Παναγιώτης Μαυροειδής

Ο νόμος Χατζηδάκη εφαρμόστηκε πριν ψηφιστεί. Και μάλιστα, υλοποιήθηκε ως προς την ουσιώδη του πλευρά που είναι το αλυσόδεμα των εργαζομένων. Αυτό έδειξε η δικαστική απαγόρευση απεργιών  τη μέρα της συζήτησης στη Βουλή.

Αγωνιστικές διαθέσεις αντίστασης καταγράφηκαν και με το παραπάνω το προηγούμενο διάστημα. Ας σταματήσει η ελεεινολογία περί δήθεν αδιαφορίας.

Ξεχωριστό στοιχείο των πρόσφατων πολυπληθών εργατικών διαδηλώσεων η μεγάλη συμμετοχή νέων ανθρώπων, ειδικά από τον ιδιωτικό τομέα.

Στο σπάσιμο της δυναμικής για αποφασιστικό αγώνα έπαιξε σημαντικό ρόλο η στρατευμένη υπέρ του νόμου (στην ουσία) στάση του εργοδοτικού και υποταγμένου συνδικαλισμού των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ.

Η ΓΣΕΕ έσπασε την απεργία στις 3 Ιούνη που μπορούσε να αποτελέσει σινιάλο για πραγματικό αγώνα για απόσυρση του νομοσχεδίου. Έβαλε μια απεργία μια βδομάδα μετά, που θα έπρεπε να ήταν η ενδιάμεση κλιμάκωση της πρώτης, ενώ αρνήθηκε την επόμενη  απεργία! Με ένα σμπάρο τρία τρυγόνια :

• υπονόμευση του αγώνα πριν,
• περιορισμό της δυναμικής του μετά,
• εξασφάλιση του πολιτικού ελέγχου.

ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ, σε συνδικαλιστικό και πολιτικό επίπεδο, απέδειξαν για άλλη μια φορά πως άλλο πράγμα η κοινοβουλευτική αντιπολιτευτική κρεβατομουρμούρα και άλλο η εργατική λαϊκή αντιπολίτευση με την απεργία και το δρόμο του “δρόμου”.

Η ευθύνη του ΠΑΜΕ είναι κάτι παραπάνω από τεράστια σε όλη αυτή τη μανούβρα της ΓΣΕΕ. Θεωρώντας ότι δήθεν “χειρίζεται” τις αντιφάσεις της ΓΣΕΕ και ακόμη χειρότερα ότι κατάφερε και να την “πιέσει”, τη διευκόλυνε απόλυτα σε ένα σχεδιασμό που ήταν απολύτως γνωστός, δεδομένος, προβλέψιμος και καταστροφικός. Η μανία με την οποία λοιδώρησε την απεργία της ΠΕΝΕΝ στις 3 Ιούνη φανέρωνε ταξική ανευθυνότητα, ενοχή για την υποταγή του στο σχεδιασμό της ΓΣΕΕ, αλλά και πλήρη αδιαφορία για το ξενέρωμα των μελών του ΠΑΜΕ που πασχίζουν να δοθεί αγωνιστική ελπίδα στον κόσμο.

Η κυβέρνηση δούλεψε ένα τρικ:

“Είμαστε υπέρ του δικαιώματος της απεργίας, αλλά κατά τής ανευθυνότητας κάθε Νταλακογιώργου που δεν αφήνει τον κόσμο να ταξιδέψει”.

Δε σηκώθηκαν οι πέτρες για αυτό, ούτε από τη ΓΣΕΕ, ούτε από το ΣΥΡΙΖΑ, ούτε από το ΠΑΜΕ.

Θεώρησαν λίγο ως πολύ ότι αυτούς  δεν τους αφορά, καθότι είναι υπέρ των υπεύθυνων κοινωνικά αγώνων.

Μετά όμως ήρθε η ίδια ιστορία με δικαστική απαγόρευση και ακύρωση απεργίας σε καθηγητές και συγκοινωνίες στο όνομα των εξετάσεων. Με συμφωνία μάλιστα και του ΠΑΜΕ στην ΑΔΕΔΥ.

Είναι τα προηγούμενα εξαιρέσεις ή ειδικές περιστάσεις; Τι σημαίνει αλήθεια απεργία; Σημαίνει διακοπή της εργασίας και του αποτελέσματός της, ακριβώς για να αναγκαστούν εργοδότες ή/και κράτος σε υποχωρήσεις.

Κάθε απεργία, αν είναι απεργία, έχει κόστος. Αν δεν έχει κόστος, δεν είναι απεργία. Και δεν πιέζει κανένα.

Φαίνεται πικρή διαπίστωση αλλά δύσκολα μπορεί να την αντικρούσει κάποιος : Η ουσία της κυβερνητικής και εργοδοτικής φιλοσοφίας που λίγο ως πολύ λέει

“την εργασία και το αποτέλεσμα της αγαπούμε, αλλά τον εργάτη και παραγωγό της τον  μισούμε”,

είτε γίνεται ρητά αποδεκτή, είτε δεν αμφισβητείται στην ουσία της παρά μόνο συμβολικά.

Και τώρα τι κάνουμε;

Αντί για ένα ουσιαστικό απολογισμό και νέο αγωνιστικό σχεδιασμό η  κοινοβουλευτική αριστερά και “αριστερά”, προτείνουν η καθεμία της δική της παρηγορητική προσέγγιση.

Για το ΣΥΡΙΖΑ το πράγμα είναι απλό:

“Ψηφίστε με και – αν το επιτρέψουν οι συνθήκες βέβαια-  θα καταργήσουμε το νόμο αν βγούμε στην κυβέρνηση”.

Κατά τα άλλα, μάλλον τώρα είναι μια στιγμή ανακούφισης, καθώς αν σταματήσουν οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις, δε θα μπορεί να τον κατηγορήσει η ΝΔ ότι δημιουργεί κοινωνική αναστάτωση.

Για το ΚΚΕ η υπόθεση είναι επίσης απλή:

“Μην ανησυχείτε, ο νόμος θα καταργηθεί στην πράξη. Εν τω μεταξύ βγάλτε τα αναγκαία πολιτικά συμπεράσματα και ενισχύστε το Κόμμα. Άλλωστε, συγνώμη, είχατε αυταπάτες ότι υπήρχε περίπτωση να μη  ψηφιστεί ο νόμος;”

Και σε αυτή την περίπτωση μια κάποια ανακούφιση δεν κρύβεται: Σεμνά, προσεκτικά, χωρίς ακρότητες και τυχοδιωκτισμούς και πάντα με κομματικό έλεγχο, αποστειρωμένων από δυναμισμό και εμπλοκή “ανεξέλεγκτων” διαθέσεων, κινητοποιήσεων.

Τα επιχειρήματα αυτά είναι απολύτως λογικά και συνεπή προς τη συγκεκριμένη (διαφορετική) κοινοβουλευτική λογική αυτών των πολιτικών δυνάμεων. Παρακάμπτουν όμως την ουσία του ζητήματος και συσκοτίζουν τις βαριές (διαφορετικές) πολιτικές ευθύνες τους:

Άλλοι δεν ήθελαν, άλλοι δεν πίστεψαν ποτέ, ότι είναι δυνατόν να γίνει ένας πραγματικός εργατικός αγώνας που να κλιμακωθεί κινηματικά και πολιτικά με συγκεκριμένη σχέδιο και να συντρίψει την αντεργατική επίθεση κυβέρνησης και εργοδοτών. Αυτό κάνει “μπάμ”…

Αν πάρει κανείς στα σοβαρά την επιχειρηματολογία αυτών των δυνάμεων, η απεργιακή δράση στην ουσία είναι άσκοπη  ή με δεδομένο αρνητικό αποτέλεσμα. Βοηθάει άραγε αυτό τον εργατικό αγώνα ή την επίθεση των ταξικών και πολιτικών αντιπάλων του;

Η ψοφοδεής συνδικαλιστική πρακτική με επιτομή το κρύψιμο πίσω από το δήθεν “μαζικό συντονισμό” μέσω μιας άθλιας ΓΣΕΕ, είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων όσο και καταστροφικών για το εργατικό κίνημα πολιτικών λογικών και όχι “ατύχημα”.

Η ανατροπή αυτής της συνθήκης υποταγής του εργατικού κινήματος, είναι αδύνατη αν αναζητηθεί αποκλειστικά και κυρίως με ανασύνθεσή του εκ των έσω.

