Γεράσιμος Λιβιτσάνος

▸ Διάτρητοι οι έλεγχοι, καθυστερούν οι εμβολιασμοί, τρύπιο το ΕΣΥ

Σε ολοένα μεγαλύτερη διάσταση βρίσκεται η πραγματικότητα από το κυβερνητικό αφήγημα για ένα καλοκαίρι περιορισμού της πανδημίας μέσω των εμβολίων και τουριστικής ανάπτυξης. Όσο περνούν οι εβδομάδες, οι χαμηλοί ρυθμοί του εμβολιασμού και η ανυπαρξία υποδομών υγείας –ιδίως στην περιφέρεια– εκθέτουν την κυβέρνηση που πασχίζει με θριαμβολογίες για το «πράσινο πιστοποιητικό» να «κουκουλώσει» την πραγματική εικόνα. Ενώ η κυβέρνηση συνεχίζει να αθροίζει… τσιμπήματα βελόνας, μιλώντας για πάνω από 6 εκατομμύρια εμβολιασμούς η πραγματικότητα λέει ότι οι πλήρως εμβολιασμένοι πολίτες μετά βίας ξεπερνούν τα 2,5 εκατομμύρια. Δεδομένο που λέει ότι μόλις το 24 με 25% του πληθυσμού καλύπτεται από το εμβόλιο, ποσοστό πολύ μακριά από το 70 ή το 80% που απαιτείται για να μπορεί κανείς να μιλά για «τείχος ανοσίας» απέναντι στην πανδημία. Άλλωστε, ο ίδιος ο υπεύθυνος για τους εμβολιασμούς Μάριος Θεμιστοκλέους παραδέχθηκε την προηγούμενη εβδομάδα πως «υπάρχει μεγαλύτερη ζήτηση από ό,τι είναι η προσφορά των εμβολίων». Εκθέτοντας έτσι την κυβέρνηση, που –εμμέσως πλην σαφώς– υποστηρίζει ότι αιτία για την καθυστέρηση των εμβολιασμών είναι η απροθυμία των πολιτών, παραπέμποντας στη γνωστή θεωρία της «ατομικής ευθύνης».

Ανεξαρτήτως των συνθηκών, η κυβέρνηση φαίνεται αποφασισμένη φέτος το καλοκαίρι να λειτουργήσει με ένα αποκλειστικό κριτήριο: Την κερδοφορία των μεγάλων ξενοδοχειακών ομίλων και των ακτοπλόων εφοπλιστών. δηλαδή ενός πολύ σημαντικού τμήματος του εγχώριου κεφαλαίου. Έτσι, το σχέδιο για το άνοιγμα του τουρισμού προχωρά δίχως τη στοιχειώδη πρόληψη για το πώς δεν θα υπάρξει το φθινόπωρο ένα ακόμη κύμα πανδημίας. Χωρίς να μπορεί να αποκλειστεί ότι αυτό θα εκδηλωθεί ακόμη και τους θερινούς μήνες.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι έλεγχοι βασίζονται στα περίφημα self test και όχι στα μοριακά τεστ που είναι πολύ πιο αξιόπιστα. Μάλιστα, τα τελευταία συνεχίζουν να μην συνταγογραφούνται, προκειμένου να ενισχυθεί η πελατεία των ιδιωτικών κέντρων και νοσοκομείων. Επίσης, κανένα ουσιαστικό μέτρο δεν έχει ληφθεί για την υγειονομική υποδομή των νησιών και των τουριστικών προορισμών —με εξαίρεση κάποιες σκόρπιες μετατάξεις που δεν μπορούν να θεωρηθούν μηχανισμός ελέγχου και αντιμετώπισης μιας τέτοιας πανδημίας. Όλα αυτά η κυβέρνηση προσπαθεί να τα καλύψει με το περίφημο «πράσινο πιστοποιητικό». Το νομοσχέδιο που προβλέπει τις διοικητικές και τεχνικές λεπτομέρειες για τη δημιουργία του σχετικού μηχανισμού ψηφίστηκε την προηγούμενη εβδομάδα στη βουλή με την θετική ψήφο και του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ. Στη συνεδρίαση εμφανίστηκε και ο πρωθυπουργός, που εμμέσως παραδέχθηκε το πρόβλημα στους εμβολιασμούς, αναλώνοντας την παρέμβασή του σε μελλοντικά «προνόμια των εμβολιασμένων». Παράλληλα, θέλησε  να παρουσιάσει το «πράσινο πιστοποιητικό» ως τη λύση που θα περιορίσει το υγειονομικό ρίσκο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης και τα «ανοίγματα» δραστηριοτήτων εξετάζονται σε εβδομαδιαία βάση. Το Μέγαρο Μαξίμου δηλώνει αποφασισμένο κάθε εβδομάδα να λαμβάνει νέα μέτρα, διαβεβαιώνοντας τους παράγοντες της τουριστικής αγοράς πως το φετινό καλοκαίρι δεν θα συνιστά μια «μαύρη τρύπα» στα κέρδη τους αλλά και στα δημοσιονομικά έσοδα. Μάλιστα, δεν είναι λίγες και οι πιέσεις που καταγράφονται στο εσωτερικό της ΝΔ από βουλευτές της περιφέρειας που λειτουργούν κατά βάση ως εκπρόσωποι συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων.

πηγη: prin.gr

Στις 9 του μακαρίτη

Πριν καλά-καλά υφεθεί το τρίτο κύμα της πανδημίας, η κυβέρνηση βιάζεται να τελειώνει αυτό που άφησε στη μέση. Εδώ και αρκετές μέρες πληρωμένα ΜΜΕ, κυβερνητικοί παράγοντες και ο ίδιος ο πρωθυπουργός προλειαίνουν το έδαφος. Το σύνθημα για το «νέο ΕΣΥ» δόθηκε, μόνο που δεν είναι καθόλου νέο, μιας και μυρίζει ναφθαλίνη, βγαλμένο από τη ντουλάπα των πρώτων Μνημονιακών χρόνων.Τα παρακάτω δεν ακούγονται πρώτη φορά. Αποτελούν κεντρικό άξονα του προεκλογικού προγράμματος της ΝΔ, διακαείς πόθους των μεγαλοκλινικαρχών, δεσμεύσεις του του Μνημονιακού πλαισίου, που δεν αμφισβητήθηκαν ούτε από την προηγούμενη κυβέρνηση, κατευθύνσεις της Ε.Ε για την «Υγεία του 21^ου αιώνα». Ας θυμηθούμε την ημερίδα του ΠΙΣ λίγες μόνο εβδομάδες πριν το πρώτο κρούσμα κορονοϊού στη χώρα.

«Συνεργασία» δημόσιου και ιδιωτικού τομέα

Τι μας λένε; «Κάναμε βήματα συνεργασίας με τον ιδιωτικό τομέα σε συνθήκες δύσκολες.Είναι πολύ ενδιαφέρον για την επόμενη μέρα και πρέπει να αξιολογηθεί πώς δούλεψαν μαζί κράτος και ιδιωτικός τομέας.» (Κ.Μητσοτάκης)

Ποια είναι η αλήθεια; Στη διάρκεια της πανδημίας αναδείχτηκε με τον πιο ξεδοιάντροπο τρόπο ο παρασιτικός, αντικοινωνικός και καθαρά κερδοσκοπικός χαρακτήρας του μεγάλου ιδιωτικού τομέα. Το Δημόσιο σύστημα υγείας, βγαίνοντας διαλυμένο από τη Μνημονιακή δεκαετία, αποτέλεσε αποκούμπι για το λαό, έσωσε ό, τι μπορούσε να σωθεί, ενώ ο ιδιωτικός τομέας έσωσε εαυτόν και τα κέρδη του, λιποτακτώντας κυριολεκτικά από την μεγαλύτερη υγειονομική κρίση μετά τον πόλεμο. Χωρίς την παρέμβαση του κράτους υπέρ των μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων, οι τελευταίοι δεν θα έμεναν covid-free, κερδίζοντας τόσα πολλά στην πλάτη του λαού από την υγειονομική κρίση. Δεν δούλεψαν μαζί. Δούλεψε το ιδιωτικό εις βάρος του δημοσίου και της κοινωνίας.

ΣΔΙΤ

Τι μας λένε; «Το σύστημα υγείας πρέπει να βρει νέους τρόπους συνεργασίας με τον ιδιωτικό τομέα, δεν είναι υποχρεωτικό να είναι μόνο κρατικό, αλλά ποιοτικό» (Κ.Μητσοτάκης)

Ποια είναι η αλήθεια; Επαναφέρουν ξαναζεσταμένο το πιάτο των ιδιωτικοποιήσεων και των ΣΔΙΤ. Ήδη στο Ασκληπιείο Βούλας ετοιμάζεται το ξεπούλημα σε Ελβετούς επενδυτές. Τα ΣΔΙΤ είναι ζημιογόνα τόσο για το κράτος, όσο και για ασθενείς και υγειονομικούς. Στην Αγγλία / NHS και στις σκανδιναβικές χώρες ακόμα και οι πιο φανατικοί υποστηρικτές τους, είναι πλέον επιφυλακτικοί .

