Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πέρα από το ότι αποδεικνύεται η πιο καταστροφική για τον τόπο και τον λαό από οποιαδήποτε κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, αποδεικνύεται και μια κυβέρνηση μικρών και θλιβερών Γκαιμπελίσκων. Ας δούμε πέντε, από τα πολλά «μαργαριτάρια – παραμύθια» της ομάδας Τσίπρα και των βουλευτών του που ακούμε τελευταία:

Παραμύθι πρώτο: «Το επιτόκιο 3,5% που δανείστηκε η χώρα το τελευταίο της ομόλογο, είναι χαμηλότερο, και από αυτό που δανειζόταν η χώρα όταν δεν είχε χρεοκοπήσει-μπει στα μνημόνια»

Η Αλήθεια: Σημασία δεν έχει το ονομαστικό επιτόκιο, αλλά το πραγματικό (ονομαστικό επιτόκιο αφαιρούμενου του πληθωρισμού). Το πραγματικό επιτόκιο που δανείστηκε η χώρα είναι μεγαλύτερο και από αυτό του Φεβρουαρίου του 2010. (Εφόσον βέβαια, ο Γ. Παπανδρέου επέλεγε να δανειστεί 20 και πλέον δις για το 2010 -όσα χρειαζόταν η χώρα για όλο το έτος-, και να καθυστερήσει την χρεοκοπία, αντί να φέρει το Δ.Ν.Τ. και τα μνημόνια).

Για να είμαστε σαφείς: η Ελλάδα ακόμη και λίγο πριν την χρεοκοπία (το 2007-2008-2009), δανειζόταν με ένα χαμηλό ονομαστικό επιτόκιο περίπου ίδιο με την Γερμανία, γιατί ως χώρα της ΟΝΕ, είχε την εμπιστοσύνη των αγορών (οι χώρες της ΟΝΕ δεν χρεοκοπούν έλεγαν οι αγορές). Μόνο που ο πληθωρισμός της χώρας, ήταν όλα αυτά τα χρόνια περί το 3,5%- 4%. Εν ολίγοις η χώρα δανειζόταν με ελάχιστα, μηδενικά έως και αρνητικά πραγματικά επιτόκια. Τον Νοέμβρη του 2009 η ονομαστική απόδοση του δεκαετούς ομολόγου του ελληνικού δημοσίου ήταν ακόμη 4,84%, για να φτάσει τον Φεβρουάριο του 2010 στο 6% και κάτι, και τελικά, τον Μάιο του 2010 στο 7,94%.

Η χώρα σήμερα ακολουθεί (ή ορθότερα, της επιβάλλεται) πολιτική εσωτερικής υποτίμησης, δηλαδή αποπληθωρισμού για να αυξήσει την διεθνή ανταγωνιστικότητά της, αφού δεν μπορεί (εντός ευρώ) να κάνει εξωτερική υποτίμηση. Για αυτό ο πληθωρισμός τα τελευταία χρόνια ήταν αρνητικός, είχαμε αποπληθωρισμό. Ανέκαμψε σε θετικό πρόσημο το 2017 (πέριξ της μονάδας), για να επανέλθει σε αρνητικό πρόσημο τον Ιανουάριο του 2018 (-0,2%). Άρα, με τα τελευταία δεδομένα (Ιανουάριος), το πραγματικό επιτόκιο δανεισμού ήταν 3,7% και άρα πολύ μεγαλύτερο από τον Φεβρουάριο του 2010 και περίπου ίσο με τον Μάιο του 2010 που μπήκαμε στα μνημόνια. Άρα κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ μην «παίζετε» με τα νούμερα.

Παραμύθι νο 2: «Αυτοδύναμη και καθαρή Έξοδος».

Η Αλήθεια: «Ακόμη και αν η χώρα βγει βραχυχρόνια στις αγορές σύντομα, ή θα χρεοκοπήσει και τυπικά, ή θα επιστρέψει στην αγκαλιά των επίσημων δανειστών».

Υπάρχει μια οικονομική «διαπίστωση»: Για να μειώνεται το χρέος μιας χώρας ως ποσοστό του ΑΕΠ πρέπει το ποσοστό αύξησης του ΑΕΠ να είναι μεγαλύτερο από το πραγματικό επιτόκιο.

Παγκοσμίως σήμερα, με πρώτη την Αμερική, τελειώνει η εποχή του φτηνού χρήματος. Η πολιτική των κεντρικών τραπεζών αλλάζει και τα επιτόκια θα αυξηθούν. Ήδη τα ομόλογα του αμερικάνικου δημοσίου παίρνουν την ανηφόρα. Σύντομα θα ακολουθήσει και η ευρωζώνη. Η κρίση χρέους συνολικά στην ευρωζώνη θα επανεμφανιστεί. Όταν λοιπόν η Γερμανία θα δανείζεται με ονομαστικό επιτόκιο πάνω από 3%, όπως και πριν την κρίση, με πόσο θα δανείζεται η Ελλάδα; Ίσως με τα ονομαστικά επιτόκια που είχαν διαμορφωθεί το 2010; Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και τα υπάρχουσα δάνεια από τους μηχανισμούς είναι κύρια σε κυμαινόμενα επιτόκια.

Όταν μάλιστα η οικονομία τότε της χώρας (πριν την κρίση) δεν είχε διαλυθεί σε τέτοιο βαθμό, και το δημόσιο χρέος της πριν τις αναθεωρήσεις του, το 2009 ήταν ως ποσοστό του ΑΕΠ 113%, ενώ σήμερα ξεπερνά το 185%. Βέβαια, θα πει κανείς, έχουν εξαφανιστεί τα μεγάλα, «δίδυμα» ελλείμματα, δημόσιο και εξωτερικό που είχε τότε η ελληνική οικονομία. Όμως σε συνθήκες αποπληθωρισμού ή αναιμικού πληθωρισμού, και χαμηλής ανάπτυξης-στασιμότητας, λόγω λιτότητας, που αναμένεται βραχυχρόνια- μεσοχρόνια-μακροχρόνια, το υπόλοιπο (πραγματικό επιτόκιο μείον την ανάπτυξη) επί το ποσοστό του χρέους, θα είναι σημαντικό και πολύ μεγαλύτερο από τα όποια πρωτογενή πλεονάσματα. Η δυναμική του δημόσιου χρέους, στην πραγματικότητα η δυναμική ενός τεράστιου εξωτερικού χρέους, δείχνει χρεοκοπία.

Είναι πιθανό σήμερα το ελληνικό πρόβλημα, να πάρει μια ακόμη παράταση. Ο ξένος παράγοντας φαίνεται να επιθυμεί την συνέχεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και για αυτό τον ανταμείβει με καλά, άλλα με κούφια λόγια για την ελληνική οικονομία. Οι υπηρεσίες του ΣΥΡΙΖΑ προς την ευρωπαϊκή νομισματική τάξη και το κατεστημένο της Ε.Ε. ήταν υποδειγματικές. Όμως η Ελλάδα αναπτύσσει όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα στην τροχιά της επίσημης χρεοκοπίας, και βρίσκεται όλο και πιο βαθιά στο έλεος και στην εξάρτηση από τους ξένους δανειστές.

Παραμύθι νο 3: «Η ανεργία μειώνεται και η κατάσταση στην αγορά εργασίας βελτιώνεται».

Η αλήθεια: Η μετανάστευση και η μερική απασχόληση εμφανίζουν μια αλχημιστικά μειούμενη ανεργία. Η αγορά εργασίας διαλύεται, οι μισθοί καταρρέουν.

Με στοιχεία του ΕΦΚΑ για τον Μάιο του 2017, σε σύνολο 2145 χιλιάδων μισθωτών-ασφαλισμένων του ιδιωτικού τομέα, 637 χιλιάδες εργάζονται με καθεστώς μερικής απασχόλησης, πάνω από 3 στους δέκα, και με μέσο μικτό μισθό 390 ευρώ το μήνα. (βλ: καθημερινή, 14/2). Η μερική απασχόληση κάνει θραύση, διαλύοντας τις εργασιακές σχέσεις και συμπιέζει όλο και περισσότερο τους μισθούς. Η μέση απασχόληση στις επιχειρήσεις δείχνει να ανεβαίνει κατά 2,26% (πάλι για τον Μάιο του 2017), το μέσο ημερομίσθιο όμως έπεσε κατά 2,38%.

Για να αυξάνει η απασχόληση, η συνολική εργασία (ας το πούμε έτσι) πρέπει η αύξηση του ΑΕΠ να είναι μεγαλύτερη από την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία για το έτος 2017, το ΑΕΠ παρέμεινε στάσιμο. Κατά την γνώμη μας μειώθηκε και απλώς στους αριθμούς, εμφανίζεται ένα τμήμα του ΑΕΠ που «ασπρίζει».

Αλλά ας δεχτούμε ότι ήταν στάσιμο. Δεν γίνεται έτσι να αυξάνει η συνολική απασχόληση. Έστω ότι η παραγωγικότητα της εργασίας ανά ώρα ανέβηκε κατά 1% το 2017, οι συνολικές ώρες απασχόλησης τότε μειώνονται κατά 1%. Συνεπώς ή όποια αύξηση της απασχόλησης καταγράφουν τα στοιχεία, πρόκειται στην ουσία για αύξηση της μερικής απασχόλησης εις βάρος της σταθερής.

Επίσης οι απασχολούμενοι και στα επίσημα στοιχεία αυξάνουν αριθμητικά, λιγότερο από την μείωση των ανέργων. Αυτό οφείλεται στην καθαρή μετανάστευση. Η κατάσταση όμως είναι πολύ χειρότερη. Στην πραγματικότητα, κοντά στους 500.000 έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό τα χρόνια της κρίσης, κυρίως νέοι και επιστήμονες. Π.Χ.: 12.500 γιατροί είχαν πάρει «εισιτήριο χωρίς επιστροφή» μέχρι πέρσι, ενώ 3 στους 4 τουλάχιστον νέους γιατρούς διαλέγουν να κάνουν ειδικότητα στο εξωτερικό.

