισφέρει σημαντικά στη βελτίωση του επιπέδου ζωής των εργαζομένων και στη δικαιότερη κατανομή του παραγόμενου πλούτου. Αυτό επιτυγχάνεται με συστηματική προσπάθεια και συνείδηση της ανάγκης για κοινωνική δικαιοσύνη. Πραγματοποιείται με τη συμμετοχή και επιρροή της στη διαμόρφωση της πολιτικής του ευρωπαϊκού χώρου που είναι εγγυητής τόσο της ασφάλειας όσο και της συμπαράστασής του στις οικονομικές της εξελίξεις.

Όπως προκύπτει από τα δημοσιευόμενα στατιστικά στοιχεία η Ελλάδα υστερεί σημαντικά σε πολλούς τομείς. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η αναλογία του χρέους προς το ακαθάριστο προϊόν της χώρας (ΑΕΠ). Το ΑΕΠ θα πρέπει να είναι υψηλότερο του χρέους σε μια αναπτυσσόμενη οικονομία και θα πρέπει να υπάρχουν προοπτικές διαρκούς επέκτασης των οικονομικών δραστηριοτήτων, ώστε να διατηρείται και να αυξάνεται η διαφορά προς το χρέος. Στην Ελλάδα όμως σύμφωνα με έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το χρέος είναι κατά πολύ υψηλότερο του ΑΕΠ. Υπολογίζεται ότι το 2021 θα είναι 199,6%, το 2022 193,1% και το 2023 187,3% του ΑΕΠ. Η αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος θα είναι αντικείμενο ιδιαίτερης συνεννόησης με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η υστέρηση της χώρας επιβεβαιώνεται και από σειρά άλλων στοιχείων. Κατατάσσεται 28η σε 33 χώρες όσον αφορά την επιλογή των ανώτατου διοικητικού προσωπικού. Το ποσοστό των μαθητών με χαμηλές επιδόσεις είναι πολύ υψηλότερο στην Ελλάδα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Οι ελληνικές εξαγωγές βιομηχανικών προϊόντων το 2019 ήταν 9,2% του ΑΕΠ ενώ για εννέα ευρωπαϊκές χώρες πληθυσμιακά συγκρίσιμες με την Ελλάδα ήταν 38,2%. Η αξία της αγροτικής παραγωγής ανά αγροτική εκμετάλλευση είναι από τις χαμηλότερες στην Ενωση. Η χαμηλή παραγωγικότητα έχει ως αποτέλεσμα και το πολύ χαμηλό εισόδημα των αγροτών. Το ποσοστό απασχόλησης στην Ελλάδα είναι περίπου 13 εκατοστιαίες μονάδες χαμηλότερο του ποσοστού στην Ευρωπαϊκή Ενωση των 15. Η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων είναι γενικά χαμηλή. Υπάρχουν βέβαια και θετικά στοιχεία. Ο ελληνικός τουρισμός συνεισέφερε το 20,8% του ΑΕΠ το 2019 (39 δισ. ευρώ). Η Ελλάδα κατέχει τη 13η θέση στον κόσμο από πλευράς διεθνών αφίξεων. Παρ’ όλ’ αυτά είναι γεγονός ότι υπάρχουν σημαντικά εμπόδια στην αναπτυξιακή της πορεία και είναι αναγκαίος ο σχεδιασμός πολιτικών που θα εξασφαλίσουν επιταχυνόμενη πρόοδο.

Η Έκθεση αφιερώνει ένα κεφάλαιο στην εργασία, αλλά και σε πολλά σημεία αναφέρεται στα προβλήματα των εργαζομένων. Κατά την Έκθεση το επιχειρηματικό υπόδειγμα στην Ελλάδα χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη μικρών και ατομικών επιχειρήσεων χαμηλής παραγωγικότητας. Το γεγονός αυτό επηρεάζει σημαντικά τη σχέση εργοδότη – εργαζομένου. Το ποσοστό απασχόλησης στην Ελλάδα είναι περίπου 13 εκατοστιαίες μονάδες χαμηλότερο του ποσοστού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γεγονός που ερμηνεύει και το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας. Ταυτόχρονα η σημαντική έκταση της παραοικονομίας (κατά ορισμένες εκτιμήσεις αντιστοιχεί στο 25% του ΑΕΠ) έχει ως αποτέλεσμα ένα σημαντικό ποσοστό εργαζομένων να μη δηλώνει την απασχόληση αποφεύγοντας έτσι την πληρωμή εισφορών για την κοινωνική ασφάλιση. Σημαντική βελτίωση της θέσης των εργαζομένων συναρτάται με την αύξηση του αριθμού των μεγάλων και μεσαίων επιχειρήσεων.

Απαραίτητη θεωρείται και η ριζική αναβάθμιση του συστήματος κατάρτισης τόσο των ανέργων όσο και των εργαζομένων, η διευκόλυνση της πληρέστερης ένταξης γυναικών στην αγορά εργασίας με αύξηση των αμοιβών τους.

Τέλος, στα σχετικά με τα θέματα εργασίας τονίζεται η βελτίωση της δομής και στόχευσης των κοινωνικών επιδομάτων, που σήμερα λειτουργούν ενίοτε και ως αντικίνητρα για την εργασία.

Η Έκθεση τονίζει, ότι η προοπτική μετασχηματισμού της οικονομίας με αύξηση της παραγωγικότητας και της εξωστρέφειας θα επιτρέψει τη σταδιακή σύγκλιση με τις άλλες οικονομίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα επιτρέψει όμως επίσης την πληρέστερη εκμετάλλευση των πλεονεκτημάτων που σχετίζονται με τα ειδικά χαρακτηριστικά της χώρας, όπως η γεωγραφική της θέση και η ύπαρξη ισχυρής ομογένειας και άλλου προσωπικού στο εξωτερικό.

Η Έκθεση αποτελεί ένα σημαντικό βήμα για τη διαμόρφωση μιας συστηματικής προσπάθειας της χώρας. Η χώρα πολλές φορές στο παρελθόν δεν είχε πρόγραμμα και κατευθύνσεις για την ανάπτυξη. Η οικονομική πολιτική ήταν μόνο μέσο εκμετάλλευσης για πολιτικούς στόχους. Δεν έχουμε παρά να θυμηθούμε την καταστροφική εξέλιξη που άρχισε το 2005 και οδήγησε σε ελάχιστο χρόνο το 2010 στην καθολική αδυναμία της να παρακολουθήσει τις εξελίξεις της διεθνούς οικονομίας. Το Σχέδιο Πισσαρίδη παρά τις δυνατόν διαφορετικές αξιολογήσεις των προτάσεών του, την ανάδειξη και άλλων σημαντικών θεμάτων, που οφείλουμε να προσέξουμε, είναι μια αξιόλογη βάση για μια συστηματική προσπάθεια εξόδου από την κρίση».

ΠΗΓΗ: thepressproject.gr