Γιώργος Κρεασίδης

Με απανωτές δηλώσεις ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ Γ. Δραγασάκης και ο υπουργός Ν. Παππάς απευθύνουν «προσκλητήριο για προοδευτικό και αντιδεξιό μέτωπο» επιχειρώντας να ενσωματώσουν πάλι τον κόσμο της Αριστεράς που στέκεται απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και ταυτόχρονα καλώντας το Κίνημα Αλλαγής/ΠΑΣΟΚ, τις πασοκοκογενείς ομάδες και παράγοντες που ζητούν με αγωνία συμμετοχή στην κυβέρνηση.

Αφού συγκυβερνώντας με την εθνικιστική δεξιά των ΑΝΕΛ ψηφίσανε μαζί με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και Λεβέντη το τρίτο μνημόνιο και έχοντας εφαρμόσει μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια τα δυο πρώτα μνημόνια των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, τώρα θέλουν να ετοιμάσουν τη «μεταμνημομιακή φάση» της αντιλαϊκής πολιτικής. Η κανονικότητα στην οποία αναφέρονται τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης σημαίνει ότι οι συνέπειες από τους εφαρμοστικούς νόμους θα μείνουν απείραχτες, ότι θα εφαρμοστούν τα προσυμφωνημένα μέτρα, ότι η εργατική τάξη και ο λαός θα πρέπει να παιρατηθούν από κάθε διεκδίκηση να πάρουν πίσω τα κλεμμένα.

Ακόμα και η συζήτηση για τις συντάξεις, έρχεται να συσκοτίσει το γεγονός ότι η κρίση του ασφαλιστικού από το ληστρικό νόμο Κατρούγκαλου θα αξιοποιηθεί για να ανέβει το όριο συνταξιοδότησης πάνω από τα 70, αφού το 2020 θα επανεξεταστεί με βάση την κατάσταση των ταμείων και του προσδόκιμου ζωής!

Το μεταμνημονιακό ξέφωτο της προπαγάνδας του ΣΥΡΙΖΑ στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μια παγίδα, με τη θηλιά του χρέους να δένει για δεκαετίες το λαό στην αντιλαϊκή κόλαση των μνημονιακών μέτρων της ΕΕ και του ευρώ.

Οι αγωνιστές του λαϊκού κινήματος και της Αριστεράς, οι ριζοσπαστικές και αντικαπιταλιστικές δυνάμεις δε θα γίνουν κομπάρσοι στη συνάντηση κυβερνητικής διαχείρισης που ετοιμάζει ο ΣΥΡΙΖΑ («νέα» σοσιαλδημοκρατία) με την παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία του ΚΙΝΑΛ και του ΠΑΣΟΚ.

Σε ό,τι αφορά τον ακροδεξιό κίνδυνο που επικαλούνται οι Δραγασάκης και Παππάς για να δώσουν δημοκρατικό και προοδευτικό άλλοθι στο νέο κυβερνητικό συνοικέσιο, υποτιμούν τη μνήμη και την κρίση του λαού.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εφαρμόζοντας την ουσία της πολιτικής του Άδ. Γεωργιάδη, του Μ. Βορίδη κ.ο.κ., αλλά και ψηφίζοντας μαζί τους το τρίτο μνημόνιο για χάρη της παραμονής στο ευρώ και την ΕΕ, τους ξέπλυναν, τους έδωσαν αξιοπιστία και τους επέτρεψαν να δυναμώσουν.

Ειδικά, η εφαρμογή από μια κυβέρνηση που μιλά στο όνομα της «Αριστεράς» της σκληρής μνημονιακής πολιτικής που τσακίζει τα λαϊκά στρώματα δίνει επιχειρήματα στη Χρυσή Αυγή και λοιπές ακροδεξιές και φασιστικές ομάδες. Αν κάτι βάζει φραγμό στην ενίσχυση της φασιστικής ακροδεξιάς είναι η ύπαρξη στην Ελλάδα μιας μαχόμενης αριστερής, αντι ΕΕ, αντικαπιταλιστικής αντιπολίτευσης. Αυτό δείχνει και η πικρή ευρωπαϊκή εμπειρία, όπου η ενσωμάτωση της Αριστεράς στο σύστημα οδήγησε σε ενίσχυση των εθνικιστικών και φασιστικών τάσεων.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα συμβάλει αποφασιστικά σε μια μαχητική λαϊκή αντιπολίτευση με αντικαπιταλιστικό ανατρεπτικό ορίζοντα και μια άλλη κοινωνία με τον κόσμο της δουλειάς να κατέχει τον πλούτο και την εξουσία.

Πηγή: ΠΡΙΝ

«Τα προγράμματα δανείων για την Ελλάδα λήγουν, δισεκατομμύρια έχουν δοθεί, αλλά ποιον ή τι ακριβώς έσωσαν οι δανειστές της», αναρωτιέται αρθρογράφος της γερμανικής εφημερίδας «Frankfurter Rundschau».

