Δημήτρης Σταμούλης

▸ Ένας στους δύο κόβει ακόμα και τα φρέσκα τρόφιμα και τα καύσιμα

Παρά τα γιατροσόφια της κυβέρνησης με το επίδομα των… 5 λίτρων βενζίνης τον μήνα και αναμένοντας πόσους… μήνες θα πάρει για να «ανεβεί» η νέα πλατφόρμα, όπου θα φανεί η έκταση των «επιστροφών» στους λογαριασμούς ρεύματος των νοικοκυριών, η ακρίβεια συνεχίζει να «ροκανίζει» το πενιχρό εισόδημα των εργαζομένων και το πρώτο 50ρικο που έδωσε η κυβέρνηση τον Μάιο σε όσους αμείβονται με τον κατώτατο μισθό. Νέες έρευνες αποκαλύπτουν ότι πάνω από 7 στους 10 Έλληνες έχουν αλλάξει τον τρόπο που ψωνίζουν ρούχα και παπούτσια, ηλεκτρονικές συσκευές ή αλκοολούχα ποτά. Ακολουθούν τα είδη προσωπικής φροντίδας και καθαριστικά σπιτιού (67%), συσκευασμένα τρόφιμα και αναψυκτικά (63% και 65%), ενώ ένας στους δύο κόβει ακόμα και τα φρέσκα τρόφιμα (52%) και τα καύσιμα (51%).

Το μέλλον προβλέπεται ακόμα πιο δυσοίωνο, καθώς, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, ο Γενικός Δείκτης Τιμών Εισαγωγών στη Βιομηχανία, τον Μάρτιο, αυξήθηκε κατά 34,6% σε σχέση με τον αντίστοιχο περσινό μήνα, και κατά 5,2% σε σχέση με τον περασμένο Φεβρουάριο, γεγονός που αναμένεται να αποτυπωθεί σε νέες ανατιμήσεις, με τα προϊόντα του κλάδου ενέργειας να καταγράφουν αύξηση κατά 80%! Δεν είναι τυχαίο ότι στις 16 Μαΐου, η Ελλάδα ήταν πέμπτη στην ΕΕ όσον αφορά στην πιο ακριβή μέση τιμή αμόλυβδης βενζίνης με 2,187 ευρώ/λίτρο, δέκατη στο ντίζελ κίνησης (1,874 ευρώ) και δεύτερη στο LPG (1,120 ευρώ). Όμως και στο φυσικό αέριο, στο δεύτερο εξάμηνο 2021, κατέλαβε την πέμπτη θέση με 0,1014 ευρώ/κιλοβατώρα, όταν ο μέσος όρος στην ΕΕ ήταν 0,0782 ευρώ. Όσον αφορά στον πληθωρισμό, η Κομισιόν ανεβάζει την εκτίμησή της για το 2021 στο 6,3%, ενώ ρίχνει τον πήχη για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας κατά 1,4 μονάδες.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση η κυβέρνηση αρχίζει να μας «προϊδεάζει» πως «ό,τι έδωσε-έδωσε». Ο Κ. Σκρέκας «ελπίζει» τα τουριστικά έσοδα να είναι αυξημένα για να δει «πώς μπορούν να αξιοποιηθούν», αλλά σπεύδει να ξεκαθαρίσει ότι για τα καύσιμα κίνησης θα υπάρξουν πρόσθετα μέτρα «εφόσον υπάρξει δημοσιονομικός χώρος».

Κι όμως, την ίδια στιγμή μιλούν για υπεραπόδοση των φορολογικών εσόδων, καθώς μόνο τον Απρίλιο άντλησαν 500 εκατ. ευρώ περισσότερα από τον στόχο από φορολογία εισοδήματος και ΦΠΑ, δηλαδή φόρους κυρίως που απομυζούν τα λαϊκά εισοδήματα. Συνολικότερα, το ύψος των καθαρών εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού ανήλθε σε 17,679 δισ. ευρώ, παρουσιάζοντας αύξηση κατά 687 εκατ. ευρώ ή 4% έναντι του στόχου. Αλλά από αυτά πολύ λίγα έχουν επιστρέψει στον κόσμο της εργασίας και της φτώχειας. Και με δεδομένο ότι από το 2024, οι λαοί της ΕΕ θα υποστούν ξανά τα δεσμά των «δημοσιονομικών αλυσίδων», και των νέων, πιθανώς, μνημονίων.

Η ανάγκη για πρωτοβουλίες υπεράσπισης των λαϊκών αναγκών γίνεται πλέον επιτακτική. Από αυτή την άποψη, είναι πολύ ελπιδοφόρα η πρωτοβουλία που έλαβαν μετά από κάλεσμα της Αντικαπιταλιστικής Ανατροπής στην Αττική, κινήσεις γειτονιάς και εργασιακών χώρων για άμεση ανάληψη αγωνιστικών δράσεων με βάση τα αιτήματα: Τα απαραίτητα για τη διαβίωση αγαθά (τρόφιμα, ρεύμα, νερό) να αποδεσμευτούν από οποιαδήποτε φορολογική επιβάρυνση. Να μπει τέλος στη διαπραγμάτευση βασικών αγαθών στα χρηματιστήρια, επιβολή πλαφόν στις τιμές. ΔΕΗ και οι μονάδες ενέργειας να περάσουν στο κράτος, χωρίς αποζημίωση, με εργατικό-λαϊκό έλεγχο. Κατάργηση Χρηματιστηρίου Ενέργειας. Ενέργεια, υγεία, εκπαίδευση, νερό, είναι δημόσια αγαθά, να τεθούν εκτός της σφαίρας οποιασδήποτε αγοράς.

πηγη: prin.gr

Μπλοκάροντας τα ουκρανικά λιμάνια, η Ρωσία έχει αναγκάσει το Κίεβο να περιορίσει κατά ¼ τον όγκο των εξαγωγών

Σε μεγάλη κερδισμένη από την παγκόσμια διατροφική κρίση, για την οποία λίγο-πολύ ευθύνεται και η ίδια, φαίνεται ότι αναδεικνύεται η Ρωσία, η οποία με την εισβολή στην Ουκρανία έχει προκαλέσει ένα διεθνές επισιτιστικό σοκ.

Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις έχουν «μπλοκάρει» τις εξαγωγές σιτηρών από τα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας, αποκόβοντας ζωτικής σημασίας εμπορικούς διαδρόμους, οι οποίοι επηρεάζουν μια σειρά χωρών -από τη Σομαλία έως την Αίγυπτο. 

Η αναταραχή στο διατροφικό ισοζύγιο, η οποία επιδεινώθηκε από τον ζεστό καιρό και τις ξηρασίες σε άλλες περιοχές του πλανήτη, έχει εκτοξεύσει τις τιμές των σιτηρών κοντά στα υψηλότερα επίπεδα όλων των εποχών, πυροδοτώντας επισιτιστικά προβλήματα σε τμήματα της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής.   

Όμως, η Ρωσία εξακολουθεί να εξαγάγει το δικό της σιτάρι (παρά τον πόλεμο). Και μάλιστα, σε πολύ υψηλότερες τιμές σε σχέση με την προ-πολέμου περίοδο, κάτι που μεταφράζεται σε περισσότερα έσοδα. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι η τιμή για το μαλακό σιτάρι έχει αυξηθεί κατά τουλάχιστον 50% μέσα στο 2022, με το Κρεμλίνο να αποκομίζει κέρδη 1,9 δισ. δολαρίων έως σήμερα.  