Χρειαζόμαστε νέο εργατικό κίνημα, με στόχους ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση, αγωνιστική λογική, στήριξη σε δημοκρατικές διαδικασίες βάσης, πολιτικό προσανατολισμό ενάντια στην κυβέρνηση, το κράτος, τη λογική της συναίνεσης και της κοινοβουλευτικής ανάθεσης. Χρειαζόμαστε λογική αγωνιστικής απεργιακής κλιμάκωσης και άνοδο του αυτοτελούς πολιτικού ρόλου του εργατικού κινήματος, μακριά από το να είναι υποχείριο κοινοβουλευτικών επιλογών και κινήσεων.

Ειδικά η νέα βάρδια της εργατικής τάξης, είναι αυτή που καλείται να απαντήσει αν θα κάνει τη μεγάλη τομή στο ίδιο το εργατικό κίνημα ή αν θα επιτρέψει να της κάνει ο σύγχρονος καπιταλισμός τη μεγάλη χειρουργική τομή για ένα αλυσόδεμα διάρκειας.

16/6/21

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Όταν οι «γαλάζιοι» βουλευτές βρήκαν ευκαιρία να «βγάλουν το άχτι τους» κατά του συνδικαλισμού και των κοινωνικών διεκδικήσεων

Αν πιστέψουμε τις δεσμεύσεις της αντιπολίτευσης και ιδίως του ΣΥΡΙΖΑ, τότε ο χρόνος ζωής του νομοσχεδίου για τα εργασιακά, θα είναι ίσος με αυτόν της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ιδίως από την στιγμή που οι αντιδράσεις δείχνουν ότι το νομοθέτημα δεν έχει κοινωνική αποδοχή.

Όμως ότι κι αν γίνει στο μέλλον με αυτό το νομοθέτημα, η πρώτη μέρα της συζήτησής του στην Βουλή, έδειξε ότι οι βουλευτές της Ν.Δ – ιδίως αυτοί που ανήκουν στην «φιλελεύθερη» πτέρυγα- το …απολαμβάνουν στο παρόν.

Όπως φάνηκε από τις τοποθετήσεις τους μάλλον περίμεναν από καιρό, δεκαετίες ίσως, την ψήφιση ενός τέτοιου νόμου. Ενθουσιώδους υποδοχής έτυχαν οι διατάξεις που περιορίζουν το δικαίωμα στην απεργία.

Έτσι λοιπόν προκειμένου να στηρίξει το νομοσχέδιο η Ντόρα Μπακογιάννη αναθυμήθηκε την δεκαετία του ’80 όταν – όπως είπε- ήταν συνδικαλίστρια. Εξιστόρησε πως «το 1982 ήμουνα συνδικαλίστρια στο Υπουργείο Συντονισμού. Η Νέα Δημοκρατία είχε τότε το συνταρακτικό ποσοστό του 12% και το ΠΑΣΟΚ είχε πάντα περίπου 80%. Ήμασταν μια θλιβερή, θλιβερότατη μειοψηφία. Επειδή, όμως, είχαμε «κέφι» αντιπολιτευτικό αποφασίσαμε στη γενική συνέλευση των υπαλλήλων του Υπουργείου Συντονισμού να πάρουμε τη γενική συνέλευση». Έτσι είπε «αρχίσαμε να μιλάμε επί της διαδικασίας από τις 15.00΄ το μεσημέρι μέχρι τις 03.00΄ τη νύχτα» και «πήραμε τη γενική συνέλευση διότι οι άλλοι είχαν εξοντωθεί και είχαν φύγει».

Στο ίδιο μήκος κύμματος και η Φωτεινή Πιπιλή. Αναφέρθηκε στην δεκαετία του ’90 λέγοντας πως «η αυλαία από την εποχή των Σταμουλοκολλάδων έχει πέσει οριστικά» αναφερόμενη προφανώς στις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στην ΕΑΣ όταν αποφάσισε την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων λεωφορείων η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (1990-1993) . Είπε μάλιστα πως «επιτέλους γλιτώνουμε από το «νταβατζιλίκι», όπως το λέει ο λαός, του πάσα ένα συνδικαλιστή».

Τις συνελεύσεις της ΕΣΗΕΑ αναπόλησε ο Θοδωρής Ρουσόπουλος. Περιγράφοντας πως «έπαιρνα συνεχώς προσκλήσεις για τις γενικές συνελεύσεις. Ερχόταν η πρώτη πρόσκληση, γενική συνέλευση την τάδε του μηνός, απαιτείται παρουσία του 75% των εργαζομένων. Δεύτερη, νέα: παρουσία 50%, 35%. Φτάναμε σε ένα σημείο όπου από τους σχεδόν πέντε χιλιάδες τότε δημοσιογράφους εμφανίζονταν γύρω στους εκατόν πενήντα με διακόσιους στην αίθουσα της Ενώσεως Συντακτών και αποφάσιζαν για το σύνολο των υπολοίπων». Βέβαια ο πρώην υπουργός των κυβερνήσεων του Κώστα Καραμανλή δεν εξήγησε για ποιόν λόγο η κυβέρνηση της Ν.Δ από το 2004 έως το 2009 δεν προχώρησε στην νομοθέτηση ανάλογων διατάξεων με τις σημερινές. Ένα ερώτημα που θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να απαντηθεί.

Ο Γιάννης Λοβέρδος πάλι υποστήριξε ότι «οι συνδικαλιστές έχουν πολλές φορές φέρει πολλά δεινά σε αυτή την κοινωνία και την οικονομία» ενώ υποστήριξε ότι όσοι απεργούν αυτές τις μέρες μάλλον έχουν …παρασυρθεί. Όπως είπε «ο μέσος πολίτης δεν μπορεί να γνωρίζει τι ακριβώς περιλαμβάνει το νομοσχέδιο και μπορεί να παρασύρεται από κάποιες κουβέντες που ακούει. Το τι θα γίνει και το τι θα ισχύσει θα το αντιληφθεί στην πράξη».

Με μένος κατά του συνδικαλισμού εμφανίστηκε και ο Φίλιππος Φόρτωμας υποστηρίζοντας πως «σεβαστό πρέπει να είναι και το δικαίωμα των πολιτών να μην γίνονται όμηροι στην αυθαιρεσία των διαφόρων –θα έλεγα- συνδικαλιστών. Ποτέ άλλοτε τόσοι λίγοι δεν ταλαιπωρούσαν τόσους πολλούς».

Ανάλογη τοποθέτηση και από τον βουλευτή Γιώργο Κοτρώνια. Είπε πως πλέον «χάνεται η επί πολλά χρόνια ασυλία και η δυνατότητα άσκησης πίεσης μέσα από την απορρύθμιση της οικονομικής ζωής και την αφόρητη ταλαιπωρία του κοινωνικού συνόλου».

«Κερασάκι στην τούρτα» και ο γνωστων πεποιθήσεων Θάνος Πλέυρης που δήλωσε πως «είμαστε στην εποχή – ως δικηγόρος το λέω- που αν πάρει απόφαση το συνδικαλιστικό μας όργανο, είμαστε υποχρεωμένοι να πειθαρχήσουμε. Εκεί δεν προσβάλλονται τα δικαιώματα της εργασίας; Δεν υπάρχουν συμπεριφορές συνδικαλιστών εκβιαστικές και εκφοβισμού στους ανθρώπους οι οποίοι θέλουν να εργαστούν;». Τοποθέτηση που προφανώς απευθύνεται προς τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών.

Τον τόνο πάντως σε αυτού του είδους την ρεβανσιστική προσέγγιση έχει δώσει εδώ και μέρες ο ίδιος ο εισηγητής- υπουργός του νομοσχεδίου. Τοποθετούμενος στην επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων στην πρώτη φάση επεξεργασίας του νομοσχεδίου ο Κωστής Χατζηδάκης είχε δηλώσει αγανακτισμένος με τις αντιρρήσεις των κομμάτων της αριστεράς. Είπε πως «εδώ και δεκαετίες, δηλαδή από τότε που ήμουνα φοιτητής το θυμάμαι αυτό, ισχυρίζεστε όλοι μαζί, ότι έχετε το μονοπώλιο της καρδιάς, το μονοπώλιο της ευαισθησίας. Εγώ εκείνο το οποίο βλέπω, είναι, ότι έχετε το μονοπώλιο στο δογματισμό και στη στασιμότητα».

ΠΗΓΗ: news247.gr

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Η Νιγηρία σηματοδότησε την επίσημη κυκλοφορία της πολυαναμενόμενης Ολοκληρωμένης Υποδομής Εθνικής Ασφάλειας και Προστασίας των Θαλάσσιων οδών, γνωστή και ως το πρόγραμμα Deep Blue. Οι ηγέτες της χώρας συγκεντρώθηκαν για να επιδείξουν μέρος του εξοπλισμού αξίας 195 εκατομμυρίων δολαρίων που θα χρησιμοποιηθεί σε μια συντονισμένη προσπάθεια με πρωταρχικό στόχο την ασφάλεια των υδάτων της Νιγηρίας κατά μήκος του Κόλπου της Γουινέας και των υποδομών του πετρελαίου της χώρας με ένα συντονισμένο συνδυασμό δυνάμεων από ξηρά, θάλασσα και αέρα.