«Αυτές τις μέρες ακουγόταν σποραδικά κάποια πράγματα για την Ελλάδα. Αφενός επειδή ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών έχει συμφωνήσει κάτι με την Αθήνα, το οποίο μπορεί να το πουλήσει ως επιτυχία (αντιμετώπιση του προσφυγικού) και αφετέρου επειδή η 20ή Αυγούστου σηματοδοτεί το τέλος των ευρωπαϊκών πιστωτικών προγραμμάτων και ο τυχερός παραλήπτης του τελευταίου πακέτου στέκεται και πάλι στα πόδια του», αναφέρεται μεταξύ άλλων στο άρθρο και συμπληρωτο εξής:

«Ποιος είναι όμως ο τυχερός παραλήπτης; Είναι οι Έλληνες πολίτες; Όχι, στην πλειοψηφία τουλάχιστον όχι, αφού έχει διαδοθεί πια πως εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες πρέπει να επιβιώσουν με λιγότερα από 400 ευρώ το μήνα, χωρίς καμία προοπτική βελτίωσης. Οι συντάξεις έχουν περικοπεί, το σύστημα υγείας είναι άγνωστο εάν θα μπορέσει να τους σώσει όταν έχουν πρόβλημα υγείας, ο ΦΠΑ έχει αυξηθεί κατόπιν εντολής των δανειστών και πλήττει κυρίως του φτωχότερους, ενώ οι ειδικοί φοβούνται έκρηξη της φτώχειας».

Όχι, κανείς δεν βοήθησε τους Έλληνες πολίτες και κανείς δεν τους έσωσε. Καθόλου περίεργο, αφού στον ελληνικό κρατικό προϋπολογισμό εισέρρευσε μόνο το 10% των περίπου 300 δισεκατομμύρια ευρώ των δανείων σύμφωνα με αξιόπιστους υπολογισμούς. Το συντριπτικό ποσοστό πήγε στις προβληματικές τράπεζες και στους δανειστές του ελληνικού κράτους. Η Γερμανία εισέπραξε κατά το διάστημα του «προγράμματος διάσωσης” τόκους ύψους 2,9 δισ. ευρώ από την Ελλάδα, ενώ ο γερμανικός προϋπολογισμός λειτουργεί απλώς ως εγγυητής, δεν χρειάστηκε δηλαδή να δώσει στην Ελλάδα ούτε ένα σεντ.

Όμως, ο υπολογισμός των αυτοαποκαλούμενων «σωτήρων” είναι φυσικά διαφορετικός: Τώρα που η Ελλάδα έχει έναν ισορροπημένο προϋπολογισμό, επιστρέφει η εμπιστοσύνη των αγορών. Κανένα πρόβλημα επομένως αφού η Αθήνα θα μπορεί να δανειστεί τα χρήματα που χρειάζεται για να εξυπηρετήσει το χρέος της, μεταξύ άλλων, προς την ΕΕ. Χάρη σε ένα φιλικό προς τις επενδύσεις κλίμα (και την τεράστια μείωση των μισθών, κάτι που λέγεται όμως χαμηλόφωνα) θα προσελκυστούν επιχειρήσεις, οι οποίες θα δημιουργήσουν περισσότερες θέσεις εργασίας, ευημερία και φορολογικά έσοδα.

Μπορεί κανείς να το θέσει και διαφορετικά: Οι περισσότεροι Έλληνες έπρεπε να πληρώσουν πικρά το γεγονός ότι η χώρα τους είναι ξανά «ανταγωνιστική”. «Ανταγωνιστικότητα” στην περίπτωση αυτή σημαίνει ακριβώς αυτό που εννοούν με τον όρο αυτό εδώ και χρόνια και οι γερμανικές κυβερνήσεις : Ένα κράτος πρέπει να λειτουργεί σαν μια επιχείρηση. Αν «οι αγορές” δεν το εμπιστεύονται πλέον, πρέπει να μειώσει τις δαπάνες και μάλιστα σε βάρος εκείνων που είναι περισσότερο αδύναμοι να αμυνθούν».

«Με αυτή την έννοια», προστίθεται, «τα προγράμματα βοήθησαν πραγματικά και έφεραν τη σωτηρία. Βοήθησαν το ελληνικό κράτος να εξυπηρετήσει το χρέος του, μια βοήθεια χάρη στην οποία οι δανειστές βοήθησαν κυρίως τους εαυτούς. Και σώθηκε ένα σύστημα που επιτρέπει να μετατρέπονται τα κράτη σε ομήρους των χρηματοπιστωτικών αγορών, εάν δεν αποταμιεύουν χρήματα για τον προϋπολογισμό τους σε βάρος των μεσαίων και κατώτερων στρωμάτων.

Μερικοί θα υποστηρίξουν ότι η Ελλάδα βρέθηκε από μόνη της στο αδιέξοδο. Απέκρυψε επί μακρόν το χρέος της, ευνόησε την οικογενειοκρατία και δεν εισέπραττε με δίκαιο τρόπο τους φόρους. Αυτό είναι σωστό, και δεν θα είχε κανείς να αντιτάξει τίποτα εάν πράγματι το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα βοηθούσε να εξαλειφθούν αυτά τα φαινόμενα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχε εναλλακτική λύση για να αποκατασταθεί η νεοφιλελεύθερη εκδοχή της ανταγωνιστικότητας.

Έχουν υπάρξει πολλές προτάσεις από ορισμένους οικονομολόγους για να βοηθηθεί η ελληνική οικονομία να σταθεί στα πόδια της μέσω ενός μεγάλου επενδυτικού προγράμματος, το οποίο θα βελτίωνε τις υποδομές της (συμπεριλαμβανομένου του φορολογικού συστήματος) και θα τις έφτανε σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ναι, αυτό θα είχε κοστίσει χρήματα. Όμως, παντού όπου δημιουργούνται νομισματικές ενώσεις με διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης, δεν υπάρχει τρόπος να αποφευχθεί ένα σύστημα αλληλεγγύης που μετριάζει το χάσμα και «παραπλεύρως” να δημιουργεί και θέσεις εργασίας.