Μπλοκάροντας τα ουκρανικά λιμάνια, η Ρωσία έχει αναγκάσει το Κίεβο να περιορίσει κατά ¼ τον όγκο των εξαγωγών. «Η αποτυχία λειτουργίας των λιμανιών συνιστά μια δήλωση πολέμου στην παγκόσμια διατροφική ασφάλεια» σχολιάζει o David Beasley, επικεφαλής του Παγκόσμιου Διατροφικού Προγράμματος του ΟΗΕ. 

Σύμφωνα με τον ίδιο, μία αύξηση των ποσοστών πείνας κατά 1% ισοδυναμεί με αύξηση των ποσοστών μετανάστευσης κατά 2%. Την ίδια στιγμή, 49 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται στο κατώφλι του υποσιτισμού σε 43 διαφορετικές χώρες.  

Η Ρωσία και η Ουκρανία, όπως υπενθυμίζει το πρακτορείο Bloomberg, αποτελούν βασικούς προμηθευτές σιτηρών και ηλιέλαιου για όλο τον κόσμο. Για παράδειγμα, η Ουκρανία συγκαταλέγεται στους έξι κορυφαίους παραγωγούς καλαμποκιού, κοτόπουλου και μελιού. Κάθε χρόνο εξάγει εκατομμύρια τόνους σιτηρών μέσω της Μαύρης Θάλασσας. Άλλωστε, το 10% του ΑΕΠ προέρχεται από τον αγροτικό και διατροφικό τομέα. 

Ενώ η Ρωσία αντιμετώπισε ορισμένα πρόσκαιρα προβλήματα αμέσως μετά την εισβολή, αυτή τη στιγμή έχει ανεβάσει αισθητά ρυθμούς στην αγροτική παραγωγή. Μάλιστα, έχει αυξήσει αισθητά τις εξαγωγές προς μια σειρά χωρών, όπως το Ισραήλ, το οποίο συνήθως αγόραζε προϊόντα από την Ρωσία.  

«Η Ουκρανία ήταν ο βασικός ανταγωνιστής (της Ρωσίας). Έτσι, η Ρωσία έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα, καθώς τώρα έχει να αντιμετωπίσει λιγότερο ανταγωνισμό» σημειώνει στο Bloomberg o Hugo Boudet, αναλυτής της AgFlow.  

Όσον αφορά το εμπάργκο προς τα ρωσικά προϊόντα, ο ίδιος εξηγεί ότι έχει μικρό αντίκτυπο, καθώς οι συγκεκριμένες χώρες (Ε.Ε., ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο) έχουν χαμηλό βαθμό εξάρτησης από τη Ρωσία και επομένως, τα περιοριστικά μέτρα επηρεάζουν ελάχιστα τις ρωσικές εξαγωγές.  

Οι αναλυτές θεωρούν ότι η παραπάνω κατάσταση θα διαρκέσει και το επόμενο χρονικό διάστημα, ιδίως όσο οι αγρότες της Ουκρανίας καλούνται να σπείρουν υπό την απειλή των ρωσικών βομβαρδισμών. Από την πλευρά της, η Ρωσία έχει ακόμη ένα πλεονέκτημα, καθώς οι καιρικές συνθήκες είναι ιδανικές, σε αντίθεση με άλλους μεγάλους παραγωγούς, όπως οι ΗΠΑ, οι οποίες πλήττονται από μεγάλες περιόδους ξηρασίας.

ΠΗΓΗ:  newmoney.gr

Τα πλούτη τους το αίμα των λαών… Το κλειστό κλαμπ των δισεκατομμυριούχων μεγεθύνεται εξαιτίας της τρομακτικής αύξησης των τιμών βασικών..

Τα πλούτη τους το αίμα των λαών… Το κλειστό κλαμπ των δισεκατομμυριούχων μεγεθύνεται εξαιτίας της τρομακτικής αύξησης των τιμών βασικών αγαθών σε συνέχεια της απίστευτης κερδοφορίας που εξασφάλισαν εν μέσω της πανδημίας. Την ίδια ώρα οι φτωχότεροι, των φτωχών υποφέρουν εξαιτίας του επιταχυνόμενου πληθωρισμού.

Τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η μη κυβερνητική οργάνωση Oxfam σε ανακοίνωση που εξέδωσε εν όψει του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας είναι τρομακτικά. Δείχνει τη «σαπίλα» του καπιταλιστικού συστήματος που την ίδια στιγμή που καταδικάζει στην φτώχεια, την πείνα και την ανέχεια εκατομμύρια ανθρώπους επιτρέπει σε μια «δράκα» τρωκτικά να μεγεθύνουν προκλητικά τον πλούτο τους.

Και όμως μια ελάχιστη φορολόγηση των κερδών των καπιταλιστών θα ήταν αρκετή για εξέλθουν από την ακραία φτώχεια 2,3 δισεκατομμύρια άνθρωποι

«Οι δισεκατομμυριούχοι φθάνουν στο Νταβός για να γιορτάσουν την απίστευτη αύξηση των περιουσιών τους», σημειώνει η Γκαμπριέλα Μπούχερ, γενική διευθύντρια της συγκεκριμένης ΜΚΟ, στην ανακοίνωση, στην οποία επισημαίνεται ότι η ανισότητα, ήδη τρομακτική πριν από την πανδημία, έχει περάσει «σε άλλο επίπεδο».

Η πανδημία και αισχροκέρδεια δημιουργούν έναν νέο δισεκατομμυριούχο κάθε 30 ώρες…

Όπως αναφέρει η κ. Μπούχερ αναφερόμενη στους δισεκατομμυριούχους, «η πανδημία του νέου κορωνοϊού και τώρα οι μεγάλες αυξήσεις των τιμών των τροφίμων και της ενέργειας αποτέλεσαν, για να το πούμε απλά, χρυσοφόρα φλέβα γι’ αυτούς».

Η πανδημία, η οποία ευνόησε κυρίως την έκρηξη των τιμών των μετοχών εταιρειών του τομέα της τεχνολογίας, δημιουργούσε έναν νέο δισεκατομμυριούχο κάθε 30 ώρες, με αποτέλεσμα οι πολύ πλούσιοι να είναι σήμερα 537, τονίζει η Oxfam, που βασίζεται σε δημοσιεύματα του περιοδικού Forbes για τους ανθρώπους με τις μεγαλύτερες περιουσίες και σε δεδομένα της Παγκόσμιας Τράπεζας.

…και βυθίζουν στη φτώχεια εκατομμύρια 

Σε αυτόν τον πλουτισμό αντικατοπτρίζεται το ότι 263 εκατομμύρια άνθρωποι θα βυθιστούν φέτος στην ακραία φτώχεια, επισημαίνει η ΜΚΟ, εξαιτίας της μεγάλης ανόδου του πληθωρισμού στις περισσότερες περιοχές του κόσμου, με τις τιμές των τροφίμων και της ενέργειας να τον οδηγούν.

