Πιθανότατα να μην έχετε προσέξει πως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης διανύει μια περίοδο εμφατικών ομοφωνιών.

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

Είναι δεδομένο ότι στην κοινή γνώμη είναι πιο γνωστές οι αντιθέσεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, παρά τα συνεκτικά στοιχεία του. Έστω κι αν αυτά έχουν αποδειχθεί πολύ πιο δυνατά στο πέρασμα του χρόνου και ανθεκτικά σε μεγάλους κλυδωνισμούς.

Ένας σημαντικός λόγος είναι το ότι μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και κοινής γνώμης μεσολαβούν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Ιδίως εκείνα που έχουν την τάση να «πολλαπλασιάζουν» μια ατάκα του Τσακαλώτου ή του Πολλάκη. Την ίδια στιγμή που «καταπίνουν την καμήλα» της ομιλίας του Αντώνη Σαμαρά στο Συνέδριο της Ν.Δ, κι ας διαφώνησε με το 70% των πολιτικών επιλογών του Μητσοτάκη, κι ας επηρεάζει καμιά 30αριά βουλευτές.

Βοηθάει – αντικειμενικά - μια «κουλτούρα» συνύπαρξης διαφορετικών προσεγγίσεων που διατηρεί εδώ και δεκαετίες ο ΣΥΡΙΖΑ. Ουδέποτε μάλιστα την αποκήρυξε ακόμη και την περίοδο που ήταν στην κυβέρνηση για δεύτερη φορά. Άλλωστε η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών του συνεχίζει να την θεωρεί πηγή δύναμης και ανανέωσης και όχι «αχίλλειο πτέρνα».

Βοηθάει κάποιες φορές και ο Αλέξης Τσίπρας. Ένας πολιτικός αρχηγός που αν και -πριν κάν γίνει πρωθυπουργός- είχε ξεκαθαρίσει τις στρατηγικές του επιλογές, σε επίπεδο τακτικών κινήσεων έχει πάρει διαζύγιο με τη προβλεψιμότητα. Στοιχείο όμως που καταλογίζουν στα θετικά του, στελέχη από όλες τις πλευρές. Το ίδιο συμβαίνει και με το «πολιτικό του αισθητήριο» όπως το αποκαλούν.

Έτσι λοιπόν ήταν απλά …ο εαυτός του την Κυριακήόταν στην συνεδρίαση της Κ.Ε «έφερε σβούρα» τις τάσεις προτείνοντας για γραμματέα την Ράνια Σβίγκου. Το «αισθητήριο» επιβεβαιώθηκε,επίσης, όταν κερδήθηκε (και αυτή) η ψηφοφορία.

Να σημειωθεί ότι οι «τάσεις» από τις οποίες ακούστηκαν «γκρίνιες» για την πρόταση που κατέθεσε ο Αλέξης Τσίπρας θρυλείται πως αθροίζουν στην 300μελή Κεντρική Επιτροπή καμιά 200αριά ψήφους. Πράγμα που προφανώς δεν είδαμε στην ψηφοφορία για την εκλογή γραμματέων. Δεν υπήρξε επίσης και σοβαρή αμφισβήτηση και της πρότασης που κατατέθηκε για τη σύσταση της Πολιτική Γραμματείας.

Υπάρχει εντωμεταξύ και μια άλλη (κάθε άλλο παρά) λεπτομέρεια που σπανίως βλέπει κανείς στις αναφορές των ΜΜΕ στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης: Ότι διανύει μια περίοδο εντυπωσιακών ομοφωνιών. Ενίοτε με ποσοστά που δεν θυμίζουν «ανανεωτική αριστερά» αλλά το …ΚΚΣΕ επί Μπρέζνιεφ.

Θυμίζουμε ότι η προγραμματική πρόταση του κόμματος εγκρίθηκε τον Ιούλιο του 2021 στην συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ με ποσοστό 97%. Ένα κείμενο μεγάλης σημασίας αφού προορίζεται να αποτελέσει την βάση διαλόγου για την οποιαδήποτε μετεκλογική συνεργασία.

Επίσης η πολιτική απόφαση του 3ου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ έγινε αποδεκτή ομόφωνα. Έχοντας μάλιστα κείμενο πιο «σφικτό» και σαφές ως προς του στόχους, συγκριτικά με προηγούμενα συνέδρια. Τότε που κυριαρχούσαν πιο «φλού» και ευρύχωρες διατυπώσεις.

Όπως είναι γνωστό η πολιτική σύμπνοια και ομοιογένεια ενός κομματικού σχηματισμού κυρίως από αυτά καθορίζεται. Ιδίως όταν αυτός δεν δομείται σε ταξική βάση όπως τα κόμματα άλλων εκφάνσεων της αριστεράς. Εκτός πια αν έχει αλλάξει κάτι στην πολιτική επιστήμη.

Στα συνεκτικά στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούμε να μην συμπεριλάβουμε και ένα εξωγενές: Τον …Κυριάκο Μητσοτάκη (με τους λογαριασμούς «στον θεό», τα Σκόιλ Ελικίκου και τα ΜΑΤ παντού). Θα ήταν αδικία. Πρόκειται άλλωστε για τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας που θα καταγράψει στο ενεργητικό πως πέτυχε στην θητεία του να συνυπογράψουν τον Νοέμβρη του 2020 κοινό κείμενο ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και το Μέρα 25.

Με τα παραπάνω δεδομένα δύσκολα θα απορήσει κανείς με το γιατί ο Αλέξης Τσίπρας αξιώνει σήμερα από το κόμμα του να υπερβεί κάποιες από τις έως τώρα «συνήθειές» του. Ιδίως ενώ έχει ξεκινήσει μια άτυπη προεκλογική περίοδος που θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να μεταβληθεί σε «τυπική».

πηγη: news247.gr

Νέο ρεκόρ κατέγραψε ο πληθωρισμός τον μήνα Μάιο, με τη Eurostat να ανακοινώνει ότι ο ετήσιος εναρμονισμένος δείκτης τιμών καταναλωτών σκαρφάλωσε στο 10,7% τον Μάιο από 9,1% τον Απρίλιο και 6,9% τον Μάρτιο του 2022. 

Σε σύγκριση με τον Απρίλιο (σε μηνιαία βάση) οι τιμές καταναλωτή αυξήθηκαν κατά 1,2%.

Ο πληθωρισμός κινείται πλέον χωρίς φρένα καταγράφοντας το νέο ρεκόρ μετά το άλλο, εντείνοντας τη πίεση στα ελληνικά νοικοκυριά. Υπενθυμίζεται ότι ο πληθωρισμός τον Απρίλιο, με βάση τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ είχε διαμορφωθεί στο 10,2% καταγράφοντας υψηλό 28 ετών.

Στο 8,1% στην Ευρωζώνη

Την ίδια ώρα, στις χώρες της Ευρωζώνης ο ετήσιος πληθωρισμός έφθασε στο 8,1% έναντι 7,4% τον Απρίλιο, ενώ ο μηνιαίος πληθωρισμός ανήλθε στο 0,8%. Όσον αφορά τους παράγοντες που «πυροδότησαν» τη νέα έκρηξη τιμών, η ενέργεια παραμένει στην πρώτη θέση, με τις τιμές να εκτοξεύονται στο 39,2% σε ετήσιο επίπεδο (από 37,5% τον Απρίλιο) και στο 2% σε μηνιαίο επίπεδο.

Ο πληθωρισμός στην Ελλάδα αποτελεί το πέμπτο υψηλότερο ποσοστό, πίσω από το 20,1% της Εσθονίας, το 18,5% της Λιθουανίας, το 16,4% της Λετονίας, και το 11,8% της Σλοβακίας.

πηγη: documentonews.gr

Oι ιρανικές ναυτιλιακές Aρχές ανακοίνωσαν ότι το πλήρωμα των δύο ελληνικών δεξαμενόπλοιων που κατασχέθηκαν την Παρασκευή 27 Μαΐου από τους Φρουρούς της Επανάστασης, δεν τελεί υπό κράτηση, είναι καλά στην υγεία του και βρίσκεται πάνω στα πλοία του, μετέδωσε το ημιεπίσημο ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων Tasnim News και αναμεταδίδει το Reuters.