Αντίθετα, τώρα η Ελλάδα «επιτρέπεται” να δανείζεται στην ελεύθερη αγορά. Αυτό δεν θα αλλάξει τίποτα στον εκτοπισμό εκατομμυρίων πολιτών της από τον κόσμο της ευημερίας. Και ορισμένοι προβλέπουν ήδη την επόμενη «κρίση χρέους”. Θα αλλάξει τρόπο σκέψης τότε η Ευρώπη; Σίγουρα όχι εάν δεν ασκηθεί πίεση από τις κοινωνίες, ώστε να δοθεί ένα τέλος στην αυταπάτη της πίστης στη λιτότητα».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η Handelsblatt αναλύει πώς η κατάρρευση της λίρας μπορεί να πλήξει την ελληνική οικονομία σε μια κρίσιμη συγκυρία, ενώ η SZ επιρρίπτει στην ευρωπαϊκή αριστερά και στον ΣΥΡΙΖΑ έλλειψη οράματος.

Τις πιέσεις που ασκούνται στην ελληνική οικονομία εξαιτίας της κατακόρυφης πτώσης που σημειώνει η αξία της τουρκικής λίρας επισημαίνει η Handelsblatt στην ηλεκτρονική της έκδοση σύμφωνα με την Deutsche Welle. Η οικονομική εφημερίδα του Ντύσελντορφ σημειώνει ότι η απόφαση να πωλήσει το 2016 ο όμιλος της Εθνικής Τράπεζας τη Finansbank, θυγατρική της στην Τουρκία, αποδεικνύεται εκ των υστέρων ορθότατη. «Μια τουρκική τράπεζα είναι το τελευταίο που θέλει να έχει κανείς αυτή την ώρα. Εξαιτίας της πτώσης της λίρας ολοένα και περισσότερες επιχειρήσεις αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τα δάνεια που έχουν λάβει σε ξένο νόμισμα. Έτσι η νομισματική θα μπορούσε να εξελιχθεί γρήγορα σε τραπεζική κρίση», γράφει ο γερμανός ανταποκριτής της Handelsblatt, προσθέτοντας ότι οι ανησυχίες αυτές αντικατοπτρίζονται στην πτωτική πορεία των μετοχών του τουρκικού τραπεζικού κλάδου, που σύμφωνα με το δημοσίευμα, έχουν χάσει το ήμισυ της αξίας τους στο διάστημα των τελευταίων έξι μηνών.

Οι δέκα μεγαλύτερες θάλασσες του κόσμου, και θεωρητικά και πρακτικά, είναι και οι κυριότερες που υπάρχουν, χωρίς φυσικά να περιλαμβάνονται οι ωκεανοί μας.

Οι πλειοψηφία των ναυτικών έχει διασχίσει τις περισσότερες από αυτές ή ακόμα και όλες.

Ακόμα και για αυτούς που δεν είναι ναυτικοί όμως, το ενδιαφέρον είναι μεγάλο και καλό θα ήταν να γνωρίζουμε λίγα πράγματα.

10. Κασπία θάλασσα

Η Κασπία θάλασσα είναι η μεγαλύτερη περίκλειστε θάλασσα του κόσμου, ενώ από πολλούς θεωρείται λίμνη. Διαβρέχει τα κράτη της Ρωσίας, Καζακστάν, Τουρκμενιστάν, Αζερμπαϊτζάν και Ιράν. Έχει έκταση 371.000 Km2 και μέγιστο βάθος 1.025 m. Η αλατότητα στο νερό της φτάνει το 1,2%, δηλαδή περίπου το 1/3 της αλατότητας του θαλασσινού νερού. Η Κασπία τροφοδοτείτε με νερό από πολλούς ποταμούς με κυριότερο τον ποταμό Βόλγα.

9. Βαλτική θάλασσα

Είναι θάλασσα στη Βόρεια Ευρώπη και περικλείεται από την Γερμανία, Σουηδία, Δανία, Εσθονία, Φινλανδία, Λετονία, Πολωνία. Το μέσο βάθος της είναι πολύ μικρό και υπολογίζεται στα 55 μέτρα και το μέγιστο στα 459 μέτρα ενώ η έκτασή της είναι 415.266 Km2. Συνδέεται με δύο θάλασσες, με την βόρεια θάλασσα μέσο της Δανίας και της διώρυγας του Κίελο και με την λευκή θάλασσα επίσης μέσω διώρυγας. Στη Βαλτική εκβάλουν αρκετοί ποταμοί και λόγω της μη ικανοποιητικής ανανέωσης του νερού της η αλμυρότητα της είναι ελάχιστη, γι‘ αυτό και τον χειμώνα μεγάλο μέρος της επιφάνειας της παγώνει.

8. Μαύρη θάλασσα

Η μαύρη θάλασσα ή Εύξεινος πόντος είναι εσωτερική θάλασσα η οποία βρίσκεται μεταξύ των κρατών Τουρκίας, Ρουμανίας, Γεωργίας, Ουκρανίας και Ρωσίας. Η μαύρη θάλασσα συνδέεται με την θάλασσα του Μαρμαρά μέσω των στενών του Βοσπόρου και με το Αιγαίο και την Μεσόγειο μέσω των στενών των Δαρδανελλίων. Το μέσο βάθος της είναι 2.212 m και η έκταση της 436.000 km2.

7. Ερυθρά θάλασσα

Βρίσκεται μεταξύ των ηπείρων της Ασίας και της Αφρικής και ονομάστηκε ερυθρά λόγω του κοκκινωπού χρώματος της, που προέρχεται από ένα είδος φυκιών. Είναι μία στενή υδάτινη λωρίδα η οποία έχει έκταση 460.000 Km2. Από τα βόρεια συνδέεται με την Μεσόγειο, μέσω του καναλιού του Σουέζ και από τα νότια την Αραβική θάλασσα (κόλπος Άντεν) μέσω του στενού Μπαμπ ελ Μαντέμπ. Το μέσο βάθος της είναι 1.000 μετρά και το μέγιστο 2.211 μέτρα.