Αν τώρα υπολογίζαμε ότι αυτοί που εργάζονται σε καθεστώς μερικής απασχόλησης δούλευαν κανονικά, τότε θα «περίσσευαν» άλλοι 318 χιλιάδες, θα είχαμε δηλαδή 318 χιλ. περισσότερους ανέργους. Επίσης πολλοί στην πραγματικότητα άνεργοι (μηχανικοί, ελ. Επαγγελματίες, «μαθητευόμενοι» σε σεμινάρια, κλπ) καταγράφονται ως απασχολούμενοι, ενώ άλλοι (που δεν έψαξαν για δουλειά λόγω απογοήτευσης το τελευταίο διάστημα) καταγράφονται από την ΕΛΣΤΑ ως μη οικονομικά ενεργοί.

Συμπερασματικά, λείπουν από την χώρα, 2 εκατομμύρια θέσεις εργασίας και ο εφιάλτης στην αγορά εργασίας επιδεινώνεται καθημερινά.

Παραμύθι νο 4: «Φταίει η διαχείριση της δεξιάς για την χρεοκοπία και τα μνημόνια».

Η Αλήθεια: «Η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω τεράστιων εμπορικών ελλειμμάτων, που καλύφτηκαν από εξωτερικό δημόσιο χρέος, με λίγα λόγια, η κύρια αιτία της χρεοκοπίας είναι η συμμετοχή στην ΟΝΕ».

Με αφορμή το ζήτημα των φαρμάκων, αναπτύσσεται ένα σενάριο που ενοχοποιεί την «δεξιά» για αλόγιστες δαπάνες, μίζες και αρπαγή του δημόσιου χρήματος, και έτσι επιχειρείται να αθωωθεί, η πολιτική των μνημονίων και του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως όλα αυτά είναι περίπου το ίδιο, με το να ισχυριστεί κάποιος, ότι το συνάχι δημιουργεί τον καρκίνο.

Το 2007-2008 το εξωτερικό έλλειμμα της χώρας έφτασε το 15% του ΑΕΠ, 35-40 δις ετησίως. Δεν είναι καθόλου άσχετο με το ότι το ευρώ έφτασε στο 1,6 δολάρια, και το ότι το ελληνικό ευρώ (λόγω υψηλότερου πληθωρισμού, έγινε το πιο σκληρό ευρώ της ευρωζώνης). Υπήρχε δηλαδή πολλαπλή υπερτίμηση της πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας της Ελλάδας έναντι όλων των βασικών εμπορικών της εταίρων, διογκώνοντας το εμπορικό έλλειμμα. Ουσιαστικά, ήδη από το όταν μπήκαμε στο ευρώ, η δραχμή, ήταν υπερτιμημένη, λόγω της ανάλογης πολιτικής της σκληρής δραχμής, μια που και τότε το εξωτερικό έλλειμμα πλησίαζε το 8% του ΑΕΠ.

Αν δεν ήμασταν στο ευρώ θα είχε γίνει διολίσθηση-υποτίμηση¹ της δραχμής και τα πράγματα θα έμπαιναν σε ισορροπία. Αντίθετα λόγω της συμμετοχής στο ευρώ, τόσο ο ιδιωτικός τομέας όσο και ο δημόσιος τομέας αντιμετώπιζαν την εμπιστοσύνη των αγορών και των ξένων αποταμιευτών. Οι τράπεζες γέμισαν με ξένες καταθέσεις, ενώ ο δημόσιος τομέας δανειζόταν (όπως είπαμε και παραπάνω) με μηδενικά ή και αρνητικά πραγματικά επιτόκια. Ένα μεγάλο μέρος του εμπορικού ελλείμματος ισοφαρίζονταν από τον δανεισμό του δημόσιου τομέα από το εξωτερικό. Το 80% του δημόσιου χρέους πέρασε σε χέρια ξένων και σε γαλλικές και γερμανικές κ.α. τράπεζες. Ο δανεισμός και η υψηλή ισοτιμία στρέβλωσε σε σημαντικό βαθμό και την οικονομία με αποκορύφωμα την φούσκα στα ακίνητα.

Είναι εντυπωσιακό ότι η Ελλάδα χρεοκόπησε σε μια εποχή που για χρόνια δανειζόταν με μηδενικά ή αρνητικά πραγματικά επιτόκια. Πρόκειται για παραλογισμό, που μόνο η ΟΝΕ μπορούσε να δημιουργήσει.

Όταν ξεκίνησε η κρίση, οι αγορές έριξαν τα βλέμματά τους στα ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή στα ελλείμματα ανταγωνιστικότητας των χωρών του Νότου και όχι στο ύψος του δημόσιου χρέους. Παράδειγμα η Ισπανία, που είχε δημόσιο χρέος μικρότερο και από την Γερμανία και πολύ κάτω και από αυτό της συνθήκης του Μάαστριχτ (60% του ΑΕΠ).

Η κρίση λοιπόν στην Ελλάδα οφείλεται στην σχέση κέντρου-περιφέρειας, στις διαφορές ανταγωνιστικότητας στην ΟΝΕ, και η πατρίδα μας ως η πιο αδύναμη οικονομία του Νότου πληρώνει και το πιο μεγάλο τίμημα.

Παραμύθι νο 5: «Θα έρθουν Ξένες Επενδύσεις που θα φέρουν την ανάκαμψη»

Η Αλήθεια: «Καμία οικονομία δεν σώνεται από Ξένες Επενδύσεις, χρειάζεται δικό της σχέδιο, και αυτές που γίνονται στην Ελλάδα είναι επιβλαβείς για την οικονομία»

Μία οικονομία, σε όση λιτότητα και εάν εξαναγκαστεί, δεν δύναται να στηριχτεί μόνο σε Άμεσες Ξένες Επενδύσεις (ΑΞΕ). Δεν υπάρχει κανένα τέτοιο ιστορικό παράδειγμα χώρας. Αντιθέτως, μάλιστα, οι ΑΞΕ είναι καταρχήν επιβλαβείς για την Ελλάδα, διότι δεν πρόκειται (και θα πρόκειται) για επενδύσεις εξαγοράς δημόσιων και ιδιωτικών επιχειρήσεων ή υποδομών, μειώνοντας μεσοχρονίως-μακροχρονίως τα έσοδα του δημοσίου τομέα και αποστραγγίζοντας περαιτέρω την οικονομία, δια της ελεύθερης (ελέω και «Μάαστριχτ»!) εξαγωγής κερδών στο εξωτερικό. Και δεν θα πρέπει να ξεχνούμε ότι: Πρώτον, ακόμα και κατά τα «χρυσά χρόνια» του ευρώ, οι ΑΞΕ συνέβαλαν κατά λιγότερο από 0.5% στη χρηματοδότηση του ελλείμματος του ελληνικού Ισοζυγίου Τρεχουσών Συναλλαγών. Δεύτερον, οι μεγαλύτερες από αυτές τις επενδύσεις ήταν τύπου εξαγοράς ελληνικών μονάδων παραγωγής υπηρεσιών. Τρίτον, ούτε ο Μαρκεζίνης, πριν και μετά την – κατά τα λοιπά – επιτυχημένη εξωτερική υποτίμηση του 1953, και παρά τα συσταλτικά μέτρα οικονομικής πολιτικής που εφαρμόστηκαν, μπόρεσε να προσελκύσει σημαντικές ΑΞΕ.

(1): Ενδεικτικά αναφέρω ότι το μέσο έλλειμμα του Ισοζυγίου Τρεχουσών Συναλλαγών ήταν: 1960-1970 (-2, 6), 1970-1980 (-3,9), 1980-1985 (-5,5), 1985-1990 (-3,1), 1990-1995 (-1,4). Μετά την συνθήκη του Μάαστριχτ άρχισε η πολιτική της σκληρής δραχμής για να μειωθεί ο πληθωρισμός και να μπούμε στην ΟΝΕ. Εκεί άρχισε ο φαύλος κύκλος (που οδήγησε εντός ΟΝΕ, στην χρεοκοπία) σκληρή δραχμή-εμπορικό έλλειμμα-δανεισμός από το εξωτερικό- αύξηση της διαρροής τόκων στην αλλοδαπή που κατέληξε στα πρωτοφανή ελλείμματα του Ι.Τ.Σ, στο 7,61% πριν μπούμε επίσημα στο ευρώ, με κορύφωση το 15% του 2007-2008. Εκεί πια τελείωσε η ψευδαίσθηση της «χρυσής» εποχής της συμμετοχής μας στην ΟΝΕ και ξεκίνησε η πραγματικότητα της σκληρής προσαρμογής, μιας αδύναμης οικονομίας στους πιο σκληρούς κανόνες του απόλυτου νεοφιλελευθερισμού που επικρατούν παγκόσμια, δηλαδή μέσα στον ισχυρό πυρήνα της ζώνης της υπερπαγκοσμιοποίησης (Ε.Ε.).

πηγη: iskra.gr

ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΛΑΦΡΟΣ

H Ελλάδα 5η στην λίστα της μεγαλύτερης φτώχειας το 2018

Και πιο φτωχή από πέρυσι.

Στον «Κατάλογο της Μιζέριας» που καταρτίζει το οικονομικό πρακτορείο Bloomberg βάσει στατιστικών στοιχείων, η Ελλάδα κατείχε την 6^η θέση το 2017, μετά την Βενεζουέλα, την Αίγυπτο, την Αργεντινή, την Νότιο Αφρική και την Ουκρανία.

Εφέτος, στην ίδια σειρά μεγαλύτερης δυστυχίας, η Ελλάδα βυθίζεται ακόμη βαθύτερα από την Ουκρανία στην 5^η θέση, κατά τις προβλέψεις του Bloomberg, του οποίου οι ανακοινώσεις απολαύουν θρησκευτικού σεβασμού στον φιλελεύθερο Δυτικό κόσμο.

Μ. Στ.

– του Δημήτρη Μηλάκα

Διαλύονται  βαθμιαία οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν σε Λευκωσία και Αθήνα για την υποτιθέμενη   και μάλιστα εξασφαλισμένη έξωθεν υποστήριξη προκειμένου να ολοκληρωθεί η διαδικασία έρευνας και εκμετάλλευσης των  πλούσιων κοιτασμάτων στην Κυπριακή ΑΟΖ.

Εταίροι (Ευρωπαίοι) και σύμμαχοι (Αμερικανοί) λαμβάνουν υπόψη τους πολύ σοβαρά την  έμπρακτη απόφαση της Αγκυρας να διασφαλίσει  αυτά που θεωρεί μείζονα συμφέροντά της στην Κύπρο και το Αιγαίο.