Πριν από τις τελετές έναρξης, η Μονάδα Ναυτικής Ασφάλειας της Νιγηρίας (MSU) του Deep Blue Project, η οποία περιλάμβανε προσωπικό από το πολεμικό Ναυτικό, τον Στρατό, τη Πολεμική Αεροπορία, την Αστυνομία και το Υπουργείο Εξωτερικών, πραγματοποίησαν ασκήσεις προσομοίωσης.

Ο στόχος τους ήταν να δείξουν την ετοιμότητά τους για πλήρη ανάπτυξη με σκοπό την καταπολέμηση της συνεχιζόμενης απειλής της πειρατείας, που αναδύεται κυρίως από την περιοχή του Δέλτα του Νίγηρα της Νιγηρίας.

Σύμφωνα με τον Γενικό Διευθυντή της Υπηρεσίας Ναυτιλιακής Διοίκησης και Ασφάλειας της Νιγηρίας (NIMASA), Δρ. Bashir Jamoh, «Με την ανάπτυξη των δυνάμεων του Deep Blue Project, μπαίνουμε σε ένα άλλο επίπεδο εθνικής ασφάλειας που έχει σχεδιαστεί για τη συνολική ασφάλεια στη θάλασσα και καλύτερα ευαισθητοποίηση στον τομέα αυτόν, χρησιμοποιώντας μερικές από τις τελευταίες τεχνολογίες. Αυτή η προσπάθεια για τη διασφάλιση των υδάτων μας θα δώσει στους Νιγηριανούς περισσότερη δύναμη για να εκμεταλλευτούν τους τεράστιους πόρους του θαλάσσιου περιβάλλοντος και να βοηθήσουν στην προώθηση της οικονομικής διαφοροποίησης».

Οι υπηρεσίες ασφαλείας πρόσφατα προειδοποίησαν επανειλημμένα για τις αυξανόμενες απειλές και κινδύνους στην περιοχή από την πειρατεία. Ο Κόλπος της Γουινέας σημείωσε τον υψηλότερο αριθμό απαγωγών και επιθέσεων σε πλοία, καθώς και κλοπή πετρελαίου στη στεριά, ληστείες και εμπορία ανθρώπων και ναρκωτικών.

Το Deep Blue Project είναι η πρώτη ολοκληρωμένη στρατηγική για τη θαλάσσια ασφάλεια στη Δυτική και Κεντρική Αφρική με στόχο τις συνεχιζόμενες απειλές πειρατείας και ληστείας. Μεταξύ των δυνάμεων που θα αναπτύξει η Νιγηρία είναι 16 θωρακισμένα οχήματα για την παράκτια περιπολία, δύο ειδικά σκάφη, 17 σκάφη ταχείας αναχαίτισης, δύο ειδικά αεροσκάφη για την επιτήρηση της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης της χώρας (ΑΟΖ), τρία ειδικά ελικόπτερα για επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης, και τέσσερα μη επανδρωμένα εναέρια μέσα. Η μονάδα ναυτικής ασφάλειας αποτελείται από 600 ειδικά εκπαιδευμένους στρατιώτες.

Συντονίζοντας τις προσπάθειες, οι Νιγηριανοί δημιούργησαν ένα κεντρικό κέντρο διοίκησης και ελέγχου που εδρεύει στο Λάγος, το οποίο θα συνεργαστεί επίσης με άλλες περιφερειακές δυνάμεις ασφαλείας. Η Νιγηρία παραδέχεται επίσης ότι η δίωξη υπόπτων εγκληματιών ήταν μια πρόκληση στο παρελθόν, αλλά λέει ότι ο νόμος περί καταστολής της πειρατείας και άλλων θαλάσσιων αδικημάτων (SPOMO) που ψηφίστηκε από την εθνική συνέλευση θα παρέχει τώρα νομική υποστήριξη για την δίωξη και την τιμωρία των παραβατών.

Εκτός από τις ερωτήσεις εάν η Νιγηρία έχει την πολιτική βούληση να αντιμετωπίσει πραγματικά την πειρατεία, αναλυτές ασφαλείας τόνισαν ότι οι πειρατές γίνονται πιο βίαιοι και επικίνδυνοι στις επιθέσεις τους. Τον Ιανουάριο του 2021, τέσσερις ένοπλοι επιτέθηκαν σε ένα πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων, με μια επίθεση η οποία ήταν πολύ καλά συντονισμένη και σχεδιασμένη και είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο ενός μέλους του πληρώματος και την απαγωγή 15 άλλων. Πρόσφατα, υπάρχουν ανησυχίες ότι οι πειρατές επιτίθενται σε περισσότερους στόχους, συμπεριλαμβανομένων αλιευτικών σκαφών και επιχειρούν ακόμη πιο μακριά από την στεριά, ακόμη και περισσότερο από 200 ναυτικά μίλια μακριά από την βάση τους στο Δέλτα του Νίγηρα.

Τον Μάιο, ανταποκρινόμενοι στις αυξανόμενες ανησυχίες και στις αυξανόμενες επιθέσεις στην περιοχή, μια ειδική ομάδα από όλη τη ναυτιλιακή βιομηχανία ανακοίνωσε μια συμφωνία για τη καταστολή της πειρατείας στον κόλπο της Γουινέας. Από την ανακοίνωση πριν από τρεις εβδομάδες, πάνω από 320 οργανισμοί σε ολόκληρη τη ναυτιλιακή βιομηχανία, συμπεριλαμβανομένων των κυβερνήσεων του κράτους σημαίας, των πλοιοκτητών, των ναυλωτών και των ναυτιλιακών ενώσεων, υπέγραψαν τη δέσμευσή τους να υποστηρίξουν συγκεκριμένα τις προσπάθειες επιβολής του νόμου κατά της πειρατείας, που στοχεύουν στο να τερματίσουν τους κινδύνους για τη ναυτιλία στον Κόλπο της Γουινέας.

ΠΗΓΗ; e-nautilia.gr

Μπορεί η διαλειμματική νηστεία να συμβάλλει στην ενδυνάμωση και την ομαλή λειτουργία της μνήμης όσο γερνάμε; Διαβάστε τα ενδιαφέροντα αποτελέσματα βρετανικής μελέτης μετά από πειράματα σε τρωκτικά

Οι έρευνες πάνω στα διάφορα διατροφικά μοτίβα συνεχίζονται ακάθεκτα, με τα αποτελέσματα της τελευταίας μελέτης να υποδηλώνουν μια σημαντική ανακάλυψη για τη μνήμη. Πιο συγκεκριμένα, η νέα βρετανική μελέτη ρίχνει φως στη σύνδεση μεταξύ της διαλειμματικής νηστείας και στη διατήρηση της μακροχρόνιας μνήμης. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε σε ποντίκια από το Ινστιτούτο Ψυχιατρικής, Ψυχολογίας και Νευροεπιστημών του King’s College στο Λονδίνο και δίνει ελπίδες ότι με αυτό το τρόπο θα αντιστραφεί η γνωστική εξασθένιση των ηλικιωμένων.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο Molecular Biology και διαπίστωσε ότι μια διατροφή με περιορισμό στις θερμίδες κάθε δεύτερη μέρα έδρασε αποτελεσματικά στην ενίσχυση της εμφάνισης του γονιδίου «Κλωθώ» σε ποντίκια, γνωστό και ως το «γονίδιο της ευφυίας και της μακροζωίας». Μέσω της συγκεκριμένης μελέτης, αποδεικνύεται ότι διαδραματίζει καίριο ρόλο στην παραγωγή νέων νευρώνων του ενήλικου εγκεφάλου από την περιοχή του ιπποκάμπου, συμβάλλωντας στη διαδικασία της νευρογένεσης. Οι νευρώνες αυτοί είναι είναι ιδιαίτερα σημαντικοί για το σχηματισμό της μνήμης, ενώ η παραγωγή τους μειώνεται με την ηλικία, δικαιολογώντας εν μέρει τη γνωστική εξασθένιση των ηλικιωμένων ατόμων.

