Ανακοίνωση ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ,ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ
    ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, ΤΙΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ, ΤΟΥΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥΣ ΤΩΝ ΑΣΤΙΚΩΝ ΤΑΞΕΩΝ

Η επίσκεψη Ομπάμα στην Αθήνα στις 15 Νοέμβρη, την ημέρα που ξεκινάει ο εορτασμός της 43ης επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ενάντια στη χούντα των συνταγματαρχών που στήριξαν οι ΗΠΑ, είναι μία ακόμη πρόκληση της κυβέρνησης Τσίπρα.

Πίσω από την εικόνα του νομπελίστα ειρήνης, του «πρώτου μαύρου προέδρου των ΗΠΑ», κρύβεται ένας αδίστακτος ηγέτης της μεγαλύτερης ιμπεριαλιστικής δύναμης στο κόσμο που είναι υπεύθυνη για το θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων αμάχων από τις επεμβάσεις της σε Ιράκ, Συρία αλλά και δεκάδων μαύρων νεολαίων από την αστυνομία στο εσωτερικό της. Τα χέρια του Ομπάμα είναι βαμμένα με το αίμα τους.

Ο Ομπάμα έρχεται στην Ελλάδα την ώρα που βρίσκεται σε εξέλιξη η «διαπραγμάτευση» για την δεύτερη αξιολόγηση, με την κυβέρνηση και το κουαρτέτο να παζαρεύουν τα νέα αντιδραστικά μέτρα ενάντια στον λαό. Δηλωμένη πρόθεση του Ομπάμα είναι «να στηρίξει την προώθηση των μεταρρυθμίσεων» όπως διατυμπανίζουν σε όλους τους τόνους ο ίδιος και οι επιτελείς του. Ο αμερικανός πρόεδρος, σαν εκπρόσωπος του παγκόσμιου καπιταλισμού, πιέζει για ακόμα πιο γρήγορη καταβύθιση των μισθών, «απελευθέρωση των αγορών», ιδιωτικοποιήσεις.

Παράλληλα έρχεται σε μια στιγμή κλιμάκωσης του πολέμου στην Συρία και το Ιράκ και πρωτοφανέρωτης όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και αντιθέσεων που εκφράζεται από τον Ειρηνικό μέχρι την Ουκρανία, τη Μεσόγειο και την Αφρική. Η κάθοδος της frontex και ακόμα περισσότερο του νατοϊκού στόλου που έγινε στο «όνομα της προστασίας συνόρων», από τους μετανάστες, τα θύματα των ιμπεριαλιστικών πολέμων βλέπουμε να γίνεται όπλο των ΗΠΑ στην ένταση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και τον στρατιωτικό έλεγχο της περιοχής.

Επιδίωξή του είναι η ακόμα βαθύτερη εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο στη Μ. Ανατολή, η ακόμα βαθύτερη συστράτευση στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ. Βασικό ζήτημα σε αυτή την κατεύθυνση αποτελεί η πολιτική, οικονομική και στρατιωτική εμβάθυνση του αντιδραστικού άξονα Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος-Ισραήλ.

Ο Ομπάμα έρχεται να διασφαλίσει την αμερικάνικη πρωτοκαθεδρία στον έλεγχο των ενεργειακών κοιτασμάτων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο και  των δρόμων μεταφοράς τους. Οι επιδιώξεις αυτές θα κλιμακώσουν τους ανταγωνισμούς των αστικών τάξεων στη περιοχή, που σχετίζεται με την χάραξη των ΑΟΖ σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, και αντίθετες με τα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Υπηρετούν αποκλειστικά τις πολυεθνικές πρώτα από όλα των ΗΠΑ και το ντόπιο μεγάλο κεφάλαιο.

Ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός, η δημιουργία αντιδραστικών αξόνων (Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ-Αίγυπτος), η τουρκική εισβολή στη Συρία και οι συνεχόμενες επιθέσεις απέναντι στους Κούρδους, η εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν στους λαούς της περιοχής. Οξύνουν τους πολεμικούς κινδύνους, για τα συμφέροντα των ντόπιων αρχουσών τάξεων και των πολυεθνικών μονοπωλίων που θα καρπωθούν τον πλούτο.

Τέλος, η παρουσία του Ομπάμα στη χώρα σχετίζεται και με το Κυπριακό καθώς δηλωμένη επιδίωξη των αμερικανών είναι η προσπάθεια διαμόρφωση ενός νέου αντιδραστικού σχεδίου στη βάση του σχεδίου Ανάν με τη συμβολή και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Η κυβερνητική επιχειρηματολογία ότι ο Ομπάμα έρχεται «για να πιέσει για το χρέος» αποτελεί ανέκδοτο. Κανείς δεν πρέπει να έχει αυταπάτες. Ο  εκπρόσωπος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού έρχεται να «απαιτήσει» και όχι να «δώσει».

Η λύση για τους λαούς της περιοχής δεν βρίσκεται σε κανενός είδους «προστάτες». Βρίσκεται στην κοινή διεθνιστική / αντιιμπεριαλιστική πάλη όλων των λαών της περιοχής, για την υπεράσπιση της ειρήνης, για πλήρη απεμπλοκή από τις ιμπεριαλιστικές επιλογές των ΗΠΑ και ΕΕ. Για να μην υπάρξει καμιά συμμετοχή στην κλιμάκωση του πολέμου στην περιοχή. Για να διαγραφούν τα χρέη και τα άλλα όπλα επιβολής και εκβιασμών των λαών. Για να διαλυθεί ο αντιδραστικός άξονας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Αιγύπτου. Ενάντια στην ρατσιστική συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας-Ελλάδας, για ελεύθερη διακίνηση προσφύγων και μεταναστών, για αξιοπρεπή διαβίωση με πλήρη δικαιώματα στις χώρες υποδοχής τους και στην χώρα μας, αποδέσμευση από ΝΑΤΟ-ΕΕ.

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Αθήνα: Τρίτη 15.11,  5.00 μμ  ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ-ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ

Θεσσαλονίκη: Τρίτη 15.11., 6μμ, Καμάρα

πηγη: pandiera.gr

Πρωτοβουλία συντονισμού μεγάλης διαδήλωσης ενάντια στην επίσκεψη Ομπάμα

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΟΜΠΑΜΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΤΩΝ ΗΠΑ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΑΣ

Η επίσκεψη του προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα στην Ελλάδα στις 15 και 16 Νοέμβρη είναι μια πρόκληση για τον λαό μας, πολύ περισσότερο όταν η επίσκεψη αυτή πραγματοποιείται τις μέρες τιμής και μνήμης της ηρωικής και αδικαίωτης εξέγερσης του Πολυτεχνείου, όπου η αμερικανοκίνητη χούντα έπνιξε στη βία των τανκς και στο αίμα τους εξεγερμένους.

Οι ΗΠΑ δεν είναι ούτε φιλική ούτε συμμαχική δύναμη, όπως θέλει να μας πείσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Είναι η ηγετική ιμπεριαλιστική δύναμη, που σήμερα είναι υπεύθυνη για την κλιμάκωση των πολεμικών συγκρούσεων και το αιματοκύλισμα των λαών σε περιοχές όπως η Συρία.

Οι ΗΠΑ είναι εκείνη η ιμπεριαλιστική δύναμη που στο όνομα του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» πρωτοστατεί στην καταπάτηση των δημοκρατικών ελευθεριών και που στηρίζει τις αντιμεταναστευτικές και αντιπροσφυγικές πολιτικές.

Είναι η δύναμη που κατεξοχήν επηρεάζει την πολιτική του ΔΝΤ αυτού του «οικονομικού δολοφόνου» που συντάσσει και επιβλέπει τα μνημόνια μαζί με την ΕΕ και την ΕΚΤ. Η πρόσδεση της χώρας μας στον ευρωατλαντικό άξονα και στην πλήρη εναρμόνιση με την πολιτική των ΗΠΑ, μόνο κινδύνους εγκυμονεί.

Γι’ αυτό το λόγο και λέμε ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ανεπιθύμητος στη χώρα μας.

Η Λαϊκή Ενότητα εκφράζει την ετοιμότητα της να αντιδράσει αγωνιστικά στους δρόμους ενάντια στην επίσκεψη Ομπάμα και τους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ στη χώρα μας και την περιοχή.

Η Λαϊκή Ενότητα θα επιδιώξει σε αυτήν την κατεύθυνση να συντονιστεί με άλλες αριστερές και αντιϊμπεριαλιστικές οργανώσεις για την πραγματοποίηση κατά τη διάρκεια της επίσκεψης Ομπάμα στην Ελλάδα μεγάλης  διαδήλωσης στην Αθήνα. Για να πλημμυρίσουν οι δρόμοι και να ακουστεί παντού το «Όχι στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό» και το «Έξω οι ΗΠΑ».