«Το πλήρωμα των δύο ελληνικών τάνκερ δεν έχει συλληφθεί και όλα τα μέλη του πληρώματος… είναι καλά στην υγεία τους και προστατεύονται και τους παρέχονται οι απαραίτητες υπηρεσίες ενώ βρίσκονται επί των πλοίων, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο», ανέφερε ο κρατικός Οργανισμός Λιμένων και Ναυτιλίας του Ιράν σε ανακοίνωση που μετέδωσε το Tasnim.

Σημειώνεται πως σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά από το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, την Παρασκευή 27 Μαΐου, ελικόπτερο του ιρανικού πολεμικού ναυτικού προσγειώθηκε στο ελληνικής σημαίας πλοίο Delta Poseidon, το οποίο έπλεε σε διεθνή ύδατα (22 ναυτικά μίλια από τις ακτές του Ιράν). Στη συνέχεια ένοπλοι αιχμαλώτισαν το πλήρωμα του πλοίου, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται δύο Έλληνες πολίτες.

Αντίστοιχο συμβάν αναφέρθηκε ότι συνέβη και στο ελληνικής σημαίας πλοίο MT Prudent Warrior, στο οποίο επέβαιναν επτά Έλληνες πολίτες, και βρισκόταν πλησίον των ιρανικών ακτών.

Πηγή: ΑΠΕ ΜΠΕ

Παρασκευή 28 Μαΐου 2022 – Νέα ανακοίνωση της Polembros Shipping, διαχειρίστριας εταιρείας του MT Prudent Warrior ενός εκ των δύο πλοίων που καταλήφθηκαν από ένοπλους Ιρανούς

Το MT Prudent Warrior, που βρίσκεται υπό τη διαχείρισή μας, παραμένει κρατούμενο στα χωρικά ύδατα του Ιράν.

Νωρίτερα σήμερα, ο πλοίαρχος του σκάφους και τα μέλη του πληρώματος κατάφεραν να επικοινωνήσουν με την Polembros Shipping και να ενημερώσουν πως είναι καλά στην υγεία τους και πως λαμβάνουν καλή μεταχείριση.

Η Polembros Shipping βρίσκεται σε συνεχή συνεργασία και επικοινωνία με τις Αρχές και όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη για το θέμα.

Σάββατο 29 Μαΐου 2022 και ώρα 12:24 – Δήλωση του Υπουργού Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής

Η επίθεση κατά των δύο υπό ελληνική σημαία πλοίων, συνιστά κατάφορη παραβίαση των κανόνων τους διεθνούς δικαίου και ισοδυναμεί με πειρατεία. Το Υπουργείο Εξωτερικών έχει από χθες προβεί σε εντονότατο διάβημα στον Ιρανό πρέσβη, τονίζοντας ότι η ενέργεια αυτή δυναμιτίζει τις διμερείς σχέσεις, αλλά και τις σχέσεις του Ιράν με την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία ενημερώθηκε άμεσα.

Τα μέλη του πληρώματος των δύο πλοίων, σύμφωνα με την τελευταία επικοινωνία μας, είναι καλά στην υγεία τους.

Σε στενή συνεργασία με το Υπουργείο Εξωτερικών κάνουμε όλες τις ενέργειες ώστε να απελευθερωθούν οι ναυτικοί και τα πλοία.

πηγη: naftikachronika.gr

Ο Ιπποκράτης έλεγε την φράση "φάρμακο σας ας γίνει  η τροφή σας κι η τροφή σας ας γίνει  το φάρμακο σας". Και η personal trainer Λένα Σχίζα μας εξηγεί γιατί το "είμαστε ό,τι τρώμε" δεν αποτελεί έναν ακόμη μύθο! 

Κατανοώντας την ουσία της φράσης του Ιπποκράτη, μπορούμε να διαπιστώσουμε τη σημασία  που έχει  η τροφή για τον οργανισμό μας, η οποία είναι  υπεύθυνη, τόσο για τη σωματική, αλλά  και  για την ψυχική μας υγεία,  στον ίδιο τουλάχιστον βαθμό. Πώς, λοιπόν, μας επηρεάζει, τι;

Καλές διατροφικές συνήθειες - τις περισσότερες ημέρες 

Ο πιο σημαντικός παράγοντας για μία ισορροπημένη διατροφή είναι οι συνήθειες και τι καταναλώνουμε μέσα στην καθημερινότητα μας. Και όχι τι θα καταναλώσουμε μία ημέρα μέσα στην εβδομάδα που θα βγούμε με τους φίλους μας! Καλό θα είναι να είμαστε προσεκτικοί σχετικά με τα τρόφιμα που βρίσκονται σπίτι μας, καθώς εκεί γίνονται τα  σημαντικότερα λάθη. Πρέπει να δίνουμε ιδιαίτερη προσοχή στα προϊόντα που αναφέρουν ότι έχουν  λίγα λιπαρά ή καθόλου ζάχαρη και πάντα να διαβάζουμε τις διατροφικές ετικέτες, γιατί μπορεί να κρύβουν εκπλήξεις. Μερικές καλές διατροφικές συνήθειες είναι να φροντίσουμε να έχουμε ποικιλία και χρώμα στο φαγητό μας και να μην παραλείπουμε γεύματα, ώστε να έχουμε έλεγχο στις ποσότητες που καταναλώνουμε. Πάντα φροντίζουμε να τρώμε αργά, μασώντας καλά κάθε μπουκιά και να πίνουμε άφθονο νερό.

 

 

Remaining Time-0:00

Fullscreen

Mute

Tip: Αποφεύγουμε τις τρεις λευκές σκόνες: αλάτι, ζάχαρη και λευκό αλεύρι.

Καλής ποιότητας θρεπτικά τρόφιμα

Σημαντικές σε ένα τρόφιμο δεν είναι μόνο οι θερμίδες. Ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα έχει η διατροφική του αξία, τι προσφέρει δηλαδή στον οργανισμό μας. Μια καλή συνήθεια είναι να επιλέγουμε τρόφιμα όσο το δυνατό πιο κοντά στη φυσική τους μορφή, τα οποία αργούν, σε σύγκριση με τα επεξεργασμένα, να αποθηκευτούν στον οργανισμό μας, με αποτέλεσμα να καθυστερεί το αίσθημα της πείνας αλλά και η άμεση εναπόθεση της τροφής στις λιποαποθήκες του σώματος. Επίσης, προτιμούμε μία διατροφή πλούσια σε φυτικές ίνες (λαχανικά, φρούτα, ζυμαρικά ολικής), άπαχες πηγές πρωτεΐνης (άπαχο κρέας,  ψάρι, γιαούρτι) ενώ από λιπαρά, τίποτα καλύτερο από ελαιόλαδο!

Κορεσμένα λιπαρά και ζάχαρη

Είναι πολύ σημαντικό να αποφεύγουμε τα κορεσμένα λιπαρά και να επιλέγουμε τρόφιμα που περιέχουν ακόρεστα λίπη, όπως φυτικά έλαια και λιπαρά ψάρια.   Επιλέγουμε άπαχα κομμάτια κρέατος και αφαιρούμε το ορατό λίπος. Μειώνουμε τα αναψυκτικά, τα αλκοολούχα ποτά και τα γλυκά, τα οποία περιέχουν πρόσθετα σάκχαρα και προτιμούμε αυτά που βρίσκονται φυσικά σε τρόφιμα όπως τα φρούτα. 

Να  θυμάστε, όπως συνηθίζουμε να τρώμε ανθυγιεινά έτσι συνηθίζουμε να τρώμε και υγιεινά. Για να μας γίνει όμως κάτι συνήθεια απαιτείται χρόνος,  τον οποίον αξίζει να διαθέσουμε για την διατροφή μας, μιας και προστατεύουμε την υγεία τη δική  μας αλλά και της οικογένειας μας.

πηγη: capital.gr

Ανεπίσημα αποτελέσματα των εκλογών της ΕΜΔΥΔΑΣ Αττικής στις 24/5/2022

Αναρτούμε τα ανεπίσημα αποτελέσματα των εκλογών της ΕΜΔΥΔΑΣ Αττικής στις 24/5/2022.

Ημέρα κατά του Καπνίσματος σήμερα και η Finos Film είχε ετοιμάσει ένα εκπληκτικό βίντεο με κορυφαίες ατάκες από αγαπημένες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου.

Αξέχαστοι ηθοποιοί στέλνουν με το δικό τους χιουμοριστικό τρόπο το πιο ηχηρό μήνυμα.