6. Θάλασσα της Ιαπωνίας

Είναι θάλασσα που βρίσκεται στα δυτικά του Ειρηνικού ωκεανού. Οι χώρες που βρέχονται από αυτήν είναι η Νότια και βόρεια Κορέα, η Ιαπωνία και την Ρωσία. Η έκτασή της είναι 978.000 Km2 με μέσο βάθος 1753 m και μέγιστο 3.742 m.

5. Καραϊβική θάλασσα

Από της πιο γνωστές θάλασσες σε όλο τον κόσμο. Συνδυασμένη με πειρατές, θησαυρούς και εξωτικά νησάκια, ίσως είναι η διασημότερη. Η Καραϊβική βρίσκεται στην κεντρική Αμερική, στον Ατλαντικό ωκεανό έχει έκταση 2.754.000 Km2 με μέγιστο βάθος τα 7.860 m στην τάφρο των νησιών Κέιμαν. Η Καραϊβική περικλείει και περικλείεται από πολλές χώρες όπως η Βενεζουέλα, η Κολομβία, ο Παναμάς, η Κόστα Ρίκα, Νικαράγουα, Ονδούρα, Γουατεμάλα, Μπελίζε και Μεξικό. Η Καραϊβική θάλασσα επηρεάζεται από το ρεύμα του κόλπου ( Gulf Stream) το οποίο είναι από τα ισχυρότερα ρεύματα στον κόσμο ενώ στην περιοχή σχηματίζονται κυκλώνες που πλήττουν το δυτικό ημισφαίριο. Η Καραιβική είναι θερμή θάλασσα, με μέση θερμοκρασία τους 25 C.

4. Βόρεια θάλασσα και θάλασσα της Νορβηγίας

Τις βάζουμε μαζί γιατί σαν βόρεια θάλασσα έχει επικρατήσει η έκταση και των δύο θαλασσών μαζί. Στην ουσία είναι δύο όμως με την βόρεια θάλασσα να βρίσκεται στην βόρεια Ευρώπη ανάμεσα στα κράτη της Μ. Βρετανίας, της Γερμανίας, της Ολλανδίας, της Δανίας και της Νορβηγίας. Η έκταση της είναι 750.000 Km2 ενώ το μέσο βάθος είναι στα 95 m. Το φαινόμενο της παλίρροιας είναι από τα πιο έντονα που μπορούμε να συναντήσουμε και φτάνει μέχρι και τα 11 m στο Kings Road!

Η θάλασσα της Νορβηγίας αποτελεί τμήμα του βόρειου Ατλαντικού και έχει έκταση 1.380,000 Km2 ενώ το μέσο βάθος της είναι περίπου στα 1700 m.

3. Μεσόγειος θάλασσα

Είναι η πιο γνώριμη θάλασσα σε όλους εμάς, κυρίως γιατί βρίσκεται και η Ελλάδα μέσα σε αυτήν. Βρίσκεται μεταξύ των ηπείρων Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής και η έκταση της είναι 2.500.000. Km2. Ανατολικά συνδέεται με την θάλασσα του Μαρμαρά μέσω του στενού των Δαρδανελλίων, στα νοτιοανατολικά με την ερυθρά θάλασσα μέσω του Σουέζ και στα δυτικά με τον Ατλαντικό ωκεανό μέσω του στενού του Γιβραλτάρ πλάτους 14 χιλιομέτρων! Το μέσο βάθος της είναι 1.500 m ενώ το μέγιστο είναι 4.200 m 74 χιλιόμετρα Νοτιοδυτικά από την Πύλο. Στην Μεσόγειο υπάρχουν πολλά μεγάλα νησιά, με σημαντικότερα αυτά της Κρήτης, Κύπρος, Εύβοιας, Λέσβος, Χίος, Ρόδος και της Κέρκυρας στα Ανατολικά, η Σαρδηνία, η Κορσική, η Σικελία και η Μάλτα στα κεντρικά και η Ίμπιθα, Μαγιόρκα στα Δυτικά.

2. Αραβική θάλασσα

Η Αραβική θάλασσα αποτελεί προέκταση του ινδικού ωκεανού και έχει έκταση 3.862.000 Km2 και το μέγιστο βάθος της φτάνει μέχρι και 4.652 m. Βρίσκεται μεταξύ της Αραβικής χερσονήσου, Ιράν, Πακιστάν, Ινδίας, και Σρι Λάνκα. Η αραβική θάλασσα έχει δύο σημαντικούς κόλπους, τον κόλπο του Άντεν που την συνδέει με την ερυθρά θάλασσα και απασχολεί την παγκόσμια ναυτιλία λόγω της πειρατείας και τον κόλπο του Ομάν που την συνδέει με τον Περσικό Κόλπο.

1. Σινική θάλασσα ή θάλασσα της Κίνας

Η θάλασσα της Κίνας χωρίζεται στην Ανατολική θάλασσα της Κίνας και στην Νότια θάλασσα της Κίνας. Η Ανατολική έχει έκταση 1.249.000 Km2 και βρίσκεται μεταξύ Κίνας, Ταιβάν και Ιαπωνίας. Η Νότια έχει έκταση3.500.000 Km2 και βρίσκεται μεταξύ της Κίνας, της χερσονήσου της Ινδοκίνας, της Ινδονησίας και των Φιλιππίνων. Μέσω των στενών της Σιγκαπούρης, της Σούντα και του Λομπόκ διέρχεται πάνω από το 50% των φορτίων παγκοσμίως ενώ η διακίνηση του αργού πετρελαίου φτάνει τους 1,6 εκατ. τόνους ημερισίως.