Για να απαιτήσουμε την έξοδο από το ιμπεριαλιστικό νεοψυχροπολεμικό ΝΑΤΟ των στρατιωτικών επεμβάσεων και των επιθετικών πολέμων και το κλείσιμο όλων των νατοϊκων βάσεων.

Για να υπερασπιστούμε την ειρήνη και μια αντιμνημονιακή αντιμπεριαλιστική πορεία της χώρας.

Για το Γραφείο Τύπου

8/11/2016

πηγη: laiki-enotita.gr

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΚΟΥ ΑΛΑΒΑΝΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΛΑ.Ε ΣΤΗ ΝΕΑ ΣΜΥΡΝΗ

«Μια και πλησιάζουμε την επέτειο του Πολυτεχνείου αξίζει να σκεφτούμε τα περίεργα παιχνίδια της ιστορίας.  

Η τότε κυβέρνηση που όρκισε ο Παπαδόπουλος στηρίζονταν σε πρόσωπα από τον κοινοβουλευτικό κόσμο που δέχθηκε να ενσωματωθεί στις χουντικές διεργασίες. Η κυβέρνηση σήμερα στηρίζεται σε ένα κόμμα που προέρχεται από την αριστερά και δέχεται να ενσωματωθεί στις διεργασίες για την εφαρμογή των εντολών και των δανειστών στον τόπο μας.

Χρησιμοποίησαν τον χουντικό πρωθυπουργό πρώην αρχηγό του κόμματος των Προοδευτικών για τη νομιμοποίηση της χούντας. Χρησιμοποιούν τον σημερινό πρωθυπουργό από την αριστερά για τη νομιμοποίηση της τρόικα.

Χρησιμοποίησαν τον πρώτο για την εξαπάτηση του δημοκρατικού κόσμου. Χρησιμοποιούν τον δεύτερο για την εξαπάτηση του αριστερού κόσμου της χώρας, του πιο ατίθασου, αγωνιστικού και ριζοσπαστικού τμήματος της ελληνικής κοινωνίας.

Στον ένα η φοιτητική νεολαία, η νέα γενιά, όλος ο λαός αντέταξε το «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία». Στον άλλο ο λαός καλείται να αντιτάξει το «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» προσθέτοντας και τη Λέξη «Δουλειά». Είναι τραγικό στον 21ο πρώτο αιώνα οι ανάγκες για «ψωμί», για επιβίωση δηλαδή πάνω από το όριο της φτώχειας, για «παιδεία» που θα οδηγεί στην αξιοπρεπή και δημιουργική απασχόληση, για «ελευθερία» όταν έχουμε ένα ποδηγετημένο κοινοβούλιο από τους ξένους, να είναι τόσο ζωτικές και επείγουσες.

Ο Τσίπρας είναι ο Μαρκεζίνης των ημερών μας.

Υπάρχουν βέβαια διαφορές. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δεν ανέτρεψε το συνταγματικό πλαίσιο της χώρας. Και η χούντα του Παπαδόπουλου δεν εκποίησε το σύνολο της δημόσιας περιουσίας στους ξένους.

Μένει ένα μόνο χαρακτηριστικό για να ολοκληρωθεί η ομοιότητα. Η νεολαία να πυροδοτήσει μια λαϊκή εξέγερση για να καταρρεύσει και το σημερινό καθεστώς της ξενοκρατίας.  

Μια που πλησιάζουν λοιπόν οι μέρες της επετείου του μεγάλου και επίκαιρου ξεσηκωμού του Πολυτεχνείου, ελπίζουμε όλοι ότι μαζικά η νεολαία – κι όχι μόνο οι πρωτοπορίες της που δεν σταματήσανε στιγμή να αγωνίζονται – θα σπάσει τη σιωπή της. Και τα Πανεπιστήμια θα προβάλλουν πάλι ως οχυρά της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της λαϊκής κυριαρχίας και θα εκπέμψουν προς όλο τον ελληνικό λαό ηλεκτρικά ρεύματα ελπίδας, αισιοδοξίας και αγώνα μέχρι τη νίκη».

πηγη: iskra.gr

Αύξηση πέντε βαθμών Κελσίου θα ανεβάσει τη στάθμη των υδάτων 90 εκαταστά

  ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Κοιτώντας κάποιος τα πράγματα από (μεγάλη) απόσταση έτσι ώστε στο πλάνο του να χωράει «ο κόσμος όλος» αντιλαμβάνεται πως  η πολιτική μάχη στις ΗΠΑ δεν είναι- όπως εμφανίζεται για λόγους που έχουν να κάνουν με τη διαχείριση των μαζών-  μια απλή υπόθεση σύγκρουσης προσωπικοτήτων. Σε μια τέτοια μάχη όπου διακυβεύονται τρομακτικού μεγέθους και παγκόσμιας κλίμακας συμφέροντα  δεν συγκρούονται δύο προσωπικότητες (ο Τραμπ και η Κλίντον εν προκειμένω) αλλά δύο πανίσχυρα συστήματα που διεκδικούν την εξουσία σε …πλανητικό επίπεδο.

Ας αφήσουμε κατά μέρος τη «δύναμη» της προσωπικότητας (του νέου Αμερικανού προέδρου)  που μπορεί ή δεν μπορεί να επηρεάζει καταλυτικά τις εξελίξεις και ας τον  δούμε στον  προφανή ρόλο του κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα: Η επικράτηση ενός «λαϊκιστή», «ακροδεξιού», «ρατσιστή» «μισογύνη», «τσαμπουκά» όπως εμφανίζεται (και είναι) ο Τραμπ εκ του εκλογικού αποτελέσματος περιγράφει και αποδεικνύει τα αδιέξοδα της αμερικανικής κοινωνίας. Φτώχεια, περιθωριοποίηση, ανισότητες, καταστροφή «μεσαίας τάξης». Η στροφή προς συντηρητικές- λαϊκίστικές πολιτικές επιλογές σαν αυτή που «πούλησε» προεκλογικά ο Τραμπ ήταν αναμενόμενη και φυσιολογική εξέλιξη. Το έχουμε δει, το βλέπουμε  και θα το δούμε και αλλού…

Λίγο πριν τις εκλογές στις ΗΠΑ ο γνωστός «αριστερός» για τα αμερικανικά δεδομένα  σκηνοθέτης Μ Μουρ «στοιχημάτισε» σε κείμενό του υπέρ της νίκης του Τραμπ  για μια σειρά από λόγους. Ο πρώτος από αυτούς ήταν ο εξής:

Σύμφωνα με τον Μουρ,  «ο Τραμπ είπε στους ψηφοφόρους κάτι που είναι αλήθεια: ότι η Κλίντον υποστήριξε τη Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου Βόρειας Αμερικής (NAFTA) και βοήθησε στην καταστροφή αυτών των πολιτειών που στηρίζονταν στη βαριά βιομηχανία. Η Κλίντον θα δεχθεί άλλο ένα ισχυρό χτύπημα εξαιτίας της θέσης που πήρε υπέρ της ΤΤΙP και άλλων εμπορικών συμφωνιών που διέλυσαν την εργατική τάξη. Ο Τραμπ, κατά τη διάρκεια του πρώτου γύρου των προκριματικών, είχε απειλήσει την αυτοκινητοβιομηχανία Ford πως αν κλείσει το εργοστάσιο στο Μίσιγκαν και μεταφέρει τη δραστηριότητά της στο Μεξικό, θα βάλει φόρο 35% σε όλα τα  αυτοκίνητα που θα επανεισάγονται στις ΗΠΑ. Μια απειλή που ήχησε σαν γλυκιά μουσική στα αυτιά οργισμένων και πικραμένων ανθρώπων, που έχασαν τις δουλειές τους ή τρέμουν πως αυτό θα γίνει σύντομα. Ο Τραμπ λέει στους ανθρώπους αυτά ακριβώς που θέλουν να ακούσουν – άσχετο αν θα τηρήσει τα λεγόμενά του».