Το βίντεο που είχε δημιουργήσει η Finos Film για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του καπνίσματος

Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καπνίσματος

Η 31^η Μαΐου έχει οριστεί ως Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καπνίσματος με απόφαση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Ο Εθνικός Οργανισμός Δημόσιας Υγείας με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα παραθέτει σημαντικά δεδομένα για τις βλαβερές συνέπειες του καπνού, αλλά και τα οφέλη από τη διακοπή του καπνίσματος.

• Ο καπνός του τσιγάρου περιέχει περισσότερες από 4.000 χημικές ουσίες, με διαφορετικές ιδιότητες και επιδράσεις στον ανθρώπινο οργανισμό, εκ των οποίων πάνω από 250 είναι επιβλαβείς και περισσότερες από 50 είναι καρκινογόνες.
• Παγκοσμίως, το κάπνισμα στοιχίζει ετησίως τη ζωή περίπου 8 εκατομμυρίων ανθρώπων και αποτελεί την πρώτη και σημαντικότερη προλήψιμη αιτία θνησιμότητας. Στην Ελλάδα, περίπου το 1/5 του συνόλου των θανάτων, περισσότεροι από 20.000 ετησίως, αποδίδονται σε νοσήματα που σχετίζονται με το κάπνισμα (συμπεριλαμβανομένου τόσο του ενεργητικού όσο και του παθητικού καπνίσματος).
• Παγκοσμίως, σχεδόν το 40% των θανάτων εξ’ αιτίας όλων των μορφών καρκίνου και σχεδόν το 90% θανάτων από καρκίνο του πνεύμονα μπορούν ν’ αποδοθούν στο κάπνισμα.
• Το κάπνισμα αποτελεί την κύρια αιτία για την εμφάνιση της χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας, ενώ υπολογίζεται ότι το 25% των θανάτων από καρδιαγγειακά νοσήματα οφείλεται στο κάπνισμα.
• Το κάπνισμα φαίνεται να συσχετίζεται με την αρνητική εξέλιξη και τις δυσμενείς επιπτώσεις από covid-19. Ερευνητικά δεδομένα δείχνουν πως οι καπνιστές είναι πιθανότερο να εμφανίσουν σοβαρά συμπτώματα από τον covid-19, να εισαχθούν στην μονάδα εντατικής θεραπείας και να χρειαστούν μηχανική αναπνευστική υποστήριξη ή και να χάσουν τη ζωή τους.
• Παρότι το ποσοστό των Ελλήνων ενηλίκων που καπνίζουν καθημερινά έχει μειωθεί σημαντικά, η Ελλάδα έχει το τρίτο υψηλότερο ποσοστό ενήλικων καθημερινών καπνιστών (27,3%) μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ.
• Μόνο 1 στους 4 Έλληνες  καπνιστές αναφέρουν μία τουλάχιστον προσπάθεια διακοπής κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους.

Οφέλη από τη διακοπή του καπνίσματος

• Η διακοπή του καπνίσματος είναι η καλύτερη κίνηση που μπορεί να κάνει ο καπνιστής για την υγεία του. Επιφέρει τόσο άμεσα όσο και μακροπρόθεσμα οφέλη και συνεπάγεται περισσότερα και υγιέστερα χρόνια ζωής.
• Ήδη μέσα σε 12 ώρες μετά τη διακοπή του καπνίσματος, τα επίπεδα του μονοξειδίου του άνθρακα στο αίμα μειώνονται και τα επίπεδα οξυγόνου επανέρχονται στο φυσιολογικό.
• 1 χρόνο μετά τη διακοπή του καπνίσματος, ο κίνδυνος καρδιακής προσβολής μειώνεται κατά 50%.
• 10 χρόνια μετά τη διακοπή του καπνίσματος, ο κίνδυνος καρκίνου του πνεύμονα μειώνεται κατά 50%.

πηγη: enikos.gr

του Δημήτρη Καλτσώνη

Λίγοι στην Ελλάδα γνωρίζουν τις Νήσους Μαλβίνες, το σύμπλεγμα των μικρών νησιών του νότιου Ατλαντικού με πληθυσμό όχι πάνω από 3000 κατοίκους. Περιλαμβάνει εκτός από τις Μαλβίνες τα νησιά της Νότιας Γεωργίας και Νότιων Σάντουιτς. Απέχουν 250 μίλια από τις ακτές της Αργεντινής και 8000 μίλια από τη Βρετανία. Οι περισσότεροι ίσως τα έχουν ακούσει με το αγγλικό τους όνομα: Φώκλαντς. Άλλοι τα μπερδεύουν με τις Μαλβίδες που βρίσκονται στον Ινδικό και που επίσης ήταν αποικία της Βρετανίας μέχρι το 1965.

            Η ιστορία τους και η πολιτική εκκρεμότητα που υφίσταται μας εδιαφέρουν, όσο και αν  τα νησιά βρίσκονται πολύ μακριά. Ο παγκοσμιοποιημένος πλανήτης μας έχει γίνει πια πολύ κοινός, ό,τι συμβαίνει σε μια γωνιά του κόσμου έχει επίπτωση παντού. Σήμερα το ξέρουμε και το καταλαβαίνουμε ίσως πολύ καλύτερα από το παρελθόν.

            Οι Νήσοι Μαλβίνες ήταν μέρος της ισπανικής αυτοκρατορίας, η οποία είχε κυριεύσει τη λατινοαμερικανική υποήπειρο μετά την “ανακάλυψη” της Αμερικής από τους Ευρωπαίους. Γνωρίζουμε πλέον πολύ καλά τα αβάσταχτα βάσανα που επέφερε η ισπανική αποικιοκρατία στην περιοχή. Εκατομμύρια γηγενείς πληθυσμοί εξοντώθηκαν, υποδουλώθηκαν, έγιναν αντικείμενο της πιο σκληρής και απάνθρωπης εκμετάλλευσης. Ο πληθυσμός τους υπολογίζεται ότι ήταν γύρω στα 50 εκατομμύρια το 1500 για να πέσει εξαιτίας όλων αυτών σε λιγότερο από 6 εκατομμύρια δυο αιώνες μετά[1].

            Από τη δεκαετία του 1810 και μετά ξέσπασε το επαναστατικό κύμα ενάντια στην ισπανική αποικιοκρατία που οδήγησε μέσα από πολύχρονο αγώνα στη δημιουργία ανεξάρτητων κρατών στη Λατινική Αμερική. Το κύμα εθνικής ανεξαρτησίας ήταν μέρος της διεθνούς κίνησης υπέρβασης της φεουδαρχίας που εγκαινίασε με τόσο εμφατικό τρόπο η γαλλική επανάσταση. Σύστοιχη και παράλληλη χρονικά είναι η πορεία της ελληνικής εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης.

            Με την αποχώρηση των Ισπανών, την κυριαρχία επί των Νήσων Μαλβίνων ανέλαβαν οι νεοσύτατες αρχές του κράτους της Αργεντινής. Αυτό φυσικά δεν έγινε αυτόματα καθώς η μετάβαση στο ανεξάρτητο κράτος ήταν μια δύσκολη και επώδυνη πορεία γεμάτη συγκρούσεις. Πάντως, παρά το γεγονός ότι η πολυτάραχη προσπάθεια για ανεξαρτησία δεν είχε ολοκληρωθεί, το 1816 είχε ήδη εγκατασταθεί η κυριαρχία της Αργεντινής επί των νησιών.

            Ο 19ος αιώνας όμως υπήρξε ο αιώνας της βρετανικής επικυριαρχίας επί της Λ. Αμερικής. Ήταν εξάλλου ο αιώνας της βρετανικής μονοκρατορίας ανά τον κόσμο. Τότε στήθηκε η παγκόσμια αποικιοκρατική αυτοκρατορία της Μεγάλης Βρετανίας. Η υποδούλωση της Κίνας έγινε επίσης την ίδια περίοδο. Οι πόλεμοι του οπίου και οι ταπεινωτικές συνθήκες που επέβαλλαν στους Κινέζους οι Βρετανοί συνοδεύτηκε με τη λεηλασία και καταστροφή του θερινού ανακτόρου στο Πεκίνο[2]. Μην ξεχνάμε ότι ακριβώς στην αρχή αυτού του αιώνα εκλάπησαν τα γλυπτά του Παρθενώνα από τον Έλγουιν.