«Οδεύουμε σε πισωγύρισμα δεκαετιών προόδου ως προς την ακραία φτώχεια, με εκατομμύρια ανθρώπους αντιμέτωπους με αύξηση του κόστους στην οποία αδυνατούν να αντεπεξέλθουν απλά και μόνο για να μείνουν στη ζωή», στηλιτεύει η κυρία Μπούχερ.

Φορολογία στα ασύλληπτα κέρδη 

Για να αμβλυνθεί η κατάσταση, η Oxfam ζητεί να ληφθούν διάφορα φορολογικά μέτρα, ανάμεσά τους έκτακτο τέλος αλληλεγγύης στις νέες μεγάλες περιουσίες, δηλαδή αυτές των ανθρώπων που έγιναν δισεκατομμυριούχοι κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Προτείνει ακόμη να φορολογηθούν με συντελεστή ως και 90% τα ασύλληπτα κέρδη που ανακοίνωσαν τα τελευταία χρόνια πολυεθνικές του αγροδιατροφικού τομέα, του φαρμακευτικού τομέα, του πετρελαϊκού τομέα, μεταξύ άλλων. Κατόπιν θα πρέπει, κατά την άποψη της Oxfam, να μελετηθεί η επιβολή πιο μόνιμων φόρων στις μεγάλες περιουσίες.

Η επιβολή ειδικού φόρου μεγάλης περιουσίας μόλις 2% στους εκατομμυριούχους και 5% στους δισεκατομμυριούχους θα εισέφερε 2,52 τρισ. δολάρια σε ετήσια βάση, υπολογίζει η μη κυβερνητική οργάνωση. Αυτό το ποσό θα επέτρεπε να βγουν από την ακραία φτώχεια 2,3 δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη, να διανεμηθούν εμβόλια σε όλο τον κόσμο και να προσφερθεί καθολική ασφαλιστική κάλυψη και υγειονομική περίθαλψη στους πολίτες με μεσαία και χαμηλά εισοδήματα, λογαριάζει ακόμη η Όξφαμ.

πηγη: iskra.gr

Ιδιαίτερα αισιόδοξες είναι οι εκτιμήσεις για τα επίπεδα των ετήσιων εσόδων της Διώρυγας του Σουέζ το τρέχον οικονομικό έτος (1 Ιουλίου 2021 έως 30 Ιουνίου 2022). Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με το Reuters, oι αιγυπτιακές αρχές αναμένουν τα έσοδα της Διώρυγας του Σουέζ να φθάσουν περίπου τα $7 δισ.

Υπενθυμίζεται ότι η Διώρυγα του Σουέζ κατέγραψε ρεκόρ εσόδων το οικονομικό έτος Ιούλιος 2020 – Ιούνιος 2021, οπότε και τα έσοδά της διαμορφώθηκαν στα $5,8 δισ. Ακόμη, η Διώρυγα κατέγραψε ετήσιο ρεκόρ εσόδων και το έτος 2021, οπότε και τα έσοδά της διαμορφώθηκαν στα $6,3 δισ.

Συνεπώς, εφόσον το τρέχον οικονομικό έτος (με πέρας την 30ή Ιουνίου) η Διώρυγα καταγράψει έσοδα κοντά στα $7 δισ., όχι μόνο θα έχει πετύχει έσοδα ρεκόρ οικονομικού έτους, αλλά θα βρίσκεται και σε τροχιά επίτευξης ρεκόρ εσόδων για το 2022.

πηγη: naftikachronika.gr

Τα ψάρια έχουν συχνά λιγότερη χοληστερόλη και κορεσμένα λιπαρά από το κρέας και αποτελούν βασικό συστατικό της υγιεινής μεσογειακής διατροφής.

Τα ψάρια παρέχουν επίσης βιταμίνες και μέταλλα, συμπεριλαμβανομένων βιταμινών Β, ψευδαργύρου και σιδήρου.

Καθώς τα ψάρια είναι πηγή πρωτεΐνης χαμηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά, η ενσωμάτωσή τους στη διατροφή μπορεί επίσης να οδηγήσει σε απώλεια βάρους.

Σε αυτό το άρθρο, εξετάζουμε τα καλύτερα είδη ψαριών για κατανάλωση.

Άγριος σολομός

Όλα τα είδη σολομού περιέχουν ωμέγα 3 λιπαρά οξέα, τα οποία είναι ευεργετικά για την υγεία της καρδιάς.

Αυτό το ψάρι είναι επίσης καλή πηγή βιταμίνης D και ασβεστίου. Ωστόσο, για υψηλότερα επίπεδα θρεπτικών συστατικών, είναι προτιμότερο να επιλέγετε σολομό που αλιεύεται άγρια, αντί για σολομό εκτροφής.

Ο άγριος σολομός τείνει να περιέχει περισσότερα ωμέγα 3 και βιταμίνες και έχει λιγότερα κορεσμένα λιπαρά.

Τόνος

Ο τόνος είναι γενικά ασφαλής για κατανάλωση με μέτρο. Ορισμένα είδη τόνου περιέχουν περισσότερο υδράργυρο από άλλα. Έτσι θα πρέπει να περιορίζετε την κατανάλωση αυτών των ποικιλιών.

Ο τόνος είναι χαμηλός σε θερμίδες και πλούσιος σε βιταμίνες και πρωτεΐνες. Μια μερίδα 100 γραμμαρίων (g) τόνου ποικιλίας skipjack περιέχει 22 g πρωτεΐνης.

Πρέπει να γνωρίζετε ότι ορισμένες ποικιλίες τόνου, συμπεριλαμβανομένου του ερυθρού τόνου, απειλούνται από την υπεραλίευση. Όπου είναι δυνατόν, είναι καλό να επιλέγετε έναν τύπο που δεν κινδυνεύει, όπως το skipjack.

Σκουμπρί

Το σκουμπρί είναι ένα σφιχτό, λευκό ψάρι με έντονη γεύση.

Τείνει να έχει περισσότερα ωμέγα 3 και βιταμίνη Β12 από άλλα είδη ψαριών. Η επιλογή τουρσί, ή καπνιστό σκουμπρί μπορεί να αυξήσει την περιεκτικότητα του ψαριού σε νάτριο, επομένως θα πρέπει να ελέγχετε τις ετικέτες στις συσκευασίες.

Οι μικρότερες ποικιλίες, όπως το σκουμπρί του Ατλαντικού και το ισπανικό σκουμπρί, είναι καλύτερες επιλογές, επειδή τα μεγαλύτερα ψάρια τείνουν να περιέχουν υψηλότερα επίπεδα υδραργύρου.

Μπακαλιάρος (cod)

Ο μπακαλιάρος είναι μια καλή πηγή φωσφόρου, νιασίνης και βιταμίνης Β12. Έχει υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες, αλλά χαμηλή σε λιπαρά και θερμίδες, καθιστώντας την ιδανική επιλογή για άτομα που προσπαθούν να ελέγξουν το σωματικό τους βάρος.

Σαρδέλες

Οι σαρδέλες είναι ένα άλλο λιπαρό ψάρι και προσφέρουν πολλά διατροφικά οφέλη. Οι σαρδέλες είναι πλούσιες σε ασβέστιο, σίδηρο, σελήνιο, πρωτεΐνες, βιταμίνη Β12 και ωμέγα 3 λιπαρά οξέα.