Τι μας κρύβουν; Η CVC Capital Partners, παγκόσμιος επενδυτικός κολοσσός που δραστηριοποιείται και στο χώρο της Υγείας, ήρθε να επενδύσει στις στάχτες που άφησαν πίσω τους 10 χρόνια Μνημονιακών περικοπών, οικονομικού στραγγαλισμού και απαξίωσης του ΕΣΥ. Μόνο σύμπτωση δεν είναι το γεγονός ότι από το 2017 που οι δημόσιες δαπάνες για την Υγεία έφταναν σε ιστορικό χαμηλό, ο κολοσσός έχει επενδύσει 750 εκατ.ευρώ, εξαγοράζοντας διαδοχικά την Εθνική Ασφαλιστική, το Metropolitan, το Ιασώ General και το Υγεία.

Ιδιωτική ασφάλιση

Τι μας λένε;  «Στην Ελλάδα το 2019 δαπανήθηκαν για την Υγεία 14,4 δις ευρώ εκ των οποίων 8 δις από το κράτος, 700 εκατομμύρια από τις ασφαλιστικές εταιρείες και 5,7 δις από την τσέπη του λαού…Πρέπει να ξέρουμε τι καλύπτει η δημόσια, κοινωνική ασφάλιση και τι καλύπτει η ιδιωτική, να μην υπάρχει επικάλυψη…Πρέπει να δοθούν κίνητρα για να κάνει ο κόσμος ιδιωτική ασφάλεια» (Α. Σαρρηγεωργίου, πρόεδρος Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιριών)

Ποια είναι η αλήθεια;  Επομένως, σύμφωνα με το σκεπτικό του, για να πληρώνουμε λιγότερα για την υγεία μας, πρέπει να κάνουμε ιδιωτικά ασφαλιστήρια, ώστε μέσω σύμπραξης του ΕΟΠΥΥ με τις ιδιωτικές ασφαλιστικές να μειωθεί το κόστος. Άλλωστε, το έδαφος είναι προετοιμασμένο από την προηγούμενη κυβέρνηση που θέσπισε τα DRG, συνέχεια των ΚΕΝ, σύστημα ενιαίας κοστολόγησης ιατρικών πράξεων που αντιμετωπίζει τα δημόσια και ιδιωτικά νοσοκομεία ως ισότιμους παρόχους υπηρεσιών υγείας προς τον ΕΟΠΥΥ. Η κατεύθυνση είναι, επειδή οι νοσηλείες σε ιδιωτικά νοσοκομεία κοστίζουν περισσότερο για τις ιδιωτικές ασφαλιστικές, οι τελευταίες να έχουν το δικαίωμα χρήσης κλινών και προσωπικού στα δημόσια νοσοκομεία για τους ασφσλισμένους τους.

Τι μας κρύβουν;Η χώρα μας έχει τις μεγαλύτερες ιδιωτικές δαπάνες υγείας γιατί πολύ απλά έχει τις χαμηλότερες δημόσιες λόγω των Μνημονιακών περικοπών. Από το 2009 έως το 2018 οι δημόσιες δαπάνες υγείας υπέστησαν αθροιστική μείωση 7,74 δις , δηλαδή 52%.

Κλεισίματα νοσοκομείων

Τι μας λένε; «Είναι προβληματικό να έχουμε νοσοκομεία σε κοντινή απόσταση που υπολειτουργούν…..δεν έχουμε έλλειψη προσωπικού αλλά κακή κατανομή κλπ». (Κ. Μητσοτάκης)

Ποια είναι η αλήθεια;Σκοπός τους είναι η περαιτέρω συρρίκνωση του ΕΣΥ και το κλείσιμο νοσοκομείων, με πρόφαση τον ρεαλισμό προβληματικών καταστάσεων που οι ίδιοι δημιούργησαν εδώ και δεκαετίες. Ο άναρχος σχεδιασμός που δεν βασίζεται σε υγειονομικό χάρτη αναγκών, αλλά σε εξυπηρέτηση τοπικιστικών συμφερόντων είναι δικό τους επίτευγμα. Το ότι έφτασαν να υπολειτουργούν λόγω εγκατάλειψης και να απαξιώνονται στα μάτια των τοπικών κοινωνιών είναι επίσης δικό τους επίτευγμα. Οι ελλείψεις σε μόνιμο ιατρικό προσωπικό ξεπερνούσαν τις 8.000 προ πανδημίας.

Τι μας κρύβουν;Αν δεν υπήρχαν αυτά τα νοσοκομεία, έστω με ελλείψεις, οι εκατοντάδες ασθενείς που νοσηλεύτηκαν σε αυτά θα επιβάρυναν ακόμα περισσότερο τα κεντρικά νοσοκομεία,  η θνητότητα θα εκτινασσόταν σε δυσθεώρητα ποσοστά. Τι θα είχε συμβεί αν δεν υπήρχαν τα νοσοκομεία Μεσολογγίου, Πύργου, Αιγίου, τα περιφερειακά νοσοκομεία της Β.Ελλάδας; Αντίστροφα, πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα αν δεν είχαν κλείσει νοσοκομεία όπως τα Λοιμωδών, το Νοσημάτων Θώρακος στην Πάτρα κτλ ; Γιατί δεν ξεκινά η συζήτηση από το πόσες νοσοκομειακές κλίνες ανά 100.000 κατοίκους έχει η Ελλάδα σε σύγκριση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο; Να θυμίσουμε την αντίστοιχη συζήτηση για τις κλίνες ΜΕΘ πριν και μετά την πανδημία;

Αντί να απολογούνται και να λογοδοτούν για τις εγκληματικές ευθύνες τους που κόστισαν τη ζωή σε χιλιάδες συμπολίτες μας και γονάτισαν το λαό και την οικονομία, κάνουν νόμο αυτές ακριβώς τις εμμονικές ιδεοληψίες που προκάλεσαν  αυτόν τον όλεθρο.

Αντί να βρίσκονται στο σκαμνί της λαϊκής κρίσης όλες οι κυβερνήσεις, οι πολιτικές και το ασφυκτικό πλαίσιο Μνημονίων-επιτροπείας, που εκκινήσαμε με ένα ΕΣΥ αθωράκιστο προ πανδημίας, μπαίνει αθόρυβα η ταφόπλακα της οριστικής του διάλυσης, πριν καν τελειώσει η πανδημία.

Αντί η αξιωματική αντιπολίτευση να απολογείται για τα πεπραγμένα της, που διαφημίζει ότι διαχειρίστηκε πιο μαλακά τη μιζέρια της υποχρηματοδότησης και υποστελέχωσης, χωρίς παρέκκλιση από τις προβλέψεις των Μνημονίων, στρώνοντας το δρόμο για τη σημερινή, ψαρεύει στα θολά νερά, υποσχόμενη «νέα κοινωνικά συμβόλαια για το ΕΣΥ».

Αντί να στηριχθούν στοιχειωδώς «οι δικοί μου ήρωες, τους οποίους πρέπει να αναδείξουμε και να φροντίσουμε και όταν περάσει η σημερινή τρέλα», όπως έγραφε ο Παπαχελάς στις 5.4.20. αυτούς που κράτησαν όρθιο το ΕΣΥ με αυταπάρνηση, υλοποιώντας κατ’ ελάχιστο τις δικές τους δεσμεύσεις για μονιμοποίηση των συμβασιούχων και ένταξη στα ΒΑΕ, ανοίγουν τον Ασκό του Αιόλου, στοχοποιώντας μας για την αυξημένη θνητότητα.

Μόνο το ΕΣΥ μπορεί να σώσει το Λαό. Μόνο ο Λαός μπορεί να σώσει το ΕΣΥ.

Οργάνωση – Αντίσταση -Αγώνας για Δημόσια Δωρεάν Υγεία για όλο το Λαό, για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας των υγειονομικών

πηγη: kommon.gr

Την «άδεια» της έδωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο ελληνικό «σχέδιο ανάκαμψης Ελλάδα 2.0» στο πλαίσιο του λεγόμενου Μηχανισμού Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (RRF) της ΕΕ. Τις σχετικές ανακοινώσεις έκανε η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν στις κοινές δηλώσεις που έγιναν μαζί με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη στην Αρχαία Αγορά της Αθήνας.

Για σχέδιο 175 επενδύσεων, έργων και μεταρρυθμίσεων έκανε λόγο ο Κ. Μητσοτάκης και ισχυρίστηκε ότι το συνολικό ποσό από το ΕΣΠΑ και τις ιδιωτικές επενδύσεις θα φτάσει τα 100 δισ. ευρώ σε ορίζοντα 7ετίας.

Η Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν αναφέρθηκε και στην «πράσινη συμφωνία» που προωθεί η ΕΕ μέσω του Μηχανισμού Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, Πρόκειται για τις επενδύσεις των επιχειρηματικών ομίλων που θα φέρουν μαζί πανάκριβο ηλεκτρικό «πράσινο ρεύμα» και «πράσινους» έμμεσους φόρους στους εργαζόμενους. 

Τι είναι λεγόμενο  «σχέδιο ανάκαμψης»; 

Το είχε εξηγήσει ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ Άκης Σκέρτσος κατά τη διάρκεια της  παρουσίασης του (διαβάστε αναλυτικά εδώ). 

«Είναι ένα συνεκτικό σχέδιο επενδύσεων και μεταρρυθμίσεων που έχει σαν στόχο να κάνει update στο λειτουργικό της χώρας, στο software και το hardware της Ελλάδας. Για να μιλήσουμε στη γλώσσα των νέων, καθώς αυτό είναι ένα σχέδιο που αφορά πρωτίστως το μέλλον και άρα τους ίδιους, είναι κάτι σαν τις ανανεώσεις που έρχονται κάθε τόσο στις εφαρμογές του κινητού μας για να βελτιώσουν τις αρχικές εργοστασιακές του ρυθμίσεις».