            Την ίδια ακριβώς περίοδο, συγκεκριμένα το 1833, οι Βρετανοί κατέλαβαν στρατιωτικά τις Μαλβίνες. Η γεωγραφική τους θέση στο νότιο Ατλαντικό είχε εξαιρετική σημασία για τον έλεγχο των θαλασσίων οδών και μάλιστα σε μια χρονική στιγμή πριν την κατασκευή της διώρυγας του Σουέζ (1859). Για να ισχυροποιήσουν και μονιμοποιήσουν την κυριαρχία τους, οι Βρετανοί εκδίωξαν τους κατοίκους των νησιών και μετέφεραν εκεί Βρετανούς εποίκους. Από το 1833 επομένως χρονολογείται η κατοχή των νησιών από τη Μεγάλη Βρετανία. Η Αργεντινή όσο και τα γειτονικά της κράτη αντέδρασαν διπλωματικά στην ενέργεια αυτή από την αρχή[3].

            Έτσι η εκκρεμότητα αυτή φτάνει ως τις μέρες μας. Πρόκειται για ένα απομεινάρι της αποικιοκρατικής βρετανικής πολιτικής. Για να γίνει κατανοητή η αναλογία, ας υπενθυμίσουμε ότι η Βρετανική αποικιοκρατική κατοχή της Κύπρου ξεκίνησε το 1878. Να σημειωθεί επίσης ότι δυο χρόνια πριν τη βρετανική εισβολή στις Μαλβίνες, το 1831, οι ΗΠΑ επιχείρησαν ουσιαστικά να καταλάβουν τα νησιά για λογαριασμό τους.

            Η περίοδος της αποαποικιοποίησης

            Οι πρώτες δεκαετίες μετά το β’ παγκόσμιο πόλεμο χαρακτηρίστηκαν από την παγκόσμια άνοδο των επαναστατικών κινημάτων και των κινημάτων εθνικής απελευθέρωσης. Ο συσχετισμός των δυνάμεων ήταν τέτοιος που διευκόλυνε την ανατροπή και το ξήλωμα σε μεγάλο βαθμό της αποικιοκρατίας. Στο πλαίσιο αυτό, το ζήτημα του τερματισμού της βρετανικής αποικιοκρατικής κατοχής επί των Νήσων Μαλβίνων ήρθε με έμφαση στο προσκήνιο.

            Η Αργεντινή βέβαια καθ’όλη τη διάρκεια από το 1833 και μετά διεκδικούσε πάγια την επιστροφή των Μαλβίνων. Όμως η δεκαετία του 1960 ήταν η πλέον κατάλληλη στιγμή για την προβολή και διεκδίκηση του αιτήματος. Στη Λατινική Αμερική, μετά το τέλος της νεοαποικιοκρατικής κυριαρχίας των ΗΠΑ στην Κούβα το 1959, το ζήτημα του τερματισμού της αποικιοκρατίας στο Πουέρτο Ρίκο, της απόδοσης της διώρυγας στον Παναμά και η υπόθεση των Μαλβίνων ήταν από τα κορυφαία αντιαποικιοκρατικά αιτήματα των λαών της Λ. Αμερικής[4].

            Η Βρετανία, όπως και οι άλλες αποικιοκρατικές, ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αντιτάχθηκαν σθεναρά στην προοπτική της κατάργησης του αποικιακού συστήματος. Χρησιμοποίησαν ωμή βία προκαλώντας εκατομμύρια νεκρών σε όλο τον κόσμο. Αξιοποίησαν επιδέξια διπλωματικούς ελιγμούς προκειμένου να διατηρήσουν τα προνόμιά τους. Όταν πλέον αναγκάζονταν να αποσυρθούν, φρόντιζαν να δημιουργήσουν συνθήκες κατάλληλες για να επανέλθουν ως ρυθμιστές της κατάστασης. Γνωρίζουμε πολύ καλά τη βίαιη αντίδραση της Βρετανίας στο Κυπριακό, όπως και τον μακρόχρονο αιματηρό πόλεμο ανεξαρτησίας του Βιετνάμ, πρώτα ενάντια στη γαλλική αποικιοκρατία και στη συνέχεια ενάντια στις ΗΠΑ. Πολύ γνωστά είναι επίσης τα συμβάντα του πολέμου στο Σουέζ, που εξαπέλυσαν ανεπιτυχώς η Βρετανία και η Γαλλία το 1956 για να αποτρέψουν το αυτονόητο δικαίωμα της Αιγύπτου να ελέγχει τη διώρυγα[5].

            Το διεθνές κλίμα όμως ευνοούσε τη διαδικασία της αποαποικιοποίησης. Αυτό αποτυπώθηκε στην Απόφαση 1514 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ (14 Δεκεμβρίου 1960). Εκεί διακηρυσσόταν ότι η υποδούλωση και η εκμετάλλευση λαών είναι αντίθετη στις αρχές του Καταστατικού Χάρτη και στα ανθρώπινα δικαιώματα, ότι οι λαοί έχουν δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και ότι πρέπει να γίνεται σεβαστή η εθνική ενότητα και εδαφική ακεραιότητα των κρατών.

            Η Απόφαση 1514 εξειδικεύτηκε λίγα χρόνια αργότερα. Στην Απόφαση 2065 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ (16 Δεκεμβρίου 1965) ασχολούνταν αποκλειστικά με τις Μαλβίνες. Όριζε ξεκάθαρα ότι η υπόθεση των Νήσων Μαλβίνων αποτελεί περίπτωση στην οποία έχει εφαρμογή η Απόφαση 1514 περί αποαποικιοποίησης. Καλούσε γι’ αυτό την Αργεντινή και τη Μ. Βρετανία να ξεκινήσουν το διάλογο υπό την αιγίδα της αρμόδιας Επιτροπής Αποαποικιοποίησης του ΟΗΕ με σκοπό τη μεταβίβαση της κυριαρχίας των Μαλβίνων στην Αργεντινή.

            Το βασικό νομικό – διπλωματικό αντεπιχείρημα της Βρετανίας ήταν και παραμένει το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των κατοίκων των νησιών[6]. Το 2013 μάλιστα διοργανώθηκε δημοψήφισμα με το οποίο επικυρώθηκε με συντριπτικό ποσοστό, όπως ήταν αναμενόμενο, η βούληση των βρετανών κατοίκων να ανήκουν στη Μ. Βρετανία. Η επίκληση του δικαιώματος στην αυτοδιάθεση είναι παραπλανητική. Πόρρω απέχει από την αλήθεια. Οι βρετανοί κάτοικοι των νησιών είναι αποτέλεσμα του εποικισμού, αφού οι ντόπιοι κάτοικοι εκδιώχθησαν βίαια. Πρόκειται δηλαδή για κάτι ανάλογο με τον παράνομο εποικισμό των κατεχόμενων από το Ισραήλ εδαφών της Παλαιστίνης ή τον εποικισμό των κατεχόμενων της Κύπρου από την Τουρκία. Οι Μαλβίνες είναι μια αποικία. Αποσπάστηκαν δια της βίας από την Αργεντινή, η οποία υπήρξε καθολικός διάδοχος της Ισπανίας στην περιοχή.

            Ο πόλεμος του 1982

            Μια πολύ σημαντική στιγμή στην υπόθεση των Νήσων Μαλβίνων είναι αναμφίβολα ο πόλεμος του 1982. Λόγω του πολέμου, το θέμα ήρθε στην επικαιρότητα ακόμη και των πιο απομακρυσμένων περιοχών του πλανήτη.

            Το αιμοσταγές βάρβαρο δικτατορικό καθεστώς που είχε επιβληθεί από το 1976 στην Αργεντινή περνούσε βαθιά κρίση, τόσο οικονομική όσο και πολιτική[7]. Αναζητούσε εναγωνίως, με κάθε τρόπο, μια διέξοδο. Εξαπέλυσε γι’ αυτό μια στρατιωτική επιχείρηση ανακατάληψης των Μαλβίνων. Φιλοδοξούσε έτσι να αποκτήσει μια κάποια συναίνεση και να ξεπεράσει την βαθιά  κρίση αξιοπιστίας. Η υπόθεση των Νήσων Μαλβίνων ευαισθητοποιούσε την κοινή γνώμη και γι’ αυτό εργαλειοποιήθηκε από τη χούντα προκειμένου να αντιμετωπίσει την ολοένα διογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια. Πράγματι δημιούργησε για λίγο μια συσπείρωση γύρω από το στόχο της απελευθέρωσης των Μαλβίνων που κατέρρευσε ταχύτατα με τη στρατιωτική ήττα. Περιβόητο έγινε το λαϊκό σύνθημα “Οι Μαλβίνες είναι της Αργεντινής, οι αγνοούμενοι επίσης”.