Όσοι τρώνε σαρδέλες σε κονσέρβα θα πρέπει να ελέγχουν την ετικέτα για περιεκτικότητα σε λάδι και νάτριο.

Ρέγκα

Η ρέγκα είναι άλλο ένα ψάρι που ανήκει στην οικογένεια της σαρδέλας. Η ρέγκα είναι μια ευεργετική πηγή ωμέγα 3 λιπαρών οξέων και παρέχει επίσης 17,96 g πρωτεΐνης και 13,67 mcg βιταμίνης B 12 σε κάθε 100 g.

Αν είναι τουρσί, ή καπνιστή, η ρέγκα έχει υψηλότερη περιεκτικότητα σε νάτριο.

Πηγή: iatropedia.gr - arissanet.gr

Το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ εξέδωσε την εξής ανακοίνωση σχετικά με τα στοιχεία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες: 

«Η σημερινή ανακοίνωση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες για τον μεγαλύτερο αριθμό ξεριζωμένων που έχει καταγραφεί ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία, πάνω από 100 εκατομμύρια, θρυμματίζει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο την προπαγάνδα των ιμπεριαλιστών για τον "κόσμο της ειρήνης και της σταθερότητας", που τάχα θα επικρατούσε μετά από την  ανατροπή του σοσιαλισμού το 1991.

Ταυτόχρονα, ξεσκεπάζει την υποκρισία της ΕΕ και των κυβερνήσεων που -στο όνομα της καταπολέμησης της "παράνομης μετανάστευσης"- εντείνουν την άγρια καταστολή σε βάρος των κατατρεγμένων προσφύγων, χτίζουν πελώριους φράχτες και υπερδομές-φυλακές στα σύνορα, αλλά και εργαλειοποιούν τους πρόσφυγες και μετανάστες, αξιοποιώντας τους στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και σχεδιασμούς.

Το βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα έχει φάει τα ψωμιά του, φέρνει μόνο πολέμους, φτώχεια και εξαθλίωση, μετανάστευση και προσφυγιά.

Το ΚΚΕ καλεί την εργατική τάξη και τον λαό να δυναμώσουν την αλληλεγγύη τους σε όλους τους ξεριζωμένους και με την πάλη τους να ανοίξουν τον δρόμο για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας».

πηγη: 902.gr

Γιάννης Ελαφρός

Η επίσκεψη Μητσοτάκη στις ΗΠΑ ήταν ιδιαίτερα σηµαντική. Όχι κυρίως για τις δηµόσιες παράτες, αλλά περισσότερο για όσα συζητήθηκαν πίσω από τις κλειστές πόρτες, µε αποτελέσµατα όπως η αγορά των επιθετικών F-35. Η βασική κατάληξη –οι λεπτοµέρειες θα φανούν στην πορεία– είναι πως η κυβέρνηση της ΝΔ, µε τη συναίνεση του αστικού µπλοκ, συντάσσεται πλήρως µε τις ΗΠΑ και τους επιθετικούς τους σχεδιασµούς.

«Έξω πάµε καλά», µέσα όµως τι γίνεται;

Μία τροµερή επιχείρηση προπαγάνδας και «προώθησης» του «προϊόντος Μητσοτάκης» στήθηκε από τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, αποθεώνοντας την οµιλία του πρωθυπουργού στο αµερικανικό κογκρέσο και τα συχνά χειροκροτήµατα που δέχθηκε. Σαφής η προσπάθεια να µετατραπεί η υποστήριξη των ΗΠΑ στην κυβέρνηση της ΝΔ σε… υποστήριξη του ελληνικού λαού. Δύσκολο στοίχηµα, εξάλλου το είπε και ο Κ. Μητσοτάκης: «Τόσο χειροκρότηµα δεν παίρνω ούτε στην ελληνική βουλή» (σ.σ. επρόκειτο για τη στιγµή που ο Μητσοτάκης αναφέρθηκε ουσιαστικά στο αµερικανικό LNG που θα εισάγει η χώρα… o καλός πελάτης αξίζει ένα χειροκρότηµα).

Πριν το αεροσκάφος µε τον έλληνα πρωθυπουργό προσγειωθεί στο «Ελευθέριος Βενιζέλος», είχαν φουντώσει ξανά τα σενάρια για εκλογές τον Σεπτέµβριο. Βεβαίως, πρέπει να είναι κάποιος πολύ αποσπασµένος από την πραγµατικότητα που βιώνουν οι εργαζόµενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώµατα στην Ελλάδα για να θεωρήσει πως τα χειροκροτήµατα των Αµερικανών στον Μητσοτάκη µπορεί να λειτουργήσουν ουσιωδώς υπέρ του εκλογικά, πέρα από ανθρώπους που ήδη τον υποστηρίζουν. Η υποστήριξη της Ουάσινγκτον, η οποία ποτέ δεν είναι απόλυτη, πάντα παίζει µε πολλούς «παίχτες», έχει σηµασία για τους διαπλεκόµενους επιχειρηµατίες που σχετίζονται µε τα αµερικάνικα συµφέροντα (π.χ. εφοπλιστές, ενέργεια). Αλλά αυτοί στηρίζουν ήδη, στην πλειοψηφεία τους, τον Μητσοτάκη.

Άρα, παρά τους πανηγυρισµούς, δεν αποκλείεται και ο νυν πρωθυπουργός να αναφωνήσει το γνωστό «έξω πάµε καλά, µέσα όχι» του Κωνσταντίνου Καραµανλή τη δεκαετία του ΄70, όταν µετά από µια επιτυχηµένη περιοδεία στο εξωτερικό γύρισε στην Ελλάδα και βρέθηκε αντιµέτωπος µε διαδηλώσεις και απεργίες.

Οι νέοι πόλεµοι για την ηγεµονία

Τα παπαγαλάκια του Μαξίµου προσπαθούν να πείσουν πως η ενθουσιώδης υποδοχή Μητσοτάκη στο κογκρέσο και στις ΗΠΑ εν γένει σχετίζεται µε την ποιότητα του πολιτικού του λόγου και της διακυβέρνησής του. Δυστυχώς γι’ αυτούς, τα πράγµατα είναι πιο απλά. Γιατί να µην «αποθεώσεις» τον πρωθυπουργό που εµφανίζεται ως ο «άνθρωπός σου» στην ανατολική Μεσόγειο, που σου λέει ό,τι θέλεις να ακούσεις κι αγοράζει σαν τρελός ό,τι θέλεις να του πουλήσεις, δηλώνοντας έτοιµος να πολεµήσει στο πλευρό σου; Η οµιλία Μητσοτάκη στο κογκρέσο είναι δοµηµένη ακριβώς για την υποστήριξη των θεµελιωδών πλευρών της ιµπεριαλιστικής αφήγησης των ΗΠΑ και ειδικά της πιο επιθετικής σε διεθνές επίπεδο πτέρυγας που εκφράζουν οι Δηµοκρατικοί. «Η εγκαθίδρυση της Δηµοκρατίας στις Ηνωµένες Πολιτείες προκάλεσε τη µεγαλύτερη εξάπλωση της ανθρώπινης ελευθερίας και της ανθρώπινης προόδου που γνώρισε ποτέ ο κόσµος», είπε µε… µετριοπάθεια ο Κ. Μητσοτάκης, ανοίγοντας την οµιλία του, λέγοντας πως η Αµερική «προωθεί και υπερασπίζεται τις δηµοκρατικές αξίες». Αφού παρουσίασε τα «δώρα» της κυβέρνησης στις ΗΠΑ (Συµφωνία για τις βάσεις, Σούδα, Αλεξανδρούπολη), προχώρησε σε δύο σηµαντικές αναφορές, που δεν έτυχαν της δέουσας προσοχής: Πρώτο, υπογράµµισε πως «οι ΗΠΑ έχουν ζωτικά συµφέροντα σε αυτό το τµήµα του κόσµου» (σ.σ. Ανατολική Μεσόγειο), άρα αποδέχθηκε πλήρως τον ιµπεριαλιστικό ρόλο τους στην περιοχή µας. Δεύτερο, σαν γνήσιο «αµερικανάκι» υποστήριξε αναφανδόν την παγκόσµια ηγεµονία των ΗΠΑ: «Ο κόσµος προσβλέπει στην ηγεσία της ισχυρότερης και πιο ευηµερούσας Δηµοκρατίας».