Η διαδικασία της έρευνας

Οι ερευνητές χώρισαν τα θηλυκά ποντίκια σε τρεις ομάδες: μια ομάδα ελέγχου που ακολούθησε μια κανονική καθημερινή διατροφή, μια δεύτερη ομάδα με δίαιτα περιορισμένη σε θερμίδες και στην τρίτη ομάδα εφάρμοσαν τη διαλειμματική νηστεία, κατά την οποία τα ποντίκια κατανάλωναν τροφή κάθε δεύτερη μέρα. Τα τρωκτικά των δύο τελευταίων ομάδων λάμβαναν εως και 10% λιγότερη τροφή σε σύγκριση με εκείνα της πρώτης ομάδας.

Σε διάρκεια τριών μηνών, τα ποντίκια που ακολουθούσαν τη διαλειμματική νηστεία έδειξαν βελτιώσεις στη διατήρηση της μακρόχρονης μνήμης τους σε σύγκριση με τα ποντίκια των άλλων δύο γκρουπ. Κατά την ανάλυση του εγκεφάλου τους, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το γονίδιο «Κλωθώ» είχε αυξητικές τάσεις και η δημιουργία νέων νευρώνων ήταν αυξημένη σε σύγκριση με τα ποντίκια που ακολουθούσαν διατροφή χαμηλή σε θερμίδες. Οι ερευνητές τώρα επιθυμούν και την περαιτέρω ανάλυση και έρευνα σε ανθρώπους για να διευρυνθούν τα οφέλη της διαλειμματικής νηστείας.

ΠΗΓΗ; ygeiamou.gr

Δήλωση Μιχάλη Ρίζου, εκπροσώπου ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ – ΚΙΝΗΣΕΩΝ – ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΩΝ στην ΕΕ της ΑΔΕΔΥ

ΟΛΟΙ ΑΥΡΙΟ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ!
Η ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΛΥΣΣΩΔΕΙΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΟΘΥΜΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ «ΧΑΜΗΛΩΝ ΠΤΗΣΕΩΝ»!

Να αποσυρθεί το νομοσχέδιο έκτρωμα!
Να καταργηθούν όλοι οι αντεργατικοί νόμοι των προηγούμενων κυβερνήσεων ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ!

Η κυβέρνηση της ΝΔ κατέθεσε εσπευσμένα τη Δευτέρα στην Ολομέλεια της Βουλής, με στόχο να ψηφιστεί αύριο, το νομοθετικό οδοστρωτήρα για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας. Για το δικαίωμα μας στον ελεύθερο χρόνο, για την ελευθερία της συλλογικής διεκδίκησης και της συνδικαλιστικής δράσης.

Η κυβέρνηση των επιχειρηματιών που εχθρεύεται και μισεί το λαό, γνωρίζει ότι κάθε ώρα που περνάει όλο και περισσότεροι παίρνουν την απόφαση να σταθούν στο πλευρό των συναδέλφων τους, των γονιών τους, των παιδιών τους που συμμετείχαν στις μεγαλειώδεις απεργιακές κινητοποιήσεις στις 10 Ιουνίου. Η μαζική συμμετοχή χιλιάδων εργαζόμενων στην απεργία και στις απεργιακές συγκεντρώσεις έστειλε ηχηρή απάντηση στην προκλητική προσπάθεια της να παρουσιάσει τη βαρβαρότητα σαν πρόοδο και εκσυγχρονισμό. Έστειλε το μήνυμα της απεργιακής κλιμάκωσης.

Γι’ αυτό άρχισε να επεξεργάζεται ακόμα πιο καταχθόνια σχέδια. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη όταν κατάθεσε το νομοσχέδιο γνώριζε φυσικά ότι τις ίδιες μέρες διεξάγονταν οι πανελλαδικές εξετάσεις. Το έκανε επίτηδες, για να περιορίσει τις λαϊκές αντιδράσεις, για να ενεργοποιήσει την αθλιότητα του κοινωνικού αυτοματισμού, τον εμφύλιο ανάμεσα στους εργαζόμενους. Όπως και το Νοέμβριο που επιχείρησε εν μέσω lockdown να φέρει το ίδιο νομοσχέδιο. Και έφαγε τα μούτρα της γιατί οι εργαζόμενοι απέδειξαν ότι δεν «κλειδώνονται» όταν εξεγείρονται για τα δίκια τους. Το ίδιο θα πάθει και τώρα!

–Καταγγέλλουμε την απεργοσπαστική αγωγή κυβέρνησης και Υπουργείου Παιδείας ενάντια στους κλάδους που απεργούν στις 16/6 στο όνομα της δήθεν περιφρούρησης των πανελλαδικών εξετάσεων. Το ενδιαφέρον της για τους μαθητές είναι υποκριτικό. Όταν μειώνει τον αριθμό των εισακτέων στα Δημόσια Πανεπιστήμια, την ίδια στιγμή που ενισχύει τα ιδιωτικά. Όταν για περισσότερο από ένα χρόνο κρατάει τα πανεπιστήμια κλειστά. Όταν επιβάλλει την καταστροφική τηλεκπαίδευση, όταν δεν φρόντισε να φτιάξει σχολεία για να φοιτήσουν με ασφάλεια 15 μαθητές ανά τάξη, δεν προχώρησε στις αναγκαίες προσλήψεις μόνιμων εκπαιδευτικών.

–Καταγγέλλουμε τον κυβερνητικό, εργοδοτικό συνδικαλισμό, συνοδοιπόρο στην φασίζουσα τακτική της κυβέρνησης. Μέσω όχι μόνο της συνδικαλιστικής παράταξης που πρόσκειται στη ΝΔ, αλλά και αυτών του ΚΙΝΑΛ και του ΣΥΡΙΖΑ, προσπάθησε συντονισμένα και με σχέδιο, να αποκλιμακώσει το απεργιακό μέτωπο που απλωνόταν σ όλη την χώρα και να διασπάσει τους εργαζόμενους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα (άλλα έλεγαν στα συνδικάτα του δημοσίου και άλλα στου ιδιωτικού). Το κατάφερε προς στιγμής με την ολέθρια επιλογή για ακύρωση της απεργίας στις 3 του Ιούνη. Όμως οι αντιδράσεις, η κατακραυγή και η πίεση των εργαζομένων, οδήγησαν στην πολύ πετυχημένη απεργία στις 10 του Ιούνη.

Και πάλι όμως επιχείρησε ξεδιάντροπα να αποκλιμακώσει τις αντιδράσεις: Στην ΑΔΕΔΥ, τη ΓΣΕΕ, το ΕΚΑ οι ίδιες δυνάμεις πρότειναν 3ωρες στάσεις εργασίας για αντί για νέο απεργιακό ξεσηκωμό. Κάτω από τη νέα κατακραυγή της εργατικής βάσης επιβλήθηκε τελικά η 24ωρη απεργία της 16 Ιούνη.

Κι εδώ αρχίζει η απόλυτη ξεφτίλα. Η πλειοψηφία ΝΔ-ΚΙΝΑΛ-ΣΥΡΙΖΑ στην ΟΛΜΕ σπεύδει να ζητήσει από την ΑΔΕΔΥ την εξαίρεση του κλάδου!!! από την απεργία επιδεικνύοντας έτσι στάση υπευθυνότητας, όχι απέναντι στη δοκιμαζόμενη νεολαία, αλλά απέναντι στην κυβέρνηση και τα προστάγματά της. Την πάσα πήρε αμέσως η κυβέρνηση, που όπως και οι εφοπλιστές απέναντι στους ναυτεργάτες, προσφεύγει στα δικαστήρια για να βγάλει παράνομη την απεργία σε όλο το δημόσιο αλλά και στα μέσα μαζικής μεταφοράς, δηλ. σχεδόν παντού. Η πλειοψηφία της Ε.Ε. της ΑΔΕΔΥ ανταποκρίνεται θετικά, και πριν ακόμα αποφασίσουν τα δικαστήρια, σπεύδει και αυτή να εξαιρέσει τους εκπαιδευτικούς. Ακολουθούν και οι συγκοινωνίες που μεταθέτουν τις στάσεις εργασίας τους.

Η ενέργεια αυτή της κυβέρνησης αποτελεί προπομπό της πολιτικής που θα εφαρμοστεί την επόμενη ημέρα, αν ψηφιστεί το αντεργατικό ν/σ. Είναι προάγγελος του νέου αυταρχικού καθεστώτος που θα επιχειρήσει να διαμορφώσει, για να δημιουργήσει συνθήκες νεκροταφείου στους εργαζόμενους. Πάντα με μοχλό την «Αγία οικογένεια» κυβέρνησης, εργοδοτών, δικαστηρίων, υποταγμένων συνδικαλιστών.