Η έμπρακτη «διακήρυξη» των τουρκικών  θέσεων εκδηλώνεται με τη βοήθεια του τουρκικού στόλου:

1. στα Ιμια με την επίδειξη ισχύος, σαν αυτή της προσπάθεια εμβολισμού ελληνικού πλοίου της ακτοφυλακής

2. στην Κυπριακή ΑΟΖ με την δέσμευση περιοχών για στρατιωτικές ασκήσεις εντός της κυπριακής ΑΟΖ έτσι ώστε να παρεμποδιστεί η  εξέλιξη των ερευνών

 Στην πρώτη περίπτωση (στα Ίμια) με την κορύφωση του επεισοδίου εμβολισμού του ελληνικού πλοίου  η Αγκυρα επανέφερε/ υπενθύμισε τα συμφωνηθέντα  του 1996. Τότε η κυβέρνηση Σημίτη (υπουργός εξωτερικών Πάγκαλος) είχαν αποδεχτεί εγγράφως (επιστολή αμερικανού ΥΠΕΞ Κρίστοφερ) ότι στα Ιμια δεν θα υπάρχουν στρατιώτες, σημαίες και τα πλοία θα απομακρυνθούν και δεν θα επιστρέψουν. Με άλλα λόγια, η Αγκυρα υπενθύμισε τα κέρδη της από τη ν κρίση του 1996 που μετέτρεψαν το ελληνικό έδαφος των Ιμίων σε γκρίζα ζώνη.

Ανάλογη είναι η τακτική που ακολουθεί η Τουρκία σήμερα στην Κυπριακή ΑΟΖ καθώς με την χρησιμοποίηση στρατιωτικών μέσων (στόλου) κατοχυρώνει αυτά που θεωρεί ως δικαιώματά της στην περιοχή. Δηλαδή, απαγορεύει την εκμετάλλευσή τους από την Κυπριακή Δημοκρατία.

Αθήνα  και Λευκωσία, προφανώς, έπραξαν τα δέοντα ενημερώνοντας εταίρους και συμμάχους. Ωστόσο, οι διαπιστώσεις από τις μέχρι τώρα επικοινωνίες είναι (αναμενόμενες)  απογοητευτικές. Στην πράξη οι Ευρωπαίοι (και οι Αμερικανοί) δεν εμφανίζονται διατεθειμένοι να  αμφισβητήσουν έμπρακτα την απόφαση της Τουρκίας να εμποδίσει τις έρευνες, κατ αρχήν στο οικόπεδο 3 (συμφερόντων της Ιταλικής ΕΝΙ) της Κυπριακής  ΑΟΖ.

Η στάση των εταίρων και συμμάχων δημιουργεί ανησυχία στην Αθήνα καθώς η ελληνική κυβέρνηση έχει επενδύσει πολλά στην αναβάθμιση της ελληνοαμερικανικής στρατηγικής συνεργασίας. Μάλιστα, η ελληνική κυβέρνηση στο όνομα αυτής της αναβάθμισης καλείται να καταβάλει κόστος (συμβιβασμός με την ΠΓΔΜ και ένταξη αυτής της χώρας στο ΝΑΤΟ)  χωρίς  ανταλλάγματα, όπως αποδεικνύεται…

Πηγή: topontiki.gr

Περισσότεροι από 15.000 επιστήμονες από 184 χώρες, μεταξύ των οποίων 40 από την Ελλάδα, συνυπογράφουν μια προειδοποίηση προς την ανθρωπότητα, σχετικά με τους μεγάλους περιβαλλοντικούς και άλλους κινδύνους που απειλούν τη Γη.

Ουσιαστικά πρόκειται για μια ανανέωση, μετά από 25 χρόνια της ανάλογης προειδοποίησης, που το 1992 είχε απευθύνει η Ένωση Ανησυχούντων Επιστημόνων και την οποία είχαν υπογράψει τότε οι περισσότεροι εν ζωή νομπελίστες και πάνω από 1.700 άλλοι επιστήμονες. Η πρώτη εκείνη έκκληση μιλούσε για την επερχόμενη «τεράστια ανθρώπινη αθλιότητα» και έναν πλανήτη «ανεπιστρεπτί ακρωτηριασμένο».

Το νέο «καμπανάκι» με τίτλο «Δεύτερη προειδοποίηση των επιστημόνων του κόσμου προς την ανθρωπότητα» που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «BioScience», επισημαίνει ότι, με εξαίρεση τη βελτίωση της τρύπας του όζοντος και τη σχετική προώθηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, οι εξελίξεις μέσα στην τελευταία 25ετία δεν είναι καθόλου θετικές.

Μεταξύ άλλων, ανάμεσα στις δύο προειδοποιήσεις, όπως γράφουν, έχει υπάρξει μια μείωση κατά 26% στην ποσότητα του πόσιμου νερού που είναι διαθέσιμο ανά κεφαλή διεθνώς, μια αύξηση κατά 75% στην έκταση των νεκρών ζωνών των ωκεανών, μία απώλεια σχεδόν τριών δισεκατομμυρίων στρεμμάτων δασικής γης (που τα περισσότερα μετατράπηκαν σε γεωργικές καλλιέργειες), μία συνεχής αύξηση των εκπομπών των «αερίων του θερμοκηπίου και των παγκόσμιων θερμοκρασιών, μια περαιτέρω αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού, μία μείωση κατά σχεδόν 30% στους αριθμούς των θηλαστικών, ερπετών, αμφίβιων, πουλιών και ψαριών κά.

«Η ανθρωπότητα δεν κάνει τα επείγοντα βήματα που χρειάζονται για να διασφαλίσει την επαπειλούμενη βιόσφαιρά μας» αναφέρουν οι χιλιάδες επιστήμονες και τονίζουν ότι στη συντριπτική πλειονότητά τους οι απειλές που είχαν επισημάνει το 1992, όχι μόνο παραμένουν, αλλά «οι περισσότερες, με ανησυχητικό τρόπο, χειροτερεύουν».

Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον καθηγητή Ουίλιαμ Ριπλ του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Όρεγκον, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, ότι αν και η δεύτερη προειδοποίησή τους δεν εισακουσθεί, θα υπάρξουν δυσοίωνες συνέπειες, όπως η καταστροφική απώλεια της βιοποικιλότητας, η κλιματική αλλαγή, η αποψίλωση των δασών, η λειψυδρία, ο υπερπληθυσμός και η εξαθλίωση ολοένα περισσότερων ανθρώπων.

«Σύντομα», υπογραμμίζουν, «θα είναι πια πολύ αργά για να αλλάξουμε πορεία και ήδη ο χρόνος μας εξαντλείται. Πρέπει να αναγνωρίσουμε στις καθημερινές ζωές μας και στους θεσμούς της διακυβέρνησής μας ότι η Γη με όλες τις μορφές της ζωής είναι το μόνο μας σπίτι».

Όπως αναφέρουν, θα χρειασθεί μεγάλη πίεση από την κοινή γνώμη για να πεισθούν οι πολιτικοί ηγέτες να αναλάβουν διορθωτικές πρωτοβουλίες προς τη σωστή κατεύθυνση, με στόχο την αποτελεσματικότερη προστασία της φύσης, τον οικογενειακό προγραμματισμό και τον έλεγχο των γεννήσεων, την καλύτερη εκπαίδευση, ιδίως των γυναικών, την υγιεινή διατροφή με έμφαση στη φυτοφαγία, την ευρύτερη υιοθέτηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και άλλων «πράσινων» τεχνολογιών κα.

Οι επιστήμονες έκαναν γνωστό, ότι συνέστησαν μια νέα ανεξάρτητη διεθνή οργάνωση, τη Συμμαχία των Επιστημόνων του Κόσμου (Alliance of World Scientists) για να ενισχύσουν τη συλλογική φωνή τους και να ευαισθητοποιήσουν καλύτερα την παγκόσμια κοινή γνώμη.

ΠΗΓΗ: tvxs.gr

-του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

Η ελληνική κυβέρνηση βγήκε στις αγορές και πήρε νέα δάνεια. Ο οίκος «Fitch» αναβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας. Η Μέρκελ ανακοίνωσε ότι «τελειώνουν τα μνημονία και ο Τσίπρας όπου σταθεί και όπου βρεθεί υπόσχεται  ότι «η ανάπτυξη ή θα είναι δίκαιη ή δεν θα υπάρξει». Μέσα σε αυτό το τεχνικό κλίμα «πανηγυρισμών» και «αισιοδοξίας» υπάρχει και μια άλλη πραγματικότητα. Αυτή που καταγράφει ότι στη χώρα το 1/3 των εργαζομένων «ζει» με μισθούς των 327 ευρώ το μήνα! 

Τα επίσημα στοιχεία του ΕΦΚΑ που δόθηκαν πρόσφατα στη δημοσιότητα και αφορούν τη μισθωτή εργασία στην Ελλάδα για τον περασμένο Μάιο είναι αποκαλυπτικά των τραγικών συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί για μεγάλο μέρος των εργαζόμενων.

Από την επεξεργασία των Αναλυτικών Περιοδικών Δηλώσεων (ΑΠΔ) που υποβλήθηκαν το Μάιο του 2017 προκύπτει ότι στην Ελλάδα αυξάνονται με τη μορφή «χιονοστιβάδας» οι ευέλικτες μορφές εργασίας. Συγκεκριμένα με καθεστώς μερικής ή εκ περιτροπής εργασίας,  δούλευαν 636.424 εργαζόμενοι, με μισθό μόλις 389,65 ευρώ το μήνα μεικτά ή 327 ευρώ «καθαρά»!

Από το σύνολο των 2,1 εκατ. μισθωτών εργαζομένων στη χώρα μας, οι 636 χιλιάδες εργάζονται με καθεστώς μερικής απασχόλησης και αμείβονται με μέσο μισθό 327 ευρώ!

Μάλιστα σε σχέση με τον Απρίλιο του 2017 οι εργαζόμενοι με ελαστικές μορφές εργασίας αυξήθηκαν κατά 24.810, ενώ σε σχέση με το Μάρτιο αυξήθηκαν κατά 54.384!

Επίσης βάσει των στοιχείων του ΕΦΚΑ προκύπτει ότι το Μάιο υποβλήθηκαν και επεξεργάστηκαν ΑΠΔ από 252.847 κοινές επιχειρήσεις και 5.298 από οικοδομοτεχνικά έργα. Ο αριθμός των ασφαλισμένων οι οποίοι έχουν δηλωθεί στις ΑΠΔ ανέρχεται σε 2.055.456, εκ των οποίων 2.032.829 σε κοινές επιχειρήσεις και 22.627 σε οικοδομοτεχνικά έργα.