            Η χούντα της Αργεντινής υπολόγιζε στη βοήθεια ή έστω στην ανοχή των ΗΠΑ, του μεγάλου της συμμάχου στον αντικομμουνιστικό αγώνα. Υπολόγιζε επίσης ότι η Βρετανία δεν θα αντιδρούσε. Η δικτατορική ηγεσία της Αργεντινής ερμήνευσε λαθεμένα τα σημάδια της οικονομικής παρακμής της Βρετανίας υποτιμώντας τη βούληση κα τη δυνατότητά της να αναλάβει στρατιωτική δράση. Υπερτίμησε επίσης τις λίγες φωνές που υπήρχαν στο εσωτερικό της βρετανικής κυβέρνησης, που υποστήριζαν την απαλλαγή της Βρετανίας από τις Μαλβίνες προκειμένου να μπορέσει η Βρετανία να επικεντρώσει την προσπάθεια ανάκαμψής της σε άλλους τομείς. Εκτός των άλλων, η Αργεντινή ήταν ένας πολύ καλός πελάτης των βρετανικών οπλικών συστημάτων εκείνη την εποχή. Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι η Αργεντίνικη χούντα, παρά την στρατιωτική επιχείρηση ανακατάληψης των νησιών, δεν έλαβε ουσιαστικά μέτρα για να τα κρατήσει υπό τη διοίκησή της.

            Η τέτοια διαχείριση ενός σοβαρού εθνικού ζητήματος από τη χούντα δεν αποτελεί πρωτοτυπία. Αρκεί να θυμηθεί κανείς την αντίστοιχη πολιτική της ελληνικής δικτατορίας 1967-1974 στο κυπριακό[8].

            Η Βρετανία απάντησε στρατιωτικά και επανέφερε την κυριαρχία της στα νησιά. Ο πόλεμος κράτησε δυόμιση μήνες και κόστισε τη ζωή σε σχεδόν 700 Αργεντινούς και περίπου 300 Βρετανούς στρατιώτες. Στη στρατιωτική επικράτηση της Βρετανίας έπαιξε καθοριστικό ρόλο ο δικτατορικός χαρακτήρας του καθεστώτος της Αργεντινής. Το καθεστώς είχε στρέψει τις ένοπλες δυνάμεις ενάντια στον “εσωτερικό εχθρό” ενώ η πειθαρχία των στρατιωτών βασιζόταν στη βία και στην κακομεταχείριση.

            Οι ΗΠΑ είχαν να επιλέξουν ανάμεσα σε δυο συμμαχικά κράτη. Ζυγίζοντας όλες τις παραμέτρους κατέληξαν να στηρίξουν τη βρετανική εισβολή, παρότι ανησυχούσαν ότι η στήριξη της Βρετανίας θα τροφοδοτούσε ακόμη παραπέρα τα αντιαμερικανικά αισθήματα των λαών της Λατινικής Αμερικής. Παρείχαν, μυστικά, όπλα, πληροφορίες και κάθε είδους υποστήριξη στη Βρετανία. Εξάλλου, ΗΠΑ και Βρετανία με κοινές προσπάθειες είχαν ανατρέψει λίγα χρόνια πριν (1955) με αιματηρό πραξικόπημα την κυβέρνηση του Περόν στην Αργεντινή[9]. Η Βρετανία ανταπέδωσε στις ΗΠΑ με διάφορους τρόπους τη βοήθεια στις Μαλβίνες, ένας εκ των οποίων ήταν η συμμετοχή των βρετανικών βάσεων στον βομβαρδισμό της Λιβύης το 1986[10].

            Το ΝΑΤΟ επίσης πήρε ξεκάθαρη θέση υπέρ της Βρετανίας. Παρόμοια στάση κράτησε η ΕΟΚ επιβάλλοντας οικονομικές κυρώσεις στην Αργεντινή. Πέρα από την οικονομική και γεωστρατηγική σημασία της Βρετανίας, οι Μαλβίνες αποτελούσαν στρατηγικής σημασίας σημείο στην αντιπαράθεση με τη Σοβιετική Ένωση και τις σοσιαλιστικές χώρες.

            Σημαντική βοήθεια στη στρατιωτική προσπάθεια της Βρετανίας για την ανακατάληψη των Μαλβίνων δόθηκε από το δικτατορικό καθεστώς του Α. Πινοσέτ στη Χιλή, παρά τον κοινό αντικομμουνιστικό αγώνα των δυο αιμοσταγών δικτατοριών. Χωρίς αυτή τη βοήθεια η Βρετανία θα είχε χάσει τον πόλεμο, όπως έχει επισημάνει ο Σ. Έντουαρντ πρώην ανώτατος αξιωματούχος της πολεμικής αεροπορίας της Βρετανίας, ο οποίος επισκέφθηκε μυστικά τη Χιλή εκείνη την περίοδο για να εξασφαλίσει τη στήριξη του Πινοσέτ[11]. Η Χιλή συγκέντρωσε στρατεύματα στα σύνορα με την Αργεντινή δημιουργώντας εύλογη ανησυχία ότι επίκειται σύρραξη. Έτσι, η Αργεντινή δεν μπορούσε να ενισχύσει περισσότερο τις δυνάμεις της στις Μαλβίνες. Παράλληλα η Χιλή βοήθησε και με άλλους τρόπους (πχ. με κρίσιμες πληροφορίες μέσω ραντάρ), που έγιναν γνωστοί μόνο μετά το 2012, όταν άνοιξαν τα σχετικά βρετανικά αρχεία.

            Πρέπει να σημειωθεί ότι η δεκαετία του 1980 ήταν γενικότερα μια περίοδος άμεσων, στρατιωτικών επεμβάσεων των ΗΠΑ στη Λ. Αμερική, πέρα από τις έμμεσες παρεμβάσεις μέσω υποκίνησης ή στήριξης στρατιωτικών πραξικοπημάτων. Ο κατάλογος είναι μακρύς: Νικαράγουα, Σαλβαδόρ, Γουατεμάλα, Αϊτή, Γρενάδα κλπ[12].

            Η ήττα στον πόλεμο οδήγησε το δικτατορικό καθεστώς σε ακόμη μεγαλύτερη κρίση και λίγο μετά στην πτώση του. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με τις αποφάσεις 502 και 505 καταδίκασε τη χρήση στρατιωτικής βίας από την Αργεντινή αλλά παράλληλα επιβεβαίωσε την πάγια θέση του για το ζήτημα της κυριαρχίας.

            Η υπόθεση των Μαλβίνων στον 21ο αιώνα

            Το ζήτημα της κυριαρχίας των Νήσων Μαλβίνων παραμένει άλυτο. Η Βρετανία εξακολουθεί να κατέχει στρατιωτικά τα νησιά. Επεκτείνει μάλιστα διαρκώς τις δραστηριότητές της. Οι Μαλβίνες έχουν τεράστια σημασία. Έχουν πρώτα απ’ όλα σημασία στρατιωτική ως πέρασμα του νότιου Ατλαντικού, λόγω γειτνίασης με την Ανταρκτική αλλά και λόγω γειτνίασης με σημαντικές περιοχές της Αφρικής. Γι’ αυτό οι Μαλβίνες είναι από τις πλέον στρατιωτικοποιημένες γωνιές του πλανήτη. Φαίνεται πως οι εκεί στρατιωτικές βάσεις φιλοξενούν ακόμη και πυρηνικά όπλα, παρά τη διακηρυγμένη βούληση των κρατών της νότιας Αμερικής να διατηρήσουν την ευρύτερη περιοχή απαλλαγμένη από την παρουσία τέτοιων όπλων.

            Είναι όμως σημαντικές και από οικονομική άποψη καθώς ο φυσικός πλούτος της περιοχής του νότιου Ατλαντικού είναι αμύθητος: από τα πλούσια αλιεύματα, τους σπάνιους πόρους και τους πολύτιμους μικροοργανισμούς μέχρι το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Η Βρετανία με διάφορους τρόπους επεκτείνει παράνομα την οικονομική εκμετάλλευση των νησιών λεηλατώντας ουσιαστικά το φυσικό πλούτο που ανήκει στην Αργεντινή Δημοκρατία.