Με πληροφορίες από το βιβλίο ναυτικής γεωγραφίας του Ιδρύματος Ευγενίδη

πηγη: e-nautilia.gr

Ο Σέρβος ΥΠΕΞ Ίβιτσα Ντάσιτς είχε συνάντηση με τον Ρώσο ΥΠΕΞ Σεργκέι Λαβρόφ στο Σότσι, όπου έκανε δηλώσεις με ελληνικό ενδιαφέρον καθώς αναφέρθηκε στα σχέδια των Αλβανών για τη δημιουργία της Μεγάλης Αλβανίας, στην οποία συμπεριέλαβε και τη Βόρεια Ελλάδα.

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στη Ρωσία και τόνισε πόσο σημαντική είναι η στήριξή της για τη Σερβία για την υπεράσπιση των εθνικών της συμφερόντων αλλά και για το θέμα του Κοσόβου.

Αρχικά είπε πως προσδοκίες Αλβανών από το Κοσσυφοπέδιο προς την κοιλάδα Presevo δείχνουν μόνο ότι «είναι εκτός χρόνου και δεν συνειδητοποιούν ότι η κατάσταση στον κόσμο έχει αλλάξει».

Τόνισε ότι οι Αλβανοί δεν είναι έτοιμοι για κάποιο συμβιβασμό και ότι ουσιαστικά θέλουν το έργο μιας “μεγάλης Αλβανίας” και δήλωσαν ότι η κοιλάδα Presevo θα είναι αλβανικό έδαφος, είπε, «στο αμπέλι γεννιέται ένα σταφύλι» .

«Θέλουν λίγα, θέλουν να φτάσουν στο Νις, θέλουν να πάρουν το ήμισυ του Μαυροβουνίου, τη μισή Μακεδονία και τη βόρεια Ελλάδα, δεν συνειδητοποιούν ακόμη ότι η κατάσταση στον κόσμο έχει αλλάξει», δήλωσε ο Ντάτσιτς

Ευχαρίστησε και πάλι τη Ρωσία, τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν και τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ για την ανεπιφύλακτη υποστήριξη των συμφερόντων της Σερβίας, ανέφερε ο Σπούτνικ.

«Χωρίς την υποστήριξη της Ρωσίας, δεν μπορούμε να υπερασπιστούμε την εδαφική ακεραιότητά μας και βεβαίως η Σερβία θα στηρίξει τη Ρωσία από μόνη της. Η Σερβία δεν έχει προσχωρήσει ή θα συμμετάσχει ποτέ σε κυρώσεις εναντίον του ρωσικού λαού », δήλωσε ο Ντάτσιτς.

Επισημαίνει ότι ο Λαβρόφ ενημερώθηκε για την πορεία του διαλόγου με την Πρίστινα και ότι η αλβανική πλευρά δεν εκπλήρωσε καμία από τις συμφωνίες.

«Θέλουμε να υπάρξει συμβιβασμός, να επιτευχθεί συμφωνία, αλλά είναι προφανές ότι υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά, ειδικά στη Δύση, τα οποία η Πρίστινα εκμεταλλέυεται όταν πρόκειται για τις υποχρεώσεις τους», δήλωσε ο Ντάτσιτς.

Τόνισε ότι η Σερβία θα συνεχίσει να διατηρεί στενούς δεσμούς με τη Ρωσία, καθώς πιστεύει ότι «χωρίς την υποστήριξη της Ρωσίας, δεν μπορεί να υπάρξει λύση».

Ο Ντάτσιτς σημείωσε επίσης ότι έχουν υπάρξει αλλαγές σε ορισμένες χώρες της Δύσης, οι οποίες σήμερα τους επιτρέπουν να μιλήσουν για κάποια συμβιβαστική λύση, ενώ προηγουμένως θεωρούσαν ότι το θέμα αυτό επιλύθηκε.

πηγη: iskra.gr

Στην τελική ευθεία για την ιδιωτικοποίησή τους βρίσκονται οι μαρίνες Αλίμου και Χίου, σύμφωνα με κύκλους του ΤΑΙΠΕΔ, που αναφέρονται στην έκδοση Προεδρικών Διαταγμάτων για τη χωροθέτησή τους.

Όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά οι εν λόγω κύκλοι, η διαδικασία που ακολουθήθηκε από το ΤΑΙΠΕΔ, με επισπεύδον το υπουργείο Τουρισμού, για την έκδοση των Π.Δ. για τις μαρίνες Αλίμου και Χίου, αποτελεί έμπρακτη εφαρμογή του νέου νομικού πλαισίου έγκρισης χωροθέτησης μαρινών, πέντε χρόνια μετά από την τροποποίηση του Ν.2160/93 περί τουριστικών λιμένων, και θα αποτελέσει υπόδειγμα για τη χωροθέτηση με Π.Δ. μιας σειράς μαρινών, η αδειοδότηση των οποίων είναι υπό εξέλιξη.

Σημειώνεται ότι τα δύο Π.Δ. έγκρισης χωροθέτησης των μαρινών Αλίμου και Χίου είναι τα πρώτα που εκδίδονται, σηματοδοτώντας έτσι την ολοκληρωμένη (τεχνικά και νομικά) διαδικασία χωροθέτησης μαρινών στην Ελλάδα και ειδικότερα για δύο μαρίνες, οι διαγωνισμοί αξιοποίησης των οποίων είναι σε εξέλιξη και αναμένεται να ολοκληρωθούν μέχρι το τέλος του έτους.