Μπορεί, άραγε,  ο Τραμπ να τηρήσει τα λεγόμενά του στο εσωτερικό από τη στιγμή μάλιστα που αυτό σημαίνει αποδέσμευση  από «υποχρεώσεις»  που οι ΗΠΑ ως πλανητική δύναμη έχουν αναλάβει παγκοσμίως; Μπορεί ο Τραμπ να αναχαιτίσει την «παγκοσμιοποίηση»; Και- το σημαντικότερο- το «σύστημα» συμφερόντων που τον υποστηρίζει επιθυμεί πραγματικά την περιχαράκωση και την εσωστρέφεια των ΗΠΑ; Οι απαντήσεις, έχουμε την εντύπωση είναι προφανείς. Ούτε ο Τραμπ μπορεί ούτε το σύστημά του επιθυμεί κάτι τέτοιο. Δεν είναι πρωτοφανής περίπτωση άλλωστε οι υποσχέσεις που  δίνουν εκλογικές νίκες να εγκαταλείπονται την επόμενη μέρα. Εμείς εδώ στην Ελλάδα το γνωρίζουμε ίσως περισσότερο καλά απ οποιονδήποτε άλλο ειδικά τα τελευταία 7 χρόνια…

Η γη λοιπόν, θα συνεχίσει να γυρίζει με τον ίδιο ρυθμό όπως και η παγκοσμιοποιημένη οικονομία θα εξακολουθεί να πετά στο περιθώριο ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα πληθυσμών (ανάμεσά τους και Αμερικανούς)  για χάρη των κερδών των λίγων και  μετά τη νίκη του Τραμπ. Οι αμερικανικές επιχειρήσεις θα αναζητούν χαμηλό κόστος παραγωγής οπουδήποτε στον κόσμο, το χάσμα μεταξύ του 1% των πλουσίων και του 99% των υπολοίπων θα μεγαλώνει  η οικονομική ελίτ θα συνεχίσει να  απολαμβάνει τα βουνά των κερδών της και τεράστια τμήματα της κοινωνίας που σπρώχνονται στο περιθώριο θα αναζητούν μαύρους και μετανάστες για εκτονώνουν την οργή τους. Αυτό ο Τραμπ πράγματι, το προσφέρει… 

Κατά τα λοιπά, ο νέος Αμερικανός πρόεδρος θα υποχρεωθεί- ευχαρίστως- να κινηθεί στις δεσμεύσεις που η χώρα του έχει αναλάβει  προκειμένου να εξασφαλίσει την παγκόσμια ηγεμονία της σε κάθε γωνιά της γης: Στη Μέση Ανατολή, στην Ευρώπη, στον Ειρηνικό, στην Αφρική, στην αμερικανική Ήπειρο. Και αυτές οι δεσμεύσεις σημαίνουν εμπορικές συμφωνίες, πόλεμοι (κάθε είδους) για την επιβολή τους, παγκόσμια στρατιωτική παρουσία, και ασφυκτικό έλεγχο των υποτελών- κρατών. Αυτή ήταν η Αμερική του Μπιλ Κλίντον, του Μπους του νεότερου και του Ομπάμα. Αυτή θα ήταν η Αμερική της Χίλαρι Κλίντον, αυτή θα είναι η Αμερική του Τραμπ.

Υστερόγραφο: Είναι πολύ νωρίς για να μπορέσει κάποιος να «δει» τι ακριβώς σημαίνει η επικράτηση Τραμπ για τις ελληνικές υποθέσεις. Μπορεί ωστόσο να στοιχηματίσει με υψηλότατα περιθώρια «κέρδους», ότι τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει στο τρόπο που το αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών βλέπει την Ελλάδα: σαν αποικία…

Πηγή: topontiki.gr

Συνάδελφοι… Η περίοδος που διανύουμε βρίσκει τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους συνταξιούχους, τους νέους και τα φτωχομεσαία κοινωνικά στρώματα μπροστά σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση: Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, που ψηφίστηκε από τον Ελληνικό λαό με τη δέσμευση ότι θα σταματήσει τον μνημονιακό κατήφορο, υλοποιεί με απαράμιλλη προσήλωση και θρησκευτική ευλάβεια το σύνολο των νεοφιλελεύθερων μνημονιακών πολιτικών.

Τα μέτρα που προωθεί η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στον χώρο του Δημοσίου είναι πλήρως ευθυγραμμισμένα με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, περί επιτελικού κράτους, που ξεκίνησαν από τις κυβερνήσεις των προηγούμενων δεκαετιών, εφαρμόστηκαν απαρέγκλιτα απ’ όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις και στοχεύουν σε ένα κράτος που ουσιαστικά θα εποπτεύει τις αρμοδιότητες που θα ασκούν ιδιωτικές εταιρείες, ενώ για τις ανάγκες του θα προσλαμβάνει κυρίως προσωπικό με ελαστικές εργασιακές σχέσεις.

Στον Δημόσιο Τομέα δρομολογείται η κατάργηση της ενιαίας σχέσης εργασίας και της σταθερής απασχόλησης μέσω της αξιολόγησης των δομών και υπηρεσιών, κάτι που ήταν μνημονιακή υποχρέωση από το μεσοπρόθεσμο του 2011 και το οποίο οι αγώνες μας δεν επέτρεψαν, μέχρι τώρα, να εφαρμοσθεί.

Η επίθεση στο Δημόσιο γίνεται για να ιδιωτικοποιηθούν όλες οι προσοδοφόρες υπηρεσίες του και το σχέδιο περιλαμβάνει σταδιακά βήματα. Με αρχή την επαναξιολόγηση των δομών, που θα είναι η δικαιολογία και η δήθεν «τεκμηρίωση» για τα νέα οργανογράμματα Υπουργείων και την κατάργηση φορέων του Δημοσίου, θα περάσει η σκυτάλη στην «αξιολόγηση» των εργαζομένων, με ατομική στοχοθεσία, που θα ξεκινάει, ωστόσο, από τους στόχους των Υπουργών. Η διαδικασία θα ολοκληρωθεί με την κινητικότητα των υπαλλήλων, που διευκολύνεται από την εφαρμογή όλης της μνημονιακής νομοθεσίας που κληρονόμησε και διατηρεί η κυβέρνηση, αφού έχει δημιουργήσει τον «κρατικό υπάλληλο» και έχει καταργήσει τις κενές οργανικές θέσεις. Οι Δημόσιοι Υπάλληλοι θα υποχρεωθούν τελικά να μετακινούνται σύμφωνα με τις ανάγκες του νέου, επιτελικού Δημοσίου.

Σταδιακά, με τις μετακινήσεις των Δημοσίων Υπαλλήλων σε άλλες υπηρεσίες θα αλλάζουν και οι σχέσεις εργασίας. Θα ακολουθούν, έτσι, την απόλυτη «ευελιξία» που έχει καθιερωθεί πλέον και στο Δημόσιο, με τους συμβασιούχους που ήδη περνάνε σαν διαδοχικά κύματα από τις θέσεις που παλιότερα είχαν μόνιμοι υπάλληλοι.

Με το Μισθολόγιο-Βαθμολόγιο κυβέρνηση και δανειστές απέτρεψαν τις αυξήσεις που προβλέπονταν με το ξεπάγωμα των μισθολογικών κλιμακίων, ενώ η ίδια η κυβέρνηση λίγους μήνες μετά νομοθέτησε τον «κόφτη», δηλαδή το αυτόματο πετσόκομμα μισθών και συντάξεων προκειμένου να μπορεί να αποπληρωθεί το χρέος και τα τοκοχρεολύσια.

Για το επόμενο διάστημα κυβέρνηση και δανειστές ετοιμάζουν νέες ανατροπές στα εργασιακά και συνδικαλιστικά μας δικαιώματα. Θα έχουν ως αιχμές την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, την περαιτέρω μείωση του κατώτατου μισθού, τη διεύρυνση και γενίκευση της ελαστικοποίησης και της εκ περιτροπής εργασίας.

Οι συνεχείς επιθέσεις και η συκοφάντηση του συνδικαλιστικού κινήματος καθώς και οι δικαστικές παρεμβάσεις προοιωνίζουν την πρόθεσή τους να εφαρμόσουν τις «βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές» στη συνδικαλιστική νομοθεσία και να προχωρήσουν σε αλλαγή της, με κύρια αιχμή τη διευκόλυνση των απολύσεων συνδικαλιστών και πρωτοπόρων εργαζομένων, τον περιορισμό και την ουσιαστική ακύρωση του δικαιώματος της απεργίας και την επαναφορά της ανταπεργίας (lockout) των εργοδοτών.

Με το τελευταίο πολυνομοσχέδιο για το Υπερταμείο σχεδιάζουν να βάλουν όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία του Δημοσίου στο νέο υπερΤΑΙΠΕΔ και να διορίσουν διοίκηση ελεγχόμενη από τους δανειστές. Να ιδιωτικοποιήσουν πλήρως τη ΔΕΗ και να ανοίξουν τον δρόμο για την ιδιωτικοποίηση του νερού.

Συνάδελφοι,

Το 3ο μνημόνιο αποτελεί ένα ακόμη βήμα στην κατεύθυνση του εργασιακού μεσαίωνα που έχουν σχεδιάσει, η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Κυβερνήσεις της χώρας μας επιμένοντας σταθερά στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, φροντίζοντας να μετακυλίεται το κόστος της κρίσης διαρκώς πάνω στις πλάτες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων. Αυτή η πολιτική οδηγεί στην έξαρση του ρατσισμού στις χώρες της Ευρώπης και ανοίγει το δρόμο στις ακροδεξιές και νεοναζιστικές συμμορίες.

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, συνεχίζοντας την πολιτική των κυβερνήσεων Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ., έχει δεσμευτεί να εφαρμόσει μέχρι τέλους το 3ο Μνημόνιο  προβάλλοντας την «απαίτηση» της για χαλάρωση της θηλιάς του χρέους από τους δανειστές.