Στο σύνολο των ασφαλισμένων, η μέση απασχόληση είναι 21,21 ημέρες, στους ασφαλισμένους στις κοινές επιχειρήσεις 21,29 και στους ασφαλισμένους στα οικοδομοτεχνικά έργα 14,26. Στο σύνολο των κοινών επιχειρήσεων, σε ασφαλισμένους με πλήρη απασχόληση, το μέσο ημερομίσθιο ανήλθε στα 49,60 ευρώ και ο μέσος μισθός στα 1.152,19 ευρώ. Αντίστοιχα, στη μερική απασχόληση, ανήλθαν στα 23,48 ευρώ και 389,65 ευρώ. Στα οικοδομοτεχνικά έργα, το μέσο ημερομίσθιο διαμορφώθηκε στα 42,07 ευρώ και ο μέσος μισθός στα 599,92 ευρώ.

Στις κοινές επιχειρήσεις, η μέση απασχόληση και το μέσο ημερομίσθιο έχουν υπολογιστεί για τις ασφαλιστέες ημέρες, ενώ στα οικοδομοτεχνικά έργα για τις πραγματοποιηθείσες ημέρες.

Στις επιχειρήσεις με λιγότερους από 10 μισθωτούς, το μέσο ημερομίσθιο πλήρους απασχόλησης ανέρχεται στο 64,43% του μέσου ημερομισθίου των ασφαλισμένων σε επιχειρήσεις με πάνω από 10 μισθωτούς, ενώ ο μέσος μισθός ανέρχεται σε 60,25%. Το μέσο ημερομίσθιο των γυναικών στις κοινές επιχειρήσεις με πλήρη απασχόληση αντιπροσωπεύει το 86,88% του αντίστοιχου ημερομισθίου των ανδρών, ενώ στη μερική απασχόληση το 94,95%.

Τα συγκεκριμένα στοιχεία αποτυπώνουν το καθεστώς εκμετάλλευσης που έχει επιβληθεί στη χώρα σε βάρος του εργαζόμενου λαού. Χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, αμείβονται με μισθούς μικρότερους και από το επίδομα ανεργίας των 360 ευρώ. Οι διάφορες μορφές ελαστικής απασχόλησης έχουν μετατρέψει χιλιάδες ανθρώπους σε σύγχρονους «δούλους», αφού πλέον δεν μπορούν να καλύψουν ούτε τις βασικές ανάγκες τους. Τι ακριβώς να «αναπτύξουν» άραγε οι  636.424 εργαζόμενοι, με μηνιάτικο 327 ευρώ το μήνα; Περί ποιας «δίκαιης ανάπτυξης» μιλά ο Τσίπρας; Σε ποιους μισθούς θα στηριχθούν οι επενδύσεις που υπόσχεται να φέρει ο Μητσοτάκης; Μήπως πρόκειται να καταργήσουν τους αντεργατικούς νόμους που ισοπεδώνουν μισθούς και μεροκάματα;

Όχι. Γιατί ακριβώς υπηρετούν ένα εκμεταλλευτικό σύστημα, που στηρίζεται σε ένα βασικό «νόμο» την ολοένα και μεγαλύτερη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης ή όπως χαρακτηριστικά έγραψε ο Μαρξ:  «H μόνιμη τάση του κεφαλαίου είναι να υποβιβάσει τους εργάτες ίσαμε το μηδενικό επίπεδο» (Κ. Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τόμος πρώτος, σελίδα 621).

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

του Αλέξανδρου Καπακτσή

Άρχισαν με αναδιάταξη όχι μόνο των στρατιωτικών στόχων και  προτεραιοτήτων αλλά και αύξηση κατά 14% των στρατιωτικών τους δαπανών.

Παράλληλα και για να εξυπηρετηθεί η νέα στρατηγική προτάθηκε μια συνολική αναδιάρθρωση των στρατιωτικών δυνάμενων, μέσων και φιλοσοφία χρήσης τους. Στα πλαίσια αυτά πρόσφατα δημοσιεύτηκε η πυρηνική στρατιωτική πολιτική τους (Nuclear Posture Review) προσαρμοσμένη στους στόχους της νέας τους στρατηγικής.

Με τη νέα πυρηνική στρατιωτική πολιτική τους οι ΗΠΑ ξεκινούν από μερικές ανατριχιαστικές παραδοχές:

1.   Απορρίπτουν ρητώς μια «πολιτική μη πρώτης χρήσης» πυρηνικών όπλων

2.   Απορρίπτουν μια πολιτική «με αποκλειστικό σκοπό», τα πυρηνικά όπλα να χρησιμοποιηθούν για την αποτροπή μόνο πυρηνικών επιθέσεων.

3.   Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα πυρηνικά όπλα ως απάντηση σε “σημαντικές μη πυρηνικές στρατηγικές επιθέσεις”.

4.   Επίσης θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν πυρηνικά όπλα ως απάντηση σε «επιθέσεις (μη πυρηνικές) εναντίον αμερικανικών, συμμαχικών ή συνεργάσιμων άμαχων πληθυσμών ή υποδομών».

5.   Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα επιδιώξουν την επικύρωση της συνθήκης για την πλήρη απαγόρευση των πυρηνικών δοκιμών

6.   Τέλος, η Ανασκόπηση απορρίπτει τη Συνθήκη για την Απαγόρευση των Πυρηνικών Όπλων.

Σαν δικαιολογία για όλα τα παραπάνω είναι η αποτρεπτική δυνατότητα που δίνει η χρήση πυρηνικών όπλων σε μια ευρεία επίθεση της Ρωσίας με συμβατικά όπλα. 

Το γεγονός δηλαδή ότι θα χρησιμοποιήσουν πυρηνικά στο πεδίο της μάχης θεωρούν ότι είναι αρκετό για να τιθασεύσουν την «επιθετικότητα» της Ρωσίας αλά και άλλων χωρών από το Ιράν και την Κορέα έως την Κίνα.

Για το σκοπό αυτό χρειάζονται πυρηνικά όπλα χαμηλής απόδοσης, δηλαδή περίπου ή χαμηλότερης ισχύος από τη βόμβα που έριξαν στην Χιροσίμα.

Επίσης χρειάζεται για την μεταφορά τους να ξαναενεργοποιηθούν οι πύραυλοι κρουζ ως φορείς τους αφού αποσύρθηκαν από τέτοια χρήση από την προηγούμενη κυβέρνηση.

Ακόμη κρίνεται απαραίτητο η ανάπτυξη πυραύλων μεταφοράς των πυρηνικών όπλων χαμηλής ισχύος από πυραύλους θαλάσσης-αέρος και ειδικότερα από υποβρύχια ώστε να μην γίνεται αντιληπτή η μεταφορά τους σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. 

Τα μίνι πυρηνικά που εξελίσσουν μαζί με τα σούπερ-μίνι που μπορεί να μεταφέρει ακόμη και ένας στρατιώτης κάνουν τον πυρηνικό εφιάλτη άμεσα πιθανό.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι ήδη στις 25 Ιανουαρίου αμερικανοί ατομικοί επιστήμονες έφεραν το δείκτη του λεγόμενου «Ρολογιού της Αποκάλυψης» στα 2 λεπτά πριν από την καταστροφή του πλανήτη, αλλά τώρα πρέπει να τον πάνε πιο κοντά…

Όπως όλοι καταλαβαίνουν οι ΗΠΑ προβάλλοντας το πιο αδίστακτο πρόσωπο τους και παίρνοντας μέτρα “περιορισμένου” πυρηνικού πολέμου ελπίζουν να καταστήσουν όμηρο της ηγεμονίας τους όλο τον πλανήτη.

Το γεγονός ότι διακηρύσσουν ότι δεν έχουν καμιά αναστολή στη χρήση των πυρηνικών όπλων δημιουργεί κύματα ανατριχίλας σε όλο τον πλανήτη. Με δηλώσεις τους ηγέτες από όλο τον κόσμο καταδίκασαν το νέο επιθετικό δόγμα.

«Η απόφαση των ΗΠΑ δείχνει ότι μπαίνουμε σε νέο σπιράλ πυρηνικών εξοπλισμών και η Ευρώπη ξαναγίνεται ευάλωτη, όπως στον Ψυχρό Πόλεμο. Γι’ αυτό πρέπει επειγόντως οι Ευρωπαίοι να αναλάβουμε πρωτοβουλίες υπέρ του πυρηνικού αφοπλισμού», δήλωσε φανερά ανήσυχος ο Γερμανός ΥΠΕΞ, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ.

Ο Ιρανός ομόλογός του, Τζαβάντ Ζαρίφ, τόνισε πως το έγγραφο 75 σελίδων του αμερικανικού Πενταγώνου «φέρνει την ανθρωπότητα ακόμη πιο κοντά στην εξαφάνιση», ενώ ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας, Σεργκέι Λαβρόφ, εξέφρασε την «βαθιά απογοήτευσή του» για το οξύ αντιρωσικό πνεύμα που το διαπνέει.

Η Κίνα από την πλευρά της κάλεσε τις ΗΠΑ να εγκαταλείψουν την επικίνδυνη νοοτροπία του Ψυχρού Πολέμου, να σεβαστούν τις διεθνείς συνθήκες αφοπλισμού και να κατανοήσουν πως η οικοδόμηση του κινεζικού οπλοστασίου έχει καθαρά αμυντικό χαρακτήρα.

Οι αντιδράσεις και μέσα στις ΗΠΑ είναι έντονες.

Αυτό που δεν αναφέρεται είναι ότι έχουμε ήδη πάνω από 1.000 πυρηνικές κεφαλές στο οπλοστάσιό μας με επιλογές χαμηλής απόδοσης, για να μην πούμε τίποτα από το γεγονός ότι όσο περισσότερα πυρηνικά όπλα εισάγονται στον κόσμο, τόσο πιο πιθανό είναι ότι κάποια μέρα θα χρησιμοποιηθούν.

«Κάνοντας την υπόθεση ότι χρειαζόμαστε περισσότερες επιλογές χαμηλής απόδοσης, κάνουμε την υπόθεση ότι ο πρόεδρος αυτός χρειάζεται περισσότερες πυρηνικές ικανότητες στη διάθεσή του», δήλωσε η Alexandra Bell, πρώην ανώτερη σύμβουλος στο υπουργείο Εξωτερικών και σημερινή υπεύθυνος πολιτικής στο «Κέντρο Ελέγχου και μη Διάδοσης Οπλισμού.