            Ακόμη περισσότερο, η Βρετανία αρνείται ακόμη και το διάλογο με την Αργεντινή για το μέλλον των νησιών παρά το γεγονός ότι ο ΟΗΕ επιβεβαιώνει σε κάθε ευκαιρία την προσήλωσή του στην Απόφαση 2065. Όπως προαναφέρθηκε, ακόμη και την περίοδο του πολέμου, παρότι καταδίκασε τη χρήση στρατιωτικής βίας από τη χούντα της Αργεντινής επανήλθε στο αίτημα της ανάγκης διαλόγου ανάμεσα στα δύο κράτη για την επίλυση του ζητήματος της κυριαρχίας.

            Η Αργεντινή παραμένει σταθερή στο αίτημα της διεκδίκησης της επιστροφής των νησιών στην κυριαρχία της. Το 1994 προστέθηκε στο Σύνταγμα η Πρώτη μεταβατική διάταξη η οποία ορίζει ότι:

            “Το Αργεντινό έθνος επικυρώνει τη νόμιμη και απαράγραπτη κυριαρχία του επί των Nήσων Μαλβίνων, Νότιας Γεωργίας και Νότιων Σάντουιτς και των σχετικών νησιωτικών και θαλάσσιων χώρων, ως τμημάτων αναπόσπαστων του εθνικού εδάφους.

            Η ανάκτηση των εδαφών και η ολόπλευρη άσκηση της κυριαρχίας, με σεβασμό στον τρόπο ζωής των κατοίκων, και σύμφωνα με τις αρχές του διεθνούς δικαίου, συνιστούν ένα πάγιο και αδιαπραγμάτευτο στόχο του λαού της Αργεντινής”.

            Βέβαια η πολιτική πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Σημαντικό τμήμα της οικονομικής και πολιτικής άρχουσας τάξης έχει στην ουσία εγκαταλείψει το αίτημα. Αυτό εκφράστηκε με διάφορες συμφωνίες ανάμεσα στην Αργεντινή και στη Βρετανία που έδωσαν έμφαση στην ανάπτυξη των οικονομικών σχέσεων των δύο χωρών και προέβησαν σε παραχωρήσεις προς τη Βρετανία ήδη από τη δεκαετία του 1990, διευκολύνοντάς την στην εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της περιοχής.

            Η κεντροαριστερή κυβέρνηση Ν. Κίρχνερ επανέφερε το ζήτημα της κυριαρχίας στο προσκήνιο. Το έθεσε μάλιστα για πρώτη φορά κατά τη συνάντησή του με τον τότε Βρετανό πρωθυπουργό Τόνυ Μπλερ. Στη συνέχεια όμως κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του συντηρητικού Μ. Μάκρι η κυβέρνηση της Αργεντινής πραγματοποίησε σοβαρά βήματα οπισθοδρόμησης από τη διεκδίκηση. Η συμφωνία Φοραδόρι - Ντάνκαν προέβλεπε διάφορες διευκολύνσεις προς τη Βρετανία προκειμένου να ασκεί ευχερέστερα την οικονομική εκμετάλλευση της περιοχής. Επρόκειτο για μια καταφανώς αντισυνταγματική συμφωνία που υπέγραψε η πλευρά της Αργεντινής[13].

            Το αίτημα ωστόσο της κατάργησης της αποικιοκρατικής κατοχής των Μαλβίνων παραμένει ζωντανό στη συνείδηση του λαού της Αργεντινής και των διαφόρων κινημάτων στη Λ. Αμερική. Αποτελεί αντικειμενικά τμήμα των διεκδικήσεων των λαών για εξάλειψη των υπολειμμάτων της αποικιοκρατίας αλλά και για τερματισμό της ιμπεριαλιστικής νεοαποικιοκρατίας. Το Πουέρτο Ρίκο αποτελεί ένα ακόμη κραυγαλέο παράδειγμα αποικιοκρατικής κυριαρχίας, όπως και η παράνομη κατοχή του Γκουαντάναμο της Κούβας από τις ΗΠΑ.

            Εξάλλου, πολλές νέες πληγές έχουν ανοίξει στα τέλη του 20ού και αρχές του 21ου αιώνα: από την επέμβαση του ΝΑΤΟ και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας μέχρι την επιβολή προτεκτοράτων στο Κόσοβο και στη Βοσνία, την εισβολή στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Λιβύη, στη Συρία, στην περιοχή του Σαχέλ στην Αφρική και όπου αλλού. Οι μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη καταπατούν σε κάθε ευκαιρία την εθνική κυριαρχία των πιο αδύναμων κρατών. Επιβάλλουν την εξουσία τους, εκμεταλλεύονται και λεηλατούν τους φυσικούς πόρους και το ανθρώπινο δυναμικό. Στις συνθήκες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και της όξυνσης του ανταγωνισμού ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις για την αναδιανομή των σφαιρών επιρροής, τέτοια φαινόμενα μάλιστα εντείνονται.

            Οι όροι για την αποκατάσταση της κυριαρχίας

            Τα κλειδιά για την επίλυση του προβλήματος των Μαλβίνων παραμένουν τα ίδια. Προσήλωση στην αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας και στις αποφάσεις του ΟΗΕ. Για το σκοπό αυτό απαιτούνται διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα δύο μέρη, Αργεντινή και Βρετανία, με σκοπό να επιλυθεί το ζήτημα της κυριαρχίας στον πιο δυνατό σύντομο χρονικό ορίζοντα, με τρόπο δίκαιο, ειρηνικό και που θα λαμβάνει επίσης υπόψη του τα συμφέροντα των κατοίκων του νησιού.

            Υπάρχουν πιθανότητες επιτυχούς επίλυσης του ζητήματος; Με τους σημερινούς συσχετισμούς δύναμης δεν φαίνεται εφικτή η κάμψη της αδιαλλαξίας της Βρετανίας ώστε να προσέλθει σε διάλογο. Ωστόσο, τα πράγματα αλλάζουν. Πρωτίστως δεν ζούμε πλέον σε ένα μονοπολικό κόσμο.

            Δεν υφίσταται πια η μονοκρατορία των ΗΠΑ. Η Κίνα και λιγότερο η Ρωσία διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην υφήλιο αλλά και ειδικά στη Λατινική Αμερική. Άρα μπορούν να αξιοποιηθούν στην κατεύθυνση της άσκησης πιέσεων στη Βρετανία. Η Κίνα ιδίως, εκτός των οικονομικών συναλλαγών και συμφερόντων που έχει στη Λ. Αμερική, έχει και ανοιχτούς λογαριασμούς με τη Βρετανία. Οι προκλήσεις της Βρετανίας είτε μέσω της συμμετοχής στην AUKUS είτε μέσω της αποστολής πολεμικών πλοίων ανοιχτά της Κίνας είτε μέσω της υποδαύλισης των αντιθέσεων στην πρώην αποικία της στο Χονγκ Κονγκ, δεν θα μείνουν αναπάντητες από τη διαρκώς ενισχυόμενη Κίνα.

            Φυσικά η αξιοποίηση αυτή δεν πρέπει να οδηγήσει στην εναπόθεση όλων των ελπίδων εκεί. Το σημαντικότερο είναι να διατηρηθεί και αυξηθεί η πίεση που ασκούν οι λαοί της Λ. Αμερικής ενάντια στην αποικιοκρατία και ιμπεριαλιστική νεοαποικιοκρατία, η διεκδίκηση της αυτοτέλειάς τους και της δυνατότητάς τους να χαράσσουν το είδος της κοινωνικο-οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης που επιθυμούν. Όσο δυναμώνει αυτή η προοπτική, τόσο θα δυναμώνουν και οι υποχωρήσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας. Τις τελευταίες δεκαετίες έχουν πραγματοποιηθεί σοβαρά, αν και ασταθή, βήματα σε κάποιες χώρες της περιοχής και έχουν διαμορφώσει ένα διαφορετικό τοπίο.

            Πολύ σημαντικό ρόλο παίζει επίσης το διπλωματικό μέτωπο των χωρών της Λ. Αμερικής, οι οποίες σύσσωμες στηρίζουν το αίτημα της Αργεντινής. Στο βαθμό που ενισχύεται η εναλλακτική περιεφερειακή συνεργασία, το αίτημα γίνεται ακόμη πιο στέρεο. Μετατρέπεται από στενά εθνικό αίτημα σε περιφερειακό.