Μεγάλη ευθύνη έχουν και οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ. Συνηγόρησαν στην απόφαση της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ που έδωσε το έναυσμα για υποχώρηση και σε άλλους κλάδους. Το ΚΚΕ δια του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του την επικρότησε ως «απάντηση στην προβοκάτσια» (δηλώσεις Παφίλη). Η γενικότερη τακτική χαμηλών πτήσεων, οι συνεχείς κατηγορίες περί «τυχοδιωκτισμού» απέναντι σε μαχόμενα συνδικάτα όπως η ΠΕΝΕΝ, η κοινοβουλευτικοποίηση του κινήματος και του εργατικού αγώνα, δείχνουν τις συνέπειες μιας γραμμής που δεν μπορεί να υπερβεί τα όρια της διαμαρτυρίας, δεν μπορεί να φτάσει στην ανατροπή.

Αντί το κίνημα να μεταθέσει το πρόβλημα στην κυβέρνηση, το γυρνάει εντός του, αυτοενοχοποιείται και χάνει τη μαχητική ισχύ του. Δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι ρίχνουν νερό στο μύλο του Κ. Χατζηδάκη; Που με περισσό θράσος δηλώνει στη Βουλή μόλις χθες: «Θα περιμέναμε με όσα έχουν γίνει σε απεργίες όπως στην ακτοπλοΐα και στο μετρό να έχετε πάρει το μάθημα και να θέλετε να ακολουθήσουμε το δρόμο των ευρωπαϊκών χωρών. Όμως εσείς επαναλαμβάνετε το γνωστό μότο ότι νόμος είναι το δίκιο του εργάτη. Να το δεχθούμε! Αλλά πρέπει και εσείς να δεχθείτε ότι νόμος είναι το δίκιο του φοιτητή που θέλει να δώσει εξετάσεις και να λειτουργεί το μετρό. Νόμος είναι και το δίκιο του αρρώστου που θέλει να αγοράσει φάρμακα! Νόμος είναι το δίκιο του ανάπηρου που θέλει να εξυπηρετηθεί! Εσείς είστε με τους εργατοπατέρες, εμείς είμαστε με την κοινωνία!».

Οι εργαζόμενοι αύριο θα ξαναβγούν στους δρόμους και θα ξανααπεργήσουν. Κόντρα στις σειρήνες της υποταγής, τους εργατοπατέρες και τον κ. Χατζηδάκη. Διότι ξέρουν καλύτερα από όλους τα συμφέροντά τους. Και μέσα από τους δρόμους της φωτιάς θα ανασυγκροτήσουν ταξικά το κίνημα, θα αναδείξουν τις νέες συνδικαλιστικές και πολιτικές πρωτοπορίες τους για να νικήσουν!

15/6/2021

ΜΙΧΑΛΗΣ ΡΙΖΟΣ, εκπρόσωπος ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ – ΚΙΝΗΣΕΩΝ – ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΩΝ στην ΕΕ της ΑΔΕΔΥ

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Είναι οι ίδιοι. Οι κύριοι της κυβέρνησης Μητσοτάκη που κουνάνε το δάχτυλο για την «ατομική ευθύνη» που έχουμε όλοι για τον κορωνοϊό και τα μέτρα, όπως και για τον εμβολιασμό. Αυτοί, φυσικά, έχουν το ευθύνη μόνο να μας «μαλώνουν» και να έχουν στιγμές «ανεμελιάς». 

Είναι οι ίδιοι. Αυτοί που θα έπρεπε να απολογούνται για τις καθυστερήσεις στους εμβολιασμούς και παίζουν με τα νούμερα, «μπερδεύοντας» τους εμβολιασμούς με τους εμβολιασμένους για να φαίνονται μεγαλύτεροι οι αριθμοί. 

Το ζήτημα του εμβολιασμού είναι πολύ σοβαρό για ανεύθυνους διαχειριστές. Η κυβέρνηση, όμως, αποδεικνύει, για μια ακόμα φορά, ότι την απασχολεί περισσότερο αυτό που φαίνεται ότι συμβαίνει, απ’ αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Απόδειξη η αναστάτωση που έχει προκληθεί – δικαίως – μετά τις ανακοινώσεις για να σταματήσει το εμβόλιο της Astra Zeneca στους κάτω των 60, την ίδια στιγμή που εκατοντάδες χιλιάδες έχουν κάνει την πρώτη δόση.

Τι μας είπαν χθες οι εκπρόσωποι της Εθνικής Επιτροπής Εμβολισμών; 

Συνέστησαν να μην γίνονται εμβολιασμοί στους κάτω των 60 με το συγκεκριμένο εμβόλιο, λόγω των δεδομένων που υπάρχουν και τα οποία είναι διαρκώς μεταβαλλόμενα.

Συμβούλεψαν όσους έχουν ραντεβού για την πρώτη δόση του εμβολίου Astra Zeneca να το αλλάξουν, προσθέτοντας ότι θα τους έρθει σχετική ειδοποίηση.

Για εκείνους τους εκατοντάδες χιλιάδες που έκαναν την πρώτη δόση με το εμβόλιο Astra Zeneca συνέστησαν να προχωρήσουν στη δεύτερη δόση. Βγήκε, μάλιστα, σήμερα ο υπουργός Υγείας να το επαναλάβει, μετά την ανησυχία που έχει προκληθεί. 

Να σημειωθεί ότι η σύσταση Επιτροπής, για τη δεύτερη δόση του Astra Zeneca, αφορά όποιους δεν είχαν επιπλοκές, μετά την πρώτη δόση. Συγκεκριμένα,  όπως υποστήριξε η Μ. Θεοδωρίδου, εκ μέρους της Εθνικής Επιτροπής Εμβολιασμών, «θα πρέπει να γίνει η υπενθύμιση ότι παραμένει η σύσταση για τη δεύτερη δόση στα άτομα που έχουν εμβολιαστεί με πρώτη δόση AstraZeneca, δεδομένου ότι ο κίνδυνος αυτής της σπάνιας ανεπιθύμητης ενέργειας είναι εξαιρετικά σπάνιος μετά τη δεύτερη δόση, συγκεκριμένα 1,3 περιστατικά ανά ένα εκατομμύριο δόσεις εμβολίων». Εξαιρούνται τα άτομα που έχουν εκδηλώσει σοβαρές παρενέργειες, όπως θρομβώσεις, ή ειδικά ιατρικά προβλήματα, είπε χθες.

Προσέξτε ποιους φέρνουν σε ανησυχία οι κυβερνώντες. Τους ανθρώπους που λάμβαναν συγχαρητήρια για την επιλογή του Astra Zeneca – και από κυβερνητικούς παράγοντες. Τους πολίτες από 30-44 οι οποίοι για ένα χρονικό διάστημα δεν είχαν δυνατότητα επιλογής άλλου εμβολίου εκτός του Astra Zeneca. Μάλιστα, τώρα, δεν υπάρχει καν σαφής εξήγηση για το εάν είναι απολύτως ασφαλές και αποτελεσματικό να εμβολιαστεί, εφόσον το επιθυμεί, με άλλο εμβόλιο όποιος έχει κάνει την πρώτη δόση με Astra Zeneca.  

Εμείς λοιμωξιολόγοι δεν είμαστε και ούτε έχουμε σκοπό να τους παριστάνουμε. Εδώ, όμως, πια υπάρχει ένα μεγάλο θέμα που αφορά την κοινωνία συνολικά. 

Ακούστε, κύριοι «άριστοι». Δεν είναι ούτε «αρνητές» του εμβολίου, ούτε «ψεκασμένοι» όλοι εκείνοι που μετά τις χτεσινές ανακοινώσεις βρέθηκαν σε ανησυχία. Για το γεγονός φταίτε αποκλειστικά εσείς, που σε μια τέτοια συνθήκη χρησιμοποιείτε πάλι την «ατομική ευθύνη» σε ζήτημα που είναι επιστημονικό. Το λιγότερο που έχετε να κάνετε είναι να λάβετε την ευθύνη να ενημερώστε σωστά, εσείς οι ανεύθυνοι, έναν υπεύθυνο λαό. 