Ακόμη από τον Ιούνιο, ο Hans Kristensen, διευθυντής του προγράμματος πυρηνικής πληροφόρησης της Ομοσπονδίας Αμερικανών επιστημόνων, έγραψε ότι «ο καθένας μπορεί να βρει ένα σενάριο που απαιτεί ένα νέο όπλο. Αυτό που λείπει από τη συζήτηση είναι γιατί οι υπάρχουσες και προγραμματισμένες δυνατότητες δεν επαρκούν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ήδη ευέλικτες πυρηνικές δυνάμεις, προηγμένες συμβατικές δυνατότητες, προσαρμοσμένα σχέδια πολέμου και κεφαλές χαμηλής απόδοσης στο οπλοστάσιό τους». Η ανησυχία για τη χρήση πυρηνικών όπλων από τον Τραμπ είναι εμφανής ακόμη και σε κυβερνητικούς κύκλους.

Η ανησυχία πρέπει να μετατραπεί σε αντίδραση από τους λαούς του κόσμου.

Η κυβέρνηση των Σύριζα-ΑΝΕΛ δεν τόλμησε να ψελλίσει ούτε καν δυο κουβέντες για ξεκάρφωμα. Αντιθέτως!

Οι γελοίοι κυβερνητικοί εταίροι Τσίπρας και Καμένος που έφεραν το ΝΑΤΟ, δηλαδή τους Αμερικανούς να εποπτεύουν τα νερά του Αιγαίου, που διευρύνουν τη λειτουργία και τις δυνατότητες των αμερικανικών βάσεων στη χώρα μας, που είναι πρόθυμοι να παραχωρήσουν νέα βάση στην Κάρπαθο είναι και επικίνδυνοι. Αφού υπηρετούν με σχολαστικότητα τον οικονομικό Αρμαγεδώνα κατά του λαού μας με την υποτέλεια και τον δοσιλογισμό τους μπορεί να φέρουν και τον πραγματικό πόλεμο στην πόρτα μας.

Μόνο ο λαός μας μπορεί να τους εμποδίσει σε αυτό.

Πηγή: eforipediada.blogspot.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Ας ξεκινήσουμε από την είδηση:

«Τα δύο τρίτα των υποστηρικτών του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD) τάσσονται υπέρ του σχηματισμού κυβέρνησης συνασπισμού με τους συντηρητικούς υπό την Ανγκελα Μέρκελ, σύμφωνα με δημοσκόπηση».

 Ως γνωστόν οι εκλογές στη Γερμανία έγιναν τον Σεπτέμβριο του 2017, αλλά κυβέρνηση δεν έχει ακόμη σχηματιστεί.

Τι δράμα και αυτό…

Τα αστικά κόμματα,  αυτο-προσδιοριζόμενα ως  «κόμματα εξουσίας», διαμορφώθηκαν ιστορικά για να κυβερνούν ακριβώς στο αστικό πλαίσιο.

Στήριζαν τον αστικό κόσμο σε κάθε χώρα και στηρίζονταν σε αυτόν.

Έτσι η αυτονόητη ιδιότητα κυβερνησιμότητας ήταν ταυτόσημη ακριβώς με την επίδειξη του διαχειριστικού χαρακτήρα του προγράμματός τους, δηλαδή του ορθολογικού σχεδιασμού της εκάστοτε πολιτικής διακυβέρνησης, μέσα στα επιτρεπόμενα όρια του καθεστώτος.

Απλός κανόνας, όσο και σκληρός:«Για να είσαι δεκτός/ικανός για σχηματισμό κυβέρνησης, πρέπει να έχεις πρόγραμμα/πολιτική εντός του υφιστάμενου πλαισίου».

Σε συνθήκες όμως αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής αστικής δημοκρατίας, γενικού εκλογικού δικαιώματος και «κοινωνικού συμβολαίου» συναίνεσης, η διάκριση και αντίστοιχη επιλογή του ενός ή του άλλου αστικού κόμματος, προϋποθέτει  την ύπαρξη ορατών διαφορών στα προγράμματά τους.

Αυτό ήταν και είναι  ένα «αναγκαίο κακό», λόγω της πίεσης των λαϊκών τάξεων για δημοκρατία και έλεγχο πάνω στις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις (ανεξάρτητα αν αυτό αποδεικνυόταν πάντα πολύ επισφαλές).

Ήταν όμως και είναι  και ένα «καλό» για την αστική δημοκρατία καθώς το επαναλαμβανόμενο μοτίβο «δυσαρέσκεια για το αστικό κόμμα που κυβερνάει-επιλογή του δημαγωγούντος αστικού κόμματος της αντιπολίτευσης», λειτουργούσε και λειτουργεί λυτρωτικά για το καθεστώς, διαμορφώνοντας αίσθηση δημοκρατίας και ελεύθερης επιλογής στις λαϊκές τάξεις. Ενσωματώνει μάλιστα συνήθως, ακόμη και τις αδύναμες αριστερές κομμουνιστικές τάσεις στον ένα από τους δύο αστικούς πόλους (συνήθως τον «δημοκρατικό»), με τη λογική «άμεση ανακούφιση τώρα και μετά βλέπουμε…».

Έλα μου όμως τώρα που τα πράγματα αλλάζουν.

Πρώτον, το αστικό σύστημα εξουσίας έχει διευρύνει τους μηχανισμούς οικονομικής και πολιτικής διακυβέρνησης, περιορίζοντας σε σημαντικό βαθμό τον ρόλο του κομματικού συστήματος, αλλά και της κυβέρνησης. Έτσι βλέπουμε ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες όπως τη Γερμανία τώρα ή την Ιταλία και το Βέλγιο παλιότερα, να μένουν μήνες ή και χρόνια χωρίς κυβέρνηση ή σε καθεστώς κυβερνητικής αστάθειας ή να κυβερνούνται από star του Hollywood  ή ακροδεξιούς  θαμώνες του Twitter και των οίκων ανοχής πολυτελείας (Ρήγκαν, Τραμπ) και παρόλα αυτά, όλα να δουλεύουν μια χαρά στην οικονομία.

Δεύτερον, η γενική τάση για καταβαράθρωση κάθε είδους κοινωνικών πολιτικών και η ανοιχτή ιδιωτικοποίηση και συρρίκνωση του ίδιου του «κράτους-λαφύρου», μειώνει δραματικά τα περιθώρια υποσχέσεων, εξαγγελιών και «παροχών» προς τα λαϊκά στρώματα.

Τρίτον, η ανάπτυξη διεθνών πολιτικο-οικονομικών θεσμών του κεφαλαίου, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση στη δική μας περίπτωση,  περιορίζουν όλο και πιο δραματικά το δημοσιονομικό και γενικά τον πολιτικό χώρο εντός του οποίου θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν οι διαφορές των αστικών κομμάτων και η λαϊκή επικύρωση της διαπάλης τους για την κυβέρνηση.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα;

Ένα φάντασμα πλανιέται πλέον πάνω από τα κεφάλια των αστικών διαχειριστικών κομμάτων σε κάθε χώρα. Το φάντασμα της πολιτικής αχρηστίας και περιθωριοποίησης.

Δείκτες αυτής της τάσης είναι πολλά πράγματα, όπως η τραγική μείωση των μελών και απονέκρωση της λειτουργίας των κομματικών κομμάτων ως οργανισμών λαϊκής οργάνωσης, η μεγάλη άνοδος της αποχής στις εκλογικές αναμετρήσεις, η άνοδος αντι-πολιτικών, ακροδεξιών ρευμάτων.

Δυστυχώς η πλήρης σχεδόν ηγεμόνευση της κοινοβουλευτικής λογικής και στην αριστερά στην Ευρώπη, δε δημιουργεί προς το παρόν όρους στροφής προς τα αριστερά, καθώς οι βασικές τάσεις στην αριστερά συμπαρασύρονται από τη γενική ανυποληψία του πολιτικού συστήματος, στο οποίο έτρεχαν να βρουν μια ζεστή θέση.

Ποια είναι η  ρεαλιστική απάντηση και άμυνα των αστικών κομμάτων σε αυτή την τάση; Μα οι «μεγάλοι συνασπισμοί» και οι κυβερνήσεις συνεργασίας, παρά την επίγνωση ότι όποιος προστρέχει σε αυτούς γρήγορα φθείρεται και τον τρώει η μαρμάγκα. Θα μπορούσε να συνοψιστεί και αλλιώς αυτή η τάση

» Κρατικοδίαιτοι διαχειριστές και κυβερνόπληκτοι σχηματισμοί όλου του κόσμου ενωθείτε!».

Πρακτικά αυτό σημαίνει πως  ότι και να ψηφίζει ο κόσμος, τελικά προκύπτει ένας πολύχρωμος μεγάλος συνασπισμός που εν πολλοίς θα επιβάλει μια δοσμένη αστική πολιτική σε διάφορες δοσολογίες και εκδοχές.

Τι έχουν να πουν  όλα αυτά άραγε για την ποικιλώνυμη αριστερά; Ακολουθώντας  το γενικό υπάρχοντα  ιδεολογικό συσχετισμό, το πιθανότερο είναι να διαμορφώνονται οι παρακάτω βασικές τάσεις.

Η πρώτη και δυστυχώς κυρίαρχη τάση, σηκώνει ψηλά τη σημαία της αστικής δημοκρατίας και διεκδικεί μια φαντασιακή αστική δημοκρατία χωρίς τις εκφυλιστικές της τάσεις που αναπτύσσονται εντός του σύγχρονου καπιταλισμού. Αυτή η ψευδεπίγραφη αριστερή πολιτική με ξένη σημαία, αργά ή γρήγορα καταλήγει σε πλήρη υποταγή (και κοινοβουλευτική) στον «δημοκρατικό» πόλο του αστικού πολιτικού συστήματος. Στην προβληματική της, κυριαρχεί κατά βάση η αναφορά στο ζήτημα της κυβέρνησης και της συμμετοχής σε αυτήν, ενώ το  αστικό κράτος και γενικά η συνολική οικονομική και πολιτική αστική εξουσία, εξαφανίζονται από το οπτικό πεδίο.