Κι αυτό είναι το µεγάλο πρόβληµα και το νέο στοιχείο, που πολλές αναλύσεις που µένουν σε µια παλιά προσέγγιση της εξάρτησης ή εγκλωβίζονται στον ελληνοτουρκικό αστικό ανταγωνισµό δεν µπορούν να προσεγγίσουν και να αναδείξουν: Η σηµερινή συστράτευση της ελληνικής αστικής τάξης µε τις ΗΠΑ είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, καθώς η διεθνής ηγεµονία του αµερικάνικου καπιταλισµού βρίσκεται σε κρίση, µε την Κίνα και άλλα κράτη να διεκδικούν το οικονοµικό (και όχι µόνο) προβάδισµα, µε συνέπεια η Ουάσινγκτον να χρησιµοποιεί την πολιτικο-στρατιωτική της υπεροχή για να ανατρέψει την σε βάρος της πορεία των πραγµάτων. Δηλαδή, είναι οι ΗΠΑ που λειτουργούν αυτή την περίοδο αποσταθεροποιητικά, επιθετικά και επεµβατικά, µε τη διοίκηση Τζο Μπάιντεν να είναι ιδανική σε αυτό τον ρόλο. Τα γεγονότα στην Ουκρανία και ο διαρκής πόλεµος φθοράς που θέλουν οι ΗΠΑ το επιβεβαιώνουν. Αντίστοιχα, το αντικινεζικό σύµφωνο AUKUS στον Ειρηνικό κ.λπ. Το αµερικανικό σχέδιο που υλοποιεί η διακυβέρνηση Μπάιντεν εµπεριέχει το άνοιγµα πολεµικών µετώπων και την πολιτική-στρατιωτική πίεση σε Κίνα, Ρωσία και άλλες χώρες. Άρα, συστράτευση µε τις ΗΠΑ σήµερα σηµαίνει συστράτευση σε νέες πολεµικές περιπέτειες και επεµβάσεις. Και καλά, το αδίστακτο ελληνικό κεφάλαιο µπορεί να το θέλει για να πάρει κοµµάτι από την λεία, oι εργαζόµενοι και ο λαός;

πηγη: prin.gr

του Διονύση Περδίκη

Πηγή: Σύλλογος Γιάννης Κορδάτος

Το διεθνές δίκαιο

Χωρίς ο γράφων να είναι ειδικός στο διεθνές δίκαιο, εκτιμώ ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία παραβιάζει βασικές διατάξεις του διεθνούς δικαίου από την πλευρά της Ρωσίας. Η κυβέρνηση της Ρωσίας, βέβαια, επικαλείται άλλες διατάξεις που αφορούν την εθνική ασφάλεια κάθε χώρας, όπως και την τυπική πρόσκληση των ανακηρυγμένων ως ανεξάρτητων λαϊκών δημοκρατιών της ανατολικής Ουκρανίας, για να δικαιολογήσει την εμπλοκή της. Ωστόσο, η ουσία δεν είναι σε μια νομικίστικη συζήτηση.

Το διεθνές δίκαιο πρέπει να τυγχάνει υπεράσπισης ως ένα όπλο που έχουν οι μικρές και αδύναμες χώρες, ενάντια στην καταπίεση και εκμετάλλευση από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ή και άλλες μικρότερες, περιφερειακές δυνάμεις. Δεν πρέπει, όμως, να χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει, ή διευκολύνει τη στρατηγική του ιμπεριαλισμού ενάντια σε λαούς, εθνότητες και κράτη που δεν υποτάσσονται στην κυριαρχία του.

Η θέση του ΚΚ Κούβας

Η θέση της Επαναστατικής Κυβέρνησης της Κούβας για το ζήτημα αυτό είναι ένα θετικό παράδειγμα. Από τη μια, επισημαίνει τη σημασία που έχει για τις μικρές και αδύναμες χώρες η τήρηση του διεθνούς δικαίου και η ειρηνική διευθέτηση των διαφορών. Από την άλλη επισημαίνει το δίκαιο των κύριων αιτιάσεων της Ρωσίας σε αυτόν τον πόλεμο, τοποθετείται επί της ουσίας του πολέμου, δηλ. του «ποιας πολιτικής συνέχειας είναι», και δεν καταδικάζει τη Ρωσία γι’ αυτόν (βλ. εδώ για ολόκληρη την ανακοίνωση και σχετικό σχολιασμό):

«[…] Είναι αδύνατο να γίνει μια αυστηρή και ειλικρινής εξέταση της σημερινής κατάστασης στην Ουκρανία, χωρίς να εκτιμηθούν προσεκτικάτα δίκαια αιτήματα της Ρωσικής Ομοσπονδίας προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ,καθώς και οι παράγοντες που οδήγησαν στη χρήση βίας και στη μη τήρηση των νομικών αρχών και των διεθνών κανόνων, τους οποίους η Κούβα υποστηρίζει σθεναρά και, αποτελούν, ιδιαίτερα για τις μικρές χώρες, βασικό πόρο αντίστασης στην ηγεμονία, την κατάχρηση εξουσίας και την αδικία.

Η Κούβα είναι μια χώρα που υπερασπίζεται το Διεθνές Δίκαιο και είναι προσηλωμένη στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Η Κούβα θα υπερασπίζεται πάντοτε την ειρήνη καιθα αντιτίθεται στη χρήση βίας, και στις απειλές για χρήση βίας, εναντίον οποιουδήποτε κράτους.

[…] Η ιστορία θα καταστήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες υπεύθυνες για τις συνέπειες ενός όλο και πιο επιθετικού στρατιωτικού δόγματος πέρα από τα σύνορα του ΝΑΤΟ, το οποίο απειλεί τη διεθνή ειρήνη, ασφάλεια και σταθερότητα.

Η ανησυχία μας έχει επιδεινωθεί με την πρόσφατη απόφαση του ΝΑΤΟ να ενεργοποιήσει, για πρώτη φορά, τη Δύναμη Αντίδρασης.