Και για να μην ξεχνιόμαστε: Εσείς δεν είστε που περάσατε τροπολογία η οποία κάθε άλλο παρά ενισχύει την εμπιστοσύνη στις επιστημονικές επιτροπές αλλά και στις σχέσεις που αυτή αναπτύσσει με την κυβερνητική εξουσία; Λέμε για εκείνη την τροπολογία με την οποία θεσπίσατε το δικαστικό ακαταδίωκτο για τα μέλη της επιτροπής λοιμωξιολόγων αλλά και της επιτροπής εμβολιασμού. Τη θυμάστε;…

ΠΗΓΗ; imerodromos.gr

Δημήτρης Σταμούλης

Αντιδραστική τομή από ΝΔ, «συνενοχή» ΣΥΡΙΖΑ

Από το γαϊτανάκι της αντιπαράθεσης ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ προκύπτουν αποκαλυπτικά στοιχεία για τη συνενοχή των δύο κυρίαρχων πόλων του αστικού πολιτικού συστήματος, όσον αφορά τα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα. Από τη μια υπάρχει η υποκρισία της ΝΔ ότι το νομοσχέδιο «αποκαθιστά αδικίες» και «καταργεί αναχρονιστικές ρυθμίσεις», αναφερόμενη βέβαια σε εργατικά δικαιώματα κατακτημένα με αίμα, θυσίες και σκληρούς αγώνες δεκαετιών!
Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ εντελώς υποκριτικά κατηγορεί την κυβέρνηση ότι «κήρυξε τον πόλεμο στους εργαζόμενους», καθώς ο δρόμος για την αντιδραστική τομή Χατζηδάκη έχει στρωθεί από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις, και του ΣΥΡΙΖΑ. Για του λόγου το αληθές ο ΣΥΡΙΖΑ πρόσφατα ζήτησε την κήρυξη ως υποχρεωτικής της κλαδικής ΣΣΕ των ξενοδοχοϋπαλλήλων, που προβλέπει κατά τη θερινή και χειμερινή τουριστική σεζόν, εφόσον η πληρότητα του ξενοδοχείου υπερβαίνει το 70%, 9ωρη εργασία χωρίς καμιά πρόσθετη αμοιβή, και κατά τις ημέρες ανάπαυσής τους, τις Κυριακές και τις αργίες!

Στην ίδια κατάπτυστη σύμβαση είχε βάλει την υπογραφή της και η Ε. Αχτσιόγλου ως υπουργός Εργασίας. Επιπλέον, ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε κάνει τίποτα για να καταργήσει την πανευρωπαϊκή πρωτοτυπία της «υπερεργασίας» με διευθυντικό δικαίωμα, έως και 5 ώρες την εβδομάδα, είχε αυξήσει τις εργάσιμες Κυριακές με το περίφημο άρθρο 50 του νόμου 4472/2017, που έδωσε δυνατότητα για λειτουργία των καταστημάτων ακόμη και όλες τις Κυριακές του χρόνου σε κάποιους νομούς. Ενώ με δική του διάταξη (2018), επιβλήθηκε διάταξη που απαιτεί για τη λήψη απεργιακής απόφασης από σωματείο απαρτία συνέλευσης του 1/2 των οικονομικά τακτοποιημένων μελών, από το 1/3 (στην πρώτη Γενική Συνέλευση) έως το 1/5 (στην τρίτη Γενική Συνέλευση) που απαιτούνταν μέχρι πρότινος.

1 Κατάργηση 8ωρου/5ήμερου, επιβολή 10ωρου/50ωρου μέσω ατομικής «διευθέτησης του χρόνου εργασίας»

Με τη λεγόμενη «διευθέτηση του χρόνου εργασίας» οι εργαζόμενοι θα εξαναγκάζονται από τον εργοδότη να υπογράφουν ατομικές συμβάσεις, όπου θα αποδέχονται την ημερήσια εργασία έως και 10 ώρες για συγκεκριμένη περίοδο, που η επιχείρηση έχει φόρτο εργασίας. Αυτές οι επιπλέον ώρες θα καταγράφονται σε «τράπεζα χρόνου». Όσο και να διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ο υπουργός Εργασίας ότι «δεν καταργείται το 8ωρο», ουσιαστικά γίνεται κουρέλια. Ενώ με τις ατομικές συμβάσεις, επιφέρεται νέο χτύπημα στον αγώνα για επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων.
Ο παραπάνω εργάσιμος χρόνος δεν θα επιστρέφεται όποτε το επιθυμεί ο εργαζόμενος. Ο «οικογενειακός προγραμματισμός» που επικαλείται η κυβέρνηση είναι «παραμύθι». Αυτός που θα επιλέγει πότε και πώς θα επιστραφεί είναι ο εργοδότης μέσα σε διάστημα έξι μηνών. Η κυβέρνηση διαδίδει εδώ μια καραμπινάτη απάτη στα «Non paper» που διακινεί στα ΜΜΕ. Μιλά για «4ήμερη εργασία 10 ωρών την κάθε μέρα και καμία ώρα απασχόλησης την Παρασκευή». Είναι ψέμα! Κανένας βιομήχανος όταν έχει φόρτο εργασίας, δεν θα «χαρίσει» καμιά Παρασκευή. Θέλει τον εργάτη πάνω από τη μηχανή 5 μέρες, 50 ώρες! Το 4ήμερο λοιπόν θα προκύψει σε εύθετο χρόνο, δεν θα είναι βεβαίως με off την Παρασκευή και, ασφαλώς, χωρίς αυτός ο χρόνος να καθοριστεί από τις ανάγκες του εργαζόμενου αλλά από τις «υποχρεώσεις» του εργοδότη.

2 Φθηνότερες υπερωρίες για το κεφάλαιο

Η κυβέρνηση προβάλει «θετικά» την αύξηση των επιτρεπόμενων υπερωριών στις 150 ώρες το χρόνο και την εξίσωση σε βιομηχανία και λοιπούς κλάδους, τονίζοντας ότι «έτσι συμβαίνει στην Ευρώπη». Μάλιστα διατείνεται ότι αυτή η αλλαγή θα είναι προς όφελος των… εργαζομένων, που θα έχουν την ευκαιρία να αυξήσουν το εισόδημά τους!
Ποια είναι όμως η αλήθεια; Σήμερα οι επιτρεπόμενες (νόμιμες) υπερωρίες είναι 96 ώρες/έτος στη βιομηχανία και 120 ώρες/έτος στις μη βιομηχανικές επιχειρήσεις. Το σύστημα αμοιβής των υπερωριών δεν αλλάζει, που σημαίνει ότι κάθε ώρα υπερωρίας πάνω από τις 9 (σ.σ. η 9η ώρα ημερησίως θεωρείται υπερεργασία, αμείβεται με 20% επιπλέον, και επιβάλλεται με εργοδοτικό δικαίωμα) θα πληρώνεται με ημερομίσθιο προσαυξημένο κατά 40%. Έτσι οι βιομήχανοι θα έχουν στη διάθεσή τους έως και 156 ώρες επιπλέον με +40% επιβάρυνση, όταν με το υφιστάμενο καθεστώς η υπέρβαση των 120 ωρών νόμιμης υπερωρίας ετησίως αμείβεται με προσαύξηση 60%, ενώ στις μη νόμιμες υπερωρίες, η προσαύξηση φτάνει στο 80%. Όσο για την προσαύξηση 120% που προβλέπει το νομοσχέδιο για τις πάνω από 150 ώρες υπερωριών είναι «δώρο άδωρο» για τους εργάτες, αφού ο εργοδότης θα είναι ικανοποιημένος και με το παραπάνω με την κυβερνητική ρύθμιση των 150 ωρών, έχοντας ήδη αξιοποιήσει και τη διευθέτηση εργασίας…

3 Πολλαπλά χτυπήματα κατά απεργιών, απώτερη επιδίωξη η «κατάργησή» τους

Ακόμα πιο αντεργατικό και από τις αρχικές εξαγγελίες του υπουργείου Εργασίας είναι το νομοσχέδιο, παρουσιάζοντας δύο άκρως αντιδραστικές «καινοτομίες». Την «απαγόρευση παράνομης απεργίας» και την «αστική ευθύνη συνδικαλιστών». «Άλλο απεργία και άλλο παρανομία! Την αστική ευθύνη των συνδικαλιστών τη θεσπίζουμε για περιπτώσεις, όπως αυτή του κ. Νταλακογεώργου και της ΠΕΝΕΝ που ενώ είχε κριθεί η απεργία παράνομη, έβαλαν μπλόκο στο λιμάνι του Πειραιά». Με τη φράση του αυτή στη βουλή ο Κ. Χατζηδάκης συμπυκνώνει τη στρατηγική επιδίωξη κυβέρνησης και κεφαλαίου να ξεμπερδεύει και με την ανυπακοή ταξικών σωματείων.

Η κυβέρνηση θέλει να επιβάλλει ότι εάν κριθεί παράνομη στα δικαστήρια απεργία ή στάση εργασίας (αυτό πρακτικά συμβαίνει με το 90% των απεργιών!) που έχει κηρυχθεί από πρωτοβάθμιο σωματείο, δεν θα επιτρέπεται, η κήρυξη απεργίας από την αντίστοιχη δευτεροβάθμια ή τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση για το ίδιο θέμα.