Η έξοδος από αυτό το τέλμα είναι εφικτή, απαιτεί αγωνιστική, ενωτική δράση ενάντια στα μνημόνια, στη λιτότητα, στο νεοφιλελευθερισμό και στο ρατσισμό. Απαιτεί σύγκρουση με την κυβερνητική πολιτική, την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ και διεκδίκηση άμεσης διαγραφής του χρέους.

Η Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ καλεί τους εργαζόμενους στο Δημόσιο να πάρουν μαζικά μέρος στην 24ωρη Γενική Απεργία την ΠΕΜΠΤΗ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016. Η Απεργία μας αυτή πρέπει και μπορεί να αποκτήσει παλλαϊκά-πανεργατικά χαρακτηριστικά, με την συμμετοχή των εργαζομένων του Ιδιωτικού Τομέα αλλά και των νέων, των άνεργων, των επιστημόνων και των αυτοαπασχολούμενων για να ξαναπιάσουμε το νήμα των μεγάλων κινητοποιήσεων ενάντια στα μνημόνια.

Διεκδικούμε:

1. Δημόσιες υπηρεσίες που θα ανταποκρίνονται στις ανάγκες της κοινωνίας και των πολιτών. Αυτό σημαίνει: Την προώθηση ενός προγράμματος μαζικών προσλήψεων μόνιμου προσωπικού για την κάλυψη όλων των αναγκών στην Υγεία, στην Εκπαίδευση, στον Πολιτισμό, στην Αυτοδιοίκηση, στα Ασφαλιστικά Ταμεία, στους Ελεγκτικούς Μηχανισμούς και σ’ όλες τις Κοινωνικές Υπηρεσίες.

2. Το σταμάτημα των διαδικασιών αξιολόγησης δομών κι εργαζομένων, την κατάργηση των μνημονιακών διατάξεων που περικόπτουν οργανικές θέσεις, πριμοδοτούν υπέρμετρα το επιτελικό προσωπικό του Δημοσίου, δίνουν υπηρεσίες σε ιδιώτες (outsourcing) κι ανοίγουν τον δρόμο των απολύσεων και της διεύρυνσης των ελαστικών εργασιακών σχέσεων.

3. Την κατάργηση της ενοικιαζόμενης εργασίας, της μερικής απασχόλησης, της ελαστικής και εκ περιτροπής εργασίας και την κάλυψη όλων των παγίων και διαρκών αναγκών, με προσωπικό μόνιμης, σταθερούς και πλήρους εργασίας. Την κατάργηση των εργολαβιών και της εκχώρησης αρμοδιοτήτων σε ιδιώτες σ’ όλο το Δημόσιο, τα Ν.Π.Δ.Δ., τα Νοσοκομεία και τους Ο.Τ.Α.

4. Γενναία αύξηση των δαπανών σε Παιδεία, Υγεία, Κοινωνική Ασφάλιση και για Δημόσιες επενδύσεις.

5. Κατάργηση όλων των νόμων που μείωσαν μισθούς – συντάξεις – κοινωνικά επιδόματα. Αύξηση των μισθών για να ζούμε με αξιοπρέπεια. Όχι στη σύνδεση μισθού με την αξιολόγηση και στις ατομικές συμβάσεις εργασίας. Όχι στην αύξηση των ωρών εργασίας.

6. Να σταματήσει η καταλήστευση του εισοδήματός μας από τη φορολογική επιδρομή. Κατάργηση του Φ.Π.Α. στα βασικά καταναλωτικά αγαθά, μείωση της φορολογίας για τους χαμηλόμισθους, τους άνεργους και τους χαμολοσυνταξιούχους.

7. Όχι στη ληστεία του τραπεζικού κεφαλαίου και στις Δημόσιες χρηματοδοτήσεις στον τραπεζικό τομέα. Κανένας πλειστηριασμός πρώτης κατοικίας. Να αναπροσαρμοστούν τα στεγαστικά δάνεια με βάση τα σημερινά εισοδήματα των εργαζόμενων, αλλά και λαμβάνοντας υπ’ όψιν τη σημερινή αξία των ακινήτων. Να μηδενιστούν τα τοκογλυφικά επιτόκια, τα οποία φτάνουν ακόμα και στο 6% στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων.

8. Δωρεάν, Δημόσια και υψηλής ποιότητας Παιδεία, Υγεία, Περίθαλψη, Ασφάλιση, Κοινωνική Πρόνοια και Πολιτισμό για όλους. Δημόσιες Μεταφορές, Ενέργεια, Τηλεπικοινωνίες με χαμηλό κόστος. Να ανήκουν στο Δημόσιο όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας (ενέργεια, νερό, τηλεπικοινωνίες, μέσα μεταφοράς, φάρμακο, υγεία). Να επανέλθουν στο Δημόσιο όλες οι επιχειρήσεις και οργανισμοί που ιδιωτικοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια, με ακύρωση των σχετικών συμβάσεων.

9. Κατοχύρωση του δικαιώματος των ελεύθερων Συλλογικών Διαπραγματεύσεων στο Δημόσιο και της σύναψης γενικών και κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

ΟΛΕΣ και ΟΛΟΙ στη Γενική Απεργία
Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2016
Συγκέντρωση: Πλατεία Κλαυθμώνος 11:00πμ

πηγη: ergasianet.gr

Ένας Αθηναίος του μεσοπολέμου μπορούσε να βλέπει κατά μέσο όρο μέχρι και 20 χιλιόμετρα πιο μακριά, σε σχέση με τον σημερινό Αθηναίο, καθώς η ορατότητα στην Αθήνα μειώνεται κατά περίπου 2,8 χιλιόμετρα ανά δεκαετία ή 280 μέτρα κάθε χρόνο. 

Αυτό αποκαλύπτει μια νέα έρευνα -η πρώτη του είδους της σε τόσο βάθος χρόνου (1931-2013)- από επιστήμονες του Ινστιτούτου Ερευνών Περιβάλλοντος και Βιώσιμης Ανάπτυξης του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών.

Στις δεκαετίες του 1930 και του 1940 υπήρχε πολύ καλή ορατότητα στην Αθήνα (πάνω από 20 χιλιόμετρα) με συχνότητα 34%, δηλαδή μία μέρα στις τρεις περίπου. 

Τις μέρες αυτές, οι Αθηναίοι μπορούσαν να διακρίνουν ακόμα και τα σπίτια στην Αίγινα. 

Αυτή η καλή ορατότητα μειώθηκε σε συχνότητα μόλις στο 2% κατά την περίοδο 2004-2013.

Πολύ περιορισμένη ορατότητα (μικρότερη των δύο χιλιομέτρων) εμφανιζόταν σε ποσοστό μόνο 2% στις δεκαετίες 1930 και 1940, ενώ αυξήθηκε σε ποσοστό περίπου 25% μετά το 2004. 

Γενικά, μετά το 2004 παρατηρείται στην πρωτεύουσα ορατότητα μικρότερη των τεσσάρων χιλιομέτρων πάνω από τις μισές μέρες του έτους.

Η ορατότητα στην Αθήνα, σύμφωνα με τη μελέτη, σημείωσε εντυπωσιακή και σχεδόν συνεχή μείωση εδώ και πάνω από 80 χρόνια. 

Η μείωση έγινε «δραματική» στη δεκαετία του ΄50, όταν εντάθηκαν η διόγκωση του πληθυσμού, η αστικοποίηση, η κατασκευή κτιρίων και η αύξηση των οχημάτων στην πρωτεύουσα, με συνέπεια την ατμοσφαιρική ρύπανση.

Την ίδια περίοδο, όμως, με τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αυξάνονται δραματικά και οι εκπομπές ατμοσφαιρικών ρύπων στην Ευρώπη, οι οποίες σχεδόν τριπλασιάστηκαν μεταξύ 1950 και 1980. 

Έχει αποδειχθεί, σύμφωνα με τους ερευνητές, ότι πολύ μεγάλο ποσοστό της ατμοσφαιρικής ρύπανσης στην περιοχή μας συνδέεται με μακρινή μεταφορά ρύπων από πηγές στην Ευρώπη. 

Αυτό επιβεβαιώνεται και από την ταυτόχρονη μείωση της ορατότητας που παρατηρείται και σε μη αστικούς σταθμούς στην Ελλάδα από το 1960 και μετά.

Η λήψη αντιρρυπαντικών μέτρων στην Ευρώπη κατά τη δεκαετία του 1980 οδήγησε σε μείωση των εκπομπών και κατά συνέπεια σε σταθεροποίηση έως και οριακή βελτίωση της ορατότητας σε πολλές περιοχές της Ευρώπης, αλλά και στην Ελλάδα μετά το 1990. 

Σε αυτό συντέλεσε και η οικονομική κρίση στην Ανατολική Ευρώπη την ίδια περίοδο.