Με αυτόν τον δήθεν… νεανικό τρόπο το είχε περιγράψει περιέγραψε ο πρώην γενικός διευθυντής του ΣΕΒ και εκλεκτό στέλεχος της κυβέρνησης Μητσοτάκη το λεγόμενο «Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας».  Μάλλον μπερδεύτηκε, τότε, ο κύριος υφυπουργός και νόμιζε πως ήταν σε ημερίδα του ΣΕΒ, όταν υποστήριζε ότι πρέπει «να δημιουργήσουμε τη νέα καλύτερη εκδοχή της χώρας μας, τη version 2 της Ελλάδας. Και το timing είναι ιδανικό, ακριβώς πάνω στη συμπλήρωση 200 χρόνων από τον αγώνα της ανεξαρτησίας».

Ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, στο ίδιο κλίμα, τότε, το είχε χαρακτήρισε «ιστορικό» και ισχυρίστηκε πως το το ελληνικό σχέδιο για τη χρηματοδότηση από το Ταμείο Ανάκαμψης της ΕΕ είναι «ένας πολύ καλά μελετημένος οδικός χάρτης με 170 έργα, επενδύσεις και μεταρρυθμίσεις». Δεν μπόρεσε φυσικά να κρύψει ότι «αποτελεί ένα πραγματικό εθνικό σχέδιο που πατά πάνω στις προτεραιότητες του σχεδίου Πισσαρίδη» (για το σχέδιο Πισσαρίδη διαβάστε εδώ). 

Τι είναι τελικά αυτό το Σχέδιο; Ένα νέο υπερμνημόνιο με τη γνωστή συνταγή: Εκατομμύρια ευρώ στους επιχειρηματικούς ομίλους (με τα επιχειρήματα περί ανάπτυξης …για όλους) και ακόμα χειρότερες εργασιακές σχέσεις (προς όφελος της διαβόητης ανταγωνιστικότητας). 

Αυτή τη φορά το ζεστό χρήμα (τα 30 πλέον δισεκατομμύρια ευρώ) – «κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα νέο ΕΣΠΑ» το περιέγραψε ο Κ. Μητσοτάκης – θα έχει έχει κατεύθυνση τη λεγόμενη «ψηφιακή» μετάβαση και την πράσινη «ανάπτυξη», δηλαδή τις πράσινες μπίζνες με δήθεν περιβαλλοντική ανησυχία και σκοπό την αλλαγή των τεχνολογιών που θα φέρουν υψηλότερη κερδοφορία. 

Συγκεκριμένα: Στον πρώτο πυλώνα της «πράσινης μετάβασης» 6 δισ. ευρώ, στον δεύτερο πυλώνα της «ψηφιακής μετάβασης» 2,1 δισ. ευρώ, στον τρίτο πυλώνα για την «απασχόληση, τις δεξιότητες και την κοινωνική συνοχή» 5,2 δισ. ευρώ και στον τέταρτο («επενδύσεις και ο μετασχηματισμός της οικονομίας») 4,8 δισ. ευρώ. Περίπου 18,2 δισ. ευρώ θα είναι οι επιδοτήσεις και περίπου 12,7 δισ. ευρώ τα δάνεια. 

Στα παραπάνω προσθέστε και το αντεργατικό νομοσχέδιο- έκτρωμα που ψήφισε, χθες, η κυβέρνηση. Πάει μαζί με τέτοιου είδους ανάκαμψη.  Ακόμα κι αν υλοποιήσει μέρος του σχεδίου για τους εργαζόμενους οι συνθήκες προβλέπονται ακόμα χειρότερες από τις σημερινές, διότι συνοδευτικό του νεοφιλελεύθερου σχεδίου είναι το έκτρωμα που φέρνει η κυβέρνηση για τα εργασιακά, καταργώντας επίσημα το 8ωρο φέρνοντας τη 10ωρη εργασία. 

πηγη: imerodromos.gr

Λίγο περισσότερο από τρεις ώρες κράτησαν οι συνομιλίες των προέδρων ΗΠΑ και Ρωσίας με το πρώτο ραντεβού Μπάιντεν-Πούτιν να είναι αισθητά μικρότερο από το αναμενόμενο.

Η πρώτη συνάντηση ξεκίνησε περίπου στις 3 ώρα Ελλάδας και κράτησε σχεδόν δυόμιση ώρες, ενώ σε αυτή συμμετείχαν οι υπουργοί Εξωτερικών των δύο κρατών, Άντονι Μπλίνεκν και Σεργκέι Λαβρόφ.

Μετά από ένα μικρό διάλλειμα ξεκίνησε η δεύτερη, διευρυμένη, συνάντηση των δύο προέδρων. Από ρωσικής πλευράς συμμετείχαν ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ και ο αναπληρωτής του Σεργκέι Ριαμπκόφ, ο εκπρόσωπος τύπου του Ρώσου προέδρου Ντμίτρι Πεσκόφ, ο σύμβουλος του Ρώσου προέδρου Γιούρι Ουσακόφ και ο αρχηγός του Γενικού επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων και πρώτος αναπληρωτής του υπουργού Αμύνης στρατηγός Βαλέρι Γκεράσιμοφ. Επίσης για τις συνομιλίες με θέμα τα περιφερειακά ζητήματα, που αφορούσαν την Ουκρανία και την Συρία, είχαν προσκληθεί αντίστοιχα στην συνάντηση κορυφής ο αναπληρωτής της διοίκησης της ρωσικής προεδρίας Ντμίτρι Κόζακ και ο ειδικός απεσταλμένος του Ρώσου προέδρου για τη διευθέτηση της συριακής κρίσης Αλεξάντρ Λαβρέντιεφ.

Στη σύνθεση της αμερικανικής αντιπροσωπείας σύμφωνα με το τηλεοπτικό δίκτυο CNN συμμετείχαν ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν, ο σύμβουλος του Αμερικανού προέδρου επί θεμάτων εθνικής ασφαλείας Τζέικ Σάλιβαν, ο διευθυντής αρμόδιος για θέματα Ρωσίας και Κεντρικής Ασίας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας παρά το Λευκώ Οίκω Έρικ Γκριν, καθώς και η υφυπουργός Εξωτερικών αρμόδια για πολιτικές υποθέσεις Βικτόρια Νούλαντ. Επίσης στη συνάντηση κορυφής έδωσαν το «παρών» και οι πρέσβεις των δύο χωρών Ανατόλι Αντόνοφ και Τζον Σάλιβαν.

Επιστρέφουν οι πρεσβευτές σε Ουάσινγκτον και Μόσχα

Σύμφωνα με τις πρώτες λεπτομέρειες που έχουν διαρρεύσει Τζο Μπάιντεν και Βλαντιμίρ Πούτιν συμφώνησαν στην επανεκκίνηση των διαπραγματεύσεων για τον έλεγχο της κούρσας εξοπλισμών και στην επανέναρξη των διπλωματικών σχέσεων με την επιστροφή του πρεσβευτών των δύο χωρών σε Ουάσινγκτον και Μόσχα.

Οι δύο πρόεδροι, όπως ήταν ήδη γνωστό, δεν έκαναν κοινές δηλώσεις, ενώ λίγο μετά τις 7.30 ολοκληρώθηκε η συνέντευξη Τύπου του Βλαντιμίρ Πούτιν και θα ακολουθήσει εκείνη του Τζο Μπάιντεν.

«Μιλάμε την ίδια γλώσσα, αλλά δεν είμαστε φίλοι»

Ο Ρώσος πρόεδρος χαρακτήρισε τις συζητήσεις ως «αρκετά εποικοδομητικές, χωρίς εχθρότητα» και σημείωσε ότι ο συμφώνησαν στο να ξεκινήσουν διαβουλεύσεις για την κυβερνοασφάλεια, μετά από μια σειρά κυβερνοεπιθέσεων με βάση τη Ρωσία κατά μεγάλων εταιρειών.

«Πολλές από τις θέσεις μας αποκλίνουν, αλλά σε κάθε περίπτωση πιστεύω ότι οι δυο πλευρές έδειξαν αποφασιστικότητα να προσπαθήσουν να καταλάβουν η μία την άλλη και να συγκλίνουν», είπε ο Βλαντιμίρ Πούτιν, προσθέτοντας ότι συζητήθηκε το ζήτημα της Ουκρανίας, χωρίς να δίνει περαιτέρω λεπτομέρειες.

Σε ερώτηση σχετικά με τον Αλεξέι Ναβάλνι, ο Ρώσος ηγέτης, αρνούμενος καν να προφέρει το όνομα του φυλακισμένου πολιτικού πολέμιου του, μάλλον θυμωμένος απάντησε ότι πρόκειται για ένα άτομο που έχει παραβιάσει τους νόμους, ότι υποκινεί την κοινή γνώμη σε επανάσταση, συγκρίνοντας μάλιστα την πιθανότητα βίας στους δρόμους της Ρωσίας με τα «φοβερά γεγονότα» που έγιναν στη διάρκεια των αντιρατσιστικών διαδηλώσεων στις ΗΠΑ.