Η δεύτερη και αντανακλαστική της πρώτης πολιτική στάση, στο όνομα του κοινοβουλευτικού εκφυλισμού, εγκαταλείπει γενικά το πεδίο της πολιτικής και της πάλης ενάντια στην αστική πολιτική και ιδεολογία. Ματαιοπονεί σε ένα υποτιθέμενο καθαρό κοινωνικό, κινηματικό πεδίο, αναλώνεται σε κοινωνικά πειράματα «νησίδων» εναλλακτικής οικονομίας, για να καταλήξει τελικά από το παράθυρο (όταν τίθενται τα πολιτικά διλήμματα) στην υποταγή σε όποια από τα αστικά ή μικροαστικά κόμματα δηλώσουν κάποιο σεβασμό στο «κίνημα» ή/και στα «δικαιώματα μειονοτήτων». Συνήθως, στα ρεύματα αυτά ο γενικόλογος «αντικρατισμός» περισσεύει, ενώ η αντικυβερνητική πάλη, ως αιχμή ενάντια στη γενικότερη αστική πολιτική,  εξαφανίζεται.

Το ζητούμενο ωστόσο,  είναι η αναζήτηση μιας σύγχρονης εργατικής αντικαπιταλιστικής πολιτικής, που θα διεκδικεί τη συσπείρωση και κινητοποίηση δυνάμεων ταυτόχρονα γύρω από τα βασικά κοινωνικο-οικονομικά δικαιώματα των εργαζομένων και τις πολιτικές ελευθερίες και δημοκρατικά δικαιώματα ενάντια στον αστική πολιτική και τον σύγχρονο κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό.  Μια επαναστατική τακτική που θα οικοδομείται πρωτίστως στο πεδίο των κοινωνικών, ταξικών αγώνων, αλλά και της συνολικής άμεσης πολιτικής πάλης σε όλα τα πεδία. Με την επιδίωξη συμβολής  σε μια επαναστατική στρατηγική για την ανατροπή της αστικής εξουσίας και το σοσιαλισμό, μπορεί ταυτόχρονα να απαντάει από τη σκοπιά της εργατικής πολιτικής στο ζήτημα της διακυβέρνησης και της λαϊκής συμμετοχής/άσκησής τηςτ Στο πλαίσιο μιας νέου τύπου εργατικής, λαϊκής δημοκρατίας, που ο νέος αιώνας των επαναστάσεων θα φέρει ξανά στο προσκήνιο.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Η Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 100 χρόνια του Κόμματος μηδενίζει τη δράση του.

Γράφει ο Γιώργος Πετρόπουλος.

Στις 13 Ιανουαρίου, με τον Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου, δόθηκε στη δημοσιότητα η Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 100 χρόνια του κόμματος. Για όσους παρακολουθούν την πορεία του ΚΚΕ (αρθρογραφία, εκδόσεις βιβλίων κλπ) από τότε που άρχισε να αναθεωρεί σταδιακά και με δόσεις την ιστορία του- δηλαδή μετά τον θάνατο του Χαρίλαου Φλωράκη- η τωρινή διακήρυξη δεν αποτέλεσε έκπληξη αλλά την φυσιολογική εξέλιξη μιας προσχεδιασμένης και προσεκτικά εκτελεσμένης επιχείρησης για την πλήρη μετάλλαξη του κόμματος σε κάτι άλλο από αυτό που ήταν.

Φαίνεται πως η διακήρυξη αποτελεί ένα από τα τελευταία στάδια ολοκλήρωσης αυτής της πορείας καθώς, πιο αναλυτικά, οι τελευταίες πινελιές στο… έργο θα μπουν με την έκδοση του αναθεωρημένου πρώτου τόμου της κομματικής ιστορίας και την έκδοση του τρίτου τόμου αυτής που θα καλύπτει την περίοδο της μεταπολίτευσης.

Η δημοσιοποίηση της Διακήρυξης προκάλεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, κάποια καταγραφικά δημοσιεύματα αλλά και ορισμένα άλλα (στον Τύπο και στο διαδίκτυο) που μάλλον δεν άρεσαν στην ηγεσία του ΚΚΕ η οποία θέλει μεν να κάνει τη δουλειά της αλλά δεν της αρέσει να την ενοχλούν με δυσάρεστες γι’ αυτήν διαπιστώσεις που αποκαλύπτουν τις στοχεύσεις και τις επιδιώξεις της.

Κόμμα θυσιών για μία… χίμαιρα

Η Διακήρυξη αναγνωρίζει όλη την ηρωική και ανιδιοτελή πορεία του κόμματος στο παρελθόν- πριν δηλαδή το 1991-, την ακούραστη και αδάμαστη δράση μελών και στελεχών του και την ασυμβίβαστη προσήλωσή του στην υπόθεση της εργατικής τάξης και του σοσιαλισμού αλλά, ταυτόχρονα, θεωρεί πως όλα αυτά γίνονταν σε λάθος κατεύθυνση, με λάθος πρόγραμμα. Η θέση αυτή μάλιστα δεν αφορά μόνο το ΚΚΕ αλλά ολόκληρο το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Διαβάζουμε, για παράδειγμα, στις σελ. 11 και 12 της Διακήρυξης: «Η προσπάθεια του ΚΚΕ να μελετήσει τις εξελίξεις, να χαράξει και να υλοποιήσει αποτελεσματικά επαναστατική στρατηγική καθορίστηκε σε μεγάλο βαθμό από τις εκάστοτε στρατηγικές αντιλήψεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς και στη συνέχεια του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, του οποίου υπήρξε αναπόσπαστο, συνεπές τμήμα. Η ανάδειξη στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα, για μεγάλο διάστημα, λαθεμένων κριτηρίων για τον προσδιορισμό του χαρακτήρα της επανάστασης, όπως το χαμηλότερο επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων μιας καπιταλιστικής χώρας (και η ποσοτική υπεροχή των αγροτών) σε σχέση με το πιο υψηλό των ηγετικών δυνάμεων στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα καθώς και ο αρνητικός διεθνής συσχετισμός δυνάμεων, οδήγησαν στη στρατηγική των σταδίων, της διεκδίκησης μιας ουτοπικής ενδιάμεσης εξουσίας, μεταξύ της αστικής και της εργατικής και της στήριξης στο σχηματισμό κυβέρνησης στο έδαφος του καπιταλισμού».

Το συμπέρασμα που βγαίνει από την παραπάνω θέση είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού. Το ΚΚΕ έφτιαχνε προγράμματα που στηρίζονταν, κυρίως ή σε μεγάλο βαθμό, στις στρατηγικές αντιλήψεις της Διεθνούς και του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. Αυτές οι αντιλήψεις βασίζονταν σε λαθεμένα κριτήρια, άρα οδηγούσαν σε λαθεμένα συμπεράσματα. Από αυτά τα λαθεμένα συμπεράσματα προέκυψε ουτοπικός στρατηγικός στόχος, αυτός που η Διακήρυξη ονομάζει «ενδιάμεση εξουσία». Άρα η πάλη για έναν ουτοπικό στόχο ήταν μια αδιέξοδη πάλη, μια χίμαιρα. Το ίδιο, βεβαίως ισχύει και για το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα και όχι μόνο για το ΚΚΕ. Ολόκληρο το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα κινούνταν σε λάθος κατεύθυνση και αγωνιζόταν για έναν απραγματοποίητο στόχο, για μια ουτοπία.

Αλήθεια, πόση έπαρση χρειάζεται να έχει κανείς για να τοποθετείται έτσι απέναντι στο ΚΚΕ και στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα του 20^ου αιώνα; Πόσω μάλλον όταν αυτός δεν έχει να παρουσιάσει τίποτα- πέρα από αξιώματα- απέναντι στο θεωρητικό και πρακτικό έργο που παρήγαγαν, η Κομουνιστική Διεθνής, τα ΚΚ και το ΚΚΕ στον αιώνα που πέρασε. Ας κάνει κάποιος, με την σκέψη, μια απλή σύγκριση ανάμεσα στους παλιούς κομμουνιστές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και στη σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ για να διαπιστώσει για ποια μεγέθη γίνεται λόγος. Ποιοι σηκώνουν ανάστημα και σε ποιους.

Όλα ήταν… λάθος

Ας δούμε όμως αναλυτικότερα τι ακριβώς βγάζει λάθος για το παρελθόν η σημερινή ηγεσία.