Όπως επεσήμαναν οι παράγοντες του ΤΑΙΠΕΔ, η επιτυχής εφαρμογή για πρώτη φορά της νέας διαδικασίας χωροθέτησης εκτιμάται ότι θα λειτουργήσει ουσιαστικά στην ενίσχυση της εμπιστοσύνης ενδιαφερόμενων επενδυτών αναφορικά με τις διαδικασίες αξιοποίησης μαρινών στην Ελλάδα.

πηγη: iskra.gr

Δεν έχει υπάρξει ποτέ στην ιστορία πιο επικίνδυνη περίοδος για τους ακτιβιστές υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος και της γης. Τα τελευταία στοιχεία δείχνουν ότι το 2017 δολοφονήθηκαν 207 ακτιβιστές σε όλο τον κόσμο (το υψηλότερο ποσοστό που έχει καταγραφεί ποτέ), σύμφωνα με έκθεση της Global Witness. 

Με αυτό τον ρυθμό, είναι πιθανό να σκοτωθούν τέσσερις ακτιβιστές υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος αυτή την εβδομάδα κάπου στον πλανήτη. Η έρευνά έδειξε ότι η αγροτική βιομηχανία, συμπεριλαμβανομένου του καφέ, του φοινικέλαιου και των φυτειών μπανάνας, συνδέεται περισσότερο με αυτές τις επιθέσεις.

Οι περισσότερες από αυτές τις δολοφονίες έγιναν στην Λατινική Αμερική, αντιπροσωπεύοντας το 60%. Από την αρχή του 2015, 145 περιβαλλοντικοί ακτιβιστές έχουν πεθάνει στη Βραζιλία, ενώ την περασμένη χρονιά σημειώθηκαν 57 δολοφονίες. Πολλές από τις δολοφονίες έγιναν επειδή αυτά τα άτομα προσπαθούσαν να καταπολεμήσουν την παράνομη υλοτομία στον Αμαζόνιο.

Οι Φιλιππίνες έρχονται δεύτερες στη λίστα, με 102 θανάτους συνολικά, ενώ μόνο το 2017 σκοτώθηκαν 48 ακτιβιστές (ο υψηλότερος αριθμός σε μια ασιατική χώρα). Η Ονδούρα παραμένει η πιο επικίνδυνη χώρα για να είναι κανείς ακτιβιστής, με περισσότερες δολοφονίες σε σχέση με τον πληθυσμό της χώρας, από οπουδήποτε αλλού. Και στην Αφρική δολοφονήθηκαν 19 ακτιβιστές, 12 από τους οποίους ήταν από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.

Ο αριθμός των νεκρών έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια και οι ερευνητές προειδοποιούν ότι η ανοδική τάση είναι πιθανό να συνεχιστεί εάν οι κυβερνήσεις και οι επιχειρήσεις δεν αναλάβουν δράση. «Φυσικά και κινδυνεύει η ζωή μου. Απειλούν ότι θα με σκοτώσουν 24 ώρες την ημέρα, επειδή δεν πρόκειται να κλείσω το στόμα μου μπροστά σε αυτή τη φρικαλεότητα» ανέφερε η Maria do Socorro Costa da Silva ακτιβίστρια από τη Βραζιλία στο The Intercept. Αλλά και η ιστορία της  Hernán Bedoya, από την Κολομβία είναι τρομακτική. Πυροβολήθηκε από παραστρατιωτική ομάδα 14 φορές επειδή διαμαρτυρήθηκε για τις φυτείες φοινικέλαιου και μπανάνας που επεκτείνονταν στην περιοχή της, καταστρέφοντας το δάσος.

Τι προκαλεί όμως αυτή τη βία; Η σύντομη απάντηση είναι η βιομηχανία. Οι πιο θανατηφόρες βιομηχανίες που αντιμετώπισαν οι ακτιβιστές ήταν οι αγροτικές επιχειρήσεις και τα ορυχεία. Η λαθροθηρία, τα υδροηλεκτρικά φράγματα και η υλοτομία ήταν επίσης βασικοί κινητήριοι μοχλοί βίας, σύμφωνα με το Global Witness. Πολλές από τις δολοφονίες που καταγράφηκαν συνέβησαν σε απομακρυσμένα χωριά βαθιά μέσα σε οροσειρές και τροπικά δάση, με τις αυτόχθονες κοινότητες να πλήττονται περισσότερο.

Αυτοί οι ακτιβιστές αποτελούν μέρος ενός παγκόσμιου κινήματος για την προστασία του πλανήτη. Βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για την καταπολέμησης της κλιματικής αλλαγής, της διαφύλαξης των οικοσυστημάτων και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μάχονται για θέματα που μας αφορούν όλους, όπως την αειφορία, τη βιοποικιλότητα και τη δικαιοσύνη.

Παρόλο που η Global Witness χαρακτήρισε κυβερνητικούς παράγοντες ως ύποπτους δράστες σε 56 από τους θανάτους, η κυβερνητική κακοδιοίκηση παίζει πιθανώς ρόλο σε πολλά από αυτούς. Οι υπάλληλοι συχνά σχετίζονται με τα επιχειρηματικά συμφέροντα, παίζοντας τον δικό τους ρόλο στη λήψη αποφάσεων των τοπικών κοινοτήτων και δημιουργώντας μια «κουλτούρα ατιμωρησίας», σύμφωνα με την έκθεση.