Ήταν λάθος να αγνοηθούν οι τεκμηριωμένοι ισχυρισμοί της Ρωσικής Ομοσπονδίας σχετικά με τις εγγυήσεις ασφαλείας επί δεκαετίες και να υποθέσουμε ότι η Ρωσία θα παραμείνει ανυπεράσπιστη μπροστά σε μια άμεση απειλή για την εθνική της ασφάλεια. Η Ρωσία έχει το δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Η ειρήνη δεν μπορεί να επιτευχθεί με την τοποθέτηση πολιορκιών ή την περικύκλωση κρατών.

[…] Καλούμε για μια σοβαρή, εποικοδομητική και ρεαλιστική διπλωματική λύση της τρέχουσας κρίσης στην Ευρώπη, με ειρηνικά μέσα, διασφαλίζοντας την ασφάλεια και την κυριαρχία όλων, καθώς και την περιφερειακή και διεθνή ειρήνη, σταθερότητα και ασφάλεια.»

Η θέση της Ελλάδας και των κομμουνιστών

Ποια πρέπει να είναι η αντίστοιχη τοποθέτηση μιας κυβέρνησης στην Ελλάδα, και ποια η τοποθέτηση των Ελλήνων κομμουνιστών;

Η Ελλάδα είναι χώρα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, και συμμετέχει στον πόλεμο στέλνοντας όπλα στην Ουκρανία, αδυνατίζοντας, μάλιστα, τη δική της άμυνα με αυτόν τον τρόπο, και επιβάλλοντας οικονομικές κυρώσεις στη Ρωσία, οι οποίες είναι ένα είδος «οικονομικού πολέμου».

Θα ήταν μάλλον ουτοπικό να ζητάμε από την ελληνική κυβέρνηση να πάρει θέση παρόμοια με αυτήν της Επαναστατικής Κυβέρνησης της Κούβας. Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε μια λαϊκή, αντιιμπεριαλιστική εξουσία, σε μετάβαση προς τον σοσιαλισμό. Κατ’ ελάχιστο, βέβαια, πρέπει να πιέζεται η ελληνική κυβέρνηση για να μη συμμετάσχει σε αυτόν τον πόλεμο, για την ουδετερότητα, την ειρηνική επίλυση των διαφορών, για την τήρηση του διεθνούς δικαίου, την εθνική αυτοδιάθεση, και την εθνική ασφάλεια όλων των πλευρών.

Οι κομμουνιστές, όμως, ούτε μπορούν, ούτε πρέπει να μείνουν σε αυτό, πόσο μάλλον να διαδίδουν αυταπάτες ουδετερότητας και ειρηνικών λύσεων στη βάση του διεθνούς δικαίου, σε έναν κόσμο που ηγεμονεύεται από τον ιμπεριαλισμό. Ακόμη περισσότερο δεν μπορούν οι κομμουνιστές μιας χώρας που συμμετέχει, έστω έμμεσα, στον πόλεμο, να μιλάνε απλά για ουδετερότητα, και όχι για ήττα της επιθετικής, πολεμικής στρατηγικής της δικής τους κυβέρνησης!

Ο Λένιν για την ουδετερότητα και τον «αφοπλισμό»

Στο ιστορικό πλαίσιο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Λένιν έκανε σκληρή κριτική στους σοσιαλδημοκράτες (τους τότε κομμουνιστές δηλαδή) της Ελβετίας και της Νορβηγίας για τις θέσεις τους περί ουδετερότητας, ειρήνης και «αφοπλισμού» (οι τονισμοί δικοί μας):

«Για να πειστεί κανείς γι’ αυτό αρκεί να εμβαθύνει, λ.χ. στην επιχειρηματολογία των Νορβηγών οπαδών του αφοπλισμού: ‘Εμείς – λένε – είμαστε χώρα μικρή, ο στρατός μας είναι μικρός, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα ενάντια στις μεγάλες Δυνάμεις’ (αλλά και γι’ αυτό ανίσχυροι απέναντι στο βίαιο τράβηγμα σε μια ιμπεριαλιστική συμμαχία με μια οποιαδήποτε ομάδα μεγάλων Δυνάμεων) …’θέλουμε να μείνουμε ήσυχοι στην απόμερη γωνιά μας και θα εξακολουθούμε να εφαρμόζουμε την απόμερη πολιτική μας, να απαιτούμε αφοπλισμό, υποχρεωτικά διαιτητικά δικαστήρια, μόνιμη ουδετερότητα κτλ. ‘ (‘μόνιμη’ – μήπως όπως η βελγική;).

Η στενόκαρδη επιδίωξη των μικρών κρατών να μείνουν παράμερα, η μικροαστική επιθυμία να βρίσκονται όσο γίνεται μακρύτερα από τις μεγάλες μάχης της παγκόσμιας ιστορίας, να εκμεταλλεύονται τη σχετική μονοπωλιακή θέση τους για να παραμείνουν σε αποστεωμένη παθητικότητα – να ποιες αντικειμενικές κοινωνικές συνθήκες μπορεί να εξασφαλίσουν μια ορισμένη επιτυχία στην ιδέα του αφοπλισμού και μια ορισμένη διάδοσή της σε μερικά μικρά κράτη. Εννοείται πως η επιδίωξη αυτή είναι αντιδραστική και στηρίζεται ολοκληρωτικά σε αυταπάτες, γιατί ο ιμπεριαλισμός είτε έτσι είτε αλλιώς παρασέρνει τα μικρά κράτη στη δίνη της παγκόσμιας οικονομίας και της παγκόσμιας πολιτικής.

Στην Ελβετία, π.χ., οι ιμπεριαλιστικές συνθήκες της τής υπαγορεύουν αντικειμενικά δύο γραμμές στο εργατικό κίνημα: Οι οπορτουνιστές, σε συμμαχία με την αστική τάξη, προσπαθούν να κάνουν την Ελβετία ρεπουμπλικανική – δημοκρατική μονοπωλιακή ένωση, για να αποκομίζουν κέρδη από τους περιηγητές της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης και για να χρησιμοποιούν αυτήν την ‘ήρεμη’ μονοπωλιακή της θέση όσο το δυνατόν συμφερότερη, όσο το δυνατόν ηρεμότερα.

Οι πραγματικοί σοσιαλδημοκράτες της Ελβετίας προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τη σχετική ελευθερία και τη ‘διεθνή’ της θέση για να βοηθήσουν να νικήσει η στενή συμμαχία των επαναστατικών στοιχείων των εργατικών κομμάτων της Ευρώπης.[…]» [1]

Επιπλέον, σε προηγούμενο άρθρο μας ασχοληθήκαμε με τις προτροπές του Λένιν για αγώνα των κομμουνιστών για την ήττα της κυβέρνησής τους σε έναν άδικο, ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ενώ είναι γνωστή η κομμουνιστική στρατηγική που πρότεινε για μετατροπή του πολέμου σε εμφύλιο και σε σοσιαλιστική επανάσταση, από τη σκοπιά της οποίας έκανε κριτική στα αόριστα, πασιφιστικά συνθήματα.

Νέα κατάσταση, νέα καθήκοντα

Αναμφίβολα, βέβαια, είναι πολλές οι διαφορές της τότε ιστορικής κατάστασης από τη σημερινή.