            Τέλος, αλλά ίσως το πλέον καίριο, είναι κατά τη γνώμη μου η ενδυνάμωση του εσωτερικού μετώπου διεκδίκησης στην Αργεντινή. Όσο πιο δραστήριο και ενεργό ρόλο διαδραματίζει ο λαϊκός παράγοντας στην πολιτική πραγματικότητα της Αργεντινής τόσο περισσότερο θα δυναμώνει το εσωτερικό μέτωπο. Όπως έχει δείξει η πράξη, σημαντικό τμήμα της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας έχει εγκαταλείψει το αίτημα για χάρη των οικονομικών της συμφερόντων.

            Από την άλλη, η επιτυχής διεκδίκηση προϋποθέτει την ισχυροποίηση της Αργεντινής. Αυτή, θεωρώ, περνά μέσα από το δρόμο της εξάλειψης των κοινωνικών ανισοτήτων και της αυτοδύναμης βιομηχανικής και τεχνολογικής ανάπτυξης. Ο δρόμος αυτός οδηγεί στην ενότητα και ετοιμότητα του λαϊκού παράγοντα, στην ισχυροποίηση (οικονομική, στρατιωτική, διπλωματική) της Αργεντινής. Άρα είναι ο δρόμος που μπορεί να οδηγήσει σε αποτελεσματικότερη πίεση προς τη Βρετανία.

            Ας μην ξεχνάμε ότι υπήρξαν στο παρελθόν περιπτώσεις κατά τις οποίες μεγάλες δυνάμεις αναγκάστηκαν σε συντεταγμένη υποχώρηση. Η συμφωνία προέδρου του Παναμά Ο. Τορίχος με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζ. Κάρτερ για την παραχώρηση της διώρυγας ήταν τέτοια περίπτωση, το Χονγκ Κονγκ μια άλλη. Πρόσφατα -σε άλλες συνθήκες βέβαια- σημειώθηκε η αποχώρηση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν.

            Σε κάθε περίπτωση ο τερματισμός της αποικιοκρατίας στις Μαλβίνες ενδιαφέρει και την Ελλάδα: όχι μόνο λόγω των ιστορικών δεσμών μας με τη Λ. Αμερική[14] αλλά και γιατί το κυπριακό είναι μια παρόμοια χαίνουσα πληγή[15], όπου η τουρκική κατοχή συνεχίζεται και οι τεράστιας έκτασης βρετανικές βάσεις στη μεγαλόνησο δεν αποτελούν ούτε τυπικά κυπριακό έδαφος.

            Στη σύγχρονη, δύσκολη ιστορική περίοδο, οφείλουμε να επιμείνουμε στην τήρηση των αρχών του ΟΗΕ: εξάλειψη κάθε μορφής αποικιοκρατίας, σεβασμός της εθνικής κυριαρχίας και του απαραβίαστου των συνόρων, μη επέμβαση στα εσωτερικά των κρατών, ειρηνική επίλυση των διαφορών, απόρριψη του πολέμου (και του προληπτικού) ως μέσου επίλυσης των διαφορών, οικοδόμηση σχέσεων φιλίας ανάμεσα στους λαούς.

*Ο Δημήτρης Καλτσώνης είναι καθηγητής θεωρίας κράτους και δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

[1]          Βλ. Μ. Δαμηλάκου, Ιστορία της Λατινικής Αμερικής, Αθήνα, εκδ. Αιώρα, 2014, σελ. 10.

[2]          Βλ. W. Travis Hanes – F. Sanello, Οι πόλεμοι του οπίου, Αθήνα, εκδ. Γκοβόστη, 2004, ιδίως σελ. 23 επ.

[3]      Βλ. U. Erlich, «Malvinas, soberania y integracion regional», στο D. Filmus (comp.), Malvinas, una causa justa, Buenos Aires, CLASCO, 2020, σελ. 91 επ.

[4] Το ζήτημα των Μαλβίνων απασχολούσε τον Φ. Κάστρο ήδη από το 1948. Βλ. L. Suarez Salazar, «Aportes a las luchas de Nuestra America», στο R. Hidalgo Fernandez (comp.), El pensamiento estrategico de Fidel Castro Ruz: valor y vigencia, La Habana, Edirota historia, 2021, σελ. 282.

[5]      Βλ. Ε. Χατζηβασιλείου, Εισαγωγή στην ιστορία του μεταπολεμικού κόσμου, Αθήνα,  εκδ. Πατάκη, 2002, σελ. 156.

[6]          Βλ. Μ. Thatcher, The Downing Street Years, New York, Harper Collins Publishers, 1993, σελ. 174 και M. Fourches, «Self-determination, sovereignty disputesand dependent territories: An analysis of the 2013 referendum in the Falkaland Islands». La pratique referendaire et l’ ideal democratique europeen, EHIC, Jun 2013, Clermont-Ferand, France. Hal-01465271 και F. Raimondo, “Does the Population of the Falkland Islands (Malvinas) Really Have the Right to Self-Determination?”(April 9, 2015). Available at SSRN: https://ssrn.com/abstract=2594199 or http://dx.doi.org/10.2139/ssrn.2594199

[7]      Οι δολοφονημένοι από τη δικτατορία δημοκράτες αγωνιστές ξεπερνούν τις 30 χιλιάδες. Βλ. Ενδεικτικά Ch. Harman, Αργεντινή 2001, από την κρίση στην εξέγερση, Αθήνα, εκδ. Μαρξιστικό βιβλιοπωλείο, 2011, σελ. 31.

[8]      Βλ. ενδεικτικά Α. Παπαχελάς, Ένα σκοτεινό δωμάτιο 1967-1974, Αθήνα, εκδ. Μεταίχμιο, σελ. 288.

[9]    Βλ. L. Suarez Salazar, «Aportes a las luchas de Nuestra America», στο R. Hidalgo Fernandez (comp.), El pensamiento estrategico de Fidel Castro Ruz: valor y vigencia, La Habana, Edirota historia, 2021, σελ. 284.

[10]     Γ. Δελαστίκ, Συνωμοσία στη Μεσόγειο, Αθήνα, εκδ. Σύγχρονη εποχή, 1986, σελ. 116 επ.

[11]     Βλ. http://www.cubadebate.cu/noticias/2014/07/15/sin-chile-hubieramos-perdido-las-malvinas-asegura-ex-oficial-britanico/

[12]        Βλ. μια περιήγηση σε αρκετές από αυτές τις άμεσες ή έμμεσες επεμβάσεις στο F. Castro, Unidad e independencia de America, Instituto de Historia de Cuba, 2010, σελ. 87 επ.

[13]     Α. D. Abruza, «La problematica juridica y politica de la cuestion Malvinas», στο D. Filmus (comp.), Malvinas, una causa justa, Buenos Aires, CLASCO, 2020, σελ. 37 επ.

[14]     Βλ. J.O. Marrero Martinez, Ο Χοσέ Μαρτί και το “ελληνικό στοιχείο”, Αθήνα, εκδ. Τόπος, 2021 και Μ. Δαμηλάκου – Χ. Λούκος (επιμ.), 200 χρόνια από τα επαναστατικά κινήματα για την ανεξαρτησία της Λατινικής Αμερικής 1810-2010, Αθήνα, Εταιρεία μελέτης νέου ελληνισμού, 2011 και Φρ. Ντε Μιράντα, Ο Μιράντα στην Ελλάδα, Αθήνα, εκδ. ΚΨΜ, 2009.

[15]     Βλ. Κ. Ήσυχος – Δ. Καλτσώνης, Πόλεμος ή ειρήνη (6 σημεία για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και την εξωτερική πολιτική), Αθήνα, εκδ. Τόπος, 2021, σελ. 71 επ.