Στην Αθήνα, η υποβάθμιση της ορατότητας συνεχίστηκε μέχρι και τις αρχές του 2000.

Μετά πάντως το 2004, παρατηρείται σταθεροποίηση ή ακόμη και οριακή βελτίωση, καθώς καταγράφεται και μείωση της συγκέντρωσης των αιωρούμενων στην ατμόσφαιρα σωματιδίων.

Αυτό οφείλεται στη βελτίωση των υποδομών μεταφοράς μετά τα Ολυμπιακά έργα (μετρό, τραμ, Αττική Οδός), ενώ, εν μέρει, μπορεί να οφείλεται και στο ότι, λόγω της οικονομικής ύφεσης, έχει μειωθεί περαιτέρω η εκπομπή ρύπων στο λεκανοπέδιο (με εξαίρεση την περιοδική καύση ξύλων στα τζάκια).

Η έρευνα, με επικεφαλής την ερευνήτρια δρα Δήμητρα Φουντά, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Atmospheric Chemistry and Physics" (Ατμοσφαιρική Χημεία και Φυσική) της Ευρωπαϊκής Ένωσης Γεωεπιστημών, βασίζεται στη σειρά δεδομένων ορατότητας που διατηρεί το Αστεροσκοπείο από το 1931 συνεχώς (με μόνη διακοπή έξι μέρες κατά τα Δεκεμβριανά του 1944), δηλαδή για πάνω από οκτώ δεκαετίες. Πρόκειται για την πιο μακρόχρονη ίσως σειρά αδιάλειπτων παρατηρήσεων ορατότητας στη Ανατολική Μεσόγειο. 

Οι παρατηρήσεις όλα αυτά τα χρόνια πραγματοποιούνται από το ίδιο σημείο, στο Λόφο των Νυμφών στο Θησείο, τουλάχιστον τρεις φορές ημερησίως.

«Οι ιστορικές παρατηρήσεις ορατότητας του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών διάρκειας μεγαλύτερης των 80 ετών, 'αποκαλύπτουν' μοναδική πληροφορία για την ατμόσφαιρα της Αθήνας σε εποχές που δεν υπήρχαν μετρήσεις ατμοσφαιρικής ρύπανσης.

Πλήθος γεγονότων, όπως το τέλος πολέμων, η αστικοποίηση, οι οικονομικές κρίσεις, τα Ολυμπιακά έργα κ.ά, έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στις ιστορικές χρονοσειρές ορατότητας του Αστεροσκοπείου Αθηνών», δήλωσε η δρ Δ. Φουντά στο Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Η μικρότερη ορατότητα τον Μάρτιο και με τους νοτιάδες

Μεταξύ άλλων, η μελέτη αποκαλύπτει ότι η ορατότητα στην Αθήνα εμφανίζει διαχρονικά ένα εποχικό κύκλο, καθώς είναι μεγαλύτερη κατά τους ζεστούς και ξηρούς μήνες του έτους, αν και τις τελευταίες δεκαετίες η εποχικότητα είναι λιγότερο εμφανής.
Ο μήνας με την μικρότερη ορατότητα είναι σταθερά ο Μάρτιος, σαν συνέπεια των σχετικά ακόμα υψηλών επιπέδων υγρασίας στην ατμόσφαιρα, σε συνδυασμό με αυξημένες συγκεντρώσεις αιωρούμενων σωματιδίων λόγω μεταφερόμενης σκόνης, γύρης κλπ. 

Γενικότερα, όταν αυξάνεται η υγρασία, η ορατότητα μειώνεται, ενώ αντίθετα αυξάνεται, όταν επικρατούν ισχυροί άνεμοι στην πόλη. Η χαμηλότερη ορατότητα παρατηρείται, όταν φυσάνε νοτιάδες, που μεταφέρουν υγρές αέριες μάζες από τη θάλασσα και συχνά σκόνη από την Αφρική. Οι ασθενείς άνεμοι ευνοούν τη συγκέντρωση ρύπων και φωτοχημικού νέφους πάνω από την πόλη.

Η μεγαλύτερη ορατότητα παρατηρείται, όταν επικρατούν βορειοδυτικοί άνεμοι -που είναι πιο ξηροί καθώς έχουν χάσει την υγρασία τους διασχίζοντας τα ψηλά ελληνικά όρη όπως η Πίνδος- και αυτό δεν έχει αλλάξει από την Αθήνα του μεσοπολέμου μέχρι σήμερα. 
Ταυτόχρονα, οι ψηλές οροσειρές της Δυτικής Ελλάδας 'μπλοκάρουν' και μέρος της μεταφερόμενης ατμοσφαιρικής ρύπανσης από τη ΒΔ Ευρώπη. Οι πιο συχνοί άνεμοι στην Αθήνα είναι από βόρεια-βορειανατολική κατεύθυνση (38%) και ακολουθούν οι νότιοι-νοτιοδυτικοί (27%).

Σε όλο τον κόσμο οι επιστήμονες θεωρούν την ορατότητα ένα αξιόπιστο δείκτη για την ποιότητα του αέρα, κυρίως για την ποσότητα των αιωρούμενων σωματιδίων άνθρακα, θείου κ.α., σε συνδυασμό με την ύπαρξη υγρασίας (άρα ομίχλης) και ανέμων. Σε παγκόσμιο επίπεδο και κυρίως στις αναπτυσσόμενες χώρες (Κίνα, Ινδία κλπ.) καταγράφεται μια μείωση της ορατότητας μετά το 1975. Στην Ευρώπη η ορατότητα εμφανίζει βελτίωση μετά τη δεκαετία του 1980, χάρη στα μέτρα που ελήφθησαν κατά της ρύπανσης του αέρα.

Στη μελέτη συμμετείχαν επίσης οι ερευνητές Στέλιος Καζατζής, Νικόλαος Μιχαλόπουλος (διευθυντής του Ινστιτούτου), Ευάγγελος Γερασόπουλος, Μαρία Λιάνου και Παναγιώτης Ράπτης.
(ΑΠΕ-ΜΠΕ)

πηγη: iefimerida.gr

2015: Το 26,6% των νέων ζει σε νοικοκυριά χωρίς εισόδημα, ενώ το 44,5% των ανηλίκων υφίσταται σοβαρές υλικές στερήσεις

Μια νέα σκληρότερη πραγματικότητα διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια για τα παιδιά και τους νέους κάτω των 17 ετών. Ενώ στη χώρα καταγράφεται το ένα αρνητικό ρεκόρ γεννήσεων μετά το άλλο, όλοι οι δείκτες που καταγράφουν τις συνθήκες διαβίωσης της νέας γενιάς παρουσιάζουν σοβαρότατη επιδείνωση: το 26,6% των νέων έφτασε το 2015 να ζει σε νοικοκυριά χωρίς εισόδημα, ενώ το 44,5% των παιδιών και των νέων υφίσταται πλέον σοβαρές υλικές στερήσεις. Η επιδείνωση που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής απασχολεί πλέον τόσο την κυβέρνηση όσο και τους θεσμούς, οι οποίοι ήδη καταθέτουν προτάσεις για μεταβιβάσεις πόρων από τους παλαιότερους (τα άτομα ηλικίας άνω των 67 ετών) στους νεότερους.

Φτώχεια και ανισότητα

Το 2008 το κατώφλι κινδύνου φτώχειας είχε οριοθετηθεί στα 6.879 ευρώ ανά άτομο. Κάτω από αυτό κατατασσόταν το 20,1% του πληθυσμού: το 19,6% των ανδρών και το 20,7% των γυναικών. Τα δε υψηλότερα ποσοστά εμφανίζονταν στους νέους ηλικίας έως 17 ετών (23,7%). Το 2015 -και ενώ η χώρα διένυε ήδη το 3ο μνημόνιο- το κατώφλι της φτώχειας, λόγω της μείωσης του εισοδήματος και του ΑΕΠ, περιορίστηκε στα 4.512 ευρώ. Το ποσοστό του πληθυσμού, παρά τη μείωση του εισοδηματικού ορίου, αυξήθηκε από το 20,1% που ήταν το 2008 στο 21,4% το 2015.

Αυτή η μεταβολή, βέβαια, δεν αποτυπώνει όλη την αλήθεια: στους νέους ηλικίας έως 17 ετών το ποσοστό του πληθυσμού σε κίνδυνο φτώχειας εκτοξεύτηκε από το 23% το 2008 στο 26,6% το 2015, ενώ αύξηση παρατηρήθηκε στα άτομα ηλικίας από 18 έως 64 ετών (από το 22,3% το 2008 στο 22,5% το 2015). Μεγάλη μείωση εμφανίστηκε στα άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών. Το ποσοστό μειώθηκε από το 22,3% το 2008 στο 13,7% το 2015. Το φαινόμενο έχει την εξήγησή του: το εισόδημα των χαμηλοσυνταξιούχων μειώθηκε από το 2008 μέχρι το 2014 με πολύ μικρότερη ταχύτητα σε σχέση με το όριο του κινδύνου της φτώχειας. Αυτό συνέβη διότι στις χαμηλές συντάξεις δεν υπήρξαν περικοπές πέραν της 13ης και της 14ης σύνταξης από το 2012, αλλά και πρόσφατα από την επιβολή της εισφοράς υπέρ υγείας.