Καταρχήν, η Ελλάδα δεν είναι μόνο μικρή. Επιπλέον, είναι και σε εξαρτημένη θέση από τον ευρωατλαντικό ιμπεριαλισμό, αν και είναι ενδιάμεσης ανάπτυξης χώρα. Μάλιστα, έχει ήδη παρασυρθεί και λειτουργεί σαν προτεκτοράτο του ιμπεριαλισμού συμμετέχοντας έμμεσα στον πόλεμο. Άρα, ακόμη περισσότερο οι κομμουνιστές πρέπει να παλέψουν για την ήττα της κυβέρνησής τους και των ιμπεριαλιστών πατρώνων της σε αυτόν τον πόλεμο, καταρχήν σε επίπεδο προπαγάνδας, πχ ενάντια στα περί «σωστής πλευράς της ιστορίας» και «αναθεωρητικών βάρβαρων/αυταρχικών/ανατολίτικων δυνάμεων» που προετοιμάζουν τον λαό μας για έναν Γ΄ ΠΠ, ενάντια στη Ρωσία, την Κίνα, και τους συμμάχους τους (Ιράν, Συρία κοκ).

Μια άλλη διαφορά είναι ότι σήμερα ο πόλεμος δεν εξοπλίζει μαζικά τον λαό, ώστε να αναδεικνύεται με τον ίδιο τρόπο το δίλημμα μεταξύ πασιφιστικού «αφοπλισμού» και «μετατροπής του σε εμφύλιο». Σήμερα ο πόλεμος γίνεται σε μεγάλο βαθμό επαγγελματικά, με λίγες χιλιάδες υπερεκπαιδευμένους στρατιώτες και τη χρήση υπερσύγχρονων μηχανών, των οποίων οι χειριστές τους χρειάζονται κι αυτοί επιστημονική εκπαίδευση και λειτουργούν συχνά από σχετική απόσταση. Επιπλέον, τα σύγχρονα, πυρηνικά, όπλα μπορούν να καταστρέψουν ολόκληρο τον ανθρώπινο πολιτισμό, ακυρώνοντας οποιαδήποτε προσπάθεια επαναστατικής αλλαγής του κόσμου.

Αυτή η πλευρά του πολέμου χρειάζεται να αναλυθεί περισσότερο για μια κομμουνιστική στρατηγική που από τη μια να οξύνει την πολιτική κρίση του ιμπεριαλισμού, ώστε να διευκολύνει τη σοσιαλιστική επανάσταση, από την άλλη, όμως, να διασφαλίζει ότι η όξυνση αυτή δε θα εκδηλωθεί με τρόπο καταστρεπτικό για την ανθρωπότητα. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι απλός πασιφισμός, σήμερα, η διεκδίκηση για ειρηνικές λύσεις, και η αποφυγή κλιμάκωσης σε πυρηνικό πόλεμο.

Μια σύγχρονη στρατηγική για το κομμουνιστικό κίνημα, επομένως, πρέπει να ελιχθεί ανάμεσα στους δύο αυτούς περιορισμούς.

Από τη μια δε χωράνε αυταπάτες για «ουδετερότητα», ή την παγκόσμια «ειρήνη στη βάση του διεθνούς δικαίου» για όσο κυριαρχεί ο ιμπεριαλισμός. Είναι λάθος στο όνομα της ειρήνης να αδυνατίζει το μέτωπο ενάντια στον «δικό μας ιμπεριαλιστή», που στην περίπτωση της Ελλάδας, είναι ο ιμπεριαλιστής που μας εκμεταλλεύεται και μας καταπιέζει.

Ακόμη χειρότερα, είναι εγκληματικό η έμφαση να δίνεται στις ευθύνες αυτού που πολεμά τον «ιμπεριαλιστή μας», ή, με άλλα λόγια, να βλέπουμε ιμπεριαλιστές ακόμη και εκεί που μάλλον δεν υπάρχουν, δηλ. στους αντιπάλους του ιμπεριαλισμού, τις (ημι)περιφεριακές δυνάμεις που αντιστέκονται στην παγκόσμια ηγεμονία του (όπως αναφέρει και η Επαναστατική Κυβέρνηση της Κούβας, και επιχειρηματολογήσαμε κι εμείς αλλού) ακόμη και αν έχουν επιδιώξεις για να αναδειχθούν μελλοντικά σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Αυτή, μάλιστα, είναι μια τρίτη διαφορά σε σχέση με τον Α΄ ΠΠ, όταν και οι δύο πλευρές διεξήγαγαν άδικο ιμπεριαλιστικό πόλεμο κατά απόλυτο τρόπο.

Από την άλλη, πρέπει να σχεδιαστεί μια στρατηγική που θα οξύνει την πολιτική κρίση του ιμπεριαλισμού, χωρίς να οδηγηθούμε σε γενικευμένο πυρηνικό όλεθρο. Στη βάση μιας τέτοιας στρατηγικής, πρέπει να λάβουμε υπόψη, στην τακτική μας και στον πολιτικό μας λόγο, τα δικαιολογημένα – ακόμη περισσότερο – με βάση και τη σύγχρονη «τεχνολογία του πολέμου», φιλειρηνικά συναισθήματα του λαού μας και όλων των λαών.

Αυτή είναι άλλη μια πρόκληση για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, στη σημερινή φάση κρίσης, υποχώρησης, -αλλά γιατί όχι, και ανασυγκρότησής – του, ενόψει των εθνικών και κοινωνικών αγώνων του 21ού αιώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

Για μια δίκαιη ειρήνη

Το τι αποτελεί μια «δίκαιη ειρήνη» στον συγκεκριμένο πόλεμο στην Ουκρανία, και το πως μπορούμε να συμβάλουμε σε αυτή, είναι ζητούμενο, και θα μας απασχολήσει σε επόμενη δημοσίευση. Καταρχήν, ας προσπαθήσουμε να αποφύγουμε τα λάθη που επισημαίνουμε στο παρόν άρθρο.

Ο κοινός πυρήνας των λαθών αυτών είναι η αφηρημένα ουτοπική προσέγγιση στο θέμα της ειρήνης και των σχετικών καθηκόντων των κομμουνιστών (της χώρας μας). Ασχοληθήκαμε σε προηγούμενο άρθρο μας για το ιδεολογικο-πολιτικό περιεχόμενο τέτοιων «βολικών» θέσεων (επίδραση/πίεση της κυρίαρχης ιδεολογίας στις γραμμές μας που καταλήγει σε σοσιαλσωβινιστικές, οπορτουνιστικές θέσεις), και τις υλικές τους βάσεις (εργατική αριστοκρατία και μικροαστισμός στις χώρες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, ιμπεριαλιστικές, «ιμπεριαλιστές-κουρελούδες» και προτεκτοράτα).

Για παράδειγμα, τι σημαίνει σήμερα μια θέση «καταδίκης της ρωσικής εισβολής» και για «αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων με υποχώρηση/διάλυση του ΝΑΤΟ, ουδετερότητα της Ουκρανίας, διάλυση των ναζί κοκ»; Πώς μπορεί να γίνει πράξη μια τέτοια θέση; Ποια καθήκοντα συνεπάγεται για τους Έλληνες κομμουνιστές; Η θέση αυτή οδηγεί σε μια στάση πολιτικού «Πόντιου Πιλάτου» που απλά ευνοεί τον ισχυρότερο, δηλαδή τον «ιμπεριαλιστή μας».