«Η κυβέρνηση είναι ένοχη διότι δεν διώκει αυτά τα εγκλήματα και πολλές φορές λόγω συμπαιγνίας», αναφέρει ο Ben Leather, ένας από τους συντάκτες της έκθεσης, στο The Intercept. Έτσι, οι θάνατοι που αποδίδονται στις τοπικές πολιτοφυλακές, συμμορίες, ή τις ίδιες τις εταιρείες εξακολουθούν συχνά εμπεριέχουν και την συνενοχή της κυβέρνησης. «Η αντιμετώπιση της ατιμωρησίας είναι ίσως ο μόνος τρόπος για να τελειώσει αυτό σε βάθος χρόνου πραγματικά», πρόσθεσε ο Leather.

Η περίπτωση των Φιλιππίνων

Οι Φιλιππίνες σημείωσαν αύξηση κατά 71% του αριθμού των ακτιβιστών υπέρ της προστασίας της γης και του περιβάλλοντος που σκοτώθηκαν μεταξύ 2016 και 2017. Το διετές καθεστώς του Προέδρου Rodrigo Duterte έχει ήδη αποκτήσει φήμη για τη βιαιότητά του. Πέρυσι, ο Duterte δεσμεύτηκε ότι 1,6 εκατομμύρια εκτάρια Φιλιππινέζικης γης θα δοθεί για αγροτική χρήση, κυρίως στο Mindanao, το οποίο είναι πλούσιο σε φυσικούς πόρους. Ο ίδιος στη συνέχεια κήρυξε στρατιωτικό νόμο στο νησί, περιορίζοντας έτσι την οργάνωση των ακτιβιστών. Παράλληλα, έχει ποινικοποιήσει τους ιθαγενείς εκεί, χαρακτηρίζοντάς τους τρομοκράτες και κομμουνιστές, και κινητοποιώντας τις δυνάμεις τους εναντίον τους.

Ο στρατός ισχυρίζεται ότι το περιστατικό του Δεκεμβρίου ήταν άμυνα ενάντια σε μια επίθεση από κομμουνιστές αντάρτες, αν και η Global Witness δεν μπόρεσε να βρει στοιχεία για αυτό. Ο στρατός υποστηρίζει ότι δύο από τους στρατιώτες του πέθαναν επίσης.

Ο Jaybee Garganera της φιλανθρωπικής οργάνωσης Alliance to Stop Mining, ο οποίος βοήθησε την Global Witness στην σύνταξη της έκθεσης, δήλωσε ότι η αντίσταση έχει γίνει πιο ριψοκίνδυνη τα τελευταία χρόνια. «Ο στρατιωτικός νόμος δικαιολόγησε την παρουσία του στρατού στην προγονική γη των αυτόχθονων και στις περιοχές όπου συμβαίνουν έργα εξόρυξης, φυτείες, έργα φράγματος και εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από άνθρακα», δήλωσε στο The Intercept.

«Δεν πιστεύω ότι θα βρούμε κάποιο στοιχείο που να συνδέει τη κυβέρνηση του Duterte με οποιαδήποτε δωροδοκία ή διαφθορά» πρόσθεσε ο Garganera. Ωστόσο, ο Duterte ενθαρρύνει ενεργά τις εξωτερικές επενδύσεις, ιδιαίτερα αυτές των Κινέζων επενδυτών. «Η επιθετική ώθηση των φυτειών και των μεγάλων έργων υποδομής υποκινείται από την πολιτική του Duterte που θέλει μόνο να  χτίζει», ανέφερε.

Η έκθεση της Global Witness περιλαμβάνει πολλές συστάσεις για τις κυβερνήσεις και τις εταιρείες, συμπεριλαμβανομένης της ανάγκης για ενημέρωση των κοινοτήτων που έχουν πληγεί και την εγγύηση της προσαγωγής στη δικαιοσύνη των υπευθύνων για τις βιαιότητες. Ωστόσο, η έκθεση καθιστά σαφές ότι μέχρις ότου οι κυβερνήσεις απομονωθούν από τα επιχειρηματικά συμφέροντα και γίνουν πιο υπεύθυνες, ο τερματισμός στη δολοφονία εκείνων που υπερασπίζονται τις κοινότητές τους δεν θα είναι εύκολος.