Ο πληθυσμός σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, από τα τρία εκατομμύρια που ήταν το 2008 αυξήθηκε στα 3,828 εκατομμύρια το 2015, με το αντίστοιχο ποσοστό να εκτοξεύεται από το 28,1% στο 35,7%. Αντίστοιχα, ο πληθυσμός που διαβιοί σε νοικοκυριά με χαμηλή ένταση εργασίας αυξήθηκε από 611 χιλιάδες άτομα το 2008 σε 1,111 εκατομμύριο άτομα το 2015.

Το 2008 το ποσοστό του πληθυσμού που υφίστατο υλικές στερήσεις ανερχόταν σε 21,8%. Το μικρότερο ποσοστό εντοπιζόταν στα άτομα ηλικίας 0 έως 17 ετών και το μεγαλύτερο ποσοστό στα άτομα ηλικίας άνω τω 65 ετών (29,7%). Το 2015 η εικόνα άλλαξε άρδην. Κατ’ αρχάς, σχεδόν διπλασιάστηκε το ποσοστό του πληθυσμού με υλικές στερήσεις: από το 21,8% φτάσαμε στο 39,9%. Για τους νέους κάτω των 17 ετών ο δείκτης εκτοξεύτηκε από το 18,7% στο 44,5%, ενώ για τα άτομα άνω των 65 ετών το ποσοστό διαμορφώθηκε από το 29,7% στο 34,9%.

Το δημογραφικό

Οι γεννήσεις εμφανίζονται να υποχωρούν για έβδομη διαδοχική χρονιά το 2015 με αποτέλεσμα να κινούνται στα χαμηλότερα επίπεδα όλων των ετών για τα οποία η Ελληνική Στατιστική Αρχή διαθέτει στοιχεία. Το 2008 γεννήθηκαν 118.302 παιδιά. Με τη συνεχή υποχώρηση φτάσαμε σταδιακά στις 91.847 γεννήσεις, ενώ τα στοιχεία από τα ληξιαρχεία δείχνουν ότι θα καταγραφεί περαιτέρω πτώση και το 2016.

Αντιστρόφως ανάλογη με τις γεννήσεις ήταν η πορεία των θανάτων, οι οποίοι επίσης κινούνται το 2015 σε ιστορικά υψηλά επίπεδα. Το 2008 καταγράφηκαν 107.979 θάνατοι, για να αυξηθούν σταδιακά σε 121.212 το 2015. Από το 2011 και μετά οι θάνατοι ξεπερνούν τις γεννήσεις με αποτέλεσμα τη μείωση του πληθυσμού. Το «άνοιγμα» από τα 4.671 άτομα το 2011 διευρύνθηκε σταδιακά στα 16.297 άτομα το 2012, στα 17.660 άτομα το 2013, στα 21.592 άτομα το 2014 και στα 29.365 άτομα το 2015.

Η έκρηξη της ανεργίας

Οι μακροχρόνια άνεργοι άρρενες το 2008 ήταν 60.209 και οι γυναίκες 122.447, συνολικά 182.656. Στο τέλος του 2015 η Ελληνική Στατιστική Αρχή κατέγραψε αύξηση των μακροχρόνια ανέργων ανδρών κατά 598%, με τον αριθμό να εκτινάσσεται στις 420.797 άτομα.

Όσο για τις γυναίκες, από 122.447 αυξήθηκαν σε 454.462 το 2015. Μπορεί από το 2014 και μετά να έχει αρχίσει η αργή αποκλιμάκωση της ανεργίας, ωστόσο μείζον πρόβλημα παραμένει το γεγονός ότι 875.259 άνθρωποι είναι εκτός αγοράς εργασίας για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο του ενός έτους. Τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία αφορούν το β’ τρίμηνο του 2016 και δείχνουν τον αριθμό των μακροχρόνια ανέργων στα 805.476 άτομα.

Το 2008 τα ανήλικα παιδιά (από νεογέννητα έως 17 ετών) που ζούσαν σε νοικοκυριά χωρίς κανέναν εργαζόμενο ήταν μόλις 71.753. Το 2013 είχαν φτάσει στα 260.680 άτομα, για να υποχωρήσει ο αριθμός το 2014 στα 219.791 άτομα. Το 2015 τα ανήλικα σε οικογένειες χωρίς κανένα εισόδημα αυξήθηκαν και πάλι στα 222.152 άτομα. Στις ηλικίες 18 έως 60 ετών τα άτομα που διαμένουν σε νοικοκυριά χωρίς κανέναν εργαζόμενο ανέρχονταν στο τέλος του 2015 σε 1.058.593 άτομα, όταν το 2008 δεν ξεπερνούσαν τα 463.807 άτομα.

Πηγή: naftemporiki.gr

του Δημήτρη Σταμούλη

Σε …γκουρού της διάσπασης του εργατικού αγώνα αναδεικνύονται ο Παναγόπουλος και οι «άξιοι» υποστηριχτές του στη ΓΣΕΕ, με την προκλητική απόφασή τους να κηρύξουν πανελλαδική απεργία λίγο πριν τα …Χριστούγεννα. Αποφάσισαν απεργία στις 8/12 γράφοντας στα παλιά τους υποδήματα την από καιρό ανακοινωμένη απεργία της ΑΔΕΔΥ για τις 24/11, αλλά και άλλων ομοσπονδιών (π.χ. ΠΝΟ) και πρωτοβάθμιων σωματείων του ιδιωτικού τομέα. Κι όλα αυτά, ενώ κυβέρνηση και τρόικα ήδη απεργάζονται την άλωση και των τελευταίων εργατικών δικαιωμάτων και την ανατροπή του συνδικαλιστικού νόμου ώστε να παταχτούν οι εργατικές αντιστάσεις.

Μάλιστα οι «πρόθυμοι» της ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΜΕΤΑ και ΔΑΚΕ 2), με περισσό θράσος καλούν σε …«ενωτική συμμετοχή», «συνεννόηση και συντονισμό με άλλες κοινωνικές ομάδες» και άλλα παρόμοια, όταν προφανής στόχος τους είναι η ποδηγέτηση και ο έλεγχος κάθε εργατικής αντίδρασης από τους σχεδιασμούς ενσωμάτωσης του αστικού συνδικαλισμού.

Ωστόσο ερωτηματικά προκάλεσε και η στάση δυνάμεων στην ΑΔΕΔΥ. Την Πέμπτη, στην Εκτελεστική Επιτροπή, το ΠΑΜΕ, αφού έκανε κριτική στις άλλες δυνάμεις γιατί δεν στήριξαν την απεργία στις 24/11 στη ΓΣΕΕ, και εκτίμησε ότι υπάρχει σχέδιο διάσπασης του εργατικού κινήματος, αντί να το καταγγείλει έμπρακτα καλώντας με τις δυνάμεις του στον ιδιωτικό τομέα σε πανεργατική απεργιακή κλιμάκωση στις 24/11, έφτασε να …υιοθετήσει την γραμμή ΓΣΕΕ, προτείνοντας την αλλαγή της απεργίας για τις 8/12, στο όνομα της «ενιαίας πανεργατικής απεργίας», υπό τα λάβαρα της ΓΣΕΕ! Οι δυνάμεις των Παρεμβάσεων τόνισαν ότι δεν είναι δυνατό να αποδεχτούν νέα μετάθεση της απεργίας, που ήδη από τις 10/11 είχε μετατεθεί για τις 24/11, και πάλι με ευθύνη του ΠΑΜΕ. Είχαν άλλωστε έγκαιρα προειδοποιήσει για το σχέδιο των Παναγόπουλου-ΓΣΕΕ να σπάσουν την ενιαία απεργία και ότι οι ταξικές δυνάμεις όφειλαν να θέσουν και να υλοποιήσουν το δικό τους σχέδιο κόντρα στους υπαλλήλους κυβέρνησης και εργοδοτών. Άλλωστε τα 513 σωματεία που υπέγραψαν πρόσφατα πλαίσιο διεκδίκησης νέων συμβάσεων και που τα επικαλείται το ΠΑΜΕ, τώρα έχουν την ευκαιρία να βγουν στο προσκήνιο και το δρόμο του αγώνα, πέρα από τυπικές υπογραφές πλαισίων που μένουν σε υπουργικά συρτάρια.