1. Βγάζει λάθος την στρατηγική που είχε το κόμμα στο μεσοπόλεμο. Στην Διακήρυξη αυτό αναφέρεται ξεκάθαρα και αποτελεί επανάληψη παλιότερων διαπιστώσεων της ηγεσίας που με έναν τρόπο αναφέρονται και στον β’ τόμο του δοκιμίου της κομματικής ιστορίας που κυκλοφόρησε το 2011.
2. Βγάζει λάθος τον τρόπο με τον οποίο διεξήγαγε το κόμμα την πάλη στα χρόνια της κατοχής. Στην σελ. 9 της Διακήρυξης διαβάζουμε: «Το ΚΚΕ, κάτω από την επίδραση της στρατηγικής γραμμής του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος (π.χ. 7ο Συνέδριο της ΚΔ) και της στρατηγικής που είχε επεξεργαστεί το 1934 (6η Ολομέλεια) και το 1935 (6ο Συνέδριο), δεν μπόρεσε να συνδέσει στην πράξη τον ηρωικό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα με την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας, με αποτέλεσμα να μην ανταποκριθεί στις συνθήκες της επαναστατικής κατάστασης που διαμορφώθηκε στην Ελλάδα κατά την Απελευθέρωση». Απ’ αυτή την διατύπωση είναι ξεκάθαρο πως η επιλογή του μετώπου με την μορφή και το περιεχόμενο του ΕΑΜ ήταν λάθος για την τωρινή ηγεσία του ΚΚΕ. Άλλο συμπέρασμα δεν μπορεί να βγει αφού το ΕΑΜ ήταν η εφαρμογή- σε συνθήκες πολέμου- της μετωπικής πολιτικής που επεξεργάστηκε το 7^ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Το δε πρόγραμμά του που επιδίωκε να εφαρμόσει μέσα από το μέτωπο του ΕΑΜ ήταν το πρόγραμμα της 6^ης ολομέλειας του 1934, το οποίο οι σημερινοί ηγέτες το διαγράφουν ως λανθασμένο.
3. Βγάζει λάθος τον Δεκέμβρη και τον αγώνα του ΔΣΕ- όσα ηρωικά κι αν λέει κι όσες υποκλίσεις κι αν κάνει- αφού ήταν αγώνες αδιέξοδοι καθώς αδιέξοδη χαρακτηρίζεται η στρατηγική του κόμματος.
4. Βγάζει λάθος την ΕΔΑ την οποία χαρακτηρίζει «Σοσιαλδημοκρατική δύναμη» (Διακήρυξη, σελ. 10). Εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε ότι την ΕΔΑ την έφτιαξε και την καθοδηγούσε το ΚΚΕ. Ουδέποτε η ΕΔΑ έκανε κάτι παρά και ενάντια στο ΚΚΕ και στην πολιτική τακτική που είχε το κόμμα. Στην ΕΔΑ, στη βάση και στα καθοδηγητικά της όργανα, σε όλα τα επίπεδα κυριαρχούσαν οι κομμουνιστές. Την ευθύνη της καθοδήγηση της ΕΔΑ, στο εσωτερικό της χώρας, την είχαν μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ. Συνεπώς αν η ΕΔΑ ήταν σοσιαλδημοκρατική δύναμη, υλοποιώντας την πολιτική τακτική του ΚΚΕ, τότε και το ΚΚΕ ήταν μια σοσιαλδημοκρατική δύναμη που απλώς είχε στο πρόγραμμά του ως τελικό στόχο τον σοσιαλισμό. Αυτό μας λέει η σημερινή ηγεσία του κόμματος για όλη την πορεία του κόμματος στην μετεμφυλιακή περίοδο.
5. Βγάζει λάθος την πάλη του κόμματος στα χρόνια της δικτατορίας και της μεταπολίτευσης καθώς λάθος ήταν όλα τα προγράμματα του κόμματος που υιοθέτησε, η στρατηγική και η τακτική του. Στο πλαίσιο αυτό, λάθος ήταν και η κατάληξη του παλιού κόμματος μέχρι να έρθει η σημερινή ηγεσία που ως δια μαγείας ανακάλυψε την επαναστατική αλήθεια κι έσωσε την κατάσταση. Ποια ήταν η κατάληξη του παλιού κόμματος; Μα φυσικά ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου και η συμμετοχή στις κυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα (1989- 1991) Γράφει η Διακήρυξη (σελ. 13): «Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η γενικότερη προγραμματική αντίληψη του ΚΚΕ για τα στάδια και τις αντίστοιχες συμμαχίες οδήγησε τελικά στην επιλογή συγκρότησης του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου, που «διολίσθησε» σταδιακά σε έναν τρόπο λειτουργίας ενιαίου κόμματος. Η επιλογή της ίδρυσής του και η λαθεμένη συμμετοχή του στο σχηματισμό των αστικών κυβερνήσεων Τζανετάκη (ΝΔ και Συνασπισμός) και Ζολώτα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Συνασπισμός) εξέφραζαν την ενίσχυση του οπορτουνιστικού ρεύματος και ταυτόχρονα ενίσχυαν παραπέρα αυτό το ρεύμα στην καθοδήγηση και στις γραμμές του ΚΚΕ».
6. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ηγετικός πυρήνας της σημερινής καθοδήγησης- που καυχιέται ότι αποκατάστησε την επαναστατική φυσιογνωμία του ΚΚΕ- συμμετείχε στα ανώτατα κομματικά όργανά (ΚΕ, ΠΓ) της προηγούμενης περιόδου και ψήφιζε αναφανδόν όλες τις αποφάσεις που σήμερα κατακεραυνώνει, τουλάχιστον, ως λανθασμένες. Ο σημερινός πυρήνας της ηγεσίας που συμμετείχε στα παλιά κεντρικά καθοδηγητικά όργανα πρωταγωνίστησε για την υιοθέτηση της πολιτικής που σήμερα κατακεραυνώνει και δεν δίστασε να βρεθεί στην πρώτη γραμμή των διώξεων ενάντια σε όσους τότε διαφωνούσαν και με τη συγκρότηση του Συνασπισμού και με τη συμμετοχή στις κυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα. Αυτός ο πυρήνας στελεχών δεν θα πρέπει να απολογηθεί για όσα έκανε τότε και για όσα λέει τώρα; Ως τι έκανε όσα έκανε και ως τι κάνει όσα κάνει; Ως πέμπτη φάλαγγα μέσα στο κόμμα ή ως ένα μάτσο οπορτουνιστών που δεν είχε ποτέ αρχές αλλά κινούνταν πάντοτε με μόνο γνώμονα την κομματική του επιβίωση;

Γιατί κρατάνε τον τίτλο ενός κόμματος που απορρίπτουν;

Ας δεχτούμε πως η ηγεσία του ΚΚΕ έχει δίκιο σε αυτά που λέει. Ποιο λογικό συμπέρασμα εξάγεται;

Αφού το παλιό κόμμα ακολουθούσε μη επαναστατική γραμμή και το σημερινό είναι επαναστατικό η σχέση σημερινού και παλιού κόμματος δεν είναι σχέση συνέχειας αλλά σχέση πλήρους και συνολικής ρήξης. Άρα το σημερινό κόμμα είναι ένα εντελώς διαφορετικό κόμμα από το προηγούμενο όπως τα κόμματα της Κομμουνιστικής Διεθνούς ήταν εντελώς διαφορετικά κόμματα από αυτά της Β’ Διεθνούς.

Σ’ αυτή τη βάση, στη βάση των αντιλήψεων που περιέχοντα στην Διακήρυξη η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ οφείλει να απαντήσει σε ορισμένα ερωτήματα.

Ερώτημα πρώτο: Η ίδια και όσοι ασπάζονται τις απόψεις της- με την κριτική που κάνουν στο παρελθόν- θα επέλεγαν ποτέ, με τις τωρινές τους αντιλήψεις, να γίνουν μέλη του παλιού κόμματος; Κι αντιστρόφως, το παλιό κόμμα θα έκανε ποτέ μέλη του ανθρώπους που έχουν τις αντιλήψεις της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά «ΟΧΙ».

Ερώτημα δεύτερον: Γιατί η σημερινή ηγεσία θέλει να εμφανίζει το κόμμα στο οποίο ηγείται συνέχεια του παλιού; Γιατί κρατάει τον τίτλο του παλιού κόμματος και δεν διαχωρίζεται πλήρως από αυτό δοκιμάζοντας την τύχη της με τα δικά της φτερά, χωρίς να καπηλεύεται την ιστορία και τους αγώνες άλλων που κατά τη γνώμη της ήταν αδιέξοδοι και ουτοπικοί; Ο Λένιν, όταν διαπίστωσε τη χρεοκοπία της Β’ Διεθνούς, διαχώρισε πλήρως τη θέση του απ’ αυτήν και η νέα Διεθνής που δημιουργήθηκε ήταν απολύτως διακριτή από την προηγούμενη. Αυτός είναι ο δρόμος που ακολουθούν οι επαναστάτες που πιστεύουν στην δύναμη των ιδεών και των επεξεργασιών τους. Οι δικοί μας, όψιμοι επαναστάτες αφού πιστεύουν πως είναι τέτοιοι και όλοι οι άλλοι οπορτουνιστές γιατί δεν πράττουν το ίδιο;

Η απάντηση είναι απλή και εύκολη. Για δύο λόγους. Γιατί χωρίς το ιστορικό φορτίο του παλιού κόμματος η σημερινή ηγεσία με την πολιτική και τις απόψεις που έχει δεν θα είχε καμία πολιτική τύχη. Θα κατέληγε πολύ γρήγορα στα αζήτητητα. Ο δεύτερος λόγος αφορά στο γεγονός ότι θέλει να εμποδίσει κάθε προσπάθεια ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος ως ιστορική συνέχεια και τομή της ιστορικής του κληρονομίας. Θέλει να τελειώνει με το παλιό ΚΚΕ αλλά και με την τεράστια ιστορική συνεισφορά του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Κι ο μόνος τρόπος για να το καταφέρει είναι να εμφανίζεται η ίδια ως ο μοναδικός κληρονόμος και συνεχιστής μιας ιστορίας- σε πρακτικό και θεωρητικό επίπεδο- την οποία απορρίπτει και καταδικάζει.

Στην ιστορία του ΚΚΕ επιχειρήθηκε άλλη μια φορά στο παρελθόν ο έλεγχος του κόμματος κατ’ αυτό τον τρόπο. Τότε υπήρχε ισχυρό διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και ισχυρή κομματική ηγεσία και βάση που απέτρεψε τη μετάλλαξη βοηθούντος και του πολέμου. Σήμερα το βάρος της αποτροπής πέφτει στις πλάτες των απλών κομμουνιστών οι οποίοι πρέπει και να αναλάβουν την ευθύνη να υπερασπιστούν την ιστορική κληρονομιά τους, να την προστατεύσουν και να την συνεχίσουν.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

του Γιάννη Νικολακόπουλου

Η προσπάθεια αντιρρόπησης της φθίνουσας οικονομικής δραστηριότητας των ΗΠΑ με αυξανόμενη στρατιωτική δραστηριότητα σε επιλεγμένες περιοχές του πλανήτη βρίσκεται σε εξέλιξη. 

Το νέο στρατιωτικό δόγμα του Τραμπ (βλέπε σχετική αρθρογραφία στο ΚΟΜΜΟΝ)   ΕΔΩ συνδυάζει στρατιωτικές επεμβάσεις με την αρχή της Ανταγωνιστικής Διπλωματίας (Competitive Diplomacy). Όπου για τη δημιουργία ευνοϊκού περιβάλλοντος για τα αμερικανικά συμφέροντα στον κόσμο» αιχμή του δόρατος δεν είναι η αμοιβαιότητα συμφερόντων αλλά την «ηγετική στάση των Αμερικανών διπλωματών». ΕΔΩ

Στη περιοχή μας Δυτικά Βαλκάνια παρακολουθούμε σε αυτή τη φάση την εφαρμογή της Ανταγωνιστικής Διπλωματίας.

 Οι Αμερικάνοι έχοντας πολλούς -όλους πλην Σερβίας- συμμάχους στην περιοχή, συμπεριφέρονται στον καθέναν ξεχωριστά, σαν να μη τους είναι απαραίτητος, σαν να μην τον χρειάζονται. Ταυτόχρονα επιδιώκουν τη δημιουργία ρευστότητας στους κρατικούς σχηματισμούς της περιοχής. Αυτή εξάλλου η πολιτική της δημιουργίας «ρευστών κρατών - σύγχρονων προτεκτοράτων», «κρατών μη κρατών», προωθείται στη Συρία, στη Λιβύη, το Ιράκ κ.α.