Είπε, ακόμη, ότι συζητήθηκαν θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, φροντίζοντας, όμως, να υπογραμμίσει ότι ο προκάτοχος του Αμερικανού προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ, είχε «διαφορετική άποψη» για το θέμα αυτό. Και συνέχισε επικρίνοντας τις ΗΠΑ για το δικό της ιστορικό στα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως το Γκουαντάναμο και τις πολύνεκρες επιθέσεις ενόπλων λόγω της κουλτούρας στο θέμα της οπλοκατοχής.

Επιτέθηκε, πάντως, και σε δημοσιογράφο που τον ρώτησε γιατί όλοι οι πολιτικοί του αντίπαλοι είτε πεθαίνουν είτε σαπίζουν στη φυλακή, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η αμερικανική κυβέρνηση καταδιώκει και συλλαμβάνει τους συμμετέχοντες στην εισβολή στο Καπιτώλιο στις 6 Ιανουαρίου, επειδή τόλμησαν να κάνουν πορεία στο Κογκρέσο με «πολιτικά αιτήματα».

Είπε, τέλος ότι ο Μπάιντεν δεν τον προσκάλεσε στον Λευκό Οίκο, αλλά χαρακτήρισε τον Αμερικανό πρόεδρο «έναν ισορροπημένο επαγγελματία»

Για το εάν η σύνοδος αυτή άνοιξε μια πόρτα σε ένα νέο σκηνικό στις Αμερικανο-ρωσικές σχέσεις, ο Πούτιν είπε ότι «είναι δύσκολο να το πει κανείς αυτό» και ότι «όλα όσα έχουν να κάνουν με την επιδείνωση των σχέσεων, προκλήθηκαν από τις ΗΠΑ και όχι από εμάς». Και μετά πρόσθεσε: «Δεν υπάρχει ευτυχία στη ζωή. Υπάρχει μόνο μια οφθαλμαπάτη στον ορίζοντα. Οπότε αυτό θα εκτιμήσουμε»

«Έκανα όσα είχα πει»

Από την πλευρά του ο Αμερικανός πρόεδρος έκανε λόγο για «θετικούς τόνους» στη συνάντηση με τον Ρώσο ομόλογό του για να προσθέσει ότι προειδοποίησε τον Βλαντιμίρ Πούτιν ενάντια σε οποιαδήποτε παρέμβαση στις αμερικανικές εκλογές.

«Είπα με σαφήνεια ότι δεν θα ανεχτούμε απόπειρες παραβίασης της δημοκρατικής κυριαρχίας μας ή αποσταθεροποίησης των δημοκρατικών εκλογών μας και ότι θα απαντήσουμε», τόνισε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου για να υπογραμμίσει «έκανα όσα είχα πει».

Επισήμανε ότι ένας νέος Ψυχρός Πόλεμος δεν είναι προς το συμφέρον κανενός, ενώ ξεκαθάρισε ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα θα βρίσκονται πάντα στο τραπέζι. 

«Πώς μπορώ να είμαι πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών και να μην καταγγέλλω την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;» διερωτήθηκε για να προσθέσει ότι οι ενέργειες του Βλαντιμίρ Πούτιν «υποβαθμίζουν» τη θέση της χώρας στην παγκόσμια σκηνή. «Πώς θα φαινόταν αν εμείς εμπλεκόμαστε σε δραστηριότητες στις οποίες εμπλέκεται εκείνος; Υπονομεύεται η υπόληψη μιας χώρας που επιδιώκει απελπισμένα να διασφαλίσει ότι θα διατηρήσει τη φήμη της ως μεγάλης παγκόσμιας δύναμης», πρόσθεσε.

Ο Τζο Μπάιντεν, πάντως, απέρριψε ως «αστεία» τη σύγκριση που επιχείρησε να κάνει ο Βλαντιμίρ Πούτιν μεταξύ της σύλληψης του Ναβάλνι και εκείνων των διαδηλωτών που εισέβαλαν στο Καπιτώλιο.

Υποστήριξε ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ της εισβολής στο Καπιτώλιο με όπλα και με απειλές κατά αστυνομικών και των διεκδικήσεων του Ναβάλνι για ελεύθερες και δίκαιες εκλογές.

πηγη: efsyn.gr

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των δημοσιογράφων στο λιμάνι οι αγανακτισμένοι επιβάτες στράφηκαν εναντίον των πλοιοκτητών όχι των απεργών . Αποδείχτηκε πως δεν περνάει ο εργοδοτικός κανιβαλισμός και πως η κοινωνία είναι ενάντια στο νομοσχέδιο-τερατούργημα

Παραθέτουμε ορισμένες από τις αντιδράσεις επιβατών:

«Εμείς δεν τα βάζουμε με τον κόσμο που κάνει απεργία»
«Δεν έχω θέμα με τους απεργούς»
«Μπράβο που κάνουν απεργία»
«Πρέπει η εταιρία να πάρει την ευθύνη»
«Μας κουβάλησε η εταιρία για να ασκήσουμε πίεση στους απεργούς»
«Η εταιρία θέλει να χτυπήσει την απεργία»
«Εργαζόμενοι είμαστε όλοι και το νομοσχέδιο είναι σφαγείο»
«Εγώ τους καταλαβαίνω. Δίκιο έχουν οι απεργοί»
«Μας μειώνουν τα πάντα. Θα δουλεύουμε σαν είλωτες.»
«Καλά κάνουν και απεργούν. Κι εγώ εδώ θα καθίσω. Επίτηδες. Να μείνω μαζί τους!»

πηγη: pandiera.gr

Μαριάννα Σπανού

Ακόμη μια έρευνα αποκαλύπτει το πιο επικίνδυνο τρόφιμο για την υγεία της καρδιάς μας. Δείτε πόσα γραμμάρια την εβδομάδα είναι επικίνδυνα και τι πρέπει να αποφεύγετε

Παγκόσμια μελέτη επιστημόνων του Πανεπιστημίου McMaster βρήκε μια σύνδεση ανάμεσα στην κατανάλωση επεξεργασμένου κρέατος και τον υψηλότερο κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων, χωρίς, όμως, να ισχύει το ίδιο και για το μη επεξεργασμένο κόκκινο κρέας και τα πουλερικά.

Όπως αναφέρεται στη σχετική δημοσιευση στο American Journal of Clinical Nutrition, οι πληροφορίες προκύπτουν από τη διατροφή και τα αποτελέσματα υγείας 134.297 ανθρώπων από 21 χώρες των πέντε ηπείρων, τους οποίους παρακολούθησαν οι ερευνητές για δεδομένα σχετικά με την κατανάλωση κρέατος και τις καρδιαγγειακές ασθένειες.

Μετά την παρακολούθηση των συμμετεχόντων για σχεδόν μία δεκαετία, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η κατανάλωση περισσότερων από 150 γραμμαρίων επεξεργασμένου κρέατος την εβδομάδα σχετιζόταν με 46% υψηλότερο κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων και 51% υψηλότερο κίνδυνο θανάτου σε σύγκριση με όσους δεν κατανάλωναν καθόλου επεξεργασμένο κρέας.

Ωστόσο, οι ερευνητές βρήκαν ότι η μέτρια κατανάλωση μη επεξεργασμένου κρέατος είχε ουδέτερη επίδραση στην υγεία.

«Τα στοιχεία για τον συσχετισμό ανάμεσα στην πρόσληψη κρέατος και τις καρδιαγγειακές παθήσεις δεν είναι σαφή, γι’αυτό και θελήσαμε να κατανοήσουμε καλύτερα τους συσχετισμούς ανάμεσα στην κατανάλωση μη επεξεργασμένου κόκκινου κρέατος, πουλερικών και επεξεργασμένου κρέατος με σοβαρά καρδιαγγειακά περιστατικά και θνησιμότητα», εξηγεί ο Romaina Iqbal, πρώτος συγγραφέας της μελέτης και αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Aga Khan του Πακιστάν.

«Το σύνολο των διαθέσιμων δεδομένων υποδεικνύει ότι η κατανάλωση μέτριας ποσότητας μη επεξεργασμένου κρέατος ως κομμάτι ενός υγιεινού διατροφικού μοτίβου πιθανότατα δεν είναι επιβλαβής», αναφέρει με τη σειρά του ο Mahshid Dehghan, ερευνητής Ερευνητικού Ινστιτούτου για την Υγεία του Πληθυσμού (PHRI) του Πανεπιστημίου McMaster.

Η μελέτη Prospective Urban Rural Epidemiology (PURE) που ξεκίνησε το 2003 είναι η πρώτη πολυεθνική μελέτη που παρέχει πληροφορίες για τον συσχετισμό ανάμεσα στην κατανάλωση μη επεξεργασμένου και επεξεργασμένου κρέατος και τα αποτελέσματα υγείας ανθρώπων από χώρες χαμηλού, μεσαίου και υψηλού εισοδήματος.

«Η μελέτη PURE εξετάζει ενδελεχώς πιο ευρείς πληθυσμούς και μοτίβα διατροφής, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να παράσχουμε νέα στοιχεία που διαχωρίζουν τις επιδράσεις του επεξεργασμένου και μη κρέατος», προσθέτουν οι επιστήμονες.

Σημειώνεται ότι οι διατροφικές συνήθειες των συμμετεχόντων καταγράφηκαν μέσω ερωτηματολογίων για την συχνότητα του φαγητού, ενώ συλλέχθηκαν, επίσης, και δεδομένα συλλέχθηκαν για την θνησιμότητά τους και σοβαρά καρδιαγγειακά περιστατικά. Αυτό επέτρεψε στους ερευνητές να προσδιορίσουν τους συσχετισμούς ανάμεσα στα μοτίβα κατανάλωσης κρέατος και τα καρδιαγγειακά περιστατικά και τη θνησιμότητα.