Στο Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ που ακλούθησε την Παρασκευή, τελικά αποφασίστηκε οριστικά η πραγματοποίηση της 24ωρης απεργίας στις 24/11, με χαρακτηριστικά πανεργατικού αγώνα και κλιμάκωσης. Θα κληθούν σε σύσκεψη σωματεία και ομοσπονδίες του ιδιωτικού τομέα, που έχουν αποφασίσει απεργία για την ίδια ημερομηνία. Να σημειωθεί ότι ΔΗΣΥ (ΠΑΣΟΚ), ΔΑΚΕ (ΝΔ), ΑΡΚ (ΣΥΡΙΖΑ), ΜΕΤΑ (ΛΑΕ) προσπάθησαν να διαχωριστούν –με διαφορετικές προσεγγίσεις η καθεμιά– από τις αποφάσεις και την πολιτική των ίδιων παρατάξεων στη ΓΣΕΕ, που ψήφισαν απεργία στις 8/12. Το ΠΑΜΕ ακροβατώντας, πρότεινε πανδημοσιοϋπαλληλική απεργία στις 24/11 και πανεργατική στις 8/12 στηρίζοντας (!) την απόφαση της ΓΣΕΕ, ακυρώνοντας τις αποφάσεις 8 μεγάλων ομοσπονδιών και πλήθους σωματείων του ιδιωτικού τομέα, που είχαν αποφασίσει για 24/11 και που το ίδιο είχε συμβάλλει. Την ανάγκη για άμεση απεργιακή απάντηση και σχεδιασμένη κλιμάκωση, από ένα εργατικό κέντρο συντονισμού που θα ελέγχεται από τους εργάτες κα τα σωματεία τους, πρόβαλε η συνέλευση που διοργάνωσε η Πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων την περασμένη Δευτέρα, όπου αποφασίστηκε η αμέριστη στήριξη της απεργίας στις 24/11. «Δεν μπορούμε να πάμε με μια από τα ίδια», σημείωσαν τα περισσότερα σωματεία. Ο μόνος δρόμος για να εμποδιστεί και να ανατραπεί η ευρωμνημονιακή κόλαση, δεν είναι άλλος από αυτόν του πραγματικού ανυποχώρητου αγώνα των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, συνολικά του λαού και της νεολαίας. «Τώρα είναι η ώρα για την αποφασιστική ανάπτυξη των αγώνων», τόνισαν χαρακτηριστικά. Χαρακτήρισαν «κίνηση διασπαστική και προκλητική» την απόφαση της ΓΣΕΕ να ανακοινώνει απεργία στις 8/12. Στο πρόγραμμα δράσης που προτείνει η πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων, εντάσσονται μια σειρά κινητοποιήσεων. Διαδήλωση κατά του Ομπάμα την ημέρα της επίσκεψής του 15 Νοέμβρη, με συγκέντρωση 5 μ.μ. στο Πολυτεχνείο με τα μπλοκ των εργατικών σωματείων και πορεία στην πρεσβεία των ΗΠΑ. Συμμετοχή στον τριήμερο εορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και στην αντιιμπεριαλιστική πορεία στις 17 Νοέμβρη, με συγκέντρωση στις 4 μ.μ. στην πλατεία Κλαυθμώνος

Καλούνται τα σωματεία να συμμετέχουν μαζικά στο κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς της λαϊκής κατοικίας με τη σταθερή ενίσχυση των κινητοποιήσεων των συλλογικοτήτων κάθε Τετάρτη (3.30 μ.μ. στα Ειρηνοδικεία). Ανάλογη στήριξη να παρέχουν τα σωματεία σε πρωτοβουλίες κατά των ιδιωτικοποιήσεων του νερού, δημόσιων εκτάσεων (π.χ. Ελληνικό) κ.α. Στο σχεδιασμό προβλέπεται νέα μαζική ανοιχτή σύσκεψη αγώνα στις αρχές Δεκέμβρη, που θα προετοιμαστεί με κάλεσμα ενότητας και αποφασιστικού αγώνα σε κάθε αγωνιστικό σωματείο, συνδικάτο και συλλογικότητα του μαζικού κινήματος, επιτροπές αγώνα και συνελεύσεις που δίνουν μάχες για πλειστηριασμούς, σε συντονισμούς κλάδων και μετώπων πάλης.

πηγη: prin.gr

του Γιώργου Δελαστίκ

Πώς γίνεται να πετάς εκτός κυβέρνησης τον Νίκο Φίλη, ο οποίος εκλέχτηκε δεύτερος στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα με μόλις τέσσερις ψήφους λιγότερες από τον πρώτο; Πώς γίνεται να διατηρείς, έχοντας διαπράξει το προηγηθέν πολιτικό έγκλημα, ως υπουργό Επικρατείας τον Αλέκο Φλαμπουράρη, ο οποίος βγήκε στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ …41ος; Κι όμως και τα δύο αυτά τα διέπραξε ο Αλέξης Τσίπρας, αποδεικνύοντας ότι γράφει το κόμμα του εκεί που δεν πιάνει μελάνι! Δεν είναι μόνο ο Μητσοτάκης που περιφρονεί βαθύτατα τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι και ο ίδιος ο αρχηγός του!

Στο 47μελές νέο κυβερνητικό σχήμα, τα 15 είναι νέα πρόσωπα που συμμετέχουν για πρώτη φορά στην κυβέρνηση. Μάλιστα και οι 4 από αυτούς προωθήθηκαν κατευθείαν σε θέση υπουργού. Όντως δικαιολογείται ο χαρακτηρισμός «δομικός ανασχηματισμός». Για να μπουν αυτοί οι 15 νέοι υπουργοί, αναπληρωτές και υφυπουργοί, ο πρωθυπουργός «έφαγε» 11 «παλιούς» υπουργούς, αναπληρωτές και υφυπουργούς. Πέρα από το Νίκο Φίλη, ο Τσίπρας «έφαγε» και τους Αλεξιάδη, Μπαλτά, Πελεγρίνη, Ξυδάκη, Μάρδα, Δρίτσα, Παρασκευόπουλο, Αναγνωστοπούλου, Τζάκρη και Μπόλαρη. Το τελικό αποτέλεσμα σηματοδοτεί πάντως ότι η νέα κυβέρνηση Τσίπρα θα ακολουθήσει σαφώς πιο δεξιά πολιτική από την προηγούμενη. Ο πρωθυπουργός λόγου χάρη απαλλάχτηκε από την ενοχλητική παρουσία του Πάνου Σκουρλέτη στο υπουργείο Ενέργειας, μετατρέποντάς τον σε …«υπουργό των ΜΑΤ»! Κάθε φορά που δέρνουν τα ΜΑΤ διαδηλωτές, το πολιτικό κόστος θα βαρύνει τον υπουργό Εσωτερικών Πάνο Σκουρλέτη. Επιπροσθέτως, μεταθέτοντας στο υπουργείο Ενέργειας τον Γιώργο Σταθάκη, παραδίνει άνευ όρων την ενεργειακή πολιτική της Ελλάδας στους Αμερικανούς, χωρίς την παραμικρή αναστολή.

Δεν είναι μόνο αυτό. Ο Κατρούγκαλος, για παράδειγμα, την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια και από υπουργός Εργασίας έγινε, υποβαθμιζόμενος, αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, απαλλάσσοντας τους δανειστές της χώρας μας από την ενοχλητική του παρουσία ή τουλάχιστον από τις ενοχλητικές του δηλώσεις. Όλες τις πολιτικές συνέπειες των υποχωρήσεων στα εργασιακά, θα τις φορτωθεί η κοπελίτσα που θα τον αντικαταστήσει στη θέση του υπουργού Εργασίας. Κάπως έτσι, αλλά με αναβάθμιση και όχι υποβάθμιση όπως του Κατρούγκαλου, είναι και η υπόθεση Κοντονή. Κυβερνητικοί κύκλοι ισχυρίζονται ότι τοποθετήθηκε υπουργός Δικαιοσύνης για να βάλει τάξη στη Δικαιοσύνη, αλλά ποιος μπορεί να μην αναγνωρίσει ότι με τη μετάθεση αυτή δεν χαλαρώνει η πίεση που είχε ασκηθεί ―και ήταν σοβαρότατη― στα λαμόγια του ποδοσφαίρου — δηλαδή στους ιδιοκτήτες των ομάδων που οργιάζουν και χρηματοδοτούν ενδεχομένως κόμματα; Χωρίς υπουργείο βρέθηκε και ο Χριστόφορος Βερναρδάκης, που φαίνεται ότι κάποιες δηλώσεις του θα είχαν ενοχλήσει τον πρωθυπουργό, γι’ αυτό και τον μετάθεσε σε …«στρατηγικό» ρόλο!