Επιπλέον, προσθέτουν και διάταξη σύμφωνα με την οποία «τόσο οι συνδικαλιστές που πραγματοποιούν καταλήψεις, αποκλεισμούς, ή ασκούν βία, εμποδίζοντας τους εργαζόμενους που δεν συμμετέχουν στην απεργία να εργαστούν, όσο και η συνδικαλιστική τους οργάνωση, θα έχουν αστική ευθύνη». «Βία» βέβαια βαφτίζουν την περιφρούρηση της απεργίας και όχι την απεργοσπασία με την αρωγή των ΜΑΤ! Αξίζει δε να επισημανθεί ότι «η ευθύνη δεν βαραίνει το σύνολο των μελών του ΔΣ αλλά εκείνους που προβαίνουν σε αυτές τις πράξεις». Δηλαδή στοχοποιούν ειδικά τους ταξικούς συνδικαλιστές που συμμετέχουν πρωτοπόρα στις απεργίες. Από την άλλη οι εργοδότες θα μπορούν να απαιτούν καταβολή αποζημίωσης μετά από άσκηση αγωγής ως… θιγόμενη επιχείρηση.

Η κυβέρνηση στο όνομα της «προστασίας του κοινωνικού συνόλου» από τις απεργίες στην κοινή ωφέλεια θέλει να επιβάλλει την «υποχρέωση παροχής εγγυημένης υπηρεσίας στο 1/3 της συνήθως παρεχόμενης». Δηλαδή να βγάλει τους μισούς κλάδους εργασίας εκτός απεργιών! Με άλλα άρθρα, περιορίζουν τη δυνατότητα κήρυξης απεργίας αλληλεγγύης προς εργαζομένους σε άλλες επιχειρήσεις ή εκμεταλλεύσεις, και υποχρεώνονται όσες συνδικαλιστικές οργανώσεις κηρύσσουν απεργία σε Δημόσιο, ΟΤΑ, ΝΠΣΣ και φορείς, υπηρεσίες, οργανισμούς και επιχειρήσεις του Δημοσίου, να υποβάλουν στον ΟΜΕΔ αίτηση διεξαγωγής «δημοσίου διαλόγου» για τα αιτήματα της απεργίας, με νέο όρο, όσο διαρκεί ο «δημόσιος διάλογος», να αναστέλλεται το απεργιακό δικαίωμα!

Η «απαγόρευση παράνομης απεργίας» και η «αστική ευθύνη» σε βάρος ταξικών συνδικαλιστών που προστέθηκαν στο νομοσχέδιο δείχνουν πόσο αντιδραστικό είναι

4 Χειραγώγηση και ασφυκτικός έλεγχος των σωματείων

Θεσπίζεται υποχρεωτική εγγραφή-φακέλωμα των συνδικαλιστικών οργανώσεων σε ηλεκτρονικό μητρώο (ΓΕΜΗΣΟΕ). Κάνοντας λόγο ψευδεπίγραφα για «διαφάνεια στον συνδικαλισμό», το νομοσχέδιο επιδιώκει την καθιέρωση ηλεκτρονικής ψηφοφορίας για απόφαση απεργίας ή εκλογή ΔΣ, που βαφτίζεται «δυνατότητα συμμετοχής των εργαζομένων εξ αποστάσεως». Όσα σωματεία δεν θα υπακούουν θα έχουν «συνέπειες» αφού θα «συναρτάται η ενημέρωση του συστήματος με τη δυνατότητα χρηματοδότησης, άσκησης των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων όπως της κήρυξης απεργίας και της συμμετοχής της συνδικαλιστικής οργάνωσης σε συλλογικές διαπραγματεύσεις, αλλά και την προστασίας των συνδικαλιστικών στελεχών»!

5 Περισσότεροι κλάδοι εργαζομένων θα δουλεύουν τις Κυριακές

Διευρύνονται οι κλάδοι στους οποίους επιτρέπεται η λειτουργία τις Κυριακές, και πάλι στο όνομα των «ισχυόντων στις χώρες της ΕΕ». Πρόκειται για κρίσιμους για τις ανάγκες αναπαραγωγής του κεφαλαίου κλάδους όπως ταχυμεταφορές, παραγωγή υγειονομικών ειδών και διανομή φαρμάκων, logistics, κέντρα κοινών υπηρεσιών ομίλων επιχειρήσεων (λογιστήρια), τηλεφωνικά κέντρα, παραγωγής έτοιμου σκυροδέματος και λατομείων, κέντρα δεδομένων. Ενώ με άδεια του ΣΕΠΕ, υπάρχει η δυνατότητα για άλλους τέσσερις τομείς υπηρεσιών να μπορούν να λειτουργούν Κυριακές.

6 Κατάργηση ΣΕΠΕ, θέσπιση «Ανεξάρτητης Αρχής»

Το Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας, που έτσι κι αλλιώς υποτυπωδώς λειτουργεί όντας υποστελεχωμένο και χωρίς κατεύθυνση να «χτυπά» την εργοδοτική ασυδοσία και παρανομία σε σταθερή και ευρεία βάση κλάδων και χώρων εργασίας, μετατρέπεται σε «Επιθεώρηση Εργασίας». Θα είναι «Ανεξάρτητη Αρχή», κατά το πρότυπο της ΑΑΔΕ, και θα έχει «λειτουργική ανεξαρτησία και διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια». Eπιδιώκουν έναν θεσμό «ανεπηρέαστο» από δήθεν πολιτικές πιέσεις, αλλά κυρίως από τις εργατικές διεκδικήσεις. Η λειτουργική του αυτονομία, προβλέπει έναν διοικητή και μια διοικούσα επιτροπή η οποία στην πραγματικότητα θα αποτελείται από τεχνοκράτες που με έμμεσο τρόπο θα μπορούν να καθορίζονται από τον υπουργό Εργασίας και τη Βουλή. Τον μετατρέπουν απλά σε έναν εισπρακτικό μηχανισμό «ελέγχου» της τυπικής νομιμότητας στους χώρους δουλειάς, αλλά και «απρόσβλητο» από τα δίκαια εργατικά αιτήματα και διεκδικήσεις.

7 Η ψηφιακή κάρτα όπλο για την επιβολή της ελαστικής εργασίας

Η ψηφιακή κάρτα εργασίας παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως «εγγύηση» για την τήρηση του ωραρίου των εργαζομένων και την αμοιβή τυχόν υπερωριών, και εργαλείο «πάταξης της μαύρης εργασίας». Πολλοί χώροι εργασίας έχουν ήδη τέτοιες κάρτες. Αλλά σχεδόν σε καμιά των περιπτώσεων δεν οδηγούν σε καταγραφή και πολύ περισσότερο σε πληρωμή υπερωριών! Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο κλάδος των τραπεζών. Επίσης το πρόβλημα του ΣΕΠΕ δεν ήταν ο έλεγχος των «εργοδοτικών τρικ», αλλά το αν γίνονται και πόσοι έλεγχοι στους χώρους δουλειάς. Η βασική αποστολή της ψηφιακής κάρτας είναι όπως ο ίδιος ο Κ. Χατζηδάκης δήλωσε στη βουλή, να αποτελέσει το «κλειδί για την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων […] της διευθέτησης του χρόνου εργασίας και της εξίσωσης των υπερωριών σε βιομηχανία και υπηρεσίες». Ένα όπλο δηλαδή για την πιο αποτελεσματική εφαρμογή της ελαστικοποίησης της εργασίας, και αξιοποίησής της στη λεγόμενη «τράπεζα χρόνου» με τα 10ωρα-50ωρα.

8 Γενίκευση τηλεργασίας, αόριστα «δικαιώματα» για τους εργαζόμενους

Με το νομοσχέδιο αποδεικνύεται ότι η τηλεργασία ήρθε για να μείνει μετά την πανδημία. Θεσπίζεται δυνατότητα μονομερούς επιβολής της από τους εργοδότες στο όνομα της προστασίας της δημόσιας υγείας. Ό,τι αναφέρεται για τα δικαιώματα των εργαζομένων (κόστος συντήρησης του εργοδότη, δικαίωμα αποσύνδεσης κ.α.) είναι τόσο αόριστο όσον αφορά το πώς θα τηρούνται στην πράξη, που πιο πολύ ακούγονται ως υποσχέσεις. Κι όλα αυτά πάντα με ατομικές διαπραγματεύσεις και συμβάσεις. Ήδη χιλιάδες εργαζόμενοι βίωσαν την τηλεργασία εν μέσω πανδημίας, χωρίς δικαίωμα στην αποσύνδεση, με όλα τα έξοδα δικά τους, με διάχυση του εργάσιμου στον ελεύθερο χρόνο και μετατροπή της οικίας σε χώρο εργασίας.