Οι συγγραφείς πιστεύουν ότι επιπλέον έρευνες μπορεί να βελτιώσουν τις τρέχουσες γνώσεις για τη σχέση ανάμεσα στην κατανάλωση κρέατος και τα αποτελέσματα υγείας, καθώς εν προκειμένω δεν ήταν σαφές το τι έτρωγαν αντί για κρέας οι συμμετέχοντες με χαμηλότερη πρόσληψη κρέατος και αν η ποιότητα αυτών των τροφίμων διέφερε από χώρα σε χώρα.

Τα υποκατάστατα τροφίμων που δεν περιλαμβάνουν κρέας μπορεί να έχουν επιπτώσεις στην περαιτέρω ερμηνεία των συσχετισμών μεταξύ της κατανάλωσης κρέατος και των αποτελεσμάτων υγείας. Παρόλα αυτά, οι συγγραφείς της μελέτης πιστεύουν ότι τα ευρήματά τους «υποδεικνύουν ότι ο περιορισμός της πρόσληψης επεξεργασμένου κρέατος θα πρέπει να ενθαρρυνθεί».

ΠΗΓΗ: ygeiamou.gr

Το τελευταίο διάστημα, με αφορμή το νομοσχέδιο – έκτρωμα που έφερε η κυβέρνηση, πολύς λόγος γίνεται για μια σειρά από επιχειρήσεις – «πρότυπο» στην Ελλάδα που εφαρμόζουν διάφορα μοντέλα εργασίας τα οποία στόχο έχουν τη συνεχόμενη λειτουργία των τμημάτων παραγωγής για τη μεγιστοποίηση των κερδών τους και την όλο και μεγαλύτερη εκμετάλλευση των εργαζομένων. Λειτουργούν σαν οδηγός για μια σειρά άλλων κλάδων, μέχρι να έρθει η μία ή η άλλη κυβέρνηση και να νομοθετήσει αυτό που ήδη έχουν επιβάλει με τον τρόπο τους.

Μια απ’ αυτές τις εταιρείες είναι και η «Παπαστράτος» που ο υπουργός Εργασίας, Χατζηδάκης, αλλά και ο πρωθυπουργός αναφέρουν όπου σταθούν και όπου βρεθούν σαν το καλό παράδειγμα εργοδότη, ώστε να πείσουν τους εργαζόμενους ότι η διευθέτηση του χρόνου εργασίας έχει θετικές πλευρές για τους ίδιους. Θέλουν να παρουσιάσουν ότι ο εργαζόμενος θα έχει τη δυνατότητα να δουλεύει 4 μέρες ενώ η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική όταν μπαίνει στη μέση η ανάγκη του εργοδότη για να βγει η δουλειά. Ποιος εργοδότης θα δίνει στον εργαζόμενο το ρεπό του όταν δουλεύουν στο «φουλ» οι μηχανές;

***

Η πραγματικότητα για την «Παπαστράτος» είναι πολύ διαφορετική από αυτή που παρουσιάζεται αυτές τις μέρες από την κυβέρνηση αλλά και από τα διάφορα φιλοκυβερνητικά sites. Στην «Παπαστράτος», εταιρεία που ανήκει στην PMI, τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια άνευ προηγουμένου επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων, που περιλαμβάνει την 7ήμερη λειτουργία του εργοστασίου, την ολοένα αυξανόμενη παράδοση τμημάτων σε εργολάβους, την ουσιαστική μείωση του προσωπικού και άλλα πολλά.

Το 2017 η εταιρεία – «πρότυπο» κάλεσε τους εργαζόμενους να στηρίξουν τη μετατροπή του εργοστασίου για παραγωγή θερμαινόμενων ράβδων καπνού και παράλληλα απαίτησε να μετατραπούν τα τμήματα παραγωγής για 7ήμερη λειτουργία, Δευτέρα έως Κυριακή, σε αντίθεση με τη μέχρι τότε πενθήμερη λειτουργία, Δευτέρα έως Παρασκευή. Μάλιστα, αυτήν την επένδυση την είχαν χαιρετίσει και η τότε κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και ο τότε πρωθυπουργός, Αλ. Τσίπρας. Για να καταφέρει λοιπόν η εταιρεία να «πείσει» τους εργαζόμενους χρησιμοποίησε το πολύ «δημοκρατικό» επιχείρημα «ή συμφωνείτε να δουλεύει το εργοστάσιο 7 μέρες τη βδομάδα ή αλλιώς δεν θα έχει μέλλον», αφήνοντας να εννοηθεί ότι μπορεί και να κλείσει. Παράλληλα, επειδή οι εργαζόμενοι θα αμείβονταν παραπάνω για την κυριακάτικη εργασία απαίτησαν να μειωθεί το, κεκτημένο με αγώνες στον κλάδο του Καπνού, βραδινό επίδομα από 35% στο 30% και ακόμα να μπουν εργολαβικές εταιρείες στα τμήματα παραγωγής με σκοπό να ρίξουν το κόστος αφού οι εργολαβικοί εργαζόμενοι αμείβονται με τον βασικό μισθό. Ολα τα παραπάνω τέθηκαν προς ψήφιση στους εργαζόμενους, πάντα όμως μετά από διαπραγμάτευση με το σωματείο και την πλειοψηφία του, που έπαιξε σημαντικό ρόλο για να περάσουν οι επιθυμίες της εργοδοσίας αφού μαζί με τη διοίκηση της εταιρείας έβγαιναν παντού και έλεγαν ότι θα γίνουν 400 προσλήψεις, ότι θα δουλεύουν οι εργαζόμενοι λιγότερο και ότι «στο τέλος της μέρας μπορούμε να πούμε πως είναι μια καλή συμφωνία». Πράγματι, προσλήψεις έγιναν, αλλά έφυγαν και πάρα πολλοί εργαζόμενοι με το πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου που ανακοίνωσε η εταιρεία, με αποτέλεσμα σήμερα οι εργαζόμενοι να είναι τσίμα τσίμα.

Την ίδια τακτική ακολούθησε και το Δεκέμβρη του 2020, οπότε η εργοδοσία παρουσίασε στους εργαζόμενους την πρότασή της για την αναδιοργάνωση της εταιρείας, που στην ουσία περιλάμβανε μείωση του προσωπικού, είτε με την μορφή της εθελουσίας είτε με τη μορφή της λύσης συνεργασίας με εργολαβικές εταιρείες που έχουν ουσιαστικό ρόλο στην παραγωγή είτε με τη μείωση του προσωπικού ανά τεχνολογία και τη μεταφορά του σε άλλο πόστο. Θέλουν εργαζόμενους που να τα κάνουν όλα, καταργώντας στην ουσία ειδικότητες. Θέλουν να κάνουν τους τεχνικούς να δουλεύουν ως χειριστές και το ανάποδο, με αντάλλαγμα υποτυπώδεις αυξήσεις – GRADE – που τους τα στέρησαν τα προηγούμενα χρόνια, για να μην προσλάβουν νέο κόσμο. Με όλους τους τρόπους λοιπόν στοχεύει στη μείωση του προσωπικού στα τμήματα που παράγουν όλο το κέρδος για την εταιρεία. Οι εργαζόμενοι αντέδρασαν και η διοίκηση προχώρησε σε ευθείες απειλές και σε εκβιασμούς, με δηλώσεις όπως ότι «τα μέτρα θα περάσουν θέλουν δεν θέλουν οι εργαζόμενοι» και με άλλες τέτοιου τύπου δηλώσεις ή ακόμα ότι «το εργοστάσιο δεν έχει μέλλον μετά την αρνητική απόφαση των εργαζομένων». Εριχναν δηλαδή και την ευθύνη στους εργαζόμενους.

Αυτή είναι λοιπόν η πραγματικότητα για τον …καλύτερο εργοδότη της χώρας όσο και αν προσπαθούν να πείσουν για το αντίθετο.

***

Οι εργαζόμενοι στην «Παπαστράτος» γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει η διευθέτηση του χρόνου εργασίας αφού δουλεύουν με κυλιόμενα ρεπό, χωρίς πλέον να γνωρίζουν τι σημαίνει Κυριακή, χωρίς να γνωρίζουν τι σημαίνει οικογενειακές στιγμές, έχοντας τεράστια επιβάρυνση στον οργανισμό τους λόγω των συνεχόμενων εναλλαγών της βάρδιας που πλέον είναι πιο συχνές από πριν. Παρουσιάζουν το νέο μοντέλο εργασίας 4×2 (κυλιόμενα 4 μέρες δουλειά – 2 ρεπό – 4 μέρες δουλειά) ως «καινοτομία», σαν να δουλεύουν οι εργαζόμενοι λιγότερες μέρες τη βδομάδα ή ακόμα και λιγότερες ώρες. Ομως, αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα για τον εργαζόμενο είναι ότι δεν υπάρχουν ούτε λιγότερες ώρες δουλειάς ούτε λιγότερες μέρες. Λένε ότι δουλεύουν οι εργαζόμενοι στην «Παπαστράτος» 37,3 ώρες τη βδομάδα κατά μέσο όρο, κάτι που για τον εργαζόμενο πρακτικά δεν έχει καμία διαφορά. Για παράδειγμα, πλέον οι 40 ώρες δουλειάς υπολογίζονται σε κυλιόμενες βάρδιες από Δευτέρα έως Κυριακή. Οταν ένας εργαζόμενος λοιπόν δουλεύει την Κυριακή το βράδυ οι 2 ώρες (22.00 – 00.00) υπολογίζονται στην προηγούμενη εργασιακή βδομάδα και οι υπόλοιπες 6 (00.00 – 06.00) στην επόμενη. Ετσι τεχνητά παρουσιάζουν ότι ο εργαζόμενος δουλεύει λιγότερες ώρες, όμως στις 37,33 ώρες δουλειάς δεν πατάει stop στη μηχανή και σχολάει, δουλεύει μέχρι τη λήξη της βάρδιας συμπληρώνοντας στην πραγματικότητα το 40ωρό του.