Η σύνθεση της νέας κυβέρνησης είναι ελαφρά δεξιότερη από την προηγούμενη κυβέρνηση Τσίπρα, αλλά η πολιτική που θα ασκήσει η κυβέρνηση αυτή θα είναι σαφώς πολύ πιο δεξιά από της προηγούμενης. Δεν υπάρχει, πλέον, ούτε για δείγμα «αριστερούλης» υπουργός στην κυβέρνηση. Οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ όμως γίνονται οι ίδιοι όλο και πιο δεξιοί, καθώς… «αφομοιώνουν δημιουργικά» τις πιέσεις που τους ασκούν οι Γερμανοί ιμπεριαλιστές και όλο αυτό το θλιβερό ευρωπαϊκό συνάφι που ακολουθεί το Βερολίνο. Γι’ αυτό και ήδη από τον τίτλο της σημερινής μας πολιτικής ανάλυσης γράφουμε ότι ο Τσίπρας θα ακολουθήσει ακόμη πιο δεξιά πολιτική ως κυβέρνηση. Σύντομα, άλλωστε, η υλική ευμάρεια των υπουργών και των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. λόγω των μισθών που παίρνουν, θα κυριαρχήσει και στην πολιτική τους δράση σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην τους νοιάζει τίποτε άλλο πέρα από το πώς θα παραμείνουν στην εξουσία. Στο πλαίσιο αυτό, η σοσιαλδημοκρατικοποίηση της κυβέρνησης θα προχωράει με καλπάζοντες ρυθμούς. Είτε μας αρέσει είτε όχι ―και φυσικά σε εμάς προσωπικά καθόλου δεν αρέσει η κατάσταση όπως διαμορφώνεται― η κυβέρνηση Τσίπρα είναι αδύνατο να αποτελέσει παράγοντα ανατροπής ή έστω σοβαρής διαταραχής της ευρωπαϊκής πραγματικότητας που κυριαρχείται από το Τέταρτο Ράιχ της Γερμανίας. Δυστυχώς για τους εργαζόμενους, η έκβαση αυτού του «παγκόσμιου πολέμου» μεταξύ της Γερμανίας από τη μια μεριά και των ΗΠΑ, της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας από την άλλη, θα κριθεί από την αναμέτρηση δυνάμεων που καμιά τους δεν μπορεί να θεωρηθεί φιλεργατική.

Ο πρώτος γύρος αυτής της αναμέτρησης θα έχει κριθεί σε λιγότερο από ένα χρόνο. Οι προεδρικές εκλογές στη Γαλλία και οι ενδεχόμενες εκλογές στην Ιταλία μετά την ήττα του Ματέο Ρέντσι στο δημοψήφισμα της 4ης Δεκεμβρίου, σε συνδυασμό με την υλοποίηση της αποχώρησης της Βρετανίας από την ΕΕ, θα καθορίσουν τις προϋποθέσεις του δεύτερου και αποφασιστικού γύρου.

πηγη: prin.gr

Γράφει ο Παναγιώτης Ζαβουδάκης.

Ακόμα πιο υποτελής στους ξένους δυνάστες (εκείνοι τους λένε «εταίρους») κι ακόμα πιο ανάλγητη απέναντι στον λαϊκό παράγοντα παρουσιάζεται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με το νέο σχήμα που έχει μετά τον πρόσφατο ανασχηματισμό.

Ο Αλ. Τσίπρας έκανε ακριβώς αυτό που όλοι ανέμεναν: αντικατέστησε όλα τα πρόσωπα που είτε δεν ήταν αρεστά στους εκτός συνόρων «εταίρους» είτε μιλούσαν για πιο ήπια αντιλαϊκά μέτρα, είτε απλώς η παρουσία τους δημιουργούσε επικοινωνιακά προβλήματα στο κυβερνητικό σχήμα.

Από τα πρόσωπα που υπουργοποιήθηκαν γίνονται φανεροί ακόμα και στα μικρά παιδιά οι στόχοι που έχει –ή οι εντολές που έχει λάβει- η κυβέρνηση: το πλήρες και άμεσο ξεπούλημα των πάντων από τη μία, και το χτύπημα στα εναπομείναντα εργατικά-εργασιακά δικαιώματα από την άλλη.

Η παρουσία του Δημήτρη Παπαδημητρίου στο υπουργείο Οικονομίας είναι ένδειξη πως ο αμερικανικός παράγοντας αφήνει το ρόλο του παρατηρητή των εξελίξεων που δρομολογούσε η ΕΕ (δηλαδή η Γερμανία) και απαιτεί μια πιο άμεση εμπλοκή στα ελληνικά δρώμενα. Ο νέος υπουργός είναι έμπιστος των ΗΠΑ καθώς είναι πρόεδρος του Ινστιτούτου Οικονομικών Levy του Bard College. Επίσης, είναι αντιπρόεδρος και καθηγητής Οικονομικών στο Bard. Έχει καταθέσει σε ακροάσεις της Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων του Αμερικανικού Κογκρέσου ενώ διετέλεσε και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ελέγχου του Εμπορικού Ελλείμματος του Αμερικανικού Κογκρέσου και μέλος του Ειδικού Συμβουλίου Πολιτικών Ανταγωνιστικότητας για την Διάθεση Κεφαλαίων. Με άλλα λόγια, το μήνυμα είναι πως ό,τι συμβεί από δω και πέρα θα έχει και τη σφραγίδα της πολιτικής των ΗΠΑ. Κι αυτό που θα συμβεί δεν θα είναι άλλο από το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας όπως δείχνει και η συμμετοχή στο κυβερνητικό σχήμα του Στέργιου Πιτσιόρλα. Δεν είναι μόνο η παρουσία του ως προέδρου του ΤΑΙΠΕΔ, αλλά η συνολικότερη στάση του νέου υφυπουργού που από τότε που ήταν δεξί χέρι του Ν. Κωνσταντόπουλου διακρινόταν για τις πιο ακραίες οικονομικές απόψεις, ούτε έχει ξεχαστεί ο ρόλος του ως ειδικός σύμβουλος με αντικείμενο την αξιολόγηση Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων (ΜΟΠ) Ανατολικής και Κεντρικής Ελλάδος.

Τα καυτά θέματα των εργασιακών σχέσεων καλείται να τα διαχειριστεί ένα άλλο μέλος της οικογένειας Παπαδημητρίου η σύζυγος του νέου υπουργού  οικονομικών η Ράνια Αντωνοπούλου ως υφυπουργός για την καταπολέμηση της ανεργίας (!) Το «τιμόνι» του υπουργείου δόθηκε σε τεχνοκράτη. Η νέα υπουργός, παρά το νεαρό της ηλικίας της, έχει εμπειρία στο χώρο ως διευθύντρια του γραφείου του προκατόχου της και έχει την απόλυτη εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού. Οι γνωρίζοντες επιμένουν πως ο Γ. Κατρούγκαλος αντικαταστάθηκε επειδή, φοβούμενος το πολιτικό κόστος, αργούσε να προωθήσει τα αντεργατικά μέτρα. Αντίθετα, η τεχνοκράτης συνεργάτιδα του δεν θα έχει το φόβο του πολιτικού κόστους τέτοιων αποφάσεων.

Από την άλλη, η απομάκρυνση του Θ. Δρίτσα από το υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής είναι μια ένδειξη πως το ξεπούλημα των λιμανιών της χώρας έχει μπει στην τελική ευθεία και πρέπει να επισπευσθεί. Αντίθετα, η απομάκρυνση του Νίκου Φίλη από το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων δεν έχει να κάνει με αλλαγή πολιτικής στο χώρο αλλά με το επικοινωνιακό προφίλ της κυβέρνησης που δέχτηκε πλήγματα από τις κακές σχέσεις του απερχόμενου με το εκκλησιαστικό κατεστημένο. Ο Αλ. Τσίπρας φαίνεται αποφασισμένος να κλείνει τα εσωτερικά μέτωπα για να έχει τη μέγιστη δυνατή αποδοχή για να περάσουν όσο πιο ανώδυνα τα νέα μέτρα που θα πάρει.

Κανείς δεν έχει αυταπάτες για τις σκοπιμότητες που προκάλεσαν τον ανασχηματισμό. Το παραδέχονται ακόμα και οι ίδιοι. Για κίνηση που έγινε «προκειμένου να εξευμενίσει τους δανειστές και να αντιμετωπίσει την πτωτική πορεία της κυβέρνησης όπως αυτή καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις» κάνουν λόγο οι New York Times ενώ το «Βήμα» μιλά για «κυβέρνηση υπακοής».

Το επόμενο διάστημα θα φανούν οι πρώτες συνέπειες αυτής της κίνησης και μάλιστα με οδυνηρό τρόπο για τα λαϊκά στρώματα και την κοινωνία. Ο ταξικός εχθρός –ντόπιος και ξένος- πήρε θέση στα χαρακώματα και ετοιμάζει την επίθεσή του. Το θέμα είναι ποια θα είναι η απάντηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Θα παραδοθεί χωρίς μάχη; Θα δώσει μάχη οπισθοφυλακών για την τιμή των όπλων; Ή θα σαλπίσει τη συσπείρωση και την μαζική-μαχητική αντεπίθεση; Ιδού η Ρόδος…

πηγη: ergatikosagwnas.gr