Συγκεκριμένα:

Ως λαϊκά, αντιιμπεριαλιστικά, φιλειρηνικά κινήματα των χωρών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, στη σημερινή συγκυρία, όχι μόνο αδυνατούμε να θέσουμε το παραμικρό εμπόδιο στα σχέδια του ιμπεριαλισμού, αλλά επιπλέον αναπαράγουμε άμεσα («πόλεμος του Πούτιν» κοκ), ή έμμεσα («ρωσικός ιμπεριαλισμός», «αναθεωρητικές δυνάμεις», «παγκόσμια ηγεμονία της Ανατολής» κοκ), τα επιχειρήματα του «ιμπεριαλιστή μας»! Το αποτέλεσμα είναι το ένα μέρος της παραπάνω θέσης «υποχώρηση/διάλυση του ΝΑΤΟ, έξοδος από αυτό, κοκ», σήμερα να αποτελεί απλά ένα ευχολόγιο, μια θέση πολιτικής ζύμωσης για ένα μακρινό μέλλον.

Αντίθετα, το άλλο μισό, η αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων, δεν είναι το ίδιο αφηρημένο. Για την ακρίβεια, σήμερα γι’ αυτό πολεμάει ο ουκρανικός στρατός, υπό την καθοδήγηση και υποστήριξη του «ιμπεριαλιστή μας», με τη συμμετοχή της κυβέρνησής μας, και με την ανοχή ή υποστήριξη του λαού μας, για την οποία έχουμε μια ευθύνη ως κομμουνιστές που δρουν σε αυτόν τον λαό…

Το μόνο πρακτικό πολιτικό αποτέλεσμα που έχει σήμερα μια τέτοια θέση είναι η προδοσία των λαών που αγωνίζονται εδώ και 8 χρόνια στην ανατολική Ουκρανία με τα όπλα, ενάντια στον, καθοδηγούμενο από το ΝΑΤΟ, νεοναζιστικό ουκρανικό εθνικισμό, καθιστώντας τα ευχολόγια για «διάλυση των ναζί» μια καθαρή υποκρισία (εκτός και αν όσοι τα λένε είναι έτοιμοι να καταταγούν εθελοντές και να αντικαταστήσουν τα ρωσικά στρατεύματα μετά την «αποχώρησή» τους)!

Η κριτική του ΚΕΚΡ στο ΚΚΕ

Αυτή είναι η βάση της δημόσιας κριτικής του ΚΕΚΡ στο ΚΚΕ.

Ο γράφων διαφωνεί με την εκτίμηση του ΚΕΚΡ περί «ιμπεριαλιστικής Ρωσίας» ή/και κυρίαρχα ιμπεριαλιστικών σκοπών της Ρωσίας στον πόλεμο αυτόν. Η θέση αυτή οδηγεί σε αντιφάσεις στη λογική και του ΚΕΚΡ. Ωστόσο, είναι μια θέση «τίμια». Θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε ως ένα «αριστερό» λάθος. Είναι Ρώσοι κομμουνιστές, οι οποίοι εν καιρώ πολέμου, με κινδύνους για τους ίδιους, χαρακτηρίζουν τη χώρας τους ιμπεριαλιστική, και τον πόλεμο άδικο και ιμπεριαλιστικό από τη σκοπιά της ρωσικής ολιγαρχίας. Δεν είναι κομμουνιστές της ΕΕ και του ΝΑΤΟ που χαρακτηρίζουν ως ιμπεριαλιστές τους εμφανώς πιο αδύναμους αντιπάλους του «ιμπεριαλισμού τους».

Ακόμη και έτσι, όμως, ακριβώς διότι απευθύνονται σε έναν λαό που πολεμά τον ναζιστικοποιημένο ουκρανικό εθνικισμό λειτουργώντας ως όργανο του ΝΑΤΟ, λαμβάνουν μία θέση που σέβεται αυτήν την πραγματικότητα, και συμβάλει στο να παρέμβουν πολιτικά σε αυτή, με το όπλο στο χέρι, μάλιστα, κάποιοι εξ’ αυτών. Επιλέγουμε το σχετικό απόσπασμα παρακάτω:

«[…] αναρωτιέται κανείς, μπορούν να κατασταλούν αυτές οι ομάδες των Ουκρανών ναζί, οι οποίες επί οκτώ χρόνια σκότωναν και εξακολουθούν να σκοτώνουν τους κατοίκους του Ντονμπάς; Με την πλήρη υποστήριξη των ΗΠΑ, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Και με την ανοχή του Κρεμλίνου, το οποίο προσπαθεί εδώ και 8 χρόνια μέσω των λεγόμενων συμφωνιών του Μινσκ να σπρώξει το Ντονμπάς πίσω στους κόλπους της εθνικιστικής Ουκρανίας. Με ποιον μη στρατιωτικό τρόπο μπορούμε να τιμωρήσουμε τους δολοφόνους των παιδιών στο Ντονμπάς; Φυσικά, όλοι θα επιθυμούσαμε η φασιστική δικτατορία στο Κίεβο να είχε ανατραπεί όχι ως αποτέλεσμα μιας στρατιωτικής επιχείρησης της καπιταλιστικής Ρωσίας, αλλά ως αποτέλεσμα μιας αντιφασιστικής εξέγερσης των εργαζομένων της Ουκρανίας. Αλλά οι όροι γι’ αυτό εξαλείφονται από αυτή την ίδια τη φασιστική δικτατορία.

[…]

(Ας αναρωτηθούμε, είναι δίκαιος ο πόλεμος του λαού του Ντονμπάς εναντίον των φασιστών που σκοτώνουν τους γιους και τις κόρες τους;)

Στην πραγματικότητα, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι το ΚΚΕ έκανε λάθος που είδε στην προστασία του λαού του Ντονμπάς μόνο ένα πρόσχημα για το Κρεμλίνο να εξαπολύσει έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία. Αυτό είναι πράγματι αλήθεια, αν λάβουμε υπόψη τον τελικό ιμπεριαλιστικό στόχο του πολέμου – την κατάληψη του “μετασοβιετικού χώρου” υπό τον έλεγχο του ρωσικού κεφαλαίου. Αλλά αυτό δεν είναι καθόλου πρόσχημα, αλλά πραγματική ανάγκη από την άποψη των λαών – θυμάτων του φασιστικού καθεστώτος του Κιέβου. (Και του ουκρανικού λαού επίσης). Και επομένως σε αυτό το αντιφασιστικό κομμάτι υποστηρίζουμε τον πόλεμο των πολιτοφυλακών του Ντονμπάς και του ρωσικού στρατού.»

Αυτό που αποτελεί ένα «τίμιο, αριστερό» λάθος για το ΚΕΚΡ, όμως, είναι κεκαλυμμένος σοσιαλσωβινισμός και οπορτουνισμός για τις κομμουνιστικές οργανώσεις των χωρών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, στο όνομα της ειρήνης, της ουδετερότητας, και του διεθνούς δικαίου… Πόσο, μάλλον, αν προσπερνάμε και το ΚΕΚΡ από δεξιά…

[1] Λένιν ΒΙ. (2013). Για τον πόλεμο και τη σοσιαλιστική επανάσταση. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, Το στρατιωτικό πρόγραμμα της προλεταριακής επανάστασης, σελ. 224 – 225.

πηγη: kommon.gr

Μπάμπης Μιχάλης