Οι εργαζόμενοι στην «Παπαστράτος» γνωρίζουν ακόμα πολύ καλά ότι η εταιρεία μείωσε τα πληρώματα των μηχανών, φόρτωσε ολοένα και περισσότερες αρμοδιότητες σε λιγότερους ανθρώπους, ενώ ετοιμάζει παράλληλα νέες συμβάσεις για τους εργαζόμενους στα γραφεία που το διάλειμμά τους θα το δουλεύουν πέραν του 8ωρου.

Αυτά συμβαίνουν στον …καλύτερο εργοδότη της χώρας. Αυτά λοιπόν τα μέτρα η εταιρεία τα έχει εφαρμόσει πριν καν ψηφιστεί το νομοσχέδιο, το οποίο θα της λύσει ακόμα περισσότερο τα χέρια για να επιτεθεί στους εργαζόμενους χτυπώντας στην ουσία το μοναδικό «όπλο» που έχουν οι εργαζόμενοι, την απεργία.

Το ζητούμενο λοιπόν σήμερα για τους εργαζόμενους δεν είναι αν θα διαπραγματεύονται συλλογικά ή ατομικά ο καθένας αλλά να οργανωθούν στα ταξικά σωματεία, να παλέψουν για να μην περάσει αυτό το αντεργατικό νομοσχέδιο, να καταλάβουν ότι είναι εκείνοι που έχουν τη δύναμη στα χέρια τους, ότι είναι εκείνοι που παράγουν όλο τον πλούτο για τους επιχειρηματικούς ομίλους, ότι χωρίς αυτούς δεν μπορεί να δουλέψει καμία μηχανή, κανένα εργοστάσιο. Να αξιοποιήσουν τη δύναμη που έχουν στα χέρια τους για να μη γίνουν σκλάβοι σε μια εποχή που η τεχνολογία έχει αναπτυχθεί κατακόρυφα και που υπάρχουν οι προϋποθέσεις αντί να δουλεύουμε περισσότερο και με χειρότερους όρους να δουλεύουμε λιγότερο και με καλύτερους όρους.

*Το κείμενο αποτελεί επεξεργασία της ΚΟΒ «Παπαστράτου» της ΤΟ Βιομηχανίας Αττικής του ΚΚΕ

(Αναδημοσίευση από τη στήλη «Αποκαλυπτικά» του«Ριζοσπάστη», 15/6/21

πηγη: imerodromos.gr

Του Πάνου Κοσμά

Στην έκταση και το βάθος, αλλά και την ποικιλία των μορφών με την οποία εμφανίζεται η φτώχεια στην ελληνική κοινωνία, αναφερθήκαμε στο προηγούμενο φύλλο του «Κόκκινου Νήματος». Στη σημερινή συνέχεια εξετάζουμε την «πηγή του κακού»: τη λιτότητα για εργαζόμενους και κοινωνικό κράτος, που κλιμακώνεται επί σχεδόν 4 δεκαετίες μέχρι σήμερα και έχει πλέον γίνει «καθεστώς». Δεν είναι «κοινωνική μάστιγα», δεν είναι η «αναμενόμενη» τιμωρία των «τεμπέληδων του Νότου» (που όπως θα δούμε παρακάτω, κάθε άλλο παρά «τεμπέληδες» είναι), δεν είναι οι αναπόφευκτες «παρενέργειες» της «οικονομίας» σε κρίση, δεν είναι κάποιος απρόβλεπτος-εξωγενής παράγοντας με τη μορφή του «μαύρου κύκνου». Είναι τα δεινά που επισώρευσαν σταδιακά για τις εργαζόμενες τάξεις οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές στα χρόνια της παγκόσμιας στροφής και επικράτησης του νεοφιλελεύθερου μοντέλου συσσώρευσης του κεφαλαίου˙ είναι η κλιμάκωσή τους ύστερα από την κρίση του 2008˙ είναι η απογείωση ως την ασυδοσία του «διευθυντικού δικαιώματος» του καπιταλιστή εργοδότη˙ είναι οι κυβερνητικές πολιτικές, που δεν ανέχθηκαν απλώς αλλά βοήθησαν αποφασιστικά και «καθοδήγησαν» αυτή την ασυδοσία, διέλυσαν τις εργασιακές κατακτήσεις των εργαζομένων, επέβαλαν τη λιτότητα για το εργατικό εισόδημα και το κοινωνικό κράτος. Προκειμένου για την Ελλάδα, είναι επιπλέον η ιστορική απόδειξη για τη βουλιμία και τον τυχοδιωκτισμό της αστικής τάξης, που αφού επωφελήθηκε μονομερώς από σχεδόν μία δεκαπενταετία υψηλών ρυθμών ανάπτυξης και υψηλής κερδοφορίας μέχρι και το 2007, βρέθηκε πλήρως εκτεθειμένη και ανίκανη μπροστά στην κρίση του 2008 και όχι μόνο μετέφερε, με τη συνδρομή των διεθνών εταίρων και προστατών της, όλα τα βάρη της κρίσης στις εργαζόμενες τάξεις, αλλά αξιοποίησε την κρίση σαν ευκαιρία για να διαλύσει το κοινωνικό κράτος και το σύστημα εγγυήσεων και εργατικών κατακτήσεων.

Ανεργία, «ευέλικτη» εργασία και εργατικό εισόδημα

Πίσω από την επέκταση της φτώχειας και την εγκαθίδρυση μιας δυναμικής χρόνιας κρίσης αναπαραγωγής των εργαζόμενων τάξεων, βρίσκονται τα «πάθη» της εργασίας. Τα δεδομένα του πίνακα 1 μας αποκαλύπτουν: Το ποσοστό ανεργίας, που το 2008 ήταν 7,8% και το 2010 12,7%, εξακοντίστηκε στη συνέχεια σε επίπεδα πάνω από 25% για να μειωθεί το «μεταμνημονιακό» 2019 σε 17,3% – επίπεδο, παρ’ όλα αυτά πολύ υψηλότερο σε σχέση με τα προ της κρίσης. Πρόκειται, ξανά, για στατιστική οφθαλμαπάτη: αν προσθέσουμε στον πληθυσμό των ανέργων τις πολλές εκατοντάδες χιλιάδες νέων και ειδικευμένου εργατικού δυναμικού που μετανάστευσαν στα χρόνια των μνημονίων στο εξωτερικό, το ποσοστό της ανεργίας εκτοξεύεται ξανά σε επίπεδα πολύ πάνω του 20%. Το Μερίδιο της εργασίας στο προϊόν, που δείχνει το ποσοστό του ΑΕΠ που επιμερίζεται στην εργασία, μειώθηκε δραστικά στα χρόνια μετά το 2010. Ο/η αναγνώστης/ρια που δεν είναι εξοικειωμένοι με τον συγκεκριμένο δείκτη, ας έχουν υπόψη τους ότι επειδή είναι ποσοστό επί του ΑΕΠ, ακόμη και φαινομενικά μικρές ποσοστιαίες μεταβολές είναι σημαντικές. Για παράδειγμα, η απώλεια ποσοστού 1,4% ανάμεσα στο 2010 και το 2011 μεταφράζεται σε απώλεια εργατικού εισοδήματος 2,846 δισ. ευρώ. Ο αριθμός (και το ποσοστό) των ανθρώπων που ενώ έχουν απόλυτη ανάγκη να εργαστούν, αποθαρρύνονται επειδή δεν βρίσκουν και παύουν να αναζητούν εργασία αυξήθηκαν σημαντικά στα χρόνια ύστερα από το 2010. Επειδή «τα παρατάνε», δεν καταγράφονται στις στατιστικές της ανεργίας – τα ευρήματα των οποίων είναι, έτσι, υποτιμημένα. Το ποσοστό του 2010 αυξήθηκε 2,5 φορές μέχρι και το 2016 για να μειωθεί το 2019 αλλά σε επίπεδα πολύ υψηλότερα σε σχέση με το 2010. Ξανά, δεν πρέπει να υποτιμήσουμε τις μεταβολές του ποσοστού, ακόμη και όταν φαίνονται μικρές. Για παράδειγμα, για το 2019 μεταφράζεται σε 160.630 αποθαρρημένους ανέργους. Ο αριθμός (και το ποσοστό) του εργατικού δυναμικού που ενώ εργάζονται, είναι φτωχοί, δηλαδή έχουν εισοδήματα κάτω από το όριο της φτώχειας, αυξήθηκε επίσης σημαντικά στα χρόνια ύστερα από την κρίση του 2008. Το ποσοστό των μακροχρόνια ανέργων (άνεργοι για διάστημα μεγαλύτερο των 12 μηνών) υπε-πενταπλασιάστηκε σε σχέση με το 2008. Στο «μεταμνημονιακό» 2019 εξακολουθούσε να είναι 3,3 φορές πάνω από το ποσοστό του 2010. Το ποσοστό των συμβάσεων ορισμένου χρόνου, το ποσοστό των υποαπασχολούμενων και το ποσοστό της μερικής απασχόλησης αυξήθηκαν επίσης σημαντικά στα χρόνια ύστερα από την κρίση του 2008 και έκτοτε παραμένουν σε υψηλά επίπεδα. Είναι οι διαφορετικές εκδοχές της «ευέλικτης» εργασίας, που όλο και περισσότερο υποκαθιστούν την εργασία με πλήρες ωράριο, με το ανάλογο εισόδημα και δικαιώματα. Σε όλα αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε και άλλες πτυχές που δεν μπορούν να ταξινομηθούν στατιστικά: την αδήλωτη ή μισο-δηλωμένη εργασία, τις παράνομες ή και απλήρωτες υπερωρίες, την παράνομη επιμήκυνση του ωραρίου, τις απότομες ή και συνεχείς αλλαγές χρονικής ζώνης απασχόλησης (βάρδιας) κ.λπ. Αφήσαμε για το τέλος αυτού του κεφαλαίου το ζήτημα των ωρών εργασίας. Εδώ οι στατιστικές είναι αποκαλυπτικές και καταρρίπτουν θεαματικά τους ισχυρισμούς Ευρωπαίων και Ελλήνων αξιωματούχων, πολιτικών και μίντια περί «τεμπέληδων του Νότου». Ο τελευταίος δείκτης του πίνακα 2 δείχνει το μέσο επίπεδο των ωρών εργασίας ανά εβδομάδα πλήρους απασχόλησης. Οι εργαζόμενοι/ες στην Ελλάδα, όχι μόνο το 2019, όχι μόνο το 2010, αλλά και το 2008, δηλαδή προ της κρίσης, ήταν οι πλέον σκληρά εργαζόμενοι στην Ευρώπη! Ο σχετικός ελληνικός δείκτης ήταν και παραμένει πιο ψηλά ακόμη και σε σχέση με χώρες «υψηλής εργασιακής οδύνης» όπως η Βουλγαρία… Η καμπάνια περί «τεμπέληδων του Νότου», παραπλανητική και σε πλήρη αντίθεση με τα επίσημα στατιστικά δεδομένα, ήταν και πολιτικά ανήθικη! Συμπέρασμα; Η υψηλή ανεργία, η άδηλη (αποθαρρημένοι) και μακροχρόνια ανεργία και η διαρκής επέκταση των ποικίλων μορφών «ευέλικτης» εργασίας αυξάνουν τον αριθμό των εργαζόμενων φτωχών, των ανέργων και των αποθαρρημένων που σταματούν να αναζητούν εργασία ενώ την έχουν απόλυτη ανάγκη. Αυτό σημαίνει ότι μεγάλα τμήματα του πληθυσμού ζουν σε συνθήκες φτώχειας και πολυποίκιλης κοινωνικής δυστυχίας. Το «μυστικό» της φτώχειας βρίσκεται στις οδύνες της εργασίας – κι αυτές, όπως θα δούμε στη συνέχεια, στις κυβερνητικές πολιτικές και στην εργοδοτική ασυδοσία, που όχι μόνο ενθαρρύνεται αλλά ενισχύεται και «καθοδηγείται».