πηγη: tvxs.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής
Αν δούμε τα «μνημόνια” ως ένα κινηματογραφικό έργο, αυτό έχει μία αρχή με κάποια δεδομένα, μια εξέλιξη της υπόθεσης και μια κορύφωση στο τέλος, όπου πλέον τα δεδομένα είναι διαφορετικά. Φανταστείτε για παράδειγμα μια υπόθεση όπου ένας serial killer εξοντώνει διαδοχικά μέχρι ενός τα μέλη μιας οικογένειας. Φανταστείτε τώρα
στο τέλος του έργου ο ιδιοκτήτης του κινηματογράφου να στήνει παράσταση επί της οθόνης, καλώντας τους εμβρόντητους θεατές να πανηγυρίσουν για το τέλος του έργου!
Ωστόσο, τα «μνημόνια” δεν ηταν κινηματογραφικό έργο με φανταστική υπόθεση αλλά ένα ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ με συγκεκριμένη αφετηρία και συγκεκριμένους ταξικούς στόχους. Έτσι, σήμερα, με μια συρρικνωμένη οικονομία κατά 25%, παράλληλα έχουμε:
1.Στην αφετηρία, του προγράμματος (2009), το εξωτερικό  χρέος ήταν  περίπου 300 δις και 127% του ΑΕΠ και σήμερα είναι 322 δις και 180% του ΑΕΠ.
2.Ισως ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι, το χρέος αυτό,το 2010 ήταν βασικά προς ιδιώτες τοκογλύφους καθε είδους (Γερμανικές και Γαλλικές τράπεζες, άλλοι χρηματοπιστωτικοι γύπες κλπ), ενώ σήμερα είναι προς θεσμικούς μηχανισμούς ή κράτη της ΕΕ με επαχθέστερους νομικούς όρους.
3.Η ανεργία το 2009 ήταν σχεδόν 9,5% και 465.000 άνεργοι και σήμερα είναι περίπου 20% και περίπου 1.000.000 άνεργοι (στην ουσία πολλοί περισσότεροι) Αυτό σημαίνει, αφενός οτι λείπει δουλειά και εισόδημα, περίπου από μισό εκατομμύριο περισσότερους και αφετέρου, αυτοί που δουλεύουν έχουν μειωμένη διαπραγματευτική δυνατότητα.
4.Οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα εχουν μειωθεί κατά μέσο όρο γύρω στο 20%.
5.Οι μισθοί των Δημοσίων υπαλλήλων από 14 εχουν γίνει 12 το χρόνο, ενώ μειώθηκαν και ονομαστικά.
6.Οι συντάξεις απο 14 εγιναν 12 το χρόνο (μαζί και με άλλα ψαλιδίσματα οι συνταξιούχοι έχασαν έως και 50% του εισοδήματος και πάνω από 50 δις αθροιστικά) , ενώ θα μειωθούν και άλλο από 1η Γενάρη 2019.
7.Η φορολογία των μισθωτών αυξήθηκε (μείωση αφορολόγητου, κατάργηση απαλλαγών, αλλαγή κλίμακας), ενώ και οι ελεύθεροι επαγγελματίες και αγρότες, πραγματικά σφαγιάστηκαν.
8.Το νέο ασφαλιστικό καθεστώς, έχει υψηλότερες εισφορές και πολύ χαμηλότερες καλύψεις , ειδικά για τους νέους ασφαλισμένους.
9.Οι συλλογικές συμβάσεις στην ουσία καταργήθηκαν, ενώ γενικεύτηκαν μερική, προσωρινή και εκ περιτροπής απασχόληση.
10.Αεροδρόμια, λιμάνια , τράπεζες, ενέργεια, νερό, τρένα κλπ, πέρασαν κοψοχρονιά σε ιδιώτες.

Και ο βαρύς κατάλογος συνεχίζεται.

Τι σημαίνουν τα παραπάνω με οικονομικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς όρους ; Το λεγόμενο ΤΕΛΟΣ του προγράμματος «μνημόνια «, βρίσκει τη μισθωτή εργαζόμενη πλειοψηφία, τα φτωχά μεσαία στρώματα των πόλεων και της περιφέρειας, λεηλατημένους και σε τραγικά δυσμενέστερη θέση.

Η κατάσταση αυτή, ότι και να λέει ο Τσίπρας ή ο Μητσοτάκης, ήρθε για να μείνει. Όλα πλέον έχουν μπει στον αυτόματο πιλότο της ΕΕ και της ευρωζώνης, το ελληνικό κράτος έχει ήδη αναδομηθεί και προσαρμοστεί ανάλογα, ώστε αυτή η βίαια επιβληθείσα κοινωνική βαρβαρότητα να διατηρηθεί με νύχια και με δόντια. Είναι όρος επιβίωσης του ελληνικού κεφαλαίου και συνθήκη μόνιμης καθήλωσης των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων. Οι όποιες μεταβολές στο εξής – αν δεν ανατραπεί αυτή η πολιτική- θα είναι, λίγο πάνω, λίγο κάτω, από αυτή τη νέα αφετηρία. Θα θυμίζουν τη διακύμανση που έχουν τα δόντια σε ένα πριόνι και τίποτα περισσότερο.

Αυτό λοιπόν που μας ζητάει η κυβέρνηση   να πανηγυρίσουμε, δεν είναι το τέλος του εφιάλτη των μνημονίων, αλλά αντίθετα, την επιτυχή, δηλαδή καταστροφική για τα λαϊκά στρώματα ολοκλήρωση (σε αυτή τη φάση) της εργατικής και κοινωνικής γενοκτονίας που συνιστούν τα «μνημόνια”. Πρόκειται για πρωτοφανή σαδισμό…
Κάθε αστική κυβέρνηση, κάθε προσκυνημένος πολιτικός στην ελληνική ολιγαρχία και την ΕΕ, τα ίδια λίγο ως πολύ θα έλεγε σε αυτή τη φάση. Το είχαμε δει το έργο και με το Σαμαρά το 2015.

Όμως τούτη η κυβέρνηση, δεν είναι απλώς μια ακόμη αναλώσιμη μνημονιακή κυβέρνηση από τις πολλές που υπήρξαν και κατέρρευσαν με τη λαϊκή οργή. Είναι η πολιτικά χρησιμότερη κυβέρνηση για το σύστημα, ακριβώς επειδή διέσυρε κάθε έννοια αριστερής πολιτικής και εναλλακτικής, «δικαιώνοντας” την δεξιά αλλά και τη φασιστική ακροδεξιά.

Τους αριστερούς και κομμουνιστές, όχι μόνο δεν τους αφορά το δίλημμα «Τσίπρας και Δημοκρατία ή Μητσοτάκης και ακροδεξιά”, αλλά έχουν διπλό λόγο να βρεθούν αποφασιστικά και αδιάλλακτα εχθρικοί στις επικοινωνιακές γελοιότητες Τσίπρα και Καρτερού:

Μισούμε μια μνημονιακή, αντεργατική, ευρώδουλη κυβέρνηση θλιβερών διαχειριστών της αστικής πολιτικής.

Αλλά επίσης, μισούμε και αντιπαλεύουμε με όλα τα μέσα μια κυβέρνηση και πολιτική στρατηγική που τη μόνη σχέση που έχει με την αριστερά είναι η ηθική και πολιτική ζημιά που της προκαλεί.

πηγη: pandiera.gr