Αντεργατικές «πατέντες», ευρεσιτεχνίες όλες της ΕΕ

«Οι ρυθμίσεις που φέρνουμε με το νομοσχέδιο δεν είναι ελληνικές πατέντες, αλλά εφαρμόζονται σε προηγμένες χώρες της Ευρώπης και του κόσμου (…) μεταφέρουμε επιτυχημένες ευρωπαϊκές πρακτικές σε μια σειρά από θέματα όπως υπερωρίες, λειτουργία κλάδων τις Κυριακές, διευθέτηση χρόνου εργασίας». Οι ισχυρισμοί Χατζηδάκη δείχνουν ότι η κυβέρνηση υιοθετεί ό,τι πιο αντεργατικό έχει στη στρατηγική της εδώ και χρόνια η Ευρωπαϊκή Ένωση, που λειτουργεί ως συλλογικός εκφραστής του κεφαλαίου, «βγάζοντας» γραμμή, ντιρεκτίβες και νομοθετικά πλαίσια υπέρ του.

Από το 2003, με την Οδηγία 2003/88, η ΕΕ έχει πάψει να αναγνωρίζει το 8ωρο ως ανώτατο όριο της εργάσιμης ημέρας. Είναι η πρώτη που νομοθέτησε τη λεγόμενη «διευθέτηση του χρόνου εργασίας», δίνοντας τη δυνατότητα στις κυβερνήσεις να καταργήσουν κατά βούληση τον ημερήσιο σταθερό χρόνο εργασίας. Γενικεύτηκε η ελαστική απασχόληση, αυξήθηκαν οι υπερωρίες, και ο εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας πλέον υπολογίζεται ως «μέσος όρος» στη διάρκεια 6 ή/και 12 μηνών, επιτρέποντας έτσι δουλειά μέχρι και 13 ώρες την ημέρα, χωρίς πληρωμή υπερωριών. Αλλά και με τον «Ευρωπαϊκό Πυλώνα Κοινωνικών Δικαιωμάτων» του Γκέτεμποργκ (2017) προβλέπεται «…να διασφαλίζεται η αναγκαία ευελιξία για τους εργοδότες ώστε να μπορούν να προσαρμόζονται γρήγορα στις μεταβολές της οικονομικής συγκυρίας», «να προάγονται καινοτόμες μορφές εργασίας» και «να διευκολύνεται η επαγγελματική κινητικότητα».

ΕΕ και κυβερνήσεις μαζί προωθούν και επιβάλλουν τον σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα στις χώρες-μέλη. Η κυβέρνηση της ΝΔ όπως και η πρότερη του ΣΥΡΙΖΑ και οι προκάτοχοί τους ακολούθησαν πιστά την ευρωπαϊκή στρατηγική του κεφαλαίου σε βάρος του κόσμου της εργασίας. Από αυτή την άποψη οι ευθύνες για το άθλιο μέλλον που διαμορφώνουν για τους εργαζόμενους βαρύνουν και τους εγχώριους κυβερνώντες και την ΕΕ.

ΠΗΓΗ: prin.gr

του Βασίλη Λιόση

Δεν είμαι φιλόλογος και είναι αυτονόητο πως δεν θα μπορούσα σε καμία περίπτωση να κρίνω το γραπτό ενός μαθητή στο μάθημα της Έκθεσης. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως δεν δικαιούμαι, όπως και όλοι μας άλλωστε, να ασκήσω (ασκήσουμε) κριτική στο θέμα που επιλέχθηκε για τις Πανελλαδικές. 

Πρόκειται για ένα θέμα με σκληρό ιδεολογικό πυρήνα που έχει τις βάσεις του στο μεταμοντέρνο κύμα και τον Φουκουγιάμα. Οι μεν πρώτοι μίλησαν για την κατάρρευση των μεγάλων αφηγήσεων προάγοντας τον αγνωστικισμό και μία ιδεολογική κουρελού, ο μεν δεύτερος βιάστηκε να αναγγείλει το τέλος της ιστορίας με το «περίφημο» πόνημά του «Το Τέλος της Ιστορίας και ο Τελευταίος Άνθρωπος» που πολυδιαφημίστηκε, περίπου τρεις δεκαετίες πριν, με τον πιο εντατικό τρόπο που θα μπορούσε αυτό να γίνει. 

Κατά πρώτο, υποτίθεται πως τόσο ένα θέμα που επιλέγεται για τις πανελλαδικές εξετάσεις όσο και αυτά που γράφει ένας μαθητής δεν πρέπει να είναι ιδεολογικά χρωματισμένα, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση μόνο αυτό δεν συνέβη. 

Κατά δεύτερο, το κείμενο έχει μία σοβαρότατη ιστορική ανακρίβεια με βάση την οποία «Προβλέψεις που αναστάτωσαν γενιές δεν επαληθεύτηκαν ποτέ». Το ερώτημα που αναφύεται είναι απολύτως νόμιμο: Για ποιες προβλέψεις μιλάμε; Γιατί πρόβλεψη υποτίθεται ότι κάνει και η αστρολογία, προβλέψεις κάνουν και οι κοινωνικές επιστήμες και είναι σαφές πως αυτοί που επέλεξαν το εν λόγω θέμα δεν είχαν στο μυαλό τους τα ζώδια. Επιπλέον, οι ιδέες όταν μετασχηματίστηκαν σε υλική δύναμη άλλαξαν τον κόσμο και αυτό δεν επιδέχεται καμία απολύτως αμφισβήτηση. Διαφορετικά θα είχαμε μείνει στο δουλοκτητικό σύστημα ή στον Μεσαίωνα. Δεν θα είχε προκύψει η Αναγέννηση, ο Διαφωτισμός, η γαλλική επανάσταση, η ρωσική επανάσταση, η επανάσταση του 1821, η αμερικανική επανάσταση και πολλά ακόμη ιστορικά γεγονότα που έκαναν πραγματικότητα την έννοια της προόδου. Διαφορετικά, δεν θα είχαμε κοινωνική ασφάλιση, συντάξεις και μισθούς, συλλογικές συμβάσεις, οκτάωρο, δίκαιο που τιμωρεί κοινωνικές αδικίες (όσο αυτό συμβαίνει), χώρες που έφυγαν από το ελεεινό καθεστώς της αποικιοκρατίας. Βεβαίως, σήμερα που μιλάμε έχουμε ένα τεράστιο ιστορικό πισωγύρισμα, μόνο που αυτό το επιβάλλουν ακριβώς αυτοί οι κύριοι που μιλάνε για το τέλος των μεγάλων αφηγήσεων.  

Κατά τρίτο, θα πρέπει όσοι επέλεξαν το συγκεκριμένο θέμα να έχουν υπόψη τους πως ο Φουκουγιάμα έχει πλέον αναθεωρήσει τον ίδιο του τον εαυτό και μάλιστα λέει πως προβλέπει την επιστροφή του σοσιαλισμού! Ναι ο Φουκουγιάμα το λέει αυτό, όχι κάποιος «κολλημένος» μαρξιστής.  

Οι κύριοι που επέλεξαν, λοιπόν, το φετινό θέμα της Έκθεσης είχαν σαφέστατη ιδεολογική στόχευση. Είναι εναρμονισμένοι με τα κυρίαρχα ιδεολογικά και πολιτικά προτάγματα και ως εκ τούτου είναι ασυνεπείς και υποκριτές. Γιατί το υποτιθέμενο τέλος των μεγάλων αφηγήσεων, υποστηρίζεται μέσω μίας αφήγησης: αυτή που μας λέει ότι δεν υπάρχουν αφηγήσεις! 

Εν τέλει, τι μας δείχνουν όλα αυτά; Ότι παρόλη την υποχώρηση των κοινωνικών οραμάτων, παρόλο το ιστορικό πισωγύρισμα που βιώνουμε εδώ και ορισμένες δεκαετίες, παρόλη την κατίσχυση του θατσερικού δόγματος «δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα», κάποιοι φοβούνται γιατί γνωρίζουν πολύ καλά πως η ιστορία έχει νομοτέλειες όσο κι αν σχίζουν τα ιμάτιά τους για το αντίθετο. Και φοβούνται πως όταν ο καιρός θα έχει γυρίσματα, τότε θα αναζητούν εναγωνίως κρυψώνες, ευνόητο για ποιους λόγους…

Υ.Γ.: Τι έκπληξη στα αλήθεια το κείμενο να έχει επιλεγεί από την «Καθημερινή»!

ΠΗΓΗ: kommon.gr