 Φαίνεται πως οι Αμερικάνοι χρειάζονται να υπερβούν τους χρόνους που χρειάζονται τα εθνικά κράτη της περιοχής για ήπια προσαρμογή των πολιτικών τους στις αυξανόμενες νατοϊκές επιταγές. Απαιτήσεις που πολλές φορές, η ικανοποίησή τους συνεπάγεται υποστολή εθνικιστικών διακηρύξεων και συμπεριφορών. 

  Σε αυτή τη πραγματικότητα προστίθεται η αυξανόμενη απροσδιοριστία στην εξέλιξη του Τουρκικού ζητήματος που αδυνατεί να βρει σημείο ισορροπίας. Η επιθετικότητα της Τουρκικής πολιτικής είναι παράγοντας επιβίωσης της Τουρκίας στην εμπόλεμη κατάσταση της περιοχής. Τα επεισόδια στο Αιγαίο και στη περιοχή της Κύπρου ρέπουν σε νέου τύπου επιθετικές συμπεριφορές. Σήμερα γίνεται όλο και πιο φανερό ότι προσκόλληση της χώρας στο ΝΑΤΟ ή και το ίδιο το ΝΑΤΟ δεν είναι αποτρεπτικές σε τέτοιου τύπου επιθετικές κινήσεις.

  Ακόμη και η μονότονη -κυρίως από τον πρόεδρο κ. Παυλόπουλο- αναφορά περί Ευρωπαϊκών συνόρων, μόνο την αναπαραγωγή ενός ανιαρού πολιτικού λόγου μπορεί να εξυπηρετήσει στη δυναμικά διαμορφωνόμενη νέα αντιδραστικότερη πραγματικότητα στη περιοχή.

Η ανακοίνωση  από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τα γεγονότα στη περιοχή των Ιμίων επιβεβαιώνει ότι ανάβουν νέες φωτιές στη περιοχή και …περιμένουν να φουντώσουν για να παρέμβουν, στη λογική του …¨ευχαριστούμε Αμερική¨.

Σύμφωνα με την ΕΡΤ λοιπόν εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανέφερε πως «Τουρκία και Ελλάδα έχουν εδώ και καιρό παγιωμένα διπλωματικά κανάλια για την αντιμετώπιση θεμάτων του Αιγαίου. Ενθαρρύνουμε όλα τα μέρη να λάβουν μέτρα που θα αποκλιμακώσουν την τρέχουσα κατάσταση. Ως θέμα αρχής, οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν την κυριαρχία των χωρών της περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας και της Τουρκίας»…

Προς το παρόν, καλούμαστε από διάφορους… Φράγκους Φραγκούληδες -προπομπούς της νέας αντιλαϊκής επίθεσης που προετοιμάζεται-  να αυξήσουμε στρατιωτικές δαπάνες  διάρκεια  στρατιωτικής θητείας και να προετοιμαζόμαστε για στρατιωτικές,,,κινήσεις.

  Σε αυτό το περιβάλλον έχουν ¨σκάσει¨ τα ζητήματα του ¨Μακεδονικού¨ και της ¨Novartis¨.

 Οι ΗΠΑ για στρατηγικούς λόγους αναδιατάσσουν τις βάσεις τους – η μεγαλύτερη στην Ευρώπη είναι πλέον όχι στη Χαϊδελβέργη αλλά στα σύνορα Κοσσόβου – FYROM- προκειμένου να ολοκληρώσουν την περικύκλωση της Ρωσίας. Γι’ αυτό χρειάζονται επειγόντως την είσοδο της γείτονας χώρας στο ΝΑΤΟ.

Καθώς μάλιστα όπου επιχείρησαν στρατιωτικά ή ηττήθηκαν (Συρία) ή δεν κατάφεραν να νικήσουν ολοκληρωτικά ( Αφγανιστάν, Ιράκ) θέλουν διακαώς μια νίκη γοήτρου. 

Η διεκδίκηση της κυβερνητικής εξουσίας από τη Ν.Δ προϋποθέτει προβολή και αξιοποίηση εθνικιστικών πολιτικών που αντικειμενικά προβάλουν εμπόδια στην Αμερικανική εκδοχή ¨επίλυσης¨ του Μακεδονικού. Οι ευρύτερες δυνάμεις της Δεξιάς διοργανώνουν και συμμετέχουν σε συλλαλητήρια και καταφέρνουν να στρέψουν την ενεργό πολιτική έκφραση του λαϊκού παράγοντα προς τα Δεξιά. 

Ο εθνικισμός -σημαία της αντίδρασης στην Ευρώπη- γίνεται βατήρας, υλική πολιτική δύναμη, που διαφοροποιεί τη Ν.Δ από το ΣΥΡΙΖΑ. Μετατρέπεται σε δυναμικό ψηφοσυλλέκτη ικανό να εξασφαλίσει τη κυβερνητική πλειοψηφία στη Ν.Δ.

  Έχει όμως ένα μεγάλο… μειονέκτημα. Δεν βοηθά την Αμερικανική πολιτική σε αυτή τη φάση στην περιοχή. Σε χρονική μάλιστα περίοδο, ιδιαίτερης έντασης Νατοϊκής επιθετικότητας μπορεί να αποτελέσει αιτία…πολέμου.

 Σκάει το σκάνδαλο NOVΑRTIS.

  Οι Αμερικάνοι με τον πολιτικό χειρισμό της υπόθεσης  Novartis (που ξεκίνησε και συνεχίζει ταυτόχρονα να είναι ενδομονοπωλιακός ανταγωνισμός) διεκδικούν τον απόλυτο ρόλο στη διαχείριση των πολιτικών εξελίξεων. Έδωσαν μια δικογραφία στη δημοσιότητα όπου οι καταγγελίες είναι και δεν είναι αποδεικτικές.

 Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι διμέτωπη. Όταν θέλουν την ενισχύουν και απειλούν με πολιτική εξαφάνιση στελέχη της αντιπολίτευσης  ή αν θέλουν την χειρίζονται με τρόπο που πλήττει καίρια την αξιοπιστία της κυβέρνησης.

 Προς το παρόν χοροπηδάνε και οι δύο Ν.Δ και ΣΥΡΙΖΑ πάνω σε αναμμένα κάρβουνα.

  ¨Νικητής¨ θα είναι για μία ακόμα φορά στο γήπεδο της προσαρμογής στη πολιτική των ΗΠΑ, αυτός που είναι ικανός να προσφέρει περισσότερα και να πάρει τα  λιγότερα.

Η Ν.Δ με όπλο την ενότητα και επιθετικότητα που εμφάνισε στο πρόσφατο συνέδριό της -περιπτώσεις Αντώναρου μπορούν να αποδειχτούν γραφικές- μπορεί να αναδειχθεί σε άμεσο διεκδικητή της κυβερνητικής εξουσίας.

 Αν καταφέρουν να τοκίσουν στον πολιτικό… αέρα της χώρας τον εθνικισμό τους προσαρμοζόμενοι ταυτόχρονα στις Αμερικανικές επιθυμίες, θα έχουν ιδιαίτερο ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις. (βλέπε αναβολή-ματαίωση συλλαλητηρίου της Πάτρας)

Άλλωστε μη ξεχνάμε ότι η πολιτική ποτέ δεν ήταν κουκλοθέατρο και οι Αμερικάνοι δεν είναι παντοκράτορες. Ο ρωσικός παράγοντας δεν είναι μόνο στη Σερβία, είναι και στο εσωτερικό της χώρας διεκδικώντας ( Σαββίδης, Άγιο Όρος) ρόλο.  

Ταυτόχρονα  είναι ίσως η πρώτη φορά που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αισθάνεται αμήχανα.

Διαισθάνεται ότι πιθανά το ποντάρισμα όλων των ¨χαρτιών¨ της στον Αμερικανικό παράγοντα δεν αρκεί για να της εξασφαλίσει το ρόλο του κύριου αποκλειστικού διαμεσολαβητή στη περιοχή, αλλά και δυνατότητα συνακόλουθα οικονομικών ανταλλαγμάτων.

Μοιραία με την πολιτική της έχει μπλέξει σε ένα παιχνίδι που η …μάνα  μοιράζει χαρτιά σημαδεμένα.

 Η υπόλοιπη Αριστερά, το ΚΚΕ, η ΑΝΤΣΑΡΣΥΑ κ.λ.π στην ουσία, παρά τις κοπιώδεις και γεμάτες αυτοθυσία προσπάθειες, δεν μπορούν να επιδράσουν – προς το παρόν τουλάχιστον – στις πολιτικές εξελίξεις. 

Περιορίζονται είτε στην προσδοκία μελλοντικών πολιτικών ωριμάνσεων, είτε στην επαναφορά μιας ρεαλιστικής δήθεν πραγματικότητας του παρελθόντος.

Με αυτές τις τακτικές όμως χάνεται η επαφή με τη σημερινή πραγματικότητα και καταλήγουν σε μια ιδιότυπη πολιτική αποχή. 

Οι εξελίξεις δείχνουν σήμερα πιο καθαρά την πολιτική α­νεπάρκεια του «εθνικού αντί ιμπεριαλισμού» αλλά και, από την άλλη πλευρά, τα αδιέξοδα των θεωριών που αρνούνται την ερ­γατική αντιιμπεριαλιστική πάλη στο όνομα του «αγνού» αντικαπιταλιστικού αγώνα.

Στη σημερινή  πραγματικότητα, ο συλλογικός εργατικός  αγώνας, παρ' ό­λη την πολυμορφία του, δεν μπορεί παρά να αναπτυχθεί σαν εργατικός αντιιμπεριαλιστικός αγώνας στη βάση του «να φάει ψωμί ο εργάτης» αλλά και των μεγάλων στρατηγικών αξιών που θα μπορούσαν να προβάλλονται και να υποστηρίζονται..

Μόνο έτσι μπορούμε να ξεφύγουμε από τα δεινά των αστικών αντιθέσεων  (πλασματικών στην ουσία) «προοδευτικός   εκσυγχρονισμός» — δεινοσαυρισμός, ρεμούλα ή κάθαρση.

Αλλά από δω αρχίζει η ουσία του ζητήματος….

Πηγή: kommon.gr