Δημόσιο: πρωτοπόρο στην «ευέλικτη» εργασία

Οι μισθοί -και οι συντάξεις- στον δημόσιο τομέα υπέστησαν τρομερές περικοπές στα μνημονιακά χρόνια – που πλέον θεωρούνται «δεδομένες». Δεν πρόκειται όμως μόνο γι’ αυτό: Η απόσταση από τον ιδιωτικό τομέα καλύπτεται ταχύτατα και όσον αφορά την «ευέλικτη» εργασία. Όπως δείχνει πολύ εύγλωττα ο πίνακας 3, η «ευέλικτη» εργασία καλπάζει και στον δημόσιο τομέα, με πρωτοβουλία όλων των κυβερνήσεων. Ο πληθυσμός -και αναλόγως το ποσοστό- των εργαζομένων με «ευέλικτες»-επισφαλείς μορφές εργασίας, συμβασιούχοι και ωρομίσθιοι, αυξάνεται διαρκώς – κι εδώ, ο ένοχος είναι προφανής: οι κυβερνήσεις, κι όχι κάποιες αόρατες «δυνάμεις της αγοράς». Το ποσοστό των «ευέλικτων» θέσεων εργασίας στο σύνολο των θέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα σχεδόν διπλασιάστηκε στην πενταετία 2016-2020 και τείνει προς το εντυπωσιακό 20%. Και όχι μόνο αυτό: Το ποσοστό της «ευέλικτης» εργασίας στον δημόσιο τομέα αυξάνεται με τέτοιους ρυθμούς, ώστε τείνει πλέον να ξεπεράσει το αντίστοιχο στον ιδιωτικό τομέα. Τα συμπεράσματα από αυτό το γεγονός είναι δύο: Πρώτο, αποδεικνύεται ότι πίσω από το προπαγανδιστικό επιχείρημα των νεοφιλελεύθερων περί «προνομιούχων» εργαζόμενων του δημόσιου τομέα, οι οποίοι έπρεπε να υποστούν εισοδηματική και εργασιακή υποβάθμιση ώστε να αποκατασταθεί η… αδικία σε βάρος των εργαζόμενων του ιδιωτικού τομέα, κρύβεται ο στόχος της εισοδηματικής και γενικότερης εργασιακής υποβάθμισης του συνόλου της εργατικής τάξης μέσα από μια κοινή, αμφίδρομη δυναμική υποβάθμισης. Φτάσαμε πλέον στο σημείο που η εργασιακή υποβάθμιση στον δημόσιο τομέα όχι μόνο συναγωνίζεται ευθέως την αντίστοιχη στον ιδιωτικό, αλλά τείνει, ως προς την πτυχή της «ευελιξίας», να τον ξεπεράσει. Δεύτερο, η συναφής προσπάθεια να υποδαυλιστεί ο λεγόμενος κοινωνικός αυτοματισμός, δηλαδή ο ανταγωνισμός και η εχθρότητα μεταξύ εργαζόμενων του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, δεν ήταν παρά η χυδαία πολιτική προέκταση της μνημονιακής προπαγάνδας. Είναι πλέον φανερό ότι οι κυβερνήσεις και οι «εκκαθαριστικές» λειτουργίες της καπιταλιστικής κρίσης προωθούν τη συστηματική ομοιογενοποίηση του εργατικού εισοδήματος και των εργασιακών σχέσεων προς τα κάτω, με βάση τον διπλό κανόνα «χαμηλότερα και δυσμενέστερα».

Οι νέοι εργαζόμενοι, στο στόχαστρο

Στις στατιστικές της ανεργίας για τις επιμέρους ηλικιακές ομάδες, τα ποσοστά ανεργίας και μερικής απασχόλησης των νέων κυμαίνονται σε τρομακτικά επίπεδα. Ο προηγούμενος πίνακας 2 δείχνει ότι η μερική απασχόληση στην ηλικιακή ομάδα 14-24 ετών είναι, γα τα αντίστοιχα έτη, 2,5 έως 3,3 φορές πάνω από ό,τι στο σύνολο της απασχόλησης! Ο πίνακας 3, με τα πλέον πρόσφατα στοιχεία για το 2020, αποκαλύπτει ότι το ποσοστό ανεργίας των νέων της ίδιας ηλικιακής ομάδας κυμάνθηκε σε επίπεδα πάνω από 30% από τις αρχές του 2020. Ξεκινώντας από 31,7% τον Ιανουάριο, αυξήθηκε μέχρι σχεδόν 40% τον Ιούνιο για να καταλήξει κοντά στο 36% τον Οκτώβριο. Ενώ τα παιδιά των πιο αδύναμων εισοδηματικά τμημάτων των εργαζόμενων τάξεων πετιούνται έξω από την εκπαίδευση ή και την κατάρτιση, η μεγάλη πλειονότητα των νέων δοκιμάζεται σκληρά από ανεργία και «ευέλικτη» απασχόληση σε επίπεδα τουλάχιστον δυόμισι φορές πάνω σε σχέση με τα επίπεδα του αντίστοιχου συνολικού πληθυσμού, υφίσταται στην πιο σκληρή της εκδοχή την εργοδοτική ασυδοσία, είναι αντικείμενο ταχύρρυθμης και σκληρής «εκπαίδευσης» στην εργασιακή «άγρια Δύση» του νεοφιλελευθερισμού της κρίσης. Μέσα από μια τέτοια εργασιακή «εκπαίδευση» η ελληνική άρχουσα τάξη προετοιμάζει την εργατική τάξη του μέλλοντος, υπολογίζοντας και ελπίζοντας ότι θα αποδειχθεί πειθαρχημένη και υποταγμένη. Οι οδύνες των σημερινών νέων εργαζόμενων προδιαγράφουν το μέλλον που προετοιμάζει ο καπιταλισμός για την εργατική τάξη ως σύνολο. Κατ’ αναλογία με το προπαγανδιστικό τέχνασμα για τους «προνομιούχους» εργαζόμενους του δημόσιου τομέα, έτσι και προκειμένου με τους/τις νέους/ες εργαζομένους/μενες: το προπαγανδιστικό τέχνασμα περί «προσωρινότητας» των απαράδεκτων εργασιακών συνθηκών «μαθητείας» για τους/τις νέους/ες -μέχρι, υποτίθεται, να ωριμάσουν εργασιακά αποκτώντας «εργασιακή εμπειρία»- αποκρύβει τον ευρύτερο πραγματικό στόχο: τη διάχυση της εργασιακής υποβάθμισης σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες των εργαζομένων, στο σύνολο της εργατικής τάξης.