πηγη:  kommon.gr

Ντίνα Χαριτάτου

▸ Βαθαίνει η συμμετοχή στον πόλεμο, με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να μιλά για «τμηματική παράδοση αμυντικού υλικού»

Από τους Αμερικανούς θα μαθαίνουμε από εδώ και πέρα την εμπλοκή της ελληνικής κυβέρνησης στον πόλεμο στην Ουκρανία, καθώς ο λαλίστατος πρωθυπουργός και το Μαξίμου τα κρύβουν. Η αποκάλυψη ήρθε από τον υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ Λόιντ Όστιν, ο οποίος δήλωσε ότι «αρκετές χώρες ανακοίνωσαν νέες δωρεές κρίσιμων συστημάτων πυροβολικού και πυρομαχικών, μεταξύ των οποίων η Ιταλία, η Ελλάδα, η Νορβηγία και η Πολωνία», κι άντε μετά να τον διαψεύσεις…

Πηγαίνοντας να το καλύψει, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος το έκανε χειρότερο. «Τμηματικά παραδίδεται αμυντικό υλικό με βάση την αρχική απόφαση του ΚΥΣΕΑ και τη συμφωνία που είχε γίνει, με την ανταπόκριση του Πρωθυπουργού στο αίτημα του κ. Ζελένσκι, με βάση την πρώτη επικοινωνία που είχαν», είπε ο Γιάννης Οικονόμου. Τι άλλο έχει παραδοθεί «τμηματικά» στην ακροδεξιά κυβέρνηση του Κιέβου και δεν το ξέρουμε; Το μόνο που βρήκε να πει ο Γ. Οικονόμου είναι πως ό,τι παραδοθεί «δεν θα λείψει από την εθνική μας άμυνα». Απάντηση για το γιατί δεν υπήρξε ενημέρωση δεν δόθηκε φυσικά…

Απ’ ό,τι φαίνεται, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να στείλει βλήματα πυροβολικού των 155 χιλιοστών, μάλλον σε συνδυασμό με την απόφαση των ΗΠΑ να δώσουν στον ουκρανικό στρατό 18 ρυμουλκούμενα οβιδοβόλα των 155 χιλιοστών. Οι απαιτήσεις των Αμερικανών όμως δεν σταματούν εκεί, καθώς ζητούν από όλες τις χώρες του ΝΑΤΟ να δώσουν στο Κίεβο πλήθος όπλων ρωσικής ή ανατολικής κατασκευής, τα οποία γνωρίζουν οι Ουκρανοί. από την Ελλάδα, τέτοια θα μπορούσαν να είναι τα αντιαεροπορικά TorM1 και τα οχήματα μεταφοράς προσωπικού Bmp1. Προφανώς δεν είναι τυχαίο πως στον τύπο υπάρχουν διαρροές από το ελληνικό υπουργείο Εθνικής Άμυνας πως τα συστήματα TorM1 είναι ακατάλληλα για την αντιμετώπιση των τουρκικών drone. Οι ΗΠΑ πιέζουν και για αποστολή στην Ουκρανία των συστοιχιών S-300, που είχε πάρει η Κύπρος και πέρασαν στη συνέχεια στην Ελλάδα.
Από την άλλη, ιδιαίτερης σημασίας

επικίνδυνο βήμα στην περαιτέρω εμπλοκή αποτελεί η ειλημμένη απόφαση της κυβέρνησης να στείλει στρατιωτική δύναμη και συγκεκριμένα ένα Τμήμα Αντιαρματικών στον υπό διαμόρφωση σχηματισμό μάχης του ΝΑΤΟ στη Βουλγαρία. Ήδη προετοιμάζεται δύναμη με τέσσερα στοιχεία αντιαρματικού όπλου συν ένα στοιχείο τεχνικής υποστήριξης.
Την ίδια ώρα, το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης αναμένει πλήθος τεράστιων ΝΑΤΟϊκών σκαφών, σχεδόν ένα κάθε δεκαήμερο! Ο στρατηγικός χαρακτήρας της Αλεξανδρούπολης αναδεικνύεται όλο και περισσότερο και δεν είναι για καλό…

πηγη: prin.gr

Με τις τιμές στα καύσιμα να έχουν σκαρφαλώσει στα ύψη και αυτές στα τρόφιμα να ακολουθούν, η Στατιστική Αρχή της χώρας κατέγραψε τον Μάιο ετήσιο πληθωρισμό 7,9%  

Ο ετήσιος ρυθμός πληθωρισμού της Γερμανίας έφτασε τον Μάιο στο 7,9%, στο υψηλότερο επίπεδό του εδώ και σχεδόν μισό αιώνα, σύμφωνα με την Ομοσπονδιακή Στατιστική Υπηρεσία.

Είχε προηγηθεί ο Απρίλιος, με τον ετήσιο πληθωρισμό να έχει πιάσει στο 7,4%, από 7% που είχε εκτιναχθεί τον Μάρτιο μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ενώ είχε διαμορφωθεί στο ήδη υψηλό 5,1% τον Φεβρουάριο. 

Σε αντίδραση στην άνοδο του πληθωρισμού, το γερμανικό 10ετές ομόλογο πέρασε σήμερα τη μία ποσοστιαία μονάδα, μετά από οκτώ χρόνια.

Στη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης, οι τιμές της ενέργειας είναι κατά 38,3% υψηλότερες από τον Μάιο του 2021 και οι τιμές των τροφίμων κατά 11,1%, ενώ σε ετήσια βάση, οι τιμές καταναλωτή αυξήθηκαν κατά 8,7% - πολύ υψηλότερα από το αναμενόμενο +8,1% (το υψηλότερο από την έναρξη των μηνιαίων στατιστικών το 1963). Σε μηνιαία βάση, η στατιστική υπηρεσία ανέφερε ότι οι τιμές τον Μάιο αυξήθηκαν κατά 0,9%.

Ο πληθωρισμός του φετινού Μαΐου είναι ο υψηλότερος από τον χειμώνα του 1973-1974, όταν μια πετρελαϊκή κρίση τροφοδότησε επίσης τεράστιες αυξήσεις. 

Όπως αναφέρει το Bloomberg, η σημερινή έκθεση έρχεται μόλις 10 ημέρες πριν από μια κρίσιμη συνεδρίαση της ΕΚΤ, όπου αξιωματούχοι πρόκειται να ανακοινώσουν την ολοκλήρωση αγορών περιουσιακών στοιχείων μεγάλης κλίμακας και να επιβεβαιώσουν τα σχέδια για αύξηση των επιτοκίων τον Ιούλιο, για πρώτη φορά εδώ και πάνω από μια δεκαετία.

Σύμφωνα με τη διεθνή ασφαλιστική εταιρεία Allianz Trade, η κατάσταση θα επιδεινωθεί.

«Ο υψηλός πληθωρισμός και οι μειώσεις μετά την πανδημία, στις πωλήσεις ειδών πρώτης ανάγκης ασκούν πίεση στην κερδοφορία του λιανικού εμπορίου», δήλωσε ο Aurelien Duthoit, σύμβουλος κλάδου στην πολυεθνική εταιρεία: «Από αυτή την άποψη, οι αυξήσεις των τιμών είναι πιθανό να έχουν σημαντικό αντίκτυπο στις τιμές καταναλωτή στο εγγύς μέλλον».

Σε νομισματικούς όρους, η αύξηση σύμφωνα με πληροφορίες θα είναι συνολικά 250 ευρώ ανά άτομο ετησίως.

Σύμφωνα με την έρευνα που δημοσιεύτηκε από το Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών Ifo στο Μόναχο, εννέα στους 10 λιανοπωλητές τροφίμων σχεδιάζουν να αυξήσουν περαιτέρω τις τιμές, λόγω του αυξανόμενου κόστους ηλεκτρικής ενέργειας, πρώτων υλών και βιομηχανικών αγαθών.

«Τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμη για τα νοικοκυριά», προειδοποίησε ο Duthoit, προσθέτοντας ότι οι τιμές λιανικής των τροφίμων δεν αντανακλούν τις πραγματικές αυξήσεις τιμών τους τελευταίους 18 μήνες.

Στο μεταξύ, σε άλλη έκθεσή της σήμερα, η γερμανική στατιστική αρχή ανέφερε ότι τα έσοδα των ανθρώπων στη χώρα μειώθηκαν κατά 1,8% σε πραγματικούς όρους το πρώτο τρίμηνο του τρέχοντος έτους, σε σύγκριση με το 2021, ως αποτέλεσμα του πληθωρισμού, ο οποίος υπεραντιστάθμισε μια ονομαστική αύξηση 4%.

Σε σχόλιό του λίγο πριν από τη δημοσιοποίηση του πληθωρισμού Μαΐου, ο υπουργός Οικονομικών Κρίστιαν Λίντνερ δήλωσε ότι «πρώτη προτεραιότητα πρέπει να είναι η καταπολέμηση του». «Ο πληθωρισμός αποτελεί τεράστιο οικονομικό κίνδυνο και πρέπει να τον αντιμετωπίσουμε, ώστε να μην οδηγηθούμε σε οικονομική κρίση, με συνέπειες που θα ανατροφοδοτούν τον πληθωρισμό».

πηγη: efsyn.gr