Οι κυβερνήσεις «καθοδηγούν» τη φτώχεια

Η τέτοιας έκτασης ανεργία, φτώχεια και κοινωνική δυστυχία απαιτεί ανάλογα αυξημένες δαπάνες κοινωνικής προστασίας. Το γεγονός ότι οι σχετικοί δείκτες αποκλιμακώνονται πολύ αργά σε συνθήκες θετικών ρυθμών ανάπτυξης (από το 2017 έως και το 2019), επομένως σταθεροποιούνται σε υψηλά επίπεδα και προσλαμβάνουν χρόνιο χαρακτήρα, είναι η «εκ του αποτελέσματος» απόδειξη ότι η κοινωνική πολιτική των κυβερνήσεων αποτυγχάνει να αντισταθμίσει τις αιτίες του προβλήματος. Η αποτυχία αυτή δεν είναι προϊόν ανικανότητας αλλά συνειδητής επιλογής. Η κοινωνική πολιτική των κυβερνήσεων έχει προ πολλού πάψει να διέπεται από οποιουδήποτε είδους κοινωνικά προτάγματα και ιδιαίτερα από το πρόταγμα της προστασίας του εργατικού εισοδήματος και της αντιμετώπισης της κοινωνικής δυστυχίας. Ιδιαίτερα στα χρόνια ύστερα από τη διεθνή κρίση του 2008 και το ξέσπασμα της κρίσης στην Ελλάδα το 2009, το κυρίαρχο και απαραβίαστο πρόταγμα των κυβερνήσεων ήταν η επάνοδος στη «δημοσιονομική σταθερότητα» μέσα από το καθαρτήριο της «εσωτερικής υποτίμησης», πολιτικής που επιδίωξε συνειδητά την ύφεση και επεξέτεινε την ανεργία, τη φτώχεια και την κοινωνική δυστυχία. Στη μετα-μνημονιακή περίοδο τα προτάγματα παρέμειναν τα ίδια. Οι ελπίδες για την «επούλωση των πληγών» της κρίσης και της ύφεσης εναποτέθηκαν κυρίως στην «ανάπτυξη», δηλαδή στις «αυθόρμητες» τάσεις της αγοράς εργασίας. Το ενδιαφέρον των κυβερνήσεων για την «κοινωνική συνοχή» υπήχθη στη λογική του «διχτυού ασφαλείας» για τους πεπτωκότες και «ατυχήσαντες» της καπιταλιστικής αγοράς. Στο επίπεδο της εργασίας, Η συγκριτική εξέταση των δαπανών για συντάξεις και των συνολικών δαπανών για κοινωνικές μεταβιβάσεις με την πορεία των μεγεθών της ανεργίας και της φτώχειας (πίνακας 4) αποδεικνύουν όχι μόνο την ανεπάρκεια αλλά και τον προκλητικό χαρακτήρα των κυβερνητικών πολιτικών: Τα ποσοστά της φτώχειας αφορούν τη φτώχεια μετά τις κοινωνικές μεταβιβάσεις. Αυτό σημαίνει ταυτόχρονα δύο πράγματα: Πρώτο, ότι η πολιτική των κυβερνήσεων αποτυγχάνει σε διαρκώς διευρυνόμενη βάση να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Δεύτερο, ότι αν τα πράγματα αφήνονταν πραγματικά στις «φιλάνθρωπες» τάσεις της αγοράς, η κατάσταση θα ήταν τραγική. Η καπιταλιστική αγορά αποδεικνύεται μια καλολαδωμένη μηχανή ανθρωποθυσιών σε διευρυνόμενη κλίμακα. Μέχρι και το 2018, η ανεργία εκτινάχθηκε σε τόσο υψηλά επίπεδα όχι παρά αλλά σύμφωνα με τις κυβερνητικές στοχεύσεις: οι μνημονιακές πολιτικές της «εσωτερικής υποτίμησης» είχαν συνειδητά στόχο την εκκαθάριση των αδύναμων κεφαλαίων αλλά ακόμη περισσότερο την υποτίμηση της εργασίας μέσω των περιοριστικών πολιτικών και της ύφεσης. Σε αυτό το πλαίσιο, η υψηλή ανεργία, η επέκταση της «ευέλικτης» εργασίας και η φτώχεια ήταν τουλάχιστον προϋπολογισμένες – αν όχι και επιθυμητές. Παρά τους υποκριτικούς κλαυθμούς και οδυρμούς για το brain drain, που συνεχίζεται, η πολιτική αυτή των κυβερνήσεων «επιδοτήθηκε» ανακουφιστικά από τη μεγάλη έξοδο εργατικού δυναμικού (νέων και ειδικευμένης εργασίας) στο εξωτερικό. Χωρίς αυτήν, η κοινωνική έκταση και ένταση του προβλήματος της ανεργίας θα ήταν, εκτός από κοινωνικά, και πολιτικά πολύ επώδυνη. Η δαπάνη για συντάξεις υπέστη σημαντική μείωση κατά λίγο περισσότερο από 3 δισ. ευρώ σε απόλυτους αριθμούς μεταξύ 2010 και 2019 ή κατά ποσοστό 10,16%! Αν πάρουμε υπόψη μας ότι ο αριθμός των συνταξιούχων αυξάνεται και ότι μεγάλος αριθμός ώριμων συντάξεων δεν εκδίδεται συνειδητά για να ωραιοποιούνται τα στοιχεία για τις δαπάνες και το έλλειμμα (εκκρεμείς συντάξεις), στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με κατάρρευση της κοινωνικής πολιτικής όσον αφορά τις συντάξεις. Και παρ’ όλα αυτά, η έκθεση Πισσαρίδη προϊδεάζει για πιθανές νέες «παρεμβάσεις». Οι δαπάνες για κοινωνική προστασία (στις οποίες περιλαμβάνεται και η δαπάνη για συντάξεις) υπέστησαν στο ίδιο διάστημα εξίσου θηριώδη μείωση, κατά 13,74 δισ. ευρώ ή 24,5%. Αν αφαιρέσουμε τις δαπάνες για συντάξεις από τις δαπάνες για κοινωνική προστασία, προκύπτει ένα ποσοστό δαπανών για όλες τις υπόλοιπες δράσεις κοινωνικής προστασίας εντελώς αναιμικό και δυσανάλογα χαμηλό σε σχέση με την έκταση της ανεργίας, της φτώχειας και των πολυποίκιλων μορφών κοινωνικής δυστυχίας. Οι δαπάνες αυτές μειώθηκαν κατά 10,67 δισ. ευρώ ή 41%! Το γενικό συμπέρασμα αυτού του κεφαλαίου είναι ότι η λιτότητα στις πολιτικές για το κοινωνικό κράτος δεν υποκρύπτει κυβερνητική ανικανότητα, αλλά συνειδητή πολιτική με διπλό στόχο: Πρώτο, την αποθάρρυνση, παθητικοποίηση και εξατομίκευση των πλέον εκτεθειμένων στην ανεργία, τη φτώχεια και τη δυστυχία τμημάτων των εργαζόμενων τάξεων. Δεύτερο, τη θωράκιση της δημοσιονομικής «ορθοδοξίας» με την καθολίκευση της πολιτικής του «διχτυού ασφαλείας» – με επιτομή αυτής της πολιτικής τα ψιχία του Εισοδήματος Κοινωνικής Αλληλεγγύης των 200, στην καλύτερη περίπτωση, ευρώ τον μήνα. Οι κυβερνήσεις δεν «ανέχονται» απλώς, αλλά «καθοδηγούν» την κοινωνική δυστυχία, στον βαθμό που καθοδηγούν τη λιτότητα στο εργατικό εισόδημα, την «ευελιξία», την υποβάθμιση των εργασιακών δικαιωμάτων και τη λιτότητα όσον αφορά το κοινωνικό κράτος˙ η πολιτική του «διχτυού ασφαλείας» σηματοδοτεί μια στρατηγική διαχείρισης των «περιττών» πληθυσμών και της διευρυνόμενης κοινωνικής δυστυχίας, με πολιτικές «διευθέτησης» και «στοχευμένων» παρεμβάσεων που έχουν στόχο την αποφυγή ακραίων εκδηλώσεων και προβλημάτων τόσο στο ζήτημα της αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης σε επιθυμητά για το κεφάλαιο πλαίσια όσο και στο ζήτημα της πολιτικής σταθερότητας του συστήματος. *Το κείμενο αυτό είναι το δεύτερο μέρος συνολικότερου κειμένου με τίτλο «Κρίση αναπαραγωγής των εργαζόμενων τάξεων και Αριστερά».

Σημειώσεις-παραπομπές:

1. Βλέπε σε αυτό τον φάκελο στο Commune, Δώρα Σταθοπούλου «Γιατί το Βασικό εισόδημα πανδημίας».

2. Βλέπε: Ηλίας Ιωακείμογλου «Αποχαιρετισμός στο προλεταριάτο και τον μαρξισμό», στο Commune: https://commune.org.gr/blog-32/index.html

ΠΗΓΗ: redtopia.gr